Od Pluskającej Łapy CD Pigwowego Kła

Młoda terminatorka rozejrzała się po polance lekko marszcząc nosek. To było dobre pytanie: dokąd chciała iść? Nie zwalniając kroku zaczęła obmyślać drogę, biorąc pod uwagę fakt, iż chciała do obozu wrócić ze zdobyczą.
- Możemy się przejść na pola. Dawno tam nie byłam. Zazwyczaj Pstrągowa Gwiazda ciągnie mnie do lasu, abym trenowała zwinność.
Pigwowy Kieł kiwnął głową ze zrozumieniem.
Po przekroczeniu rzeki, której nurt był niezwykle spokojny, otworzyło się przed nimi morze traw. Delikatne kłosy falowały na wietrze, jakby przedrzeźniając morskie fale. Pluskająca Łapa wyskoczyła na przód, wdychając czyste powietrze. Bardzo lubiła pola, chociaż bywała na nich rzadko. Zawsze czuła, że musi być to świetne miejsce do zabawy w chowanego. Zauroczona szumiącym morzem zaczęła brnąć w jego głąb. Pigwa podążył za nią potulnie, lekko zniżając łeb. Wysoka trawa nie sięgała daleko, jedynie paręnaście długości ogona od rzeki. Gdy para wydostała się z niej, ujrzeli dzikie pole, okraszone kwiatami w każdym możliwym kolorze. Zauroczona tym widokiem Plusk podbiegła do jednego z nich, wtykając nos w niebieskie płatki.
- To n-niezapominajka - odezwał się cicho Pigwowy Kieł, siadając obok. Zaskoczona uczennica podniosła głowę, przechylając ją w bok.
- A ty skąd wiesz?
- Du-użo czasu s-spędzałem u med-dyka - niechętnie mruknął kocur, odwracając wzrok.
Na samą myśl o Słodkim Języku uczennicy zrobiło się przykro. Dalej nie potrafiła zrozumieć, dlaczego Klan Klifu ją porwał, a przynajmniej tak uważała jej ciotka. Pamiętała dokładnie dzień w którym do tego doszło: Pstrągowa Gwiazda wparowała do legowiska uczniów i odwołała zajęcia Pluskającej Łapie. Mimo jej natarczywych pytań, ciotka niechętnie udzielała na niego odpowiedzi. Dopiero wieczorem przywołała ją do siebie tłumacząc swoje zachowanie. ,,Słodki Język została porwana"  – ton, w jakim te słowa zostały wypowiedziane, dalej dzwonił w jej uszach. Nie był on tylko pełen gniewu, ale i żalu. Pigwowy Kieł wyczuł zmianę w swojej towarzyszce. Przerażony tym, że mógł powiedzieć coś nie tak, zaczął przepraszać. Plusk tylko pokręciła głową i uśmiechnęła się blado.
- Nie, nie... tu nie chodzi o ciebie. Nieważne - mruknęła, podnosząc się na równe łapy. - Chodź, spróbujemy coś złapać, dobra?
Łaciaty wojownik kiwnął głową, posyłając jej lekki uśmiech. To wystarczyło, aby podnieść terminatorkę na duchu.
Gdy wrócili pod umówione miejsce, Pluskająca Łapa wydała z siebie ciche westchnienie zachwycenia. Jej przyjaciel przyniósł prawdopodobnie największą zdobycz, jaką kiedykolwiek widziała. Był to dorodny zając. Kotka upuściła swoje żałośnie wyglądają nornice i podbiegła do kocura.
- Pigwowy Kle, a cóż to za zdobycz!? - pisnęła, podskakując w miejscu. Kocur speszył się i odwrócił wzrok.
- A t-to? No nic... złapałem.
- Żartujesz?! On wygląda świetnie! Kto cię nauczył łapać takie zające?
Pigwowy Kieł zamarł. W jednej chwili jego znikoma pewność siebie zniknęła. Odłożył zająca i odwrócił się bokiem do kotki. Nie odpowiadał na ani jedno pytanie, jedynie siedział wpatrzony we własne łapy. W końcu, nieco poirytowana Plusk, wrzasnęła:
- Skąd go masz?!
- Znalazłem!- wypalił kocur ocierając pysk łapą- był w dole, m-miał zł-łamane dwie łapy. N-nie mógł u-uciec. To nie j-ja g-go złapałem...
Nastała niezręczna cisza, w której Plusk zrozumiała, że postąpiła źle. Podeszła po cichu do przyjaciela i przytuliła go do siebie. Z początku Pigwowy Kieł protestował, jednak szybko poddał się, wypłakując się w jej ramię. Uczennicy było naprawdę głupio, nie powinna na niego krzyczeć. Już od dawna widziała, że było z kocurem coś nie tak, ale nie sądziła, że ma on aż takie problemy. Po parunastu uderzeniach serca odsunęła się lekko, spoglądając w jego oczy. Niespokojne, złote oko kocura błądziło po pysku przyjaciółki, unikając jej wzroku.
- Pigwowy Kle... Co się z tobą dzieje? Powiesz mi?

<<Pigwowy? : o>>

Od Pluskającej Łapy

Pluskająca Łapa miała dzień wolnego. Liderka była pogrążona w jakiś poważnych sprawach i nie wyściubiała nosa z legowiska. Uczennica nie zadawała pytań, jedynie zajrzała do ciotki i zapytała o trening. Gdy ta odpowiedziała jej syczeniem, uciekła szybko jak tylko mogła. Rzeczka poszła na lekcję, Łosoś był na patrolu, więc kompletnie nie miała co ze sobą zrobić. Przez chwilę chciała wybrać się do swojego ojca aby z nim zamienić parę słów, ale nie mogła go nigdzie znaleźć. ,,Pewnie też jest na lekcji" westchnęła kierując się w stronę legowiska terminatorów. Już miała do niego wejść gdy nagle wpadła na jakąś postać. Mocno uderzyła zadkiem o ziemię, w ostatniej chwili łapiąc równowagę. 

- H-hej! - mruknęła unosząc pomarańczowe ślepia. Miała ochotę dodać coś jeszcze, lecz cała odwaga uszła z niej w sekundę gdy zobaczyła na kogo wpadła. Z legowiska wyłoniła się łaciata głowa, a zaraz za nią ukazało się całe ciało Uszatkowej Łapy. Jej żółte oczy przepełnione były niepokojem. W jednym susie znalazła się za młodszą uczennicą pomagając jej wstać. 

- Nic ci się nie stało słonko? - zapytała troskliwie - przepraszam, to moja wina.

- N-nie...to j-ja - bąkała zestresowana szylkretka. Obecność Uszatkowej Łapy wpływała na nią przedziwnie. Czułą jak łapy trzęsą się pod nią, serce bije szybciej. Spojrzała uważniej na starszą terminatorkę, która dodała z westchnieniem:

- W każdym razie przepraszam. Jesteś pewna, że wszystko ok?

- T-tak - miauknęła Pluskająca Łapa, machając koniuszkiem ogona - dziękuję.

Miała ochotę zamienić z nią parę zdań, ale tak szybko jak łaciata się pojawiła, tak szybko odeszła otoczona innymi terminatorami z podbitego klanu. Buro-ruda kotka rzuciła jej niepewne spojrzenie przyciskając bok bliżej do koleżanki. Szylkretka westchnęła zawiedziona. Miała idealną szansę na wymienienie paru zdań, a mimo to nie zrobiła nic. ,,Weź się w garść! Co jest z tobą nie tak" fuknęła wyciągając pazury. Wbiła je głęboko w ziemię ze złością. Dopiero wzięcie paru porządnych oddechów pozwoliło jej oczyścić myśli. Porzuciła swój pomysł drzemki, zmieniając go w plan aby wybrać się na polowanie. Miała potworny refleks, o czym ciągle przypominała jej mentorka, więc stwierdziła, że idealnym pomysłem będzie wybranie się na ryby. 

Kierując swoje kroki w stronę wyjścia jej uszy wyłapały jakąś rozmowę. Ciekawska natura zwyciężyła i kotka ruszyła za dźwiękiem czyiś słów. 

- Taak mamo, może już będziesz szła do legowiska? - głos rudego kocurka wybrzmiał w jej uszach bardzo głośno. Rozpoznała w nim Jaskrowy Pył. Od dawna nie widziała kocura. Został wojownikiem niezwykle szybko. Do dziś pamięta jak Rzeczna Łapa przepychała się z nim w żłobku wymyślając na niego najróżniejsze wiązanki. ,,Grubas i tyle!" wybrzmiało głośno w jej uszach, a przed oczami ukazała się obrażona mordka jej siostry. Pluskająca Łapa zaśmiała się cicho tym samym przyciągając uwagę Jaskrowego. Wojownik odwrócił się wlepiając zaciekawione spojrzenie w młodą uczennicę. Futerko na karku Plusk zjeżyło się, a ona sama nie do końca wiedziała co chce powiedzieć. Nie mogła przyznać, że podsłuchiwała! Na szybko więc starała się wymyślić jakąś historyjkę, którą mogła na spokojnie wcisnąć kocurowi.

- H-hej - mruknął Jaskrowy Pył lekko się uśmiechając.

- Hej - odpowiedziała mu Pluskająca Łapa. Sytuacja była dla niej niezwykle dziwna...otóż mierzyła się wzrokiem z dorosłym kocurem. Nie musiała zadzierać pysku do góry, jak to miało miejsce przy zmarłym już Niedźwiedziu, a bardziej lekko kierowała je w dół. 

- Um, muszę poćwiczyć łapanie ryb iii mama powiedziała, że możesz mi pomóc- skłamała przebierając nerwowo łapkami. Wojownik zamrugał parę razy po czym spojrzał uważniej na uczennicę i na swoje łapy. Dopiero wtedy do terminatorki doszło głupstwo jakie palnęła. Jednak dalej z udawaną pewnością siebie oczekiwała na odpowiedź. Jaskrowy Pył podniósł pysk ukazując dość kwaśną minę. 

- Jesteś pewna, że twoja mama chciała, abym to ja...

- No oczywiście! Chyba znam koty w swoim klanie - odparła Pluskająca Łapa, machając kitą z udawaną frustracją - no chyba, że nie chcesz...

W jednej chwili podejście kocura się zmieniło. Przeprosił za tę chwilę zwątpienia po czym razem ruszyli ku wyjściu. 

Pogoda była iście przepiękna. Wielkie drzewo zgubiło już swoje liście, odrzuciwszy nimi całą polankę.  Przed nimi malowało się morze kolorowych liści, po którym sunęli. Czerwień, brąz, złoty...wszystkie te barwy mieniły się w oczach młodej kotki przyprawiając ją o zawrót głowy, ale i o zachwyt. Rozkoszowała się jeszcze ciepłymi promykami słonka, wystawiając czarną mordkę jak najdalej. Wsłuchiwała się w szelest przyrody ciesząc się, że to ona właśnie może go doświadczać. Musiała jednak zejść na dół, bo nie była na tym spacerze sama. Odwróciła pysk do zamyślonego Jaskrowego Pyłu i zapytała:

- To...jak to jest być wojownikiem, dobrze?

<<Jaskrowy? ;w;>>

Od Pluskającej Łapy

Zgodnie z obietnicą daną ojcu, Pluskająca Łapa miała wybrać się dziś do żłobka. Pochłonięta ciężkim treningiem pod okiem liderki, kompletnie zapomniała o tym, że jej druga ciotka wydała na świat swoje pierwsze młode. ,,Najwyższa pora!" jak to mawiał Szakłakowy Cień w dyskusjach ze swoją partnerką. Sprawiało to, że młoda uczennica zastanawiała się zastanawiać: kiedy jest normalny czas na młode? Skoro dla jej ciotki to był najwyższy, to kiedy ona powinna wydać swoje młode na świat? Sama myśl o posiadaniu kociaków sprawiła, że przez jej kręgosłup przeszedł dziwny dreszcz. Dzieciaki ją denerwowały. Były głośne, marudne i trzeba było na nie uważać cały czas. Sama dobrze pamiętała ostatnie dni w żłobku, kiedy to dołączono nowe młode z rozbitego Klanu. Dziękowała Gwiezdnym, że akurat wtedy rozpoczęła swoje szkolenie. 

Gdy zbliżyła się do żłobka jeszcze raz spojrzała na wyjście z obozu. Stało tam jej rodzeństwo, czekające na mentora Łososia. Akurat teraz, mentorka jej siostry, zaszła w ciążę przerywając tym samym trening. Pstrągowa Gwiazda ustaliła, że na razie Rzeka będzie chodziła na szkolenie z bratem. Rodzeństwo dostrzegło błagalną minę siostry, ale jedyne co mogli uczynić to wzruszyć ramionami i zaśmiać się szyderczo. 

- Będzie dobrze! - krzyknęła Rzeczna Łapa machając jej swoim ogonkiem.

- Tylko niech nie weźmie cię za mamę przypadkiem!- dodał Łososiowa Łapa z przekąsem. Pluskająca Łapa odpowiedziała im pokazaniem języka po czym weszła do środka. 

Od razu do jej nosa dotarł znajomy zapach mleka. Mimo woli uśmiechnęła się przypominając sobie nie tak dawne czasy. Błogi spokój przerwał jej dziki pisk. Zdziwiona zaczęła szukać źródła tego dźwięku, i je znalazła: obok Owczego Futerka stała dość wysoka, czarno biała kotka. 

- Brzydal, pokraka nam weszła do żłobka!- awanturowała się tupiąc łapami. Zaskoczona Plusk zaczęła rozglądać się w poszukiwaniu owego potwora. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że chodzi o nią.

- Uspokój się, Noreczko, zobacz, ona jest też czarna! - próbował uspokoić ją śnieżnobiały kocurek.

- Nie, nie! Ruda, fuj, ble!

Reszta kociaków zaczęła przyglądać się im z zaciekawieniem, co wprawiło uczennicę w zakłopotanie. Miała ochotę uciec, ale obiecała ojcu odwiedzić ciotkę. Niespodziewanie za awanturnicą pojawiła się czekoladowa kotka. Królowa złapała Nornicę za kark, przez co ta zaczęła się wyrywać i piszczeć bardzo brzydkie słowa...Kotka postawiła ją w kącie coś szepcząc jej do ucha. Kociak uspokoił się siedząc w bezruchu. W wybawczyni Plusk rozpoznała Szałwiową Chmurę, jej ciotkę. 

- Dziękuję - mruknęła Plusk, kiwając lekko głową. Kotka odpowiedziała jej uśmiechem po czym zapytała:

- Jesteś tutaj aby poznać Króliczka? Twój tata mówił, że przyjdziecie. 

Pluskająca Łapa odpowiedziała krótkie ,,tak" po czym obie podeszły do rogu żłobka. Leżał w nim szary kocurek, energicznie podrzucający kulkę z mchu. Jego żółte oczka śledziły ją uważnie. Gdy wyczuł, że nie jest już sam, upuścił kuleczkę przewracając się na bok. Wbił lekko przestraszone spojrzenie w mamę, czekając w napięciu na to co powie. 

- Króliczku, to twoja starsza kuzyneczka, Pluskająca Łapa. Przyszła cię odwiedzić. 

Kocurek przeniósł przestraszone spojrzenie na szylkretkę dalej nie poruszając ani wąsikiem. Zestresowana całą sytuacją Plusk uśmiechnęła się najprzyjaźniej jak mogła po czym odparła:

- H-hej...ty jesteś Króliczek, tak? Masz bardzo ł-ładne imię. 

<<Króliczku?>>

Od Pluskającej Łapy

Kotka miauknęła czując jak ciężka łapa jej ciotki wpada na jej brzuszek. 

- I nie żyjesz - mruknęła Pstrągowa Gwiazda, marszcząc nos - co z tobą, Pluskwo? Nie możesz się dziwnie skupić. 

Uczennica wstała i otrzepała szylkretowe futerko zanim przeprosiła. Wiedziała, że nie może się przyznać do tego ciotce, ale od kiedy rano zobaczyła nową uczennicę, Uszatkową Łapę, śpiącą spokojnie w swoim legowisku nie mogła przestać o niej myśleć. Było coś tak pięknego i przyciągającego w jej plamistym futerku co nie dawało jej spokoju. Przez cały trening zastanawiała się nad tym jak do niej zagadać. Co powinna powiedzieć? Wyrazić skruchę, że jej ciotka prawdopodobnie wymordowała połowę jej klanu, czy zachęcić do zaangażowania się wżycie nocniaków. Wszystko brzmiało bez sensu. Zamyślona kotka kompletnie zapomniała o pytaniu swej ciotki i dopiero chrząknięcie, które swoją drogą bardziej przypominało grzmot, sprowadziło ją na ziemię.

- Ach!- jęknęła, kręcąc głową - to nic, to nic! Po prostu... troszkę boli mnie głowa... ale poprawię się, przysięgam! 

Pstrągowa Gwiazda westchnęła zarządzając powrót. W drodze dawała długą reprymendę swojej bratanicy, którą ona wysłuchała pokornie. Było jej głupio, że nie skupiła się na szkoleniu, ale z jakiegoś powodu nie mogła przestać myśleć o ślicznych łatach kotki. ,,Pewnie chcę się z nią tak bardzo zaprzyjaźnić" wytłumaczyła sobie, wzruszając ramionami. 

Gdy weszły do obozu liderka pożegnała się z uczennicą skinieniem głowy.

- Jutro masz być zwarta i gotowa do akcji, jasne? - mruknęła przyglądając się jej dokładnie.

- Mhm, oczywiście...

- Porozmawiam z Aroniowym Podmuchem abyś poszła na patrol. Chcę abyś coś wyniosła z dzisiejszego dnia, Pluskwo. Do zobaczenia. 

Pluskająca Łapa pożegnała ciotkę odprowadzając ją wzrokiem pod samo legowisko. Słowo ,,pluskwa" utknęło jej w głowie. Najpierw nazywali ją tak rodzice, a teraz przyjęła to liderka. Bynajmniej, nie było to obecnie miłe określenie. Uczennica westchnęła rozglądając się po obozie. Szybko odnalazła swojego brata siedzącego tuż obok Gruszkowej Łapy. Obaj rozmawiali o czymś żywo, a ich oczy wręcz lśniły. Zaciekawiona Pluskająca Łapa ruszyła w ich kierunku unosząc wysoko kitę. Już w połowie drogi nadstawiła uszy aby wyłapać choć część ich rozmowy. 

- Klan Lisa...uciekinierzy...zaczęli walczyć - tylko tyle udało jej się wyłapać nim zamilkli. Łososiowa Łapa spojrzał na siostrę i uśmiechnął się szeroko. Jego przyjaciel miał już mniej entuzjazmu.

- Cześć Pluskająca Łapo, jak tam trening? - zapytał przyjaźnie zapraszając tym samym do rozmowy.

- Eh, było dobrze...tylko kompletnie nie mogłam się skupić - przyznała się, zwieszając smutnie głowę - myślałam o Uszatkowej Łapie. 

Gruszka i Łosoś spojrzeli na siebie ze zdziwieniem, a w ich oczach pojawił się niepokój. Odwrócili się powoli do zdezorientowanej Pluskającej Łapy bez słowa. W końcu Łosoś postanowił zabrać głos.

- To chyba dobrze...chcesz się z nią zapoznać?

- No, pewnie! Wydaje się bardzo miła - mruknęła uczennica, mrużąc oczy - i ma śliczne futerko. 

Gruszkowa Łapa zmarszczył nos podejrzliwie po czym wstał. 

- Może i tak, ale dziwnie się patrzy na Brzoskwiniową Łapę - mruknął ze skwaszoną miną - no nic, może jest fajna. 

Pluskająca Łapa nie zdążyła zapytać, co w jego mniemaniu ma oznaczać to ,,dziwnie". Powodem był Aroniowy Podmuch, który jakby wyrósł obok nich z podziemi. Uczennica spojrzała w jego chłodne oczy i poczuła dreszcz na karku. Bardzo przypominał swojego syna, Pigwowego Kła. Zastępca odwrócił wzrok od uczennicy przyglądając się uważniej pozostałej dwójce. 

- Gruszkowa Łapo, zostałeś wybrany na popołudniowy patrol. To samo Pluskająca Łapa. Zgłoście się do Lodowego Szponu. Szybko.

Jego ostry ton wręcz przecinał duszne powietrze. Plusk czuła jak łapki zaczynają się pod nią trząść. Więc to miał na myśli Pigwa gdy mówił tak źle o swoim ojcu. Nim którekolwiek z nich zdążyło zadać pytanie, zastępca odszedł powolnym, ale jakże pewnym, krokiem. Uczniowie spojrzeli na siebie wymownie nic nie mówiąc. Łososiowa Łapa pożegnał się z przyjaciółmi życząc im spokojnego patrolu. 

<<Gruszkowa Łapo?>>

Od Pluskającej Łapy

Drzewa przybierały powoli złotą barwę, dni stawały się krótsze a Pluskająca Łapa coraz większa. Czas płynął, to normalne. Młoda uczennica szła, a wręcz biegła, u boku swojej ogromnej ciotki. Pstrągowa Gwiazda stawiała potwornie duże kroki, przez co szylkretka nie była w stanie za nią nadążyć. Mogła zwrócić jej uwagę, ale bała się konfrontacji panicznie. Wystarczyło jedno spojrzenie złotego ślepia aby przez ciało kotki przeszedł chłodny dreszcz. Wolała więc nie zabierać głosu i potulnie dreptać nieco za ciotką. 

Ptaki śpiewały swe pieśni fruwając im nad głowami. Szykowały się do nowej pory, która miała już niedługo nadejść. Kotki mijały także wiewiórki, które biegały od dziupli do runa zbierając zapasy. Na sam widok rudej kity Plusk zrobiła się głodna. Starała się powstrzymać narastające pragnienie, w końcu niedawno jadła! Jednak wesoło falujące pędzelki na uszach wiewiórek przypominały jej, że zbliża się pora obiadu. Przeszła niemal cały teren za liderką, nie zatrzymując się ani na chwilę. Pstrąg tylko od czasu do czasu rzucała jej badawcze spojrzenie, po czym przyspieszała krok. Biedna Pluskająca Łapa była wykończona marszem, więc w końcu odnalazła w sobie trochę odwagi.

- Czy możemy się zatrzymać na chwilkę?- zapytała nieśmiało unosząc wzrok wprost na ciotkę. Pstrągowa Gwiazda zatrzymała się od razu, rzucając w stronę bratanicy chłodne spojrzenie. Nim Plusk zdążyła przeprosić, wielka kotka odezwała się:

- No nareszcie. W końcu się postawiłaś. Jeszcze chwila, a sama bym się zatrzymała i kazała ci zrobić kolejne kółko wokół terenów- mruknęła wznosząc oko do góry- chciałam sprawdzić ile pracy przede mną, czy masz charakterek i czy jesteś w stanie się postawić. Jak widzę poszłaś w ślady swego ojca, nie dobrze. Lekcja pierwsza, jeżeli czegoś pragniesz nie bój się zapytać lub walczyć o to.

Zdezorientowana uczennica przyglądała się liderce w ciszy. Nie sądziła, że to był test. W jednej chwili zalała ją fala zażenowania własną osobą. 

- Przepraszam...bałam się postawić...

- To i ja zauważyłam- burknęła liderka strosząc futro- nie masz czego! Silna bądź, stawiaj się ile chcesz! Koty z charakterem to przyszłość naszego klanu! Zapamiętaj to i weź do serca. A teraz nie mazgaj się i spróbuj mi złapać wiewiórkę. 

Pluskająca Łapa kiwnęła głową po czym pobiegła w las w poszukiwaniu zwierzyny.

Wyszukanie rudej kity nie było trudne. Las, w którym się znajdowała, miał głównie drzewa iglaste, co za tym idzie, wiewiórki nie miały się gdzie schować, poza dziuplami czy konarami drzew. Zatem, gdy tylko Pluskająca Łapa wyczuła stworzenie przystąpiła do akcji. Sunęła nisko i spokojnie, nie wydając nawet szmeru. Wlepiła swe oczy w wiewiórkę, która nie była świadoma czyhającego zagrożenia. Gdy uczennica znalazła się dość blisko wystrzeliła do przodu z wyciągniętymi pazurami. Przez las przeszedł jedynie cichy pisk, po czym rude stworzenie zawisło martwe w pysku dumnej kotki. Jednak ambicje Plusk nie skończyły się tutaj. W drodze powrotnej złapałą jeszcze jedną wiewiórkę, aby zrekompensować swój poprzedni, niezdany test. 

Gdy wróciła do liderki, zastała ją leżącą przy nagrzanym kamieniu. Miała przymrużone oczy i wydawało się, że spała. Szylkretka postanowiła wykorzystać swoją okazję.  Ponownie zaczęła się skradać, odłożywszy wcześniej na bok swoją zdobycz. Sunąc brzuchem po ziemi niczym śliski wąż zbliżała się do liderki. Stawiała łapy tak ostrożnie jak tylko było to możliwe. Brak suchych liści umożliwiał jej efektywniejszą technikę skradania. Gdy znalazła się na tyle blisko przygotowała się do skoku. Położyła ogon, zmrużyła oczy i wybiła się w górę. Chciała wylądować na grzbiecie swojej ciotki, stosując tę samą technikę, którą ona przekazała jej parę dni wcześniej. Niespodziewanie Pstrągowa Gwiazda otworzyła ślepia i wyrzuciła przednie łapy. Tym sposobem złapała bratanicę i przycisnęła ją do ziemi. Przerażona Pluskająca Łapa pisnęła czując jak liderka napiera na nią głową. Bura kotka zaśmiała się mrużąc oczy.

- Myślałaś, że zasnęłam? Proszę cię! Lider nie śpi.

- No wiem, ale musiałam spróbować...- tłumaczyła się kotka. Pstrąg wypuściła ją ze swoich objęć uśmiechając się do niej.

- Czyli wyniosłaś coś z lekcji, dobrze! Powoli wytworzymy ci charakter, a teraz zanieśmy te dwie wiewiórki do obozu. Co, myślałaś, że ich nie zauważyłam?- roześmiała się Pstrągowa Gwiazda ruszając przed siebie. Była to udana lekcja dla obu kotek, które zacieśniają swoje więzy, nie tylko jako mentor i uczeń, ale też jako rodzina.

Od Plusk (Pluskającej Łapy) CD Pigwowego Kła

Mała kotka poruszyła nieznacznie wąsami wpatrując się w smutną mordkę kocurka. Wcale nie była na niego zła. Bardziej martwiła się czy nic mu się nie stało. Codziennie myślała o nim, zastanawiając się czy wszystko u niego dobrze, czy nic mu nie grozi. Usłyszała, że został wojownikiem, więc jasnym było dla niej to, że nie ma już czasu na zabawę. Jest za duży. Tymczasem, prawda była inna. Plusk położyła uszy smutno wciskając się między przednie łapy Pigwowego Kła. Przytuliła się do niego mrucząc cichutko, chciała mu pokazać, że wcale nie jest na niego zła. Usłyszała jak serce wojownika zaczyna mocniej bić, może ze strachu? A może ze wzruszenia?

- Pigwuś...em, mogę ci tak mówić?- zapytała lekko speszona podnosząc główkę- nie przepraszaj mnie. Rozumiem. Przyjaciele czasem też mają swoje sprawy, nie jestem zła! 

Kocur spojrzał w dół a w jego zdrowym oku zatańczyła łza. Jego oddech powoli się uspokajał. Widać było, że nie przyzwyczajono wojownika do takiego traktowania: z szacunkiem i zrozumieniem. Nim zdążył się odezwać Plusk położyła łapkę na jego pysku zanosząc się cichym śmiechem. 

- A teraz masz czas się pobawić?- zapytała poruszając puszystym ogonem. Pigwowy Kieł kiwnął tylko głową dalej bacznie obserwując swoją przyjaciółkę. Mordka Plusk rozpromieniła się w chwilę. Kotka pacnęła towarzysza w bark, odskakując na odległość dwóch kocich ogonów. 

- Goń mnie, goń mnie!- krzyknęła drepcząc w miejscu. Zesztywniały wojownik dopiero po chwili podniósł się z ziemi niepewnie stawiając kolejne kroki. Zachęcony krótkimi słówkami Plusk i jej machającą kitą ruszył na nią mocno odbijając się od ziemi. Tak bawili się do końca dnia. 

***

Ceremonia przeszła bardzo spokojnie. Dopiero to co nadeszło po niej poruszyło małą Pluskającą Łapą. Wszystkie oczy były zwrócone na nią. Nową uczennicę liderki, która właśnie przeprowadziła atak na Klan Lisa. Na liderkę, która pokazała swoje prawdziwe oblicze. Niektóry spoglądali z dumą, inni ze współczuciem. Kotka czuła, że zaczyna brakować jej oddechu. Cała sprawa ją przytłaczała. Przycisnęła się więc do boku ojca, który właśnie im gratulował. Szakłakowy Cień przerwał na chwilę spoglądając na zestresowaną córkę. Polizał ją po uchu próbując dodać jej niego otuchy. 

- Będzie dobrze słonko- miauknął łagodnie. Plusk naprawdę chciała w to uwierzyć. Wtuliła się w miękkie futro ojca zamykając oczy. Mogłaby tak trwać i bez końca, otoczona troską i miłością, gdyby nie głośne chrząknięcie za jej plecami. Gdy odwróciła pysk ujrzała postać potężnej liderki przed sobą. 

- Chcę cię widzieć jutro o świcie przy moim legowisku, jasne?- miauknęła z poważnym wyrazem pyska. Pluskająca Łapa kiwnęła głową czując jak sierść na jej karku się jeży. Tą niekomfortową chwilę ciszy przerwał ostry śmiech Pstrągowej Gwiazdy. Jej wielka łapa wylądowała na łopatkach uczennicy, klepiąc je delikatnie. 

- Nie stresuj się, nie mam zamiaru cię zjeść. Szakłak wyrwałby mi futro gdybym ci coś zrobiła. 

Kremowy kocur kiwnął głową przysuwając córkę do siebie.

- Mam cię na oku.

Liderka ponownie się zaśmiała po czym odeszła w stronę swojego legowiska. Pluskająca Łapa odetchnęła z ulgą rzucając wdzięczne spojrzenie ojcu. Oboje wrócili do reszty rodziny celebrującej ten specjalny dzień. 

W legowisku terminatorów powitano ich bardzo wesoło. Starzy znajomi pokazali im gdzie mogą spać, odpowiadając na wszelkie frasujące młodych uczniów pytania. Plusk jedynie kiwała głową przyglądając się całej gromadzie kotów ściśnięty w kącie. Ewidentnie legowisko podzieliło się na dwie części, tę dla urodzonych w klanie i tę dla obcych. Było to przykre do oglądania. ,,Dlaczego Pstrągowa Gwiazda to zrobiła? Nie rozumiem..." pomyślała spuszczając głowę. Łososiowa Łapa już znalazł sobie miejsce, tuż obok Gruszkowej Łapy. Drugie posłanie zajął ogonem. Kiwnął głową w stronę swojej siostry, ale szylkretka jedynie pokręciła łebkiem. 

- Idę się jeszcze przejść. Jak Rzeczka przyjdzie wcześniej możesz jej oddać to miejsce. 

Łososiowa Łapa wzruszył barkami wracając do rozmowy z nowym kolegą. Pluskająca Łapa z gracją wyszła z przepełnionego po brzegi legowiska. Odetchnęła z ulgą skanując teren w poszukiwaniu swojego przyjaciela. Jednak nigdzie nie mogła dostrzec łaciatej mordki z jednym, błyskającym, bursztynowym okiem. Zamiast bezczynnie siedzieć, postanowiła wybrać się na poszukiwania. Mijając legowisko zwane ,,więzieniem" na jej skórę wstąpił dreszcz. Kątem oka zobaczyła niezadowolone i mizerne mordki kotów z Klanu Lisa. Było jej przykro, że tak musiało się to skończyć. Nie do końca były znane jej motywy jakimi się kierowała jej ciotka, ale musiały być słuszne. W końcu wiedziała co robi, prawda? Z dziwnym niepokojem w sercu wyszła z obozu rozglądając się na wszystkie strony. Na samym końcu wyspy zauważyła jasno-ciemną kropkę pochylającą się nad wodą. To musiał być on. Pluskająca Łapa uśmiechnęła się lekko puszczając się pędem w stronę przyjaciela. Czuła jak pod jej łapkami rozstępuje się zielona trawa, tworząc swego rodzaju korytarz. Po chwili znalazła się na skraju jeziora obok swojego przyjaciela. Jedno spojrzenie na kocura potwierdziło jej podejrzenia: był to Pigwowy Kieł. Jak niemal zawsze, siedział ze smętnie zwieszonym łebkiem wpatrując się w swoje odbicie. Pluskająca Łapa uderzyła kitą o taflę wody budząc wojownika. Pigwa lekko podskoczył czując jak przechodzi go dreszcz.

- Halo, nie śpimy!- zaśmiała się Plusk opierając się o bark kumpla- jestem już uczennicą, wiesz co to znaczy? Że będziemy mogli razem chodzić na patrole i polowaaania...czy to nie super?!

<<Pigwowy Kle? Przylepa przybyła>>

Od Plusk

Poranek powoli przechodził już w przedpołudnie gdy trójka kociąt wyskoczyła ze żłobka. Nie były już o te same kulki co wcześniej: każde z nich urosło i to bardzo. Jedne wystrzeliły w górę...a inne, no cóż. Plusk przebierała dość krótkimi łapkami tak szybko jak umiała. Chciała nadążyć za całą zgrają, ale nie było jej to dane. W końcu usiadła na środku obozu i z zadąsaną miną prychnęła tak głośno aby roześmiane rodzeństwo ją usłyszało. Tak też się stało. Łosoś odwrócił lekko kwadratowy łepek w stronę siostry i zmarszczył nos.
- Znowu się dąsasz królowo?- zapytał z przekąsem. Rzeka skoczyła na jego plecy wystawiając do szylkretki język.
- Nie nasza wina, że jesteś taka wolniutka!
- Ale wasza, że tak pędzicie- odpowiedziała im rezolutnie prostując grzbiet. Szykowała się do wyskoku. Mimo krótkich łap potrafiła wybijać się bardzo daleko, z czego zrobiła użytek. W dwa uderzenia później wylądowała na bracie przewracając rodzeństwo na ziemię. Zaczęła się między nimi przepychanka, którą oczywiście wygrał Łosoś. Wydostał się spod uścisku sióstr kładąc na nich ciężar swojego ciała. Ich przepychanka mogłaby trwać i wieczność gdyby nie powrót porannego patrolu. Plusk, wydobywszy głowę spod łapy siostry, zwróciła swoje bursztynowe oczy w stronę wchodzących kotów. Rozpoznała część z nich. Była to Szałwiowa Chmura w towarzystwie szarej kotki. Za ich ciotką szedł masywny, ogromny niczym pień starego dębu kocur. Plusk szerzej otworzyła oczy obserwując jak umięśnione łapy kocura twardo stąpają po ziemi wprawiając ją w wibrację. Jego jasne wąsy lekko drgały, a ruda sierść odbijała promienie słońca, które uciekały zawstydzone jej blaskiem. W jednej chwili wojownik wydał się jej najpiękniejszym stworzeniem jakie zdołała ujrzeć w swoim krótkim życiu. Spędziła długą chwilę na cichym obserwowaniu jak kocur okrążał ich niosąc w pysku martwą rybę. Jego jasne kły spowodowały dreszcz u kotki.
- Halo, siostra to Pluskwy- mruknęła Rzeka uderzywszy ją lekko w głowę- wszystko ok?
- T-tak!- wydukała szyklretka siadając prosto- tylko, patrol wrócił. Jejku, nie chcielibyście iść na patrol?
Łosoś spojrzał na jasną siostrzyczkę wymownie i uniósł brwi. Z początku kotka nie rozumiała co miał na myśli. Dopiero później to do niej dotarło. Zaczęła lekko drżeć i chichotać podskakując w miejscu. Biedna Plusk skuliła się, niemal zmieniając się w znerwicowaną kuleczkę.
- Zakochana, zakochana!- zaśpiewała siostra szczerząc kły- za nim na pewno nie nadążysz.
- Przestań! Po prostu szanuje go jako wojownika- broniła się Plusk odwracając co chwilę wzrok- po za tym, jestem za mała, tata by mi nie pozwolił.
- A co tam tata!- zaśmiała się Rzeka tuląc się do siostry- wyobraź sobie spacery nad rzeczką...tak cicho i przyjemnie, wasze ogonki się splatają...
- A potem on cię rozdeptuje!
W zdanie wparował im Łosoś znów zachęcając je do zabawy. Rzucił się na siostry przez co tę niewygodną dla Plusk rozmowę przerwano. I bardzo dobrze.
Słońce puszczało już znacznie śmielsze promienie, które ogrzewały plecy małej Plusk. Królowa wypędzała ją i jej rodzeństwo ze żłobka, tak często jak było to możliwe. Powód był prostu: byli już o wiele za duzi. Śledziowe Futro chciała aby jej dzieci poznawały klan na własną łapę. Zagrożenie w postaci zielonego kaszlu już minęło. Mimo to, Plusk dalej słyszała w uszach okrutny, rzężący dźwięk kaszlu. Utkwił w jej pamięci na zawsze. Gdy położyła głowę na łapach zamykając powieki znowu znalazła się w drodze do medyka. Ukryta pod konarami przemykała jak cień. Nikt jej nie widział. Zza kory słyszała jak koty chrząkały i warczały, wydając z siebie odgłosy których nie potrafiła w żaden sposób opisać. Aby nie słyszeć tego dłużej otworzyła oczy skupiając się na obecnej jej chwili. Obóz był spokojny. Wojownicy mieli teraz czas na posilenie się. Widziała zatem swojego ojca siedzącego w towarzystwie Szałwiowej Chmury, zebranych obok siebie uczniów oraz gromadę świeżo mianowanych wojowników. Mimo woli uśmiechnęła się czując, że to już nie długo może być ona. ,,Ciekawe kogo dostanę na mentora" pomyślała, nim skupiła swój wzrok na drugiej ciotce. Ogromna kotka podniosła ze stosu zająca i wraz ze swym nowym zastępcą udała się do swego legowiska, zapewne aby coś ważnego omówić. Plusk posmutniała przypominając sobie o śmierci Deszczowej Gwiazdy. Nie znała tak dobrze kocura, ale z opowieści ojca mogła wywnioskować, że był on pokojowym i dobrym liderem. Oczywiście, że cieszyła się z tego iż jej ciotka została Pstrągową Gwiazdą, ale ten zimny dreszcz który przeszywał ją ilekroć myślała o tych którzy odeszli, powrócił. Postanowiła wziąć głęboki oddech i rozprostować nieco łapki. Nad jej głową latały dwa ptaki, które postanowiły usiąść na jednej z grubych gałęzi drzewa. Cały obóz pogrążony był w ciszy, która nie do końca odpowiadała ciekawskiej kotce. Plusk zatrzymała się parę kroków od żłobka obserwując jak z jamy medyka wymyka się Słodki Język. Leciutkim truchtem przekroczyła cały obóz, kiwając głową każdemu kto kiwnął do niej pierwszy. Zaciekawiona Plusk pobiegła za nią po raz pierwszy wystawiając głowę za bezpieczne bramy obozu. Jej bursztynowe oczy od razu dostrzegły otwartą równinę na której cicho szemrała niska trawa. Z daleka jak i z bliska słyszała odgłosy szumiącej rzeki. Mimowolnie wyszła dwa kroki po za konary zaznaczające wejście. Napawała swoje oczy otwartą przestrzenią tak długo aż ktoś nie skoczył na jej łapkę. Gdy spojrzała w dół dostrzegła zielonego owada z bardzo długimi nóżkami. Przyglądał się jej uważnie póki nie wykonując jednego, potężnego susa, nie zniknął gdzieś w gęstwinie. Plusk uśmiechnęła się mrużąc ślepia. Chciała już wyjść i zakosztować życia ucznia. Wiedziała jednak, że nie wchodzi to w grę. Nagle poczuła jak coś ciągnie ją za ogon. Przestraszona upadła i dała swojemu oprawcy się porwać. Gdy w końcu przestała szorować brzuszkiem po ziemi, odwróciła się wściekle. Już miała zawarczeć gdy przed sobą ujrzała ogromne, pomarańczowe ślepia. Była to Pstrągowa Gwiazda. Plusk skuliła się lekko machając główką. Nie chciała wchodzić w konflikt z ciotką. Lekko przerażona, a za razem sfrustrowana z powodu przerwania jej obserwacji przeprosiła dodając niezadowolone pomruki pod nosem. Pstrągowa Gwiazda wyłapała je, ale zamiast skarcić bratanicę, uśmiechnęła się pacając małą w główkę.
- Masz charakterek, podoba mi się to- mruknęła a kąciki jej pyska poszybowały jeszcze wyżej- masz to albo po swojej matce, albo po mnie. Będzie z ciebie świetna wojowniczka. Ale teraz uciekaj do mamy.
Liderka lekko popchnęła zbitą z tropu Plusk, która odzyskawszy władzę w łapkach wróciła do żłobka w podskokach. Nim weszła do środka odwróciła się aby zmierzyć się wzrokiem ze swoją ciotką. Dalej bacznie ją obserwowała z lekkim uśmiechem wypisanym na pysku. Plusk uważała, że ten wyraz nie pasuje do jej całego wyglądu, ale nie miała zamiaru narzekać. Dopiero teraz zauważyła jak podobne mają oczy. Gdy wróciła do rodzeństwa nie powiedziała nic o swojej małej przygodzie.

Od Plusk CD Pigwowej Łapy

Gdy łapa kocurka z impetem spadła na ziemię futro Plusk zjeżyło się, a ona sama pisnęła chowając głowę w łapki. Po tej fali strachu wystawiła jedno oczko spod gęstej sierści skupiając je na opadającym tumanie kurzu. 

-T-to się w-właśnie stało z-z Mleczkiem... - mruknął uczeń spoglądając łagodnie na Plusk. Kotka nieznacznie się wyprostowała marszcząc nosek. Nie do końca rozumiała jakim cudem kociak mógł rozpaść się w pył, ale zdała sobie sprawę z tego, że było to naprawdę poważnie. Skierowała swoje bursztynowe ślepia na pysk arlekina. Zaczęła przyglądać mu się dokładniej. Z uwagą śledziła jego czarne łaty, opuszczone koniuszki pyska i lekko drgające wąsy. Był naprawdę ładny. Plusk spojrzała na swoje łatki i zmarszczyła brwi. 

- Masz takie ładne białe futerko...a ja jestem taka ciemna- mruknęła siadając ciężko obok kocurka. Musiało go to kompletnie zaskoczyć, gdyż jego uszy wystrzeliły do góry. To jak szybko kotka potrafiła zmieniać temat go zaskoczyło, ale nie powinno. Była kociakiem, one szybko zapominają. Nieco speszony tą pochwałą skulił się odwracając wzrok. 

- N-nie są...

- Ależ są! Takie jasne i ładne, przypominają mi piórka takiego ptaszka co go tatuś mamie przyniósł wczoraj- zaczęła z entuzjazmem kotka- oh jaki to był piękny ptaszek! Trochę już nieżywy, ale mamie smakował. Dostałam nawet jedno jego piórko...oh, poczekaj!

W tej chwili mała Plusk dała parę susów przed siebie i niczym błyskawica pognała do żłobka. Biedny Pigwowa Łapa wzdrygnął się nie mając pojęcia co ma robić. Rzucił błagalne spojrzenie Szakłakowemu Cieniu, ale ten dalej stał z resztą uczniów pogrążony w rozmowie. W końcu uczeń westchnął z rezygnacją i z cichym ,,p-poczekaj!" pobiegł za małą rudą plamą. 

Nagłe przybycie Plusk wzbudziło nie małe poruszenie w żłobku. Szylkretowa kotka wpadła przez przejście, tocząc się bardzo szybko. Los chciał, że zaplątała się w wysoką trawę i straciła równowagę. Zatrzymała się dopiero na udzie swojej matki. Śledziowe Futro przerwała swoją higienę i spojrzała na swoje dziecko ze zdziwieniem. 

- Plusk, co ty ro...

- Nie ma czasu na wyjaśnienia mamuś!- pisnęła kotka pospiesznie wstając na równe łapki. Zaczęła wypatrywać swojego ukochanego piórka. Wspięła się na grzbiet matki na co ta zareagowała cichym sykiem. Gdy tylko mądre, bursztynowe ślepia zauważyły białą lotkę to całym ciałem maleństwa poruszył dreszcz. Wyciągnęła swoją szyjkę daleko i złapała piórko u samego czubka. Nim mama zdążyła ją wypytać o to gdzie teraz znajduje się jej ojciec, Plusk szybko otarła się o jej pierś wyskakując ze swoją zabawką ze żłobka. Inne karmicielki tylko pokręciły głowami z rozbawieniem posyłając Śledziowemu Futrze spojrzenia pełne wyrazów współczucia. 

Gdy tylko szykretka znalazła się na świeżym powietrzu to odetchnęła z ulgą. Cieszyła się, że nie wkopała taty w jakąś przykrą kłótnię z mamusią. Tak nie lubiła kiedy się sprzeczali. Ku jej zaskoczeniu Pigwowa Łapa siedział centralnie przed wejściem do żłobka przebierając nerwowo łapkami. 

- N-nie powinnaś t-tak uciekać- mruknął jąkając się, a jego ruchliwe oko oglądało się za wszystkim co nie było jego nową towarzyszką. Plusk zaśmiała się leciutko kładąc piórko przy łapach kocurka. 

- Proszę, oto one. Śliczne, prawda? Takie bialutkie, jak nie wiem co! A wiem, twoje łatki!- odparła machając lekko ogonem- wiesz co, możesz je zatrzymać. To prezent, ode mnie! Co ty na to?

Pigwowa Łapa spojrzał na maleństwo z wyraźnym zdziwieniem. Jego wąsy lekko drgały, tak samo jak koniuszek ogona. Widząc w jaki szok go wprawiła, Plusk podeszła bliżej tuląc się do jego łapek. 

- Zasługujesz, jesteś bardzo fajny. I ładny, tak, bardzo! Nikt z mojego rodzeństwa nie ma takich łatek jak ty! 

Mogłaby ciągnąć tę rozmowę jeszcze długo, ale kątem oka zauważyła jak jej rodzeństwo powoli wraca do żłobka. Za nimi szedł przerażony Szakłakowy Cień, rozglądający się na każdą stronę. Plusk domyśliła się, że jej szuka. Chciała podbiec to taty i pokazać mu, że jest cała i zdrowa i, że mama wcale go nie zbije. Nim jednak to zrobiła uniosła łepek wysoko do góry i z uśmiechem zapytała:

- Pobawimy się kiedyś? 

<<Pigwowa Łapo? uwu>>

Od Pluska

przed całym kichu kichu i kwarantanną kociaków

Plusk wyfrunęła ze żłobka jako pierwsza. Wzięła potężny wdech i wypuściła świeże powietrze ze świstem. Zaraz po niej na światło wygramolił się Łosoś i Rzeczka ziewając. Cała trójka zebrała się parę kroków od wejścia czekając aż ich ojciec wyjdzie ze żłobka. Potężny, puszysty kocur dopiero po jakiejś chwili wyściubił z niej nos. Jeszcze w przejściu zapewniał swą partnerkę, że nic dzieciom nie będzie.

- Nie przejmuj się Śledziku, wrócą całe i zdrowe!

- Kiedy ja nawet o to nie pytam, proszę abyś tylko ich nie zgubił. To, że dzieci chorują jest normalne- mruknęła kotka siadając przed wejściem- ale to, że ich matka je opuszcza z ojcem który może je zgubić już nie.

- Oj, nie przesadzaj- zaśmiał się Szakłakowy Cień dotykając nosem jej policzka. Gdy tylko się rozstali liliowy kocur podbiegł do swych dzieci otaczając je swoim puszystym ogonkiem. Plusk uniosła łepek do góry spoglądając na pysk swojego ojca. Bardzo go lubiła. Zawsze gdy do nich przychodził nie skąpił żartów ni ciekawych anegdot z życia klanowiczów. Był wszystkim czego było jej trzeba. A co więcej, miał cieplutkie futerko w którym cudownie się spało. 

- Dobra młodziki, idziemy na przechadzkę, co wy na to?

Cała trójka wybuchła pozytywnym ,,tak!" na które kocur zareagował uśmiechem. Gdy wstał ruszyli na podbój obozu. 

Jedną z pierwszych osób które ich zatrzymała była zastępczyni klanu: Pstrągowy Pysk. Plusk zachwycała się jej masywną budową i wielkimi, świecącymi ślepiami. Powoli wodziła wzrokiem od jednej rany do drugiej zastanawiając się skąd się wzięły. ,,Musi być bardzo dzielna skoro ma tyle blizn" pomyślała a jej małe wąsiki drgnęły. Gdy wzrok jej ciotki padł akurat na nią kotka wzdrygnęła się lekko strosząc futerko. Ku jej zaskoczeniu, na pysku Pstrągowego Pyska wystąpił mały uśmiech. 

- Ty pewnie jesteś Plusk- mruknęła niskim głosem przyglądając się jej uważnie- chyba barki odziedziczyłaś po mnie, co? 

Szylkretowa kotka otworzyła szerzej oczy poruszając nieznacznie uszami. Cisza jaka nastała między nimi nie była w ogóle niezręczna. Zastępczyni czuła jak ogromny respekt właśnie uzyskała od swojej bratanicy. Dopiero po chwili Plusk mogła znowu się odezwać.

- Chy-yba...- wymamrotała przebierając łapkami. Tę drobną wymianę zdań przerwał Szakłakowy Cień. Zaśmiał się lekko po czym pożegnał siostrę skinieniem głowy. 

- No chodźcie, ciocia ma duużo pracy- mruknął popychając łapkami swoje młode. Jednak w jego oczach było coś dziwnego, coś co mogła zauważyć tylko Pstrągowy Pysk. Była to niepewność i zaniepokojenie. 

Ich dalsza podróż skupiała się głównie na zwiedzaniu obozu. Co jakiś czas wojownicy posyłali im radosne spojrzenia, albo wściekłe pomruki gdy plątali się za blisko ich łap. Jednak każdy delikwent który chociażby śmiał na nich prychnąć spotykał się z zimnym i morderczym spojrzeniem Szakłakowego Cienia. Większość uchodziła od razu, tylko niektórzy odpowiadali mu tym samym i to wtedy liliowy wojownik musiał ustępować podganiając swoje młode. 

Gdy dzień powoli rozkręcał się na dobre cała czwórka znalazła się pod legowiskiem uczniów. Liliowy kocur zajrzał do środka po czym wymienił parę zdań z jakimś kotem. Rzeka przysunęła się do swej siostry pocierając polikiem o jej polik.

- Zobacz zobacz! Już niedługo tam będziemy!

- No jeszcze troszkę nam brakuje- zauważył Łosoś wypinając pierś- założę się, że pierwszy zostanę wojownikiem!

- Tere rere, mysi móżdżku! To ja będę pierwsza!

Plusk znowu musiała wysłuchiwać ich kłótni, ale nie przeszkadzało jej to. Uśmiechnęła się patrząc jak dwójka rodzeństwa tupie wściekle łapkami rzucając na siebie co raz to nowsze, zmyślniejsze przezwiska. Dopiero wyłonienie się ich ojca przerwało codzienną, poranną sprzeczkę. 

- Zapraszam do środka, porozmawiacie trochę z uczniami! Jest tutaj Gruszkowa Łapa, Brzoskwiniowa Łapa i Pigwowa Łapa. Tylko szybciutko, bo zaraz biegną na treningi! 

Całą trójka ruszyła pędem do środka. Rodzeństwo zatrzymało się uważniej obserwując uczniów. Brązowawy kocurek uśmiechnął się do nich machając ogonem. To samo uczynił siedzący obok uczeń poruszając koniuszkiem kity. Łosoś i Rzeka niemal od razu do nich podbiegli zostawiając swoją siostrę w tyle. Plusk skupiła się na czymś innym. W rogu legowiska siedział mały, łaciaty kocur. Jego bursztynowe oko błysnęło przyciągając uwagę szylkretowej kotki. W paru podskokach znalazła się obok ucznia dalej mierząc go ciekawskim wzrokiem. Ewidentnie powodowało to u niego skrępowanie. Kocurek położył uszy i zmarszczył brwi odwracając rozbiegany wzrok. Zaczął nerwowo przebierać łapami kuląc się co raz bardziej. Plusk skupiła uwagę na jego oku...było jasne w przeciwieństwie do drugiego i co ciekawe, nie ruszało się. 

- Dlaczego ono tak wygląda?- zapytała nieświadoma niczego Plusk przenosząc bursztynowe ślepia na zestresowanego ucznia. 

<<Pigwowa łapo? :O>>

Od Pluska CD Rzeki

Plusk otworzyła szerzej oczka przebierając łapkami. Bardzo chciała wyjść i zobaczyć co dzieje się w obozie, ale bała się konsekwencji. Nie przerażał ją fakt, że sama może zachorować, bardziej obawiała się reakcji ich matki. Mimo tak młodego życia kotka poznała już wściekłość Śledziowego Futra. Kociak zamyślił się mrużąc swoje bursztynowe oczy. Na ten wyraz pyska jej siostra zaczęła szybciej przebierać łapkami uśmiechając się złowieszczo. Jedynie braciszek położył uszy nie ukrywając swojego strachu.

- Plusk...nie...- mruknął kocurek kręcąc głową. Siostra szybko go uciszyła wymierzając w jego ucho szybkie uderzenie łapką. 

- Plusk tak! No dawaj, nie bądź mięczak!- miauknęła Rzeka lekko podskakując- nie jesteś ciekawa co dzieje się w obozie? Może ta choroba sprawia, że kotom wyrasta drugi ogon? Albo trzecie oko! 

Zachęcona taką wizją kotka wyprostowała się a jej oczka przybrały postać dwóch, lśniących, okrąglutkich kamyczków. W jednej chwili Plusk pokiwała głową marszcząc czarny nosek. 

- Dobra! Prowadź!

Rzeka miauknęła z tryumfem spoglądając zwycięsko na swojego brata. Łosoś prychnął coś pod nosem, czego Plusk nie udało się usłyszeć. Było jednak pewne, że obraził w jakiś sposób szylkretową siostrzyczkę, bo ta odpowiedziała mu kolejnym pacnięciem w ucho. 

Już po chwili cała trójka gramoliła się i przepychała w przejściu próbując wystawić nosek. Wykorzystały one fakt iż zwykle o tej porze przychodził do nich jakiś wojownik z dostawą pożywienia dla karmicielek. Cała trójka poprosiła mamę aby mogli wyjrzeć na dwór aby sprawdzić czy ktoś idzie. Nie wyczuwszy w tym żadnego podstępu Śledziowe Futro zgodziła się przestrzegając ich przed wyjściem. Gdy tylko małe oczko szylkretowej koteczki przystosowało się do światła ujrzała ona cały obóz. Wojownicy jak co dzień przechadzali się od wejścia do stosu ze zwierzyną, niosąc w pyskach swoje zdobycze. Ciekawskie oko kotki nie wyłapało niczego szczególnego. Każdy z kotów miał jeden ogon i (raczej) dwoje oczu. Zawiedziona schowała głowę do żłobka po czym pociągnęła Rzekę za ogon. Waleczna siostra pisnęła cofając się w stronę Plusk. 

- Ałć! Co robisz mysi móżdżku?!- warknęła stykając się z nią wyzywająco nosem. Lekko przestraszona koteczka skuliła się strosząc ciemne futerko. Uciekła wzrokiem na bok próbując wydukać to co chciała jej przekazać.

- N..No-o, bo t-te koty s-są normalne...

- Oczywiście, że są! Na Gwiezdnych, naprawdę uwierzyłaś w ten bełkot Rzeczki?- zaśmiał się Łosoś machając puszystym ogonkiem. Rzeka posłała mu mordercze spojrzenie po którym braciszek zamknął swój pyszczek na dobre. Plusk zaczęła przebierać nerwowo łapkami a jej małe serduszko poczęło bić szybciej. Nie chciała powodować tej sprzeczki. Naprawdę uwierzyła swojej siostrze, bo dlaczego miałaby tego nie zrobić? Plusk poczuła nagłą falę zażenowania. Wiedziała, że jest głupiutka, ale nie, że aż tak. Miała ochotę uciec do mamy i schować się w jej łapkach. Z rozmyślań wyrwał ją wzrok który rzuciła na nią Rzeka. W jej bursztynowych oczach tliło się...coś...dziwnego. Plusk dobrze znała tę iskrę: jej siostra miała pomysł. 

- Pluskuś...a wyszłabyś na dwór?- zapytała unosząc swoją kitę. Łosoś postawił uszy a jego sierść zjeżyła się w jednej chwili.

- Chyba oszalałaś! Ona? Przecież Plusk to strachajło! Ja pójdę.

- Ty mysi móżdżku, jesteś wielgachny i dobrze widoczny! Nie to co Plusk. Może jest...duża, ale świetnie ukryje się w cieniu. Co ty na to?

- Nie, to niebezpieczne. Narażasz ją.

- To sama pójdę!

- Zrobię to!- odezwała się nagle Plusk patrząc jak jej rodzeństwo co raz bardziej zbliża się do rzucenia się sobie do gardeł- zrobię. 

Zadowolona z siebie Rzeka podskoczyła parę razy po czym przytuliła swoją siostrę. 

- Dobra, plan jest  taki. Zatorujemy przejście tak, że nikt cię nie zauważy. Wyjdziesz na chwilę. Od medyka do nas jest jakieś parę kroków. Zajrzysz do środka i bum! Gotowe! Poruszaj się w cieniu, jak prawdziwy wojownik!

Plusk kiwnęła łebkiem parę razy po czym rodzeństwo znowu zaczęło tłoczyć się przy przejściu. Szylkretowa kotka dobrze wiedziała, że nie ma za dużo czasu zanim ktoś przyjdzie z jedzeniem i ich matka zrozumie, że jedno z jej kociąt się wymknęło. Zachęcana przez pomruki Rzeki i wspierana przez pełne troski spojrzenia Łososia poczuła, że ma w sobie tę siłę. Nim się obejrzała wyskoczyła na dwór lądując cicho na swoich łapkach. Spojrzał do tyłu aby upewnić się, że jej rodzeństwo pilnuje przejścia. Dwie pary bursztynowych ślepi dalej obserwowały jej osobę. ,,No dobra, pierwszy krok za nami...no to lecimy" próbowała się pocieszać. Z każdym kolejnym, chwiejnym krokiem, bicie jej serca przyspieszało. Od razu uciekła pod bezpieczne korzenie drzewa. Poruszając się cicho niczym mysz unikająca niebezpieczeństwa przeniosła balans z jednej łapy na drugą. Szło jej dość koślawo, ale nie można powiedzieć, że źle. Skupiła się na jednym punkcie: norze medyka. Z głębi obozu dobiegały ją straszne dźwięki. Kaszel. Okrutny, głośny, suchy kaszel. Kotka słuchała w przerażeniu jak wojownicy wypluwają niemal własne płuca, krztusząc się i dusząc. Dobiegały ją także wściekłe syki ucznia medyka i spokojny, melodyjny głos medyczki, która biegała od jednego do drugiego końca. Przez myśli Plusk przewinęła się straszna wizja: czy to koniec Klanu Nocy? Gdy była już niemal pod wejściem usłyszała dość głośny syk dobiegający zza niej. Odwróciła małą główkę spostrzegając wysokiego wojownika ze zwierzyną w zębach. Jego brązowe cętkowane futro poruszało się spokojnie, dostosowawszy się do jego tempa. Był naprawdę ciekawy. Plusk obserwowała jak powoli zniża łeb i nurkuje w przejściu do żłobka...zaraz. W jednej chwili owy fakt trafił do niej z siłą wodospadu: kocur wszedł do żłobka! Matka ją zabije! Plusk, przerażona i sparaliżowana, stała w miejscu chwilkę a jej serduszko było tak szybko, że o mało nie wyskoczyło z jej piersi. Nagle z wejścia do żłobka wystrzeliła mała główka: była to Rzeka. Jej niemal błagalny wzrok mówił wszystko: wracaj natychmiast, albo dostaniemy tak po ogonie, że przez tydzień nie usiądziemy. W jednej chwili mięśnie kotki powróciły do dawnego stanu. Puściła się pędem omijając zręcznie korzenie. Mogła przysiąc, że kilkoro wojowników widziało ją przynajmniej raz. I tak w rzeczywistości było. Nikt jednak nie pomyślał, że to małe, rudo-czarne stworzenie to kociak. Wszyscy uznali, że był to zagubiony ptaszek czy zajączek. W ostatniej sekundzie Plusk wykonała mocny zwrot wskakując do kociarni. Pech chciał, że Rzeka dalej stała w przejściu rozmawiając z ich matką. 

- Ależ nie mamusiu, po prostu Plusk chyba zasnęła w przejściu, chwi- tutaj nie zdążyła dokończyć, bo jej siostra wpadła na nią z impetem. Obie poturlały się w dół wprost pod łapy wściekłej karmicielki. Jej niebieskie oczy zwężyły się nadając kotce iście diabelnego wyglądu. Łosoś podszedł do sióstr i skulił się za nimi próbując załagodzić sytuację. Ale nawet jego słodki uśmiech nie pomógł. Byli w potrzasku. 

<<Rzeczko?>>

Od Plusku

Promyki słońca wpadły do żłobka budząc zaspaną królową. Kotka przeciągnęła się szeroko otwierając pyszczek. Unosząc swój ogon dała szansę słońcu na skąpanie swych dzieci w jego złotym blasku. Pewna mała kuleczka, gdy tylko poczuła ciepło na swojej skórze, zaczęła kręcić się i pomrukiwać. Była bardzo niezadowolona, że coś przeszkodziło jej we śnie. Wściekle ugniatając mamusię łapkami protestowała co raz głośniej, do tego stopnia, że obudziła swoje rodzeństwo. Karmicielka westchnęła głośno odsłaniając swój brzuch.

- Widzę, że ktoś tu wstał nie w humorze- szepnęła rozpoczynając poranną ,,kąpiel” swych dzieci. Maleństwa jeszcze nie otworzyły swoich oczek, ale za to ich uszka łapały już pewne dźwięki. Szylkretowa koteczka, gdy już napełniła swój brzuszek, odlepiła się od mamy unosząc lekko łepek do góry. Pomimo tak młodego wieku czuła już zew przygody. Nie do końca świadoma swych ruchów przeczołgała się na skraj legowiska po czym poturlała się w dół po ciepłym mchu. Nie czując nigdzie swojej matki zaczęła głośno miauczeć w nadziei, że ta ją odnajdzie. Przez te parę sekund Plusk przeżyła horror. W jej małej główce pojawiały się straszne scenariusze. Mroczne plamy zaczęły otaczać ją zewsząd mocniej napierając na jej ciałko, a ona mogła jedynie piszczeć i wić się jak mały, bezbronny robaczek, którym w rzeczywistości była. Dopiero po chwili usłyszała szelest mchu i poczuła jak ktoś podnosi ją za kark. Lekko poruszyła swoim czarnym noskiem próbując zidentyfikować ten zapach. Znała go, ale nie tak dobrze jak ten ,,mamy”. Po chwili znowu znalazła się przy białym futerku swojej rodzicielki. Rodzeństwo zaczęło wesoło trącać noskiem boczek Plusk jakby chcieli powiedzieć ,,ale się cieszymy, że wróciłaś”. Postawny kocur uniósł łeb do góry siadając przy swej partnerce. Zetknął się z nią nosem po czym przybliżył mysz pod jej pysk.

- Proszę, przyniosłem ci śniadanie- odpowiedział wesołym tonem spoglądając na swoje młode - która to taka uciekinierka?

- Plusk- odpowiedziała Śledziowe Futro wgryzając się w zdobycz- niby taki spokojny śpioszek, ale jak już coś zrobi to na całego.

Szakłakowy Cień uśmiechnął się spoglądając na swoje młode. Mimo iż nie były planowane, nie zmieniało to absolutnie niczego. W jego sercu nie znajdowało się nic innego po za miłością do tych trzech, rozkosznych kuleczek. Kocur powoli ruszał swym puszystym ogonem przyglądając się jak jego młode powoli zapadają w sen. Ich noski poruszały się nieznacznie przy każdym oddechu, tak samo jak ich boki. Uśmiech nie schodził wojownikowi z pyska.

- Chciałbym tutaj pobyć dłużej- przyznał spoglądając na swoją partnerkę- ale mam obowiązki. Wrócę później, dobrze?

Śledziowe Futro oblizała pysk kiwając głową. Ponownie zetknęła się nosem z partnerem po czym obserwowała go aż nie znikł za przejściem. Ucho królowej zarejestrowało nagły dźwięk, to jedna z jej pociech kichnęła. Kotka odwróciła się patrząc uważniej na szylkretową córeczkę.

- Obyś mi się nie rozchorowała…- mruknęła zwijając się w kłębek, w taki sposób aby jak najbardziej ogrzać swoje pociechy.