Od Jeżowej Ścieżki

Jeżowa Ścieżka miał lata młodości za sobą. Czas leciał, sezony przemijały, a każdy kolejny księżyc czynił z niego seniora. Na świecie ważne było zachowanie równowagi, dlatego kto się narodził, musiał kiedyś odejść z tego świata. Większość klanowych kotów wierzyła, że po śmierci znajdzie się na Srebrnej Skórze, dołączając do szlachetnego Klanu Gwiazdy. Istniała również Mroczna Puszcza, jednak tam trafiały koty, których serce splamiła nienawiść. Te dwa miejsca różniły się od siebie jak księżyc i słońce. Musiały jednak istnieć, żeby równoważyć zasady świata, dobra i zła. Niewiele księżyców wcześniej Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd zyskało potężną siłę. Problemy wiązały się nie tylko z opętaniem, lecz przyniosły wiele cierpienia mieszkankom klanów. Jeżowa Ścieżka nie pamiętał kiedy ostatnio miał okazję wziąć udział w spotkaniu medyków w Ustach Matki. Księżycowy Kamień rozpadł się na mniejsze odłamki i tak medycy zyskali po jednym. To pozwoliło zachować im chociaż cząstkę spokojnego ducha i czuć obecność przodków. Dzięki temu odbyło się mianowanie Wiśniowej Iskry. Młoda kotka już nie przypominała tej samej uczennicy, której trening rozpoczął się od podstaw. Dorosła. Jeżowa Ścieżka był świadomy upływu czasu. Czuł na swoim karku ciężar starych lat. Dzięki uprzejmości liderów mógł pozostać medykiem. Nie chciał iść na emeryturę. Nie wyobrażał sobie lenistwa w legowisku. Uwielbiał swoją pracę. 

Medyk Klanu Burzy odetchnął cicho, wciąż nie otwierając niebieskich oczu. Powietrze w legowisku było rześkie. Pora Nowych Liści zawitała do klanu, budząc zwierzynę, strumienie, ogólnie mówiąc przyrodę. Była to kolejna Pora Nowych Liści w jego długim życiu. Czekoladowy kocur nawet nie potrafił zliczyć, ile już przeżył zmian pór roku. Podczas panującej wiosny czuł się jak pąk rozkwitający na drzewie, czekający na szansę na odrodzenie. Mógł niemal przysiąc, że czuje krople ocierające się o jego pąki, promienie słońca i lekki wietrzyk pobudzający do ruchu. Miał się stać pięknym kwiatem, w przyszłości owocem. 

Jeżyk urodził się i wychowywał w Klanie Burzy, jako syn Brzozowego Szeptu i Kucykowego Ogona. Rodziców wspominał z ciepłem oraz szacunkiem. Nauczyli go ważnych wartości. Poradzili sobie świetnie z wychowaniem zarówno Jeżyka, jak i jego sióstr - Psiankowej Szyi, Rzecznego Nurtu i Srebrnej Łapy. Dwie kotki nie żyły, zabrane do lepszego świata. Pozostawiły po sobie uczucie tęsknoty i długiej żałoby w klanie i sercu ich brata. Srebrna Łapa jako jedyna została samotniczką. Gdy po wielu księżycach się odnaleźli, Jeż czuł się szczęśliwy. Odzyskał siostrę. Szkoda, że obecnie nie mógł jej ponownie zobaczyć i dowiedzieć się, czy dalej tak dobrze jej się powodzi. Oprócz sióstr miał jeszcze starszego brata. Ośle Ucho był dobrym kocurem i wspaniałym ojcem dla swoich kociąt. Najbardziej Jeżowa Ścieżka pokochał swojego bratanka, Drżącą Ścieżkę. Medyk okrył pyszczek ogonem. Wiele by dał za ich ponowne spotkanie i pewność, że jest bezpieczny wraz z bratem.

Rodzina Jeżowej Ścieżki rosła, przyjmując do siebie coraz więcej członków. Nie tylko to się zmieniało. Świadomość, jak ważna jest rola medyka, rosła wśród wszystkich mieszkańców. Praca odpowiedzialna, cierpliwa i pokorna. Medyk leczył, ratować życie, zbierał zioła i pomagał w przyjściu na świat kolejnym pokoleniom. Był łącznikiem między światem rzeczywistym a Klanem Gwiazdy. Często dostawał sny, których interpretacja była niezwykle ważna. Każdy mógł świadczyć o jakimś zagrożeniu i chociaż medycy nie angażowali się w życie klanów, musieli strzec porządku jako jego strażnicy. Jeżowa Ścieżka uśmiechnął na wspomnienie wszystkich zebranych ziół, odbytych wycieczek na spotkania medyków i niezbyt lubiane przez niego Zgromadzenia. Były również porody, które wspominał ze wzruszeniem. O wiele lepiej pamiętać miłe rzeczy, niż budzić do siebie żal i smutek za śmierć starszych, schorowanych lub ciężko rannych pobratymców. Jeżowa Ścieżka nie zważał na pochodzenie, każdemu starając się nieść pomoc. Był spokojny, cierpliwy i oddany swojej pasji. Może właśnie dlatego zasłynął jako dobry medyk i słuchacz. Jeżowa Ścieżka zawsze udzielał rad potrzebującym i bardzo chętnie wysłuchiwał wszystkiego, co leżało im na sercu. Jako medyk miał pomagać, lecz nie tylko ten obowiązek pchał go do udzielania pomocy - Jeżyk taki był w całym swoim charakterze, sercu i w duszy. 

Nie od zawsze wiedział, że chce zostać medykiem. Tą ścieżką podążył dopiero jako uczeń wojownika. Pliszkowy Krok była dobrą mentorką, ale to właśnie u Zajęczej Stopy odnalazł miłość do lecznictwa. Postanowił podążyć tą ścieżką, dumnie kończąc trening i przyjmując imię Jeżowej Ścieżki. Potem on sam został mentorem. Najpierw Konwaliowe Serce, swoją pierwszą i ulubioną uczennicę. Traktowali się jakby byli rodziną. Konwalia była jego córką, którą mógł nauczyć wszystkiego, co sam umiał. Owszem Jeż traktował jako swoje kociaki każdego członka, którego poród odebrał i mógł obserwować przebieg dorastania. Czuwał przy nich w gorszych chwilach, był pocieszeniem i lekarstwem. Gdyby kodeks nie zabraniał i mógł zostać ojcem, z pewnością byłby troskliwy dla swoich maluchów. Konwalia była wyjątkowa i dlatego tak mocno zabolało go jej odejście. Niczym strzała trafiona prosto w serce. Szkolił również Stokrotkową Łapę i Sierpówkową Łapę. Żadne z nich nie dokończyło szkolenia. Zginęli tragicznie, wpędzając mentora w poczucie winy oraz straty. Musiał jednak wziąć się w garść. Klan potrzebował silnego medyka. Pracoholik, jak można nazwać Jeżyka, wykonywał swoją pracę nieprzerwanie. W jego życiu pojawiła się ostatnia uczennica. Wisienka została jego terminatorką w bardzo młodym wieku. Mimo tego miała w sobie iskrę, zapał do zostania świetnym medykiem. Niejednokrotnie udowodniła, że Klan Burzy znajdzie się w najlepszych łapkach. Jeżowa Ścieżka mógł spokojnie odejść z tego świata, wiedząc, że jego misja dobiegła końca, a klan będzie bezpieczny.

Czekoladowy kocur otworzył niebieskie ślepia. Wpatrywał się przez jakiś czas w ścianę swojego legowiska. Odsunął ogon, uniósł lekko głowę i niemal od razu opuścił ją z powrotem na posłanie z mchu. Czuł się słaby. Każdy skrawek ciała domagał się odpoczynku. Od kilkunastu księżyców, odkąd stał się seniorem, nie było to dla niego zaskoczeniem. Męczył się szybciej, musiał zaprzestać wędrówek i spędzać czas wyłącznie w legowisku lub w obozie. Tęsknotę z zbieraniem ziół przelał w ich segregowanie. Wiśniowa Iskra przejęła większość obowiązków, on był tylko jej stróżem, towarzyszem i dawnym mentorem. Nikt nie był w stanie zatrzymać tego, co przygotował los. Jeżowa Ścieżka pogodził się z wiekiem. Stał się staruszkiem, jako jedyny ze swojego licznego rodzeństwa. Długo trwał jako medyk, jednak jego pąk miał nie rozkwitnąć na kolejną wiosnę. Wiedział to. Czuł każdym skrawkiem swojego ciała. Zmęczony umysł i sylwetka domagały się porządnej porcji wiecznego snu. Jeżowa Ścieżka uniósł wzrok. Jak będzie w Klanie Gwiazdy? Czy tak pięknie jak podczas przyjemnych, sennych wizji? Nie wątpił, że Klan Gwiazdy przyjmie go do siebie. Srebrna Skóra stanie się jego drugim domem. 

W Klanie Gwiazdy czeka na niego rodzina, pobratymcy, przyjaciele. Dotąd obserwowali Jeżyka, strzegąc go z gwiezdnego raju. Jeżowa Ścieżka nie mógł doczekać się kolejnego spotkania z najbliższymi. Poznał wielu przyjaciół i pamięć o nich nigdy nie przeminie. Pamiętał każdego przywódcę, którego miał zaszczyt prowadzić do Księżycowego Kamienia. 

Najbardziej w jego wspomnieniach dominowała Iskra. Ponownie ogarnęło go ciepłe uczucie. Kotka wędruje innym niebem, wiecznie wolny wędrowiec. Może kiedyś uda im się odnaleźć. 

Czekoladowy jęknął pod nosem na ostry ból przeszywający jego pierś. Łapy odmawiały mu posłuszeństwa, więc nawet nie mógł dostać się do składziku, żeby wziąć zioła na bolące stawy i problemy z oddychaniem. Medyk, pomimo nadchodzącej śmierci, czuł się spokojny. Wyczekiwał na moment, gdy Klan Gwiazdy zabierze go do siebie. Miał dobre, ciekawe życie, oddane całkowicie pomocy innym. Może nawet zostanie zapamiętany jako jeden z lepszych medyków w Klanie Burzy. Jeżowi nie zależało na sławie. Jedyne czego pragnął, to być dobrze pamiętanym wśród obecnych i przyszłych pokoleń. Odchodził szczęśliwy i spełniony. 

— Jeżowa Ścieżko, chcesz coś zjeść? Nie jadłeś obiadu. — Wiśniowa Iskra weszła do legowiska. 

Czyli słońce od dawna unosiło się na najwyższym punkcie. Jeżowa Ścieżka zwrócił pyszczek na swoją asystentkę. Jego błękitne ślepia lśniły mądrością i spokojem. 

— Odejdę stąd z poczuciem, że na czele Klanu Burzy będzie stała cudowna medyczka. Będę czuwał nad wami z Klanu Gwiazdy. Wiem, że sobie poradzisz. Nie mogłem mieć lepszej następczyni. — lekki uśmiech zniknął z jego pyska. — Nigdy nie pozwól zgasić swojej iskry.

— Jeżowa Ścieżko? Jeżowa Ścieżko? O czym ty mówisz? — zaniepokojony głos kotki dotarł do jego uszu. — Nigdy. Moja iskra nigdy nie zgaśnie.

— To chciałem usłyszeć. — miauknął. 

Jakby świat wiedział, że przyjdzie mu odejść... Ucichły wszystkie dźwięki, zapachy, myśli przestały wirować. Otulała go cisza i miękki mech pod brzuchem. Jeżowa Ścieżka ostatni raz spojrzał na Wiśniową Iskrę. Dojrzał niepokój w jej oczach. To zawsze przykre, gdy umiera ktoś bliski. Wisienka znała go od wielu księżyców. To on odbierał poród Borówkowej Mordki. Nadszedł jednak moment ich pożegnania. Nie bał się śmierci. Był medykiem, wiedział, że po drugiej stronie zostanie przywitany jak dobry przyjaciel i że będzie mu tam świetnie.

— Pochowajcie mnie obok moich sióstr. To było dobre życie. — wydusił ostatnie słowa, zanim pozwolił pochłonąć się ciszy. 

Jego głowa opadła na posłanie. Zamknął oczy, oddychając z coraz większym trudem. Z każdym kolejnym uderzeniem serca, czuł się coraz słabszy. Śmierć ze starości. Widok gwiazd i jasnego, oślepiającego światła. Oddech Jeżowej Ścieżki ustał. Bok przestał się unosić. Oczy kocura nie otworzyły się więcej, zamykając w sobie błękit. Leżał na posłaniu spokojnie, jakby ucinał sobie drzemkę. Jeżowa Ścieżka podążał w stronę światła i głosów swoich bliskich. 

Żegnaj, Jeżyku [*]

Zmarły w wieku 126 księżyców 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Iskry

Zazdrość to zła cecha. Niebezpieczna. Skazany na nią kot jest gotowy uczynić wszystko, żeby wyjść korzystnie. Jeżyk i Kudłacz wpatrywali się w siebie z niechęcią. Gęsta atmosfera unosiła się w powietrzu. Gdyby dało się ją dostrzec, trudność sprawiałoby jej przecięcie. Kudłacz spiął mięśnie na zbliżenie Iskry do Jeżyka. Miękka sierść kotki dotykała jego barku. Coś go podkusiło, nawet nie byłby w stanie opisać dokładnie tego ucisku, ale położył swój ogon na boku Iskry. Zmrużone niebieskie ślepia wpatrywały się w brązowe towarzysza jego przyjaciółki. Kudłacz poruszył ogonem w geście irytacji. Nie zmienił napiętej postury ciała. Jeżyk również napiął mięśnie. Obecność Iskry zdawała się zarówno popychać, jak i powstrzymywać od podjęcia dalszych kroków. Jeżowa Ścieżka walczył z opanowaniem. Dlaczego obecność Kudłacza była taka bolesna? Przecież to dobrze, że Iskra miała kogoś bliskiego. Nawet bardzo dobrze, tak! Nie powinien się martwić. Nadal będzie jej najlepszym przyjacielem. Jeżyk nie potrafił odwrócić wzroku od Kudłacza. 

— Nie, wszystko w porządku. — odpowiedział na pytanie Iskry dopiero po dłuższej chwili. 

— Najlepszym. — burknięcie młodszego kocura było zrozumiałe dla czekoladowego. 

Iskra nie wydała się przekonana. Patrzyła to na jednego, to na drugiego, uważnie obserwując ich pyszczki. Jeżowa Ścieżka speszył się. Wiedział, że nie będzie umiał kłamać, jeśli będzie dalej pytać.

— Dołączę do ciebie później, Kudłaczu. Chce jeszcze porozmawiać z Jeżykiem.

Młody kocur nawet nie ośmielił się protestować. Musiał darzyć Iskrę głębokim uczuciem. Jeż mu się nie dziwił. Iskrę potrafiła każdego oczarować. Miała dobre serce i duszę wędrowca. Była też mądra, sprawiedliwa i odważna. Jeżowa Ścieżka odkrył z małym zdziwieniem, że jest w stanie wymienić wiele zalet swojej przyjaciółki. Znali się już tyle sezonów, pełnych niesamowitych przygód i tęsknoty. Jeżyk odwrócił wzrok, spoglądając na pobliski średniej wielkości kamień. Iskra podeszła bliżej, kładąc mu łapę na piersi. 

— Coś cię niepokoi. 

— Nic... naprawdę. Cieszę się, że znalazłaś partnera. Oby był dla ciebie dobry. Zasługujesz na najlepszego. — mruknął, zmuszając się do spojrzenia w piękne ślepia kotki. 

Oczy czekoladowej rozbłysły z rozbawienia. Spuścił głowę, spoglądając na własne łapy na pare uderzeń serca. Kudłacz nie zrobił na nim najlepszego wrażenia, ale skoro Iskra go wybrała, to wiedziała co robi. Pozory często myliły, powinien się przełamać i poznać bliżej z czarnym kocurem. Może okaże się miły. Zdecydował się unieść wzrok tylko dlatego, żeby dojrzeć jej roześmiany pyszczek.

— Kudłacz to towarzysz mojej wędrówki. Jest mi bliskim przyjacielem. Nasze łapy przeszły niejedną wspólną ścieżkę. — wymruczała.

Po jego ciele rozlała się fala ulgi. Nie miała partnera. Ta informacja go uspokoiła. Uśmiechnął się lekko.

— Chyba mnie nie polubił. — zaśmiał się, chcąc rozładować atmosferę. 

Podniósł z ziemi kwiat, który wcześniej spadł na ziemię. Był cały i nadal piękny. Jeżyk chwycił go najdelikatniej jak umiał. Przybliżył się do Iskry, wczepiając kwiat za jej ucho. Dodał jej uroku. Takie chwile pragnął zachować w pamięci na zawsze. 

***

Wiatr musnął jego czekoladowe futro. Lekko zmierzwione wyglądało jak u prawdziwego jeża. Medyk poruszył rozbawiony wąsami. To musiał być zabawny widok dla mijających go pobratymców. Jeżyk odwrócił się za siebie dla pewności, że o niczym nie zapomniał. Z samego rana sprawdził składzik z ziołami. Brakowało nagietka. Nie był to obecnie produkt pierwszej potrzeby. Uznał, że wybierze się po niego dopiero po kilku obowiązkach. Początek dnia spędził na zajmowaniu się stawami starszyzny. Miał nawet kilku pacjentów z błahymi problemami. Szybko się uwinął ze swoją pracą. Uwielbiał mieć łapy pełne roboty. Zawsze czuł się wtedy spełniony i zadowolony. Chociaż większość kotów mogła nazwać go pracoholikiem, to określenie wcale mu nie przeszkadzało. Miał silną wolę do pomagania potrzebującym. 

Jeżowa Ścieżka skierował się do wyjścia niespiesznym krokiem. Miał jeszcze sporo uderzeń serca przed nadejściem późnego popołudnia. Dzień dopiero się zaczynał, rozświetlając swoimi promieniami okolice. Czekoladowy z zainteresowaniem rozglądał się po gęstych krzewach, niskiej trawie, odległych polach. Terytorium Klanu Burzy nie okrywały żadne drzewa i wręcz nadawał się do biegania. Z kryjówkami bywało tutaj o wiele trudniej. Jeżowa Ścieżka przyspieszył kroku, truchtając teraz ku granicy. Nie spieszyło mu się do obozu. Tam miał wszystko ogarnięte. Żadnych potrzebujących leczenia pacjentów, składzik z medykamentami był pełny, pobratymcy nie prowadzili żadnych sporów. Obóz Klanu Burzy wpędzał w uczucie spokoju, podobne do tego odczuwanego po usłyszeniu śpiewu ptaków. 

Syn Kucykowego Ogona zatrzymał się pośpiesznie, unosząc uszy. Dźwięk złamanej gałęzi zmusił go do zachowania czujności. Jeżowa Ścieżka napiął mięśnie. W razie potrzeby był gotowy do ucieczki. Chociaż starał się być przyjazny względem każdego, to nie każdy musiał to odwzajemniać, a różne koty chodziły po wielkim świecie. Jeżyk podszedł do nagietka, zrywając roślinę z korzeniami. Położył ją przy swoich łapach. Przyda się na powrót do obozu.

— Jeżyk.

Kocur odwrócił się z szerokim uśmiechem na pysku. Głos Iskry rozpoznałby wszędzie. Czekoladowa stała na granicy, wpatrzona w niego lśniącymi ślepiami. Odwzajemniła uśmiech.

— Iskra. Dobrze cię widzieć. Wybrałaś się na spacer? — stanął naprzeciwko kotki. Ich czekoladowe futra zmywały się ze sobą jak dobrzy przyjaciele. 

— Przyszłam do ciebie. — wyjaśniła. — Potrzebujesz pomocy?

— Na pewno nie odmówię. — poruszył wąsami, wskazując głową na rosnący nagietek. 

Dwójka kotów podeszła do rośliny, siadając przy niej i zajmując się wyrywaniem cennego medykamentu. Jeżowa Ścieżka nie lubił marnować ziół. Uznawał, że każde jest ważne i nawet jeśli suche, to może być kiedyś przydatne. Każdy lubił świeże rośliny, należało jednak dziękować za najmniejszy dar zesłany przez naturę. Może taki nagietek kiedyś uratuje komuś życie. Gdy więc z Iskrą uzbierali niewielką kępę nagietka, ogłosił, że tyle wystarczy. Będzie musiał przenieść to wszystko do obozu i starannie ułożyć na odpowiednim miejscu w składziku. Tam również panowała harmonia. W składziku ziół zawsze musiał panować porządek, żeby szukanie lekarstwa nie zajmowało dużo czasu. W roli medyka liczył się czas. To on okazywał się sprzymierzeńcem bądź przeciwnikiem.

— Wszystko u ciebie dobrze? — zapytał, idąc z Iskrą ramię w ramię. Przekroczyli granicę z Klanem Burzy, udając się przed siebie. Kierunek był znany wyłącznie im. A może oboje wybrali przypadkową drogę? 

— Dobrze. — padła krótka odpowiedź tylko po to, żeby w następnie dodać kolejne słowa. — Od naszego pierwszego spotkania upłynęło wiele sezonów. 

— Oj tak. Byliśmy wtedy tacy młodzi. Czas zbyt szybko leci. — uśmiechnął się z nostalgią.

— Układa się w Klanie Burzy?

— Nie mamy powodów do narzekań. — odpowiedział od razu na zadane pytanie. 

Zatrzymali się na skraju drogi prowadzącej do niewielkiego zagajnika. Spoczywająca na ich ścieżce płaska skała, zachęcała do spoczynku. Spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Dwójka kotów usiadła na skale. Jeżyk owinął ogon wokół łap. Zwrócił pyszczek mu Iskrze. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w nią bez słowa. Promienie słońca wplątały się w futro kotki. Czekoladowa zerknęła na niego kątem oka. Ukryła delikatny uśmiech. 

— A... jak tam u Kudłacza?

To pytanie zdawało się ją rozweselić.

— Został ojcem. Jaskółka rośnie jak na drożdżach. 

— Jak wdała się w ciocię Iskrę, to pewnie wybierze się na niejedną przygodę. — miauknął spokojnie. Jego niebieskie oczy wpatrywały się niestrudzenie w przyjaciółkę. Miał nadzieję, że była zdrowa. Energia młodości zapewne ją opuściła, oddając sterowanie starczej mądrości. Jeżowa Ścieżka również się starzał. Coraz więcej księżyców spadało na jego barki. — Może nawet wybierzecie się we wspólną podróż.

Posmutniała. Pokazała to tylko przez uderzenie serca, ale zdążył wyłapać smutny błysk w ślepiach. Coś musiało się stać. Napiął instynktownie mięśnie. Dla niego Iskra pozostała tą samą Iskrą. Wędrowcem. Szamanką. Przyjaciółką. Wiek jedynie mógł zapewniać jej ból stawów. Jeżyk nie przyjmował do siebie myśli, że to ona odejdzie pierwsza. Był młodszy, ale liczył, że gdy nadejdzie czas pożegnania, to on pierwszy odejdzie polować z przodkami.

— To moja ostatnia wędrówka. 

Usłyszana odpowiedź odbiła się w jego uszach. Otworzył szerzej ślepia. W jednej chwili uśmiech zszedł z jego pyska. 

— Jesteś... jesteś pewna? — tylko to przeszło mi przez gardło. Ona wiedziała. Skinęła głową.

Słyszał kiedyś, że kot wie, kiedy nadchodzi jego czas na odejście. Widział niejedno pożegnanie ze światem. Gdzie Iskra trafi, gdy jej ciało wypuści ducha? Czy będzie błądzić po każdym niebie? 

— Muszę ci coś powiedzieć. — spoglądali sobie głęboko w oczy. Jeżyk uświadomił sobie, że znaczyła dla niego więcej niż jakikolwiek inny kot. To uczucie, które czuł gdzieś głęboko, rosło przy każdym kolejnym spotkaniu. Odkąd odnaleźli się po wędrówce Iskry, kolejne pożegnanie nie było akceptowane. Ich przyjaźń stała silniejsza. Często się widywali, wymieniając wrażeniami. Ich życia różniły się od siebie, a jednak coś połączyło dwójkę czekoladowych kotów. Coś niesamowitego, co rodzice od urodzenia mu wpajali. Dopiero teraz zrozumiał, że to uczucie było z nim przez ten cały czas. Musiał pozwolić mu wyjść z ukrycia. 

— Odkąd wróciłaś z wędrówki, ciągle czuję się przy tobie jak najszczęśliwszy kot na świecie. Jesteś niesamowita, Iskro. Odważna wędrowniczka, wspaniała nauczycielka, najlepsza przyjaciółka i powierniczka. Masz w sobie iskrę, która nigdy nie gaśnie, rozgrzewając twoje dobre serce i popychając cię do właściwego celu. Nigdy się nie poddajesz. I myślę, że nie bez powodu nasze ścieżki ciągle się ze sobą krzyżują. Jesteś dla mnie naprawdę ważna...

Iskra w jej oczach znowu zalśniła. Jeżowa Ścieżka czuł przyspieszone bicie serca. Każdy włosek na ciele łaskotał go od emocji. Uczucia zlewały się w jedno silne, powodując ciepło na sercu. Chociaż kotka milczała, jej oczy przemawiały za nią. Był to język czysty, pełen melodii i ciepła. 

— Nie jesteś mi obojętna. 

— Ty też jesteś dla mnie ważny, Jeżyku. — poczuł lekką nieśmiałość. Delikatnie pochylił głowę. — Jesteś moim słońcem i księżycem. Wodą i ogniem. Melodią ptaków i rzeką. 

Czy słyszał bicie jej serca? 

Oczy Iskry błyszczały, podobnie jak jego. Teraz faktycznie mogły przypominać rzekę, gotową połknąć wszystkie złożone dary. 

— Słyszysz? 

Jeżyk zamknął oczy, wsłuchując się w otaczające ich dźwięki. Szelest liści, skrzypce świerszczy, trzask pobliskich gałęzi, szum wody. Otworzył oczy. Znajdowali się blisko siebie. Na tyle, że mogliby dotknąć się nosami. Słońce chyliło się ku zachodowi, barwiąc niebo w kolorze pomarańczowym. Ten widok zapierał wdech w piersi. Jeżyk odwrócił pyszczek.

— Przepraszam, ale nie mogę... Gdybyśmy urodzili się w innym życiu, w innych wcieleniach. Gdyby moja ścieżka pozwalała mi wiązać się z ukochaną... Ale to nie jest właściwa droga. Jestem medykiem i muszę być lojalny wobec Klanu Gwiazdy, Klanu Burzy i wszystkim zasadom, które zostały ustalone. Nie mogę ich złamać, gdy wszyscy mi ufają i gdy sam wiedziałem, że będzie to życie w samotności. Nie mogę nam tego zrobić. Ale odnajdę cię na każdym niebie i tam już nie będą trzymały nas ziemskie troski. Obiecuję ci to, Iskro. 

Ty i ja.

Iskra postawiła krok naprzód i swoim czołem dotknęła tego należącego do Jeżyka. Uczynił podobnie, zamykając przy tym ślepia. Wybierał Klan Gwiazdy, Klan Burzy i drogę medyka. Dotąd myślał, że nigdy z tego powodu nie przyjdzie mu cierpieć. Ale musiał odrzucić Iskrę i to bolało jak cierń wbity głęboko w serce. Zaznał uczucia miłości tylko po to, żeby pozwolić mu odejść.

Iskra rozumiała. Trwali w tej samej pozycji, stykając się czołami, jeszcze przez wiele kolejnych uderzeń serca. Ich ogony poruszały się wraz z podmuchami wiatru. Szeptała mu kojąco, że tak już musi być, ale się odnajdą. 

Wraz z nadejściem nocy i pierwszych gwiazd, musieli wracać do siebie. Chociaż nagietek zapełniał jego pysk, Jeżowa Ścieżka czuł się tak, jakby nic w nim nie miał. Zapach Iskry wciąż docierał do jego nosa.

W ciągu następnych dni odwiedzał granicę i tereny blisko Owocowego Lasu. Chciał zabrać kotkę na wspólne zbieranie ziół. Wciąż przecież byli przyjaciółmi. Ale Iskra nie pojawiła się tego dnia, kolejnego i jeszcze następnego. Przestała przychodzić. W końcu zrozumiał powód jej nieobecności. Jeżowa Ścieżka wybrał się ostatni raz w miejsce, gdzie się pożegnali. Uniósł wzrok ku niebu słysząc krzyk gęsi. 

<Hellga, mam nadzieję, że zrobiłam ci miłą niespodziankę i nic nie zepsułam. Ta historia nie znalazła szczęśliwego zakończenia, ale była na swój sposób piękna. Dziękuję ci za sesję <3>

Od Jeżowej Ścieżki CD. Wiśniowej Iskry

 Leżeli obok siebie, posilając się zajęczym mięsem. W normalnych okolicznościach teraz Wisienka odbierałaby gratulacje od innych medyków, a później wróciliby do obozu pod osłoną gwieździstej nocy. Nie mogli jednak urządzić tradycyjnego spotkania medyków, więc miał nadzieję, że przynajmniej w ten sposób wynagrodzi Wiśniowej Iskrze brak tradycyjnego mianowania. Wspólne spędzanie czasu było naprawdę przyjemne. Zakończyła się ich wspólna wędrówka jako mentor i uczennica. Wciąż będą ze sobą współpracować, ale Jeżyk będzie mógł dać Wisience więcej swobody w leczniczym działaniu. Na chwilę nastała cisza. Wiśniowa Iskra podniosła momentalnie wzrok.

- Jeżowa Ścieżko... - zaczęła spokojnie. - Dlaczego nadałeś mi imię Iskra?

Medyk podniósł wzrok na swoją wychowankę. Przełknął kawałek mięsa, żeby móc udzielić odpowiedzi. Jego pyszczek zalśnił uśmiechem.

- Odkąd rozpoczęłaś szkolenie uważnie ci się przyglądałem. Byłem świadkiem jak wyrastasz na prawdziwą medyczkę. To twoja iskra. Pasja, która płonie w twoim sercu, oczach i duszy. Właśnie ta iskra prowadzi cię wybraną ścieżką i czyni wyjątkową. 

Iskrę w ślepiach widział dotąd tylko raz. Prowadziła jego najdroższą przyjaciółkę, oddaną zupełnie innym celom. Odnajdując w sobie iskrę, jest się spełnionym tak długo, jak bije serce.

- Przejmiesz więcej obowiązków, ale nie obawiaj się, zawsze będę gotów cię wspierać. Podobno uczymy się całe życie. Pamiętam swoje mianowanie. Opowiadałem ci o mojej mentorce, Zajęczej Stopie? To była dobra, uczciwa kocica. Wszystko, co umiem, zawdzięczam właśnie jej. To ona pomogła mi zrozumieć, że moja ścieżka wiedzie przez życie medyka.

Chłodniejszy powiew wiatru otarł się o futro medyka. Jeżyk drgnął lekko. Instynktownie spojrzał na rozgwieżdżone niebo. Gwiazdy migotały na nocnej skórze, spragnione podziwu. 

<Wisienko? Możesz dać ostatni odpis lub uznajemy sesje za zakończoną> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Drżącej Ścieżki

Poczuł miękki dotyk na swoich plecach. Jeżowa Ścieżka nie podniósł wzroku. Wyczuł zapach swojego ukochanego bratanka. Tak jak otaczający go pobratymcy, przyszedł wziąć udział w pogrzebie, może nawet pocieszyć czekoladowego kocura. Jednak żadne słowa nie były w stanie wyprowadzić Jeżyka z żałoby. Tragedia zagościła w jego sercu. Śmierć siostry przyprawiała medyka o okropne uczucie rozpaczy i osamotnienia. Kochał ją całym sercem i teraz przyszło mu ją pożegnać. Przodkowie przyjmą ją w swoje gwiezdne progi.
- Ona zawszę z tobą będzie. We wspomnieniach i snach. Przepraszam.. 
Jedno z jego uszu drgnęło, jednak medyk milczał, wpatrzony w ciało siostry. Dreszczyk nie miał go za co przepraszać. Jeżyk kochał go i nigdy nie miałby pretensji czy żalu do syna Oślego Ucha. Chyba byłby w stanie oddać za niego życie.
- Może przynieść jakieś kwiaty? 
Pokręcił głową. Nie, nie teraz. Kwiaty znajdą się na kopcu ziemi. Kolejnym.
- Kocham cię wujku - miauknął Drżący, kładąc łeb na jego barku. 
Ciało medyka instynktownie drgnęło pod wpływem ruchu. Dawno.... dawno tego nie słyszał. Musiał przyznać, że był wdzięczny bratankowi za wsparcie. Czy te słowa mówił Drżący, Ścieżka, a może miauczeli oboje? 
- Jest teraz w lepszym miejscu. Tylko to trudne pożegnanie.
Siedzieli tak w ciszy, czuwając nad siostrą czekoladowego, aż do momentu pogrzebu.

***

Do czego doszło na tym świecie? Liderka faworyzująca jedną grupę społeczną, a drugą traktująca jak gnidy. Rebelianci chcący przywrócić nadzieję, ostatecznie zabicie tyranki przed klanem. Obóz Klanu Burzy został splamiony krwią. Nie zmyje jej żaden deszcz, nie odpędzą podmuchy wiatru. Klan Burzy był podzielony. Przeżywał śmierci i je oddawał. To nie był klan na który Klan Gwiazdy mógłby patrzeć z dumą, a równocześnie nie byli w tym wszystkim potworami. Strasznie skomplikowane. Jednak zachowanie jego pobratymców uświadomiło Jeżykowi, że oddalają się od ważnych, starych wartości. To było niepokojące i chociaż do Klanu Burzy rzekomo zawitało słońce, medyk nie odczuwał jego promieni.
Zajęcza Gwiazda stopniowo zacznie wprowadzać nowe porządki. Jeżowa Ścieżka milczał, słuchając jego słów i obserwując reakcję klanu. Różne były ich uczucia, niektóre pielęgnowali głęboko w sobie. Może podobnie jak Jeżyk się zamartwiali. To kolejny lider, którego rządy będzie obserwował. 
Wiewiórczy Pazur został wygnany. Jeżowa Ścieżki wbił przerażony wzrok w bratanka. Nigdy nie mieli silnej więzi, znał również charakter wojownika, ale zrobiło mu się szkoda kocura. Życie samotnika jest ciężkie. Pomodlił się do Klanu Gwiazdy, żeby towarzyszyli Wiewiórowi w dalszej drodze. 
I wtedy gniew pobratymców skierował się na Dreszczyka. Jeżowa Ścieżka zesztywniał. Przecież znali Drżącą Ścieżkę, wiedzieli, że jest wierny Klanowi Burzy, że nigdy nie był ceniony przez matkę. Ścieżka, Drżący! Pomyślał o dwóch osobowościach kremowego kocura. 
Tłum burzaków coraz głośniej naciskał na pozbycie się również kremowego. Nowy lider właśnie tak uczynił. Jeżyk nie widział na jego pysku ani cienia wahania. Nawet się nie zastanawiał, wygnał kocury jedynie za to, że nosili krew Piaskowej Gwiazdy. Przecież Dreszczyk nie stanowił zagrożenia. A teraz miał być skazany na życie poza klanem? Przecież.... oh, Klanie Gwiazdy, jak on sobie ma poradzić? Nie wierzył, że będą się trzymać z Wiewiórem razem. Za nic również nie uwierzy, że jego bratanek zostałby tyranem. Protestował, jednak jego głos zatonął  w gniewie pobratymców. 
- Bądźcie przeklęci - miauknął Drżąca Ścieżka, zanim zniknął z pola widzenia. 
Zniknęli oboje, przepędzeni przez dawnych pobratymców. Jeżowa Ścieżka wiedział, że nie ma chwili do stracenia. Chociaż emocje buzowały w jego ciele i ledwo stawiał kroki, utykając, skierował się do swojego legowiska. Szybko złapał najpotrzebniejsze zioła, zawijając je w gruby liść. Opuścił obóz z pakunkiem, korzystając z panującego zamieszania z pogrzebem Muszego Lotu. 
Jeżowa Ścieżka nie mógł być pewny, w którym kierunku się skierować. Szedł za zapachem bratanków, który wciąż unosił się w powietrzu. Starał się iść szybko, ale był stary i ledwo nadążał. Ale jakoś się udało i ich odnalazł. Oddalone sylwetki. Zatrzymał się zdyszany. 
- Dreszczyku! Wiewiórze!
Kocury zatrzymały się na głos medyka. Usłyszeli go. 
- Czego chcesz stare łajno? - syknął Wiewiórczy Pazur, gromiąc go wzrokiem. 
Niemiła uwaga zabolała czekoladowego. Przecież nie chciał im zrobić krzywdy, nie chciał też dla nich źle. Wiewiórczy Pazur został w miejscu, ale Drżąca Ścieżka zbliżył się do niego. Jeżowa Ścieżka przytulił do siebie bratanka. 
- To była zła decyzja. - mówił tutaj o decyzji wydanej przez Klan Burzy. - Tak bardzo mi przykro. Nie chciałem, żebyś cierpiał przez tyranię swojej matki. Jesteś dobrym kocurem i.... i nie mogę uwierzyć, że byli do tego zdolni. Proszę, uważaj na siebie. Masz żyć. Słyszysz? Musisz przetrwać. Kocham cię, Dreszczyku. Będę się modlił do Klanu Gwiazdy każdej nocy o twoje bezpieczeństwo. 
Ośle Ucho, jeśli mnie słyszysz, zaopiekuj się swoimi synami.
- Jeśli odnajdziecie kotkę, Srebrną Łapę, możecie szukać u niej schronienia. - odsunął się od bratanka, żeby spojrzeć mu w oczy. - Przepraszam, jeśli cię zawiodłem. Odkąd przyszedłeś na świat, jestem dumny mogąc nazwać się twoim wujkiem. 
Zamilknął na uderzenie serca. Podsunął zawiniątko z małą, niestety, ilością medykamentów bliżej Drżącej Ścieżki. Tylko tyle dał radę zmieścić. Może zioła nie będą tak szybko potrzebne.
- Kiedyś opowiadałem ci o ziołach. Weźcie to. A teraz słuchaj uważnie i zapamiętaj każde moje słowo. Liście ogórecznika obniżą gorączkę. - najpierw postanowił opisać zioła, które spakował. - Korzeń łopianu pomoże w infekcji i leczeniu szczurzych ugryzień. Spakowałem wam rumianek na wzmocnienie, podbiał na spękane poduszki łap oraz ułatwienie oddychania i trybulę na ból brzucha. Więcej się nie zmieściło. 
Ostatnie zdanie wypowiedział z takim smutkiem, który niemal chwytał za serce. Chciałby zrobić dla nich więcej niż danie kilku ziół. 
- Jeśli spotkasz jaskółcze ziele, to pomoże na uszkodzenie oka. Kocimiętkę znasz, jest dobra na zielony kaszel. Można zastąpić ją jastrzębcem. Mak pomaga w zwalczaniu bólu, jest się po nim senny. Pajęczyna na krwawiące rany, stokrotki na ból stawów, mniszek użądlenie pszczół, nawłóć na rany i miód na ból gardła. Jeszcze ważne są jagody jałowca, mają kilka zastosowań, najczęściej są dobre na ból brzucha. 
Wymienił medykamenty jeszcze raz. Chciał mieć pewność, że Drżąca Ścieżka zapamięta te najważniejsze, które mogą mu się przydać. Na wszelki wypadek opisał ich wygląd. 
Niech Klan Gwiazdy oświetla twoją drogę. Nigdy o tobie nie zapomnę i odnajdę twoje ślady na niebie, gdy przyjdzie mi pewnego dnia opuścić ziemię. 

<Dreszczyku? Możesz odpisać, jeśli chcesz, lub uznać to za zakończenie>

Od Jeżowej Ścieżki CD. Zmierzchowej Łapy (Bladego Zmierzchu)

    Od wyleczenia córki Wiewiórczego Pazura upłynęło sporo księżyców. Przez ten czas wiele zdołało się zmienić w Klanie Burzy. Piaskowa Gwiazda nie żyła, rolę lidera pełnił Zajęcza Gwiazda. Jeżowa Ścieżka nie miał mu nic do zarzucenia. Był to kolejny lider podczas długiego życia medyka. Widział wielu przywódców, brał udział w ich rządach, towarzyszył podczas odbioru daru dziewięciu żywotów. 
    Pora Opadających Liści przebiegała w miarę spokojnie. Jeżowa Ścieżka większość czasu poświęcał na sortowanie ziół. Wiśniowa Iskra sama chodziła je zbierać. Z uwagi na wiek czekoladowego kocura, musieli się tak podzielić - on czuwał w obozie, ona zbierała zioła. W ten sposób zawsze któreś z nich było na miejscu, składzik z medykamentami nie malał, a chorych ubywało. Czekoladowy właśnie kończył oddzielać rumianek od mleczy, gdy do legowiska weszła znajoma kotka. Wzrok medyka od razu przesunął się w stronę wyjścia. Dostrzegając znajome kremowe futro, jego siwy pysk rozchylił się w uśmiechu.
- Blady Zmierzchu, coś ci dolega? Chyba nie wróciła infekcja po kleszczu? 

Podniósł się ze swojego miejsca, powoli podchodząc do wnuczki swojego brata. Przyjrzał się uważnie miejscu, gdzie wcześniej wbijał się kleszcz. Musieli wtedy interweniować z Wisienką. 
- Nic mi nie jest, przestań. - odsunęła się o pół kroku. 
Nastawił uszu zaciekawiony, czy kotka będzie chciała podjąć jakiś temat. Jeżykowi przypomniało się, jak przyszła do niego pierwszy raz. Uleczył ją wtedy z ciężkiej choroby, a była raptem uczennicą. Ten czas szybko minął. Pamiętał jej ceremonię. Cóż, kremowa rzadko go odwiedzała, ale raczej mała ilość kotów wpadała do medyków w celu innym niż leczenie. Przyjęło się, że są zwykle zapracowani i lepiej nie zawracać im głowy. Od czasu do czasu Jeżowa Ścieżka lubił przyjmować gości, oddać się rozmowie. Robił to jednak wtedy gdy miał świadomość, że nie czeka na niego praca. 
- Opowiadaj. Podoba ci się życie wojowniczki? - zagadał.
Ponownie zajął swoje wcześniejsze miejsce i zachęcił do tego samego wojowniczkę. Wydawała się niechętna, taki charakter, ale ostatecznie usiadła naprzeciwko niego. 

- Jest o wiele lepsze od bycia uczniem. Naprawdę cię to interesuje?

- Lubię wiedzieć, co słychać u moich pobratymców. Sam kiedyś się szkoliłem na wojownika, ale to było sezony temu. Zdecydowanie nie byłaby to rola dla mnie, wolę leczyć. - uśmiech nie znikał z jego pyska. - Chcesz mi pomóc w sortowaniu?

Zgodziła się. Sortowanie potrafiło relaksować. 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Wiśniowej Łapy

     Wiśniowa Łapa zaskakiwała go swoją świetną pamięcią. Uczennica naprawdę się starała, żeby zasłużyć na rangę przyszłej medyczki. Jeżowa Ścieżka był pod wrażeniem jej umiejętności. Kotka opanowała podstawową naukę ziół, chociaż oczywiście nie był to koniec długiego szkolenia - miała się jeszcze wyuczyć wszystkich chorób, sposobów ich leczenia. Czeka ich również długie zbieranie ziół na terytorium Klanu Burzy, co będą powtarzać wielokrotnie. Tym razem jednak, gdy kolejne polecenie zostało wykonane, czekoladowy kocur postanowił zapoznać swoją wychowankę z czymś innym.
— Wiesz czym jest kodeks medyka, Wiśniowa Łapo? — zapytał z powagą mentor. 
Wiśniowa Łapa podniosła na niego swoje wielkie, iskrzące ślepia. Przy jej łapach nadal leżały przyniesione przez Jeżową Ścieżkę zioła. 
— Tak. Kodeks medyka to zasady, których przestrzegać musi każdy medyk. Zostały nadane przez Klan Gwiazdy i są bardzo ważne.
— Dokładnie. Ich nieprzestrzeganie grozi zawodem wśród przodków, a to niestety nie kończy się dobrze. — westchnął, wspomniawszy los Konwaliowego Serca i Fasolowej Łodygi. — Pora żebyś je poznała i zapamiętała. Medyk ma obowiązek chodzenia na wyprawy medyka, czyli takie, na których zbiera zioła. Medycy nie polują. Oczywiście jak raz na jakiś czas coś złapiesz, to nie ma w tym nic złego, ale jednak ten obowiązek należy do wojowników. Zioła trzymamy w składziku, który miałaś już okazję dokładnie zbadać. Podczas treningu będziesz miała do czynienia z wieloma medykamentami. Nigdy się nie będziesz nudzić, zapewniam. Zioła mają najpiękniejszy zapach na świecie.
Dla wielu kotów, które odwiedzały zakątek medyka, mocne wonie ziół były nie do zniesienia, ale nie dla Jeżowej Ścieżki. Uwielbiał wdychać te wszystkie zapachy, rozpoznawać w nich konkretne zioło i móc je z łatwością zastosować u potrzebujących. Nigdy się nie pomylił, znając wszystkie na pamięć i mając je głęboko zapisane w sercu. 
— Obecnie nie odbywają się spotkania medyków ze względu na sytuację z kamieniem i Mroczną Puszczą, jednak gdy się odbywały to w Księżycowej Grocie i zawsze miały charakter pokojowy. Wówczas Klan Gwiazdy zsyłał nam sny. — był ciekaw, czy kiedyś jego uczennicy uda się doświadczyć snu zesłanego przez przodków. — Medyk ma władzę absolutną w swoim legowisku. Medyk może zabrać do Księżycowego Kamienia jedynie swojego ucznia, ale prowadzimy również przywódców, gdy chcą podzielić się językami z Klanem Gwiazdy. Jeśli zdarzy ci się, że będziesz kogoś prowadzić, przed drogą nie możecie nic jeść. Medyk ma obowiązek leczyć koty, które proszą go o pomoc. Nie tylko koty z jego własnego klanu. Masz obowiązek udzielić pomocy wszystkim potrzebującym. Ale nie traktuj tego jako obowiązek, lecz własną misję. Medykowi nie wolno walczyć inaczej, niż w obronie własnej. Medyk nie może mieć kociąt. Choćby nie wiem jak bardzo chciałabyś zostać karmicielką, zapamiętaj i trzymaj się tej zasady. Medyk nie może mieć partnera i kociąt, musi być oddany wyłącznie klanowi. Medyk ma prawo do doradzania przywódcy klanu. Gdy zostaniesz medyczką, poczujesz jeszcze większą więź z Klanem Gwiazdy. Przodkowie nie zawsze podejmują decyzje, które nam się podają, ale są dobrzy i chcą jedynie dobra nas wszystkich. 

******

    Udekorowany przez nich święty kamień zajmował ważne miejsce w legowisku medyka. Stał nietknięty i nawet gdy ciekawskie oczy i łapki kierowały się w jego stronę, nikt nie odważył się naruszyć prywatności i świętości kamienia błogosławionego przez przodków. 
    Przez upływ tak długiego czasu, Wiśniowa Łapa nauczyła się wszystkich ziół. Bezbłędnie podawała nazwy, właściwości i miejsce występowania medykamentów. Nawet raz Jeżowa Ścieżka obudził ją ze snu i zrobił przepytanie. W takich warunkach tylko na początku się wahała, co było zrozumiałe po niedawnym wybudzeniu z sennej krainy. Poza tym uczennica zrobiła duże postępy. W klanie była znana jako jego następczyni. Jeżowa Ścieżka coraz częściej pozwalał jej działać samej - a to przy samotnym zbieraniu ziół, potem ich segregowaniu, oraz przy pomocy starszyźnie i karmicielkom. Był jej wdzięczny również dlatego, że sam przez starość był znacznie bardziej osłabiony. Już nie opuszczał obozu, pracował na miejscu, wciąż przekazując wiedzę swojej wychowance. Mieli w ostatnim czasie sporo chorych, jednak poradzili sobie bez zarzutów i to był kolejny sukces współpracy ich duetu.
— Gdy byłem uczniem, szkoliłem się u Zajęczej Stopy. To była mądra i porządna kotką. Zginęła niestety tragicznie. To dzięki niej zostałem medykiem, naprowadziła mnie na właściwą ścieżkę i nigdy tej decyzji nie żałowałem. 

Jeżowa Ścieżka często opowiadał Wiśniowej Łapie historie z czasów swojej młodości. Stąd właśnie uczennica znała jego przeszłość, rodzinę, a nawet wszystkich uczniów. Dzielił się z nią opowieściami Klanu Burzy zza czasów wszystkich liderów, których pamięć Jeżyka zdołała ująć. Chciał, żeby miała tą wiedzę. Dni zrobiły się dłuższe przez panującą Porę Nowych Liści. Wiśniowa Łapa z malutkiej koteczki, która dopiero opuściła żłobek, stała się prawdziwą dojrzałą następczynią czekoladowego medyka. Nie musiał już uczyć jej ziół, chorób, metod leczenia. Częściej ucinali sobie po prostu swobodne rozmowy. 
— Opowiesz mi jeszcze raz o tym jak zapanowała epidemia w Klanie Burzy?
— Uwierzysz, że od tego czasu nie byłem za blisko Traktora? To było przerażające jak nie wiedziliśmy, gdzie czai się zagrożenie. — zaczął opowiadać, wpatrzony w wychowankę jak w obrazek. Właśnie wtedy jej czarne szylkretowe futerko nabrało białych łatek. Jeżowa Ścieżka na moment zobaczył Konwaliową Łapę, równie spragnioną wiedzy i wpatrzoną w swojego mentora. Ale te czasy już nigdy nie wrócą. Jeżyk ogonem przybliżył do siebie Wisienkę. Nie wiedział jak kotka zareaguje na to przytulenie, ale czuł, że właśnie tak powinien zrobić. — Dobrze, że w Klanie Burzy zapanował spokój.

******

    Tego wieczoru słońce przybrało barwę pomarańczy i złota, zanim powoli zachodziło za horyzontem. Jeżowa Ścieżka poczuł wiatr muskający jego siwy pyszczek, zanim powrócił myślami do wyboru właściwego imienia. Czy będzie słuszne? Wiśniowa Łapa miała w swoich oczach iskrę, która mu podpowiadała, że może jej zaufać i zostawi klan we właściwych łapkach. Jego podopieczna nie wiedziała, że tej nocy miała wkroczyć w kolejny etap swojej medycznej podróży. Miała zostać prawdziwą medyczką Klanu Burzy. Jeżowa Ścieżka wręcz promieniach z dumy. Dobrze ją wyszkolił. Przez upływ tylu księżyców wytworzyli między sobą specjalną i trwałą więź. Uważał, że nie mógł mieć lepszej następczyni. 
— Jeżowa Ścieżko? — niebieskie ślepia spotkały się z tymi pomarańczowymi. Niekiedy przypominała mu jego drogą czekoladową przyjaciółkę. Tak, imię które dla niej wybrał, będzie pasować. — Idziesz już spać? Robi się późno, powinieneś odpocząć. 
Wiedziała, że mentor był stary i osłabiony. Częściej zapadał w drzemkę, a ona wtedy zawsze mu obiecywała, że zajmie się chorymi kotami, gdyby jakiś się pojawił w legowisku. Dbała o niego tak, jak on dbał o nią. Na pysku Jeżyka pojawił się delikatny uśmiech.
— Położymy się spać trochę później. Dzisiaj szczytowanie księżyca. Spójrz tylko. — puchatym ogonem wskazał na bezchmurne niebo na którym lśnił księżyc w całej swojej okazałości. — Spotkanie medyków. Właśnie ta noc należy do ciebie, Wiśniowa Łapo. 
Wskazał jej głową, żeby za nim poszła. Odeszli kilkanaście kroków, aż ich łapy zatrzymały się przed świętym kamieniem, idealnie skrytym pośród ich zapory. Jeżowa Ścieżka delikatnie ją odsunął, żeby mogli podejść bliżej. Światło księżyca, wpadające do legowiska, osiadło na kamieniu. Zalśnił, uwalniając moc miliona gwiezdnych przodków. Jeżyka ucieszył ten widok. Spojrzał na Wiśniową Łapę. Kotka już wiedziała, co się szykuje. Wpatrywała się w kamień jak zaczarowana. 
— Będziesz świetną medyczką, z której Klan Burzy, przodkowie i cały las będą mogli być dumni. Zapiszesz się na kartach historii. Jestem spokojny, że nasz klan będzie w dobrych łapkach. — przyłożył swoje czoło do tego kotki, przymykając niebieskie ślepia. — Jestem z ciebie dumny. To twój czas i twoja szansa. Nie zmarnuj ich. Rób wszystko, żeby twoja wiedza służyła wyłącznie pomaganiu.
Zauważył w jej oczach cień strachu. Pierwszy raz miała się połączyć z przodkami. Mentora przy niej nie będzie. Odsunął się o krok, spoglądając na uczennicę z powagą. 
— Nie wiem, czy otrzymasz sen i co zastaniesz po zaśnięciu. Ale wiem jedno. Twoim przeznaczeniem było zostać medyczką i nigdy o tym nie zapomnij. Po ceremonii zjemy razem zające i pooglądamy gwiazdy, co ty na to? Może to nie to samo, co tradycyjna wymiana zdań z resztą medyków, ale twój mentor też chętnie poświętuje tak ważną ceremonię. 
Stojąc naprzeciwko kotki, wpatrywał się w nią ze spokojem. Był pewny, że postępuje słusznie i dlatego nie zawahał się ani na moment przed wypowiedzeniem formułki mianowania.
— Ja, Jeżowa Ścieżka, medyk Klanu Burzy, wzywam naszych przodków, by wejrzeli na tą uczennicę. Ciężko pracowała, by nauczyć się zasad postępowania obowiązujących medyków, a z waszą pomocą przez wiele księżyców będzie służyć klanowi. Wiśniowa Łapo, czy przyrzekasz przestrzegać zasad postępowania obowiązujących medyka, nie mieszać się w rywalizację między klanami i troszczyć się jednakowo o wszystkie koty, nawet za cenę życia?

<Wisienko?>

Od Jeżowej Ścieżki

 Zajął się leczeniem Zachodzącej Łapy. Powinna wcześniej przyjść z ugryzieniem szczura, wówczas nie wdałaby się infekcja. Jeżowa Ścieżka sprawnie zajął się uczennicą. Z uśmiechem odprowadził ją do wyjścia. Lubił obserwować jak członkowie jego rodziny dorastają, a jeszcze bardziej brać w tym udział. Spojrzał tęsknie na wyjście z obozu. Dreszczyk i Wiewiór. Nie mógł nadal przeboleć tego, że są gdzieś w wielkim świecie z daleka od niego. Nie mógł chronić swoich bratanków, nie mógł im pomóc. Nawet nie był pewny czy jeszcze żyją! Jeżowa Ścieżka spuścił smętnie głowę, wycofując się z powrotem do legowiska. Gdyby był młodszy na pewno by ich poszukał. Ale mięśnie od dawna odmawiały mu posłuszeństwa, czuł się coraz bardziej osłabiony i coraz częściej wspominał swoje życie z nostalgią. Przyłapywał się na tym, że wolał dłużej pospać lub posiedzieć bez celu, wpatrzony w jeden punkt. Widocznie taka cena starości. Świat wydawał się płynąć wolniej. Pozostało mu liczyć na to, że bratankowie wrócą do domu i że klan ich przyjmie, zmieniając okrutną decyzję. 
Jeżowa Ścieżka zajął się swoimi obowiązkami. Był to najlepszy sposób na ćwiczenie pamięci. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że niektórym starszym kotom doskwierają zaniki pamięci. On nie mógł do tego dopuścił. Był przecież medykiem, pamięć stanowiła największy skarb. To właśnie dzięki pamięci nie zapomniał ziół, chorób, metod leczenia i mógł swoją wiedzę skutecznie przekazać Wiśniowej Łapie. Jeżowa Ścieżka na myśl o uczennicy zerknął w kierunku wyjścia. Wybrała się po zioła. Coraz częściej wysyłał ją samą. Widział jak się starała i jak dobrze szło jej leczenie chorych w Klanie Burzy. Jego wzrok instynktownie powędrował do świętego kamienia. Za parę dni nadejdzie TA noc. Jeżowa Ścieżka o niczym nie poinformował Wiśniowej Łapy, ale był pewny, że się ucieszy.
Zajął się segregacją ziół. Mniszek, jagody jałowca, jastrzębiec oddzielony od kocimiętki. Szło mu to dobrze, wręcz szybko i już mógł się zastanawiać nad kolejnym zajęciem tego dnia. Raczej nie uda mu się opuścić legowiska. Nie czuł się na siłach. Uznał, że gdy wróci Wisienka, opowie jej trochę o historii Klanu Burzy. Był naprawdę wdzięczny losowi, że ma swoją uczennicę. Bez niej czułby się samotny.

Wyleczona: Zachodząca Łapa

Od Jeżowej Ścieżki

Starość nie radość mówili i musiał się z nimi wszystkimi zgodzić, otóż będąc już staruszkiem, któremu z coraz większym trudem przychodziło poruszanie i z pewnością bardziej zmęczonym, odnalazł w tym wszystkim wspomniane słowa, które zawsze powtarzali mu rodzice. Obecnie mógł ich wyczuć jedynie ze Srebrnej Skóry, a i ten kontakt był utrudniony zważywszy na ostatnie zbyt bliskie połączenie z Mroczną Puszczą. Zadrżał. Nawet nie potrafił sobie wyobrazić, co przodkowie muszą znosić. Skoro nie mogą odpędzić złych duchów, muszą być naprawdę osłabieni, a to go w dużym stopniu wpędzało w zmartwienia. Tak bardzo, że potrafił siadywać na swoim posłaniu, wpatrując się pustym wzrokiem w jedną ze ścian, dumając nad losem przodków i żyjących w lesie kotów. Bez Klanu Gwiazdy czeka ich straszny los. Jeżowa Ścieżka wzdychał w chwilach, gdy uświadamiał sobie ten ważny szczegół. Gdy przyjdzie mu odejść musi zebrać ze sobą tak dużo siły, ile tylko jego serce zdoła i przekaże je wszystkim przodkom, walcząc za sprawą odzyskania wiary. 
- Wiesz, Wisienko, jestem już stary, ale nadal mam serce do swojej pracy. Kocham być medykiem i nawet nie masz pojęcia jaki jestem szczęśliwy, że mogę to robić do końca. Nie zniósłbym bezczynnego czekania w starszyźnie na śmierć. 
- Mówisz tak, jakbyś już umierał, Jeżowa Ścieżka. 
Poczuł na sobie jej wielkie oczy. Czekoladowy kocur zwrócił pysk w stronę swojej uczennicy, posyłając jej lekki uśmiech z pokrytego siwymi włosami pyszczka. Przez ten długi czas stała się mu naprawdę bliska. Chciał, żeby Wisienka została medyczką i dbała o Klan Burzy. Była gotowa, czuł to. 
- Na każdego kiedyś przyjdzie czas. Ale nie martw się zawczasu. Jeszcze muszę cię mianować, chce być przy tej magicznej chwili. 
Tylko jak to będzie wyglądało? 
Powrócił do sortowania ziół. Nie mógł podzielić się ze swoją uczennicą tymi zmartwieniami. Pewnie mianuje ją przy świętym odłamku kamienia. Czy Klan Gwiazdy mimo wszystko ześle jej sen? Niestety było to tak odległe pragnienie, że dowiedzą się dopiero wtedy. 
Dzień nie minął im jednak jedynie na sortowaniu zebranych roślin. Pora Nagich Drzew nie bez przyczyny była nazywana tą najbardziej surową i dającą choroby. Właśnie do ich lecznicy zajrzeli pierwsi pacjenci. Zajął się gorączką Byczej Szarży, bezsennością i tymczasową ślepotą Jeleniego Kopytka i chorym na dwie przypadłości Szybką Łanią. Pod wieczór zjawiła się jeszcze ze zwyrodnieniem i katarem. Zajął się nią sprawnie. Wiedział, że kotka nie lubiła dotyku, zatem specjalnie się do niej nie zbliżał, pozostawiając przestrzeń dla siebie. I tak upłynął im pierwszy dzień pracowitego tygodnia. 

Wyleczeni: Bycza Szarża, Szybka Łania, Jelenie Kopytko, Wilcza Zamieć

Od Jeżowej Ścieżki

 Zimowe choroby nie stanowiły wyzwania, a przynajmniej dla doświadczonego medyka. Jeżowa Ścieżka przygotował wcześniej wiele ziół, wraz z pomocą swojej uczennicy. Składzik ziół był więc pełen i gotowy do użycia, choć oczywiście należało uważnie dobierać dawki, żeby starczyło medykamentów na całą zimę. Czekoladowy kocur był gotowy na pacjentów a spodziewał się, że będzie ich całkiem sporo. Zwłaszcza na początku. 
Pierwsza przyszła Kozi Skok z bólem zęba. Jeżowa Ścieżka podał kotce odpowiednie zioło. Pamiętał doskonale, jak wojowniczka była małym kociakiem. Gdyby kiedyś policzył, ile porodów przyszło mu odebrać, wyszłoby ich całkiem sporo. Wyleczenie Sasankowego Kielichu również nastąpi szybko. Ostatnim pacjentem była Szybka Łapa z bólem gardła. Miał kilka ostatnich plastrów miodu, więc jej leczenie było szybkie. Oczywiście w pracy medyka nie liczyła się szybkość, ale poprawne postępowanie.
Gdy skończył swoją pracę, było jeszcze wcześnie. Kocur rozejrzał się po posortowanych ziołach. Praktycznie miał resztę dnia wolną, jednak na co powinien ją poświęcić? Jeżyk był pracoholikiem, więc naturalnie pragnął mieć czym zajął łapki. 
Zdecydował się opuścić obóz w celu spaceru. Nie był oczywiście pewien, czy to dobra opcja, ale skoro morderczyni już nie stanowiła niebezpieczeństwa, chyba nie było się czego obawiać. Właśnie, morderczyni. Śmierć Króliczego Susu wciąż sprawiała, że czuł się dziwnie. Jeśli kotka mówiła prawdę, morderca wciąż krył się wśród Klanu Burzy. W końcu dlaczego miałaby kłamać w ostatnich chwilach przed śmiercią? Jeżyk nie był zwolennikiem odbierania życia innemu kotu, dlatego śmierć karmicielki, która wszak miała jeszcze kociaki do odchowania, wprawiała go w złe emocje. Liczył, że Klan Burzy będzie mógł się cieszyć spokojem.  
Przechodząc przez terytorium Klanu Burzy, kocur usłyszał szelest dochodzący z pobliskich krzewów. Zatrzymał się, wbijając pazury w ziemię i odwracając w tamtym kierunku pysk. Zabiło mu szybciej serce z niepokoju, jednak na widok znajomego niebieskiego futra, od razu się odprężył i uśmiechnął. Wyglądało na to, że plan na resztę dnia znalazł się sam. 
- Sreberko, jak dobrze cię widzieć. 
Siostra przymknęła na chwilę oczy, zanim rzuciła się w jego objęcia. Tulili się do siebie, nie odrywając. Jeżyk miał przeczucie, że coś się stało. Jego siostra była w kiepskim stanie, dostrzegł jej brudną sierść i wychudzoną sylwetkę. Rozejrzał się za Bzem, jednak nigdzie nie dostrzegł jej partnera. Otulił siostrę ogonem, zapewniając o swojej obecności. Nigdy by jej nie opuścił. 

Wyleczeni: Kozi Skok, Sasankowy Kielich, Szybka Łapa  

Od Jeżowej Ścieżki

 Słońce dopiero budziło się do życia. Jego promienie otulały czekoladową sierść Jeżyka, gdy ten przemykał przez terytorium Klanu Burzy. Jego klan słynął z szybkości, zatem problemem nie było prędkie poruszanie się w oczekiwanym kierunku. Jeżowa Ścieżka lubił czuć wiatr muskający jego futro. Uśmiechnął się pod nosem i zatrzymał, żeby powąchać niedaleko rosnący wrotycz. W drodze powrotnej będą musieli po niego koniecznie wrócić i zabrać do zbiorów. Każde zioło było niezwykle ważne. 
- Wiśniowa Łapo, nie jesteś zmęczona? Chyba wybaczysz mi, że tak wcześnie cię wyciągnąłem?
Szylkretowa kotka dotrzymywała mu tempa. Nic dziwnego, choć Jeż był bardziej doświadczony w szybkim poruszaniu, starszy wiek robił swoje. Wiśnia była natomiast młodsza i sprawniejsza. Oboje przemykali przez wyższe trawy, mijając różnorakie krzewy i wysokie drzewa. 
- Właściwie to czego szukamy? - spytała koteczka. Naśladując swojego mentora zatrzymała się, żeby powąchać stokrotki. Spojrzała na czekoladowego burzaka. - Zabierzemy je w drodze powrotnej? Zaczęły się kończyć w składziku. 
Jeżowa Ścieżka skinął głową. 
- Tak. Jesteś spostrzegawcza, to się ceni w pracy medyka. 
Dał jej znać puchatym ogonem, że muszą ruszać dalej. Chociaż dopiero zaczynał się dzień, droga powrotna zajmie im o wiele więcej czasu, pewnie dotrą do domu wraz z gwiazdami rozświetlającymi Nocną Skórę. Ruszając dalej kocur przemyślał krótko odpowiedz na następne pytanie. Skierował pysk z powrotem w stronę swojej uczennicy. 
- Idziemy po święty księżycowy kamień. Jaskinia została zawalona, jednak kamień podzielił się na części. Klan Gwiazdy zesłał mi sen. Musimy go przynieść do obozu, tam będzie bezpieczny i będzie nam długo służył. Księżycowy kamień ma wielką moc, to on pozwala nam na lepszy kontakt z przodkami. Nie będzie ci dane na razie odwiedzić jaskini, jednak chociaż tak złączysz się z przodkami. 
- Przyjmą mnie? Dlaczego jaskinia się zawaliła? 
- Oczywiście, że cię przyjmą. Natomiast odpowiadając na twoje drugie pytanie, to prawdopodobnie jest to sprawka Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Przeżyłem wiele Zgromadzeń, lecz jeszcze nigdy nie było tak potwornie. Nadchodzą ciężkie czasy, Wiśniowa Łapo i medycy muszą trzymać się razem, żeby jeszcze skuteczniej nieść pomoc klanom. Zapewniać, że nie stracimy kontaktu z naszymi wojowniczymi przodkami. 
Długo zmierzali do jaskini, jednak wraz z porą szczytowania słońca, znaleźli się na miejscu. Jeżowa Ścieżka zachłysnął się dostrzegając, jak wszystko jest zniszczone. Święte miejsce, gdzie wiele razy dzielił języki z Klanem Gwiazdy, przypominało teraz zawalisko skał. Jeżyk westchnął cicho, podchodząc bliżej i łapami oddzielając kilka mniejszych kamieni. Usypisko wydawało się strasznie niestabilne, jednak wejście do środka tunelu było otwarte, jakby ktoś już wcześniej tutaj czegoś szukał. Właśnie tym tropem skierował się medyk, nakazując wcześniej swojej uczennicy, żeby była cicho. Może miejsce nie przypominało już Jaskini, jednak ich przodkom wciąż należał się szacunek. 
Krocząc przez to, co zostało z miejsca spotkań z przodkami, dotarli zaskakująco szybko do odłamków księżycowego kamienia. Czekoladowy oddzielił jedną część i dotknął ją nosem. Chłód przeszył jego ciało od wąsów po koniuszek ogona. Odetchnął. Wciąż czuł bijącą od niego świętość.
Wiśniowa Łapa znalazła się przy nim, poczuł na sobie jej oddech. Zachęcił ją ruchem ogona, żeby podeszła bliżej. Oczy kotki zabłysły zachwytem i szacunkiem do księżycowego kamienia. Niemal nie mogła oderwać od niego wzroku. 
Zabrali ze sobą swój odłamek. Nie należało to do najłatwiejszych, jednak zdołali przytoczyć go do obozu. Tam ulokowali odłamek księżycowego kamienia w legowisku. 
- Trzeba go chronić i zrobić ołtarzyk. Masz jakiś pomysł? - miauknął do uczennicy, rozglądając się w poszukiwaniu czegoś, czym możnaby otoczyć kamień. 

<Wiśniowa Łapo?> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Wiśniowej Łapy

 Po śmierci Sierpówkowej Łapy dość szybko został mentorem. Wraz z Piaskową Gwiazdą zdecydowali, że tak będzie najlepiej a ich wybór padł na Wiśnię. Koteczka o czarnej szylkretowej sierści, była chętna podążać medyczną ścieżką. Medyk Klanu Burzy od razu polubił koteczkę. Znał ją co prawda krótko, jednak zdążyła zaprezentować się z dobrej strony. Jeżowa Ścieżka miał przed nią trzech uczniów. Konwaliowe Serce, którą traktował jak córkę, wciąż nawiedzała jego wspomnienia. Kocur tęsknił za czarno-białą, jednak świadomość, że jest bezpieczna w Klanie Nocy, przynajmniej trochę dawała mu odetchnąć. Druga była Stokrotkowa Łapa. Prawie udało jej się zostać medyczką, lecz zginęła śmiercią tragiczną. Jeżowa Ścieżką poczuł przechodzące przez jego ciało ciarki na samą myśl. Ostatniemu uczniowi również nie udało się doczekać mianowania. Teraz Jeżyk musiał zrobić wszystko, żeby Wiśniowa Łapa nie podzieliła ich losu i została dobrą medyczką, która przez wiele sezonów będzie służyć Klanowi Burzy. Uśmiechnął się na samą myśl.
Pierwsze promienie słońca wsunęły się do legowiska medyków. Jeżowa Ścieżka nigdy nie był rannym ptaszkiem, jednak tym razem udało mu się obudzić wcześnie. Medyk ziewnął szeroko, odsłaniając przy tym różowy języczek. Przeciągnął się, wysuwając przed siebie łapy, po czym skierował wzrok na wciąż pogrążoną w śnie uczennicę. Jego uczennicę. Zbliżył się do kotki, po czym trącił ją łapą.
- Pobudka, Wiśniowa Łapo. Jesteś gotowa poznać tereny Klanu Burzy?
Zawsze zaczynał od terenów. Twierdził, że właśnie ich poznanie pozwoli jej w przyszłości sprawnie szukać ziół. Posłał delikatny uśmiech kotce, gdy ta rozchyliła powieki i przeciągnęła, gotowa na swój trening. Będzie trwał znacznie dłużej niż ten wojowniczy, ale dokończą go. Klan Gwiazdy czuwał nad nimi i nie pozwoli zabrać do siebie czekoladowego kocura, dopóki ten nie dokończy swojej misji.
- Jestem gotowa, Jeżowa Ścieżko.
Po tych słowach mogli wyruszać. Jeżyk dał krótki znak ogonem swojej wychowance, po czym oboje wymknęli się z obozu. Zaraz po przekroczeniu jego progu, owiało ich wiele woni. Jeżowa Ścieżka wychwycił w nich zapachy wielu ziół. Ruszyli głębiej w terytorium. Powinni się wyrobić do zachodu słońca. 

``` ``` ``` ``` ``` ``` ``` ```

Jeżowa Ścieżka przybliżył ogonem jaskółcze ziele. Rozpoznał roślinę od razu po słodkim zapachu. Przypomniał sobie jak jego mentorka przedstawiła mu to zioło. Minęło naprawdę wiele sezonów, jednak pamięć medyka jest wyćwiczona. 
- To jaskółcze ziele. Łagodzi uszkodzenie oka. Zapamiętaj, Wiśniowa Łapo, to bardzo ważne. 
Podsunął zioło bliżej kotki, żeby mogła dokładniej wyczuć jej zapach i przyjrzeć się żółtemu kwiatkowi o czterech płatkach. Sięgnął po kolejną roślinę, którą zamierzał zaprezentować swojej uczennicy. 
- Rumianek. Wiesz, że przez wojowników z widzenia jest traktowany jako zwykły mały kwiatek? Jednak dla nas, medyków, ma wielką wartość. Oczyszcza umysł i wzmacnia serce. Jest dawany przed podróżą, żeby wzmocnić kota. Następne zioło to trybula. Na zainfekowane rany i bóle brzucha. Wkrótce zabiorę cię na zbieranie ziół, wtedy dowiesz się, gdzie je znaleźć. Na razie musisz wszystkie poznać i nauczyć się je segregować. Zioła trzymam w składziku, musi tam panować porządek, gdyż jeśli przyjdzie chory kot zawsze liczy się czas. Medycy są łącznikami między ziemią a Klanem Gwiazdy również dlatego, że często ratujemy koty przed przedwczesnymi łowami na Srebrnej Skórze. Musisz pamiętać, że nawet najmniejsza dolegliwość może być śmiertelna. 
Cały czas nie mógł przestać się uśmiechać. Nauka ziół była bardzo przyjemna. Mógł również wtedy sprawdzać swoją wiedzę. Kocur poruszył lekko wąsami. Oh przynajmniej na stare księżyce nie nabawił się sklerozy! 
Czekoladowy przybliżył kolejne zioło. Na początku chciał podać jej mak, jednak jego zdolna wychowanka już zrozumiała znaczenie tego zioła, zatem nie było potrzeby powtarzać. Podsunął jej więc ogórecznik. Chciał sprawdzić, czy kotka rozpozna to zioło, gdyż często miała z nim do czynienia jej matka. Jeżowa Ścieżka kilka razy podał ją Borówkowej Mordce, podczas odwiedzin w żłobku, żeby kotce na pewno nie zabrakło mleka. 
- Wiśniowa Łapo, powiedz mi, czy wiesz, co to za roślina i jakie ma właściwości?
Położył medykament koło jej łap. Uczennica wlepiła w nie badawczy wzrok. Jeżowa Ścieżka przygotował mniszek, gwiazdnicę i liście stokrotki, żeby przedstawić je kotce, gdy rozpozna poprawnie zioło. Był to również jej pierwszy malutki sprawdzian. Nie wątpił, że ich współpraca będzie owocna. 

<Wiśniowa Łapo? Dziękuję bardzo za wyrozumiałość <3> 

Od Jeżowej Ścieżki

 Trzeba przyznać, że ostatnie kilka księżyców było dość chorowitych. Medyk ledwo znajdował czas na pozbieranie ziół i ich segregację. Do tego dochodziła sprawa ze świętym kamieniem, którego przyniósł do klanu. Skupiał się również na szkoleniu Wiśniowej Łapy, która miała go w przyszłości zastąpić, choć oczywiście Jeżyk obawiał się, że Klan Gwiazdy mu ją odbierze, tak jak poprzednich uczniów. Chyba nie przeżyłby już kolejnej straty, w końcu miał swoje młodzieńcze księżyce już dawno za sobą. 

Ten dzień zaczął się dla niego pracowicie, może dlatego, że nadeszła Pora Nagich Drzew. Zwykle właśnie wtedy rodziło się najwięcej chorób i urazów, więc niezbędne było pozbieranie odpowiedniej ilości medykamentów. 

Najpierw zajął się Koperkowym Powiewem, który zajrzał do niego że sztywnością stawu. Musiał umocnić jego łapę, jednak nie dał ostatecznej gwarancji, że wojownik wróci do pełnej sprawności. Tak kończyły się wizyty w ostatniej chwili. Jednakże przynajmniej uratował swoje życie. Przy okazji zajął się infekcją jego oka.

Następna była Zmierzchowa Łapa, z poważną astmą, która prawie doprowadziła ją do śmierci. Jeżowa Ścieżka zajął się zwyrodnieniem tylnej łapy Dzikiego Gonu i podrażnioną skórą Trzcinowej Sadzawki. 

To jednak nie był koniec pracowitego dnia. Medyk powitał z uśmiechem kolejnego pacjenta. Ziemniacza Bulwa przyszedł do niego z odrętwioną kończyną, natomiast Szemrzące Szuwary dolegało to samo. Jakby się zgadali! 

W całym szale dzisiejszego dnia, Jeżowa Ścieżka nawet nie przejął się swoim kaszlem, który stopniowo stawał się coraz gorszy. Obiecał sobie, że zajmie się nim jak najszybciej i dla pewności, żeby się nie rozwinął, zjadł odpowiednią ilość kocimiętki, która uspokoiła go przy okazji aż do pory zapadnięcia w sen. 

Wyleczeni: Koperkowy Powiew, Zmierzchowa Łapa, Jeżowa Ścieżka, Dziki Gon, Trzcinowa Sadzawka, Szemrzące Szuwary, Ziemniaczana Bulwa

Od Jeżowej Ścieżki

Szeroko otwarte niebieskie ślepia wpatrywały się w leżące na środku obozu ciało. Wokół rozlegały się zaniepokojone szepty. Kolejny brutalny atak mordercy i to jeszcze na ucznia medyka. Jeżowa Ścieżka wypuścił z pyska przyniesione zioła. Jaskółcze ziele ubrudziło się w błotnej ziemi, jednak czekoladowy nie zwrócił na to większej uwagi. Podszedł bliżej zgromadzenia, przysiadając przy ciele swojego wychowanka. Zatopił pysk w jego kremowym futrze. Brakowało tylko kilku dni i Sierpówkowa Łapa zostałby medykiem. Robił postępy w szkoleniu, stworzyli ze sobą więź i gdy wszystko szło ku dobrej drodze, wydarzyła się taka tragedia. Stracił trzeciego swojego ucznia. 
Jeżowa Ścieżka zamknął oczy. Nie zdołał ochronić żadnego z nich. Konwaliowe Serce żyła poza Klanem Burzy, pewnie popadła w większą depresję, a on nawet nie mógł być przy niej, żeby ją wspierać. Stokrotkowa Łapa i Sierpówkowa Łapa, byli tacy młodzi, gotowi służyć Klanowi Burzy. Otworzył oczy, spoglądając teraz na swoje łapy. Jego pyszczek dawno pokryły siwe włoski. Był świadomy swojego wieku. Nie mógł dołączyć do grona Klanu Gwiazdy, jeśli klan go potrzebował - medyk do końca życia pozostanie na stanowisku. Chociaż żałoba gniotła jego serce wiedział, że nie można było tego odkładać. Im wcześniej zacznie szkolenie nowego ucznia, tym prędzej Klan Burzy zyska kolejnego medyka. Jeżowa Ścieżka obawiał się jednak, że pech przyniesie śmierć kolejnego wychowanka. Czekoladowy nawet nie potrafił sobie wyobrazić rozpaczy, w jaką by wtedy popadł. 
W jego oczach odbił się smutek, gdy odsunął się od ciała byłego ucznia. 
Żegnaj, Sierpówkowa Łapo. Niech Klan Gwiazdy cię prowadzi.
Niektórzy członkowie klanu siedzieli nadal przy kocurze, towarzysząc mu w ostatniej drodze. Pewnie za kilkanaście uderzeń serca zostanie pochowany. Szepty jednak nie minęły i nie mógł się dziwić, sam był mocno zaniepokojony. Liczył, że szybko uda się odnaleźć mordercę. 
Łapy odmówiły mu posłuszeństwa, gdy podniósł się z ziemi. Nie chciał zostawiać Sierpówkowej Łapy na zbyt długo. Porozmawia z Piaskową Gwiazdą, po czym wróci do czuwania. Jako mentor miał taki obowiązek, ale również własna przyjaźń z uczniem wiodła go ku temu. 
Jeżowa Ścieżka udał się do legowiska przywódczyni klanu. Piaskowa Gwiazda dowiedziała się już o śmierć kremowego. Może nawet oczekiwała na Jeżyka. Kocur zatrzymał się przed wejściem do jej legowiska. 
- Piaskowo Gwiazdo, mogę wejść? 
Długo nie musiał czekać na odpowiedz. Wszedł do środka, od razu wyłapując wzrokiem kremową kocicę, siedzącą na swoim posłaniu. Skinął jej głową na powitanie, zbliżając się bliżej. 
- Chodzi o twojego ucznia, Jeżowa Ścieżko? 
Jakby odgadła jego myśli. Czekoladowy poruszył lekko puchatym ogonem. 
- Tak. Sierpówkowa Łapa był mi bliski i wciąż nie mogę uwierzyć, że coś takiego go spotkało. - westchnął ze smutkiem. Przynajmniej tym razem nie płakał, choć dzień się jeszcze nie skończył i ponownie łzy mogły zapełnić jego oczy. Nigdy nie umiał ich powstrzymać i nawet nie chciał. - Piaskowa Gwiazdo, chciałbym nie odchodzić na emeryturę, ale do końca życia pozostać medykiem. Potrzebuje również ucznia. Mam swoje księżyce, jednak dość siły, żeby przekazać moją wiedzę dalej. 
- Klan Burzy nie może zostać bez medyka. Przystanę na twoją prośbę, Jeżowa Ścieżko. - głos przywódczyni był spokojny.
Nie pałali do siebie niechęcią, więc rozmowa ciągnęła się przyjemnie. Wspólnie ustalili, że mała Wiśnia będzie odpowiednią kandydatką. Sama koteczka wykazała się zainteresowaniem. Jeżyk wolał, żeby została mianowana za księżyc, gdy osiągnie sześć, jednak Piaskowa Gwiazda uparła się, że szybsze mianowanie będzie właściwym pomysłem. Po omówieniu wszystkich szczegół, mógł wrócić do czuwania.  

Od Jeżowej Ścieżki CD. Sierpówkowej Łapy

Sierpówkowa Łapa podał właściwą nazwę zioła i jego właściwości. Kocur skinął z zadowoleniem głową, sięgając teraz po następne zioło. Jego kuszący zapach od razu napłynął do ich nosów. Jeżowa Ścieżka uśmiechnął się przyjaźnie. 
- A to? 
- To łatfe, Jeżowa Szczieżko. Kocimiętka. 
Czekoladowy podsunął teraz bliżej jaskółcze ziele. Również tą roślinę rozpoznał jego uczeń. Widać, że przyłożył się do ich lekcji i zapamiętał naprawdę dużo. Oczywiście nie można było na tym poprzestać. Jeżowa Ścieżka zamierzał wyszkolić dobrze ostatniego wychowanka. 

***

Następne dni upłynęły dwójce kocurów na powtarzaniu ziół, ich właściwości, oraz miejsca występowania. Jeżowa Ścieżka nie dawał żadnych forów Sierpówkowej Łapie. Uczeń medyka musiał posiadać całą wiedzę, bez ani jednego zająknięcia. Medyk Klanu Burzy doskonale wiedział, że często jeden błąd może kosztować kogoś życie. Dlatego tak ważne było, by jego uczeń wszystko wykuł. Najważniejsza jednak była pasja i szacunek do swojej pracy. Był pewny, że uczeń może zajść daleko, jeśli tylko będzie ciężko pracował. Jeżowa Ścieżka coś o tym wiedział. 
Właśnie zajmowali się skręconą tylną łapą Trzcinowej Sadzawki. Właściwie to Mamrot się zajmował,  a Jeżyk siedział w pewnej odległości i uważnie go obserwował. Chociaż łapy same ciągnęło go do pracy, musiał siłą woli się powstrzymywać. Sprawdzenie umiejętności praktycznych młodego kocurka również wchodziło w skład szkolenia medycznego. 
Sierpówkowej Łapie sprawnie szło zajmowanie się łapą wojowniczki. Niestety kocica musiała marudzić, przez co trochę utrudniała pracę. 
- Gotofe. - miauknął Mamrot, zerkając dla potwierdzenia na mentora. 
- Nareszcie. Dłużej się nie dało? - prychnęła kocica, dumnie opuszczając lecznicę. 
Jeżowa Ścieżka poruszył lekko wąsami. Podszedł do ucznia i lekko poklepał go ogonem po grzbiecie. Był zadowolony. Jego nauki nie szły na marne. Dzisiaj mieli pracowity dzień. Oprócz wizyty Trzciny, wcześniej zawitali Jelenie Kopytko, Mniszkowy Kwiat i Narcyzowy Pył. Oczywiście osobno i każdy z własnym problemem. Leczenie się jednak powiodło. 
- Co dsisiaj będsiemy lobić, Jeżowa Szczieżko? 
Zerknął na swojego ucznia. Cały plan szkolenia miał ułożony w głowie, więc problemu nie stanowiła mu odpowiedz na pytanie. 
- Chciałbym powtórzyć z tobą kodeks medyka. Przedstaw mi wszystkie zasady. - przyjrzał się uważnie kremowemu. Przedstawił mu kodeks na początku szkolenia. Była to ważna część szkolenia i łatwa do zapamiętania. Zwłaszcza, że medyk musiał mieć dobrą pamięć. 


Wyleczeni: Trzcinowa Sadzawka, Jelenie Kopytko, Mniszkowy Kwiat, Narcyzowy Pył

Od Jeżowej Ścieżki CD. Mokrej Gwiazdy

 Odprowadził Mokrą Gwiazdę do legowiska. Przywódca był osłabiony i istniało ryzyko, że straci kolejne życie z uwagi na wiek. Zmęczony kocur zasnął niemal od razu. Chabrowa Bryza obiecała go pilnować i w razie problemów od razu powiadomić medyka. Jeżowa Ścieżka mógł udać się do swojego legowiska. Niepokój dręczył go jednak dalej. Nie zmieniło się to wraz z wejściem do środka. Wykonał na dzisiaj wszystkie swoje obowiązki i praktycznie miał wolny czas. Łapy go jednak świerzbiły do jakiejkolwiek aktywności, musiał czymś zająć myśli. Tajemnicza, śmiertelna choroba, która potrafiła zabić kota nie dając na początku objawów. Dlaczego zwierzyna tak nagle się pochorowała? Co jeśli ich klan czeka głód? Jeżowa Ścieżka westchnął i podniósł wzrok. Złożył cichą modlitwę do Klanu Gwiazdy, żeby mieli w opiece Klan Burzy. Wyczuł napięcie. 

*

Śmierć Sikorkowego Śpiewu dotknęła wszystkich w klanie. Informacja o śmiertelnej chorobie rozeszła się po wszystkich pobratymcach i teraz każdy z niepokojem i ostrożnością podchodził do zwierzyny. Kwestią czasu był kolejny śmiertelny przypadek.
Jeżowa Ścieżka zacisnął mocniej zęby. Robił wszystko żeby ocalić Sikorkę. Wypróbował wszystkie zioła i najróżniejsze sposoby, wielokrotnie składał modlitwy do przodków, ale kocica odeszła polować z przodkami. Dla czekoladowego był to cios. Mógł jakoś przeszkodzić śmierci wojowniczki, musiał istnieć jakiś sposób! Jeżyk wypuścił ze świstem powietrze. Czuł się okropnie z myślą, że nie udało mu się jej uratować. A skoro jej się nie udało to co zrobi, gdy trafi się kolejny chory kot? Klanie Gwiazdy, dlaczego nas na to skazałeś? 

*

Zapłakanymi oczami wpatrywał się w grób siostry. Rzeczny Nurt została pochowana wczoraj. Jej zapach dalej czuć było na jego sierści. Dzieci jego siostry znosiły równie źle odejście rodziców.  Jeżowa Ścieżka otulił łapy ogonem i pochylił się, kładąc kwiat na kopcu ziemi. Czy Rzeczka go teraz obserwowała? Bardzo tęsknił za siostrą i pragnął ją ponownie zobaczyć. 
Posiedział jeszcze w ciszy nad grobem niebieskiej wojowniczki kilkanaście uderzeń serca, zanim wstał na równe łapy. Jego wzrok skierował się na grób dwa ogony lisa dalej. Należał do Mokrej Gwiazdy, który nie tak dawno również odszedł polować z Klanem Gwiazdy. O  czym myślał starszy kocur, gdy zostawiał swój klan? Czy wspominał Jeżyka? Byli przecież przyjaciółmi. Postanowił posiedzieć jeszcze nad jego kopcem. Miał sporo czasu a chciał mieć pewność, że pamięć po ważnych dla niego kotach zostanie zachowana. 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Drżącej Ścieżki

 Rozbiegane niebieskie oczy śledziły dyskusję Drżącej Ścieżki z nim samym. Kremowy mówił jak obłąkany, co jakiś czas zachowując się zupełnie inaczej. Raz był nieśmiałym, speszonym Dreszczykiem, żeby  w następnej chwili nabrać pewności siebie. Było to bardzo dziwne do obserwacji. Jeżowa Ścieżka wziął głęboki wdech, gdy wojownik zakończył. Było ich dwóch? Ale jak to? Przecież dusza była jedna, Drżąca Ścieżka to był jeden kot. Czekoladowy poczuł się niepewnie w tej sytuacji. Zajęcza Stopa nigdy mu o takim przypadku nie mówiła i głowę własną by oddał za to, że sama nie wiedziała o takiej chorobie. Przypominało to chorobę psychiczną. Ale kiedy to się stało? Przecież Dreszczyk jeszcze nie tak dawno trenował jako uczeń i przeżywał śmierć ojca. Teraz Jeżyk i jego bratanek znaleźli się w tej nowej sytuacji. Jeżowa Ścieżka starał się znaleźć jakieś słowa, gest, czy lekarstwo, ale w jego głowie panowała całkowita pustka. Zapanowała cisza podczas której słyszał swoje serce. W niebieskich oczach odbiło się natomiast zmartwienie. Jego biedny Dreszczyk. Śmierć ojca, siostry, nękanie przez matkę, pożar.... to wszystko było dla niego zbyt bolesne i mocne. Do tego córka, której nie chciał. To wszystko mogło wpłynąć na syna Oślego Ucha. 
- Ja.... będę cię wspierał, Dreszczyku i znajdę rozwiązanie. Nie zostaniesz ze.... ze swoją drugą stroną sam. Wszystko wróci do normalności, naprawdę, tylko.... 
- Idziemy. On nas nie rozumie. 
- Naprawdę rozumiem, chociaż dla mnie to również nowe. Dreszczyku!
Nie zdołał zatrzymać kocura. Wojownik odwrócił się i wybiegł z obozu, trącając przy okazji Krowi Ogon w bark. Kotka upadła na ziemię i syknęła rozgniewana. Jeżowa Ścieżka odprowadził swojego bratanka wzrokiem. Klanie Gwiazdy! Co teraz będzie?

***

Od wielu księżyców poświęcił się pracy. Z resztą robił to odkąd był medykiem, jednakże teraz prawie nie odpoczywał, każdą wolną chwilę poświęcając klanowi, potrzebującym i ziołom. Nic dziwnego, że trochę wyszczuplał z sylwetki. Klan zaczął dostrzegać w nim pracoholika, jednak tak naprawdę nikt nie mógł go z tego wyrwać. Jeżowa Ścieżka zdecydował, że chce się w pełni poświęcić swojemu zajęciu. 
Przez to niestety zaniedbał Drżącą Ścieżkę. Od czasu ich ostatniej rozmowy minęło sporo czasu. Kremowy kocur przestał go odwiedzać, jak to dawniej robił. Już nie dzielił się z wujkiem zmartwieniami, nie prosił o rady, nie płakał w jego futro. Oddalili się od siebie. Było ich trzech w tym wszystkim; Jeżyk, Dreszcz i Ścieżka. Nadal nie mógł pojąć tego wszystko, co się stało z kremowym, ale dalej go kochał, obiecał bratu się nim opiekować i naprawdę nie chciał krzywdy Dreszczyka. Problem polegał na tym, że nie miał pojęcia o jego wyleczeniu. Iskra miała pomóc, ale Drżąca Ścieżka nie dał się zaprowadzić na miejsce spotkania. Pozostała mu modlitwa do Klanu Gwiazdy oraz szukanie jakiegoś sposobu, żeby pokonać Ścieżkę i przywrócić Dreszcza. Bo przecież to ten drugi był najbardziej podobny charakterem, prawda? To wszystko sprawiało, że miał mętlik w głowie. Żeby nie myśleć poświęcał się jeszcze bardziej intensywnej pracy.
- Jeżowa Ścieżko!
Szemrzące Szuwary wpadła do jego legowiska. Jej szeroko otwarte oczy rozejrzały się i spoczęły ostatecznie na medyku. Czekoladowy zaprzestał segregacji ziół. Wstał na równe łapy. Dał krótki znak ogonem Sierpówkowej Łapie,  żeby nie przerywał. Uczeń powinien jeszcze dokładniej opanować zioła, żeby móc z nich korzystać jako przyszły medyk. Brat Rzecznego Nurtu podszedł do siostrzenicy, wlepiając w nią spokojne spojrzenie. 
- Coś nie tak z twoimi kociętami? - spytał dla upewnienia.
Kotka spodziewała się młodych. Musiała więc przenieść się do żłobka i tam oczekiwać narodzin. Jeżowa Ścieżka był gotowy do odebrania porodu i przyjęcia na świecie nowych członków swojej rodziny. Oczywiście jeszcze trochę czasu musiało minąć. Po wyrazie pyska swojej siostrzenicy stwierdził jednak, że nie chodziło o kocięta. Była wręcz roztrzęsiona, nigdy nie widział jej w takim stanie, a znał karmicielkę odkąd się urodziła. Ba, nawet odebrał poród! Przekrzywił lekko głowę. Jego ogon poruszył się mimowolnie. W powietrzu dało się wyczuć nieprzyjemne napięcie. 
- Nie. Tata nie żyje.... a mama....
Nie dokończyła. Jeżowa Ścieżka kiwnął głową i szybko chwycił jakieś podstawowe zioła. Dał znać swojemu uczniowi i oboje wybiegli z legowiska, pędząc w stronę legowiska wojowników. Czekoladowy zatrzymał się przed wejściem i ogonem dotknął boku Sierpówkowej Łapy. 
- Zostań tutaj. - polecił. 
Nie był pewny, jaki widok zastanie w środku. Wolałby, żeby kremowy nie musiał oglądać nic nieprzyjemnego. Uczeń medyka kiwnął łebkiem i Jeżowa Ścieżka mógł wejść do środka. Wewnątrz panowała ciemność przerywana pojedynczymi promieniami światła, ale tak lichymi, że trzeba było przyzwyczaić swój wzrok. Czekoladowy zostawił zioła, żeby następnie rozejrzeć się za siostrą.
Na początku dojrzał futro Tańczącej Zorzy. Słowa siostrzenicy odbiły się w jego głowie. Tata nie żyje. Powoli podszedł do kocura i położył nos na jego szyi, żeby sprawić oddech. Był zimny i sztywny, bok nie unosił się w rytm oddechu. Jeżowa Ścieżka cofnął się o krok. To się nie działo naprawdę! Przecież pamiętał jak kocur, jeszcze jako kociak, odkrywał tajniki życia w Klanie Burzy. Pamiętał jak cieszył się na to, że został ojcem. Tak po prostu mógł teraz odejść polować z Klanem Gwiazdy? Jeżowa Ścieżka widział wiele śmierci w swoim życiu, ale dalej potrafił każdą przeżyć - miał po prostu dobre, wrażliwe serce. 
Pochylił z szacunkiem głowę przed wojownikiem na kilka uderzeń serca. Byłeś dobrym kotem. Pomyślnych łowów. Uznał, że na czuwanie przyjdzie jeszcze czas. Klan przejmie się informacją o śmierci kocura, dzieci pożegnają go z należytym szacunkiem. Jeżyk będzie tęsknił za jego optymizmem. Westchnął. A Rzeczka? Przecież ona....
Nie dokończył swojej myśli. Rzeka! Na chwilę pozwolił sobie na zagapienie. Od razu naprawił swój błąd i rozejrzał się za siostrą. Leżała dwa legowiska dalej. Jej bok unosił się wraz z oddechem, ale oczy miała zamknięte, a pysk wykrzywiony w bólu. Jeżowa Ścieżka znalazł się przy niej błyskawicznie, siadając naprzeciwko siostry i dotykając nosem jej szyi. Oddychała, ale coraz słabiej. Nie miała jednak gorączki, nie kaszlała, nie miała kataru. Podniósł na nią zaskoczone spojrzenie.
- Nie jadłaś królików, prawda?
Wścieklizna dalej panowała, ich klan nie był bezpieczny. Zakaz Mokrej Gwiazdy obowiązywał, więc spożywanie królików i polowanie na nie, było surowo zabronione. Ponieważ była to ich główna zwierzyna, teraz znacznie ciężej było o pożywienie. Wojownicy i uczniowie niemal całymi dniami musieli szukać posiłku i często wracali z pustymi pyskami. Głód, strach i osłabienie zapanował w ich klanie.
Rzeczny Nurt otworzyła śliczne oczy i pokręciła głową, gdy dotarło do niej pytanie brata. Jej zmęczone spojrzenie na chwilę stanęło na partnerze. Do jej oczu napłynęły łzy. 
- Taniec.... Jeżyku, czy on....? 
Nie potrafiłby jej okłamać. Nie chciał tego. Wolał, żeby znała prawdę, więc kiwnął głową i otarł się o jej policzek, żeby zapewnić jej wsparcie i zapewnić o swojej obecności. Rzeczny Nurt znieruchomiała na chwilę, a potem zaniosła się urywanym, cichym płaczem. Nie przerywał jej, pozwalając wypłakać się w swoje futro. Siostra i jej partner byli ze sobą bardzo blisko. Nie byli tylko partnerami, ale stanowili również duet przyjaciół i rodziców trójki swoich kociąt. Jego odejście było dla niej bolesne. 
- Skarżył się na coś? - musiał zadać to pytanie. 
Rzeczny Nurt odsunęła głowę i ułożyła ją z powrotem na łapach. Nagle znowu zrobiła się zmęczona. Usłyszał jej burczenie w brzuchu. Jego oczy stały się jeszcze bardziej zmartwione. 
- Wszystko oddaliśmy Szumowi, Szelestowi i Szmer. Oni potrzebowali tego jedzenia bardziej niż my. Teraz tak ciężko o zwierzynę. - miauknęła ściszonym głosem. 
On sam nie dostawał tak częstych posiłków, ale wystarczające, żeby nie głodował. Nie miał pojęcia, że siostra oddawała swoją działkę. Że jej partner robił to samo. Przecież starczyłoby myszy, nornic i wiewiórek. Od ilu dni byli na głodzie? To przecież było niebezpieczne. 
- Jak mogliście być tak nierozsądni. - miauknął z lekką pretensją. Wstał i odwrócił głowę w stronę wyjścia. - Sierpówkowa Łapo! 
Usłyszał szelest przy wejściu. Uczeń wsunął głowę, zaglądając do środka i wlepiając spojrzenie w mentora. 
- Przynieś coś do jedzenia. Tylko szybko.
Nie musiał dwa razy powtarzać. Uczeń kiwnął głową i wycofał się, żeby zapewne podbiec do stosu ze zwierzyną. Wróci z posiłkiem dla Rzeczki, siostrze wrócą siły i będzie mógł odetchnąć z ulgą. Spojrzał na niebieską. Zdawała się być pogrążona we śnie. Oddychała coraz słabiej. Zmęczona, głodna, zrozpaczona. Medyk przycisnął się do jej boku i zaczął ją energicznie wylizywać, żeby pobudzić krążenie i nie pozwolić jej zasnąć. Klanie Gwiazdy! To nie mogło się dziać! Nie, nie, nie! Nie mógł stracić siostry! Stracił Psiankę, rodziców, brata, bratanicę, mentorkę, uczennicę! Straty bliskiej mu siostry, z którą trzymał się od kociaka, która była zawsze przy nim, już by nie przeżył. 
- Rzeczko nie, otwórz oczy. Przecież wiem, że potrafisz. Nie chcesz zobaczyć swoich wnuków? Nie możesz nas teraz zostawić. Potrzebujemy cię. Rzeczko. - miauczał między regularnymi pociągnięciami językiem po jej boku.
Przypomniał sobie, jak byli kociakami i bawili się w klany.  Rzeczna Gwiazda, przywódczyni Klanu Rzeki i Jeżowa Gwiazda, przywódca Klanu Jeża. Na to wspomnienie uśmiechnął się smutno, jednak ta emocja trwała tylko chwilę. Do jego oczu napłynęły łzy. Zaprzestał lizania. Rzeczny Nurt otworzyła jedno oko i wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Jej spojrzenie mówiło więcej niż wszystkie słowa: Przepraszam, kocham cię, jestem tam potrzebna. A potem je zamknęła. Jeżowa Ścieżka zesztywniał. Każdy mięsień palił go z rozpaczy i smutku, które wręcz przekuwały mu serce. Przestała oddychać. Rzeczny Nurt odeszła polować z Klanem Gwiazdy. 
- R-rzeczko? 
Wiedział, że mu nie odpowie. Był świadomy, że jest teraz w lepszym miejscu. Nie chciał przyjąć do siebie tej myśli, wolałby żeby była zwykłym koszmarem. Zamknął oczy. Znowu był kociakiem, wtulonym w bok Brzozowego Szeptu, słuchającym sprzeczki trójki swoich sióstr. Gdy je jednak ponownie otworzył przed nim leżało ciało Rzecznego Nurtu, pozbawione ostatniej iskierki życia. 
Sierpówkowa Łapa wszedł do legowiska, niosąc w pysku okazałą nornicę. Za nim stanął Drżąca Ścieżka. Jeżowa Ścieżka nie zwrócił uwagi na ich obecność. Jego puste, pełne rozpaczy ślepia wpatrywały się w niebieską kotkę. W pewnym momencie pochylił się i wtulił pysk w jej sierść. Wkrótce ta utraci swój zapach, kotka zostanie pochowana z partnerem, on wróci do swoich obowiązków, ale wiedział, że ból straty i tęsknota pozostaną w nim na zawsze. Stracił swoją siostrę. 
- Dlaczego? - wyszeptał do siostry, chociaż nie mogła mu odpowiedzieć.

<Dreszcz?> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Orlikowego Szeptu

 - Jeżowa Ścieżko.. Mam.. Dosyć poważną przypadłość.. Znaczy gej.. Powód! Powód, by tu przybyć! - zająkał się biały. - Narcyzowy Pył mnie kocha, a Cętkowany Kwiat nie. Czy geje trafiają do Klanu Gwiazdy? 
Zamrugał. To była jego pierwsza reakcja. Czekoladowy wpatrywał się szeroko otwartymi oczami w białego kocura. Zaskoczyło go pytanie, które zadał mu przyjaciel. Musiał więc uważnie przemyśleć odpowiedz na jego pytanie. Być może Orlik oczekiwał od niego porady, ale również zapewnienia. Jeżowa Ścieżka lekko się zgarbił. 
- Oczywiście. Nie miej wątpliwości. Klan Gwiazdy ceni wszystkie dobre koty bez względu na płeć, kolor sierści, czy orientację. Więc odpowiadając na twoje pytanie: geje trafiają do Klanu Gwiazdy, jeśli są dobrymi kotami za życia i nie popełnili przestępstw, które miałyby zaprowadzić ich do Mrocznej Puszczy. - miauknął w odpowiedzi. Potem postanowił przejść do drugiej kwestii, jaką usłyszał od Orlikowego Szeptu. 
Mowa tutaj o jego relacji z Narcyzowym Pyłem i Cętkowanym Kwiatem. Ze swoim mentorem Orlik miał specyficzną, ciekawą relację. Narcyz ogólnie należał do dość.... oryginalnych kotów. To, że mógł coś poczuć do białego nie było żadnym szokiem. Brat Chabrowej Gwiazdy był kochliwy, ale wierny. Jeśli Orlika i Narcyza by coś połączyło, to Jeżyk nie miał nic przeciwko. Zastanawiał się jednak, co na ten temat myślą kociaki wojownika - Niebiański Kwiat i Świerszczowy Skok. 
Jeżowa Ścieżka zmrużył oczy. Pamiętał jak blisko byli ze sobą Cętka i Orlik. Wojowniczka wręcz potrafiła urządzić sceny zazdrości za każdym razem, gdy biały tylko spojrzał na inną kocicę. Dziwił się więc, że tak nagle przestałaby go kochać. Może coś się między nimi stało? Właściwie nie powinien się mieszać, ale skoro biały kocur zaczął rozmowę, to chyba nie miał nic przeciwko? 
- A ty.... kochasz Narcyzowy Pył? I dalej coś czujesz do Cętkowanego Kwiatu? Jaką decyzję podjąłeś? - spytał czekoladowy, oplatając ogon wokół łap. Wbił zaciekawione spojrzenie w syna Koniczynki. Nie oczekiwał szybkiej odpowiedzi, dawał mu dużo czasu. 

<Orliku?> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Splotki (Splątanej Łapy)

 Kocur zajmował się swoimi obowiązkami. Z resztą robił to codziennie od wielu księżyców. Nawet się nie zorientował, że stał się pracoholikiem. Był jedynie świadomy, że spędza mniej czasu z rodziną i przyjaciółmi, oraz nie zawsze ma czas na odpoczynek czy jedzenie, ale przecież robił w słusznej sprawie. Klan był najważniejszy, a on czerpał z tego przyjemność. 
Nie spodziewał się dzisiaj gości. Stan zdrowia pobratymców nie wydawał się zachwiany. Nieoczekiwanie usłyszał jednak kroki małych łapek. Uniósł uszy. Jakiś ciekawski kociak postanowił zawędrować i zobaczyć zioła? A może któryś się źle poczuł i potrzebował pomocy? 
- Jeżowa Ścieżko? - zawołała, wchodząc do legowiska. Kocur przerwał sortowanie ziół i spojrzał na nią z zaskoczeniem. 
Splotka. Była jeszcze malutka, ale na pewno większa niż wtedy, gdy widział ją ostatni raz. Czekoladowy skinął jej głową na powitanie. Ciekawe w jakim celu do niego przyszła. Cóż, miał się za chwilę dowiedzieć. W sumie dziwne, że była bez sióstr. Z tego co zaobserwował, trzymała się z nimi bardzo blisko. Poruszył wąsami na tą myśl. On również był blisko ze swoim rodzeństwem, z resztą to się nie zmieniło i dalej mógł na nich liczyć, a właściwie na Rzeczny Nurt, gdyż tylko ona została w klanie. 
- Opowiedz mi o Klanie Gwiazdy - zażądała.
Zastrzygł uszami. Przypomniał sobie jednak szybko, że Trzcina nie pochodziła z klanu. Matka Splątki nie kładła więc takiej wagi na nauczenie swoich córek tradycji i wiary Klanu Burzy. Oczywiście podczas treningu koteczki się wszystkiego nauczą, ale powinny znać chociaż podstawy. Jeśli poznają je za dzieciaka, to będą mogły je rozwinąć wraz z każdym mijającym księżycem. 

- Cieszę się, że do mnie z tym przyszłaś. - miauknął Jeżowa Ścieżka, podchodząc spokojnie bliżej małej. Usiadł naprzeciwko niej. Był wysokim kocurem, więc musiał się zgarbić, żeby nie musiała aż tak wysoko unosił łebka w celu zobaczenia swojego rozmówcy. - Medyk ma największą więź z Klanem Gwiazdy. To właśnie oni zsyłają mi znaki, sny, które ja muszę zinterpretować. Dzieję się to zawsze podczas spotkania medyków, ale również może niespodziewanie. Klanu Gwiazdy nie należy się obawiać. Bywają surowi, ale to dla naszego dobra, gdyż przede wszystkim opiekują się wszystkimi klanami. Klan Gwiazdy to nasi przodkowie. Gdy dobry kot umiera, trafia na Srebrną Skórę i tym samym dołącza do gwiezdnych szeregów i z góry może obserwować swoich pobratymców. Do tego przodkowie dają dziewięć żywotów przywódcy. Ich niezadowolenie i złość objawia się piorunami, które przecinają niebo. Każda zwierzyna jest darem od Klanu Gwiazdy. - wytłumaczył Splotce, spoglądając na nią z uśmiechem. - Masz jeszcze jakieś pytania? 

<Splotko?> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Szeptu (Szepczącej Łapy)

 Czekoladowy wszedł do żłobka. Przyszedł odwiedzić Trzcinę i jej potomstwo. Chciał mieć pewność, że maluchy dobrze się chowają. Takie małe kociaki potrzebowały szczególnej i troskliwej opieki, praktycznie nie można było spuścić ich z oczu. Trzcina przejęła również opiekę nad znajdką, Ziemniaczkiem. W żłobku roiło się więc od kociąt, którymi należało się opiekować. Jeżowa Ścieżka rozejrzał się po żłobku i od razu zauważył "arcydzieło" zrobione przez Szept. Kotka została karnie zdegradowana do kociaka. Jeżyk osobiście uważał, że kara była niewłaściwa i zbyt surowa. Z tego co zdołał zauważyć, Mokra Gwiazda nie dawał odpowiednich kar. Nie chciał jednak słuchać swojego przyjaciela i czasami czekoladowy czuł się tak, jakby przywódca w ogóle nie liczył się z jego zdaniem, a chyba przyjaźń powinna działać inaczej? 
Spoglądał chwilę ze współczuciem na Szept. Będzie kiedyś dobrą wojowniczką, był o tym przekonany. Następnie podszedł do karmicielki i dał jej ogórecznik. Przy okazji zaczął wypytywać o stan zdrowia. Trzcinie zdawało się jednak nie przeszkadzać życie w klanie i żłobku, była wręcz rozpieszczana jako jedyna karmicielka.
- Nie wiem co to jest, nie wiem na co jej ta budowla, ale niech sobie ją ma. - miauknęła kocica wyczuwając jego wzrok na budowli Szeptu.
Jeżowa Ścieżka kiwnął krótko głową, dalej obserwując niecodzienne zjawisko. Czy było bezpieczne?
Szepcząca Łapa odetkała wejście do swojej kryjówki, po czym wystawiła przez nie głowę uśmiechając się lekko do Jeżowej Ścieżki. Dała mu znak ruchem głowy, żeby wszedł. Jedno z kociąt Trzciny podniosło się i zaczęło zmierzać do kryjówki, pewnie wiedzione ciekawością. Kotka zaczęła gorączkowo dawać sygnały medykowi, by jak najszybciej wszedł do środka. Kociak widząc to zaczął biec by dostać się do jej twierdzy zanim Jeżyk zdąży wejść a ona zatka za nim przejście.
Jeżowa Ścieżka ostrożnie złapał kociaka za skórę na karku i odniósł go na posłanie matki. Spojrzał na niego z łagodnością. Następnie podszedł do Szepczącej Łapy. Nie próbował jednak wejść do jej twierdzy, to było dla niego zbyt niebezpieczne. 

***

Zajmował się Orzechowym Futrem. Akurat wrócił ze Stokrotkową Łapą ze zbierania ziół i teraz na pewno nie mogli narzekać na braki. 
- Gotowe. Teraz na pewno nie wda się infekcja. Na przyszłość uważaj na szczury, Orzechowe Futro. - czekoladowy skończył opiekę nad starszym.
Wojownik kiwnął głową na znak zgody.
- Dobrze, Jeżowa Ścieżko. Dziękuję. 
Miał zamiar odnieść zioła do składziku, a potem je posegregować. Dostrzegł obecność w legowisku, kątem oka wyłapał Szept. Kotka stała w wejściu, jakby się wahała. Machnął do niej ogonem na powitanie, chcąc już tym samym również zachęcić. Orzechowe Futro wstał i poszedł w stronę siostry Słonecznikowej Łapy. Otarł swą głowę o jej głowę.
- Muszę wracać do legowiska wojowników. Do widzenia Jeżowa Ścieżko! Pa Szept....  - pożegnał się, opuszczając legowisko pełne medykamentów.
Szept zwróciła spojrzenie na medyka, który przekrzywił lekko łeb.
- Czy coś ci dolega? - spytał pręgowany klasycznie kocur.
Szept od razu po jego pytaniu przesunęła kamień który dotąd znajdował się poza zasięgiem wzroku czekoladowego. Wepchnęła skałę do legowiska medyka po czym wskazała na długi ślad po pazurach na powierzchni głazu. Następnie nosem trąciła niedaleko leżące zioła. 
Jeżowa Ścieżka zamrugał zdziwiony. Chciała, żeby wyleczył kamień? Wiedział, że Szept bardzo lubi swoje kamienie, wręcz jest to jej zainteresowanie. Miał ochotę się zaśmiać - oto nowe zadanie dla medyka, jeszcze w swojej karierze nie leczył kamieni. Uszanował jednak prośbę Szept. Naprawdę się martwiła, a on miał akurat trochę czasu wolnego, po prostu znowu nie zrobi sobie przerwy. Podszedł do kotki i jej kamienia, po czym dotknął go nosem. 
- Możemy posmarować go żywicą. - zaproponował i odwrócił się, prędko idąc do składziku z ziołami. Wrócił z mchem nasączonym żywicą, którą ostrożnie rozsmarował na kamyczku. Szept obserwowała całe "leczenie" bardzo uważnie. Po wszystkim uśmiechnął się do kotki. - Już. Będzie się tylko trochę lepił. 

***

Wiewiórczy Pazur wparował do legowiska, ciągnąć za kark wiercącą się Szepczącą Łapę. Rzucił kotkę na środek legowiska i trzepnął nerwowo ogonem. Jego niezadowolone spojrzenie przeniosło się na medyka, który świadomy obecności gości zaprzestał swoich zajęć. Spojrzał na bratanka niebieskimi oczami. 
- Co się stało? - zbliżył się do Szepczącej Łapy i pomógł jej wstać. - Mogłeś delikatniej. 
- Ona zwariowała. Świruska. - prychnął. 
Odwrócił się i wyszedł, zostawiając czekoladowego bez wyjaśnień. Medyk zmarszczył brwi. Co się mogło wydarzyć? Cicho westchnął i poprowadził uczennicę na jedno z legowisk, gdzie mogła usiąść. Nasączył mech wodą i położył na jej łebku. Wydawała się otóż dziwnie rozpalona. 
- Szepcząca Łapo, co się stało? - spytał, wbijając w nią oczekujące spojrzenie. 

<Szept? Połączyłam wszystkie trzy sesje> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Mamrota (Sierpówkowej Łapy)

 Jeżowa Ścieżka uśmiechnął się do młodego kocurka. Samotnik nie wyraził sprzeciwu, zaufał czekoladowemu i zgodził się podążyć z nim do obozu. Wiele kotów uznałoby taką ufność za głupotę, ale to akurat była dobra cecha. Jeżyk nie budził złego wrażenia i miał dobre serce, więc można było mu zaufać. Chciał pomóc żółtookiemu. Ranki może nie były poważne, ale dalej mogła wdać się infekcja, jeśli w porę się tym nie zajmie. Medyk posiadał właściwe umiejętności i wiedzę, decyzję o pomocy podjął więc od razu. Zachęcił młodzika do ruszenia z miejsca, wskazując mu kierunek ich marszu. Sam musiał ruszyć pierwszy, ale starał się iść na tyle wolno, żeby Mamrot za nim nadążał. Idąc ramię w ramię dojrzał coś dziwnego na jego łapie. Nie mógł się jednak bliżej przyjrzeć, gdyż jego zachowanie byłoby wtedy zbyt ciekawskie i niegrzeczne, a nie chciał psuć swobody samotnika. Zaufał mu. Jeżyk nie zamierzał go zawieść. 
Po pewnym czasie dotarli na miejsce. Czekoladowy kocur od razu obrał kierunek swojego legowiska. Wyczuł na swoim towarzyszu spojrzenia. Pobratymcy przerwali swoje codzienne czynności, żeby zwrócić uwagę na nowoprzybyłego. Rozległy się szepty, nieufne burknięcia i ciekawskie pomiaukiwania. Nie mógł im się dziwić, w końcu kremowy był intruzem. Jeżyk poruszył lekko ogonem. Nie było powodów do obaw, on to doskonale wiedział. 
Dwójka kocurów weszła do środka. Zapach ziół od razu dotarł do nosa Jeżowej Ścieżki. W środku był o wiele mocniejszy i intensywniejszy. Przyzwyczaił się do niego, ale dla Mamrota mógł być zdecydowanie zbyt silny, w końcu pierwszy raz miał pewnie do czynienia z taką ilością medykamentów. Zwrócił na niego łagodne niebieskie oczy. 
- Pachnie tu. 
Jeżowa Ścieżka uniósł uszy. Na jego pysku pojawił się zadowolony uśmiech. Zauważył te iskierki w oczach swojego towarzysza. Czyżby zapach ziół i przebywanie wokół nich sprawiło mu przyjemność? 
- Usiądź tu. - ogonem wskazał mu na jedno z mchowych posłań. Skierował się do składziku z ziołami, prędko przeczesując go wzrokiem i chwytając podbiał. Z rośliną w pysku wrócił do kremowego, który grzecznie siedział na posłaniu. Jeżowa Ścieżka zajął się jego łapą. 
- Opofie mi pan tloche o klanie? 
Powinno go zdziwić pytanie kremowego, jednak tak nie było. Czekoladowy w ciszy dokończył zajmowanie się jego łapą. Obejrzał przy okazji resztę ciała samotnika, ale widocznie nic mu więcej nie było (może oprócz brakujących dwóch palców i krzywej szczęki), więc mógł odpowiedzieć na jego pytanie. Usiadł naprzeciwko kocura, posyłając mu spokojne spojrzenie i łagodny uśmiech. 
-  W lesie istnieją cztery klany - Klan Burzy, w którym się teraz znajdujesz; Klan Klifu, Klan Wilka i Klan Nocy. Był jeszcze Klan Lisa, ale nie wiadomo, co się z nimi stało. Klan Burzy słynie ze swojej szybkości oraz zamiłowania do królików. Przywódcą jest Mokra Gwiazda, a zastępczynią Chabrowa Bryza. 
- A pan medyfiem? 
- Tak, medykiem. W moim obowiązku leży leczenie potrzebujących, rannych, chorych, ale również odbieranie porodów, odczytywanie znaków zesłanych przez Klan Gwiazdy i uzupełnianie zapasów ziół. 
- Klan Gfiasdy?
- To przodkowie. Po śmierci dobry kot trafia na Srebrną Skórę, znajdując się w szeregach Klanu Gwiazdy. To oni odpowiadają za nadanie żyć przywódcy, zsyłanie znaków i czuwanie nad klanami. Złe koty trafiają natomiast do Mrocznej Puszczy. 
Między nimi zapadła długa cisza. Jeżowa Ścieżka mógłby jeszcze trochę opowiedzieć młodszemu, jeśli ten tego zapragnie. Czyżby samotnika zainteresował temat klanów? 
- Chcesz mi pomóc? - zaproponował Jeżyk.
- W cym? 
Czekoladowy posłał mu tajemniczy uśmiech. Ruchem ogona zachęcił go do wstania i skierowali się oboje do składziku z ziołami. Wchodząc do środka od razu rzucił się w oczy stos roślin. Konkretnie to stokrotek i mniszku. Usiadł przy kupce i cierpliwie poczekał, aż kremowy usiądzie obok niego. Wlepił niebieskie spojrzenie w rośliny i łapą zaczął je rozdzielać. Robił to sprawnie i dobrze, miał już w tym spore doświadczenie. Mamrot obserwował go z uwagą. 
- Śmiało, oddziel stokrotki od mniszku. - miauknął brat Rzecznego Nurtu, zaprzestając z trudem pracy. Jako pracoholik nie lubił się odrywać od zajęć. Chciał jednak dać szansę młodzikowi, który bez specjalnego przedłużania i wahania przystąpił do rozdzielania ziół. Jeżowa Ścieżka kiwnął głową. - Dobrze sobie radzisz.

***

Wtedy jeszcze nie spodziewał się, że tamten samotnik, którego przyprowadzi do obozu, stanie się jego uczniem. Mokra Gwiazda zgodził się go przyjąć, a Mamrot postanowił skierować się ścieżką medyka, pod czujnym i spokojnym okiem Jeżowej Ścieżki. Czekoladowy oczywiście ucieszył się, że znowu został mentorem i zamierzał przekazać całą swoją wiedzę Mamrotowi. Chciał, żeby wyrósł na dobrego medyka, który będzie wierny kodeksowi i miał dobre serce względem każdego kota.
Oczywiście mimo wszystko czekoladowy się wahał. Konwaliowe Serce, teraz już Smutna Cisza go zostawiła i złamała kodeks, Stokrotkowa Łapa odeszła polować z Klanem Gwiazdy. Dwie jego drogie uczennice. Czy więc los dał mu kolejną szansę?
Trening z Sierpówkową Łapą rozpoczął od pokazania mu terytorium Klanu Burzy i opowieści o wszystkich klanach. Zabrał swojego ucznia na pierwsze spotkanie i chociaż w drodze powrotnej między nimi panowała cisza był pewny, że uczeń przeżywa pozytywnie pierwsze spotkanie z przodkami. Jeżowa Ścieżka natomiast interpretował w swoim umyśle zesłany sen. 

Nadszedł kolejny dzień. Miał zamiar nauczyć swojego ucznia ziół, gdzie się znajdują oraz ich właściwości. Ta lekcja była niezwykle ważna, więc Sierpówkowa Łapa musiał się skupić i wszystko zapamiętać. Jeśli otóż popełniłby jakikolwiek błąd, mógłby na tym ucierpieć niewinny kot. Medyk musiał znać wszystkie zioła, to była najważniejsza wiedza. 
Czekoladowy kocur otworzył swoje niebieskie oczy i stęknął cicho. Ból przeszył jego bark, nie pozwalając podnieść się na równe łapy. Syknął z cierpienia. Od dwóch księżyców go bolał, ale nie miał czasu się zająć swoim leczeniem i właśnie takie były tego skutki. 
- Jeżowa Szczieżko? 
Sierpówkowa Łapa wpatrywał się w niego uważnie, ze zmartwieniem widocznym w żółtych oczach. Czekał na szkolenie, Jeżyk musiał wziąć się w garść i się nim zająć. Zacisnął zęby i podniósł się do pozycji siedzącej. Skrzywił się. 
- Będziesz musiał mi pomóc, Sierpówkowa Łapo. - spojrzał w z powagą na ucznia. Widział jego napięte mięśnie. Był mały powód do obaw. - Musisz mi nastawić bark. Pomogę ci. 
Przy okazji uczeń się nauczy tak przydatnej rzeczy, jego mentor natomiast nie skończy jako kaleka. Widział, że kocurek się waha, ale zgodził się mu pomóc i szybko znalazł się przy nim. Jeżowa Ścieżka odetchnął głęboko. Będzie bolało, ale była to cena zaniedbania własnego zdrowia.

***

Siedzieli obok siebie, wpatrzeni w rośliny. Jeżowa Ścieżka ogonem przybliżył podbiał, prosto pod łapy swojego wychowanka. Sierpówkowa Łapa przyjrzał się uważnie roślinie.
- To podbiał. 
- Dobrze. A jakie ma właściwości? 
- Ulafia oddychanie, sfalca kocięcy kasel, lecy spękane poduski łap. - wyrecytował kremowy uczeń medyka. 
Jeżowa Ścieżka zadowolony skinął głową. Ostrożnie przybliżył wrotycz i spojrzał wyczekująco na kocurka, oczekując od niego odpowiedzi na temat właściwości i nazwy lekarstwa. 

<Sierpówkowa Łapo?> 

Wyleczony: Jeżowa Ścieżka