Od Jeżowej Ścieżki

Szeroko otwarte niebieskie ślepia wpatrywały się w leżące na środku obozu ciało. Wokół rozlegały się zaniepokojone szepty. Kolejny brutalny atak mordercy i to jeszcze na ucznia medyka. Jeżowa Ścieżka wypuścił z pyska przyniesione zioła. Jaskółcze ziele ubrudziło się w błotnej ziemi, jednak czekoladowy nie zwrócił na to większej uwagi. Podszedł bliżej zgromadzenia, przysiadając przy ciele swojego wychowanka. Zatopił pysk w jego kremowym futrze. Brakowało tylko kilku dni i Sierpówkowa Łapa zostałby medykiem. Robił postępy w szkoleniu, stworzyli ze sobą więź i gdy wszystko szło ku dobrej drodze, wydarzyła się taka tragedia. Stracił trzeciego swojego ucznia. 
Jeżowa Ścieżka zamknął oczy. Nie zdołał ochronić żadnego z nich. Konwaliowe Serce żyła poza Klanem Burzy, pewnie popadła w większą depresję, a on nawet nie mógł być przy niej, żeby ją wspierać. Stokrotkowa Łapa i Sierpówkowa Łapa, byli tacy młodzi, gotowi służyć Klanowi Burzy. Otworzył oczy, spoglądając teraz na swoje łapy. Jego pyszczek dawno pokryły siwe włoski. Był świadomy swojego wieku. Nie mógł dołączyć do grona Klanu Gwiazdy, jeśli klan go potrzebował - medyk do końca życia pozostanie na stanowisku. Chociaż żałoba gniotła jego serce wiedział, że nie można było tego odkładać. Im wcześniej zacznie szkolenie nowego ucznia, tym prędzej Klan Burzy zyska kolejnego medyka. Jeżowa Ścieżka obawiał się jednak, że pech przyniesie śmierć kolejnego wychowanka. Czekoladowy nawet nie potrafił sobie wyobrazić rozpaczy, w jaką by wtedy popadł. 
W jego oczach odbił się smutek, gdy odsunął się od ciała byłego ucznia. 
Żegnaj, Sierpówkowa Łapo. Niech Klan Gwiazdy cię prowadzi.
Niektórzy członkowie klanu siedzieli nadal przy kocurze, towarzysząc mu w ostatniej drodze. Pewnie za kilkanaście uderzeń serca zostanie pochowany. Szepty jednak nie minęły i nie mógł się dziwić, sam był mocno zaniepokojony. Liczył, że szybko uda się odnaleźć mordercę. 
Łapy odmówiły mu posłuszeństwa, gdy podniósł się z ziemi. Nie chciał zostawiać Sierpówkowej Łapy na zbyt długo. Porozmawia z Piaskową Gwiazdą, po czym wróci do czuwania. Jako mentor miał taki obowiązek, ale również własna przyjaźń z uczniem wiodła go ku temu. 
Jeżowa Ścieżka udał się do legowiska przywódczyni klanu. Piaskowa Gwiazda dowiedziała się już o śmierć kremowego. Może nawet oczekiwała na Jeżyka. Kocur zatrzymał się przed wejściem do jej legowiska. 
- Piaskowo Gwiazdo, mogę wejść? 
Długo nie musiał czekać na odpowiedz. Wszedł do środka, od razu wyłapując wzrokiem kremową kocicę, siedzącą na swoim posłaniu. Skinął jej głową na powitanie, zbliżając się bliżej. 
- Chodzi o twojego ucznia, Jeżowa Ścieżko? 
Jakby odgadła jego myśli. Czekoladowy poruszył lekko puchatym ogonem. 
- Tak. Sierpówkowa Łapa był mi bliski i wciąż nie mogę uwierzyć, że coś takiego go spotkało. - westchnął ze smutkiem. Przynajmniej tym razem nie płakał, choć dzień się jeszcze nie skończył i ponownie łzy mogły zapełnić jego oczy. Nigdy nie umiał ich powstrzymać i nawet nie chciał. - Piaskowa Gwiazdo, chciałbym nie odchodzić na emeryturę, ale do końca życia pozostać medykiem. Potrzebuje również ucznia. Mam swoje księżyce, jednak dość siły, żeby przekazać moją wiedzę dalej. 
- Klan Burzy nie może zostać bez medyka. Przystanę na twoją prośbę, Jeżowa Ścieżko. - głos przywódczyni był spokojny.
Nie pałali do siebie niechęcią, więc rozmowa ciągnęła się przyjemnie. Wspólnie ustalili, że mała Wiśnia będzie odpowiednią kandydatką. Sama koteczka wykazała się zainteresowaniem. Jeżyk wolał, żeby została mianowana za księżyc, gdy osiągnie sześć, jednak Piaskowa Gwiazda uparła się, że szybsze mianowanie będzie właściwym pomysłem. Po omówieniu wszystkich szczegół, mógł wrócić do czuwania.