Od Ryjówki

Po pożarze pozostała zniszczona ziemia. Ciężko było znaleźć choćby maleńkie źdźbło trawy,  nie mówiąc już o zwierzynie, która uciekła przegoniona przez ogień. Ryjówka nie zaprzątała sobie głowy pytaniem, gdzie podział się Klan Burzy. Zwyczajnie miała to gdzieś. Pożar przeczekała na terenach Klanu Wilka, polując na tutejszym obszarze i kryjąc się za dnia, nieuchwycona przez żaden patrol. Samotniczka mogła dłużej pozostać na terenach wilczaków, gdyby nie wzywało jej kolejne miejsce. Nie mogła pozostać w żadnym zbyt długo, wtedy miałaby dom, a przecież nie powinna go mieć, żeby być całkowicie wolną, niezależną istotą. 
Szylkretowa kotka ruszyła przed siebie, przedzierając się przez krzaki. Pora Opadających Liści przyniosła ze sobą deszcz. Jego krople spadały w błyskawicznym tempie na ziemię. Brudne od błota łapki ciężko było stawiać na mokrej ziemi. Ryjówka zaklnęła pod nosem na futro, klejące się do niej całkowicie. Nie było to przyjemne. Kotka przekroczyła w końcu upragniony strumień, znajdując się na zupełnie nowej części lasu. Do jej nosa dotarł ostry zapach tutejszych mieszkańców. Kolejny klan. Jeśli pamięć jej nie myliła, te tereny należały do Klanu Klifu. Ryjówka wydała z siebie ciche prychnięcie.
Pozwoliła sobie na złapanie oddechu. Przywykła do dużego wysiłku. Wędrowanie z miejsca na miejsce wymagało od niej kondycji. Córka Melodyjki otworzyła pyszczek, chcąc wychwycić zapach zwierzyny. Zaburczało jej w brzuchu. Musiała coś zjeść. Nawet małą, chudą mysz. Syknęła pod nosem. Deszcz rozmył wszystkie zapachy! Niezadowolona uderzyła ogonem w najbliższą kałużę. 
- Melonowa Łapo, pospiesz się! 
Zastygła w miejscu. Obcy głos dochodził z naprzeciwka. Zapewne należał do klifiaka. Wywróciła oczami. Gdyby była zdobyczą od razu by uciekła, nawet nie umieli zachować pozorów ciszy! Ryjówka wskoczyła w pobliskie krzaki. Skrzywiła się na gałązki, ocierające nieprzyjemnie o jej futro.
Przez poszycie po drugiej stronie przebrnął kot o kremowej sierści. Uśmiech lśnił na jego pysku, powodując u niej odruch wymiotny. 
- Zapoluj w tej części, ja pójdę trochę dalej. Uh, musimy się sprężać. Zdaję się, że dzisiaj niezła ulewa. - miauknął kocur. Klanowa hierarchia wskazywała, że musiał być mentorem. 
Oczy Ryjówki otworzyły się szerzej. Za kocurem wyszedł kremowy uczeń, o oklapniętych uszkach. Jego zapach nie budził znajomości, bardziej zaczął przypominać ten Klanu Klifu. I chociaż w oczach nie widziała już tej chęci przygód i wiecznego głodu, nie miała wątpliwości kim jest. Melon. Jej brat. 
Wychowali się razem i wiele znaczył dla Ryjówki. Do czasu aż zaginął. Początkowy smutek i żal teraz zmieniły się w obojętność. Jeśli nie zdechł to znaczyło, że zostawił ją i Muchę na pastwę rodziców. Już dawno zrozumiała, że musi liczyć jedynie na siebie. 
Wojownik oddalił się, zostawiając Melona (czy jak mu tam teraz było) samego. Kocurek krążył chwilę w miejscu wiedziony słabymi woniami. Zaszeleściła, żeby zbliżył się bardziej w stronę jej krzaka. Melon nastawił uszu. Spodziewając się zwierzyny zaczął  się skradać w jej kierunku. To był odpowiedni moment. Wysunęła pazury. Odczekała jedno uderzenie serca, zanim wyskoczyła prosto na zaskoczonego kocurka. Przycisnęła brata do ziemi.
- Ryjówka? - Melon wydał z siebie zaskoczony pisk. 
Szylkretka wbiła w niego pazurki.
- Ty tępy mysi móżdżku! Myślałam, że zdechłeś, a ty po prostu jak tchórz zwiałeś! Zostawiłeś mnie i Muchę! Na rzecz czego? Ciepłego legowiska i stosu myszy! Jesteś nic nie wartym lisim bobkiem! - splunęła mu w pysk. - Tylko tyle chciałam ci powiedzieć. 
Zeszła z niego. Korciło ją żeby zadał mu bolesny cios. Bardziej bolesny niż te wszystkie wymierzone przez Melodyjkę. Powstrzymała się jednak i zamiast tego rzuciła mu groźne spojrzenie. Po tym zamierzała zniknąć w pobliskich krzakach. 

<Braciszku?> 

Od Ryjówki CD. Melona

— To potfól. — stwierdził w końcu Melon na głos.
Ryjówka otworzyła szerzej brązowe ślepka, na nowo wpatrując się w to dziwne stworzenie. Zwinięte w kulkę fukało, próbując ich pewnie odpędzić. Ale.. ale to nie oni byli łowną zwierzyną! Szylkretka uderzyła ogonkiem o ziemię, warcząc pod nosem. Czymkolwiek to było, mieli przewagę i sobie poradzą! Tylko.. co zamierzali z nim zrobić? Zabić? Odpędzić? Zostawić dla siebie?
— Cio lofimy?
Melon mógł mieć rację. To był potwór. Coś nieznanego i mogące ich skrzywdzić. Ryjówka za nic nie dałaby skrzywdzić swojego rodzeństwa! Miała tylko ich. Koteczka zanim zdążyła cokolwiek zrobić, musiała obserwować jak Mucha biegnie w stronę stworzonka.
— Muca! — pisnęła. Zdenerwowana tupnęła łapką. Co ona wyrabiała?
Mucha jakby nigdy nic, zbliżyła się jeszcze bliżej potwora. Wyciągnęła łapkę i uderzyła w niego, tak jak podczas polowania na notylki, miała to w zwyczaju robić szylkretka. Zanim Ryjówka i Melon zdążyli zareagować na jej czyn odwagi, czarnulka wydała z siebie głośny pisk.
— Ała, uflyslo mnie!
Syknęła, jeżąc sierść na potwora. Ryjówka zatrzymała swój wzrok na łapce siostry. Jak ugryzło? Przecież dalej było zwinięte i fuczało! Córka Melodyjki podeszła więc bliżej, by samej się przekonać, o co chodziło siostrze. Skrzywiła się na wydawane przez istotę dźwięki. Uderzyła je łapką. Poczuła jak coś ostrego wbija się w jej poduszeczkę. Wydała z siebie gniewny syk.
— Kuje! — syknęła z niezadowoleniem.
Odwróciła się do Melona. Czekała co też będzie zamierzał zrobić braciszek. Powinni zaatakować tego potwora, ale nie mogli go przecież dotknąć. Oh, te polowania bywały takie trudne!

<Melon? wybacz, że tak krótko>

Od Ryjówki CD. Melona

To brzmiało jak dobry pomysł. Nie było może zabawą, ale burczenie w brzuszku, uświadomiło Ryjówce, że chętnie by coś przekąsiła. Polowanie. Dziwna nazwa. Właściwie to jak powinni się do tego zabrać? Wielka Pani i Pan Słonik, nigdy im tego nie wytłumaczyli. Jak kocięta próbowały się czegoś dowiedzieć, obrywały jedynie solidnie po uszach od Melodyjki.
— Melon, ać ni umieny polofac. — miauknęła Ryjówka twardo. Braciszek miał różne pomysły, jeśli jednak mieli się zapuścić poza norę, musieli mieć dobry plan. Byli jedynie trójką głodnych kociaków. Oni sami przeciw wielkiemu światu.
Kocurek fuknął pod noskiem.
— Lyjufka sie cyka.
Szylkretowa koteczka wbiła pazurki w ziemię. Spiorunowała wzrokiem braciszka. Wcale się nie cyka! Nigdy się nie bała. Koteczka położyła uszy, sycząc cicho. Chciała pokazać Melonowi, że się nie boi. Kocurek nie zwrócił uwagi na jej gest. Ruszył w stronę wyjścia na swoich tłustych łapkach. Tłuszczyk podskakiwał wraz z każdym jego ruchem. Ryjówka spojrzała na Muchę. Czarnulka wyraźnie nie miała nic przeciwko wybraniu się na przygodę. Córka Słonika nie zamierzała więc pozostać w tyle. Kilkoma nierównymi krokami podeszła do wyjścia. Wkrótce wraz z Muchą były już na zewnątrz.
Wiatr zbyt mocno zawiał, zrzucając z pobliskiego drzewa kilka liści. Ryjówka obserwowała ich taniec, gdy opadały na ziemię, wielkimi brązowymi ślepkami. Uderzyła ogonkiem o ziemię z zafascynowaniem, zanim przerwało jej chrząknięcie Melona.
— Mose poluje sie fjak jak na mofylki? — miauknęła Ryjówka.
Niejednokrotnie łapała takie istotki. Koteczka rozejrzała się w poszukiwaniu jakiegoś owada. Były co prawda małe, ale zawsze coś. I może nie smakowały za dobrze, jednak jeśli złapią dużą ilość, powinno im starczyć. Przynajmniej nie umrą z głodu.
— Ni, snajdiemy cios lepsego. — miauknął jedyny kocurek.
Najstarsza poruszyła wąsikami, dopiero po pewnej chwili, wydając z siebie ciche westchnięcie.
— Niby co, modlalo? — mruknęła.

<Melon?>

Od Ryjówki

Dasz radę! To nie może być trudne!
Oślepiło ją światło. Zrobiło się nagle tak jasno, że przez pierwsze uderzenia serca, szylkretka dalej leżała z zamkniętymi ślepkami, niezbyt chętna do ich ponownego otworzenia.
Nie bądź tchórzem, mysi bobku!
Po raz kolejny otworzyła brązowe oczka. Mrugając, by przyzwyczaić je do promieni słońca, koteczka uniosła łebek, rozglądając się po miejscu, w którym przebywała.
Wow!
Świat był ogromny! Zupełnie tak go sobie wyobrażała, a teraz nareszcie mogła go ujrzeć na własne oczka, zamiast ciągle próbować je otworzyć. Musiała być już naprawdę duża. Zerknęła na swoje rodzeństwo. Znała ich imiona, które bardzo często słyszała. Mucha i Melon. Siostra i brat. Zabieracze części mleka i przestrzeni osobistej. Była z nimi złączona, odkąd tylko pamiętała. Wspomnienia zacierały się, pozostawiając po sobie czarną dziurę. Pierwszym co pamiętała, było wicie się przy brzuchu wielkiej istoty, żeby osiągnąć najlepszą pozycję, odpychając pozostałe maluchy. Rodzeństwo smacznie spało, wtulone w siebie na mchowym posłaniu. Ryjówka rozejrzała się wokół, w poszukiwaniu mamy, a przynajmniej taką rolę pełniła w jej życiu Melodyjka, chociaż koteczka nazywała ją po prostu "wielką panią", nie wiedząc jak powinna się właściwie zwracać. Poznała ją już bliżej i chociaż czuła się dobrze, wtulając się w jej futro, wiedziała, że nie powinna z nią zadzierać. Nie raz oberwała po uszach, gdy za głośno pisnęła. Miała być grzeczna, nie odzywać się, wtedy przynajmniej nie będzie na nią zła. W pierwszej kolejności troszczyła się otóż o siebie.
Powoli podniosła się ze swojego skrawka miejsca. Zatrzęsła się, upadając na pyszczek. Skrzywiła się niezadowolona, zanim ponowiła próbę wstania na równe łapki. Tym razem się udało. Przeszła kawałek, co jakiś czas się potykając i wstając na nowo. Musiała się jeszcze tyle nauczyć!
Dotarła do wyjścia. Na zewnątrz panował chłód, wiatr musnął ją po pyszczku, cofnęła się więc głębiej w norę. Spojrzała na ubrudzone łapki. Musi je umyć, jeśli nie chciała by wielka pani była zirytowana. Odwróciła pyszczek w stronę siostry i brata. Spali. Lenie jedne. Fuknęła pod noskiem, ruszając w ich kierunku.
Mysie bobki. Będąc już blisko, pochyliła się i mocno ugryzła w ogonek najbliżej leżącego kociaka. Padło na Melona.  Kocurek obudził się z piskiem. Skierował pełne wyrzutów spojrzenie na starszą o kilka uderzeń serca siostrę.
— Sianiast spac, lepiej slub cos poszytecnego. — ofuknęła braciszka.

<Melon?>