Od Słodkiego Kwiatuszka cd Trucizny

 -MIAŁEM TO ZABRAĆ! TERAZ TO ZBIERAJ, WRONIA KARMO! 

Te słowa sprawiły, że zatrzymał się i dostrzegł swoich braci, którym zaczęło odwalać. Trucizna wbijał w Wronę ciernia, delektując się jego piskami, a on się na to gapił bez żadnej chęci do życia. Jego zdaniem mogli się pozabijać. Ojciec miał rację, że nie powinien zawracać sobie głowę swoim młodszym rodzeństwem. Byli, bo byli, nic już nie dało się zmienić. Na dodatek czarny van był okropnie wyszczekany, co już skreśliło go z listy jego zainteresowań. Miał jednak tą okropną karę, a zaraz wyruszali. Czy powinien to przerwać? 

Wiśniowy Świt wybawiła go od podjęcia decyzji. Wkroczyła między kocięta, odsuwając braci od siebie. Słyszał jak łajała Truciznę. Widział po niej, że miała już dość siedzenia w żłobku i niańczenia kolejnych bachorów. Nie dziwił jej się. Ile była królową? Już spory szmat czasu. 

- Zaraz wyruszamy - powiadomił karmicielkę, która kiwnęła tylko do niego głową, gdy został zauważony. 

Po tym odszedł, kontynuując swój pierwotny cel. 

***

Postawił Wronę na ziemi. Mieli zatrzymać się na postój. Nie padał jeszcze z łap, lecz pragnął zniknąć z widoku każdego napotkanego wojownika. Kiedy szedł w kolumnie, pilnując wraz z siostrą, by nikt nie pozostał w tyle, słyszał ich docinki. Krew go wtedy zalewała. Nie mógł jednak nic zrobić. Nic, a nic, bo mógł skończyć gorzej. Przez ten czas unikał spotkań z ojcem. Czasem zauważał go kątem oka, gdy szedł na przedzie wraz z Irgowym Nektarem, ale jakoś nie śpieszyło mu się, by kroczyć tuż obok niego. Dziwne jak jedna decyzja, mogła sprawić aż taki efekt. 

- Słodki Kwiatuszku, zajmij się przez chwilę Trucizną - usłyszał głos Wiśniowego Świtu, która padała z łap. Przytuliła do siebie Wronę, który dość szybko usnął ze swoją przybraną mamą, pozostawiając go sam na sam z tym demonem. 

Skrzywił pysk, patrząc na kocię i czekając na fale wyzwisk, które na pewno padną w jego stronę. Miał nadzieję, że starczy mu cierpliwości do malca i "przypadkiem" go nie uderzy. Nie miał humoru na zabawy z gówniarzem, więc obawiał się, że jego kontrola nad emocjami, szybko zostanie wdeptana w ziemię. 

- Więc... Jak ci minęła podróż? - zapytał.

<Trucizno?>

Od Trucizny CD Chłodnego Omenu

Trucizna leżał przytulony do matki, pijąc mleko dające mu ciepło i siłę. Wolałby co prawda jeść zwierzynę jak prawdziwy wojownik, ale wiedział, że jest na to jeszcze za mały. Nie mógł się doczekać tej chwili. Teraz musiał leżeć ściśnięty razem z Wroną, który odbierał mu uwagę Wiśniowego Świtu. Bez brata byłoby lepiej. Miałby mamę tylko dla siebie.

Van usłyszał kroki kota wchodzącego do żłobka. No super, Wiśnia znów będzie zajęta kimś innym, a to przecież on był najlepszy, to jemu powinna poświęcać cały swój czas!

-Jak ich nazwał? - Zapytał obcy.

- Ten Trucizna, a ten Wrona - odparła Wiśniowy Świt, wskazując nosem na kociaki. 

Trucizna słysząc swoje imię, poderwał łepek do góry. Tak, tata dokonał wspaniałego wyboru. Trucizna miał najładniejsze imię w całym klanie. I do tego brzmiące niebezpiecznie. A to oznacza, że Mroczna Gwiazda lubi go bardziej od Wrony. Bo co to za imię, Wrona? Takie zwykłe, nijakie, a to tego przywodzi na myśl wronią karmę. Kociak skrzywił się, przewiercając wzrokiem obcego. 

-Cześć. Jestem Chłodny Omen, twój brat - zwrócił się do Trucizny kot

Brat?! Trucizna wiedział, że ma brata, ale zupełnie nie tak go sobie wyobrażał. No dobra, imię miał nawet ładne, ale wcale nie wyglądał niebezpiecznie, i był rudo biały, nie czarno biały. Kociak nie ukrywał rozczarowania.

-Ale ty jesteś brzydki. Okropnie. - wypalił. Brat spoglądał na niego w osłupieniu - Imię masz ładne, ale mogłoby być lepsze.

-Trucizno! Więcej szacunku dla brata! - Skarciła syna Wiśniowy Świt

-Ale mamo - kociak przywołał na pyszczek uśmieszek wyższości, patrząc Chłodnemu prosto  w oczy - przecież nieładnie jest kłamać

***

Kiedy Trucizna dowiedział się, że będą opuszczać tereny, był przerażony. Co z jego wspaniałą kolekcją? To wszystko przez ten durny Klan Gwiazdy! Nie dość, że uważa się za wspaniały i dobry, to jeszcze każe im odejść nie wiadomo gdzie. Do tego opętał Mroczną Gwiazdę! A jego głupi brat, niby wierny członek kultu, o którym kociak się ostatnio dowiedział, wyśmiewał się z ojca. Szkoda że to nie jego opętał Klan Gwiazd. Chłodny zasługuje na goszczenie w swoim ciele jakiejś szui. 

***

(uwaga przemoc)

Trucizna, grzebiąc w mchu, mruczał zadowolony. Znalazł sposób, by zabrać ze sobą najcenniejsze skarby. Patyki i małe ciernie postanowił zostawić, ale te większe, razem ze śmiesznym kamyczkiem zabrać ze sobą. Kociak rozłożył duży kawał mchu, kładąc na nim swoje niebezpieczne narzędzia. Potem złożył mech w kulkę, oplatając wszystko kilka razy, tak, by go nie pokuło. Tak zapakowaną kolekcję mógł wsadzić w pyszczek i nieść przez całą drogę. Kulka była większa niż się spodziewał, ale dawał radę z niej targaniem. Już miał wychodzić ze żłobka, gdy nagle z impetem wpadł na niego Wrona. Jego cała kolekcja rozsypała się po ziemi, tocząc się na wszystkie strony. 

 -TY IDIOTO! - Trucizna syknął, kierując swoje kroki w stronę brata - JAK ŚMIESZ? - Van złapał w zęby leżący nieopodal cierń. Rzucił się w stronę Wrony, przytrzymując go przednimi łapami. Kociak wyrywał się, więc Trucizna wysunął pazury, zatapiając je w jego sierści. Tyle pracy na nic! Wszystko rozsypane! Trucizna zamachnął się, z całej siły wbijając cierń w łapę brata i delektując się jego piskiem.

-MIAŁEM TO ZABRAĆ! TERAZ TO ZBIERAJ, WRONIA KARMO!

 Przepełniony wściekłością, nie zauważył stojącego nad nim świadka całej sytuacji. 

<Chłodny Omenie?>

Od Chłodnego Omenu do Trucizny

Właściwie to nie wiedział po co szedł do żłobka. Może to ciekawość go tu przywiodła? Znał swoją siostrę Bielik, Chryzantemę nieco mniej, lecz wiedział jak wyglądały. A teraz miał dwójkę braci... Akurat z Mrozem łączyły go prawdziwe braterskie więzi. Brakowało mu go, lecz z każdym dniem spędzonym w Klanie Wilka, pamięć o nim się zacierała. A teraz miał młodszych, przybranych braci. 

Wszedł do środka, od razu odnajdując Wiśniowy Świt, która zmęczona opieką nad potomstwem, nie wyglądała najlepiej. Na dodatek, gdy jedne dzieci Słodkiej Myszki odeszły, pojawiły się kolejne, więc nic dziwnego, że widząc go, miała ochotę wcisnąć mu rodzeństwo pod opiekę nawet na chwilę. 

- Jak tam? - przywitał się z kotką, która karmiła najmłodszych członków ich rodziny. 

Oba maluchy były czarne z różną ilością bieli. Jednak to van rzucił mu się najbardziej w oczy, bo swoją kolorystyką, przypominał mu ojca. Taki mały Mroczna Gwiazda. Wcale nie czuł zazdrości, wcale. Wziął głęboki oddech. 

- Jakoś idzie Chłodny Omenie. Ale jeszcze szybko stąd nie wyjdę - westchnęła. 

- Jak ich nazwał? - Wskazał na dzieciaki. 

- Ten Trucizna, a ten Wrona. 

Pierwszy z nich słysząc swoje imię, zadarł łeb, wbijając w niego wzrok. Powstrzymał chęć skrzywienia się. Kociak mimo wszystko nie był identyczny do ojca. Miał śmieszną maskę na oczach, przywodzącą na myśl te u szopa. 

- Cześć - przywitał się z młodszym rodzeństwem. - Jestem Chłodny Omen, twój brat. - przedstawił się maluchowi. 

Nie powinien być uprzedzony. To, że były to dzieci Słodkiej Myszki nie oznaczało, że wyrosną na takie kanalie jak ona. Mieli również ich krew. Być może uda mu się nawiązać z nimi więź, taką jaką miał z Mroźną Łapą. Chyba, że będą jak Kruk. To wtedy na pewno wydziedziczy ich jak ojciec. 

<Trucizno?>