Od Jesionowej Szadzi CD. Ognikowej Słoty

Przeszłość

Poród zbliżał się dużymi krokami. Brzuch Jesionki z każdym dniem nabrzmiewał, a ona sama czuła się coraz bardziej nieswojo. Bała się, że po porodzie ona, tak jak i jej matka kiedyś, nie będzie w pełni sprawna. Jesionowa Szadź nie była też konkretnie młoda, więc to dodatkowo tylko wzrastało jej przekonanie o krzywdzie. Nie mówiła jednak o swoich obawach partnerce i udawała, że ona nic tylko się cieszyła.
Ognikowa Słota, gdy tylko dwie kotki ogłosiły swoje ciąże, nagle się zainteresowała ich dwójką. Z wielką troską o przyszłych wojowników rozwijających się w łonach karmicielek zapewniała im najlepsze kąski i regularnie sprawdzała ich stan. Liliowa stała się odrobinę podejrzliwa wobec zachowania szylkretowej mistrzyni i otwarcie przyznała to Miodce, która poparła jej podejrzenia.
Pewnego ranka Jesionka się obudziła z okropnym uczuciem w żołądku. Czuła się, jakby jej wnętrzności miały się powykręcać i rozerwać. Nie mogła jeść, a gdy ją mdliło, to nie potrafiła niczego zwrócić. Ze łzami w oczach wiła się w posłaniu, a Miodowy Ul również nie czuła się zbyt dobrze. Po dłuższej chwili okazało się, że to poród. Widząc to, Ognikowa Słota wezwała Chudy Grzbiet i Cisowe Tchnienie. Podczas gdy Jesionka rodziła, Miodka również zaczęła. Jednocześnie medycy musieli odbierać dwa porody, lecz na ich szczęście w miocie liliowej znalazła się tylko jedna czarna koteczka. Narodziny kociąt Miodki trwały znacznie dłużej, ponieważ ich było aż trójka i wszystkie były kocurkami! Gdy wszystkie pyszczki przyczołgały się do sutków mam, wszyscy mogli odpocząć. Gdy medycy wychodzili ze żłobka, widocznie wycieńczeni robotą tamtego dnia, przyszła Ognikowa Słota i z uwagą przyjrzała się nowym pociechom Klanu Wilka.
— Gratuluję wam obu. — Powiedziała tylko krótko z uśmiechem i pozwoliła im wypocząć.

Teraźniejszość

Kocięta były już wystarczająco duże, by rozumieć to, co się do nich mówiło oraz wystarczająco sprawne, by robić ze żłobka piekło. Gdy brała im się ochota do zabawy, to rzucały się wszędzie i trzeba było pilnować, by nie podeptać któregoś malca przypadkiem. Jednak w tym chaosie to Ognikowa Słota widziała piękno; z wielkim zadowoleniem niejednokrotnie oferowała swoją opiekę nad pociechami karmicielek, by te mogły odetchnąć od nich i pójść na spacer. One nie potrafiły odmówić, bo były już wykończone wiecznym przesiadywaniem w kociarni.
Nim Jesionka wyszła ze żłobka, to jeszcze na moment się zastanowiła i podeszła do Słoty.
— Podziwiam to, że potrafisz wytrzymać z taką ilością kociaków — zaczęła z niepewnym uśmiechem. — Ale czy nie masz innych, ważniejszych obowiązków? — zapytała, a gdy uśmiech mistrzyni zrzedł, szybko dodała: — Nie że mam coś przeciwko po prostu… nie jestem pewna — westchnęła.
Mistrzyni tylko spojrzała się na nią wymownie.
— Myślę, że jesteś po prostu zmęczona tą duchotą. Idź się przejdź, i wypocznij — miauknęła z “troską”, lecz Jesionka wyczuła, że po prostu Słota chciała jej się stąd pozbyć. Liliowa poddała się i poszła za partnerką poza obóz.
Na spacerze kotki wreszcie zaznały świeżego, przyjemnego powietrza. Poranny deszcz nadał teraz cudownego klimatu, a chłodny wiaterek muskał ich sierści. Wszystkie troski się z nich zmyły jak krople wody po kaczkach. Skorzystały z chwil dla siebie, by się odrobinę pobawić i pogadać. Próbowały również zapolować dla rozrywki, lecz nie udało im się nic złapać.
Gdy wracały przed wieczorem, Jesionka przypomniała sobie o kociętach i o tym, że Słota się nimi opiekowała.
— Też myślisz, że to dziwne, że Ognikowa Słota tyle czasu spędza przy kociętach, a do tego czyichś kociętach? — spytała się.
— Nie myślałam o tym jakoś dużo. Fajnie, że pozwala nam odetchnąć — odparła Miodowy Ul, lecz gdy zobaczyła wątpliwy wyraz Jesionki, to się zatrzymała. — Martwi cię to?
— Sama nie wiem — westchnęła. — Lepiej chodźmy. Pewnie to nic takiego — przyznała i kotki wreszcie ruszyły do obozu.

<Ognikowa Słoto?>

Od Ognikowej Słoty CD. Jesionowej Łapy

— Będziesz mogła się dziś wykazać. Może przy okazji dowiemy się, jak pchły wpływają na funkcjonowanie — powiedziała Ognikowa Słota, mierząc Jesionową Łapę dość nieprzychylnym spojrzeniem. Po chwili posłała jej złośliwy uśmieszek. — Chodź, zapolujemy dziś na zające. I się nie ociągaj, bo nie mamy dla ciebie całego dnia — dopowiedziała jeszcze, dość chłodno, zanim nie odwróciła się na pięcie i skierowała w stronę Kocimiętkowego Wiru, a także Księżycowej Łapy, już czekających na nie. Tuż obok stała również Aksamitkowy Nos. Jeżeli liliowa uczennica coś jej odpowiedziała, mistrzyni była zbyt skupiona na rudej przyjaciółce, żeby cokolwiek z tego wyłapać. Kocimiętkowy Wir spoglądała już w ich stronę.
— Kocimiętkowy Wirze, możemy wyruszać! — miauknęła z większym entuzjazmem, chociaż nadal dość stonowanym. Machnęła ogonem w kierunku Jesionowej Łapy. — Pokażemy jej, jak na nie polować. Przyda jej się, jeśli chce zostać jedną z nas. Pełnoprawną wojowniczką Klanu Wilka — przedstawiła jeszcze dumnie, a sama Kocimiętka w odpowiedzi posłała zielonookiej pokrzepiający uśmiech.

— Chodźmy zatem — do ich uszu dotarła jeszcze odpowiedź rudaski. Pomarańczowooka zamruczała z aprobatą. Prawdopodobnie, gdyby tylko jej pozwolili, to by się rozgadała na cały dzień...

Grunt chrzęścił jej pod łapami, gdy szła u boku jaskrawej wojowniczki, co jakiś czas spoglądając na jej pyszczek. Jesionowa Łapa szła obok Aksamitkowego Nosa, która opowiadała jej jakąś historię. Kocimiętka wyglądała dziś naprawdę pięknie, zresztą ona chyba nigdy nie prezentowała się nagannie, nawet jeśli kosmyki futra odstawały jej kępkami, czy mimowolnie wystawiała i pokazywała każdemu język. Jej melodyjny głos rozbrzmiewał szylkretce w głowie, gdy prowadziła zawziętą konwersację ze swoim podopiecznym.
— Musisz uważać, zające są naprawdę silne i potrzeba kilku doskonale wyszkolonych wojowników, żeby je upolować! Dlatego idziemy taką grupką. Gdybyśmy poszli sami, istnieje ryzyko, że zając by nam zrobił więcej krzywdy, niż my jemu. Mógłby nas nawet na stałe oślepić — tłumaczyła śnieżnobiałemu młodzikowi, który chłonął każde jej słowo z ogromną uwagą, ale i lekkim przerażeniem, pewnie nigdy wcześniej o nich nie słyszał…
— Och, ojej! W takim razie musimy bardzo, bardzo uważać! — Księżycowa Łapa zrobił większe oczka, kiwając łebkiem. Ruda mistrzyni co jakiś czas odpływała myślami, prawie że zapominając, o czym przed chwilą rozmawiała. Ognikowa Słota nie skupiła się na tym jakoś szczególnie.
Dotarli do miejsca, w którym rzekomo było najwięcej zająców. Jeśli uda im się złapać przynajmniej jednego, to już będzie sukces – w końcu były one znane nie dość, że ze swojego nietypowego, wręcz niepokojącego wyglądu, to w dodatku wielkością mogły dorównać nawet kotu, więc nie było dziwne to, że zaatakowanie jednego mogło równać się nawet stałemu okaleczeniu wojownika, nawet takiego najbardziej, najlepiej wyszkolonego. Szylkretka gotowa była podjąć się ryzyka, a wszystko po to, żeby móc go skosztować. Króliki bardzo jej smakowały, więc ciekawa była, czy mięso ich większych przedstawicieli było smaczniejsze. Oczywiście, musiało być, w końcu, gdyby takie nie było, to by nikt na nie nie polował. Gdyby nikt ich nie łapał, to by wyjadły im całe łąki, nie zostawiając za sobą nawet najmniejszego skrawka zieleni! Mistrzyni otworzyła pysk, pozwalając zapachom owiać jej nozdrza. Postawiła uszy czujnie, nasłuchując i doszukując się dookoła nawet najcichszego chrupania pomiędzy źdźbłami trawy. Wreszcie jej nos natrafił na trop, a oczom ukazał się szarawy puch, który ostał się na ostrej gałęzi krzewu jeżyn. Musiał tędy przechodzić zając! Końcówką ogona wskazała poszlakę, a po paru uderzeniach serca dalszej wędrówki, udało jej się znaleźć ślady łap, charakterystyczny wzorek wyżłobiony w błocie. To, że Aksamitkowy Nos znalazła je przed nią, to był... szczegół! Bingo! Na horyzoncie zamajaczyła sylwetka, dokładnie ta, której szukali. Los się do nich dzisiaj uśmiechnął.
— Przygotujcie się. Zaraz na niego naskoczymy! — szepnęła z podekscytowaniem Słota, trzymając ogon nisko, wraz z brzuchem, którym wręcz szorowała po gruncie. Miała szczerą nadzieję, że nikt nie popsuje tego jakże wspaniałego dnia. Oby Jesionowej Łapie udało się wykazać, może zyska w oczach Wilczaczki. Może przestanie nosić miano tej zapchlonej. Towarzystwo miało świadomość ryzyka, więc Słota nie musiała się nadto produkować, więc to nawet lepiej. Podeszła żwawym krokiem do zająca, który skubał sobie trawę w najlepsze. Zwierzątko nagle stanęło na dwóch łapach, stawiając uszy czujnie. Nawigował nimi na wszystkie strony, a nos latał mu tak zabawnie, że brązowooka miała ochotę się szczerze uśmiechnąć. Ciekawe jak długo zajmie mu dostrzeżenie ich grupki?
O dziwo zajęło mu krócej, niż mogłaby zgadywać. Najprawdopodobniej było to spowodowane tym, że w ich szeregach stąpał Księżycowa Łapa. Jego śnieżnobiałe futerko źle wtapiało się w tło, szczególnie jeśli była Pora inna niż Nagich Drzew. Pręguska pokręciła głową ze zrezygnowaniem, gdy zając wydał z siebie głośny, ostrzegawczy dźwięk do własnych, uciekających właśnie towarzyszy i gdy już szykował się do ucieczki, w paru susach do niego dotarła, wczepiając się w jego bok niczym pijawka. Zając fuknął rozwścieczony, tupiąc i próbując dosięgnąć to pazurami, to ostrymi kłami boku Ognikowej Słoty. Kocica odskoczyła od niego, gdy prawie dosięgnął jej łapy. Gdyby się jej w nią wgryzł, to mógłby wyrządzić jej bardzo nieprzyjemne szkody! Księżycowa Łapa zamachnął się, jednak niestety nie trafił. Nie było czasu na tłumaczenie mu, dlaczego to był niezbyt rozsądny ruch. Może ruda mistrzyni zrobi to, gdy już wrócą albo gdy uda im się go powalić.
Zając trzepnął kończyną, niemal trafiając w drobnego Księżycową Łapę. Młodziak pisnął, zamykając ze strachem oczy. Kocimiętkowy Wir odsunęła go w porę, sama zadając zwierzęciu cios prosto w ślepie. Kłapouchy zaskwierczał donośnie, kopiąc, wydawałoby się, na oślep. Ognikowa Słota skoczyła w jego kierunku raz jeszcze i zadała parę zwinnych ciosów, robiąc ze dwie rany otwarte na jego barkach. Aksamitkowy Nos ustawiła się obok niej, wydając od siebie także parę szram. Posoka prysnęła czarnej szylkretce prosto w pysk, na szczęście unikając oczu. Słota wycofała się, gdy tuptająca łapa przeciwnika wyrwała kawałek czarnego futra z jej kity. Syknęła pod nosem, chcąc wymierzyć mu kolejny cios, jednak się wstrzymała, widząc, że Jesionowa Łapa uczepiła się jego grzbietu, tylnymi łapami drapiąc go po brzuchu. Srebrna szylkretka podnosiła się z ziemi. Biały puch sypał się z niego niczym pióra ze świeżo upolowanego grzywacza. Istota próbowała zrzucić ją z siebie, stając na dwóch długich kończynach i prostując kręgosłup. Kocimiętkowy Wir wykorzystała chwilę jego nieuwagi, tnąc go przednimi łapami w odsłonięty brzuch. Księżycowa Łapa podążył śladem swojej mentorki, kopiąc go zwinnie. Liliowa chyżym ruchem zanurkowała mu pod brzuchem, po czym uczepiła się gardła, z którego zaczęła cienkimi strużkami spływać krew. Zając padł na ziemię, otwierając oczy szeroko. Z płuc uszło mu całe powietrze, gdy Ognikowa Słota przygniotła go od boku, a Kocimiętkowy Wir wgryzła się w okolice pleców, szukając kręgosłupa. Jesionowa Łapa zaczęła szarpać, a na trawie pojawiało się z każdym uderzeniem serca coraz to więcej szkarłatu.
Pokonany, okrążony przez czwórkę kotów, wreszcie, zdawało się, poddał się, a w ostatnich konwulsjach zaczął trzepać łapami tak, jakby biegł po raz ostatni. Liliowa pręguska puściła go, gdy wreszcie zesztywniał. Ognikowa Słota podeszła do niego i chwyciwszy go za szyję, poczuła ogromny przypływ dumy. Za drugi kraniec chwyciła mistrzyni tuż obok, pomagając swojej koleżance w niesieniu zdobyczy.
— Udało nam się, naprawdę się udało! — zawołał podekscytowany Księżycowa Łapa. Poruszał śnieżnym ogonkiem na boki, ciesząc się z wygranej.
Brązowooka odwróciła łeb w kierunku Jesionowej Łapy. Pewnie, gdyby nie to, że tak szybko postanowiła go chwycić w celu zaniesienia go na stertę zwierzyny, to by sypnęła jej paroma miłymi słówkami, ponieważ to właśnie zielonooka zadała ostateczny cios, chociaż była to w pełni praca zespołowa.

<Jesionowa Łapo, może za niedługo pozbędziesz się pcheł!>

Od Jesionowej Łapy CD. Ognikowej Słoty

Wczesny śpiew ptaków wybudził Jesionową Łapę z płytkiego snu. Z jakiegoś powodu kotka walczyła całą noc z bezsennością, która nigdy przedtem jej nie dokuczała. Przerzucała się z boku na bok, aż zasnęła niedługo przed porankiem.
Uczennica przetarła oczy i ziewnęła sennie, po czym wyciągnęła łapy przed siebie, by się przeciągnąć. Wzięła głęboki wdech, po czym wstała i wyszła przed wejście do legowiska uczniów. Tam zaczęła poranne mycie się z nadzieją, że się jakoś rozbudzi. W tym czasie powietrze zaczęło nabierać jeszcze resztek ciepła pozostałego po Porze Zielonych Liści. Drzewa już dawno zaczęły gubić złoto-czerwone liście, odsłaniając lekko zachmurzone niebo, na którym widać było cudowną kompozycję porannych barw.
Dziś miała za zadanie zająć się starszyzną. Dokładniej miała ich nakarmić, wyścielić im legowiska na nowo i obejrzeć się za kleszczami w ich sierści.
Jesionowa Łapa przeciągała językiem po swoim długim futrze, oczyszczając je z resztek mchu oraz drobinek kurzu. Tak samo zadbała o łabędzie pióro, nadając mu świeży błysk. Wylizała dokładnie swoje poduszki łap, podczas gdy reszta obozu budziła się do życia. Dojrzała jak wychodzi poranny patrol, a inny, prawdopodobnie łowiecki, już się powoli szykował. Poprawiła jeszcze sierść na plecach, a ze żłobka już było widać pierwsze spacerki kociąt.
Gdy była samotniczka skończyła pracę nad swoim wyglądem, zdecydowała, że czas, chociażby zajrzeć do starszyzny. Podeszła pod wejście do ich legowiska i stwierdziła, że teraz jest odpowiednia pora na znalezienie surowca do ich posłań. Pręguska zaszła do miejsca, które wskazał jej poprzedniego dnia Tygrysia Noc za najlepsze do pobierania mchu. Zerwała z drzew wielkie płaty i rozdzieliła na pięć równych porcji, na tyle dużych, by zmieścić kota jej rozmiarów. Następnie uformowała je mniej więcej na kształt posłań, usztywniając ich krawędzie gałązkami i zaczęła je nosić kolejno jedno po drugim. Starała się utrzymywać kupy mchu w jednym kawałku, chociaż niewielkie części poodpadały po drodze. Liliowa doniosła je do legowiska, a starsi się powoli ulokowali w swoich nowych łożach. Od razu też zajęła się przynoszeniem im jedzenia, po czym wyniosła stary mech. Można by rzec, że uczennica za bardzo się postarała przy konstrukcji posłań, ale ona za bardzo się tym nie przejmowała. Gdyby mogła, to wsadziłaby jeszcze do nich parę kwiatów lawendy czy rumianku, ale słyszała, że niektóre koty nie lubią ich zapachu, więc wolała nie ryzykować.
Gdy wracała z wynoszenia mchu, wpadła na Tygrysią Noc.
— Jak tam, wyrobiłaś się? — zapytał z uśmiechem.
— Prawie. Zostało mi pozbycie się kleszczy ze skóry starszyzny — odpowiedziała kotka.
— Akurat chciałem ci przedstawić jak to ogarnąć. Chodź, trzeba wziąć mech — skinął ogonem w stronę wyjścia, gdzie zaraz oboje się udali.
Wrócili w miejsce, gdzie Jesionowa Łapa wyrzuciła mech i wzięli w zęby kilka kępek. Po drodze z powrotem dojrzała gdzieś rozmawiającą z kimś Ognikową Słotę, z którą na niedługą chwilę nawiązała kontakt wzrokowy. Nie wiadomo czemu uczennica poczuła się nieswojo. Wciąż się nie zaaklimatyzowała w klanie, a wzrok niektórych kotów wciąż przyprawiał ją o ciarki.
Tygrysia Noc przedstawił jej, jak pobierać mysią żółć. Podczas tej czynności kotka niemal nie skisła przez ohydną woń, drażniącą jej nos przyzwyczajony do świeżych zapachów kwiatów. Na tym etapie pożegnał ją mentor, który musiał zmykać na patrol łowiecki.
Gdy skończyła, skierowała się do legowiska starszyzny, gdzie zajęła się swoim ostatnim obowiązkiem. Na miejscu najpierw zapytała, czy ktoś z obecnych borykał się z nieznośnymi pasożytami. Usłyszała skargi od trzech kotów i natychmiast zabrała się do roboty. Nie trwało to zbyt długo, zgrabnie uporała się z kleszczami, a starsi serdecznie podziękowali.
Kocica wyszła i skierowała się do najbliższego zbiornika wodnego, by zmyć z siebie i swoich łap obrzydliwą woń pozostawioną przez mysią żółć. Gdy skończyła mycie, wylizała swoje futro, by przyspieszyć jego suszenie się. Usiadła na moment na brzegu jeziora, na chwilę skupiając się tylko na sobie, póki była sama. Odetchnęła z wielką satysfakcją zakończonych obowiązków. Gdy wróci, na pewno jeszcze coś znajdzie dla siebie do roboty. Gdy skończyła swoje delektowanie się spokojem i ciszą, wróciła do obozu.
Jesionowa Łapa rozejrzała się po polanie zaraz po zajściu z powrotem. Stwierdziła, że zmiecie opadłe z drzew liście, żeby nie siedzieć całkowicie bezczynnie. Nie miała serca zjeść czegokolwiek, póki nie zrobi więcej roboty. I tak już cały księżyc jadła bez wyściubiania nosa z nory niczym pasożyt, więc mimo głodu zajęła się sprzątaniem. Nie lubiła nieporządku, w końcu matka zawsze pilnowała, by ich jaskinia była w stanie idealnym bezustannie.
Liliowa zaczęła zamiatać liście na jeden stos na poboczu obozu, by nikomu nie przeszkadzał. Gdy skończyła połowę roboty, Tygrysia Noc podszedł do niej z pulchnym drozdem w pysku. Upuścił go przed jej łapami.
— Jadłaś coś dzisiaj? — zapytał z troską w głosie.
— Umm… — zastanowiła się. — Nie, nie jadłam nic — na tą odpowiedź rudzielec skulił uszy.
— W takim razie jedz. Nie chcemy, byś nam tu padła — usiadł, otulając łapy ogonem. — I nie zamęczaj się za bardzo. Też zasługujesz na odpoczynek — wymruczał z uśmiechem.
Kotka spojrzała na ptaka i westchnęła, dając sobie spokój. Najwyżej po posiłku dokończy zamiatanie.
Przykucnęła i zajęła się jedzeniem drozda, czując, jak soczysty smak mięsa rozpływa jej się w pysku.
— Widziałem, jak zajęłaś się starszymi. Oby tak dalej, a za niedługo już zaczniemy treningi dotyczące walki — jego wąsy zadrżały z ekscytacji. — Chciałbym już zobaczyć, jak walczysz.
— Uwierz mi, jak na byłego samotnika jestem dość dobra w walce — Jesionowa Łapa znalazła okazję do przechwalania się. Kocur się zaśmiał i wstał.
— To się okaże, a teraz ja się zmywam. Może jeszcze się miniemy dziś — odparł i odwrócił się. — Do zobaczenia, Jesionowa Łapo — i odszedł do swoich obowiązków, machając ogonem na pożegnanie, podczas gdy kotka kończyła jeść.
Gdy już miała wstać, nagle wyrosła przed nią szylkretowa mistrzyni.

<Ognikowa Słoto?>

Od Ognikowej Słoty CD. Kasjopei

Ognikowa Słota prowadziła Kasjopeję przez gęsty las iglasty, Pszczeli Rój wraz z Wilgową Goryczą pilnowali, żeby liliowa przypadkiem nie próbowała uciec, jeśli mogło jej to przemknąć przez myśl. Mokry, przyjemny zapach docierał do nosa kotki o trójkolorowym futrze. Uwielbiała to miejsce – wychowała się tu, znała prawie że każdy zakamarek na pamięć. Słońce grzało korony drzew intensywnie, trawa przybrała blady kolor, jakby promienie nie działały na nią wcale korzystnie, jakby jej raczej… szkodziły, wysuszając wszystko wokół. Dostęp do wody także ograniczył się, odkąd przybyła nielitościwa, grzejąca pora. Wojowniczkę dziwiło to, jak bardzo pewna musiała być kocica, skoro zdecydowała się wkroczyć nie dość, że na tereny Klanu Wilka, to jeszcze mieć czelność odgryzać im się, jakby nie znaczyli dla niej wcale tak wiele. Spojrzała na nią z ukosa, upewniając się, że nadal kroczy za nimi. Szła z lekko uniesionym ogonem i z przymrużonymi oczami, jakby dumna z siebie. Nie mogła już próbować uciec, na to było za późno. Chociaż wcale nie zapowiadało się na to, żeby chciała postąpić w tak lekkomyślny sposób. Pewnie wiedziała, z kim ma do czynienia. Doskonale.
Czwórka przekroczyła progi obozu z powagą wymalowaną na pyskach, wojowniczka od razu skierowała się do legowiska przywódczyni, ignorując już nawet fakt, że nie przepadała za burym kocurem. Musiała odstawić swoje humorki na później, w końcu jeśli ją już przydzielono do patrolu, to nie mogła wybrzydzać.
Drogę zagrodził jej Krucze Pióro, który spozierał na nią teraz ze zmarszczonym nosem.
— Kto to jest? — zapytał chłodno, mierząc kocicę od stóp, aż po końcówki uszu.
— Przyszła na nasze tereny i powiedziała, że chce do nas dołączyć. Domaga się rozmowy z naszą przywódczynią — wyjaśniła ze spokojem.
— Wejdę z tobą, wprowadź ją — oznajmił po chwili namysłu, ruchem ucha nakazując im podążenie za sobą. Jego końcówka kity zniknęła w półmroku. Ognikowa Słota popchnęła delikatnie nosem Kasjopeję, stojącą przed wejściem do nory. Brązowooka weszła tuż za nią.
W ciemności zaświeciły czekoladowe ślepia matki, lustrujące każdego z nich. Szylkretka poczuła, jak robi jej się cieplej na sercu. Uwielbiała ją odwiedzać, rozmawiać z nią. Nawet jeśli ostatnio nie miała na to aż tak wiele czasu, jak przykładowo za czasów, kiedy była kocięciem, to i tak nigdy nie gardziła nawet chwilą pogawędki ze starszą. Najbardziej podobały jej się momenty, kiedy vanka ją chwaliła i była z niej dumna. Ostatnio obdarzono ją największym zaszczytem – stała się mistrzem, kotem, który odpowiadał za szlifowanie do tej pory nabytych umiejętności wojowników i nie tylko. Pochyliła przed nią łeb w geście szacunku oraz powitania. Szturchnęła tylną łapą lekko Kasjopę, która nie schyliła łba wystarczająco szybko, przynajmniej w jej odczuciu. Nie próbuj teraz nawet warczeć — pomyślała, posyłając jej ostrzegawcze spojrzenie.
— Ognikowa Słoto, kogo przyprowadziłaś? — zapytała Wilczaczka, mierząc nieprzychylnym wzrokiem samotniczkę.
— Przyszła na nasze tereny z chęcią dołączenia do naszego klanu, matko — wyjaśniła jej prędko, wpatrując się w kocicę.
— Przedstaw się — poleciła, przenosząc ślepia teraz na nieznajomą. Łaciata pręguska napuszyła delikatnie sierść na piersi, jakby chcąc zrobić lepsze wrażenie.
— Jestem Kasjopeja, chciałabym do was dołączyć — oznajmiła pewnie liliowa kocica, unosząc kitę lekko do góry. — Słyszałam o was wiele historii, jestem w stanie zaoferować wam wiele. Potrafię polować na króliki, wszelkiego rodzaju ptactwo. Posiadam również siłę fizyczną, niejeden kocur by mi jej pozazdrościł — zaczęła wymieniać swoje pozytywne cechy.
Zalotna Gwiazda zamyśliła się na moment, jej wzrok wydawał się nieobecny. Nikt nie odważył się przerwać ciszy, jaka zaistniała pomiędzy czwórką. Rozmowy pobratymców w centrum niosły się cichym echem, gwar zlewał się w jeden, niezrozumiały dźwięk, jednak nie to było teraz ważne. Wreszcie łaciata kiwnęła głową. Ognikowa Słota spojrzała na nią z lekkim zdziwieniem, czekając na wszelkiego rodzaju polecenia.
— W porządku. Kasjopejo, jeśli chcesz dołączyć do naszych kręgów, musisz wyrzec się swojego samotniczego pochodzenia. Pokaż, że możemy ci ufać. Musisz pokazać mi, że to, co nam przekazałaś, nie jest jedynie bajeczką i udowodnić, że jesteś godna życia w Klanie Wilka. Zostaniesz odprowadzona teraz do nory więźniów, w której będziesz mieć czas na namysł. Po tym czasie, jeśli wszystko pójdzie pomyślnie, zostanie przypisane ci imię uczniowskie oraz dostaniesz mentora, który nauczy cię wszystkiego, co musisz wiedzieć, żeby móc stać się jednym z nas — powiedziała poważnie, unosząc jedną z łap. — Ognikowa Słoto, odprowadź ją — dorzuciła jeszcze, spozierając na swoją córkę.
Szylkretka kiwnęła głową, przepuszczając liliową pierwszą. Posłała matce delikatny uśmiech, czując narastającą radość w jej sercu. Dostała zadanie do wykonania! Musiała zrobić to dobrze.
Dwie kotki przeszły przez centrum, Słota miała futro dumnie napuszone, a brodę uniesioną wysoko, czując wzrok pobratymców na sobie. Gdy wreszcie dotarły do dziury, kiwnięciem głowy nakazała Kasjopei wejść do środka.
— Nie zawiedź nas. Będziemy cię pilnować. Zobaczymy, czy nie przyniosłaś ze sobą pcheł — miauknęła, szczerząc się.

<Kasjopejo, nie zmarnuj tej okazji>

Od Kasjopei do Ognikowej Słoty

Liliowa pręguska zbudziła się wśród kwiatów lawendy, a jej nos zalany został jej kojącym zapachem. Poczuła na swojej skórze ciepło letniego poranka. Westchnęła błogo, przeciągając się wśród łodyg kwiecia. Wytarzała się w nich, zatrzymując na swoim futrze ich intensywny zapach. Zaraz po tym przeszła do szybkiej porannej kuwety, porządkując swoje skołtunione po śnie futro. Wylizała również łabędzie pióro, by oczyścić je z brunatnej ziemi, która splamiła śnieżnobiałe pierze, a po tym ulokowała je niezgrabnie z powrotem za ucho. Po swojej stylizacji wreszcie wstała w celu zapolowania. Musiała przecież coś zjeść, bo trzeba wyruszyć zaraz ponownie w trasę. Może dziś znajdzie jakąś grupę, do której będzie mogła się przyłączyć? Samotność na nią dobrze nie wpływała, potrzebuje kontaktu z innymi kotami albo oszaleje.
Wyruszyła ona w stronę najbliższego wrzosowiska. Tam fauna była na tyle bujna, że na pewno znajdzie tam dla siebie jakiś syty kąsek. Po drodze zaczęła odczuwać, jak ciepło zamienia się w gorąco, a słońce niemiłosiernie świeciło w jej oczy. Po dotarciu szybko wyczuła zapach królika, a następnie podążyła tropem, jaki za sobą zostawił. Gdy wreszcie go zobaczyła, przypadła do ziemi i zaczęła swoje skradanie. Stawiała łapy na ziemi lekko, starając się być cichszą od myszy. Gdy królik się odwrócił niespodziewanie w stronę Kasjopei, oboje się poderwali w bieg. Podczas niedługiej pogoni samotniczce udało się przygnieść zwierzątko do ziemi, uniemożliwiając dalszą ucieczkę. Spojrzała mu w oko, po czym natychmiast wgryzła się w krtań zdobyczy. Przez moment się miotało, ale gdy kocica poczuła gorzki smak krwi, natychmiast wyzionęło ducha. Zdobycz zabrała na niewielki zalesiony skrawek obok pola lawend, w którym spała i tam zajęła się jedzeniem w cieniu drzew.
Po posileniu się natychmiast wyruszyła dalej, by zawędrować jak najdalej, póki nie było jeszcze pełnego słońca. Szła wzdłuż rzeki, która teraz przez upał bardziej przypominała niezgrabny strumyk. Co jakiś czas robiła sobie postoje na napicie się, a jedyne ukojenie od słońca przynosiły okazjonalne cienie rzucane przez bialutkie chmury. Po drodze wróciła myślami do rodziny. Jak się czuli po jej odejściu? Czy w ogóle powinno ją to przejmować? Możliwe, że nie, ale zachowanie jej rodziny wciąż sprawiało, że pręguska stawiała sobie kilka pytań. Czy od zawsze Andromeda donosiła na Kasjope, czy tylko ten jeden raz? A ojciec to chyba w ogóle nie wiedział, w jakiej kwestii bronił matkę. Nie zdziwiłaby się, więc gdyby okazało się to prawdą. Kocur był tak zaślepiony starszą kotką, że od razu bezwarunkowo stawał po jej stronie, nie ważne, jakie bzdury ona by opowiadała. Zielonooka aż westchnęła z irytacją i przystanęła na niewielkim wzniesieniu, obserwując teren przed sobą.
Widziała miks lasu i łąk, gdzieniegdzie przerywane rzekami czy strumieniami. Może tam kogoś znajdę - pomyślała, po czym zawęszyła. Poczuła, jak wiatr zwiewa w jej stronę mieszankę zapachów kotów. Na pewno trafiła w dobre miejsce. Najpierw musi jednak znaleźć cień, bo słońce zaczęło już piec ją w cielsko.
Zaszła do lasu, który wprowadzał do terenów Klanu Wilka, o którym Kasjopeja jeszcze nie miała pojęcia. Na skraju zalesienia i pól spotkała niskiego szarego kocura, który na swój sposób przypominał kotce jej ojca.
— Przestrzegam cię, nie zaszywaj się dalej! — rzekł kocur, gdy tylko spotkali się wzrokiem. — Tam samotnicy, gdy wejdą raz, to więcej nie wyjdą!
Kasjopeję zaintrygował fakt znikających kotów. Zastanowiła się przez moment.
— A wiadomo, dlaczego tak jest? I jeśli tak jest, po co tu jesteś? — zapytała zaciekawiona.
— Klan tutejszy jest wrogi kotom z zewnątrz. Gdy w dzień tam zaszedłem, uszedłem z życiem, ale mój brat przedtem wlazł i nie wylazł, a była noc — opowiadał kocur, widocznie wzdrygając się na wspomnienie o krewnym. — Jestem tu, bo o cień nie łatwo, a w tym miejscu tu jest jeszcze bezpiecznie. Granica jest głębiej w las. Aczkolwiek trzyma mnie tu nadzieja o spotkanie brata.
Pręguska wsłuchiwała się w każde słowo kota, zastanawiając się, czy może lepiej byłoby pójść gdzie indziej. Ryzykować życiem czy może odpuścić?
— Rozumiem. Jest więcej klanów?
— Oj tak, kilka. Nie znam ich dobrze, powierzchownie tylko. Tu najgroźniej, lecz o cień najlepiej. Gdy pogoda przestanie gotować mi skórę, opuszczę to miejsce, bo na razie życie mi miłe — skwitował i natychmiast zaszył się w zaroślach, prędko pozostawiając Kasjopeję samą.
Samotniczka zastanowiła się przez moment. Może dołączyłaby do tego klanu? Skoro w ciągu dnia da się ujść z życiem, to może warto spróbować. Najwyżej straci życie. I tak nikt na nią nie czekał. Najpierw musiałaby zapolować. Ptactwa powinno tu być wystarczająco. Srebrna pręguska w takim razie zabrała się do polowania. Weszła nieco głębiej w las i zaczęła nadsłuchiwać. Tu i ówdzie usłyszała dzięcioła, tam gołębia, a gdzieś indziej jeszcze brzmiał śpiew sikory przerywany okrzykami kosa. Bardzo dobrze szło jej rozpoznawanie dźwięków ptaków, ale z polowaniem na nie szło jej nieco ciężej. Przypadła do ziemi między krzewami z widokiem na jałowce i kopiec mrówek. Oset uczył, że przy krzewach z owocami można się spodziewać wielu ptaków, ale to Andromedzie najlepiej szło polowanie na nie. Kasjopeja raczej wolała myszy czy inne gryzonie, do tego zajęczaki.
Kotka czekała na idealny moment, ale większość potencjalnych zdobyczy niemal natychmiast uciekała. Po długim oczekiwaniu przyleciał dzięcioł i zajął się wyskubywaniem mrówek. Był obrócony do kotki plecami, idealnie, by ta mogła się podkraść. Zanim poderwał się do lotu, ta szybko zajęła się przygwożdżeniem ptaka do ziemi, łamiąc przy tym jego kręgosłup. Spojrzała na niebo i zauważyła, że przybiera ono już nieco złotawą barwę, oznaczając nadciągający zachód słońca. Może teraz nie powinna iść do klanu. Raczej lepiej dla niej czekać do rana. Kotka westchnęła i przekąsiła dzięcioła, a następnie wybrała się, by znaleźć miejsce na sen.
Wyszła ona na nieco bardziej otwarty teren. Teraz gdy słońce schowało się za horyzontem, mogła spędzić wieczór w chłodnym, otwartym miejscu. Znalazła polankę ukwieconą rumiankiem, na co się uśmiechnęła. Nie była to lawenda, lecz jego zapach był dla niej równie kojący. Położyła się i wytarzała w białym kwieciu i przeciągnęła się. Po długim dniu wreszcie czas na wypoczynek.

***

Zbudziły ją ciepłe promienie porannego słońca, zapraszając ją do ucieczki w cień. Na niebie nie dało się zaobserwować żadnej chmury, zapowiadając dzień o bardzo ostrym i nieprzerwanym słońcu. Kotka wytrząsnęła z futra wszystkie kwiecia lawendy, by zastąpić je rumiankiem, uprzednio na szybko porządkując swoją już skołtunioną sierść. Następnie wybrała się z powrotem w las i zawęszyła. Wyczuła różnorodne zwierzęta. Cały ranek spędziła na polowaniu. Udało jej się złapać gołębia i ryjówkę, którą zjadła na pierwszy posiłek, a ptaka zostawiła jako prezent dla członków klanu. Gdy spojrzała w niebo, zaobserwowała słońce, które ledwo co się wspięło na szczyt. Czas najwyższy jest odnaleźć granicę klanu.
Po drodze zastanawiała się nad możliwymi pytaniami zadanymi w jej stronę. Na przykład: po co chce dołączyć do klanu? Najlepszym wytłumaczeniem byłaby potrzeba należenia do jakiejś grupy kotów, bo samotne życie nie było ambicją Kasjopei. A dlaczego akurat ten klan? Może po prostu lubi przesiadywanie w lesie, a poza tym tylko o tym klanie cokolwiek wie na ten moment. Westchnęła i się skupiła na drodze. Co chwilę stawała w miejscu, odkładając gołębia na bok, by móc wyczuć jakiekolwiek oznaczenia granicy. Po kilku takich postojach wywęszyła punkt, w którym zapach innych kotów stał się intensywniejszy niż gdziekolwiek indziej na drodze pręguski. Przystanęła i wzięła głęboki oddech. Teraz gdy już stała na granicy potencjalnych morderców samotników, nie było odwrotu. Jej poduszki łap zaczęły swędzieć przez nerwowe pocenie się. Dreptała w tę i z powrotem, próbując się opanować. Po kilku chwilach udało jej się przestać tak stresować i tylko oczekiwała jakichkolwiek kotów. Wtedy usłyszała szelest. Kotka stała z wiatrem, więc to koty czuły jej zapach, nie na odwrót. Usiadła i zaczekała cierpliwie. Zza drzew wyszła trójka kotów: dwa szylkrety i jeden bury kocur. Kasjopeja cofnęła lekko uszy, lecz w jej oczach wciąż było widać spokój i opanowanie.
— Czego tu szukasz, samotniku? — syknęła kotka o ciemnorudym zabarwieniu z czarnymi oraz białymi smugami. Spoglądała na liliową z uniesioną brodą i wyraźną pogardą w brązowych ślepiach.
— Jeśli jesteś tu tylko z kaprysu, radzę odejść — mruknął kot o kremowo-czarnym szylkretowym futrze, będąc raczej z tyłu grupy. Bury kocur zaś jedynie analizował Kasjopeję wzrokiem od góry do dołu.
— Chciałabym do was dołączyć — rzekła.
Odpowiedziała jej cisza i szybkie jakby obrzydzone spojrzenia między nieznanymi jej kotami.
— Taa, po to, by zapchlić nam klan — warknął wreszcie czarny pręgus, a reszta pozostała milcząca.
— Nie mam pcheł — parsknęła liliowa pręguska. — I mówię poważnie.
Przez kilka uderzeń serca trwała nieprzyjemna cisza między patrolem rzucającym pogardliwe spojrzenia w stronę samotniczki.
— To się okaże — skwitowała szylkretka, wbijając swój wzrok w oczy Kasjopei z niesmakiem.

<Ognikowa Słoto?>