Od Rudzikowego Śpiewu CD. Źródlanego Dzwonka(Dzwonka)

to trochę dawno temu było, jak Dzwonek była w swoim prawowitym domku, a w klanie nawet Śnieżnej nie było i Dalia dzieciaków nie miała

Spokojne noce zawsze były złudne.
Ilekroć zasypiał z brakiem problemów na głowie, te same do niego przychodziły. Czy to w snach, czy też w prawdziwym świecie, nie mógł na tej pozycji liczyć na chwilę wytchnienia. Ociężałe powieki ledwo co podniosły się, słysząc szum w okolicach wejścia do jego legowiska. Zastrzygł uchem, gdy dwie młode wojowniczki wpadły do środka.
Cedrowa Rozwaga z gracją i spokojem wymalowanym na pysku zatrzymała się zaraz za progiem. Za to Pszczela Duma z trudem wyhamowała przed nim, unikając bolesnego zderzenia. Jej mina nie zdradzała wiele, ale na pewno miała zawarte w sobie masę emocji. Emanowała czystym chaosem, na który na pewno nie był gotowy, szczególnie o tak późnej porze.
Nie zdążył jej nawet zapytać o to, co się dzieje. Kotka ciężko dysząc, starała się powiedzieć cokolwiek, ale wydawała się zbyt rozkojarzona, by pozbierać myśli. Niebiesko-kremowa klatka drżała w niemrawym tempie, a łapą zdążyła wydrążyć dziurę w ziemi.
— Ta wariatka ją zabije — palnęła, mrugając kilkukrotnie. — To znaczy, nie chce jej obrażać, ale jeśli zaraz nie zainterweniujesz, to Mak tej nocy nie przeżyje! — pisnęła, wbijając w niego wyczekujące spojrzenie.
Rudzik chciał wierzyć, że tylko głupi żart i robią sceny dla zabawy. Były to jednak dojrzałe w jakiś sposób kotki, które z dramatycznych tematów nie robiłyby sobie powodów do śmiechu. Przyjąwszy poważny wyraz pyska, zerwał się — na tyle szybko, na ile pozwalały mu coraz to starsze kości — do pionu i ruszył za szylkretkami, rozglądając się uważnie po obozie.
Poprowadzony do legowiska wojowników, już na samym starcie pozwolił umknąć z siebie głębszemu i pełnemu zawodu oddechowi. Szamoczące się kotki nie były tym, co chciał ujrzeć o tej porze.
Źródlany Dzwonek opinię miewała różne. To wiadome, że sporo klanowiczów krzywo na nią patrzyło przez wzgląd na jej korzenie. Ale to szczególne grono miało tak z każdym, kto przychodził spoza granic ich terenów. Do tego trzeba się było po prostu przyzwyczaić.
— Czy mógłbym prosić o jakieś logiczne wyjaśnienia tego, co tu się dzieje? — zapytał, ale niepotrzebnie, bo i tak nie uzyskał odpowiedzi. Zignorowany nie spuszczał wzroku z nastroszonych futer kotek, które najwyraźniej zaprzestały swojej bójce. Przynajmniej liliowa rzuciła ostatnie słowa w kierunku srebrnej i odsunęła się od przeciwniczki, ledwo co łapiącej oddech i starającej się ustać.
Mak zawiesiła na nim spojrzenie. Była tą, z którą mniej chciał dyskutować, a która niestety miała więcej do powiedzenia. Potargana bura sierść zasłoniła mu widok na resztę legowiska. Choć przed chwilą była poległa, tak teraz zadarła wysoko pysk, a w brązowych ślepiach zaiskrzyło od determinacji.
— Ta W A R I A T K A — podkreśliła dosadnie. — Rzuciła się na mnie bez powodu. Chciała mnie zabić, we własnym posłaniu, rozumiesz? — Cicho charknęła, kuląc ogon pod siebie. — Stanowi zagrożenie dla wszystkich, a mimo to ma prawdo bezkarnie panoszyć się po obozie. Coś mi tu nie gra — skwitowała, spoglądając na swoje towarzyszki, stojące tuż obok i potakujące posłusznie głowami.
Cedrowa Rozwaga ziewnęła, nieudolnie zakrywając pysk łapą.
— Ciężko zasnąć przy kimś, kto może ci się w każdej chwili rzucić do gardła — stwierdziła markotnie.
Zwiesił po sobie uszy. Nienawidził takich sytuacji, bo zawsze winowajcy dzielili się na dwie strony i niezależnie od liczebności danej grupy, niełatwo było ustalić prawdziwego sprawcę chaosu. Każdy miał swoje za uszami, a w takich momentach starali się jak najbardziej oczyścić z wszelkich zarzutów.
— Na pewno nie było ku temu żadnego powodu? — powtórzył, przymykając oczy. Gdyby problemy znikały tak łatwo, jak świat, kiedy go nie widział, wszystko byłoby prostsze. — Oczywiście nie popieram w żadnym stopniu agresywnych postaw wobec współklanowiczów, ale wszystko musi mieć swoją przyczynę — zapewniał.
W końcu nie wszyscy rodzili się stuknięci. Każde wydarzenie z życia w mniejszym bądź większym stopniu potrafiło odbić się na czyjejś psychice i diametralnie wpłynąć na zmianę w jego zachowaniu. I to najczęściej negatywną.
Liliowe futro Źródlanego Dzwonku drgnęło niespokojnie. Kotka zdawała się nie zwracać na nich uwagi, stojąc z boku i wpatrując się w ziemię. Może chciała wyjść, a może i zamierzała coś dodać — ciężko było stwierdzić, co kryło się w jej głowie. Czuł, że z nią będzie mu łatwiej porozmawiać, ale nie chciał zostać posądzony o faworyzowanie kogokolwiek z klanu. A znając Makowe Pole, zaraz rozeszłyby się przeróżne plotki.
Srebrna fuknęła, strosząc sierść i wyciągając pysk w górę.
— Jedyne co, to zwróciłam uwagę na brak efektów w nauce Kurkowej Łapy — przyznała z niechęcią. — Ale nie mówiłam tego nawet do niej, nie zwróciłam zresztą uwagi na jej obecność. Rozmawiałam zwyczajnie z Pszczelą Dumą i Cedrową Rozwagą o przyszłości tego klanu, o następnych pokoleniach i nic dziwnego, że temat zszedł na kogoś, kto może stanowić w przyszłości powód do naszego upadku — prychnęła, krzywiąc z niesmakiem pysk.
Nie lubił myśleć o kocurze. Syn Kruczej Gwiazdy, przeklętej tyranki, którego wzrok i maniakalny śmiech utknęły w jego pamięci, kiedy ten siedział przy zwłokach własnej matki. Paskudny widok, którego chciał pozbyć się ze wspomnień.
— Dosyć... Śmiałe stwierdzenie. Nie sądzę, by przez jednego ucznia miałaby się wydarzyć klanowa katastrofa. Jest wciąż młody, wiele przeszedł...
— On wiele? — przerwała mu. — Każdy z nas wiele przeszedł, to nie wymówka. Poza tym, jeśli nie przez niego, to myślę, że przez kogoś innego również możemy upaść — wycedziła, a on nie obył się bez wrażenia, że jej głos przesiąknięty był oskarżeniami skierowanymi w jego stronę.
Naprawdę nie miał ochoty z nią rozmawiać. Tkwił w przekonaniu, że cokolwiek by nie powiedział i jakkolwiek sensownego argumentu by nie użył, ona będzie uparcie broniła swojego zdania. A Pszczoła i Cedr będą ochoczo ją wspierać.
— Wezmę to pod uwagę — odparł wymijająco, spoglądając wyczekująco na byłą samotniczkę. — Źródlany Dzwonku, mógłbym cię prosić na moment?
Poczuł ulgę, że wyszła za nim z legowiska. Nie sądził jednak, by powodem tego była rzeczywista chęć rozmowy. On w tym widział ucieczkę przed nawiedzoną trójką.
— Co tam się tak naprawdę wydarzyło? Chciałbym poznać twoją wersję wydarzeń — przyznał, choć w rzeczywistości jedyne co chciał, to spać.
Z samym sobą mógł być chociaż szczery. Coraz bardziej przytłaczały go te sprzeczki między wojownikami, gdzie, żeby zachować, choć względny spokój w klanie, musiał ingerować we wszelkie spory.

<Dzwonek?>

Postacie NPC: Makowe Pole, Cedrowa Rozwaga, Pszczela Duma

Od Kminek (Źródlanego Dzwonka) CD. Rudzikowego Śpiewu

 Nie odwróciła się, by obejrzeć się za kładką. Okazanie nią zainteresowania byłoby zbyt podejrzane. Ale teraz miała pogląd, w jakiej sytuacji się znajdują. 

Kiwnęła głową i wróciła z kocurem do żłobka.

***

Padła zmęczona na swoim miejscu, od razu chowając pysk w łapach. Było na tyle późno, gdy wróciła z polowania, że miała nadzieję, że przynajmniej część będzie spać. Ale nie, to nie mogłoby wtedy być jej życie. Ugh co za debil wpuścił tu uczennice. Niektórzy próbują odpocząć. 

Oczywiście debil to była jak zwykle Makowe Pole. Gderała z Cedr i Pszczółką.

Przycisnęła łapy mocniej o bolące oczy, w myślach błagając, by sobie poszły. Była na to zdecydowanie za stara. Czuła się, jakby w jej głowie przelewała się jakaś gęsta maź. Naprawdę, nawet nie chciało jej się rozróżniać, która co mówi. Wszystko było jednym długim monologiem, choć najgłośniejsza była definitywnie wojowniczka.

— Kurkowa Łapa chyba chce prześcignąć własną matkę w kategorii spierdolenia. Brakuje tylko żeby zaczął jeść jej zwłoki. Choć kto wie, już niczym dzikus się nigdy nie odzywa. To podobno pierwszy objaw psychopatii. — ruszyła delikatnie uchem w ich stronę. Nawet gdyby imię nie padło, wiedziałaby, o kim mówiły tym prześmiewczym tonem. — Nim się obejrzymy, ktoś skończy z poderżniętym przez niego gardłem! Już ćwiczy pazury na własnej siostrze.

Wstała cicho ze swojego kąta, wysuwając pazury. Zdecydowanie zbyt długo dała im rozmawiać. Spokojnie podeszła do trzech trajkotek. Na sekundę wręcz przystanęła za plecami srebrnej, by potem rzucić się jej na szyję i gwałtownie szarpnąć w bok, przerzucając ją na ziemię. Poturlały się, kopiąc. Córka mentora Kminek na chwilę wylądowała na górze i ruszyła głową w bok, próbując wyswobodzić się z uścisku szczęk. Liliowa dodała objęcie jej przednimi łapami. Na chwilę się zatrzymały, w kompletnym bezruchu, a strzępki białego puchu opadły na ziemię. Były to zaledwie sekundy nim któraś spróbowała przerzucić drugą w mniej komfortową pozycję. Złapała srebrną gdzieś przy pysku, końcowo stając na niej prawymi łapami. Młodsza pochwyciła jej pysk i skoczyła, ale nie udało jej się wywrócić. Skończyła stojąc z pazurem liliowej w zewnętrznym uchu. Gdyby któryś z obserwatorów się ruszył, mógłby z łatwością ugryźć ją w wyciągniętą łapę. Mak próbowała się cofać, jeżdżąc językiem po swoim pysku.

Puściła ją, gdy poczuła rozdzierającą się pod jej łapami skórę, i stanęły naprzeciwko siebie. Blisko. Gdy liliowa robiła kroki do przodu, szara cofała się. Była samotniczka machała agresywnie ogonem, dając znać, że jeden nieodpowiedni ruch i jest gotowa znowu skoczyć.

Na czyjś głos skierowała jedno ucho w stronę źródła, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Kątem oka widziała też rude futro.

Oczywiście, że gówniary poleciały na skargę.

Wypluła strzępki czarnej sierści na bok, zaraz mrużąc oczy, wracając nimi ku tym rywalki i unosząc głowę, bez krzty wyrzutów sumienia o atak, w pełni ignorując obecność przybyłych wyższych rangą.

— A spróbuj jeszcze raz wspomnieć o moim uczniu w taki sposób.

<Rudzik? >

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Kminek(Kminkowej Łapy)

Źle mu się spało tej nocy. Był zbyt zestresowany złożoną młodej kotce obietnicy. Przecież zwieje mu, jak weźmie ją na spacer, a nie będzie trzymał ją za ogon całą drogę. Chodzenie wokół obozu może nie usatysfakcjonuje jej jakoś bardzo, ale powinno wystarczyć.
Uderzył głową we własne łapy, załamany tym nagłym pomysłem, który przyszedł mu na myśl w panice, że liliowa nocą czmychnie wprost do rzeki i w najlepszym przypadku po prostu utonie, zamiast zostać zeżartą żywcem przez krwiożerczą rybę.
Unikał żłobka, ale za każdym razem, gdy spoglądał w jego kierunku, wydawało mu się widzieć ten ciekawski pysk, oczekujący go. Specjalnie dlatego przez większość dnia starał się przebywać poza obozem, byleby móc w razie co wytłumaczyć się nadmiarem zadań i brakiem czasu. W końcu był zastępcą, może i niezbyt lubianym, ale swoje dodatkowe obowiązki miał.
Pod wieczór w końcu coś w nim jednak tchnęło. Kocie mogło czuć się zagubione w obcym miejscu, taki spacer mógłby pomóc zapoznać jej się z nowym życie. Pokazałby, że jest tu bezpiecznie i nie ma się czym martwić, a wyglądający groźnie wojownicy wcale nie chcą jej skrzywdzić.
No, może niektórzy.
Skierował swe kroki w stronę żłobka. Zatrzymał się przed nim, rozglądając się na boki, naiwnie oczekując, że ktoś zaraz przybiegnie i wybawi go od tego spotkania, mówiąc, że ma ważniejsze sprawy na głowie.
W końcu jednak oprzytomniał. Czuł taki lęk przed kociakiem? Czy to już największa oznaka bycia żałosnym tchórzem? Nic mu nie zrobi, a jak zwieje, to nie powinni mu mieć tego za złe. Były przecież inne porwane zwariowanej samotniczce kocięta, kto by się przejmował stratą jednego?
Przełknął ślinę i wszedł do środka. Liliowa leżała gdzieś z boku. Rzuciła mu się od razu w oczy, przez wzgląd na wykręcone uszy.
Westchnął, podchodząc do niej. Siedziała tyłem, więc niemrawo pacnął ją w plecy, nie wiedząc, jak inaczej zwrócić jej uwagę.
— Um ty... — Nie znał jej imienia. A może mu mówiła, tylko zapomniał. — Przypomnisz mi, jak na ciebie wołają?
— Kminek — odparła, patrząc na niego wyczekująco.
— Dobrze Kminek, w takim razie chyba czas na obiecany spacer — mruknął, spoglądając na swoją siostrę. Skinął jej głową, na znak, że zajmie się małą na jakiś czas. Echo nie sprzeciwiła się temu, więc po prostu wyszedł ze swoją nową towarzyszką.
— Nie pójdziemy oczywiście nie wiadomo gdzie, mimo wszystko jesteś młoda i twoje miejsce jest we żłobku. I proszę, nie zbliżaj się do wody — ostrzegł wręcz błagalnym tonem. — Nie chcę cię mieć na sumieniu.
Przeszedł się z nią po całej wysepce. Wskazał ponownie każde legowisko, pozwolił jej z bliska przyjrzeć się stosowi ze zwierzyną i pomknął dalej, wahając się przy kładce na drugą stronę, na stały ląd.
Było tam za dużo drzew, jakby zniknęła mu w jednym ze krzaków, to by się skończyła zabawa.
— Wracamy — oświadczył spokojnie. — Nie mam już gdzie więcej cię zabrać, musisz zadowolić się tym, co widziałaś — wymamrotał.

<Kminek?>

Od Kminek(Kminkowej Łapy) CD. Rudzikowego Śpiewu

– Nie wiem, jaka była wasza mama, ale to nierozsądne zabierać kocięta w takie miejsce, gdzie jest pełno wojowników, mogących wasz w każdej chwili... zabić.
Mrugnęła, bo przez chwilę zapomniała, że koty nie znają ich życia. Powiedział zabić tak, jakby nie atakowali ich co chwilę inni samotnicy, których potem organy były składane w ofierze matce kamieni w zamian za ptaki. Ale skąd miałby to wiedzieć? I lepiej, żeby nie wiedział, bo nie pomogłoby to ich sprawie.
– A wy nas zabijecie? – spytała prosto z mostu, skoro temat wypłynął. Cokolwiek by odpowiedział i tak by mu nie uwierzyła. Aczkolwiek musiała przyznać mu punkt w tym, że faktycznie, zabieranie piątki dzieci na zgromadzenie było głupim pomysłem ze strony Bylicy. Też była tego przeciwniczką. Mogli tam iść w mniejszej grupie.
– Nie. Tutaj nikt was nie skrzywdzi.
Uniosła brwi, a nie wiedząc, co odpowiedzieć na to stwierdzenie, milczała, dołączając się do niezręcznej ciszy.
– Mam propozycję. Pewnie… Pewnie nudzisz się tam, więc prosiłbym cię, abyś wróciła teraz do środka na noc, a jutro wrócę po ciebie i zabiorę cię na krótki spacer, dobrze? – Zamyśliła się, rozważając to. Nie miała chęci wracać do cuchnącego powoli rozkładającą się zwierzyną schronienia, ale jej plan ucieczki i tak był już spalony. Legalne oprowadzenie jej gdziekolwiek w dzień, przez klanowego kota, mogła znaleźć jakieś wyjście i uciec następnej nocy, już przygotowana.
To był jakiś plan, więc kiwnęła głową, że się zgadza i wstała, otrzepując się. Wróciła swoim śladem do żłobka.

*** 

Zdrzemnęła się trochę w nocy, a od wczesnego poranka siedziała niedaleko rodzeństwa. Nie mówiła im o wymknięciu się. Czekała teraz na pojawienie się rudego futra, bo kotu zbyt się chyba nie spieszyło. Jak nie przyjdzie, to będzie musiała znowu się wykraść po zmroku.

<Rudzik?>

Od Rudzikowego Śpiewu CD. Kminek

Z postawionymi uszami kręcił się bezcelowo po obozie. Szurał łapami po ziemi, bezmyślnie obserwując ślad, jaki za sobą pozostawiał. Wzburzony do góry kurz z piasku drażnił jego nos, a on siłując się nieustannie z nadmiarem myśli, starał się powstrzymać od kichnięcia.
Podniósł wzrok ku górze. Niebo tej nocy było czyste, bez chmur. Za to gwiazdy lśniły tak mocno, że ciężko było pozostać niewidocznym na otwartej przestrzeni. I choć zapewne wszyscy już spali, tak przez chaos na ostatnim zgromadzeniu nie był w stanie się na niczym skupić. Nawet zmrużenie oczu i odpoczynek stanowiły dla niego wyzwanie, bo nic nie zdawało mu się już bezpieczne. Ogarniała go ciągła panika, a przez to wzmocnił w sobie czujność i momentami histerycznie reagował na zwykłe, ciche hałasy.
Usiadł na uboczu, opierając czubek głowy o korę drzewa. Był już zmęczony tym wszystkim. Ciągłe problemy, niewyjaśnione morderstwa i jego własne, miłosne rozterki. Romans z wojownikiem z innego klanu był zwykłym niewypałem i żałował, że nikt wcześniej go przed tym nie ostrzegł.
Oczy same zaczęły kleić mu się do snu. Powieki zdawały się być cięższe i był bliski zawrócenia do swojego legowiska, ale wtem jeden punkt nieopodal niego przykuł jego uwagę. Liliowa kulka futra szła w samotności. Rozejrzał się za jej rodzeństwem, obawiając się, że to jakaś masowa ucieczka. Gdy nikogo nie ujrzał, odetchnął z ulgą. Najwyraźniej reszta spała.  
Zawahał się, ale w końcu podszedł do niej, wiedząc, że taki malec nie powinien sam gdziekolwiek wychodzić.
— Gdzie się wybierasz? — spytał z westchnięciem, zdobywając uwagę pręgowanej. Młodsza przywarła do ziemi i nie ruszała się, przez co sam nie wiedział, co począć. Wpatrywał się w nią bezczynnie, oczekując jakiejkolwiek odpowiedzi, ale żaden pomruk nie wydobył się z pyska kociaka.
— Późno jest — zaczął, rozglądając się w poszukiwaniu kogoś, kto uratowałby go z tej nietypowej sytuacji i sam zajął się uciekinierką. — Wracaj do reszty, w żłobku jest bezpiecznie — dodał.
— Muszę? — mruknęła cicho.
— Raczej tak — odparł niepewnie. Nie powinien obawiać się kocięcia jakiejś zwariowanej samotniczki, ale nie wiedział, czego się spodziewać. Kto wie, czy tamta kotka nie szkoliła swoich dzieciaków na bezwzględnych morderców?
— Nie wiem, czy chcę — przyznała, podnosząc się z ziemi i otrzepując z kurzu. Zamarła tak na moment w bezruchu, nim usiadła, zachowując między nimi odpowiedni dystans.
Rudy jej nie rozumiał. Kiedy on był mały, to kociarnia stanowiła dla niego jedyne bezpieczne miejsce na całym świecie. Nigdzie nie czuł się tak dobrze, jak tam, szczególnie gdy miał przy sobie ojca.
Momentalnie skrzywił się. Może to właśnie jest problem? Ona nie miała tu swoich rodziców, a to właściwie był wystarczający argument, by mógł pojąć jej tryb myślenia.
— Nic ci tu nie grozi — oznajmił. — Zabrano was dla waszego własnego dobra — dodał, choć tak naprawdę mało co się orientował w tej sprawie. Kiedy pół klanu zabierało kocięta, on pozostał na terenie zgromadzenia i męczył się ze swoim byłym. — Nie wiem, jaka była wasza mama, ale to nierozsądne zabierać kocięta w takie miejsce, gdzie jest pełno wojowników, mogących wasz w każdej chwili... zabić — dobrał te słowa niepewnie, bo raczej nie powinien straszyć kogoś tak młodego.
— A wy nas zabijecie? — spytała nagle, co zamurowało go na chwilę.
— Nie — wykrztusił. — Tutaj nikt was nie skrzywdzi.
Liliowa nie wydawała się przekonana. Co jakiś czas spoglądała na niego nieufnie, ale nie ruszyła się ze swojego miejsca. Rudzik szybko doszedł do wniosku, że jeśli zaraz czegoś nie powie, to mogą tak tu nawet siedzieć do rana.
— Mam propozycję — zaczął, wbijając pazury ze stresu pazury w ziemię. — Pewnie... Pewnie nudzisz się tam, więc prosiłbym cię, abyś wróciła teraz do środka na noc, a jutro wrócę po ciebie i zabiorę cię na krótki spacer, dobrze? — zaproponował, chcąc, by już po prostu poszła do żłobka i nie robiła mu dodatkowych zmartwień. Nie chciał mieć nikogo na sumieniu, a znając jego szczęście, to gdyby spuścił z niej na moment oko, to coś by ją zaraz zjadło.

 <Kminek?>

Od Kminek do Rudzikowego Śpiewu

W nocy Kminek nie mogła zmrużyć oka. Kolejną noc leżała w przerażonym bezruchu, słuchając oddechów w ciemnościach. Nic się nie ruszało w środku, na zewnątrz mogła usłyszeć tylko wiatr. Ciężkość nieznanych zapachów była przytłaczająca, a przedzierająca się woń niezjedzonej przez Krokus zwierzyny w kącie, sprawiała, że miała ochotę zwrócić swoją małą porcję jedzenia. Nijak nie była głodna i jadła tylko po to, by Skowronek też to zrobiła; nieznane miejsce ją przerażało, te koty ją przerażały, wszystko było nowe, niebezpieczne, to mogło skończyć się jakkolwiek. Dusiła się tutaj. Gubiła się nie tylko w nowej sytuacji, jej własny umysł stał się plątaniną myśli, które sprawiały, że jeszcze bardziej chciała się schować. Wszystko przez to, że poszli na to zgromadzenie… Miała z niego niewiele wspomnień; większość czasu chciało jej się wtedy spać i było jej zimno, nagle pojawiła się ta kotka, i wtedy był chaos, gdzie jej pamięć całkowicie się urywała, oprócz zębów i pazurów na karku. Świadomość wróciły jej już na miejscu, gdy poczuła jak rodzeństwo się kotłuje wokół niej.

Te obce koty mówiły coś, że Bylica jest szpiegiem i jak to musi się nad nimi znęcać, skoro ich zabrała na zgromadzenie. Samo słuchanie sprawiało, że była okropnie zmęczona i niechętna do wszystkiego. Kminek wątpiła, że karmicielka miała złe intencje, jednak słysząc ich krytykę zaczęła mieć wątpliwości. Tak, byli trochę wychudzeni, ale to nie wina mamy, że była ich cała piątka i mało jedzenia; przecież niedługo by jej pomogli, po to trenowali polowania i skradanie się, i wszystko byłoby dobrze… Ale jeśli mama wiedziała, że samotnicy są dla klanów gorsi, to czemu ich tam zabrała na tak długo? Może naprawdę chciała się ich pozbyć, bo się nimi zmęczyła? Może chciała podrzucić nieswoje dzieci, które przecież nie wróciłyby same. Może ją zawiedli, może nie robili wystarczającego progresu w treningu, w końcu często brzmiała na zirytowaną… Pomyślała o Skowronek, może mama przestraszyła się opieki… Nie pamiętała czy matka o nich walczyła. Może ich nie kocha. Domyślała się, że kiedyś może ich porzucić, ale wciąż bolało i miała ochotę płakać. Ale tego nie zrobiła, nawet nie mając na to siły.

Dodatkowo, jeśli mama ich nie będzie chciała lub jeśli obcy nigdy ich nie oddadzą… Nie wiedziała jak się żyje w klanie. Ta ilość kotów którą widziała z daleka za dnia wydawała się ogromna, dużo większa niż ich szóstka. Miałaby z nimi w przyszłości rozmawiać? Ale nie miała najmniejszej ochoty teraz do nich mówić, co dopiero później!

Zawiało i znów poczuła smród mięsa. Miała tego dość, jeszcze chwila i zwymiotuje, a kto wie, co wtedy zrobią, może zabronią jej jeść.

Rozglądnęła się i powoli wysunęła spod śpiącej Krokus, która nawet na to nie mruknęła, pewnie osłabiona strajkiem głodowym. Przytuliła się bokiem do najbliższej ściany i ostrożnie, jak przy polowaniu na króliki, zaczęła skradać się do przodu. Znajdzie wyjście i wrócą do mamy, może jak zobaczy, że sami uciekli, będzie z nich dumna! A jeśli ona ich nie chce, poradzą sobie sami. Ale co ze Skowronek? Gdy zwątpiła, łapką trąciła jakiś kamyk i zastygła w bezruchu, wbijając wzrok w przód i nie odważając się obejrzeć. Nic. Nikt się nie ruszył, królik pewnie by ją już usłyszał. Ale wciąż zrobiła błąd, nie po to tyle trenowała skradanie z mamą, żeby to psuć. Zmarszczyła nosek i ruszyła dalej. Z wyjścia biło światło księżyca i nie widziała cienia kota, który powinien ich pilnować, co uznała za dobry znak. Dalej się skradała, przypominając sobie treningi i co jakiś czas karcąc się w myślach za machanie ogonem. Serce biło jej jak oszalałe i musiała zerknąć czy nie przebiło się ono przez jej futro. To nie było to fajne uczucie jak wtedy, gdy biega się za ofiarą. Czuła się jakby to ona miała zostać zaraz upolowana… Mogła wyobrazić sobie, że to część szkolenia, to brzmiało trochę lżej niż “zamierzam-uciec-przed-potencjalnym-mordem”; mogła udać, że chowa się przed rodzeństwem albo grają w berka, chowanego…

Wyczołgała się wystarczająco, teraz stała tuż przy wyjściu. Kroczek i będzie na zewnątrz. Własne tętno zagłuszało jej chyba wszystkie dźwięki, jeśli jakiekolwiek były; na szczęście gdy lekko wychyliła główkę zza ścianę i się rozglądnęła, nic nie było. Momentalnie wypuściła powietrze z płuc i szybszym krokiem, jak w ostatnich momentach polowania, poruszyła się… w jakimś kierunku, od którego intuicyjnie postanowiła zacząć.

– Gdzie się wybierasz? – Kminek wzdrygnęła się całym ciałem i przywarła do zimnej ziemi, choć głos mówił bardzo cicho i jakby przerywanie. Prawie jej się udało! Prawie, prawie, prawie! Niech to kamień kopnie! 

<Rudzikowy Śpiewie?>