Od Polnej Łapy

Wyobrażała sobie, że biegnie. Starała się, żeby serce waliło jej w piersi. Wyobrażała sobie ciemny las, wytężała wszystkie zmysły, aby poczuć smród. Po chwili otworzyła oczy. To na nic. Nie była jeszcze gotowa, aby podróżować pomiędzy światami. Stokrotkowa Polana to potrafiła, a więc Polanka też chciała. Wstała i wyszła z legowiska uczniów. Zobaczyła Mroczną Wizję i od razu poczuła bijące od niej zmęczenie, które za wszelką cenę starała się ukrywać. Uczennica przewróciła oczami. Czemu czarna kotka po prostu nie odpocznie? Obróciła się i znalazła swojego brata, Syczkową Łapę. Kocurek był przepełniony pozytywną energią. Pewnie właśnie wracał z treningu. A Polanka? Raczej nie uczęszczała na ćwiczenia. Zależy czego. Uważała, że istnieją ciekawsze rzeczy do roboty niż jakieś pozycje łowieckie.
- Polna Łapo, chodź tu! - zawołał ktoś. Sądząc po głosie to był jej mentor, Topielcowy Lament. Czego ten ponurak od niej chce? Polanka podreptała w jego stronę. Przekrzywiła główkę, po czym zmarszczyła nos. Czy on jadł zgniłą mysz na śniadanie?
- Chodźmy na trening. - polecił. A on od kiedy tu rządzi? Z tego co wiedziała, Mroczna Wizja walczyła z Zaranną Zjawą na każdym kroku, może ona też powinna robić to samo? Szczerze jej się nie chciało. Po co te walki? Nie lepiej lepić kulki z mchu i obserwować koty? Pokiwała głową i poszli. Kiedy indziej spróbuje na chwilę przenieść się do Mrocznej Puszczy. Na to będzie jeszcze czas.

[224 słowa]

[przyznano 4%]

Od Polanki

- Czyli kiedy uczeń ukończy trening musi stoczyć walkę z innym uczniem? - zapytała Zalotka. Zaranna Zjawa pokiwała głową.
- To nie ma sensu! - zawołała Polanka. - Wszystko w Klanie Wilka takie jest. Może jakiś kot dobrze poluje, szybko biega, a niekoniecznie dobrze walczy i co? Zostanie wygnany z tego powodu? Bo co? Bo lider chce mieć w klanie silne koty? Bo Mroczna Puszcza chce mieć silne koty, które mogą wstąpić do kultu i zabijać dla niej samotników? Czy koty nie powinny być tym, kim chcą być? - zawołała oburzona.
Nagle poczuła, jak silna łapa Mrocznej Wizji popycha ją do tyłu. Dawna uczennica Zarannej Zjawy przesunęła się, osłaniając ją własnym ciałem. Krzyknęła.
- Polanko, spokojnie - powiedziała, chociaż jej głos drgał z emocji. Koteczka spojrzała na swoją matkę. Zaranna Zjawa z widocznym zaniepokojeniem rozglądała się dookoła.
- Co się stało? - zapytała.
- Wracamy do legowiska. - powiedziała Zaranna Zjawa, popychając kocięta. Kiedy byli już w legowisku Mroczna Wizja stanęła nad nią.
- Wiesz, ile kotów było na tej polanie?! - wrzasnęła. Polanka przechyliła głowę.
- Może z dziesięć? - zapytała.
- Nie wiesz, że nie wolno ci przy innych mówić nic o kulcie? Matka cię nie nauczy... - nagle przerwała i cofnęła się o krok. - To znaczy… - zaczęła, najwyraźniej speszona.
- W porządku, Mroczna Wizjo - powiedziała Zaranna Zjawa. - Polanko. - Tu zwróciła się do niej.
- Tak? - zapytała złota.
- Co się stało, to się nie odstanie, ale pamiętaj, że kult musi pozostać tajemnicą - powiedziała łagodnie.
- I nie tylko - dodała Mroczna Wizja. - Gdyby któryś z kultystów usłyszał, że wykrzykujesz różne informacje o kulcie, zostałabyś prawdopodobnie zabita - powiedziała już spokojniej.
- To dlatego mnie popchnęłaś? - zapytała Polanka zaskoczona.
- Między innymi - odparła. - Gdybyś nie była kocięciem mojej przyjaciółki, sama poszłabym to zgłosić liderowi. Stanowisz dla nas niebezpieczeństwo. Nigdy więcej tak nie rób choćby nie wiem co - poleciła i zaczęła delikatnie lizać ją po uszach. Polanka spojrzała na resztę rodzeństwa. Wyglądało na przestraszonych. Mroczna Wizja trąciła je nosem.
- No już, przecież nic się nie stało - powiedziała Mroczna Wizja, pewnie próbowała dodać im otuchy. A Polanka się nie bała. Nie zrobiła niczego złego. Tylko Mroczna Wizja ma jakieś chore poglądy. Odsunęła się od niej i przytuliła się od mamy. Mroczna Wizja już miała wyjść, kiedy Polanka zakrzyknęła:
- Mroczna Wizjo, czekaj! - Zawołana kotka odwróciła się.
- Tak? - zapytała.
- Zaśpiewaj nam kołysankę na dobranoc! - poprosiła Polanka.
- Ja… Nie znam żadnych kołysanek. Nikt mi nigdy nie śpiewał - powiedziała, a w jej oczach było widać ból. Polanka zauważyła, że Mroczna Wizja bardzo dobrze maskuje emocje. U innych kotów widziała praktycznie wszystko. A Mroczna Wizja… Ona była zagadką. Polanka lubiła zagadki.
- Wymyśl jakąś. Może być o Mrocznej Puszczy - powiedziała.
- Mogę trochę czasu? - poprosiła czarna kotka.
- Nie - powiedziała złota i ułożyła się wygodnie.
- Niech będzie.
Mroczna Puszcza jest tam, gdzie nie ma gwiazd.
Idziesz młody wojowniku do niej tam gdzieś w dal.
Może właśnie dziś patrzy na ciebie,
więc modlitwą poproś, aby kult powiększył się.
Deszcz, ten zimny deszcz, bębni o ziemię.
Mokną na nim leśne koty, lecz ty nie bój się.
Strach jest dla słabych, a ty jesteś dzielna.
Mroczna Puszcza cię utuli, główkę twą do snu.
Księżyc zaszedł już, czemu nie chcesz spać?
Mroczna Puszcza cię odwiedzi, walczyć nauczy.
A więc zaśnij już, przygoda czeka.
Mroczna Puszcza cię utuli główkę twą do snu - zakończyła.
Polanka ziewnęła i zamknęła oczy. Słyszała jak Mroczna Wizja i jej mama o czymś jeszcze rozmawiają, ale nie słuchała. Zasnęła. Niestety, żadna Mroczna Puszcza jej nie odwiedziła we śnie, co sugerowało, że Mroczna Wizja kłamała.

Od Polanki

Siedziała przed legowiskiem medyka i wpatrywała się w przestrzeń. Przechyliła lekko główkę, kiedy zauważyła Mroczną Wizję.
- Polanko, chodź do środka, bo zmarzniesz - powiedziała czarna kotka.
- Polanka chce jeszcze zostać - miauknęła krótko, nie ruszając się z miejsca.
Mroczna Wizja usiadła przy niej i otuliła ją swoim puszystym ogonem. Złotej koteczce od razu zrobiło się cieplej.
- Na co patrzysz? - zapytała Mroczna Wizja.
- Tam. - Polanka wskazała łapą przestrzeń i wirujące płatki śniegu. Mroczna Wizja pokiwała głową, ale Polanka wiedziała, że nic tam nie widzi. A ona widziała. Płatki śniegu układały się w przedziwne wzory, kiedy spadały. Polanka myślała, że to życie. W śniegu widziała koty, drzewa, kamyki… Wszystko jednak kiedyś upadało, umierało. Tak samo z nimi. Z czasem płatki zaczęły tworzyć historię. Widziała twarz młodej kotki, silnej i niezależnej. Potem wiatr zawiał i śnieg zawirował. Jeden płatek osiadł jej na nosie; kichnęła. Mroczna Wizja delikatnie, ale zdecydowanie popchnęła ją do legowiska Zarannej Zjawy.
- No już. Bo Zaranna Zjawa pomyśli, że się tobą źle zajmowałam - powiedziała stanowczo.
- Zależy ci na jej opinii? - zapytała zaskoczona. Myślała, że Mroczna Wizja przejmuje się tylko tym, aby mieć wysoką rangę w kulcie.
- No jak już się tobą opiekuję, to chyba nie chciałaby, żebyś się przeziębiła - zbyła ją.
Polanka przyjrzała się jej pyskowi uważnie. Wiedziała, że pod tym kryje się wiele więcej. Mrocznej Wizji zależało na jej matce, nie wiedziała tylko jeszcze dlaczego. Z ociąganiem weszła do legowiska. Jej rodzeństwo słuchało jakiejś historii od Zarannej Zjawy. Mroczna Wizja przysiadła przy niej. Polanka położyła się obok mamy, nadstawiając brzuszek do wylizania. Mama zamruczała i przerwała opowieść, aby polizać córkę.
- I wtedy Klan Burzy zaatakował Klan Wilka. Jedna z ich wojowniczek rzuciła się na Mroczną Gwiazdę - kontynuowała historię.
- Oczywiście Mroczna Gwiazda ją zabił - wtrąciła Mroczna Wizja.
Polanka nie słuchała. Była zajęta obserwowaniem drobinek na jej futrze. Było takie śliczne! Takie złote… Jej prababcia Stokrotkowa Polana też takie miała. Złote koty są mądre… Jej krewna słyszała duchy. To było magiczne. W Mrocznej Wizji też było coś niezwykłego, w końcu była Mroczną Gwiazdą. A przynajmniej tak twierdziła. Oczy zaczęły jej się powoli zamykać, a główka sama opadła na miękki mech. Zasnęła.