Od Luxa

Spacerowałem po ogródku, blisko domu. Jeszcze kilka dni temu padał śnieg, a jego resztki do dziś leżały gdzieniegdzie na trawniku. Za każdym razem gdy moja łapa stykała się z zimną lodową breją, przechodził mnie dreszcz. Nie było to przyjemne uczucie. Gdybym mógł pewnie bym je omijał, no ale cóż. Minąłem płot, przeszedłem koło kwiatów i koło drzewka na którym zawsze rano ostrzyłem sobie pazurki. Czuć było niezbyt przyjemny zapach domów z komina i zimna, a towarzyszył temu szum wiatru i szelest drzew. Robiło się coraz zimniej więc poszedłem na taras, na wypadek gdyby miało padać czy coś w tym stylu. Zauważyłem że drzwi były uchylone więc bez zawachania wszedłem do środka. Nie czułem tu zapachu moich ludzi. Pewnie byli na piętrze. Podreptałem po schodkach w górę i poszedłem wzdłuż korytarza a potem do kuchni. W kącie stała miska pełna jedzenia. Podszedłem do niej i wziąłem kilka kęsów. Nie przepadałem za nim ale byłem głodny. Później, skierowałem się do pokoju dziennego. Tam też nie było nawet żywej duszy. Najwidoczniej moich właścicieli nie było nawet w domu, ale co z tego. Niezbyt mnie to obchodziło. Jedyną rzeczą jaka mnie teraz obchodziła było moje legowisko. Moje kochane, ciepłe legowisko. Znajdowało się na końcu pokoju, pod kaloryferem. Tam się właśnie udałem i usiadłem w miękkim posłaniu. Nareszcie nie musiałem SPAĆ SPAĆ na tarasie! Cudownie! Ułożyłem się wygodnie i wtuliłem głowę w łapy, próbując zasnąć.

Od Luxa CD Mozarta

W czasie gdy już miałem odejść daleko w nieznane i zapomnieć o kocie z którym jeszcze niedawno rozmawiałem, zawołał mnie. Nie zareagowałem. Zawołał ponownie, tym razem dużo głośniej. Po chwili, usłyszałem jego bieg. Dotarł do mnie dosyć szybko i trącił mnie nosem w bok. Dopiero teraz zatrzymałem się. Bałem się że znowu będzie na mnie krzyczał, ale nie.
- Jesteś ślepy, prawda? Dlatego mnie nie widziałeś? - zapytał kocur, teraz już na spokojnie. Z początku wachałem się czy odpowiedzieć czy nie. Ale kolejne zignorowanie było by już po prostu hamskie z mojej strony.
-Tak. Ja... Jestem ślepy. - odparłem w końcu i opuściłem głowę w dół. Chociaż zdążyłem się już przyzwyczaić to i tak zawsze gdy ktoś o tym wspominał robiło mi się przykro. Tak bardzo chciałabym zobaczyć świat ponownie. Drzewa, rośliny, niebo i zwierzęta... Ale mogłem sobie jedynie pomarzyć. Westchnąłem i usiadłem.
-Jeszcze raz przepraszam za to co zrobiłem. Pewnie uważasz mnie za jakiegoś szaleńca, tak? Chciałem Ci wytłumaczyć ale bałem się że nie zrozumiesz. Nikt nie rozumie. Można powiedzieć że... Czasem nad sobą nie panuję. Ta.. Taki ze mnie... Dziwak. - powiedziałem i zaśmiałem się cicho. Był to udawany śmiech, nie chciałem dać po sobie poznać tego że jestem smutny. Nie byłem pewien jak kot zareaguje, a w mojej głowie przeplatały się różne myśli i uczucia.

<Ha, teraz ja też zakończyłam opo w takim momencie żeby było Ci trudno odpisać >:). Mozart? >

Od Luxa CD Mozarta

Stałem tuż przed nieznajomym mi jeszcze kotem. Nie wiedziałem co robić, byłem trochę zestresowany. Dobra. Po prostu... Podejdź i no...może... Może się przywitaj... Czy coś. Tylko nie spierdol! Niczego nie spierdol... Spokojnie. Powtarzałem do siebie w myślach. Już miałem się odezwać gdy w mojej głowie rozległ się głos No dalej, biegnij. Nie zwracaj uwagi na nic i biegnij przed siebie jak najszybciej możesz. Nie do końca panując nad swoim ciałem zerwałem się z miejsca i popędziłem prosto na kota stojącego przede mną. Wpadłem na niego i razem z nim runąłem z hukiem na ziemię. Przez jakieś kilka sekund stałem w bezruchu ciężko oddychając, nie do końca zdając sobie sprawę z tego co właśnie zrobiłem.
- Co ty robisz głupcze?! - wykrzyczał wyraźnie zdenerwowany kocur.
- Ja przepraszam! Przepraszam! - wyspałem. Czułem się jakbym zaraz miał się rozpłakać albo zapaść pod ziemię. Znowu coś mi odwaliło i ZNOWU wszystko spieprzyłem! Odszedłem na bok pozwalając kotu wstać.
-Co ty sobie myślisz szaleńcu!? - warknął na mnie.
- Nie chciałem. Na prawdę... Ja nie chciałem! - odpowiedziałem.
-Że co? Nie chciałeś we mnie wbiec? - zapytał z jakby pogardą w głosie. Chciałem mu wytłumaczyć, ale pewnie i tak by nie zrozumiał. Uznałby mnie za jeszcze większego szaleńca niż za jakiego teraz mnie uważa. Nie odpowiedziałem. Po chwili ciszy postanowiłem odejść. Tak po prostu, nie mówiąc żadnego słowa. Nie chciałem się bardziej skompromitować.

<Mozart?>

Od Luxa

Wybudziłem się ze snu i podniosłem ospale z miejsca w którym leżałem. Nie był to zbyt przyjemny poranek. Zdawać by się mogło że wiatr wiał jeszcze zimniej niż zwykle. Chociaż był to już kolejny raz kiedy spałem spałem na tarasie, to i tak nie mogłem się przyzwyczaić. Już nie pamiętam kiedy moi ludzie ostatnio wpuścili mnie do domu na noc! Co oni sobie myślą! Zarzuciłem kaptur na głowę i poszedłem powoli do ogródka, a potem w stronę płotu oddzielającego nasz dom od pola. Wskoczyłem na niego i przeszedłem na drugą stronę. W sumie nie zaszkodziło by wybrać się gdzieś dalej na spacer by rozprostować trochę nogi. Nawet jakbym się zgubił, moi właściciele i tak nie zwrócili by uwagi. Chyba się mną nie przejmują. Jedyne co robią, to dają mi jedzenie! Mam wrażenie że to co było kiedyś już minęło. Byłem dla nich najważniejszy, a teraz? Znudziłem im się? Czy opiekują się mną tylko z litości, a tak naprawdę mnie już nie kochają ani nie potrzebują? Stałem tak przez chwilę, zastanawiając się nad tym. Dość! Co z tego! To JA ich nie potrzebuję! Ha! Durnie! Wyprężyłem się dumnie i poszedłem dalej przed siebie, starając się o tym nie myśleć. Ale to nie załatwiło do końca sprawy. Nadal mnie ta sprawa dręczyła. Tak się przejąłem że nie zwróciłem nawet uwagi na to gdzie idę i co robię. Z tego całego zamyślenia, wyrwało mnie nagłe uderzenie. Odruchowo odskoczyłem i zasyczałem w złości na przeciwnika który właśnie we mnie wrąbał. Zaraz po tym uświadomiłem sobie że to tylko drzewo i to ja właśnie w nie bezmyślnie wszedłem. Pewnie musiało to wyglądać bardzo głupio. Gdyby ktoś to zobaczył... Ośmieszył bym się! Westchnąłem. Na szczęście nikogo tu nie ma. Nie chcąc żeby to się powtórzyło, próbowałem się skupić na drodze i ostrożnym stawianiu kroków, a nie na jakichś głupich problemach. Do końca nie wiedziałem gdzie idę, czułem że zapuszczam się już w miejsca których nie znam. Zwolniłem trochę bo starałem się dokładnie badać nowy teren. Przez nos plątało mi się tyle różnych zapachów... Trawa i inne rośliny, różne zwierzęta pewnie nie dawno biegające tymi ścieżkami, ludzie, dymy z kominów i spaliny. Nadal byłem w pobliżu osiedli dwunożnych. Zatrzymałem się gwałtownie gdy usłyszałem szelest w pobliżu. Nie był to szum liści czy wiatru, ale łap. Nie moich, lecz jakiegoś stworzenia które się tu zbliżało. Rozpoznałem ten zapach. Był to kot, udomowionym jak ja. Zdałem sobie sprawę, że właśnie wtargnąłem na jego podwórko.

<Emm ktokolwiek?>