Od Gorzkiej Łapy CD Jaśminowego Snu

 "Czy to jasne?"

Gorzki drgnął lekko, milcząc. Tak, jakby odebrało mu mowę.

— Oczywiście — odpowiedział w końcu. 

Po tych słowach zaczęli także swoją wędrówkę po terenach Klanu Klifu. Dreptał obok Jaśminowego Snu, rozglądając się wokół. Przy okazji zwracał też uwagę na te najmniejsze szczegóły, czyli jakieś pęknięcie na kamieniu, czy mech na drzewie. Tak na wszelki wypadek, gdyby jednak się zgubił, będąc samemu na terenach. 

Po jakimś czasie obaj się zatrzymali. Do nozdrzy syna Olchy dotarł nieznajomy, niezbyt przyjemny dla jego nosa zapach.

— Jesteśmy na granicy z Klanem Nocy. To do czujesz, to ich zapach. Jest świeży, więc byli tu niedawno. Jakieś pytania? — zapytało Jaśmin, patrząc prosto na niego. 

Miał jakieś pytania? No, chyba miał. Końcówka ogona ucznia drgnęła, a ten po dłuższym zamyśleniu postanowił postawić pewne pytanie. 

— Jaki jest Klan Nocy? To znaczy, żyją w sposób podobny do nas, czy trochę inaczej?

— Tak. A przynajmniej po części. Oni także chodzą na polowania oraz na patrole, które mają na celu odświeżyć oznaczenia zapachowe. Jedzą jednak inną zwierzynę od nas. Dokładniej ryby. A jak jedzą ryby, to i pływają. My zwracamy uwagę na siłę tylnich łap oraz na wspinaczkę. 

— Graniczymy jeszcze z jakimś Klanem, czy tylko z nimi? — podczas tego, jak Jaśminowy Sen mówiło, do głowy klifiaka wpłynęło kolejne pytanie. To nie tak, że nie słuchał! Wszystko pamiętał bardzo dokładnie. 

— Jest jeszcze Klan Wilka. O nim trochę później. Tam również dziś pójdziemy, więc także trochę się o nich dowiesz. 

<Jaśminowy Śnie?>

Od Gorzkiego

 Żar lał się z nieba, przyprawiając Gorzkiego o nieprzyjemne doznania. Leżał plackiem przed żłobkiem, marząc tylko o tym, by to wszystko ustało. Jedyną przyjemną rzeczą, jaka panowała w tak gorących dniach, to wiatr. Nie był on co prawda jakoś mocno lodowaty, jednak przyjemnie muskał półdługie futro syna Olchy. Po niebie przemykały ciemne chmury, których z każdą chwilą było coraz mniej. Nie wyglądały, jak te "normalne", które pojawiały się niemal codziennie. Te były czarne, i z pewnością pędziły, jakby odprawiały jakiś wyścig.

I jak grom z jasnego nieba, na ziemię lunął deszcz. Nie minęła też chwila, aż Olchowe Serce zgarnęła Gorzkiego za luźniejszą skórę na karku, zaciągając go do żłobka, który był znacznie bezpieczniejszy. Rozległ się głośny, wręcz paraliżujący huk. Na co Gorzki mocniej przysunął się do klatki piersiowej matki.

— Co to było? — wyszeptał. Czuł, jak jego gardło ściska się pod wpływem strachu. Kto by się spodziewał, że taki wielki, honorowy wojownik będzie się bał burzy? Czuł też, jak do jego boku przylegają dwa, inne ciałka. Barwinek i Rubin także nie byli ucieszeni tym faktem. Olcha polizała swoich potomków pokrzepiająco po głowach, uważnie wpatrując się w wyjście z legowiska karmicielek.

— To nic takiego, skarby. Niedługo minie. Na razie zostańmy tu, tutaj jest bezpiecznie, dobrze? — wymruczała. Nie odpowiedział jednakże nic. Strach przed głośnymi dźwiękami, pochodzące z zewnątrz, raźno dawał mu do zrozumienia, że nigdzie nie wyjdzie. Cokolwiek wydawało ten dźwięk, nie chciał tego spotkać. Nie chciał mierzyć się z tym oko-w-oko. Patrząc na to, że miło to nie brzmi, mówi mu, że nie będzie to dobry pomysł. Jeszcze byłby zapamiętany jako kot z najgłupszą śmiercią. 

Mruczał coś cicho do swojego rodzeństwa, próbując i uspokoić samego siebie, jak i ich. Mimo tego, że z Gorzkiego potrafił być straszny gbur, zależało mu na tym, by Rubin i Barwinek byli bezpieczni. 

Od Gorzkiego

Śnił.

Chodził po drobnej polance, a każde źdźbło trawy, nawet to najmniejsze, uginało się pod jego łapami, jakby ważył kilkaset ton. Z każdym krokiem polana uzupełniała się różnorakimi kwiatami, tworząc powoli kolorowy krajobraz, który zapierał dech w piersiach. Wszystko w tym momencie było idealne. Nie wszystko co dobre trwa jednak wiecznie. Brutalnie został wybudzony przez Barwinek, która na wskutek zabawy, została zrzucona z grzbietu Olchowego Serca poprzez Rubina, który z triumfem stanął na rudej królowej.

Szylkretka, widząc niezbyt zadowoloną minę Gorzkiego, podniosła się i cofnęła o parę kroków.

— Oj, przepraszam! To wszystko wina Rubina. — krzyknęła, wystawiając język na wierzch i pokazując go kremowego arlekinowi.

Gorzki przewrócił oczami, chowając pysk pod swoimi łapami.

— Nic nie szkodzi. — bąknął jedynie. Chciał udawać, że nie jest zły. Ale zżerało go to od środka. Miał tak wspaniały sen, taki cudowny, a został tak arogancko obudzony! Barwinek na dodatek nie czuła się ani trochę winna.

— Hej, ale nie idziesz znowu spać, nie? — zagadnął Rubin, powoli zsuwając się z grzbietu matki.

— Dlaczego pytasz? — odpowiedział Gorzki, odkrywając swój pysk i patrząc na brata zaspanymi, zielonymi ślepiami.

— Zabawy z Barwinek są już nudne. Ona na przykład nie chce zbierać ze mną kwiatków. — powiedział, przesuwając powoli pazurem po ziemi.

Gorzki zamrugał parę razy, zaskoczony. Zbieranie kwiatów? Brzmiało tak podobnie do jego snu.

— Okej, pozbieram z tobą te kwiaty, ale co z Bar- — nie zdążył dokończyć, ponieważ po kociarni rozległ się niezadowolony pisk córki Olchowego Serca.

— Ej no! Ja też chce! — wrzasnęła, machając głową to w prawo, to w lewo.

Gorzki zauważył, że Rubin chciał się sprzeciwić, jednak rudy prędko zakrył pysk bratu, samemu szykując się do odpowiedzi.

— W porządku, możesz z nami iść.

~*~

Pyszczki mieli przepełnione kolorowymi roślinami. Cała trójka. Słońce chyliło się ku horyzontowi. Fiolet, róż, pomarańcz i żółć zaczęły łączyć się w jedność i tworząc tym samym piękny widok. Zanim Gorzki poszedł do żłobka, zatrzymał swoje rodzeństwo przed wejściem, aby również spojrzeli na ten obraz. Nie byli oni jednak tak bardzo tym zainteresowani, jak on. Gorzki jedynie wzruszył swoimi barkami, wkraczając jako pierwszy do kociarni. Za nim szedł Rubin, a cały pochód kończyła Barwinek. Rudy położył przed Olchowym Sercem wiązkę kwiatów. Rodzeństwo Gorzkiego zrobiło dokładnie to samo.

— To dla Ciebie. — miauknął Gorzki, delikatnie się uśmiechając.

Córka Rubinowego Kamyka uśmiechnęła się o wiele szerzej, niż on, po czym mrucząc, zgarnęła całą trójkę łapami i przytuliła do swojej klatki piersiowej.

— Są cudowne. Dziękuję, moje skarbeńki. — wymruczała, coraz mocniej przyciskając ich do swojego rudego, krótkiego futra. 

Od Gorzkiego

Jako pierwszy spadł na mech, by móc oczarować swoją rodzicielkę. Firletkowy Płatek nie czekała długo, i najszybciej jak mogła wylizała rudaska, podając go do boku rodzącej Olchy. Zaraz za nim na świat przyszła Barwinek, a potem jeszcze Rubin. Swoją obecność na świecie ukazał kilkoma, krótkimi, lecz głośnymi piskami. Nie wiedział gdzie jest, nie wiedział dlaczego tu jest. Wiedział jedynie że jest zimno. A nie ciepło, jak to było we wnętrzu matki. Jedyną rzeczą jaką mu się w tym momencie podobała, to to, że jego brzuch wypełniała słodka i ciepła ciecz. Mrucząc i ugniatając bok matki, pożywiał się mlekiem.

~*~

Promienie słońca zaczęły nieśmiało wpadać do kociarni, tworząc złote cętki na futrach jego mieszkańców. Wszyscy byli pogrążeni jeszcze w śnie, prócz dwóch kotów. Gorzki siedział w wyjściu i obserwował obóz spokojnym spojrzeniem. Olchowe Serce za to, po kryjomu obserwowała swojego pierworodnego. Gdy tylko się odwracał, ta zamykała oczy i udawała że śpi. Kłapouchy podniósł się na swoje cztery, krótkie łapy, i w ciszy podreptał do matki. Zwinął się w kulkę przy jej pysku, wzdychając cicho.

— Gorzki...śpisz? — Nie chciał odpowiadać. A przynajmniej nie umiał.

— Nie. — wychrypiał niemal szeptem. Długie milczenie robiło swoje. Poczuł łapę na swoim grzbiecie. Nie chciał protestować, bo po co? Może mama opowie mu jakąś historię. Prędko też poczuł na swojej głowie szorstki język matki.

— Opowiesz mi może...jakąś bajkę? — miauknął nagle. Chciał znów usłyszeć cudowny głos matki. Był taki miły, delikatny dla jego uszu. Zawsze był taki melodyjny. Totalnie jakby był w lesie, a na około ćwierkały ptaki.

— Niech no pomyślę. — zaczęła, wywracając także Gorzkiego swoją łapą na grzbiet, by mógł zobaczyć chociaż jej pysk. — Był kiedyś bardzo zły kocur, noszący miano Mroku. Futro miało smolisto-czarną barwę, a oczy były intensywnie czerwone. Władał całym lasem. Jego metody rządzenia z pewnością nie były przyjemne dla kotów zamieszkujących ten las. Jeść mogły tylko za jego pozwoleniem, a gdyby zjedli choć odrobinę zwierzyny podczas polowań, mogli pożegnać się z życiem, i...zasnąć w wieczny sen. To tylko przykład. Mrok potrafił być o wiele, wiele okrutniejszy. Pewnego dnia w lesie pojawiła się biała, śliczna kocica o głębokich, niebieskich oczach. Przedstawiła się jako Gwiazda. Połączyła siły ze zbuntowanymi kotami, pozbywając się Mroku raz, a na zawsze. Został zesłany na samotny żywot pod ziemią.

Ciałkiem młodego klifiaka... władały mieszane uczucia. Gorzki sam miał pewne problemy z określeniem, jakie one są. Głuchą ciszę w jego głowie przerwały zaspane miauknięcia rodzeństwa Gorzkiego, którzy właśnie wybudzili się ze snu. Olcha powiedziała mu, aby znalazł sobie teraz inne zajęcie, a sama odwróciła się do Barwinek i Rubinka, aby ich nakarmić. Westchnąwszy, przeturlał się na brzuch, wkrótce potem pochłonął go sen.