Od Motylego Skrzydła

Nie mógł widywać się z żadnym kotem (nie wspominając już o Wróbelku i jej kociakach, za którymi tak bardzo tęsknił), ponieważ Burzowe Futro każdego stanowczo przepędzała. Co ciekawe, ona cieszyła się zdrowiem wręcz idealnym, czego nie można powiedzieć o Zroszonym Nosie.
Wojowniczka z dnia na dzień czuła się coraz gorzej, ale dzięki wcześniejszym treningom z jej partnerem, Srebrny Deszcz wrócił do polowania. Co prawda nigdy nie dorówna zdrowemu kotu, acz niedawno na patrolu upolował samodzielnie nornicę i potrafi zastosować samoobronę. Gdyby tylko Zroszony Nos wyzdrowiała, dociągnęłaby swojego partnera do istnej perfekcji. Jednak szylkretowa aktualnie tylko leżała z załzawionymi oczami, wyrzucała kończynami we śnie i charczała, ponieważ piekło ją gardło. Podobno też ciągle mdlała i miała mroczki przed oczami. Medyczka tylko raz pozwoliła mu zobaczyć partnerkę, a potem wytłumaczyła czarnobiałemu, że to na wszelki wypadek. Na wypadek jej śmierci. Bo Łzawy Kaszel mógł zabrać tak zdolną i lojalną wojowniczkę.
Borsucza Łapa praktycznie w ogóle się nie budził, bo miał ostry ból głowy i zemdlenia oraz załzawione oczy, przez co tylko miauczał nieporadnie, niczym kociak. Wtedy długowłosa medyczka podbiegła do niego i lizała go w czoło, podając przeróżne mieszanki. Testowała nowe zioła również na nim, co niekoniecznie sprawiało mu przyjemność. Aż kiedyś usłyszał jej triumfujący krzyk:
— Jaskółcze ziele, gwiazdnica i ogórecznik! To jest lek na Łzawy Kaszel! — miotała się po swoim legowisku jak dzika, podchodząc wpierw do najbardziej chorej.
Kiedy faszerowała ją swoim nowym lekarstwem, Motyle Skrzydło spróbował się zaśmiać. Zamiast tego z jego krtani wydobyło się coś na wzór paskudnego chichotu, toteż zaprzestał i ciężko położył potężny łeb na przednich łapach. Nie wierzył medyczce. Nic nikomu nie pomoże.
Stracił siły witalne, swoją ambicję i optymizm. Doskonale wiedział, że Zroszony Nos umrze, tak jak niedawno opuścił ich Jaszczurzy Ogon. Ale rudy, marudny starszy odszedł godną śmiercią, która spotka każdego kota, a szylkretową zabierze choroba. Mimo, że tak walczyła.
Czasem trzeba po prostu się poddać.

Od Motylego Skrzydła

Kiedy nagłe ataki kaszlu przestały być tak dotkliwe i czarnobiały kocur postanowił wybrać się na poranny patrol, mroczki zatańczyły przed jego oczami. Czuł, jakby sierść go paliła, a czaszka postanowiła eksplodować, jednakże to zignorował, mimo, iż nigdy nie miał czegoś takiego.
Łososiowy Pysk popatrzył na niego uważnie, acz nie był medykiem, więc tylko poruszył koniuszkiem ogona, dając sygnał do wymarszu. Jego uczeń, Borsucza Łapa, chwiał się na łapach, jednak kot o miętowych oczach tylko liznął go w czoło i zmarszczył nos.
— Jak się czujesz, Borsucza Łapo? — zapytał z obojętnym wyrazem pyszczka, zerkając zaniepokojony na Złocistą Łapę, która akurat cieszyła się doskonałym zdrowiem.
Terminator słabo potrząsnął łebkiem i wymusił na pysku słaby uśmiech i kiedy miał już odpowiedzieć, czarnobiałemu ugięły się łapy. Walnął się w szczękę i poczuł, że odpływa.

- - -

Obudził się, wraz z uczniem, w drugim pomieszczeniu dla chorych, jednak wciąż w legowisku medyczki. Kątem oka dostrzegł Burzowe Futro, która zwinnie uwijała się przy Zroszonym Nosie. Mimo, że nadal okropnie kaszlała, to mimowolnie zauważył, że jej oczy już nie łzawią. Czyżby jego droga przyjaciółka miałaby szansę wyzdrowieć? Machnął ogonem, czując, jak Borsucza Łapa się budzi. Kocurek obejrzał się po leżu medyczki i ziewnął, wpijając pazurki w mech.
— Czy ja zemdlałem? — spytał wręcz bezgłośnie Motyle Skrzydło, czując, że brakuje mu tchu.
Uczeń Łososiowego Pyska spojrzał na niego zaskoczony, aczkolwiek tylko skinął mu łebkiem. Zapewne był zbyt zmęczony, żeby zagajać jakąkolwiek rozmowę i kocur go za to nie winił.
Słysząc głos wojownika, Burzowe Futro wychyliła łeb i uśmiechnęła się szeroko. Podeszła do obu kotów, rozwiązując paczuszkę z bluszczu i jego oczom ukazały się dobrze znane lekarstwa, ponieważ Motyle Skrzydło wielokrotnie pomagał jej ich szukać.
— Jaskółcze ziele i liść wrotyczy! — miauknęła, jakby niezwykle dumna z siebie. — To wam pomoże, tak jak pomogła Zroszonemu Nosowi. Mam również wrażenie, że wynalazłam odpowiednią mieszankę ziół, która pomoże nam pokonać Łzawy Kaszel!
Borsucza Łapa zmrużył tylko swoje błękitne oczy, po czym skulił się w kłębek. Widocznie i on już tracił nadzieję na znalezienie odpowiedniego leku, lecz Motyle Skrzydło nie miał zamiaru zasmucać zdolnej, długowłosej medyczki. Uśmiechnął się ciężko.
— Co to za zioła?
— Jaskółcze ziele, gwiazdnica i złocień. To musi być to. — warknęła twardo, trzepiąc puszystym ogonem.
Kocur podziwiał ją za to, że pomimo tylu prób dalej się nie poddała. Zamruczał z uznaniem, a kiedy sztywno się oddaliła, położył łeb na przednich łapach i zamknął oczy. Motyle Skrzydło zapadł w długi, głęboki sen, z którego nic a nic nie mogło go zbudzić.

(Pamiętaj, że jeżeli jakaś postać już zgadła to o składnikach możesz dowiedzieć się wyłącznie od niej, nie ma też tak zwanego offscreenu.) 

Od Motylego Skrzydła

Już po raz trzeci wybrał się z Burzowym Futrem na poszukiwanie ziół, które kończyły się w zastraszająco szybkim tempie. Medyczka próbowała ulżyć szylkretowej stosując miód, mak czy też złocień, jednakże nic nie działało. Ale sam wojownik podziwiał przyjaciółkę za jej wytrwałość.
— Jagody jałowca! — mruczała, zatrzymując się przy owym krzewie i zaczynając delikatnie łamać jego gałązki. — Motyle Skrzydło, na Klan Gwiazdy, wiem już, co może uleczyć Zroszony Nos.
Czarnobiały ani nie przytaknął, ani nie zaprzeczył. Był wręcz zmęczony ciągłym wysłuchiwaniem propozycji koleżanki, dlatego też tylko tępo wpatrywał się w kocicę, która zrywała zioła. Powstrzymał ziewnięcie, jednak pobudził się, kiedy przed jego oczyma pojawił się obraz wojowniczki wręcz walczącej o każdy oddech. Jego pomoc jest bardzo potrzebna.
Jednak sam kocur też nie czuł się najlepiej. Podczas ostatniego patrolu złapał go tak rwący kaszel, że Wierzbowy Nos kategorycznie zabroniła mu dalszego patrolowania granic. Kazała mu wrócić do obozu i się kurować, bo przecież na nic się jej nie przyda. Ostatnio również czuł, że jego łeb wręcz płonie i nie mógł się na niczym skupić.

Ponownie znalazł się w przejściu do legowiska długowłosej medyczki, cierpliwie czekając na efekt jej działań. Krzątała się przy ziołach, mamrocząc: jaskółcze ziele, liść wrotyczy i jagody jałowca. Wojownik cały się trząsł z przejęcia, a czasami jego gardło aż tak drapało, niczym pazury wrogiego wojownika, że aż nie mógł nie kaszlnąć. Wtedy też Burzowe Futro unosiła na niego zaniepokojone spojrzenie, jednak słysząc chrapliwy oddech swojej pacjentki, zabierała się do ponownego mieszania.
Motyle Skrzydło wyszedł na zewnątrz, czując, jak robi mu się na przemian gorąco i zimno. Nie chciał przerywać koleżance w pracy, dlatego myślał, że ziąb jakoś go ochłodzi. Chrząkał cicho, tłumiąc głęboko w sobie kaszel, aż Borsucza Łapa popatrzył na niego, podejrzliwe mrużąc swoje oczy. Jednakże szybko wrócił do konsumpcji myszy i rozmowy ze swoją siostrą.
Kiedy uznał, że atak kaszlu minął, błyskawicznie wrócił do legowiska Burzowego Futra, która właśnie podawała swoją mieszankę pacjentce.

<< Burzowe Futro? >>

Od Motylego Skrzydła C.D Miodka

Malutka była rozkoszna! Mruczał podekscytowany widząc, jak dzielnie walczy z jego potężnymi łapami. Delikatnie zamachnął się na koteczkę, która uciekła z piskiem za byłą samotniczkę. Wróbelek zachichotała i podniosła na czarnobiałego spojrzenie swych ciepłych, pomarańczowych oczu. Motyle Skrzydło poczuł, jak po jego potężnym ciele rozchodzi się dreszczyk.
— To ja... yyy... — miauknął, nieco zbity z tropu, i podniósł się na wszystkie cztery łapy, rzucając po raz ostatni tęskne spojrzenie w stronę kociaków. — Muszę już iść.
Królowa liznęła po masywnym łebku Świerka, który wyrwał się z matczynych objęć z piskiem i przydreptał do wojownika. On, nieśmiało schyliwszy łeb, polizał go w polik, a młody, czekoladowy kocurek otarł się o jego łapę. Wstrzymał oddech.
— Motyle Skrzydło, przecież i tak wiem, że przyjdziesz pod wieczór. — wąsy szylkretowej drgnęły z rozbawienia, a zielonooki posłał jej urażone spojrzenie. — Oj tam! Nie rób takiej miny. Świerk i Miodek będą czekać, prawda dzieciaki?
Malutka koteczka pisnęła radośnie, również próbując podejść do potężnego kocura. Jednak wywaliła się jakąś długość ogona od niego, a jej braciszek podbiegł do niej i spróbował ją podnieść. To była na prawdę urocza scena, jednak kocur nie mógł się jej długo przyglądać. Ostatnim miauknięciem pożegnał się z uroczą samotniczką i jej kociętami.
Kiedy wyszedł z ciepłej kociarni, poczuł podmuch lodowatego wiatru, który zmierzwił jego gęstą sierść. Odetchnął głęboko, a z jego pyska wydobyła się para, która natychmiastowo uleciała w górę. Podążył za nią wzrokiem, po czym skierował się do tunelu z kolcolistu. Jednak ową czynność przerwał mu krzyk liderki, który gwałtownie przeszył powietrze. Niepewnie odwrócił ku niej masywny łeb, a kiedy zobaczył jej błękitne oczy, wypełnione przerażeniem, cofnął się.
— Motyle Skrzydło! Proszę, natychmiast idź do Jaszczurzego Ogona! — krzyknęła mu wprost do ucha, które drgnęło.
On nie poszedł. On zaczął szaleńczo biec. Wiatr nieprzyjemnie szarpał jego czarnobiałą sierść, niczym jeżyny, oczy łzawiły od mroźnego wichru. Oby mu się nic nie stało. Oby.

- - -

Śmierć mentora nie była dla niego łatwym przeżyciem. Mimo wszystko, cieszył się, że zapewne spotka się z nim w Klanie Gwiazdy. Nigdy nie był pesymistą, jednak gdzieś w głębi serca jego utrata drapała go nieprzyjemnie niczym cierń. Zjeżył futro na karku, kiedy usłyszał sapnięcie.
— Motyle Skrzydło, Zroszony Nos... mieszanka nie podziała, ale i tak mam rozwiązanie! — wykrzyknęła, nierówno stawiając wszystkie łapy i wodząc po obozie niewidzącym wzrokiem.
Nie czekając na jego odpowiedź, ruszyła w kierunku swojego legowiska. Wojownik nie miał wyboru, ruszył za dzielną medyczką, która nawet na niego nie zerkała. Trzymał bezpieczną odległość od chorej i po prostu stanął w wejściu, wytężając wzrok w panującym półmroku.
— Mam kolejne kilka propozycji. Powinno mi się udać! — warczała pod nosem, krzątając się około cztery długości lisa od niego. — Jaskółcze ziele, liść wrotyczu i gwiazdnica!
Nie czekając na jego reakcję, złapała paczuszkę i zaczęła pielęgnować chorą. Wojowniczka oddychała głęboko, jakby podczas snu, acz wojownik nie mógł dojrzeć, jak wyglądają jej oczy. Postanowił się dyskretnie wycofać na polowanie, żeby zaraz po nim pójść do żłobka.

Wrócił do obozu po południu, kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Przyniósł cztery zdobycze, aczkolwiek na samym polowaniu nie skupiał się aż tak bardzo. Myślał o stanie swojej przyjaciółki i szczerze żałował, że nie może jej teraz ulżyć.
Wziął ze stosu nornika i ruszył do ciepłego żłobka, gdzie pachniało mlekiem i matczynym ciepłem. Sam nie pamiętał aż takiej opieki ze strony Wilczej Duszy, ale gdyby mógł ją ponownie spotkać, wtuliłby się w jej czarne futro niczym złakniony miłości kociak. Nigdy nie otrzymał żadnych taryf ulgowych, zawsze był chowany twardo. Najpierw przez śmiałą samotniczkę, potem przez starego i zrzędliwego Jaszczurzego Ogona, ale jednak mimo to, był kotem empatycznym.
Wszedł do żłobka i kiedy zobaczył bawiące się kociaki, z jego gardła wydobyło się głębokie mruczenie. Nie wyglądały na chore, co bardzo cieszyło kocura.
— Patrzcie, co dla was mam! — miauknął, wypuszczając z pyska gryzonia.

<< Miodek? >>

Od Motylego Skrzydła

Czarnobiałego zaniepokoiła zaistniała w Klanie Wilka sytuacja. Może nie była to jakaś epidemia na wielką skalę, ponieważ tylko Zroszony Nos miała oznaki owego choróbska, co nie zmieniało faktu, że Milcząca Gwiazda zarządziła, żeby wszyscy uczniowie chodzili na wyprawy po zioła wraz z Burzowym Futrem. Długowłosa medyczka cierpliwie stosowała przeróżne mieszanki pachnących roślinek, aż pewnego dnia poczuł jej subtelny aromat tuż przy sobie.
— Burzowe Futro! — miauknął zdziwiony, tasując zmęczoną uzdrowicielkę wzrokiem. — Czy coś się stało?
Medyczka potrząsnęła dużym łbem, po czym jej wargi wykrzywiły się w coś, co nieco przypominało uśmiech. Następnie przysiadła, liżąc przednią łapkę i przejeżdżając nią kilkakrotnie po swoim uchu.
— Wiem, że mówiłam to wiele razy, ale... — odpowiedziała mu pomiędzy liźnięciami. — Chyba znalazłam odpowiednią mieszankę ziół. Może nie uleczy Zroszonego Nosa, acz złagodzi jej objawy.
Ciemnoniebieska koteczka westchnęła ciężko, wpatrując się w wojownika. Nie spała wiele nocy, ponieważ przez równie wiele wschodów słońca próbowała ulżyć szylkretowej wojowniczce. Niekiedy nawet ogłosiła klanu, że wyzdrowiała, jednak następnego dnia okazało się, że jej oczy nadal łzawią. Burzowe Futro nie wychodziła wtedy ze swojego legowiska cały dzień, aż tego ranka postanowiła przejść się właśnie do Motylego Skrzydła.
— Myślę, że teraz ci się uda. — wymruczał i zamrugał do niej z wdzięcznością, a kotka uśmiechnęła się nieznacznie i trzepnęła puszystym ogonem.
— Musisz mi tylko pomóc w uzupełnieniu zapasów, a potem dalej możesz przesiadywać w kociarni całe dnie i noce. — jej wąsy drgnęły z rozbawienia, kiedy delikatnie otarła się o bok wojownika.
Kocur przewrócił swymi zielonymi oczami. Doskonale wiedział, że medyczka robi mu aluzję do tego, iż zdecydowanie zbyt często siedział przyklejony do kociąt Wróbelka. Sama królowa była jego wyobrażeniem kotki idealnej, aczkolwiek jej kocięta traktował jak swoje własne młode. Niedawno Świerk nazwał go "tatą" i czarnobiały prawie się popłakał ze wzruszenia.
Nie zwlekając ani chwili dłużej, ruszył za Burzowym Futrem. Jej krok był lekki, wręcz bezszelestnym opuszkami łap prawie nie dotykała ziemi i Motyle Skrzydło zdziwił się, czemu nie została wojowniczką. Nie była okaleczona, tak jak Lawendowy Płatek. Na wspomnienie cętkowanej kocicy, kot poczuł, jakby ktoś wylał mu na głowę kubeł zimnej wody. Zamiast zapachów lasu, wciągnął w nozdrza cudowny aromat byłej medyczki, tak brutalnie zamordowanej przez Cienistego Pazura. Jednak nie mógł pozbyć się z głowy przestrachu w oczach młodego kocura, który stał na ciałem błękitnookiej. Czyżby żałował swojej decyzji? Nie! Klan Burzy nigdy niczego nie żałuje.
— Koniecznie muszę znaleźć jaskółcze ziele. — oznajmiła młoda zastępczyni Lawendowego Płatka, nawet nie odwracając łebka w kierunku swojego towarzysza. — Nie mam pojęcia, dlaczego wcześniej o tym nie pomyślałam!
Wojownik nie wiedział, jakim sposobem kocica znajdzie owe ziele, dlatego też grzecznie szedł tuż za nią. Słysząc cichutki szelest dochodzący zza krzewu głogu, skulił uszy po sobie i natychmiastowo opadł do pozycji łowieckiej. Burzowe Futro również przystanęła, aby nie spłoszyć jego potencjalnej zdobyczy. Motyle Skrzydło dosłownie płynął nad ziemią, wręcz nie dotykając jej łapami.
Wystarczył jeden potężny sus, kiedy już zlokalizował mysz, kłapnięcie potężną szczęką, aby gryzoń bezwładnie zwisł w jego uścisku śnieżnych kłów. Wrócił do swojej dawnej znajomej z myszą w pysku i dumnie uniesionym ogonem, a ona tylko roześmiała się serdecznie.
— Nigdy nie trać okazji do polowania! — oznajmił, dyktując jedno z mott swojego mentora.
Przez jego głowę przebiegł nagle obraz umierającego starszego i jego ostatnich słów, które do niego skierował. Nie. Nie będzie się teraz nad tym zastanawiał. Prędko zagrzebał świeżą zdobycz, aby nie zjadły ją drapieżniki i podążył posłusznie za medyczką.


- - -


Kiedy wrócili do obozu, mieli zaopatrzenie na wiele księżycy. Gwiazdnica, jałowiec, jaskółcze ziele, kocimiętka, miód, mak, podbiał, oraz kwiat wrotyczu to zioła, które były potrzebne do sporządzenia tajemniczej mieszanki, która ma złagodzić lub kompletnie zniszczyć choróbsko drzemiące w Zroszonym Nosie. Wojownik siedział tuż przy jej boku, kiedy Burzowe Futro zwinnie uwijała się przy pobliskim, płaskim kamieniu i tworzyła leki.
Jego przyjaciółka z legowiska oddychała płytko, miała załzawione oczy i co chwilę jej ciałem wstrząsał bolesny kaszel. Motyle Skrzydło liznął ją w czoło, jakby miał ulżyć jej w cierpieniu. Nerwowo zerkał na medyczkę, która w pocie czoła mieszała składniki. Nagle zerwała się, trzymając w pyszczku trzy, owinięte w bluszcz, paczuszki i szybko podeszła do chorej.
— Zroszony Nosie, zjesz teraz trzy lekarstwa, które ci sporządziłam. — wymruczała do ucha kotki, a ona sama niepewnie rzuciła na nią okiem. — Dwa po dwa składniki i jedno po trzy. Nie obiecuję niczego wielkiego. W każdym z nich jest jaskółcze ziele. W pierwszym lekarstwie jest właśnie jaskółcze ziele i ogórecznik, w drugim jaskółcze ziele i gwiazdnica, natomiast w trzecim jaskółcze ziele, jałowiec i mak. Które zadziała?
Motyle Skrzydło wstrzymał oddech.

Od Motylego Skrzydła C.D Miodka

Zaskoczyło go to, że ta mała odpełzła tak daleko od swojej matki. Była naprawdę urocza, a czarnobiały cieszył się, że Wróbelek urodziła dwa kociaki. Teraz miał okazję je poznać, toteż usadził się tuż przy szylkretowej karmicielce i liznął ją przyjacielsko w polik.
— Są piękne, Wróbelku. — zamruczał gardłowo, rozprostowując łapy i dotykając swoim puszystym ogonem barku kocicy. — To przyszłość Klanu Wilka, wiesz?
Królowa westchnęła cichutko i odwróciła pyszczek w kierunku potężnego wojownika. Ich spojrzenia złączyły się, natomiast w jej pięknych, pomarańczowych ślepiach dostrzegł błysk strachu. Niepewnie spuściła wzrok.
— Boję się, że nie dam rady. — zaczęła drżącym głosikiem, zwiesiła niewielki łebek, po czym liznęła w główkę Świerka, który poruszył się niespokojnie. — Życie wojownika jest cudowne, ale ja jestem tylko miękką samotniczką. Bardziej pasowałabym do jakiegoś piecucha, a nie dzikiego kota.
Wojownikowi zdawało się, że zauważył łzy, które błyszczą w kącikach jej oczu. Potrząsnął masywnym łbem, po czym łapą uniósł jej podbródek. Uśmiechnął się szeroko, a Wróbelek smutno odwzajemniła jego uśmiech.
— Jesteś świeżą krwią. Klan Wilka jest dumny, że może cię gościć. — oznajmił gorliwie, nadal trzymając podbródek kotki. Nagle w jego zielonych oczach błysnęła radosna iskra. — A może mógłbym być twoim mentorem? Jeśli, oczywiście, nikt nie będzie miał nic przeciwko...
Wtedy stało się coś, czego Motyle Skrzydło się nie spodziewał. Wróbelek po prostu wstała, wyszarpnęła bródkę z jego łapy i liznęła go szybko w nos, po czym ponownie zwinęła się w kłębuszek i figlarnie zerknęła na niego spod zmrużonych powiek. Kocur aż usiadł ze zdziwienia.
— To byłoby cudowne! — zapewniła radośnie, liżąc szybko piszczącą koteczkę, która miotała się w jej łapach. — Podobno jesteś jednym z lepszych mentorów, więc na pewno z tobą nauczyłabym się wszystkiego dwa razy szybciej.
Kocura mile połechtały słowa byłej samotniczki, chociaż jednocześnie rozczulała go jej naiwność. Tak szczerze wierzyła, że z nim wszystko łatwo sobie przyswoi. Zamruczał, kiedy cynamonowy kociak spróbował wdrapać się na jego potężne łapy. Podniosła niewielką główkę, a jej pomarańczowe oczka zaiskrzyły się. Pisnęła z radością, kiedy kocur wziął ją w pysk i położył sobie na grzbiecie. Wróbelek zachichotała, widząc, jak jej córeczka wspina się po czarnobiałym i próbuje wejść na jego łeb. Świerk wpatrywał się w nich, aczkolwiek wolał zostać przy mamie.
— Właśnie, jak ich nazwałaś? — spytał nagle, widząc, że pręgowany kocurek rzucił się na jego puszysty ogon.
Królowa, uwolniona od kociaków, przewróciła się na bok i ziewnęła rozdzierająco. Poruszyła wąsami, słysząc pytanie wojownika i spojrzała czule na kocięta:
— To jest Świerk. — zerknęła na kocurka, który walczył z gęstym ogonem wojownika. — Natomiast to jest Miodek, moja córeczka.
Motyle Skrzydło zobaczył, że koteczka sturlała się z jego grzbietu i kichnęła. Nie mógł powstrzymać się od uśmiechu. Były na prawdę cudowne i wojownik był pewien, że w przyszłości będą świetnymi terminatorami, a potem wojownikami. Przyszłość Klanu Wilka.
— Miodek. — powtórzył w skupieniu, a malutka koteczka popatrzyła na niego zdziwiona.

 

<< Miodek? >>

Od Motylego Skrzydła C.D Borsuczego Gońcy

Mimo tego, że nie przyjaźnił się z zastępcą tak bardzo jak wcześniej (nawiasem mówiąc, skupił się po prosto na innych znajomościach), nadal był bacznym obserwatorem. Wyraźnie widział, że coś łączy pointa z uroczą burą koteczką, chociaż nie zwracał na to uwagi i nie widział w tym niczego złego. Borsuczy Goniec po prostu nie zasługiwał na Milczącą Gwiazdę, za to miał serce do delikatniejszych i bardziej uległych kotek. Jego strata, przynajmniej ładnie razem wyglądają.
Zrównał krok z starym przyjacielem, wciągając do nozdrzy mroźne powietrze. Śnieg cichutko skrzypiał pod ich łapami, aczkolwiek nie zwracali na to uwagi. Czarnobiały kot nastroszył swoją długą sierść i postawił uszy na sztorc, rozglądając się uważnie dookoła. Wyraźnie słyszał, jak malutka myszka brodzi w bialutkim, jarzącym się w promieniach słońca puchu i w dodatku była niedaleko od pary znajomych. Borsuczy Goniec również ją zauważył, ale tylko przysiadł na zadzie, jakby dając pozwolenie wojownikowi, że może swobodnie zapolować. Motyle Skrzydło skinął mu z wdzięcznością potężnym łbem i rozpoczął skradanie. Jako terminator osiągał doskonałe wyniki w polowaniu, a Jaszczurzy Ogon był z niego dumny. Natomiast aktualnie lepiej szła mu walka, co przydawało mu się w wiecznych potyczkach z Klanem Burzy. Ocknął się z zamyślenia i wyskoczył w powietrze, rozniecając za sobą wręcz niewidzialny pyłek śniegu, po czym zanurzył kły w karku gryzonia, łamiąc mu kark. Mysz niczego nie poczuła, a Motyle Skrzydło szybko zmówił modlitwę w podzięce za taką ilość zwierzyny w rozpoczynającej się Porze Nagich Drzew. Zacisnął mocniej szczęki na brązowym stworzonku, jakby bał się, że mu ucieknie.
— Świetne polowanie! — pochwalił go Borsuczy Goniec, który prędko otrzepywał się ze śniegu.
Wojownik podszedł do młodszego kocura, uśmiechając się szarmancko i robiąc coś w rodzaju ukłonu. Ułożył sobie mysz pod masywnymi łapami i oblizał szybko pysk.
— Dam ją Wróbelkowi. — zamruczał cichutko, ponownie łapiąc ją w mordercze szczęki.
Wtedy dopiero zauważył spojrzenie zastępcy. Na początku na jego pysku malowało się zdezorientowanie, potem nastąpiło coś w rodzaju dezaprobaty, a potem roześmiał się serdecznie. Jego śmiech przypominał bardziej śmiech szalonego kocura, więc Motyle Skrzydło przekrzywił pytająco łeb.
— Nie mów mi, że lecisz na dwa fronty! — był rozpromieniony, jakby zadowolony z czegoś, o czym nie wiedział starszy wojownik.
Czarnobiały nie wiedział o czym mówi jego kolega, dopiero po około kilkunastu uderzeniach serca doszło do niego, co tak naprawdę to znaczy. Gorliwie zaprzeczył, czując, że jakby potrafił się rumienić, byłby czerwony niczym burak.
— Również nie zajmuję się miłością. — spróbował załagodzić napalonego kocura, ale zamiast tego Borsuczy Goniec uniósł dwie brwi w jakże zabawnym i nieprzyzwoitym geście. — Milcząca Gwiazda to moja najlepsza przyjaciółka, a Wróbelek potrzebuje dużo sił. Poród już niedługo.
— Tak, tak. — miauknął ze śmiechem Borsuczy Goniec, uśmiechając się szeroko. — Wracajmy do polowania, Wróbelek musi mieć dużo sił.
Motyle Skrzydło przewrócił oczami, popychając delikatnie kota. Point nie pozostawał mu dłużny i walnął go z barku, po czym zagwizdał przeciągle, jakby nic się nie stało. Wojownik z całej siły walnął w jego bok, a Borsuczy Goniec wpadł na drzewo. Potrząsnął łbem, a potem uśmiechnął się tryumfalnie. Jednak jego zwycięstwo nie trwało długo, ponieważ spadł na niego śnieg z gałęzi.
Motyle Skrzydło do końca dnia był w doskonałym humorze, a zastępca udawał, że jest na niego obrażony.

- - -

 

Polowanie było naprawdę udane, co cieszyło oczy każdego z kotów, które przywitały ich przyjaznymi miauknięciami i uniesionymi ogonami. Położyli zdobycze na stosik, obydwoje złożyli sobie szybkie gratulacje i pożegnali się dotknięciami nosów. Natomiast sam kocur skierował się ku żłobkowi, aby podarować ciężarnej porcję żywnościową.

W kociarni panowała przystępna temperatura, nie było czuć tak szczypiącego mrozu jak na zewnątrz. Zauważył, że Milcząca Gwiazda czyści legowisko Wróbelka i poczuł gwałtowne ciepło na sercu. Chciał coś jej powiedzieć, jednak szybko ugryzł się w język, wpatrując się w nią, jak pracuje. Powiększyła nieco leże z mchu, które zapewne było przeznaczone dla szylkretowej królowej. Było wyczyszczone, ba!, lśniło czystością, a Motyle Skrzydło kątem oka zauważył, że upchała tam również lawendę, zapewne ze zbiorów ziół Burzowego Futra. Stał tak w wejściu, marznąc od tyłu i rozkoszując się ciepłem od przodu, przyglądając się kocicy niczym ordynarny samotnik.

Był tak zapatrzony w przywódczynię, że nie zauważył braku ciężarnej kocicy. Ocknął się po wielu uderzeniach serca, gdy zauważył, że kotka wpatruje się w niego niepewnie.

— Motyle Skrzydło, czy coś się stało? — spytała, a jej głos rozbrzmiewał w jego uszach niczym echo.

Przecząco pokręcił łbem, jego futro na polikach żachnęło się wraz z właścicielem. Podszedł do przepięknie pachnącego legowiska, czując, jak zapach świdruje mu w nosie. Powtrzymał się przed kichnięciem i na zamszonym leżu położył gryzonia.

— Nie za dużo tej lawendy? — spytał rozbawiony, ocierając się o liderkę, która westchnęła.

Widocznie nie zrozumiała żartu, ponieważ pokręciła niewielkim łebkiem. Dołożyła jeszcze trochę mchu i zaczęła go ugniatać.

— Gdzie jest Wróbelek? — rozejrzał się po żłobku, ale nawet w najciemniejszym kącie nie dostrzegł chociażby zarysu byłej samotniczki.

— Wróbelek rodzi. — zamruczała i natychmiast jej oblicze się rozpromieniło. — To cudowne, że Klan Wilka rośnie w siłę, prawda? Kociaki staną się prędko uczniami, potem wojownikami, założą rodziny...

Na słowo "rodziny" nagle spochmurniała i wróciła do układania legowiska. Motyle Skrzydło westchnął cicho. Chciałby założyć rodzinę z taką kotką jak ona. Jako młodziak podobała mu się jej pewność siebie, majestatyczność i pazur. Jednak wtedy miał inną miłość. Lawendowy Płatek.

— Przekaż Wróbelkowi, żeby zjadła tę mysz jak wróci. Później ją odwiedzę. — zamruczał, liżąc Milczącą Gwiazdę w polik.

Wszystko byłoby w porządku, gdyby w tym momencie nie wszedł Borsuczy Goniec.

 

<< Borsuczy Gońco? >>

Od Motylego Skrzydła

Kocur polizał czule niebieskawą kocicę w ucho, na co ta odpowiedziała mu rozleniwionym mruknięciem. Milcząca Gwiazda rozluźniła mięśnie i obróciła się na grzbiet, ukazując brzuszek i uśmiechając się figlarnie do czarnobiałego wojownika. Motyle Skrzydło polizał ją w polik.
— No, ja się zbieram na polowanie, Milczka. — miauknął cicho i niechętnie wstał, mrużąc delikatnie oczy.
Pozwalała mu tak na siebie mówić, więc czuł się wyróżniony i używał tego określenia, gdy byli sami. Liderka zmarszczyła nosek i przewróciła się na brzuch. Swymi krystalicznie niebieskimi ślepiami bacznie śledziła ruchy kocura, który pielęgnował swoje długie futro. Kłębuszki mchu wczepiły się w jego sierść i ze złością próbował je wyrwać. Nagle, gdzieś w okolicach barku, coś go uszczypnęło.
— Omszone Skrzydło, zostań jeszcze chwilkę!  — roześmiała się, pacając go łapką w ucho, a on odwdzięczył się jej krótkim liźnięciem w szyję.
— Milcząca Gwiazdo, to dla dobra klanu. — wymruczał łagodnie, wychodząc na wszechobecny mróz.
Śnieg zatrzeszczał pod jego potężnymi łapami, a sam czarnobiały kot zmrużył oczy. Promienie słoneczne odbiły się od śnieżnego puchu, chwilowo go oślepiając. Następnie zamrugał kilkakrotnie i zlustrował obóz. Wszystko było w porządku, poranny patrol niedawno wyszedł, Złocista Łapa jadła śniadanie, zapewne czekając na swoją mentorkę, i wtedy zobaczył kroczącego Borsuczego Gońca. Point rozmawiał ze swoją byłą terminatorką i pożegnał się z nią szybkim otarciem o jej bok, po czym spojrzał szybko na Motyle Skrzydło. Wojownik już miał odejść, aczkolwiek zastępca był szybszy.
— Cześć, Motyle Skrzydło! — powiedział radośnie, z szerokim uśmiechem na pysku. — Może masz ochotę na wspólne polowanie?
Zielonooki skinął niechętnie łbem, ale zaraz się poprawił:
— W towarzystwie zawsze raźniej, prawda?
— Owszem! — roześmiał się.
Kot podążył za swoim zastępcą, jednym susem znajdując się w tunelu z kolcolistu, a następnie obrócił pysk ku pointowi. Czekał na niego, niecierpliwie strzepując z siebie śnieg.

<< Borsuczy Gońco? >>

Od Motylego Skrzydła do Kwiecistego Śpiewu

Wyszedłem na polowanie. Tak po prostu. Bo mogłem. Właściwie, życie wojownika nie była aż takie ciekawe, jakie się wydawało. Było fajnie, ale nie aż tak bardzo, jak się wydawało. Można było prowadzić patrole i nie trzeba było tak wcześnie wstawać, żeby iść na trening. No ale były też minusy, jak wszędzie. Ciągle te patrole. To robiło się już nudne. Patrole,patrole, patrole i patrole. Szedłem przez las, węsząc. Zaczęła się pora nagich drzew, dlatego zwierzyny było coraz mniej. Nagle z nieba zaczęły spadać białe płatki. Padał śnieg. Pierwszy śnieg tej pory roku. Po chwili biały puch pokrył już ziemię wokół mnie. Z polowaniem trzeba było się śpieszyć. Po chwili poczułem mysz. Poleciałem w tamtym kierunku. Zaczaiłem się na nią w krzakach. Niestety, mysz usłyszała mnie. Zacząłem za nią biec. Już miałem ją załapać... ale wtedy wbiegła do norki. Włożyłem w nią łapę, z nadzieją, że jeszcze ją wyciągnę, ale ta zdążyła już wejść głębiej.
Reszta polowania poszła mi nawet nieźle, jak na porę nagich drzew. Złapałem dwie zdobycze. Drozda i Nornicę. Mogło pójść mi lepiej no ale trudno. Będzie jeszcze mnóstwo okazji. Słońce powoli zachodziło, wiec zacząłem wracać do obozu.
Wszedłem do obozu. Szybko odłożyłem zdobycze i wziąłem ze stosu niedużego wróbla. Usiadłem przed legowiskiem wojowników i zacząłem jeść. Po chwili dosiadła się do mnie jasna kotka.


< Kwiecista? >

Od Motylej Łapy C.D Lawendowej Łapy

Spojrzałem uważnie na kotkę. Sądzę, że nie ufała mi. No to było jasne. Byłem nowy, do tego samotnik. Już miałem wypalić coś w stylu "Masz coś do mnie?!", ale przypomniało mi się co mówiła Milcząca Sadzawka. Nie lubiłem, kiedy ktoś miał uprzedzenie do samotników, bardzo nie lubiłem no ale trudno, to jego problem nie mój.
- Nic nie szkodzi - powiedziałem z krzywym uśmiechem. Miałem być miły, jestem. Chociaż kotka chyba była fajna... No i była ładna... Motyl, co ty sobie myślisz! Nie czas teraz na romansy! - krzyknąłem na siebie w myślach. Potem siedzieliśmy w milczeniu. Znudziło mi się to, więc wstałem, chwyciłem w połowie zjedzoną mysz i wyszedłem z legowiska.

*Time skip*

Był prześliczny poranek. Słońce świeciło, ptaki śpiewały... Szkoda, że poprzedniej nie zostałem wybrany na pójście na zebranie. No ale co tam. Rozejrzałem się po legowisku. Dało się zauważyć jedną niepokojącą rzecz. Księżycowej Łapy nie było. Nie widziałem jej odkąd poprzedniego dnia wyszła z obozu, co mnie trochę niepokoiło. Pewnie już wyszła na trening - uspokoiłem się w myślach. Wstałem, przeciągnąłem się i wyszedłem z legowiska. Mentor już czekał na mnie przy wyjściu z obozu.
- Co dzisiaj będziemy robić? - zapytałem z uśmiechem. Kocur odwzajemnił gest, po czym powiedział:
- Będziemy ćwiczyć walkę.
Ucieszyłem się. W końcu! Kocur ruszył, a ja za nim. Po dłuuuuuższej chwili chodzenia przez las dotarliśmy do niedużej polanki. Wojownik zatrzymał się i kazał mi się ustawić naprzeciwko niego.
- Teraz mnie zaatakuj. - powiedział.
Kiwnąłem głową po czym zacząłem zastanawiać się nad miejscem w które mam uderzyć. Wybrałem za cel łapy kocura.Skupiłem się i skoczyłem. Wojownik z łatwością zrobił unik, przez co wylądowałem na ziemi.
- Jeszcze raz. - powiedział stanowczo. - Bądź bardziej... nieprzewidywalny.
Wstałem i wróciłem na miejsce z którego miałem atakować. Ustaliłem już sobie jak zaatakuje. Najpierw skocze bardziej na prawo, żeby myślał, że zaatakuje go w prawy bok, a tuż przed nim skocze na lewo i uderzę w lewy. Miałem być nieprzewidywalny, będę. Przeszedłem do ataku. Trafiłem w mentora, ale tylko go odepchnąłem, nie powaliłem na ziemię.
-Było nieźle, ale mogło być lepiej. Jeszcze raz.
Powtarzałem próbę ataku jeszcze trzy razy. Raz się udało nawet przewalić kocura, za co mnie pochwalił, ale przy innych dwóch podejściach znowu wylądowałem na ziemi.
- No dobrze, na dzisiaj koniec. Nawet nieźle ci poszło, jak na pierwszy raz. - powiedział i uśmiechną się do mnie lekko. - A teraz wracajmy do obozu.

*Tajm skip*

Wszedłem do legowiska uczniów z myszą w pysku. Nawet nie wiedziałem po co ją wziąłem, przecież nie byłem głodny. To był chyba odruch. Na swoim legowisku leżała Lawendowa Łapa. Była chyba jeszcze lekko przygnębiona po stracie siostry. Rozumiałem ją.
- Współczuję śmierci siostry. - powiedziałem przysiadając się obok niej.
- Dzięki - wymamrotała.
- Tęsknisz za nią, co? Rozumiem cię.. Księżycowa Łapa była naprawdę  cudowną kotką. Chociaż moja rodzina zmarła już dosyć dawno, to nadal za nimi tęsknie i śnią mi się po nocach. - powiedziałem.
Kotka nie odpowiedziała, więc postanowiłem ją jakoś pocieszyć.
- Jutro pewnie zostaniesz wojownikiem. To fajnie, co? Niestety ja zacząłem później naukę i zostanę wojownikiem później... Przynajmniej będziesz miała ode mnie spokój. - Uśmiechnąłem się.


<Lawenda?>

Od Motylej Łapy

Byłem z siebie bardzo dumny. Zostałem honorowym członkiem Klanu Wilka! Moim mentorem został Jaszczurczy Ogon. Pomyślałem, że pójdę spytać się o jutrzejszy trening. Niestety wojownika nie było w obozie. Gdzie on się podział? Dopiero co go widziałem. Może wyszedł na wieczorny patrol? No trudno... Dowiem się wszystkiego następnego dnia!- pomyślałem po czym zacząłem kierować się do legowiska uczniów. Wszedłem nie zwracając uwagi na innych. Ułożyłem się na posłaniu z mchu i zamknąłem oczy.

Wszystko było czarne. Nagle z ciemności zaczął wyłaniać się zarys kota i zielone ślepia. Po chwili było już dokładnie widać kota. To była moja matka. Pobiegłem w jej stronę. Im byłem bliżej tym gorzej wyglądała i coraz bardziej zanikała. Z każdym moim krokiem w jej stronę, na jej ciele pojawiały się kolejne rany, kolejna krew.  Zatrzymałem się. Ona umierała. Zacząłem płakać. Po chwili zobaczyłem jeszcze śmierć taty i Malinki.

Otworzyłem oczy. To był sen. Najokropniejszy jaki mógł mi się przyśnić. Poczułem jak po moich policzkach spływają łzy. Nie maż się! - skarciłem siebie w myślach.To była już przeszłość, czasu cofnąć się nie da. Wyszedłem z legowiska i skierowałem się do miejsca, gdzie śpią wojownicy. Jaszczurczy Ogon siedział przed nim liżąc łapę.

- Zaczynamy trening? - spytałem. Nie chciałem patrzeć wojownikowi w oczy, bo jeszcze by zobaczył, że płakałem.

- Coś się stało? - spytał lekko zaniepokojony kocur.

- Nic nic - rzuciłem szybko.

-No dobrze, skoro tak twierdzisz. - mruknął - Jeśli chodzi o trening, to dzisiaj poznasz tereny i granice. - powiedział po czym wstał i ruszył w kierunku wyjścia z obozu.

Podążyłem za nim. Szliśmy dłuższą chwilę po czym się zatrzymaliśmy. Poczułem nieznany zapach. Gdy tylko go poczułem moja sierść instynktownie się zjeżyła.

-Co to za zapach?

- To zapach psów - odpowiedział mi mentor.

Psy... To te okropne stworzenia z opowieści mamy. Tylko co one tu robiły? To przecież zagrożenie, a wojownik udzielił mi odpowiedzi ze straszną obojętnością. To było dziwne. Ale po chwili uzyskałem odpowiedzi.

- Tu jest jedna z granic Klanu Wilka. To siedlisko owiec. Pilnują go psy, dlatego też tak wyraźnie je czuć.

- Czyli tu jest niebezpiecznie, tak?

- Tak.

Ruszyliśmy dalej. Następnym punktem była Głęboka Ścieżka. Mentor wyjaśnił mi, że ten wąwóz to granica z Klanem Klifu. Potem była jeszcze granica z Klanem Burzy. Ona nie wyróżniała się  niczym specjalnym. Po prostu koniec terenów Klanu Wilka i początek Klanu Burzy. I jeszcze ostatnie miejsce granicy, które już znałem. Koniec terenów Klanu Wilka i początek terenów niczyje. Nie słuchałem przez chwilę mentora i wpatrywałem się w dal. Po chwili jednak oprzytomniałem.

- ...Z tymi terenem niczyim stykają się granice wszystkich czterech klanów. - Dokończył swoją opowieść wojownik. Ja kiwnąłem głową, żeby nie myślał, że nie słuchałem.Jednak wojownik chyba widział jak wpatrywałem się w tamtą stronę. - Znasz to miejsce, prawda? Widziałem jak się tam patrzyłeś. Mieszkałeś tam?

- T-tak.

Wojownik chyba nie chciał drążyć tematu.

-No dobrze... Robi się późno. Wracajmy do obozu. Po drodze przepytam cie jeszcze z rang w klanie.

Kiwnąłem głową. Spojrzałem na słońce. Rzeczywiście, słońce zbliżało się do zachodu. Ruszyłem za mentorem w kierunku obozu. Tak jak powiedział, przepytał mnie jeszcze z rang w klanie. Udzieliłem poprawnych odpowiedzi, za co kocur pochwalił mnie. W końcu doszliśmy do obozu.

- No dobrze. Teraz idź coś zjeść - powiedział po czym podszedł do sterty zwierzyny, wziął dla siebie mysz i ruszył w kierunku legowiska wojowników. Ja również podszedłem do sterty i wziąłem z niej wróbla i skierowałem się w stronę legowiska uczniów. Usiadłem przed nim. Siedziały już tam dwie kotki. Po chwili dosiadł się jeszcze kocur. Siedzieliśmy tak chwilę w milczeniu, ale cisze przerwała niebieskooka kotka o imieniu Księżycowa Łapa.

- A tak właściwie - zwróciła się w moją stronę. - To dlaczego nie jesteś  z rodziną tylko dołączyłeś do Klanu Wilka?

Inni wszyscy spojrzeli na mnie zaciekawieni.

- Nie mam już rodziny - odparłem, a moje oczy zamgliły się.

<Księżycowa Łapo? Lawendowa Łapo? Borsucza Łapo?>

Od Motyla C.D Milczęcej Sadzawki

- Jak się czujesz? - spytała kotka. Przez chwilę nie odpowiedziałem. Po prostu rozglądałem się po obozie. Zaciekawione koty nadal skupiały się na nas. Niestety nie wszystkim już przeszło, i jak na nich spoglądałem to pokazywali kły lub syczeli. Przez to stałem się jeszcze bardziej nie pewny. Po chwili ciszy odpowiedziałem na pytanie niebieskookiej wojowniczki.
- Chyb-ba o-ok... Ale dlaczego o-oni mnie nie l-lubią? Przecież nic im nie z-zrobiłem, nawet mnie nie p-poznali...- wyjąkałem.
- No wiesz... Na razie nie jesteś oficjalnym członkiem klanu... Można powiedzieć, ze jesteś intruzem... A poza tym jesteś samotnikiem...
- Jestem samotnikiem, to coś złego?! - warknąłem pewniej.
- N-nie o to mi chodziło... chciałam powiedzieć... - próbowała się wytłumaczyć niebieskawa kocica.
- No co chciałaś powiedzieć?! To, że skoro urodziłem się jako samotnik, to jestem słabszy od kotów z klanu?! To chciałaś powiedzieć?! - wybuchnąłem. Nie obchodziło mnie, co chciała powiedzieć. Zabrzmiało tak jak zabrzmiało i kropka. Nie chciałem, żeby się na mnie obraziła, ale nie miałem zamiaru słuchać tego, że bycie samotnikiem jest złe.  Po chwili zdałem sobie sprawę co powiedziałem. Wszyscy, którzy byli aktualnie na polance patrzyli się na mnie. Położyłem uszy do tyłu i spojrzałem w ziemię speszony. - P-przepraszam - szepnąłem i spojrzałem na wojowniczkę. Widać było, że w jej głowie kłębi się mnóstwo myśli. Po chwili odezwała się.


<Milcząca? Motylek żałuje xc>

Od Motyla C.D. Milczącej Sadzawki

W pierwszej chwili słowa kotki do mnie nie dotarły, ale po chwili się otrząsnąłem. Zamieszkać w Klanie Wilka? Było by fajnie… Ale czy mogłem być pewien czy mi się tam spodoba? Czy inne koty mnie zaakceptują? Te pytania zaprzątały na chwilę moją głowę. Ale po chwili mrok znowu zasnuł mój umysły niczym pająk plotący sieć. W zasadzie dołączenie do klanu było moja jedyną szansą. Umiałem walczyć, ale polować nie, więc marne miał bym szanse na przeżycie. Ale czy dobrze jest tak po prostu zostawić miejsce w którym się urodziłem i wychowałem? Nie wiedziałem co zrobić. Po chwili do mojej głowy wpadł pewien pomysł. Postanowiłem, że tego dnia przejdę się jeszcze po terenach na których mieszkałem i będę jeszcze spał w dziupli, a następnego dnia wieczorem się z nią spotkam.
-N-no może j-jutro? Bo n-no wiesz nie chciał b-b-bym tak po p-prostu odejść z miejsca w k-którym się wychowałem – Powiedziałem jąkając się. – J-jutro w południe t-tu będę. D-dobrze?
-Jesteś pewien? No… No dobrze, tylko uważaj na siebie…- powiedziała kotka nieco niepewnie.
Zamknąłem oczy, żeby wszystkie łzy z nich wypłynęły i wtuliłem się w futro kotki. Po chwili oderwałem się od niego i spojrzałem w jej krystalicznie niebieskie oczy i zrobiłem lekko krzywy uśmiech. Kotka lekko go odwzajemniła. Spojrzałem na nią ostatni raz i zniknąłem w gąszczu.
-*-
Obudziły mnie promienie słońca wpadające do dziupli. Zamrugałem parę razy i wstałem. Rozejrzałem się po legowisku. Wciąż unosił się tu zapach mojej rodziny. Wilczej Duszy, Bzowego Błysku i Malinki. Teraz już ich nie było i musiałem się z tym pogodzić, ale łzy i tak spłynęły po moich policzkach. Nie miałem na to wpływu. Wyjrzałem z dziupli. Słońce było jeszcze nisko, więc miałem trochę czasu by powspominać. Nie obchodziło mnie czy będę od tego smutniejszy czy nie. Po prostu miałem taką potrzebę. Ułożyłem się w miejscu gdzie zapach mamy był najsilniejszy i zacząłem pogłębiać się w wspomnienia. Poczułem się wtedy jeszcze bardziej samotny, ale za razem szczęśliwy. Wspominałem chwilę, kiedy leżałem sobie obok mamusi, kiedy bawiłem się z Malinką i kiedy patrzyłem z podziwem na tatę, który wracał z polowania. Zanim się obejrzałem było już prawie południe. Zakończyłem wspominanie i szybko wstałem. Byłem już przy wyjściu. Obejrzałem się za siebie i pod moimi oczami znowu zrobiło się mokro. W tym miejscu się urodziłem, jadłem, bawiłem. Tutaj przeżyłem chwile radosne jaki i zarazem smutne. A teraz musiałem opuścić to miejsce. Może jeszcze kiedyś tu wrócę? Ostatni raz zerknąłem na legowisko i wyszedłem z dziupli. Po biegłem w stronę terenów Klanu Wilka, aby spotkać się z Milczącą Sadzawką.
-*-
Dobiegłem na miejsce. Było mniej więcej południe. Począłem szukać wzrokiem niebieskawej kotki. Po chwili ją zobaczyłem. Siedziała na malutkiej polance. Wynurzyłem się zza krzaków i potrzedlem bliżej kotki.
- Milcząca Sadzawko?

<Milcząca Sadzawko?>

Od Motyla C.D. Zabluszczonej Łapy

- Klanie Gwiazdy, czego ty ode mnie chcesz kocurze!
- Nie kocurze, tylko Motylu! - poprawiłem kotkę. Co za idiotka! Zamiast walczyć zwiewa na drzewo! Odkąd ją zobaczyłem poczułem do niej nienawiść. Było od niej czuć tym kocurem, który zabił tate. Ona pewnie też jest z tego Klanu Klifu! Przypomniało mi się wtedy, że mama kiedyś opowiadała że też jakiś kot z Klanu Klifu zabił jej brata... Poczułem do niej podwójną nienawiść. Zapłaci za to, co zrobił jej klan! Postanowiłem, że zanim zrzucę ją z tego głupiego drzewa odpowiem na jej pytanie. - Pytasz się czego od ciebie chce... Może nie wiesz, ale ten twój idiotyczny klan mocno skrzywdził moją rodzinę. Jakiś kot z niego zabił mi wujka, a niedawno z łap czrnego kocura, którego wyczuwam od ciebie zapach, zginął mój tata. - przerwałem na chwilę. Do moich oczu napłynęły łzy, na wspomnienie o stracie ojca. - A teraz ty zapłacisz za to, co zrobił mi twój klan! - krzyknąłem i zacząłem wspinać się na drzewo na którym siedziała kotka.

<Bluszcz? Ale gniot wyszedł ;-;>

Od Motyla C.D. Kruczego Wąsa

- Idę na polowanie. – powiedział Bzowy Błysk. Byłem zawiedziony. Tata wciąż wychodził na polowania i nie miał dla mnie czasu. Postanowiłem, że tym razem powiem mu, że chce iść z nim.
- Poczekaj tato! Chce iść z tobą! – krzyknąłem.
- Dobrze ale mama też musi się zgodzić. Wilcza Duszo, czy Motyl może iść ze mną?
- No nie wiem… Dzisiaj jest trochę chłodno… Eh no dobrze.
Mój smutek od razu zmienił się w radość. Może coś upoluje, a wtedy rodzice będą ze mnie dumni! Od razu poszedłem za tatą. Po dłuższej chwili poczułem jakiś zapach. Nie czułem go nigdy wcześniej a raczej nie była to zwierzyna. Pomyślałem, że spytam o to taty.
- Co to za zapach? – spytałem. 
- To zapach Klanu Klifu. Ich granica jest niedaleko. – odpowiedział cicho.
Ale czym był ten Klan Klifu? I o co chodziło z tą granicą? Spojrzałem na kocura pytającym wzrokiem, lecz on na mnie nie spojrzał. Moim zdaniem oczywiste było to, że nie będę wiedział o co z tym chodzi i należy mi wyjaśnić. Więc czemu kocur tego nie zrobił? 
- Ale czym jest ten Klan Klifu i granica? – zapytałem.
Tata poszedł ze mną w krzaki i zaczął opowiadać, że Klany to takie duże grupy kotów i że są cztery takie klany i czym jest granica. Ta historia mnie trochę znudziła. Na początku nawet fajnie się słuchało ale potem było już nudno. W końcu kocur skończył opowieść. Już otwierałem pyszczek, żeby zapytać, kiedy zapolujemy ale tata jakby czytając mi w myślach powiedział.
- Trzeba w końcu zapolować. Widzisz tamtą nornice? – spytał, odchylając gałązkę krzewu. Kiwnąłem głową na znak, że widzę. – Ty zostań tutaj i zobacz jak się poluje. 
Znów kiwnąłem głową na znak zgody. Kocur wyszedł z krzaków i zaczął skradać się do zwierzaka. Obserwowałem uważnie każdy jego ruch. Gdy był już całkiem blisko skoczył na ofiarę. Wrócił do mnie z piszczkiem w zębach. Spojrzałem na niego pełnym podziwu spojrzeniem.
- Poczekaj tu jeszcze chwile. Złapie coś jeszcze. – powiedział wychylając łeb z krzaków.
Tata wyszedł. Odgarnąłem gałązki w jednym miejscu, żeby dobrze widzieć co się dzieje na zewnątrz. To, co zobaczyłem przeraziło mnie. Naprzeciwko taty stały cztery, obce koty. Ciemny kocur stojący na czele grupy mówił coś do taty. W pewnej chwili rzucił się na tatę. Po chwili wszyscy zaatakowali tatę. On się nie poddawał, ale czwórka kotów miała nad nim przewagę. Nie wiedziałem o co chodzi. Może to tylko żarty? A może prawdziwa walka? Nagle nieznajome koty odeszły od szarego kocura. Leżał na ziemi i się nie ruszał. Nie wytrzymałem. Wybiegłem z ukrycia.
- Tato! – krzyknąłem, podbiegając do kocura.
Grupa kotów spojrzała po sobie, jednak ja nie zwracałem na nich zbytniej uwagi. Z tatą było cos nie tak. Nie odpowiadał. Nie wiedziałem co się stało. Może zasnął? Miałem taka nadzieje. Dowódca grupy nieznajomych prychnął na mnie, po czym zaczął się oddalać. Za nim poszła reszta kotów. Postanowiłem od razu pobiec do mamy, powiedzieć co się stało. Biegłem drogę którą zapamiętałem. Wskoczyłem do dziupli. W środku leżała mama i śpiąca Malinka. Czarna kocica spojrzała na mnie ze zdziwieniem. Zapewne zdziwiła się że wracam bez taty.
- Mamo! Coś nie tak z tatą! – Jęknąłem.
Kotka szybko wstała, zostawiając śpiącą Malinkę. Wyskoczyłem z dziupli i popędziłem w kierunku miejsca, w którym leżał tata. Mama biegła za mną. W końcu byliśmy na miejscu. Mama od razu podbiegła do taty. Ja również do niego podszedłem. W związku z tym, że nie wiedziałem co się mu dzieje spytałem mamy.
- Mamo? Czy tata zasnął?
Kotka nie odpowiedziała, a po jej policzkach spłynęły łzy.
- Mamo? – Powiedziałem zaniepokojony.
- Nie Motylku. Tata… Tata nie żyje. – Powiedziała płacząc.
Moje oczy również zapełniły się łzami. Przytuliłem się do mamy. Kotka dalej płakała.
- Mamo – powiedziałem na chwile wstrzymując płacz – Czy jeszcze kiedyś spotkam tatę?
- Tak. Kiedyś tak. – odpowiedziała.
<Wilcza? Pociesz :( >