Od Świtającej Łapy (Ostatniego Świtu)

    Złota kotka upadła na grzbiet, popchnięta przez siostrę. Tym razem Zmierzchowa Łapa wygrała, przydusiła Świt do gruntu, nawet nie zaszczycając siostry, chociaż połowicznym uśmiechem.

    Kaszlnęła niezadowolona, wyrywając się z jej uścisku, nim podniosła się na cztery łapy niezadowolona. Kątem oka dostrzegła, jak Poranna Łapa pokonuje ich brata, Brzaska, z dumą unosząc wysoko ogon i pusząc futro.

    — Świt! Dalej, twoja kolej, żeby walczyć z Brzaskiem! — kotka potrząsnęła głową, odganiając natrętne myśli od siebie. Dobrze wiedziała, że Zmierzch jest lepsza od nich wszystkich, mimo iż zaczęli trening praktycznie razem ze sobą. Nie mniej jednak… ciężko było pozbyć się jej ukłucia zazdrości w sercu.

~*~

    Teraz nie było Zmierzchowej Łapy, umarła kilka księżyców temu. Wezwana przez głos matki stała na środku, z drżącym sercem czekając na wybranie przeciwnika, z którym miała zawalczyć o tytuł wojownika.

    Szakala Gwiazda obserwowała zielonymi ślepiami zebrany tłum klanu wilka, wypatrując dla niej idealnego rywala. Na uderzenie serca jej wzrok zatrzymał się na Jutrzence, chyba nie chciała, żeby Świt rozerwała na strzępy jej inną córkę. Potem była Poranek, która również praktycznie zakończyła szkolenie.

    Ostry pazur liderki wskazał na czarno-białego kota.

    — Pierzasta Łapo, wystąp.

    Złota matka rzuciła ostro, poprawiając sierść na swojej klatce piersiowej, która delikatnie zjeżyła się. Piórko wyszedł na środek okręgu, kiwając Świt głową, która… nie wiedziała, co ma zrobić. Pierzasta Łapa, mimo iż nie był członkiem kultu ani jakimś super bliskim dla niej kotem mimo wszystko… nic jej nie zrobił, a do tego nie traktował jak jakiegoś potwora w przeciwieństwie co niektórzy.

    Był dobrym kotem, może matka wiedziała, że kotka ma do niego z lekka pozytywne nastawienie i właśnie dlatego go wybrała? Nie miała jednak czasu na rozmyślanie, donośne miauknięcie matki wyrwało ją z osłupienia, gdy oberwała w pysk, tracąc równowagę.

    Czarny uczeń zadał cios jako pierwszy, drapiąc pyszczek kotki, która kaszlnęła, spluwając ślinę na piach. Mimo iż lubiła go, nie mogła pozwolić, by przegrała.

    Nie, gdy walczyła jako pierwsza z rodzeństwa.

    Nie, gdy matka wraz z mentorką obserwowały każdy jej ruch niczym wygłodniałe sępy.

    Nie, gdy Zmierzchowa Łapa nie mogła doczekać się swojej ceremonii.

    Rzuciła śniegiem w pysk czarnego, rzucając się na niego. Oba koty przeturlały się po obozie, zmuszając tłum gapiów do cofnięcia się na jeszcze większą, bezpieczną odległość. Świt starała się wykorzystywać każdą okazję do ataku, licząc się z tym, że jej przeciwnik jest starszy i większy. Pamiętała jednak, że Pierzasty był fajtłapą.

    Gdy tylko chcąc zadać cios, utracił równowagę, Świt cisnęła mu garścią śniegu w pysk, powalając go na ziemię. Kocur zdołał jednak dosięgnąć ją łapą i przejechać po nosie, raniąc go.

    Kwiknęła, uskakując, nieświadomie pozwalając czarnemu na podniesienie się z gruntu. Kolejny cios przyjęła w bark, a stara rana dała o sobie się we znaki; zacisnęła jednak szczęki, okrążając Pierzastą Łapę, kulejąc.

    Idealny moment nadszedł bardzo szybko, łapa kocura poślizgnęła się na ubitym śniegu, odbierając mu równowagę, z czego szybko skorzystała. Uderzyła go w bok z całej siły, powalając na ziemię.

    Zadowolona, docisnęła jego głowę do ziemi, upewniając się, że ten już nie wstanie.

    Kolejne, głośne miauknięcie jej matki, przerwało walkę.

    — Dobrze się czujesz? — miauknęła cicho, pomagając przegranemu podnieść się i otrzepać futro. Piórko skinął głową, krzywiąc się, gdy zrobił kilka kroków, kulejąc na prawą przednią łapę. — Dziękuję za walkę, jesteś całkiem niezły — dodała ciszej, kiwając mu głową. Nawet nie zauważyła, że na śniegu pozostawia plamki krwi, która ściekała z jej nosa.

    — Świtająca Łapo, podejdź.

    Skuliła uszy, robiąc kilka kroków ku swojej matce. Bark nadal promieniował ostrym, pulsującym bólem.

    — Wygrałaś pojedynek uczciwie, zatem ja, Szakala Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, by zdobyć doświadczenie niezbędne do ochrony klanu i jego członków. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. Świtająca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać praw nadanych przez twojego przywódcę i chronić swój klan nawet za cenę życia?

    Kiwnęła głową pewnie, odpowiadając twierdząco na pytanie matki, acz było to również kolejne podziękowanie kierowane do Pierzastej Łapy.

    — Mocą naszych potężnych przodków nadaję ci imię wojownika. Świtająca Łapo, od tej pory będziesz znana jako Ostatni Świt. Klan Wilka ceni twoją wszechstronność i oddanie oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.

    Dotknęła barku matki, gdy ta nosem zetknęła się z jej czołem. Więc… Ostatni Świt. Podobało jej się, nawet bardzo. Popatrzyła w niebo, pozwalając by tłum skandujący jej imię, otoczył ją, gratulując żarliwie.

    Możesz być ze mnie dumna, Zmierzch.

[trening wojownika + udział w pojedynkach uczniów; 710 słów]

[Przyznano 19%]

Od Świtającej Łapy

    Wsłuchiwała się w ględzenie swojej mentorki, które powoli, pomalutku zamieniało się w jeden, totalnie bezpłciowy bełkot. Nie miała ochoty słuchać znowu ględzenia o tym wszystkim. Starczyło jej, że wczoraj miała sparing z rodzeństwem, po którym mięśnie napierdalały ją bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej.

    Jej mentorka pozostała jednak niewzruszona biadoleniem uczennicy, lustrowała ją swoimi bystrymi ślepiami, starając się wbić do głowy młodej kolejną formułkę. Co prawda średnio jej szło, bo jednak Świtająca Łapa była praktycznie już u schyłku swojego treningu, nie musiała umieć nic więcej, prócz…

    — … więc to musisz wiedzieć, by nie zginąć w tunelach. Nie właź też do żadnej szczeliny, gdzie nie przejdzie ci głowa, inaczej zgon masz jak w banku — mruknęła Jadowita Żmija, wskazując łbem na czarny tunel, przypominający otchłań. — Jakieś pytania? — uniosła wysoko brodę, nadal wbijając w złotą kotkę oceniające ślepia.

    — Nie. Chyba… — bąknęła Świt, robiąc krok ku dziurze w ziemi. — Czyli iść za świeżym powietrzem, słuchać uważnie, czy ziemia się nie trzęsie, by się nie zapaść oraz nie włazić tam, gdzie nie przejdzie głowa? — powtórzyła niepewnie.

    — Zapomniałaś o tym, żeby zawsze powiedzieć komuś, że poszłaś w tunel czy bądź zostawić jakiś znak. Inaczej, jeśli coś się stanie, jesteś martwa — syknęła nieczule.

    Świt pokiwała łbem, wchodząc do środka. Jej zadaniem było przejść cały tunel i znaleźć wyjście. Cóż… zapowiadało się ciekawie…

[trening wojownika + nawigacja w tunelach; 213 słów]

[Przyznano 9%]

Od Świtającej łapy CD. Lawendy

    Dzieciaki Lawendy były… dziwne. No, przynajmniej zdaniem Świtu. Trochę pamiętała zza czasów bycia dzieciakiem i… zdecydowanie nie była aż tak grzeczna i przemiła, jak Lawenda, która zwracała się do niej zdecydowanie poważniej, niż sama złota uczennica do swojej mentorki.

    Skrzywiła się, gdy nazwano ją panią. Bez przesady… aż taka stara nie była, ledwie miała te dziewięć księżyców na karku, także nie minął nawet równy rok od jej przyjścia na ten padół łez oraz niepowodzeń. No i co powinna jej odpowiedzieć? Nie odpowie, że ma spadać na drzewo liście rolować, bo jej matka, Ważkowe Skrzydło, skopie jej dupsko za wyzywanie jej idealnych córeczek.

    Skrzywiła się z lekka, jakby zjadła jakieś gorzkie zioło, wciśnięte do pyska przez Gęsi Wrzask.

    — …żadna pani. Jestem Świtająca Łapa.

    Kotka miała minę, jakby Świt rozwaliła jej całkowicie pogląd na świat, przedstawiając zupełnie inną rzeczywistość, niż ta, którą młoda wykreowała tam w tym swoim małym łebku. Lawenda przymknęła pyszczek, sprawiając wrażenie, jakby w jej głowie zachodziły procesy myślowe niepojęte dla złotej kotki, w tym także kwestionowanie swojego sensu życia i kociego bytu. Z drugiej strony, Świt stała jak słup soli nie bardzo wiedząc, co ma młodej odpowiedzieć, prócz tego, że serio nie chce być nazywana panią.

    Bo na panią, to trzeba było mieć wiek oraz warunki a ona… nie miała ani jednego, ani drugiego. Taka jej matka, sama liderka klanu wilka, Szakala Gwiazda ze spokojem mogła zostać nazwana panią, lecz ona? Ha! Wolne żarty.

    Młoda otworzyła nareszcie paszczę, wlepiając w nią swoje ogromne ślepia.

    — Ale dlaczego nie pani? To niegrzeczne nie mówić pani! — zapiszczała, wpatrując się pytająco w Świtającą Łapę. Ta kolejny raz skrzywiła pysk, tym razem, jakby zjadła cytrynę, chociaż w rzeczywistości Świt nawet nie miała pojęcia, co to takiego jest ta cytryna. Cofnęła się o krok, wyduszając z siebie niepewne “eeeee”, nim postawiła uszy, otwierając nareszcie pysk.

    — Nie jestem znowu taka stara, młoda — odpowiedziała po dłuższej chwili wahania. No bo miała rację, była gówniarzem, przynajmniej dla większości członków klanu wilka. Zdecydowanej większości… nawet taki Piórko mógł uznać ją za gówniarza, skoro kocurek wraz z siostrą praktycznie zaczynał trening, gdy ta pojawiła się na świecie.

    — Ach, no dobrze… przepraszam… — Lawenda podkurczyła łapy i nerwowo zerknęła w bok.

    Świt wpatrywała się w dzieciaka z uniesioną brwią ku górze, nie bardzo rozumiejąc, jakie procesy myślowe zachodzą w jej małej główce.

    Kaszlnęła, poprawiając futro na swojej klatce piersiowej.

    — W takim razie ja zostawię tu tę mysz i pój-

    — Chwila! Pani chciała porozmawiać z mamą, a ja pani przerwałam! Najmocniej przepraszam. — Kotka zniżyła głowę, aby okazać swoją skruchę. — Mamo, pani Świtająca Łapa chciała z tobą porozmawiać — miauknęła w stronę Ważkowego Skrzydła, po czym obróciła się ponownie do uczennicy. — Proszę, nie chciałam pani przerwać… chwila, nie powinnam mówić pani!

    — Em… cóż, nic się nie stało, młoda — Świt wzruszyła barkami jakby od niechcenia, wbijając w kotkę zielone ślepia. — Zdarzają się pomyłki, nie obrażę się przecież — mówiąc to, wywróciła ślepiami. Nie rozumiała, dlaczego ta, aż tak panikowała. Zwróciła się wprost do Ważki.

    — Ten stary pryk wysłał mnie, żeby zapytać, czy wszystko dobrze i nie potrzeba ci jakichś ziół.

    Niemalże ugryzła się w język, próbując powstrzymać się przed użyciem ostrzejszego, zdecydowanie ostrzejszego określenia na tego starego jebańca, jednak w ostatniej chwili powstrzymała się, tylko i wyłącznie ze względu na kociaki, które nastawiały bacznie te swoje uszyska.

    Liliowa nie była szczęśliwa, gdy Świt wspomniała o Gęsim. Rzuciła zduszone kilka obelg w stronę kocura, które na szczęście tylko uczennica zdołała wyłapać.

    — Jak mam coś przekazać to-

    — Oj nie nie, kochana, ja sobie z nim sama porozmawiam.

    Kotka była widocznie zirytowana, no trochę jej się nie dziwiła, skoro kocur podczas jej porodu opierdalał się i to praktycznie ona, musiała pomagać kotce, a teraz pytał sobie jak gdyby nigdy nic, czy żyje.

    Świt nie zdołała nawet zaprotestować, nim liliowa rzuciła jej suche “popilnuj dzieci”, a jej kita zniknęła w wejściu do kociarni. Złota usiadła plackiem na gruncie, gdy do jej łap dopełzła cała trójka pokrak.

    — Tooooo… pff. Co chcecie robić? — mruknęła. Nie miała wyjścia, trzeba było jakoś zabić czas do powrotu mamuśki terminatora. Ciekawiło ją tylko, jak mocno Gęsi dostanie w ryj…

< Lawendo? >

[trening medyka; 673 słowa]

[Przyznano 13%]

Od Świtającej Łapy CD Bieliczego Pióra

Przysiadła obok swojej drugiej mamy, wlepiając w nią ślepia, niczym w jakiś obrazek. Kocica westchnęła cicho, zamyślając się na uderzenie serca, nim otworzyła pysk, rozpoczynając dialog.

— Kodeks wymyślił Klan Gwiazdy. Łamiąc go, plujesz im w pysk. Osobiście chciałabym go nieco zmienić. Liczę, że w przyszłości Szakala Gwiazda odejdzie od tych zasad na rzecz pragnień naszych prawdziwych przodków. Niestety... Jeszcze jest nas zbyt mało, aby móc zmieniać prawo. Wiele kotów w Klanie Wilka wciąż jest wierne Klanowi Gwiazdy i mogliby z nami się nie zgodzić. Musisz więc znać te zasady, aby wiedzieć, o jaką wolność walczymy — wytłumaczyła.

Złota zmarszczyła pysk, próbując zrozumieć sens tych słów.

— Czyli... mogę go łamać? — dopytywała. Nie bardzo rozumiała, do czego jej rodzicielka zmierza. Bielik potrafiła czasem mącić jej w głowie, zdaniem kotki, niespójnością zdań, aczkolwiek nie bardzo chciała odzywać się i przerywać starszej, szczególnie gdy widziała, że ta otwiera już pysk, by zabrać głos.

Polizała ją za uchem, przygładzając jej odstający kosmyk sierści. Coś czuła, że Szakal nie będzie zadowolona, gdy dowie się, że namawiała jej córkę do buntowniczego zachowania.

— O ile nie skrzywdzisz tym matki — miauknęła. — Jeżeli wciąż będziesz wierna jej, naszym ideom oraz nie skażesz swoim zachowaniem kultu na odkrycie, to nie ma co zaprzątać sobie głowy kodeksem. Ważne, abyś słuchała swojej liderki i jej nie szkodziła. Czasami trzeba wiedzieć, co jest słuszne, by nie zrobić czegoś głupiego. Dawno temu — podjęła opowieść. — Kiedy jeszcze kult ledwie raczkował, były koty, które łamały kodeks. Ale to nie było dobre, ponieważ prawie doprowadziło to do naszego upadku. Zapytaj Sosnowej Igły. Ona jeszcze pamięta te czasy, ponieważ sama brała udział w tym niemądrym procederze. Łamiąc zasady, mordując bez pohamowania, prawie zniszczono naszą przyszłość. Więc lepiej przecierpieć nudne wkuwanie kodeksu, aby poznać tym sposobem naszego wroga i to, czym może skończyć się taka zuchwałość, niż potem zrobić coś, co sprowadzi na nas zagładę. Mądry kot wie jak naginać zasady tak, aby nie odbiły się rykoszetem w innych.

Świtająca Łapa wywróciła ślepiami, to po co Bielicze Pióro jej mówiła, że może łamać kodeks, co? Niezadowolona nadęła policzki, biorąc kolejny kęs i przeżuwając go z zadumą.

— Nie skrzywdzę — obiecała spokojnie, wlepiając zielone oczyska w drugą mamę.

Zamyśliła się, jeśli zarżnęłaby Jutrzenkę, to Szakala Gwiazda byłaby smutna? Pewnie tak, co z automatu przekładałoby się na to, iż skrzywdziła rodzicielkę, czego za cholerę nie chciała robić. Po prostu… jej siostra doprowadzała ją do granic wytrzymałości. Świtająca Łapa nie mogła przeboleć, że ta wywłoka żyła w tym samym klanie co ona, oddychała tym samym powietrzem i ogólnie, że ją wtedy coś nie zeżarło.

— Masz jeszcze jakieś pytania? — Bielik przechyliła głowę, wlepiając swoje ślepia w złotą kotkę, która z zainteresowaniem grzebała łapą w ziemi. Zamyśliła się, marszcząc nos. Czy miała? No tak… nie bardzo, jakoś najpierw musiała poukładać sobie to, co kotka jej powiedział.

Z jednej strony mogła łamać kodeks, acz z drugiej… nie? To dla Świtającej Łapy problematyczne do pojęcia.

— Uhm… nie, raczej nie — bąknęła jakby od niechcenia, pogrążając się we własnych rozmyślaniach.

~*~

No i matka się do niej dosrała, że dręczy Jutrzenkowe Gówno. To, że była wściekła, było zbyt delikatnym określeniem, że Świtu aż buchała nienawiść. Kochała rodzicielkę, jednak uważała, że w tej kwestii się myli. I to jak jasna cholera.

Jej zdaniem to… to coś powinno zostać już dawno być wywalone z ich rodziny; ba, z klanu! Była niczym wrzód na dupie, upierdliwe gówno, które leżało, śmierdziało i WSZYSTKIM przeszkadzało, acz nikt nie miał zamiaru go ruszać, bo się brzydzili. Nawet jej rodzeństwo było podobnego zdania. No, może Poranna Łapa średnio, bo ona jako jedyna z czwórki utrzymywała z Jutrzenką jakieś w miarę przyjacielskie relacje, acz Świt nie bardzo w to ingerowała. Co prawda nie pasowało jej to ni cholera, jednak nie zamierzała być jakąś nawiedzoną dyktatorką i zabraniać siostrze czegokolwiek. Poranek dobrze wiedziała, jak o siebie zadbać i Świt dobrze wiedziała, że jej siostrzyczka zadba o siebie wręcz świetnie. Bez jej pomocy czy kogokolwiek innego.

Podrapała się za uchem, wzdychając rozeźlona. Zielone ślepia miała utkwione w ziołach, które ten stary idiota dał jej do sortowania. Chcąc czy nie, miała to do zrobienia, żeby się nie zesrał i nie opieprzył ją przy wszystkich.

— Mam sprzedać ci, kurwa, kopniaka, żebyś szybciej sortowała te jebane zioła, bachorze? — wysyczał point, jeżąc sierść na grzbiecie,

— ZAMKNIJ ŁEB, STARY CAPIE, BO JESZCZE SRAKI DOSTANIESZ! — odpyskowała. Przez te księżyce, kiedy to miała “przyjemność” znaleźć się pod skrzydłem Gęsiego Wrzasku, nauczyła się od niego całkiem pokaźnego słownika okropnych słów, od których uszy więdły bardziej, niż badyle potraktowane domestosem.

Teraz władała językiem praktycznie tak wspaniałym, jak jej z koziej dupy mentor. Nienawidziła go i gdyby nie to, że najpewniej nie jest tak głupi, na jakiego wygląda, wsadziłaby mu do mordy jakieś zielsko na sraczkę.

— Niewychowane bękarty — wycharczał, spluwając na ziemię, na co Świtająca Łapa wytknęła mu język, niemal dostając z łapy, w której wysunął pazury, w pysk. Odskoczyła w ostatniej chwili ani myśląc, by jakkolwiek mu odpuścić.

Rzuciła w dziada patykiem, lecz chybiła, niemal trafiając w Bielicze Pióro, która niefortunnie znalazła się w zasięgu jej celu. Kij przeleciał dobry kawałek, uderzając co jakiś czas o grunt i lecząc dalej. Kotka skrzywiła się, kładąc po sobie uszy. Nosz cholera…

— Sorki, mamo — bąknęła ledwie wyraźnie, pesząc się. Widziała jednak ten cholerny uśmiech wyższości malujący się na pysku Gęsiego Wrzasku. Ten pełen wyższości oraz satysfakcji wyszczerz, przez który miała ochotę mu napluć w pysk.

— Co tu się dzieje? — kotka niemalże wydusiła to z siebie na wydechu, wlepiając w nich obu rozszerzone ślepia, jakby zobaczyła, chociażby samego Mrocznego Gwiazdę z miejsca, gdzie brak gwiazd

— Nic, ktoś ma po prostu gorszy dzień i hemoroidy w tyłku — odparła spokojnie, acz w środku telepało nią, jakby oberwała prądem ze słupa.

— Ta… my tylko sobie przyjaźnie gawędzimy.

Mimo tego słodkiego uśmiechu, które liliowy wcisnął na swój parszywy ryj, Świt czuła w jego tonie ogrom jadu, że zabiłby wszystkie klanowe koty i coś pewnie by zostało.

— Jeszcze mam coś do zrobienia, czy będziesz mi męczyć dupę? — uniosła brew, lustrując swojego mentora za pięć groszy. Gęś bąknął coś pod nosem, machając łapą, co oznaczało, że kotka była wolna.

Przynajmniej dzisiaj.

— ŚWIETNIE! NARESZCIE od ciebie odpocznę, zapyziały buraku! Jak z tobą ten klan wytrzymuje, to ja pojęcia nie mam! — wytknęła mu język, nim została niemalże siłą wyprowadzona przez bielik. Zapewne, gdyby anatomia jej na to pozwalała, Świtająca Łapa zaszczyciłaby liliowego kocura jakże cudownym, przyjacielskim gestem. Pozostało jej jednak jedynie wkurzone syczenie na starego dziadygę i rzucanie w niego gradem obelg.

— Co w ciebie wstąpiło? — Bielicze Pióro zastąpiła jej drogę, gdy kotka chciała odejść. — Jak ty się zachowujesz, co? — fuknęła na nią, karcąc ostrym spojrzeniem. Świt miała ochotę jej odpowiedzieć, że to nie jej sprawa, acz… w ostatniej chwili się powstrzymała, gryząc dobitnie w język.

— Nic.

Nie była w stanie wyciągnąć z siebie więcej, aniżeli to wyprute z emocji, totalnie bezpłciowe “nic”.

— Nie ważne. — dodała zaraz, cała naburmuszona.

— Jak to “nieważne”, jak ważne?

Zacisnęła szczęki, odwracając wzrok. No jak to? NORMALNIE! Prychnęła zirytowana pytaniem kotki, grzebiąc przy tym łapą w piachu. Nie potrafiła jej odpowiedzieć, przynajmniej nie teraz. Cała gama emocji mieszała się w kotce, wrząc i kipiąc niczym w jakimś garnku, który zostawiono na gazie zbyt długo. Jej ogon co jakiś czas uderzał nerwowo o grunt, zdradzając niezadowolenie kotki pytaniem Bieliczego Pióra.

— Nic. Po prostu… wkurza mnie ten stary grzyb — rzuciła jakby od niechcenia, nawet nie zaszczycając swojej matki spojrzeniem.

Córka samego Mrocznej Gwiazdy westchnęła ciężko, pocierając łapą zmęczony pysk.

— W takim wypadku… dlaczego pobierasz nadal u niego lekcje?

Wlepiła swoje błękitne w ślepia w uczennicę, która ponownie prychnęła niezadowolona. Nie była w stanie patrzeć na nią, przynajmniej nie teraz. Mieszanka złości, irytacji oraz niepewności kłębiła się w młodej kotce, chociaż zdecydowanie przeważała złość. Jej rozgoryczenie było widoczne gołym okiem. Pewnie dlatego też Bielik westchnęła ciężko, siadając przy kotce i otaczając ją swoim ogonem.

— Więc? — dopytywała, najwidoczniej nie mając zamiaru odpuścić. Złota zacisnęła pysk, aż zabolała ją żuchwa, drżąc na całym ciele.

— BO NIE CHCĘ, ŻEBY WAM SIĘ COŚ STAŁO! — krzyknęła na jednym wdechu, pocierając pyszczek, by szybko zetrzeć pojawiające się w jej oczach łzy. — Nie chcę, żeby komuś z was stała się krzywda, gdy nie będzie Gęsiego Wrzasku, a wy będziecie potrzebować pomocy medyka — bąknęła, ponownie pocierając pysk łapką. Miała multum łez w oczach, jednak na siłę starała się pokazać, że nic jej nie jest i wszystko układa się cacy. — T-tęsknię za nią… — szepnęła, ledwie słyszalnym tonem. Bielik westchnęła.

Ciężko i głośno, aż odbiło się to echem w uszach młodej uczennicy. Świt pociągnęła jedynie nosem, nerwowo wysuwając i chowając pazury.

— To Jutrzenka powinna zdechnąć, nie Zmierzch — wycharczała przez zaciśnięte zęby.

— Świt… — Bielik próbowała ją strofować, przynajmniej zdaniem złotej, dlatego też szybko odsunęła się od drugiej z matek, strosząc futro niemalże na całym grzbiecie, aż do końcówki ogona.

— Powiedziałam prawdę, mamo! — protestowała. — Zmierzchowa Łapa miała MASĘ potencjału, który nie miał okazji całkowicie się pokazać. Dobrze wiesz, że była najlepsza w treningu, lepsza niż ja, a teraz gryzie piach od spodu… podczas gdy to… to gówno, szarga dobre imię naszego klanu i kultu… naszej rodziny!

Oczekiwała odpowiedzi. Już, teraz, zaraz. Bez żadnego wykręcania się, czy innych zbędnych wymówek. Zero kręcenia, czy wypominania jej, że są przecież z Jutrzenkową Łapą rodziną. Nic jej to nie obchodziło. Dała tej pokrace spokój, już jej nie dręczyła, więc niech się od niej odczepią wszyscy. Dobrze wiedziała, że świat nie był sprawiedliwy, ale żeby był aż tak!? Wszystko, co się działo, zdaniem Świtającej Łapy nie miało sensu. Zmierzch mogła zostać chlubą klanu wilka, kolejnym zastępcą, tak, jak ich matka a umarła. Straciła życie, by coś, co nie było warte pół oddechu, nadal istniało.

Podniosła głowę, by spojrzeć Bielik prosto w oczy.

— Dlaczego umierają dobre, silne i porządne koty a takie nic nie warte, zapchlone kłaki nadal oddychają?

[trening medyka; 1602 słowa]

< Bielicze Pióro? >

[Przyznano 32%]

Od Świtającej Łapy CD. Lwiej Łapy

    Świtająca Łapa wpatrywała się w uczennicę od burzaków, niemal prychając śmiechem na jej słowa. Więc to ten typ kota, o którym opowiadała jej mama. Typowe burzaki, wielbiące inny kolor futra nad pozostałe, kopiące sobie same w piszczel, sprawiając, że stają się jeszcze łatwiejsi do manipulacji i owinięcia wokół palca. Właściwie to… szkoda, że mama nie namieszała trochę w ich szeregach, byłoby śmiesznie patrzeć, jak sami siebie wybijają co do ostatniego kłaka.

    — Śmierdzą jedynie ci, którzy nie dbają o swoją higienę, a są to przeważnie koty o innym umaszczeniu niż moje. My rudzi, dbamy, by nasze futro nie przesiąkło tym króliczym smrodem. Za to ty ... — mówiąc to, nachyliła się w stronę złotej, zaciekawiona tym, czym jej rozmówczyni pachnie — Pachniesz iglakami. Sosną. — Znała ten zapach, nawet jeśli nie mieli dużej ilości drzew na swych terenach. W końcu będąc kiedyś w odwiedzinach u ciotki w legowisku medyka, w jej małe łapki wpadła mała gałązka sosny. Zapach tak jej przypadł do gustu, że zasypała szylkretkę, pytaniami, skąd to ma i czemu mała Lew nie widziała w obozie dziwnego drzewa z kolcami. W pewnym momencie zmarszczyła jednak nos, gdy do jej nozdrzy dotarł nieprzyjemny zapach. — Ugh. Bardzo ledwo już jest wyczuwalna, bo twoja sierść zaczyna śmierdzieć wilgocią… no i piaskiem. A ponoć to Nocniacy lubują się w pływaniu... — strzepnęła uchem, cofając się na bezpieczną odległość, pilnując, by nie postawić łapy na granicy Klanu Wilka, którą i tak już naruszyła nieraz, gdy tarzała się po ziemi z uczennicą. Właśnie, piach zalegał na jej futerku. Nie robiąc sobie nic z obecności Wilczaka, zaczęła się czyścić.

    Świt przechyliła głowę, nie bardzo ogarniając, co się właśnie dzieje. Czy ona… zaczęła się myć? Burzaki to doprawdy dziwadła, co, zaraz wypadłby patrol klanu wilka, a ta by zaczęła się rzucać, że zaraz będzie się bić, tylko futro musi mieć czyste? Żałosne.

    — Jak przed chwilą wylazłam z wody, to co się dziwisz, że śmierdzę wilgocią — rzuciła oschle, traktując swoją rozmówczynię jak ostatnią idiotkę, której trzeba wszystko wyjaśnić. — Trenuję z mentorką zacieranie śladów, dlatego byłam w rzece. Tylko nocniacy są na tyle porąbani, by do niej sobie wchodzić codziennie — dodała zaraz urażona. Jeszcze czego, będzie ją jakiś wypłosz pouczać. — I dlaczego ci rudzi tacy wspaniali, co? Macie więcej rozumu pod kopułą? Ha! Dobre sobie, większych farmazonów nie słyszałam. Serio wam mózg uchem uciekł od smrodu króliczych bobków!

    Świt spoglądała na swoją rozmówczynię z politowaniem. Serio, jak głupim trzeba było być, by uwierzyć, że kolor futra ma znaczenie?!

    Zmrużyła oczy, widząc, że plebs, będzie zawsze plebsem, nie ważne, czy pochodził z jej klanu, czy z innego. Położyła łapę na ziemi i podniosła się.

    — Rude i kremowe koty są wyjątkowe, z chwilą narodzin, wiesz? Ale jak widać twój mały móżdżek, nie potrafi przyjąć nawet tak jakże prostej informacji o tym, że jesteśmy lepsi, a koty takie jak ty gorsze. Po prostu tak jest i musisz się z tym pogodzić. Tak świat został stworzony. — stwierdziła, wątpiła, czy jest sens tłumaczyć jej wszystkiego. Ot co, koty lepsze i gorsze, żeby równowaga została zachowana. — Och, czyżby mały wilczak był zazdrosny o to? — cmoknęła, patrząc się na złotą z wyższością — Wyglądasz do złudzenia jak kremowa kotka. Gdyby tylko nie te czarne znaczenia na twoim futrze, to może byś miała szansę być kimś, a tak... — zmierzyła ją wzrokiem — wyglądasz, jakbyś cały czas była pokryta brudem. Ale cię los pokarał... Współczuję.

    Uniosła brew ku górze, słuchając słów kotki, ona tak… serio? Świt niemal parsknęła jej w pysk śmiechem, mając ochotę zwinąć się ze śmiechu i zacząć tarzać po trawie. Burzaki serio były takie głupie, jak mówiła jej mentorka i praktycznie cały klan wilka… Szczególnie jej matka i mentorka.

    — Jestem złota — fuknęła, niemal spluwając jej pod łapy, jakby była obślinionym kłakiem, przyklejonym do jej języka. — Jak moja matka, babcia i prababcia — syknęła, uderzając ogonem o ziemię.

    — Ile znasz złotych kotów, hm? Mój niespotykany kolor futerka jest zdecydowanie ciekawszy niż ten twój uwielbiany rudy — wywróciła ślepiami, zbliżając się do kotki, niemalże pysk w pysk. No… burzaczka była ładna, jednak Świtająca Łapa nie miała zamiaru tego przyznać. Złota uczennica już otwierała mordkę, aby coś powiedzieć, jednak przerwało jej wołanie mentorki.

    Kotka westchnęła zirytowana, żegnając się z burzaczką, nim zniknęła jej z oczu.

*po zgromadzeniu i śmierci zmierzchu*

    Trening u Gęsiego Wrzasku był męczący, wręcz upierdliwy, acz nie w sensie fizycznym, wręcz przeciwnie - to szkolenie męczyło ją psychicznie i to całkiem porządnie. Świt nie miała za bardzo ochoty użerać się z tym bucem, cieszyła się więc, że jej mianowanie zbliżało się wielkimi krokami. Może i w międzyczasie matka ją zbeształa, że napierdala Jutrzenkę, kotka jednak uważała, że ta zasłużyła. Nie mniej, tak szczerze powiedziawszy, miała to gdzieś. Obiecała być grzeczną dla świętego spokoju, żeby Szakala Gwiazda nie truła jej więcej dupy.

    Gęś wysłał ją po jakieś chwasty, które miała mu przywlec przed zachodem słońca. Kocur burczał jeszcze, rzucając słodkimi wulgaryzmami, że jak się nie wyrobi, to oberwie, acz Świtająca Łapa wytknęła mu język, znikając szybciej, niż ten stary, zawszony cap zdołał trafić ją szyszką.

    Mamrotała, szukając w trawie tych pierdolonych stokrotek czy tak bratków… jakkolwiek te jebane kwiatuszki się nazywały. Tak właściwie to trochę przysypiała, nie miała za bardzo czasu na porządny sen, wiecznie zabiegana, wiecznie na treningu… Wiedziała jednak, że musi wykonać zadanie od tego capa, inaczej zesra się, a matka ją opierdzieli. Jeszcze tego jej brakowało, ględzenia jakiegoś starego pryka nad głową. Eh… nie była zadowolona, ale cóż, sama wręcz wymusiła na tym starym dziadzie, żeby ją uczył.

    Przekroczyła granicę z klanem burzy, widząc kilka kwiatków, które były jej do szczęścia potrzebne. Dobrze pamiętała, że medyków nie obowiązują granice klanów, więc te królikojady mogły ją cmoknąć tam, gdzie słońce nie sięga.

    — HEJ! Potrzebuję tych kwiatków! — zawołała wściekła, gdy czyjaś łapa zdeptała te zasrane chwasty. Świetnie! Teraz będzie musiała ich szukać dalej. Nosz kurwa… Podniosła wzrok na tego jegomościa, czując znajomy zapach. — Och… to ty — zamilkła na uderzenie serca, pesząc się nieznacznie. Lewą łapą zaczęła grzebać w ziemi, próbując odgonić upierdliwe myśli. Szczególnie te związane z szukaniem muszelki dla Lwiej Łapy.

    Trochę… no, może bardzo, nie wiedziała, jak ma się zachować, szczególnie po tym… wszystkim. Przełknęła gulę w gardle, uśmiechając się łagodnie.

< Lwia  Łapo? >

[trening medyka, 1003 słowa]

[Przyznano 20%]

Od Świtającej Łapy DO Lawendy

    Nie bardzo ogarniała, co się dzieje dookoła, gdy została brutalnie wybudzona ze swojej drzemki. Słońce dopiero wschodziło, więc miała masę czasu do spotkania się z Jadowitą Żmiją, więc to nie mogła być ona. Smród ziół dotarł do jej nosa z lekkim opóźnieniem, jednak wystarczyło, aby dać do zrozumienia młodej, co za gnida wywlekła ją z posłania.

    Zatrzymała się, zapierając łapkami o grunt, co wywołało niezadowolone prychnięcie w kocura.

— Chciałaś się uczyć na medyka, tak? To rusz dupę, Ważkowe Skrzydło rodzi — syknął z pogardą, wyczuwalną w głosie.

— Nie chciałam się uczyć na medyka! Chciałam tylko znać zioła! — zaprotestowała, uskakując przed łapą pointa. — Nie będę odbierać żadnego zakichanego porodu! — wysyczała, tupiąc łapą, by dodać swojej wypowiedzi większej stanowczości.

— Nie wpieniaj mnie, tylko rusz dupę, bo w przeciwnym razie ty i twoja siostrzyczka możecie zapomnieć o tych zasranych ziółkach, bachorze!

    No tak, ten znowu z tym bachorem. Innych słów nie znał? Po to miała imię, by go używano, a nie nazywano jakimś gówniarzem, czy nawet gorzej. Co prawda przerwanie nauki o zielskach było jej z lekka nie na łapę, tak więc zacisnęła mocniej szczęki.

— Dobra, ale jak będziesz kazał mi dotykać tych obrzydliwych płodów, to ci nasram do legowiska.

    Pora było schować dumę do kieszeni, co też zrobiła. Nie mogła sobie jednak odpuścić okazji, by nie dogryźć temu staremu capowi. Rzeczony stary cap nie wyglądał na szczególnie zadowolonego.

— Będziesz robić to, co ci powiem, a teraz ruszaj się, cholerny niewdzięczniku — machnął ogonem, zaganiając Świtającą Łapę do roboty.

    Co prawda nie musiała czyścić płodów z tej wydzielony obrzydliwej, jednak robiła za przynieś, podaj, pozamiataj. To leciała po jakieś zielsko, to po nowy kij dla kotki, by mogła się w niego wgryźć z bólu. Obserwując to wszystko, Świt zaczęła się zastanawiać, czy ona też tak wyglądała, gdy przyszła na świat. Cała mokra, oblepiona jakimś… śluzem, którego widok przewracał jej żołądek do góry nogami.

    Obrzydlistwo.

    Całe szczęście, całość poszła całkiem sprawnie i bez żadnych problemów. No, prawie, jedynym problemem było to, iż Świtająca Łapa utwierdziła się w przekonaniu, że posiadanie mlekożłopów nie jest dla niej.

~*~

    Kilkanaście dni minęło i dzieciaki Ważki zaczynały być dzieciakami, już ze swojego legowiska Świt słyszała, jak te piszczały, gdy były głodne. Jakoś jednak jej to nie przeszkadzało, ich miauknięcia były zdecydowanie mniej drażniące, niż głos Jutrzenki, której o dziwo, po śmierci Zmierzchu dała święty spokój, z czego młodsza kotka była chyba zadowolona.

    Nadal kulała, ze względu na wybity bark, który mimo prawidłowego nastawienia, nadal ją bolał. Musiała jeszcze przez księżyc nosić to śmierdzące usztywnienie a po tym, wszystko powinno wrócić do normy, prawie.

— Idziesz odwiedzić kociaki? — zagaił Brzask, spoglądając ze zdziwieniem na Świt, która wzięła mysz ze stosu, kierując swoje kroki w stronę legowiska karmicielek. — To nie w twoim stylu — parsknął z lekka rozbawiony.

— Jakbyś nie wiedział, to jednym z obowiązków ucznia jest przynoszenie jedzenia królowym i ich kociętom — odparła spokojnie, mając ochotę trzasnąć brata przez łeb za jego głupotę. Brzask wywrócił jednak ślepiami, wracając do wylegiwania się na słoneczku.

    Złota zignorowała go, spokojnie przekraczając próg legowiska, które pachniało mlekiem.

— Jak dzieci, Ważko? — zapytała, acz jedynie z grzeczności, tylko dlatego, że tego wymagano. Królowa nie zdołała jednak odpowiedzieć, kiedy u łap uczennicy znalazła się mała, puchata niebiesko-biała kuleczka.

    Jak ona tam miała?

    Laurencja? Len? Leszczyna?

    A! Lawenda!

— No cześć młoda — mruknęła w jej stronę, nie bardzo wiedząc, jak zachować się przy dzieciakach. Najchętniej by ją odepchnęła jak najdalej od siebie, acz nie chciała ryzykować, że to wyprowadzi matkę młodej z równowagi. Kocię uśmiechnęło się jednak radośnie.

— Dzień dobry! — pisnęła, wlepiając w nią te swoje wielkie ślepia.

    Cóż, dziwne. Świt pamiętała trochę, jaka była za dzieciaka i większość kotów nie słyszała od niej miłego powitania, wręcz przeciwnie.

— Uh.. hej? — cofnęła się o krok, nie będąc pewna, co ma teraz zrobić.

    Dzieci są dziwne. Mimo wszystko skinęła jej łbem z grzeczności, kątem oka zezując na pozostałe dzieciaki, które zajęte były chyba sobą. Chyba, bo ciemna kotka, która chyba nazywała się Gryką, zajęta była braniem kąpieli od matki, która wylizywała jej futerko staranie. Trzeci dzieciak siedział gdzieś tam z boku, praktycznie niezauważalny, bawiąc się kulką mchu. Jak mu tam było? Śnieg? Chyba Śnieżek. Wyglądał trochę na samotnego, jakby matka pozostawiła go samemu sobie, acz Świtająca Łapa nie miała za bardzo ochoty w to ingerować.

<Lawenda? >

[trening medyka + udział przy odbiorze porodu; 700 słów]

[Przyznano 19%]

Od Świtającej Łapy

    Gęsi Wrzask był chyba najgorszym mentorem, o jakiego kotka mogła kiedykolwiek prosić. Wiecznie mu coś w dupie nie pasowało, to zioła przyniosła za wolno, tu za szybko, a to trzyma mech nie tak, innym razem za słabo zawinęła opatrunek… No ile można było! Świt była na skraju szaleństwa, jednocześnie mając ochotę temu burakowi mordę rozdrapać.

    Burak, pyszałek, egoista!

    Prawdziwy śmierdzący, stetryczały worek spróchniałych kości!

    Młoda nie miała jednak zbyt wielkiego wyboru, o czym była już świadoma na samym starcie swojej przygody z “medykowaniem”. Miała do wyboru albo Gęsi Wrzask, albo Kunią Norkę i z dwojga złego… wolała już tego starego buraka, który sprawiał wrażenie, jakby kij zniknął mu tam, gdzie słońce nie dochodzi.

    “A ta co, niemowa?”

    W jej głowie odbijały się pogardliwe słowa w stronę jej kochanej siostry. Kotka już planowała jakie zioła dosypie mu do żarcia, żeby zapomniał, że ma zad. Zemsta będzie słodka szczególnie wtedy, gdy sama Poranna Łapa będzie mogła to widzieć.

    Syknęła z bólu, łapa bolała ją jak jasny piorun, mimo iż już dawno była nastawiona. Usztywnienie oraz ból były wieczną przypominajką o tym, co spotkało Zmierzch… Może i Świtająca Łapa sprawiała wrażenie, jakby już sobie z tym wszystkim poradziła, jednakże w środku była w rozsypce. Nie wiedziała co ze sobą zrobić, czy powiedzieć o tym matce… poczucie winy zjadało ją żywcem, niczym robale pożerające padlinę.

    Koszary, wieczne wyrzuty sumienia, chęć cofnięcia czasu… Mimo zakazu starała się więc robić jak najwięcej, byleby też nie przebywać w obozie i nie myśleć o tym wszystkim. Jednocześnie starała się być też oparciem dla reszty rodziny, która widać, że mocno odczuła stratę jego członka.

    Ile by dała, żeby przytulić się jeszcze raz do Zmierzchu i ją podrażnić…

— Nie śpij, bo ci skórę przetrzepię! — ostre warknięcie zesłało ją ponownie na ziemię, rozkojarzona rozejrzała się dookoła, wyłapując spojrzenie, wściekłego do granic możliwości Gęsi, który wyglądał, jakby miał zaraz wyjść z siebie i stanąć obok. — Co ja do cholery mówiłem o opatrunkach, co!?

    Świt nie bardzo rozumiejąc, o czym on tam szczeka, popatrzyła na opatrunek Koszmarnego Omenu, czy jak tamten kundel się wabił. Wiedziała tylko tyle, że jest członkiem kultu, reszta nie bardzo ją obchodziła.

    W każdym razie - no opatrunek był może z lekka zbyt luźny, kotka naprawdę nie wiedziała, o co jej mentor spina teraz poślady. Jakby serio… mogła popełnić o wiele gorszy błąd niż zbyt słabe, dokładniej minimalnie za słabe, zawiązanie kija przy czyjejś łapie.

    Prychnęła, wyciągając język w stronę nauczyciela, który zatrząsł się ze złości.

— Zaraz ci ten język wyrwę i do gardła wepchnę. Zobaczymy, jak potem będziesz szczekać, gówniarzu — mówiąc to, stanął wręcz nad Świtem, sapiąc jej do ucha niczym jakiś parowóz. Młoda jednak dobrze wiedziała, dlaczego to robi, chciał ją zdekoncentrować, pokazać, że nie umie się skupić i spartoli całą robotę.

— Odsuniesz się dziadzie? Z pyska ci wali — wykrzywiła pyszczek, symulując odgłos wymiocin, byleby tylko wpienić swojego nauczyciela jeszcze bardziej. Ten warknął coś pod nosem, nim wyszedł na kilka uderzeń serca ze swojego legowiska. — O! I zeżryj trochę mięty, bo zjechać idzie od twojego oddechy! — zawołała za nim, zadowolona z siebie.

    Szczeniackie odzywki czy nie, była zadowolona, szczególnie że po poprawieniu opatrunku Koszmar mógł opuścić leże medyków.

    Pierwszy pacjent wyleczony! No… prawie. Nie mniej, młoda była z siebie niesamowicie dumna, jakby co najmniej odkryła jakieś nowe lekarstwo, takie na głupotę niektórych kotów. W życiu tego nie powie na głos, jednakże uważała, że Gęsi Wrzask, mimo tego, że miał z deklem coś nie halo, to zdecydowanie był dobrym nauczycielem. Takim drącym mordę i rzucającym się o byle pierdołę, acz… dobrym. Świt szybko łapała, co do niej gadał, chociaż czasem paprała robotę przez swoje wygórowane ego, tak jednak musiała przyznać - nauka szła jej dosyć sprawnie.

[trening medyka + leczenie chorych; 606 słów]

wyleczeni: Koszmarny Omen

[Przyznano 17%]

Od Świtającej Łapy CD Porannej Łapy

Siedzieli w czwórkę, słuchając słów Świtu, biorąc przy tym czynny udział w dyskusji. No, a przynajmniej Świtająca Łapa brała. Zmierzch była Zmierzchem, więc niewiele się odzywała, milcząc jak zaklęta, zaś Brzask zajęty chyba był swoimi marzeniami. Czy tam inną pierdołą. Złota nie dziwiła się siostrze, że ta aż kipi ze złości, było jej szczerze szkoda młodej kotki, które przy takim fajtłapowatym mentorze musiała starać się za troje, czy nawet czworo.

Westchnęła cicho, kładąc uszy wzdłuż głowy. Nie chciała jej przerywać, zdecydowanie wolała poczekać, aż kotka zakończy swoje wywody.

— No popatrzcie na swoich mentorów! Mętny Zawilec to świetny wojownik, a do tego może dużo nauczyć na temat manipulacji innymi. Jadowita Żmija jest mądra, a do tego prawdopodobnie jest w stanie dosłownie dążyć po trupach do swojego celu. Pajęczy Splot rozważa każdy swój krok, a do tego wyraźnie jest wierny klanowi. Nawet ta łamaga Jutrzenka dostała o wiele lepszą mentorkę ode mnie! Czaicie, że ona dostała kogoś tak świetnego, jak Ostra Kostrzewa, a ja dostałam tego pieprzonego mysiego wypierdka?! — fuknęła, ze złością drapiąc o pień pobliskiego drzewa.

Świt, jako jedyna z rodzeństwa była już tak daleko w treningu, było to widać przy sparingach, lecz miało to swoją cenę. Niemalże wiecznie bolące mięśnie, zadrapania czy chodzenie niczym duch po obozie, bo znowu spała zaledwie kilka godzin. Nie mniej, cieszyła się ze swojej wiedzy oraz umiejętności, czym chętnie dzieliła się z resztą rodzeństwa. Próbowała więc wymyślić jakiś sposób, jak uczynić treningi Poranek zdecydowanie mniej uciążliwymi.

— Nawet nie wiecie, jak wam zazdroszczę — mruknęła, ponownie zwracając się ku rodzeństwu.

— Nie martw się, coś wymyślę — miauknęła złota, otaczając siostrę swoim puchatym ogonem i przytulając się do niej. Nie chciała, żeby przez tego kretyna była smutna. Niebieska westchnęła ciężko, opierając ciężar swojego ciała na Świcie.

— Obiecuję — zapewniła ją z lekkim, wręcz łagodnym uśmiechem na pysku.

— Słuchaj, jak chcesz, możesz chodzić na treningi ze mną albo ze Świtem. Lub Zmierzchem — zaproponował Brzask, poprawiając futro na swojej klatce piersiowej.

— Albo… zapytamy mamę, czy może zmienić ci mentora i dać takiego, który nie jest trzęsącą się pipą — tym razem pysk otworzyła złota, chcąc jakoś podnieść na duchu siostrę, która zdawała się być w paskudnym humorze przez to wszystko.

No tak, przecież Szakala Gwiazda nie puści płazem tego, że edukacja jej kochanych dzieci jest zaniedbywana, tak przynajmniej młoda sądziła. Wierzyła, że złota przywódczyni klanu wilka nie będzie ignorować takich rzeczy, aczkolwiek nie chciała decydować za Poranek, która chyba nadal nie była przekonana do tego pomysłu. Brzask zapewnił ją jednak, że nawet jak będzie trzeba, to nasrają mu do legowiska albo rzucą jakieś okropności, chociażby musieli stanąć na głowie.

~*~

akcja dzieje się około tydzień po tym opku

[link]

Zmierzch… odeszła. Odeszła i to była jej wina! Jej! Świtająca Łapa co noc od wypadku zrywała się z wrzaskiem, budząc wszystkich dookoła. Nie była w stanie jeść, spać czy nawet samemu funkcjonować.

Zarówno Szakal, jak i Bielik poświęcały jej wiele czasu, dając do zrozumienia, że nie jest w tym wszystkim sama. Widziała jednak ból na pysku liderki, gdy chowała własne dziecko, gdy żegnała ją słowami, których nie powinna nigdy wypowiedzieć.

Była w rozsypce, czego nawet nie starała się ukryć. Nawet Jadowita Żmija, widząc, jak wygląda jej podopieczna, uspokoiła się z treningami, nie męcząc jej aż tak, mimo iż Świt sama prosiła, by nie zmieniała nic podczas treningów. Nie chciała mieć ani chwili wolnego, by czasem nie myśleć o siostrze.

To ona powinna roztrzaskać sobie głowę o ten kamień, nie Zmierzch. To ona nie zasługiwała, by dalej stąpać po ziemi.

— Świt…? — podniosła wzrok, przyglądając się siostrze, za którą szła dotąd niczym cień. Przez uderzenie serca zapomniała gdzie jest, co robiły i gdzie zmierzały. Czerwone od zmęczenia oraz łez ślepia przeniosły się ponownie na jasne łapy kotki, w które tak zawzięcie się wpatrywała.

Ach, no tak, szły na wspólne polowanie, przynajmniej w teorii zważywszy na to, że Świt miała się oszczędzać, ze względu na wybity bark. Gdzieś musieli być ich mentorzy, którzy czekali na efekty pracy sióstr.

— Wszystko dobrze? Martwię się… od wypadku… sama wiesz, zachowujesz się jak nie ty… — w gardle złotej zaschło, zaś ona sama zadrżała na całym ciele.

Miała dosyć tego poczucia winy, paskudnych myśli i głosów w głowie, które niczym mantrę powtarzały jej, że to ona powinna stracić życie.

Najpierw jedna łza, później druga, trzecia i czwarta spadały na młodą trawę, zamazując młodej terminatorce wzrok. Kotka była zbyt słaba, by dusić w sobie emocje, czuła się niczym zbita tafla lodu, której nikt nie jest w stanie poskładać.

Bez słowa, na chwiejnych łapach podeszła do Porannej Łapy, wtulając się w jej bark.

Z gardła Świtu uciekł przeraźliwy wrzask, krzyk przepełniony całą jej rozpaczą oraz desperacją. Łkała w futro siostry, smarkając je i mocząc własnymi łzami. Pierwszy raz w życiu była tak rozchwiana, tak zepsuta.

— J-ja… — szepnęła, łykając krokodyle łzy. Mimo wszystko zaschło jej w gardle, a to skleiło się, odbierając jej oddech. — M-moja w-wina… M-moja… Zmierzch m-mnie urat-tował-ła… — drżała, nie będąc nawet w stanie spojrzeć na Poranek, która coraz mniej rozumiała.

— Co ty mówisz Świt? — siostra pozwoliła jej wtulić się we własną sierść. — Przecież śmierć Zmierzchu to nie twoja wina. Niczyja… — miauknęła spokojnie, choć samemu przełykała łzy. Praktycznie całe rodzeństwo, z jednym wyjątkiem ciężko przeżyło odejście młodej uczennicy.

Świt pokręciła głową, odsuwając się.

— T-to j-ja bym sp-padła… g-g-g-dyby n-nie ona… — mamrotała, kręcąc głową, jakby chciała odrzucić obrazy z tamtego zdarzenia od siebie. — N-nie d-dałam rady jej u-utrzymać… Wisiał-łyśmy… Gd-dybym jej n-nie zabrała… Zmierzch by ż-żyła! M-moja wina! Zabiłam ją! To m-moja wina! — krzyknęła z wyczuwalną desperacją.

Niemalże natychmiast dopadła do parku siostry, ponownie wtulając się w nią, jakby nie było jutra. Nie chciała, żeby Poranna Łapa jej nienawidziła, wizja wykluczenia przez rodzeństwo była dla niej najstraszniejszą w życiu rzeczą. Była z nimi mocno związana, chyba bardziej niż z kimkolwiek innym, dlatego więc utrata jednego z nich tak strasznie bolała. Jednak mając świadomość, że gdyby nie jej propozycja, to siostra nadal by żyła?

To było coś okropnego. Dlaczego los zdecydował, że to Zmierzch umrze, a Świt skończy jedynie z wybitym barkiem?!

Kotka przełknęła kolejne łzy, nadal jednak nie była spokojna, a szloch wstrząsał jej ciałem praktycznie nieustannie. Serce niemalże jej stanęło, gdy zrozumiała, że wyjawiła niebieskiej całą prawdę, że powiedziała wszystko, co tamtego feralnego dnia zaszło.

Wszystko, czego nie wiedziała nawet matka.

< Poranek? >

[trening wojownika; 1018 słów]

[Przyznano 20%]

Od Świtającej Łapy

*jeszcze przed śmiercią Zmierzchu*

Stała u progu wejścia do legowiska medyków, oddychając niespokojnie, słyszała jakieś darcie mordy, wyzwiska oraz takie epitety, których ona sama przenigdy by nie wypowiedziała. Jej ogon poruszał się niespokojnie, gdy kotka cały czas kalkulowała w głowie, czy warto tam wchodzić, czy jednak nie.

Odskoczyła w bok, gdy z wejścia wyleciało całe posłanie jakiegoś chorego. Cuchnące i capiące, do tego widać było jakieś robaki, które zalęgły się między zbutwiałą roślinnością.

— Zabiję! Zabiję, rozszarpię, łeb urwę i cholera jasna nasram do kręgosłupa! — liliowy kocur, który zaledwie kilka księżyców temu został medykiem, rzucał jaśnistymi, niczym prawdziwy mag, który rzucał zaklęciami. Kolejne legowisko wyleciało przez wejście a uszy młodej uczennicy oraz pozostałych klanowiczy, zostały uraczone przesłodkim śpiewem Gęsiego Wrzasku, na który składały się przekleństwa treści wszelakiej.

— Gęsi Wrzasku? — miauknęła spokojnie, podchodząc bliżej wejścia. Nim zdołała jakkolwiek zareagować, niemalże natychmiast pojawił się wściekły pysk pointa, mierząc z góry do dołu córkę Szakalej Gwiazdy. Kotka otwierała już pysk, by się odezwać, jednakże przerwało jej poirytowane “czego” połączone z cudownym określeniem na personę lekkich obyczajów.

— Przyszłam tu… — Gęś nawet nie czekał na jej odpowiedź, po prostu zawinął znowu dupę do środka, zupełnie ignorując jej istnienie. — Przyszła tu… żebyś nauczył mnie ziół. Jak kiedyś ciebie Irgowy Nektar.

Point przystanął w miejscu, wypuszczając z pyska świeży mech, który układał w kształt nowych, świeżych legowisk. Jego morskie ślepia wodziły po mordce Świtającej Łapy. Szukał, cienia uśmiechu, który potwierdziłby, że kotka robi sobie z niego najzwyczajniej w świecie jaja. Nic takiego nie znalazł.

— Żarty sobie robisz, gówniarzu? — prychnął, unosząc wysoko brodę. — Mam ważniejsze rzeczy do roboty niż niańczenie rozpuszczonego przez mamusię bachora. Starczy, że nie mam czasu, bo sprzątam syf po tej durnej kunie! Pod jednym z legowisk była pleśń na mroczne duchy! — ogon kocura smagał powietrze, gdy ten chodził dookoła, sapiąc i dysząc wściekle. — Więc zabieraj dupę w troki, nim sama wylecisz jak jedno z tych zasranych, śmierdzących posłań.

Świt wywróciła ślepiami. Też coś, nie będzie jej stary dziad mówił, co ma robić a czego nie. Tupnęła więc łapą, pusząc się dumnie. Niech zobaczy, że ta nie ma nawet najmniejszego zamiaru ruszać się stąd gdziekolwiek.

— Nie będzie mi jakiś stary, zapchlony worek kości mówił, co mam robić! — fuknęła, stawiając się.

— Masz mnie uczuć! Bo jak nie t-

Nie była w stanie uniknąć szybkiego ciosu w pysk, który aż odebrał jej oddech. Krew z rozcięcia na nosie spływała po jej pyszczku, podobnie jak ta wypływająca z jej ust.

Kaszlnęła, jakby traciła oddech, wypluwając trzonowiec oraz kieł na ziemię.

TEN PSYCHOL POZBAWIŁ JĄ DWÓCH ZĘBÓW.

— Wyszczekana jak matka — prychnął Gęś, wracając do swoich obowiązków. — Żaden bachor nie będzie odzywał się do mnie w ten sposób! — warknął gniewnie, odsłaniając zęby. — Odezwij się tak raz jeszcze, a przysięgam, zęby to nie będzie jedyne, co stracisz — wycedził przez zaciśnięte szczęki, łapiąc Świt za pysk swoimi szponami.

Kotka zerknęła nerwowo w kierunku zębów, które zakrwawione leżały na gruncie.

— Mleczaki. Nie rycz — puścił jej pysk z niesmakiem, wycierając łapę o własne futro na klatce piersiowej. — Jutro o zmierzchu. Masz mi nie podnosić ciśnienia, bo przeoram ci tę prześliczną buźkę, gówniarzu — Świtająca Łapa skinęła pospiesznie głową, znikając w miarę szybko z legowiska medyka.

[trening medyka; 515 słów]

[Przyznano 10%]

Od Świtającej Łapy

Wyprzedziła siostrę, kierując swoje łapy w stronę miejsca, gdzie ostatnio cała piątka rodzeństwa miała trening wspinaczki. Mentorzy, zarówno Jadowita Żmija, jak i Mętny Zawilec, dali im dzień wolny, żeby uczennice odpoczęły. Problem jednak był taki, że młode ani myślały siedzieć na dupie i się opierdzielać, wręcz przeciwnie. Świtająca Łapa obiecała swojej siostrze, Zmierzchowej Łapie, że podszkoli ją we wspinaczce na drzewa, co to by mentor niebieskiej uczennicy był zadowolony. W zamian za to, Zmierzch miała nauczyć złotą kotkę tropienia. No… nie dosłownie nauczyć, po prostu pomóc jej podszkolić swoje umiejętności tropiące. Mimo iż we wszystkich innych dziedzinach Świt była wręcz bardzo dobra, tak jednak tropienie, na razie, szło jej na bakier. Kotki chciały zaskoczyć swoich mentorów i to pozytywnie.

Zmierzch dreptała swoim własnym tempem tuż za złotą, trzymając się praktycznie przy jej puchatym ogonie. Obie z sióstr znały drogę, więc nie było żadnego, nawet najmniejszego problemu, by tam dotrzeć. Ścieżka była wydeptana, więc nawet gdyby się skończyły, nie miałyby problemu, by dotrzeć na miejsce bądź też wrócić do obozu. Świt trochę, troszeńkę żałowała, że Poranna Łapa oraz Brzaskowa Łapa nie mogli iść z nimi, jednak obiecała rodzeństwu, że ich też podszkoli, w zamian za wspólny sparing.

Świtająca Łapa cały ten czas zastanawiała się, czy też matka pozwoli jej zostać wojowniczką w wieku dziesięciu księżyców, kotka miała świadomość, że jej nauczycielka do tego aspiruje, nie zmieniało to jednak faktu, że ona sama również chciała zostać szybko awansowana. Liczyła też po cichu na rangę Mistrza, głównie ze względu na to, iż brzmiało to czadersko oraz mogłaby puszyć się przed innymi kotami, jednakże trzymała mordę na kłódkę. Nie chciała słuchać głupiego gadania za jej plecami, że dostała tę posadę, bo jest córeńką mamusi.

— Hej, Świt, jesteśmy — kotka wzdrygnęła się, słysząc głos siostry. Zmierzch niewiele mówiła, to, że otwierała pysk, było wręcz wydarzeniem na skalę światową. Złota podniosła więc łeb niemalże natychmiast, wlepiając zielone ślepia w niebieską. Przed uderzenie serca nie była w stanie wydać z siebie żadnego dźwięku.

— Ach, faktycznie, sorki! — miauknęła, potrząsając szybko głową, by odrzucić od siebie natrętne myśli. Przebierając łapkami, obeszła dookoła pień drzewa, szukając jak najlepszego miejsca, by zaczepić się pazurami.

Ona mogła wleźć z każdej strony, jednak wolała, by jej kochana siostrzyczka miała łatwiej, dzięki czemu się nie zniechęci już od pierwszego razu. Machnęła ogonem uradowana, gdy wypatrzyła wręcz idealną ścieżkę na samą górę, między liście w koronie drzewa.

Skinęła siostrze głową, pokazując jej, gdzie ma zacząć. Z początku Zmierzch była niepewna, łapała się ostrożnie każdej kolejnej gałęzi, trzymając przy tym kurczowo pnia. Świt widziała jej spięte mięśnie oraz niepewne ruchy, dlatego też wspięła się tuż za siostrą na drzewo, by dodać jej otuchy.

Uśmiechnęła się łagodnie, zachęcając ją, by parła dalej i się nie poddawała.

— Super ci idzie, Zmierzch! Jeszcze jeden taki trening i będziesz ekspertem! — roześmiała się wesoło. Taką Świt, czyli troskliwą i czułą znało tylko rodzeństwo, prócz Jutrzenki, a także matki. To dla nich była oparciem, towarzyszem zabaw oraz promyczkiem szczęścia, chociaż za ich plecami potrafiła zlać znienawidzoną siostrę do tego stopnia, że niemal złamała jej żebra, uszkadzając organy wewnętrzne.

— Jak mam się złapać, gdy kora nie jest aż tak chropowata? — niebieska przysiadła na gałęzi, wskazując nosem część drzewa, gdzie faktycznie, jego pień był dosyć gładki, co mogło sprawiać problemy.

Zamyślona złota uczennica, chcąc pokazać siostrze, jak ma to zrobić, zeskoczyła na niższą gałąź, z której miała prostą drogę do tej, na której siedziała niebieska. Jednakże, gdy wylądowała - usłyszała trzask. Jej źrenice zwęziły się do wielkości główki od szpilki, spanikowana nie wiedziała, co ma zrobić. Spojrzała jedynie na siostrę, na której pysku na uderzenie serca pojawił się cień strachu.

— Rusz się, bo spadniesz! — krzyknęła w jej kierunku. W tym samym momencie skoczyła, w ostatniej chwili spychając złotą na grubszą, mocniejszą gałąź. Niestety, ta, na której wylądowała Zmierzch, złamała się pod wpływem jej ciężaru i z trzaskiem zleciała na ziemię. Niebieska krzyknęła, w ostatniej chwili wczepiając się pazurami w pień drzewa. Nie miała jednak jak poprawnie się złapać, więc pod wpływem ciężaru, zaczęła się powoli osuwać.

— C-czekaj! Idę! Idę do ciebie! — serce w klatce piersiowej Świtu niemalże stanęło, gdy wdrapując się po pniu, zbliżała się do siostry. — J-jestem, złap mnie za łapę, podciągnę cię! — krzyknęła, wyciągając w jej kierunku kończynę. Zmierzch złapała ją obiema łapami, pozostawiając paskudne rany na jej kończynie.

Zadanie miała proste, wystarczyło, że wciągnie ją wyżej, dosłownie nad głową złotej była mocna gałąź, która była w stanie utrzymać je obie.

Przeliczyła się jednak.

Zmierzch była dla niej zbyt ciężka.

Próbowała jeszcze się podciągnąć, gdy kawałek kory, w który miała wbite pazury przedniej łapy, odczepił się od drzewa.

— Świt!

Obie kotki pisnęły, nim runęły na ziemię.

Upadek był bolesny, do tego stopnia, że Świt ledwo co kontaktowała. Kręciło jej się w głowie, a krew spływająca z czoła skutecznie zasłaniała widok. Ostatnie, co dostrzegła spomiędzy krzaków róży, była roztrzaskana czaszka Zmierzchu oraz jej oczy wlepione w drugą uczennicę, pozbawione jakiegokolwiek życia.

~*~

Nie była w stanie opisać bólu, jaki czuła, jej ciało odmawiało posłuszeństwa, zmysły wariowały, nie chcąc działać tak, jak trzeba. Czuła jednak pod sobą coś miękkiego, znajomy zapach powoli wypełniał jej nos, zaś dźwięki, jakby zagłuszone, zaczynały drażnić uszy młodej kotki.

— Owszem, jestem w stanie wyleczyć praktycznie wszystko, ale… — znowu nie mogła nic słyszeć, rozdrażniona poruszyła uchem, jednak bardzo szybko tego pożałowała. — Ona nie żyje, Szakali Szale, przykro mi.

Otworzyła szeroko ślepia, biorąc głęboki wdech.

— Świt! Dziecko drogie! — złota liderka praktycznie z marszu dopadła do córki, ocierając się o nią swoim policzkiem. Świt stęknęła z bólu, próbując się poruszyć, zorientowała się jednak, że jej przednia łapa jest usztywniona. — Tak się bałam… że ty też…. — serce praktycznie jej stanęło.

Czyli to nie był koszmar, Zmierzch zginęła.

Przez nią, tylko i wyłącznie przez nią. Gdyby nie zgodziła się na poduczenie niebieskiej ta… żyłaby.

Czuła, jak łzy powoli napływają jej do oczu, widziała, jak Gęsi Wrzask wychodzi na moment z legowiska, dając matce i córce chwilę samotności. Gdy łzy całkowicie zasłoniły jej wizję, słyszała oraz czuła resztę rodzeństwa. Najpierw Brzask, potem Poranek wtulali się w matkę, płacząc.

Zmierzch nie mogła umrzeć, to nie mogła być prawda. Nie…

[trening wojownika; 1000 słów]

[Przyznano 20%]

Od Świtającej Łapy CD. Białej Śmierci

Słuchała reszty kotów, które ustalały między sobą plan drogi patrolu. Mieli sprawdzić granice, szczególnie te, należące do Burzaków, co nie zdziwiło młodej uczennicy ani trochę, pamiętała wręcz doskonale, jak jej mentorka - Jadowita Żmija tłumaczyła, że burzaki są zakałami i należy ich wytępić co do ostatniego.

Swój wzrok utkwiła w białym wojowniku, który szedł w ich stronę. Nie umiała ocenić swojego podejścia do kocura, z jednej strony, miała go w głębokim poważaniu. Z drugiej jednak strony, coś jej nie pasowało w kocurze, acz nie była w stanie określić co. Może miał po prostu głupi i krzywy ryj jak Jutrzenka.

Prychnęła pod nosem, przystępując z łapy na łapę. Chciała się już znaleźć poza obozem, pośród drzew, patrolując granice. Przed sobą miała jeszcze trening z Jadowitą Żmiją, a coś czuła, że wojowniczka porządnie przetrzepie jej dupę.

— Czy twoja siostra Jutrzenka zawsze była taka dziwna? — zwrócił się do złotej, chcąc wysłuchać drugiej strony tego konfliktu. — Rodzice jej nie kochają, że lepi się do obcych kotów?

— Ta, pewnie tak — kotka wzruszyła barkami, trochę zlewając starszego kocura. — Od urodzenia była ryczącym przegrywem. Aż dziwne, że coś jej nie zeżarło podczas nocnego czuwania — zaśmiała się cicho, bardziej do siebie niż do niego.

— A co? Przerobiła cię na niańkę? Ojej, jak słodziutko — zacmokała drwiąco, kocur nie wyglądał na zbyt zadowolonego z zachowania Świtającej Łapy.

Wlepiał w nią te swoje ślepia, na co kotka skrzywiła się potężnie, cofając się parę kroków, by znaleźć się bliżej mentorki.

Dziwadło jakieś.

Co? Wilcza mu się znudziła i postanowił wyrwać młodszą? Na samą myśl o Białej Śmierci, wyrywającym Jutrzenkową Łapę prawie parsknęła śmiechem, w myślach jednak tarzała się rozbawiona do granic możliwości po piachu. Mimo iż ją to bawiło, tak jednak z drugiej strony, było to dosyć creepy i obrzydliwe. Gronostajowy Taniec miauknął coś do nich, informując, że mogą już wychodzić. Świtająca Łapa westchnęła z lekką ulgą.

< Biały? >

[trening wojownika; 304 słów]

[Przyznano 6%]

Od Świtającej Łapy

 Świtająca Łapa podrapała się za uchem, wsłuchując w słowa mentorów, którzy odwalali im kazanie na temat wchodzenia na drzewa. Oczywiście musieli się zgadać z mentorką Ryczącej Łapy, więc ta lebiega też z nimi polazła. Złota uczennica nawet nie miała zamiaru kryć swojego niezadowolenia, że to coś siedziało zaledwie o zajęczy skok od niej. 

W teorii wspinanie się na drzewa brzmiało jako coś… prostego, podchodzisz, łapiesz się pazurami i leziesz w górę… No cała filozofia a ci robili z tego wielkie halo. Żałosne, pewnie cackają się tak nad nimi, bo ta niedojda mogła se kark skręcić czy coś.

— Kto chce spróbować pierwszy? — miauknął Wroni Trans, lustrując uczniów bystrym wzrokiem. Chyba liczył, że jego podopieczna wykaże się inicjatywą oraz odwagą i pierwsza się zgłosi do tego jakże wspaniałego i trudnego zadania. Poranna Łapa milczała jednak, niczym zaklęta, nawet nie myśląc, by się czasem ruszyć.

Kocur westchnął, chyba zrozumiawszy, że nic z tego nie wyjdzie. Świt nie do końca pojmowała decyzję matki pod względem niektórych mentorów. No bo… chociażby taka Jadowita Żmija czy też Ostra Kostrzewa, one nie były miękkie, wręcz przeciwnie, obie ostre, wymagające i tak, jak przystało na prawdziwe wilczaki - groźne. Natomiast taki Wroni Trans? On był po prostu pipą, miękką fają, która kuliła ogon, gdy tylko ktoś wydał z siebie głośniejszy dźwięk. Czy tak się zachowuje kot, który ma szkolić następne pokolenie? No chyba nie.

Wierzyła jednak, że Szakala Gwiazda, jej matka, ma w tym jakiś plan, cel… nie wiem no, jakieś osiągnięcie chce zdobyć, czy tam dać kocurowi szansę. Wszak młoda uważała, że jej matula się nigdy nie myli… chyba. Od rozmowy z Pierzastą Łapą zaczęła trochę powątpiewać w to, że racja jest zawsze jej złotej matki. Nikomu jednak o tym nie mówiła, wolała zachować te myśli dla siebie, szczególnie że kocur nie patrzył na nią jak na nierozumnego bachora a na stworzenie, które umiało samo myśleć.

Nie chciała więc robić mu problemów, chociaż gryzło się to z tym, co robiła i czego była nauczona.

Świtająca Łapa kiwnęła bratu głową. Ten już bardzo dobrze wiedział, co ma robić. Kocur wypchnął Jutrzenkową Łapę przed szereg z paskudnym uśmiechem na pysku. Ślepia mentorów wbiły się w burą, niczym wygłodniałe zwierzę szukające ofiary. Miała przerąbane, szczególnie widząc minę jej nauczycielki.

Sądząc po jej zirytowaniu, które wkradło się na pysk, nie była zbyt rada, że jej podopieczna idzie jako pierwsza.

— Chyba Jutrzenkowa Łapa się zgłasza — mruknął Brzask. Świt uśmiechnęła się paskudnie, liczyła, wręcz czekała, aż ta spadnie z tego cholernego drzewa i skręci sobie kark albo pysk rozwali. Była zakałą rodziny i nie zasługiwała, żeby być nawet członkiem klanu wilka.

Krzywiąc się, obserwowała, jak podróbka siostry podchodzi do dębu i… wymięka. Bo drzewo było pewnie za strome, ha! Pewnie tak, albo zbyt wysokie i bjedna jutrzenkusia się przestraszyła, ojej.

Ślepia Świt błysnęły, gdy tylko nadarzyła się okazja, by zabłysnąć. Miała już kilka treningów z Jadowitą Żmiją, gdzie uczyła się wchodzić, a także i schodzić z wszelkich dostępnych w lesie drzew.

Podeszła więc do pnia, uderzając z barku burą, niemal ją przewracając.

— Szkoda, że cię nie zeżarło w tym lesie — prychnęła w jej kierunku, przeciągając ogonem po ranach młodszej. 

Uśmiechnęła się wyzywająco, wysuwając pazury. Upatrzyła miejsce, którego miała zamiar się uczepić. Napięła więc mięśnie, skacząc. Ostre jak brzytwa pazury wczepiły się w korę, uniemożliwiając złotej upadek. Ta wyciągnęła łapę przed siebie, nim ponownie zahaczyła o pień pazurami, podciągając się wyżej. 

Uścisk miała mocny, poruszała się też tak, jak została wyuczona, lecz nadal mimo wszystko, bała się upadku. 

Spojrzała w dół, upewniając się, że wszyscy obserwują jej poczynania.

— Dobra robota, Świtająca Łapo! — miauknął Pajęczy Splot, uśmiechając się łagodnie. Nie potrzebowała jednak jego aprobaty, młodej wystarczyło, że czarna wojowniczka skinęła łbem. Tyle i aż tyle wystarczyło, żeby wiedziała, iż zadanie wykonała wręcz wzorowo. Była z tego niesamowicie zadowolona, Jadowita Żmija nie chwaliła często, wręcz zdarzało się to raz na wieki, leczy gdy to robiła - Świtająca Łapa była wręcz wniebowzięta. Miała świadomość, że jej nauczycielka jest wymagająca i zdecydowanie nie zaleje ją słodkim potokiem słów, lecz nie potrzebowała tego do szczęścia. Wręcz przeciwnie, częstotliwość pochwał sprawiała, że starała się jeszcze bardziej, byleby tylko ją doceniono.

Zeszła więc na ziemię, praktycznie z taką samą łatwością, jak tam weszła. Dumna uniosła wysoko ogon, prężąc się. Cały czas rzucała wyzywające spojrzenie Jutrzence.

Niech wie, że jest niczym.

[trening wojownika; wspinaczka na drzewa; 707 słów]

[Przyznano 19%]

Od Świtającej Łapy

 Tego ranka usłyszała chyba najlepszą wiadomość na świecie - miała brać udział w sparingach z innymi uczniami. Nie licząc tego, że prócz jej rodzeństwa oraz Pierzastej Łapy, miała przed sobą przegrywów zamiast wartościowego przeciwnika, to jednak była podekscytowana. Nawet bardzo podekscytowana!

Miała, zamiast wykorzystać okazję i spuścić manto Jutrzence, tak całkiem legalnie, bez udawania słodkiej i niewinnej kruszynki. Okazja do tego była wręcz idealna, cala piątka rodzeństwa dostała polecenie od swoich mentorów, że mają czekać na nich na jakiejś polance. Zarówno Świtająca Łapa, jak i Poranna Łapa już tam były, także prowadziły pozostałą trójkę. No, prawie, bo na Jutrzenkę nie zwracały ani grama uwagi, zaś sama złota wręcz marzyła o tym, aby jej siostrę coś zeżarło.

— … no i wtedy Wroni Trans zaczął drzeć ryja jak oszalały — Świt drgnęła, czując, jak siostra ją dźga w bok pazurem. Zmarszczyła nos, kładąc po sobie uszy. — Czy ty słyszałaś, co do ciebie mówię? — Poranek machnęła ogonem, wskakując na gałąź jakiegoś drzewa, która musiała niedawno upaść, przecinając ścieżkę wydeptaną przez kocie łapy.

— Sory, zamyśliłam się o tym ILE TU GROŹNYCH STWORÓW! — drugą część zdania rzuciła w stronę burej, co wywołało wredny śmiech u Brzasku, zachęcając kocurka do dalszego dogryzania Jutrzence.

— Mówiłam, jaki Wroni Trans jest okropny! Wiecznie albo się rzuca, albo wrzeszczy… no panować nad sobą nie umie! — wyburczała niebieska, odrzucając przy tym głowę do tyłu. Jej ogon latał na boki jak szalony, parę razy zaczepiając się o jakieś krzaczory.

— Jak cię podrapie, to będzie miał z nami do czynienia! — odezwał się Brzask, dobiegając do dwóch sióstr idących przodem.

— Dokładnie! Spuścimy mu takie manto, że zapomni, jak się nazywa! — dodała zaraz Świt, ocierając się o policzek siostry, by dodać jej otuchy. Jeszcze tego brakowało, żeby jakiś obdartus darł na nią mordę. — Jesteś wśród swoich, możesz na niego ponarzekać. Nie wydamy cię — miauknęła żarliwie, pełna entuzjazmu, uśmiechając się łagodnie pod wąsem. Nie będzie jej jakiś wypłosz siostry męczył. Jutrzenkę mogli sobie nawet zeżreć na obiad, ale od Poranek, Zmierzchu czy Brzasku wara. Byli ekipą, nierozłączną, od kiedy tylko pamiętała.

Dla tych czterech cieloków życie odda.

Poranna Łapa zamyśliła się na uderzenie serca, drepcząc spokojnie ścieżką, raz po raz przeciskając się między gęstymi krzaczorami.

— Raz, na treningu, gdy nie udało mi się złapać wiewiórki, bo nie nauczył mnie jeszcze wchodzenia na drzewa, zaczął się rzucać i wrzeszczeć, że mam się wziąć do roboty. Nazwał mnie leniwą głupią kotką, rozumiecie? — zamilkła na chwilę, biorąc większy wdech. — Nie moja wina, że on nie umie uczyć! Albo- o! Dwa wschody słońca temu! Miał do mnie pretensje, że nie umiem pływać, więc żeby dotrzeć na dalszą część terenów, musiał szukać płytkiego przejścia! Groził, że mi walnie, rozumiecie?! — niebieska aż się zapowietrzyła, sycząc i wyklinając swojego mentora. Nawet Zmierzch, która cały czas milczała, wyglądała na złą, przynajmniej w odczuciu Świtu.

— Trzeba tego durnego dziada zlać! — miauknęła złota uczennica, nawet nie pytając rodzeństwa o opinię. Ona po prostu oświadczyła, że Wroni Trans powinien dostać w ryj za złe traktowanie ich siostry.

Młoda analizowała słowa młodszej w głowie, gdzie wszystko nabierało jej kształtów oraz sensu. Przypomniała sobie, jak kiedyś, no nie kiedyś, bo było to kilka dni temu, miała trening właśnie z Porankiem. Jadowita Żmija dawała jej po sparingu rady, jak następnym razem może odeprzeć atak przeciwnika, gdzie powinna celować i jakie części ciała chronić. Wroni Trans natomiast? Obwiniał Poranną Łapę o to, że nie udało jej się wgrać, darł mordę jak nawiedzony, rzucając się niczym wściekły, po czym uderzył w pień drzewa, odrywając część kory.

Młoda zaczęła się aż zastanawiać, czy sama ich matka, liderka klanu Wilka, Szakala Gwiazda, wiedziała jakiego popaprańca na mentora dla swojego dziecka? Bycie surowym nauczycielem, jak Jadowita Żmija, to jedno, ale rzucać się z pazurami na uczennicę, bo nie przekazało się jej odpowiedniej wiedzy?

Zielone ślepia kotki przymknęły się, gdy do jej głowy wpadł idealny pomysł. Ukradnie zioła na przeczyszczenie i doda je temu psycholowi do jedzenia…

— Dobra, cicho, bo widzę tego idiotę — miauknął Brzask, gdy tylko zauważyli, że są już ledwo kilka kroków od miejsca treningu, a ten świr mógł ich czasem usłyszeć. Świtająca Łapa szepnęła coś jeszcze Porannej Łapie na ucho, nim wkroczyły na polanę.

Stojąc na niej, kotka miała wrażenie, jakby obraz powoli jej się rozmywał. Wszystko powoli zaczęło wirować i ciemnieć, zaś ona straciła całkowitą orientację, gdzie się aktualnie znajduje.

— WSTAWAJ, NA PRZODKÓW PRZYSIĘGAM, ŻE CIĘ ZWLEKE SAMA! — uczennica wręcz podskoczyła, słysząc czyjś wrzask praktyczny przy swoim uchu. Bębenki bolały ją jak jasna cholera a w uszach piszczało, jakby ktoś myszy zarzynał.

Widząc swoją mentorkę, przysiadła, nie bardzo rozumiejąc, co się dzieje. Przecież przed chwilką była na polanie, tak? Dlaczego więc na zewnątrz było już praktycznie ciemno? No i dlaczego Jadowita Żmija wyglądała na tak wściekłą?

— Zaspałaś — mruknęła wojowniczka, poruszając wąsami. Złość powoli z niej schodziła, zaś na pysku pozostało jedynie niezadowolenie. — Na trening — dodała, widząc, że młoda nie bardzo ogarnia temat.

— Oh… — tylko tyle była w stanie z siebie wydać. Czyli wszystko jasne, to był sen. Nie byli na żadnej wyprawie na polanę, po prostu była zmęczona po poprzednim, całonocnym treningu. To by wyjaśniało dziwne zachowanie Poranka czy jej mentora, o którym opowiadała. No… nic dziwnego, trenowały przecież wieczorem, praktycznie od zachodu dnia poprzedniego, do momentu aż słońce ponownie wzeszło. — Wybacz, nie jestem przyzwyczajona do treningu w nocy — mruknęła spokojnie, wychodząc na zewnątrz. Przeciągnęła się, zaś w jej kręgosłupie coś nieprzyjemnie chrupnęło. Skrzywiła się, drepcząc przy boku czarnej wojowniczki.

— Nauczysz się. Musisz pamiętać jednak, że bitwa może mieć miejsce o każdej porze, więc gdyby do obozu wtargnął wróg - byłabyś martwa — zamilkła na uderzenie serca, zaraz jednak znowu otwierając pysk. — Dzisiaj zmienimy trochę miejsce, na otwartym terenie, tuż pod gwiazdami, było ci zdecydowanie łatwiej widzieć w ciemności, co się działo dookoła. Może i dobrze się wtapiam w mrok nocy, tak jednak światło gwiazd odbijało się od mojego futra. Więc… — stanęła przed wejściem w głębszą część lasu. — Poćwiczymy dzisiaj w lekko innych warunkach, zgoda?

— Wiem, wiem — pokiwała łbem. Trochę miała dosyć tego kazania, że w każdej chwili ktoś może ją zabić, czy inne pierdolety.

Rozumiała, że Jadowita chciała wyszkolić ją najlepiej, jak tylko potrafiła, aczkolwiek wiecznie wałkowanie tego tematu, było już nużące.

Podniosła wzrok, wpatrując się w leśną gęstwinę, nie była co do tego pewna, acz skinęła mentorce głową, wchodząc w niemalże całkowitą ciemność.

[trening wojownika; 1029 słów]

[Przyznano 21%]

Od Świtu (Świtającej Łapy) CD. Bieliczego Pióra

 Młoda Świt wlepiła oczyska w Bielicze Pióro, poruszając rytmicznie ogonkiem. Nie mogła się doczekać kolejnej opowieści mamy, szczególnie że ta opowiadała zdecydowanie ciekawiej, aniżeli KTOKOLWIEK inny. Co prawda kotka była super, acz zdaniem Świt miała jeden mankament - na siłę próbowała wyperswadować jej, że nie jest jej mamą, a nie opiekunką. Złota uparła się jednak niczym osioł, że będzie ją nazywać mamą, bo jest jej mamą i koniec kropka!

Uchyliła pyszczek, gdy Bielik z uśmiechem zaczęła opowiadać.

— Tak... Był ktoś jeszcze. Ktoś mi bardzo bliski, chociaż nigdy się nie poznaliśmy — młoda ułożyła się tuż u jej łap, uważnie nastawiając uszu. Nie mogła przegapić żadnego szczegółu kolejnej kozackiej opowieści mamy! — Nazywał się Jastrzębia Gwiazda. To on powołał do życia kult. Był mentorem Mrocznej Gwiazdy i sprawił, że był tym kim był. Wyszkolił go, a po jego śmierci kontynuował jego dzieło. Był podobno bardzo tajemniczym kotem. Kilka razy próbowałam z nim porozmawiać... Słyszałam, że odzywał się do Mrocznej Gwiazdy, gdy ten był liderem, a nawet był obecny podczas zgromadzenia klanów, gdzie Mroczna Puszcza walczyła o władzę z Klanem Gwiazdy. Opętał mojego brata, Chłodnego Omena.

— Ojej, czyli Chłodny Omen to nasz wujek?! — otworzyła szeroko pyszczek, nie mogąc w to uwierzyć. Skoro Chłód był jej wujkiem, to straszny Gęsi Wrzask też!

Bielik uśmiechnęła się łagodnie, kiwając głową i prosząc, by jej więcej nie przeszkadzano.

— Wybacz mamusiu…

Szepnęła koteczka.

— Jak tylko się o tym dowiedziałam, wypytałam go o wszystko, ale mało co pamiętał. Ale wracając... Jastrzębia Gwiazda ustanowił fundament naszej wiary. Pragnął sprawić, aby nasz klan już nigdy nie był ofiarą. Zawsze byliśmy słabi, a inne klany to wykorzystywały. Raz nawet byliśmy w niewoli i nasza pozycja była naprawdę okropna. Mało kto nas szanował, skoro wciąż dostawaliśmy po tyłkach. Ale on... On dał nadzieję na lepsze jutro. Te walki, w których bierze udział klan. To on je wprowadził. Nie były jednak obowiązkowe. Ale nie dziwie się, bo panował w ciężkich czasach. Kiedyś nasz dawny obóz napadły dziki. Wielu zginęło... A potem jeszcze pojawiły się Dwunożne istoty. Nie żyłam w tych czasach, ale wiele o tym słyszałam od matki. Jastrzębiej Gwieździe udało się uratować klan. Dlatego warto o nim pamiętać. O naszym założycielu. Bez niego wiara w Klanie Wilka w Mroczną Puszczę nie zostałaby ukorzeniona. To niby nic, ponieważ wtedy kult liczył tylko parę kotów, ale spójrz jak to się rozrosło. Teraz nas jest dużo, dużo więcej. I będzie jeszcze więcej. Aż cały klan stanie się wierny Mrocznej Puszczy. Ty także Świt dołączysz do nas. Będziesz przekazywać kolejnym pokoleniom wiedzę o początkach, o kotach, które służyły naszej sprawie. Dlatego nie zawiedź nas.

— O JAAAAA! — zawołała cała podekscytowana, podskakując niczym piłka — Będę tak super, jak Jastrzębia Gwiazda i.. i Mroczna Gwiazda i jak Irgowy Nektar oczywiście! Będę super jak oni wszyscy razem wzięci! — zawołała, układając się między łapami kotki, nim zwinęła się w mały obwarzanek. — Opowiedz coś jeszcze o mrocznej puszczy mamo… — szepnęła. Rozwarła pyszczek, ziewając. Oczka powoli jej się kleiły…

~*~

Spędzenie nocy w lesie poszło jej szybciej, a także łatwiej, aniżeli sądziła. Młoda, słuchając opowieści innych kotów, nastawiała się, że coś będzie próbowało ją zeżreć, jednakże nic takiego się nie stało. Nie, żeby młoda chciała, aby coś jej zagrażało…

No, w każdym razie. Noc jako dzieciak odbyła, także pozostało mianowanie! Najbardziej ekscytujący element całego tego cyrku! Mama Bielicze Pióro zadbała o to, aby kaszojady były dokładnie umyte i prezentowały się zdecydowanie jak najlepiej.

Stojąc przed całym klanem, szczególnie matką, która mu przewodziła, czuła dreszczyk emocji, adrenalinę buzującą w jej żyłach oraz chęć pokazania, że jest najlepsza z najlepszych. Wyszła ledwie zauważalnie przez szereg, unosząc dumnie podbródek.

Chociaż wyraz pyska matki był poważny, to jednak Świt dostrzegła w jej zielonkawych ślepiach miłość oraz dumę; skinęła ledwie widocznie głową matce, dając znać, że jest gotowa.

— Świcie, wystąp — zrobiła tak, jak kazała jej matka. — Ukończyłaś już sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Świtająca Łapa. Twoim mentorem będzie Jadowita Żmija. Mam nadzieję, że Jadowita Żmija przekaże ci całą swoją wiedzę.

Przeniosła wzrok z matki na czarną kocicę o zielonych ślepiach. Kojarzyła ją, ona chyba była jednym z dwóch wojowników, którzy przywlekli Rozwydrzoną Łapę do klanu, zaraz po zgromadzeniu. Przechyliła głowę, obserwując jak Jadowita Żmija podchodzi bliżej, stając praktycznie na przeciwko Świtającej Łapy.

Jej oddech przyśpieszył, ciężko było skłamać, że wszystko jest w porządku, wręcz przeciwnie. Dopiero teraz zrozumiała, jaka odpowiedzialność na nią spadła, nie mogła zwieść matki, klanu… szczególnie matek, zarówno Szakalej Gwiazdy i Bieliczego Pióra. Musiała więc postarać się na treningu, na uznaniu mentorki, bo bez tego nie mogła nawet być mianowana, również było dla niej cholernie ważne. Drżąc niespokojnie, wbiła pazury w ziemię, starając się nie ośmieszyć przed całą społecznością klanu wilka. Chrzanić to pospólstwo, które było mięsem armatnim, lecz kult… to o nich najbardziej się martwiła. Czuła na sobie wzrok praktycznie każdego członka wiary w mroczną puszczę. Odbierali jej pewność siebie, traktując ją tak, jakby była małą myszką, którą zaraz pożrą i pozbawią życia.

Drgnęła, słysząc głos matki, który rozbrzmiewał na cały klan, stojąc tam, nad innymi wyglądała potężnie. Uśmiechnęła się z lekka, zalewając ją ciepłym spojrzeniem zielonych oczu. Świtająca Łapa dobrze wiedziała, że matką ją kocha, bo może i kotka była zapracowana, tak jednak starała się okazywać to na swój własny sposób.

— Jadowita Żmijo, jesteś gotowa do szkolenia własnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Motylego Trzepotu, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją odwagę i siłę, z czego wszyscy cię znamy i cenimy. Będziesz mentorką Świtającej Łapy, mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę i wyszkolisz na wojowniczkę godną miana członka klanu wilka.

Świtająca Łapa zetknęła się ze swoją mentorką nosami, uśmiechając się dumnie. Nie zawiedzie jej, nie może. Jadowita Żmija była dosyć ostrą kotką, tak przynajmniej słyszała. To ona i Gęsi Wrzask dostali głównie polecenie obserwowania Rozwydrzonej Łapy.

Świt słyszała plotki, że ponoć dostali też pozwolenie na… usunięcie jej, jeżeli czarna sprawiałaby jakiś problem…

Na całe szczęście - jej to nie groziło, miała zamiar słuchać się mentorki i wykonywać jej polecenia, przecież skoro kotka była częścią kultu, a także już wojowniczką, to musiała wiedzieć więcej i lepiej, niż od takiego srola, którym mimo wszystko, Świtająca Łapa nadal była.

Odsunęła się na bok wraz z czarną, a gdy cała ceremonia się zakończyła, wyszła z obozu po wcześniejszej rozmowie z mentorką. Mogła iść, lecz musiała stawić się o świcie słońca, jak ironicznie, na trening.

W głowie świeżo upieczonej uczennicy kłębiło się od nadmiaru myśli. Zastanawiała się, jak to wszystko będzie wyglądało. Nie mniej jednak, z wyników mianowania była bardzo zadowolona, szczególnie w przypadku Jutrzenki, która dostanie tak pod dupie na treningu, że będzie latać wiecznie z rykiem.

Słyszała o Ostrej Kostrzewie kilka słów. Kotka była cholerną perfekcjonistką, nie lubiła do tego, jak coś nie szło po jej myśli… Liczyła, że siłowo pokaże jej niedorobionej siostrze, że nie jest warta złamanego wąsa czy lisiego łajna.

Ba! Świtająca Łapa wręcz liczyła, że zmierzy się z burą walce o tytuł wojownika, aczkolwiek… złota miała ambicję, nie tylko ostać mianowaną najszybciej z rodzeństwa, lecz też nauczyć się podstawowej wiedzy medycznej. Wiedziała jednak, że w takim wypadku… będzie musiała prosić o to Gęsi Wrzask a jak wiadomo… sam kocur nie był przyjemnym osobnikiem. Słyszała nawet historie o tym, że za czasów uczniowskich, gdy szkolił jej mamę, wybił jej zęba, bo za dużo pyskowała… Ponoć zrobił to samo też z Rozwydrzoną Łapą!

Z resztą - złota nie była głupia, tak jak Jutrzenka, umiała obserwować to, co się dzieje dookoła. Widziała, w jakim stanie wracała Rozwydrzona z treningów.

Widok poranionej kotki puszczającej się pędem do legowiska napawał ją lekkim strachem. Z tyłu głowy miała na szczęście przypominający głos, że przecież tamta trenuje na wojowniczkę a nie uczy się o paru ziółkach, by nie zdechnąć.

Mętny Zawilec, Pajęczy Splot, Wroni Trans, Ostra Kostrzewa i Jadowita Żmija.

Piątka mentorów, z czego chyba tylko Pająk był w miarę przyjemny w obyciu, tak przynajmniej sądziła Świt. Wiedziała jednak, gdzie się urodziła, że klan wilka to ciężkie środowisko, które zeżre cię i wysra na trawę, jeśli nie będziesz wystarczająco silny i zawzięty, dlatego też nawet mimo młodego wieku, nie dziwiła się, że mało było tutaj kotów, które pierdziały słodko tęczą.

Dotarłszy do celu, wypuściła z mordki żonkila, którego zerwała niemalże zaraz po opuszczeniu obozu i zebraniu gratulacji. Wlepiała ślepia w otoczony kwiatami oraz ładnymi kamieniami nagrobek. Rośliny były świeże - ktoś musiał systematycznie przychodzić i o nie dbać. Nigdy wcześniej nie zapuszczała się to miejsce, lecz z opowieści mamy Bielik, wiedziała czego ma szukać.

Cierniste Drzewo, a raczej jego gałęzie, pięły się ku niebu tak samo, jak w historii opowiadanej przez burą karmicielkę. Świtająca Łapa podniosła wzrok ku niebu, oddychając miarowo.

— Tutaj jesteś — kotka położyła po sobie uszy, słysząc głos matki. Nie brzmiała na złą, bardziej wyczuła nutę ulgi, że znalazła swoje dziecko. — Jadowita Żmija powiedziała mi, gdzie się udałaś.

Pokiwała głową, lecz z jej pyszczka nie uciekł żaden, najcichszy dźwięk.

— Mimo wszystko, nie powinnaś opuszczać obozu sama, przynajmniej nie teraz.

Świt, czy już raczej Świtająca Łapa, skrzywiła mordkę, ciągnąc kąciki swojego pyszczka w dół.

— Chciałam zobaczyć prababcię, mamo — miauknęła cicho, ledwo słyszalnie . Przywódczyni pokiwała głową, otaczając córkę puchatym ogonem. Ta, zesztywniała na uderzenie serca, nie wiedząc co ma zrobić, lecz po chwili, oparła się o bok matki, chowając pyszczek w jej gęstym futerku. Siedziały tak chwilę, nim wróciły do obozu we dwie. Cieszyła się, że nareszcie może spędzić chwilę ze swoją matką sam na sam, szczególnie mając tyle rodzeństwa…

~*~

Mięśnie bolały ją jak jasna cholera, do tego stopnia, że już czuła zbliżające się zakwasy a w zielonych ślepkach zbierały się łzy. Szybko przetarła jednak oczy, idąc dalej z dumnie uniesionym ogonem. Nie miała zamiaru pokazać, że coś było nie tak. Jej mentorka, Jadowita Żmija, dała młodej do wiwatu, przechodząc do konkretów praktycznie na pierwszym treningu.

Świtająca Łapa miała więc spotkanie z rzeczywistością już na dzień dobry, może i czarna wojowniczka nie używała pazurów, tak jednak zadbała o to, by jej podopieczna wyniosła jakąkolwiek wiedzę z tego dnia.

Złota uczennica powtarzała sobie w głowie niczym mantrę słowa nauczycielki, celować w gardło, brzuch i oczy. To były najbardziej delikatne elementy kociego ciała, najbardziej podatne na uszkodzenia. “Ktoś cię dusi - wydrap mu oczy lub zacznij drapać w brzuch” - powtarzała Żmija. Kocica wspomniała jeszcze o jednym miejscu, jednakże wspomniała, że jest to ponoć cios poniżej pasa i tak się nie godzi. Świt jednak tego nie rozumiała, przecież chodziło o to, żeby przeżyć bitwę i zabić przeciwnika, prawda?

Jak na pierwszy raz, jej umysł został zalany zbyt dużą dawką informacji, co przytłaczało młodą, sprawiając nawet, że ta z początku zgłupiała. Na całe szczęście - miała jeszcze całą noc, aby to sobie jakoś ładnie poukładać.

Nie potrafiła jeszcze polować, także po prostu wzięła jakiegoś królika, czy innego zająca ze stosu ze zwierzyną, kierując kroki do kociarni, gdzie liczyła, że spotka swoją mamę i opowie jej o wszystkim, co ją dzisiaj spotkało.

Spięła i tak sztywne mięśnie, gdy mamy nie było w legowisku, niemalże zaczęła panikować, gdy jej zielone ślepia wyłapały burą wojowniczkę, która wychodziła właśnie od medyków z jakimś opatrunkiem na łapie. Odetchnęła więc z ulgą, taszcząc upolowaną przez kogoś piszczkę.

— Mamo! — zawołała donośnie, podbiegając do kotki i ocierając się o jej klatkę piersiową. Stęskniła się, jeśli miała być szczera. Była przyzwyczajona do spędzania czasu z Bieliczym Piórem całego dnia i nocy, więc to, że nie widziała królowej cały dzień było dla młodej czymś nienaturalnym

Mało tego - wróciła bardzo późno z treningu, jako ostatnia z rodzeństwa co skutkowało tym, że cała reszta już spała wymęczona, więc nie miała za bardzo do kogo otworzyć mordki. — Stęskniłam się! — przyznała szczerze i prawdziwie, tym razem nie mając niczego do ukrycia, inaczej niż za czasów, gdy była kociakiem.

— O! Przyniosłam królika! Zjemy razem? Mam parę pytań… — zaszurała łapką w piachu, kuląc uszy.

— Oczywiście, słońce — odpowiedź burej była dla niej niczym miód na serce.

Znalazły jakieś miłe, ustronne miejsce, gdzie nie było mokro od deszczu, a gdzie miały okazję obserwować praktycznie cały klan wilka, który powoli kładł się do snu. Świtająca Łapa przeżuwała jedzenie szybko, odrywając kolejne spore kawałki mięsa. Brak jedzenia przez cały dzień dał jej się we znaki. Przy okazji, oczywiście z pełnym pyszczkiem, zadawała matce milion pytań na minutę.

— I tak szerio muszem pszeszczegać kodeksu? — wymamrotała, gdy przełykała kolejny kawałek mięsa. — To strasznie nudne! — oburzyła się. Myślała, że jak zostanie uczniem, będzie miała więcej swobody, a tu kolejne zasady…

< Bielik? >

[trening wojownika; 2030 słów]

[Przyznano 40%]