Od Szczypiorka CD. Mrówkolwa

Boli mnie łapa. Ale na szczęście nie mam już tego śmiecia dwunożnych w łapie. Miałem na niej za to jakąś dziwną maź pachnącą liśćmi, która podobno pomaga…ale ja nie wiem. Nadal nie mogę nią ruszać, o wstawaniu nawet nie wspomnę.
Nie wiem ile czasu minęło. Odkąd znalazł mnie ten wcale-nie-jeż o imieniu Mrówkolew, leżę w legowisku tych dwóch innych kotów… Jeden twierdzi, że jest uzdrowicielem, że chce mi pomóc. Ale ja im nie ufam. Zawsze gdy ze mną rozmawiają mają taki dziwny wyraz twarzy, jakby ich pyski wygięły się w łuk, ale w dół… To jest dość niepokojące. Staram się nie nawiązywać z nimi głębszego kontaktu. Nie chcę znowu kogoś polubić, żeby potem ten ktoś zniknął. To przykre uczucie. Chyba. Mi raczej nigdy nie jest przykro, ale wydaje mi się że powinno mi być.
Nigdy nie widziałem tylu kotów w jednym miejscu na raz… Zawsze maksymalnie jednego, a tu czasem jest ich nawet pięć… Nie rozumiem jak oni mogą ze sobą rozmawiać w piątkę, skoro ja potrafię skupić uwagę maksymalnie na jednym na raz i to też nie zawsze… Muszę się stąd jakoś wydostać… Może zacząłbym się turlać po ziemi, tylko musiałbym jakoś omijać wystające z ziemi kamienie, i nie wiem czy zmieściłbym się w wejściu do nory… Tam w takim razie musiałbym się zacząć turlać głową do przodu, albo tyłem…tylko nie wiem czy chce mi się ruszać. Muszę to przemyśleć. Jak mi się zacznie chcieć myśleć…
- Jak się czujesz, Szczypiorku? Lepiej z twoją łapką? - zapytał kot, którego imienia nie znałem, ten uzdrowiciel. Właśnie pojawił się przede mną.
Spojrzałem na niego szeroko otwartymi oczami. Nie miałem pojęcia co odpowiedzieć. To pytanie brzmiało wręcz nienaturalnie naturalnie i podchwytliwie. Coś musi tu być nie tak… Nie mogę powiedzieć prawdy, ale nie mogę też skłamać bo jeszcze by się zorientował…
- Nie wiem. - stwierdziłem.
- Nadal cię boli? - nie odpuszczał liliowy kocur.
Spojrzałem mu w oczy. On patrzył na mnie. Czułem, że ten pojedynek spojrzeń może być decydującym starciem w mojej wojnie o przetrwanie na tym świecie. Czułem jak pieką mnie oczy, ale mimo to wiedziałem, że nie mogę odpuścić…ale w końcu nie wytrzymałem.
Zamrugałem.
- Emm… No dobrze, Szczypiorku, jeśli nie chcesz to nie musisz odpowiadać… - zaczął niepewnie uzdrowiciel, ale po chwili na jego pysk znowu wrócił ten dziwny łuk. - Gdybyś czegoś potrzebował, wystarczy, że powiesz. Na razie niczym się nie przejmuj, jestem pewien że szybko wrócisz do zdrowia, a do tego czasu zostaniesz tu, z nami.
I odszedł w stronę wyjścia z nory.
Wtedy wpadła mi do głowy kolejna myśl. Uzdrowiciel powiedział „do tego czasu”… Być może dziwnie to zabrzmi ale dzięki temu, że prawie umarłem, to czuję się tu naprawdę…dobrze. Nie wiem tak w sumie. Nigdy chyba nie czułem się dobrze. Chyba, że czułem, ale wtedy to…nie wiem.
Tutaj nie muszę martwić się o jedzenie, jest mi ciepło i deszcz nie przecieka przez sufit, wiatr nie wieje, nie muszę codziennie rano wymieniać legowiska bo wsiąknęło w błoto po deszczu, no i…nie jestem sam. Co prawda raczej się do tych kotów nie odzywam, unikam rozmowy i lubię być sam…ale wolę być sam z innymi.
A potem pojawił się ten Mrówkolew…
Wbiegł do nory omal nie wywracając się o wystający kamień, od razu podbiegł do mnie. Przy wejściu słychać było jakąś rozmowę, ale nie słyszałem dokładnie… Mam nadzieję, że nie mówią o mnie…
- Hej, Szczypiorku! - zawołał radośnie. - Jak się czujesz? Co u ciebie? Nie wyglądasz za dobrze… Czujesz się dobrze? A w ogóle to wiesz co? Nie uwierzysz! Przedwczoraj upolowałem swoją pierwszą mysz! No i straciłem zęba, zobacz, zobacz! - Mrówkolew wyszczerzył zęby i wyraźnie brakowało tam jednego. - I prawie umarłem, ale jednak żyję! Znaczy ty wiesz, że żyję, widzisz, bo tu stoję przecież, ale…
Kociak znowu zasypał mnie tymi pytaniami i informacjami. Nawet nie próbowałem odpowiadać, czekałem aż skończy. Z jakiegoś nieznanego mi powodu Mrówkolew ciągle próbował nawiązać ze mną rozmowę, z reguły jednostronną, ale jednak. Zastanawiałem się czy to podstęp, być może kociak próbuje odwrócić moją uwagę od kogoś lub czegoś, albo może chodzić o coś zupełnie innego, nie mam pojęcia...
Po chwili zorientowałem się, że Mrówkolew stoi nade mną i patrzy na mnie wyczekująco, jakby oczekiwał odpowiedzi na jakieś pytanie. Spojrzałem na niego. Muszę szybko coś wymyślić, cokolwiek…
- Tak. - powiedziałem pewnie.
Mrówkolew spojrzał na mnie ze zdziwieniem.
- Ale jak to? Przecież skoro niebieska woda z rzeki robi tak, że rośnie zielona trawa, to zielona woda musi robić…niebieskie…jagody! Tak! No a żółta...fioletowy kolor? Czyli…motylki? Motylki są fioletowe! Jak myślisz?
Zacząłem zastanawiać się o co musiał mnie zapytać żeby doszedł do takich wniosków... Zawahałem się. To rzeczywiście bardzo trudne pytanie natury filozoficznej… Na szczęście ja też trochę znam się na teoretyzowaniu i poszukiwaniu tajemnej wiedzy. Po dłuższej chwili wyjątkowo zdecydowałem się odpowiedzieć.
- Myślę, że to fioletowe motylki robią fioletową wodę, a nie woda motylki. A trawa robi niebieską wodę.
Mrówkolew otworzył szerzej oczy ze zdziwienia, jakby właśnie rozwiązał największą zagadkę wszechświata.
- Masz rację! Nie wpadłbym na to! Ale fajnie się z tobą rozmawia, chciałbym tak cały czas! No a na przykład wyobraź sobie coś takiego, że…
W sumie miło tu. Nareszcie mogę porozmawiać z kimś na poważne tematy... Mógłbym tu zostać na stałe.
Wcale nie. Nie mogę. Nie mogę nikomu ufać. Poza tym na pewno mnie tu nie chcę. To logiczne.
A w ogóle to znowu jestem głodny. Bez sensu.

<Mrówkolwie?>

[894 słów]

[przyznano 18%]

Od Szczypiorka CD. Mrówkolwa

Szedłem przez las. Było całkiem ciepło. Słońce świeciło. To znaczy nie wiem, czy to na pewno słońce, bo zawsze gdy patrzyłem w niebo i próbowałem je znaleźć, to czułem, jakby oślepiało mnie światło…Wyjątkowo nie byłem też głodny. Chyba wreszcie udało mi się opanować tę tajemną sztukę polowania…a przynajmniej na, tyle że złapałem leżącą na ziemi małą myszkę. Wystawały z niej liczne, małe, białe, ruchome… cosie. Nie wiem, co to było, ale one niewątpliwie były najsmaczniejsze.
Czyli generalnie wszystko byłoby idealnie, gdyby nie fakt, że nie mogę chodzić. Prawie. Bolała mnie cała przednia lewa łapa. Może…księżyc temu pamiętam że gdy szedłem brzegiem rzeki, zastanawiając się, czy aby na pewno wiem, jak wrócić do mojego legowiska (potem przypomniałem sobie, że właśnie szukam nowego domu), nagle poczułem ukłucie, a potem ostry piekący ból. Nie byłem pewien, co się właściwie stało, nigdy mnie tak nie bolało. Uznałem, że przejdzie. Zawsze przechodziło.
Tyle że z każdym dniem było coraz gorzej.
Po jakimś czasie zorientowałem się, że w łapie mam coś jakby…przezroczysty kawałek lodu, który…topnieje na czerwono. Dopiero potem zrozumiałem, że to moja krew. I w końcu doprowadziłem do tego, że nie mogę się poruszać. Pomyślałem, że mógłbym zacząć się turlać, ale jeszcze w trawie mogłyby czyhać na mnie inne kawałki czerwonego lodu, a tego bym nie chciał.
W końcu zebrałem się w sobie i postanowiłem coś zrobić. Poszukać…pomocy, może. Może są jakieś magiczne roślinki, które topią czerwony lód, ale nie na czerwono, tylko tak…zwyczajnie. Że zniknie i nie będzie bolało. Albo, żebym chociaż znalazł nowe legowisko i mógł pójść spać. To też by było dobre.
Tak więc ruszyłem na wyprawę mojego życia. Czułem, jakbym szedł co najmniej kilka dni, choć z tyłu głowy czaiła się ta okropna racjonalna myśl, że przeszedłem ledwie kilka lisich susów. Nie za dobrze. W pewnym momencie zacząłem czuć, jakby mgła przysłaniała mój umysł. Nie wiedziałem już dokąd idę, ani czy w ogóle idę.
To już koniec, pomyślałem. Umrę tu, będąc nikim, nic nie osiągnąwszy, samotny, bez przyjaciół, bez rodziny, nie wiedząc, co się stało z moją matką, ojcem albo z Uczniem Śnieżną Łapą. Wszyscy mnie opuścili. I wiem, że już nigdy nie będę miał szansy, by znaleźć kogoś, kto by ze mną został, kto by zrozumiał, kto by mnie nie zostawił. Moje życie nie miało sensu od samego początku – ta myśl zawsze towarzyszyła mi gdzieś w tle, nieważne co bym robił. Nigdy nie czułem potrzeby towarzystwa. A teraz, dopiero w mojej ostatniej godzinie, czuję ją nawet trochę. Umrę tu, przez jeden kawałek czerwonego lodu. Właściwie to…ja chyba zawsze miałem gdzieś w swoim ciele taki kawałek lodu. W sercu, zimnym jak lód, lecz niewątpliwie czerwonym. Tak więc nadchodzi mój koniec, i…
- Ktoś ty?
Otworzyłem oczy. Czyli chyba… cały czas stałem w miejscu. Fajne.
Przede mną stała mała puchata kulka, którą początkowo wziąłem za średniej wielkości jeża. Przeżyłem kiedyś bliskie spotkanie z jeżem. Myślałem, że to kwiatek i wsadziłem mu nos w futro… kolce… czy co on tam miał. Bolało.Potem dopiero zorientowałem się, że to nie średniej wielkości jeż, ale…kot. Jak ja dawno nie widziałem żadnego kota… One zawsze były takie małe?
Kot miał czekoladową sierść i duże, pomarańczowe oczka.
Zamrugałem.
- Jestem Szczypiorek – powiedziałem… Chyba, bo ból w łapie był coraz silniejszy, coraz mniej widziałem... Nie wiem co ma ból w łapie do pola i ostrości widzenia, ale najwyraźniej coś w tym jest. Rozmawialiśmy dalej, ale w końcu poczułem, jak świat wiruje mi przed oczami i…przewracam się.
Teraz to na pewno umarłem.

***

Nie umarłem. Fałszywy alarm. Znowu miałem szczęście. Albo pecha. To zależy od punktu widzenia. Mój punkt widzenia był skierowany na ścianę naprzeciwko mnie.
Przez głowę przelatywały mi obrazy z ostatnich…godzin? Dni? Ciężko powiedzieć. Pamiętam głównie ból. Ciemność. Tego małego nie-jeża średniej wielkości, jakiegoś innego kota, liliowego, i na pewno paru innych, ale pamiętanie ich to dla mojego mózgu zbyt duże wyzwanie.
Teraz nie czułem już bólu w łapie. Może troszeczkę. Ale nie byłem w stanie podnieść głowy i spojrzeć co to spowodowało. Nie miałem siły. I wtedy znowu usłyszałem ten głos.
- Cześć! – powiedział entuzjastycznie brązowy kociak. – Jak się czujesz? Nadal cię boli? Twoja łapa nie wyglądała za dobrze, ale już chyba powinno być dobrze, nawet bardzo! Jest dobrze? Słyszysz mnie?
Patrzyłem na niego w bezruchu. W końcu postanowiłem zadać pytanie, które tak bardzo mnie nurtowało, od samego początku.
- Jesteś jeżem?
Kociak spojrzał na mnie ze zdziwieniem. Po chwil wahania odpowiedział.
- Nie… Jestem Mrówkolew! A ty Szczypiorek, prawda? Ale masz fajne imię! Prawie tak fajne jak moje! – zmierzył mnie spojrzeniem, i chyba dostrzegł, że najlepiej to ze mną nie jest. – Ojejku, nie wyglądasz za dobrze… Zaczekaj tu, nigdzie nie idź, zaraz wrócę!
Jakbym mógł, chociaż się poruszyć...
I Mrówkolew pobiegł…gdzieś poza moje pole widzenia.
Nie jestem pewien czy to sen, czy nie, ale jedno jest pewne – znowu jestem głodny.

Wyleczeni: Szczypiorek

<Mrówkolwie?>
[795 słów]

[przyznano 16%]

Od Szczypiorka

Parę księżyców temu…

Jestem głodny. Znowu. Albo nadal. To zależy.
Siedzę w moim kolejnym tymczasowym schronieniu, w takim… wgłębieniu w ziemi. Naznosiłem tu bardzo dużo liści i mchu, więc jest tu bardzo przytulnie. Lubię to miejsce. Chyba tu już na stałe zostanę.
Szkoda, że nie ma tu ucznia Śnieżnej Łapy, on zawsze pomagał mi coś upolować, coś, co dało się zjeść. Ja chyba nie potrafię sam. To znaczy… faktycznie, ostatnio udało mi się upolować jakiegoś ptaka, leżał na trawie, ale ruszał się. A przecież ruszających się ptaszków się nie je, no bo jak? A potem, parę dni później, upolowałem taki mały, wolno pełzający, łysy ogon wiewiórki z muszlą na górze. Ale jak go zjadłem, i nic złego się nie stało, to zjadłem ich więcej i…potem przez następne kilka dni nie mogłem się ruszać… To było niemiłe.
Ciekawe, co się z nim stało… To znaczy z uczniem Śnieżną Łapą. Mam wrażenie, że ostatni raz gdy go widziałem, to było wczoraj, ale…jestem pewien, że wczoraj go nie widziałem. Już sam nie wiem. Brakuje mi go.
Wtedy przez głowę przeszła mi jedna myśl – to moja wina, że go nie ma? Może zrobiłem coś nie tak, jak zwykle czegoś nie zrozumiałem, może mi coś powiedział, a ja jak zawsze zapomniałem albo to zignorowałem, może ma przeze mnie kłopoty…
Zamrugałem.
Jestem głodny.

***

Wyszedłem z mojego przytulnego legowiska. Muszę upolować jedzenie. Przyczaiłem się za pniem drzewa, tak jak pokazywał mi uczeń Śnieżna Łapa. I wtedy, między źdźbłami trawy, zobaczyłem małe, szare stworzonko… Mysz. Zamarłem. Mysz była tuż przede mną. Wystarczyłoby skoczyć na nią, i miałbym co jeść. Nie byłbym już głodny. Uczeń Śnieżna Łapa byłby ze mnie dumny. Matka też. I ojciec. Ale właściwie, to… mysz to taki… mały kot. Też ma cztery łapki, tyle że mniejsze, też ma futerko, długi ogonek, dwoje oczu, nos i wąsy, też żyją w lesie, też mają swoje rodziny…chyba… I też lubią mieszkać w przytulnych legowiskach pod ziemią. Dlaczego miałbym ją zjeść? Dlaczego ona, skoro jest tak podobna do mnie, nigdy nie upolowałaby mnie? Może to kwestia małego rozmiaru myszy i faktu, że raczej z reguły nie je mięsa. Ale może teoretycznie skoro ona może nie jeść mięsa, a jest tak podobna do mnie, to ja też mogę go nie jeść? Mógłbym zacząć jeść. Co jedzą myszy? Trawę? Mógłbym zacząć jeść tra… nie, w sumie to jednak bym nie potrafił. Ale może chociaż przestałbym jeść myszy? A zaczął jeść ptaki. Bo one nie wyglądają jak koty. Chociaż teoretycznie, ptaki też mają…
Zamrugałem.
Skoczyłem, złapałem mysz w swoje zęby, poczułem smak krwi w pysku. Mysz nawet nie pisnęła.
Zaraz nie będę głodny. Szkoda, że tak łatwo nie mogę po prostu przestać być sam...

[433 słów]

[przyznano 9%]

Od Szczypiorka

Było gorąco. Od dłuższego czasu nie padało. Siedziałem w swoim legowisku, znajdującym się w opuszczonej jamie borsuka. Było tam trochę chłodniej niż na zewnątrz, ale nadal... Nie lubię jak jest gorąco. Chyba jednak wolałem zimno.
Pojawił się też kolejny problem. Od jakiegoś czasu zaczęło mnie piec oko. Nie wiem dlaczego. Myślałem że to nic, że przejdzie, ale nie przechodziło. Czułem jakbym cały czas miał tam piasek, i nawet nie mogę tego oka wyczyścić. Jak się czyści oko? Ja nie wiem...
Tak średnio na nie widzę. Chyba jednak muszę coś zrobić.
Wstałem, wyszedłem z lęgowiska. Nawet nie zauważyłem jak zrobiło się ciemno. Przynajmniej jest chłodniej.
Skierowałem się w stronę małej rzeczki nieopodal. Kilka razy potknąłem się o kamienie - mam nadzieję że to były kamienie - a ciemność w parze z problemami ze wzrokiem nie pomagała. W końcu dotarłem na miejsce. Podszedłem do brzegu, zanurzyłem głowę po stronie bolącego oka w rzece. Ciężko było je otworzyć. W końcu wyciągnąłem głowę. Poczułem się trochę lepiej. Mam nadzieję że to nie znaczy że umieram. Podobno jak się umiera to się zaczyna czuć lepiej...
Chyba muszę zrobić coś więcej. Nadal boli.
Uczeń Śnieżna Łapa kiedyś pokazywał mi różne zioła... Mówił coś o zakażeniach... Może to ja mam zakażenie? Ale krew mi nie leci... Chociaż w sumie to nie widzę.
Mówił o liściach dębu... Może to zadziała? Teraz tylko muszę znaleźć dąb. Po ciemku. Z rozmazanym obrazem.

***

Po licznych trudnościach i przychodach dotarłem do dębu. Wspiąłem się, spadłem, wspiąłem się jeszcze raz, zerwałem liście - mam nadzieję że to były liście - i teraz jestem na dole. Przeżułem je na papkę, tak jak mówił Uczeń Śnieżna Łapa... Ale jakieś to podejrzane. Niby jak zepsuty liść ma pomóc?
Ale nie zastanawiałem się za długo, bo wiedziałem że ja się nie znam. Poza tym mógłbym się kłócić gdyby był tu Uczeń Śnieżna Łapa, ale go nie ma.
Wyplułem papkę na większy liść, i po chwili wahania zanurzyłem w niej zamknięte oko.
Fuj.
Jak podniosę głowę to to mi spadnie. Więc po prostu chyba tak sobie poleżę. Bez sensu tak. Źle to zaplanowałem. Jak zawsze.
A w ogóle to głodny jestem.

***

Rano poczułem się trochę lepiej. Pójdę wypłukać tego biednego liścia z mojego oka. Wtedy na pewno będę widział.

(357 słów)

[przyznano 7%]

Wyleczeni: Szczypiorek

Od Szczypiorka

Przed karnym imieniem Śnieżnej Łapy

Była noc. Na niebie nie było ani jednej chmury, jedynie bezkresna ciemność. Jest zimno. I jestem głodny. Właściwie to cały czas jestem głodny. Uczeń Śnieżna Łapa stwierdził ostatnio, że to nic dziwnego, skoro jem same robaki… Ale ja mu nie wierzę. On ciągle mówi takie dziwne rzeczy, typu „Szczypiorku, nie można wchodzić na zamarzniętą rzekę, bo można utonąć”, albo „Szczypiorku, zejdź stamtąd, nie umiesz pływać i zaraz lód się załamie”, czy coś w stylu „Szczypiorku, trzymaj się lodu, zaraz cię wyłowię”… Nie wiem, o co mu chodzi. A jak go proszę żeby mi wytłumaczył, to wygląda jakby się denerwował. Tak, ostatnio zauważyłem u siebie postęp – zacząłem odróżniać kiedy ktoś się denerwuje, a kiedy jest szczęśliwy. To już coś. Myślę, że z czasem będzie coraz lepiej.
Obróciłem się na drugi bok. Boli mnie brzuch. Głodny jestem. I co teraz? Teoretycznie powinienem się ruszyć, pójść coś upolować jak mi pokazywał Uczeń Śnieżna Łapa, ale…sam nie wiem. Ja chyba nie potrafię. Może po prostu zostanę tu i poleżę, poczekam na śmierć z wygłodzenia, z przemrożenia, zjedzony przez żuki, albo coś…
Spojrzałem w stronę jednego z kątów legowiska – rósł tam dość duży, rozłożysty, czerwony…kamień w białe plamki. Uczeń Śnieżna Łapa powiedział kiedyś, że to się nazywa „grzyb”. Ale ja nie wiem jak on go odróżnił od zwykłego kamienia…a wcześniej myślałem że to coś jeszcze innego. Powiedział też, że nie powinno się ich jeść, ale…on mówi różne rzeczy. A ja jestem zbyt głodny żeby się nad tym głębiej zastanawiać, ale…ostatnia moja przygoda z tym…”grzyb” nie skończyła się zbyt dobrze…

Kila księżyców temu…

- Dobrze Szczypiorku, jeśli chodzi o polowanie, to robisz coraz większe…postępy, powiedzmy - Uczeń Śnieżna Łapa rzucił niepewne spojrzenie w stronę stosu „zwierzyny” którą upolowałem; zrolowany liść paproci, martwe pół myszy, dwa brzozowe patyki i srebrna, błyszcząca, bliżej nieokreślona bryła czegoś. - Myślę, że następnym razem uda ci się złapać coś…jadalnego.
- Ale to wszystko jest jadalne. - stwierdziłem.
- Nie, Szczypiorku, nie jest. Nikt by tego nie zjadł, można się zatruć, albo udławić…
- Ja bym zjadł.
Biały kocur przewrócił oczami.
- Ty to byś wszystko zjadł.
- Tak.
Uczeń Śnieżna Łapa pokręcił głową.
- Dobrze, to może ci trochę pomogę… Wiesz, jak wygląda wiewiórka?
Zamrugałem niepewnie. To podchwytliwe pytanie, prawda? Tak, no oczywiście… Już nauczyłem się wyłapywać, kiedy Uczeń Śnieżna Łapa zadaje podchwytliwe pytania, albo używa tych swoich zagrywek retorycznych…
- Oczywiście że tak. - odpowiedziałem.
- No to jak? Opisz mi ją. - spojrzał na mnie z wyczekiwaniem.
Zamyśliłem się.
- Czerwona. - rzuciłem, licząc na to, że zgadłem.
Biały kocur pomyślał chwilę, po czym powoli kiwnął głową.
Czyli jednak. Już wiem, o czym mówi. Widziałem kiedyś tą całą…”wiewiórkę”.
- I co dalej?
- Ma na dole taki jakby długi… - zaciąłem się. Nie wiem, jak to nazwać…
- Ogon. Tak, ma ogon. Bardziej z tyłu, niż na dole, ale…tak. - westchnął. - No dobrze, to idź, ja tu zaczekam. Spróbuj upolować wiewiórkę.
No to poszedłem.

***

Jakiś czas później…

Upuściłem swoją zdobycz na ziemię. Zajęło mi to bardzo dużo czasu, to całe węszenie, tropienie, skradanie się… Ale udało się. Upolowałem moją pierwszą prawdziwą zdobycz. Wiewiórkę. Uczeń Śnieżna Łapa we mnie nie wierzył, wiem to, ale ja tego dokonałem. To mały krok w skali świata, ale duży krok dla…
- Szczypiorku. - zaczął załamany Uczeń Śnieżna Łapa. - Ale to jest muchomor, nie wiewiórka…
Spojrzałem na niego.
- Ale jest czerwony. I ma na dole taki długi biały…
- Trzon. Nie ogon. To jest trzon. To jest muchomor, a to jest… - westchnął. - Dobra, wiesz co, po prostu… Wrócimy do tego następnym razem. I nie próbuj tego jeść.
- Dlaczego?
- Bo umrzesz, to jest śmiertelnie trujące.
- Ale ty tak o wszystkim mówisz.
Uczeń Śnieżna Łapa spojrzał w niebo, ewidentnie załamany. Po chwili wpadł na pomysł.
- A zjadłbyś taką…żywą wiewiórkę, w całości?
Zamrugałem. Zdaje się, że znowu próbuje w jakiś sposób przetestować moją czujność na jego triki umysłowe… Ale ja się nie dam.
- No nie. Bo wiewiórka zjadłaby mnie, od środka. A to trochę boli.
Biały kocur spojrzał na mnie przez chwilę jakby chciał coś powiedzieć, ale odpuścił, i ograniczył się do czegoś innego.
- Tak, Szczypiorku. Dokładnie. Nie jedz tego mucho…tej wiewiórki.

(693 słowa)
14%

Od Szczypiorka

Początek Pory Nagich Drzew

Było zimno. Śnieg padał coraz mocniej. Na razie nie było go dużo, ale widziałem, że nie zapowiada się na poprawę pogody. Szedłem przez las, przed siebie, nie do końca wiedząc, gdzie jestem. Było tak cicho i spokojnie…
Nie bardzo wiem co mam robić. Pierwszą moją myślą było znalezienie jakiegoś schronienia. Z drugiej jednak strony zacząłem się zastanawiać… Co by się stało, gdybym na przykład teraz po prostu położył się na ziemi i…nie ruszał się? Byłoby mi zimno. Bardzo. Coraz bardziej. A potem co?
Zatrzymałem się na chwilę.
- „Nie, nie zrobisz tego” - powiedziałem sobie. I ruszyłem dalej. W takim wypadku moja sytuacja robi się trudniejsza. Muszę znaleźć jakieś schronienie… Pamiętam, że Uczeń Śnieżna Łapa opowiadał coś kiedyś o jakichś…siedliskach dziwnych dwunożnych istot. Podobno te istoty mają niewytłumaczalną słabość do kotów i usługują im z jakiegoś powodu. Przynajmniej tak słyszałem. Kiedyś razem z uczniem Śnieżną Łapą wybrałem się za rzekę, razem widzieliśmy te siedliska…ale nie skończyło się to zbyt dobrze…

***

Kilka księżyców temu, jeszcze przed karnym imieniem Śnieżnej Łapy

Było bardzo, bardzo gorąco. Siedzieliśmy obok siebie, ukryci za jednym z krzaków. Patrzyliśmy prosto na ten dziwny, kwadratowy…kamień, do którego co jakiś czas wchodzili i wychodzili Dwunożni.
- Nie wierzę, że mnie na to namówiłeś, Szczypiorku… To źle się skończy, zobaczysz. - powiedział Uczeń Śnieżna Łapa.
- To był twój pomysł.
- Nie prawda! Ja tylko powiedziałem, że dwunożni wyglądają i żyją trochę jak borsuki, a ty stwierdziłeś że mi nie wierzysz i chcesz dowodu! I powiedziałeś, że jak nie pójdę z tobą to i tak pójdziesz sam i najwyżej wpadniesz do rzeki i umrzesz!
- No tak. Tak było.
- I w którym miejscu według ciebie to był mój pomysł?
Zamyśliłem się. Dawno już zauważyłem, że Uczeń Śnieżna Łapa cechuje się wysoko rozwiniętą znajomością zagrywek retorycznych, a ja nie mogłem z nim konkurować.
- Nie wiem. Ty mi powiedz. To był twój pomysł.
Uczeń Śnieżna Łapa warknął z irytacji.
- Dobrze, to może potraktujmy to jako…część treningu. Poznawanie terenu, czy coś…
Nagle z lewej strony, z głośnym warkotem wyłonił się potwór dwunożnych… Przypatrywałem mu się z ciekawością. Dotychczas widziałem go tylko raz. Gdy postanowiłem zobaczyć Drogę Grzmotu zaraz po tym, jak Uczeń Śnieżna Łapa powiedział że mam tego nie robić.
Potwór zatrzymał się bardzo blisko krzaków, w których byliśmy ukryci. Wysiadł z niego jakiś Dwunożny, dość włochaty jak na przedstawicieli jego gatunku…przypominał bardziej wiewiórkę. Dwunożny trzymał w łapie coś w rodzaju…małego patyczka, z którego unosił się dym. Dwunożny wypuścił patyczek który spadł na kamień na ziemi, a sam poszedł w kierunku siedliska… Gdy tylko zniknął nam z pola widzenia, powili wypełzłem zza krzaka.
- Szczypiorku, co ty robisz? Wracaj tu, bo cię zobaczy! - szepnął Uczeń Śnieżna Łapa.
Nie posłuchałem.
Usiadłem przy tych kamieniach, wpatrywałem się w dymiący patyczek… Strasznie śmierdział, trochę jak ten Potwór…
Śnieżna Łapa podszedł do mnie, rozglądając się nerwowo.
- Szczypiorku, zostaw to. Nie wiesz co to robi, może to…niebezpieczne.
Zastanowiłem się chwilę. Wyciągnąłem łapę, przesunąłem patyczek, a ten upadł na trawę. Był gorący.
- Szczypiorku, nie dotykaj tego!
Za późno. Jeden z liści który dotknął patyczek zaczął się palić. Może to przez to, że jest tak ciepło…? A potem zajął się kawałek suchej trawy. Właściwie cała trawa dookoła była sucha, więc to chyba tylko kwestia czasu, aż…
- Szczypiorku, co zrobiłeś?! Szybko, ugaś to jakoś! - wstał, i zaczął się nerwowo rozglądać za czymś, co mogłoby pomóc ugasić ten patyczek…i to dookoła niego.
Wyciągnąłem łapę, żeby spróbować to ugasić.
- Ale nie łapą, Szczypiorku! Nie łapą!! - biały kocur ewidentnie czymś się denerwował. Nie rozumiem czym.
Ogień coraz bardziej się rozprzestrzeniał.
Zobaczyłem stojące przy Potworze Dwunożnych taki czerwony, niewielki pojemnik, a dookoła niego na trawie widziałem rozlaną jakąś mieniącą się w słońcu różnymi kolorami ciecz… To na pewno woda. Na pewno da się nią to ugasić…
- Szczypiorku, nie!!!

***

Ale na szczęście wszystko skończyło się dobrze. Także teraz muszę udać się do tego siedliska, tam na pewno jest cieplej. Ciekawe co jedzą tacy Dwunożni. Bo jestem trochę głodny. Przeczekam tam zimę. Albo przynajmniej posiedzę tam do czasu, aż ten cały „śnieg” nie zniknie… Dowiedziałem się od Ucznia Śnieżnej Łapy, że biały mech który pojawia się gdy robi się zimno, to „śnieg”. Dziwna nazwa. Co to w ogóle znaczy? Śnieg.
Zobaczyłem je. Nie zmieniło się, nadal było takim…białym kamieniem, w którym mieszkali Dwunożni. Tylko na ścianach widać było takie…czarne smugi. Ciekawe od czego…

(720 słów)

[przyznano 14%]

Dodaj reakcję

Od Szczypiorka

Jest zimno. Bardzo zimno. A ja jestem sam, w swoim małym legowisku w krzaku... Śnieg nie przestaje padać. Ledwo mogę się ruszać. W sumie to wcale. Chyba powinienem coś zrobić, zanim zamarznę i...co się właściwie wtedy stanie? Może tam jest lepiej? Co to jest to "tam"? Czy tam coś jest czy nie ma nic? Czym jest "nic"? Czy tam też jest zimno? A może...

Wtedy zawiał przeszywająco zimny wiatr. Zatrząsłem się. Moje legowisko ani trochę nie jest osłonięte od wiatru, jedynie trochę od śniegu, ale nawet i to nie zawsze. 

Przypomniałem sobie wtedy ucznia Śnieżną Łapę... w ogóle ostatnio ciągle sobie go przypominam... ale teraz akurat chodzi o konkretny moment - wtedy, gdy mówił o tych całych "ziołach". Że podobno leczą. Może mi też pomogą?

Z tego co pamiętam, matka - nim odeszła - zostawiła tu właśnie jakieś zioła... Mam wrażenie, że tylko ja nie wiem co to właściwie jest. Z trudem poruszyłem się i zacząłem odsuwać mech z legowiska, w ich poszukiwaniu. W końcu znalazłem - była to lekko zasuszona gałązka z żółtymi kwiatami, wciąż o ostrym zapachu...to chyba wrotycz. Pamiętam z wykładu ucznia Śnieżnej Łapy. 

Stwierdziłem że może spróbuję, najwyżej otruję się i umrę... A jak nie zjem, to też umrę, z tego zimna... 

Zjadłem go. Był niedobry. Chyba umarłem.

***

Jakiś czas później, śnieg ustał, zaczął topnieć. Jednak nie umarłem. Chyba. To znaczy czuję się lepiej. W blasku słońca stwierdziłem, że moje legowisko wygląda jak nora ślepego borsuka... A w ogóle to jest nieszczelna. Moja matka najwyraźniej nie czuła jakiejś potrzeby zapewnienia swojemu dziecku w miarę akceptowalnych warunków życia. To było do przewidzenia. 

Wstałem i poszedłem szukać... czegokolwiek, czym możnaby je uszczelnić. Znalazłem dużo patyków i gałązek, trochę liści, mchu... 

Trochę mi zajęło ich zgromadzenie, drugie tyle uszczelnienie legowiska. Mogłem to zrobić wcześniej. 

Chyba poszukam jakichś ziół...

[297 słów] 

[Przyznano 6%]

Wyleczeni: Szczypiorek 

Od Szczypiorka CD. Śnieżnej Łapy (Śnieżnego Wichru)

       Patrzyłem niepewnie na Ucznia Śnieżną Łapę… Nie jestem pewien co on do mnie mówi, ani czy w ogóle coś mówi. Od wczoraj rana czułem się bardzo dziwnie… Najpierw obudziłem się sam, w legowisku. Niby nic nowego. Gdy otwierałem oczy, to tak średnio widział na to lewe…w sumie, to wcale. No cóż. Potem zobaczyłem na ziemi kilka plamek krwi. To już trochę dziwne. Następnie zdałem sobie sprawę, że to jego krew, a na oku mam ranę i dlatego nie widzę. To było…ciekawe doświadczenie. Resztę dnia spędziłem leżąc na ziemi, w bezruchu. Nie byłem pewien dlaczego, ale…nie mogłem się ruszyć. Wieczorem matka nie wróciła. Tego ranka obudziłem się, znowu sam, znowu te same przeżycia, analizy i doświadczenia…i wtedy zdałem sobie sprawę, że…i tu znowu nie jestem pewien z czego, ale…przypomniałem sobie o Uczniu Śnieżnej Łapie. Jak przez mgłę pamiętam, że wstałem, a teraz…nagle stoją przed białym kocurem i nie wiem co się dzieje. Nie czuję się najlepiej

Wtedy zobaczyłem, że Uczeń Śnieżna Łapa przestał mówić – czyli jednak mówił… - i patrzy na mnie. Oczekuje ode mnie jakiejś reakcji? Zadał jakieś pytanie? A może…

- Jesteś rozmazany. – stwierdziłem.

Rzeczywiście. Widziałem tylko białą plamę, na tle…wielkiej białej plamy. Ale TĄ białą plamę poznałbym wszędzie… Może to kwestia tego, że inne białe plany do mnie nie mówią…znaczy większość. Albo nie…

Biały kocur wydał się zmartwiony…to znaczy tak podejrzewam, bo nie widzę. Ale już mniej więcej rozróżniam emocje. To jest plus.

- Szczypiorku… Potrzebujesz pomocy, teraz. – oznajmił stanowczo. – Zajmę się tym, nie przejmuj się. Zobaczysz, wszystko będzie dobrze…

- Chyba nie zobaczę. – miałknołem. No bo…jak mówiłem, nie widzę.

Biały kocur zamrugał. Chyba. Bo jak już mówiłem…

- Nie mów tak. Poczekaj, muszę tylko… - zawahał się. Zauważyłem, że ma wyciągnięte pazury. Tak, bo to akurat zauważyłem.

- Co robisz?

- Mówiłem… Kunia Norka nie pomoże… - zaczął Uczeń Śnieżna Łapa. - …tobie. Ale mi…

- Nie potrzebuję pomocy.

Biały kocur spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

- Szczypiorku… Ty dosłownie nie widzisz.

- Skąd wiesz?

- A ile kamieni widzisz? – spytał, odwracając się prawdopodobnie w stronę domniemanych kamieni. To jakiś podstęp. Testuje mnie. Ale ja się nie dam.

- A sam nie widzisz? Najwyraźniej to ty potrzebujesz pomocy, nie ja.

- Szczypiorku…

- Jest tu…wystarczająco dużo kamieni.

- Szczypiorku.

- Od dwóch, do siedmiu.

- Szczypiorku! – Uczeń Śnieżna Łapa podszedł do mnie. Znaczy prawdopodobnie, bo nagle zobaczyłem go wyraźniej. Zmierzyłem go wzrokiem, nie cofnąłem się.

- Tu nie ma żadnych kamieni… - stwierdził biały.

Zamrugałem. Muszę jakoś odwrócić tą potyczkę słowną na moją korzyść…

- Mówiłem od trzech do siedmiu.

- Ale tu nie ma ich wcale!

Zawahałem się. Uczeń Śnieżna Łapa najwyraźniej potrafi lepiej posługiwać się środkami retorycznymi i manipulacją słowną… Nie będzie tak łatwo, jak myślałem. Nie chcę pomocy. Nie potrzebuję pomocy. Po co komu pomoc? Przecież pomoc to tylko takie…taki… Co to jest „pomoc”?

- To tylko twoje zdanie.

Biały kocur warknął z irytacji.

- Dobrze, zrobimy tak. – zaczął. – Ty tu zaczekaj, nie oddalaj się, a ja…się tym zajmę, dobrze?

Patrzyłem mu chwilę w oczy.

- Nie.

- Świetnie. Zaraz wrócę.

I zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć – zniknął między…innymi białymi plamami. Nie jestem pewien co on planuje. Mam nieodparte wrażenie że ta cała „pomoc” to synonim czegoś złego…

<Uczniu Śnieżna Łapo…?>

[520 słów]

[Przyznano 10%]

Od Szczypiorka

(Przed karnym imieniem Śnieżnej Łapy)
Wróciłem do legowiska. Słońce już zachodziło. Mieszkałem tam z moją matką, ale przez większość czasu jej nie było. Nie wiem, co i gdzie się z nią dokładnie działo, ale zawsze gdy wracała, to że tak to ujmę, ledwo trzymała się na łapach, kiwała się, miała problemy z utrzymaniem równowagi i…tak mniej więcej codziennie. Dokonałem obserwacji i analiz, i wyszło, że Żuczka lubuje się w kocimiętce… Dowiedziałem się też, co to jest. Mam nieodparte przeczucie, że to moja wina. Kiedyś musiała mieć plany, marzenia, być pełna nadziei i wiary, ale teraz jest raczej…podstarzałą, zgorzkniałą kocicą, która musi opiekować się mną. Tak
przynajmniej twierdzi, bo z moich obserwacji wynika, że opieka to coś więcej niż dawanie schronienia. Tym razem, o dziwo, Żuczka była w legowisku. Leżała na posłaniu z mchu i paproci, patrząc w moją stronę. Znowu się kiwała.
- A ty, gdzie byłeś? – spytała zimno.
Spojrzałem jej w oczy i odpowiedziałem.
- Uczeń Śnieżna Łapa uczył mnie polować, ale zasnął. Myślałem nad sensem egzystencji i wartościami życia. W czym twoim zdaniem myszy są gorsze od nas? A może fakt, że je jemy, sprawia, że ich życie nawet po śmierci ma cel? Czy skoro ich życie ma cel nawet po życiu, a nasze nie, to czy one nie są właśnie lepsze? Chciałbym być myszą.
Żuczka patrzyła na mnie z lekko otwartym pyskiem. Zamrugała.
- Co ty bredzisz?! – spytała.
- Powiedziałem, że egzystencja myszy jest bardziej…
- Oh, cicho bądź! Dlaczego to akurat ja muszę mieć takiego syna? Czym ja sobie na to zasłużyłam!? Chciałam tylko być szczęśliwa! I wszystko było po prostu świetnie, miałam partnera, przyjaciół, plany…ale nie! Musiałeś pojawić się ty! I wszystko zniszczyłeś, wszystko przez ciebie straciłam… - z oczu zaczęły płynąć jej łzy. Kocimiętka często powoduje zwiększenie emocjonalności na otoczenie. - A skoro już jesteś, to nie możesz chociaż być normalny!?
Normalny. Śmieszne słowo. Tak, moja matka ewidentnie przesadziła z kocimiętką.
- Co rozumiesz przez „normalny”? – spytałem, przekręcając głowę na bok.
Żuczka zawahała się.
- No…normalny! Taki jak wszyscy…! – zastanowiła się chwilę. – Na pewno nie taki jak ty!
- Ale teoretycznie jeżeli będę jak wszyscy, to nadal będę jak ja, tylko nie taki „ja” jak teraz. Ponieważ stwierdzenie „nie jak ja” samo się wyklucza, bo jeśli nie będę sobą, to kim będę? Właśnie nikim. Niczym. Tak jak po śmierci. Czyli można by to zinterpretować w taki sposób, że chcesz, żebym nie żył. Ale rozumiem, że pewnie miałaś na myśli, że…
- Jesteś nienormalny! – krzyknęła.
- Już to wcześniej stwierdziłaś. – odparłem obojętnie. – Dowiedziałem się, że działanie kocimiętki może powodować stany nieświadomości bądź krótkotrwałego szczęścia, ale niektóre odmiany zmieszane z szeroko pojętym „czymś” mogą również pobudzać niekontrolowane, agresywne zachowania, takie jak teraz. Myślę, że logicznym wyjściem byłoby przestać…
- A MOŻE JA WŁAŚNIE NIE CHCĘ, ŻEBYŚ ŻYŁ!? – poderwała się z legowiska. Zapadła cisza. Staliśmy naprzeciwko siebie. Mierzyłem ją obojętnym spojrzeniem. Ona patrzyła na mnie z
czymś, co zinterpretowałem jako nienawiść. Wyglądała na gotową do ataku, miała wysunięte pazury i odsłonięte kły. Zdaje się, że powinienem czuć teraz…smutek, złość, być może strach albo…nie wiem co jeszcze. Ale nie czuję nic. Tylko większą pustkę i zagubienie niż zwykle.
Nie rozumiem, co się dzieje. Dlaczego matka na mnie krzyczy? Dlaczego jest zła? Czy to naprawdę wina kocimiętki? Czy ona naprawdę tak o mnie myśli, a kocimiętka tylko pomogła jej to wyrazić? Czy zrobiłem coś złego? Czy powinienem czuć się winny za coś, na co nie miałem wpływu? Jakby to wyglądało, gdybym urodził się w innym miejscu, w innym czasie? Czy ktoś by się mną opiekował? Czy ktoś byłby obok, gdy budziłbym się rano? Czy ktoś przynosiłby mi jedzenie, albo nauczył polować tak, jak Uczeń Śnieżna Łapa? Albo pytałby mnie, dokąd idę? I nie mówiłby, że wolałby, żeby mnie było? A właściwie, to…jakby to było, gdyby mnie nie było…?
Jednak nie zdążyłem odpowiedzieć sobie na te pytania. Ostatnie co pamiętam, to Żuczkę
podnoszącą łapę z wysuniętymi pazurami.

***

Następnego dnia, obudziłem się. Matki nie było – jak zawsze. Tyle że…nie było jej już potem nigdy.

[653 słowa]

[Przyznano 13%]

Od Szczypiorka CD. Śnieżnej Łapy (Naiwnej Łapy)

(Przed karnym imieniem Śnieżnej Łapy)
Jest noc. Uczeń Śnieżna Łapa mnie zostawił. To znaczy, zdaje się, że zasnął. Albo nie żyje. Nie mam
pewności. Uczył mnie polowania – według mojej wiedzy musi to być jakaś prastara sztuka znana tylko
nielicznym, opanowana przez garstkę z nich. Zdaje się, że ma to jakiś związek z tymi „Klanami”, o których wspominał Uczeń Śnieżna Łapa. Muszę go o to zapytać – ale tak, by nie zdradzić swojej niewiedzy, bo dla niego zdaje się to być wiedza dość podstawowa… Ale mogę się również mylić.
Czyli jak to było z tym polowaniem? Nisko nad ziemią, skradanie, czekanie, skok i zabicie? A może
najpierw było zabicie a potem skok…albo skradanie…? Nie wiem. Obawiam się, że nigdy nie opanuję tej trudnej sztuki i zostanę przy jedzeniu robaków. Nie, żebym miał coś przeciwko… Stwierdziłem, że spróbuję. Uczeń Śnieżna Łapa nadal śpi. Albo nie żyje. Wciąż nie sprawdziłem. Przy jednym z krzaków nagle usłyszałem szelest. Najpierw wahałem się między skokiem a skradaniem (nadal nie pamiętam kolejności), ale stwierdziłem, że padnę na ziemię i dopiero wtedy zacznę się skradać. Wtedy
moim oczom ukazała się mała mysz, wychodząca spomiędzy gałęzi krzaku. Zamarłem. I co teraz? Przez
głowę przelatywało mi wszystko, czego nauczył mnie Uczeń Śnieżna Łapa, cały łańcuch decyzyjny i
próbowałem to ułożyć w logiczną całość. Skoczyłem. Po chwili mysz leżała na ziemi, przede mną. Martwa. Stałem nad nią i patrzyłem. Czyli to jest życie? Tak kruche i ulotne, niczym wiatr wśród traw… Ta mysz, która jeszcze przed chwilą tętniła życiem, teraz jest tylko…pustym ciałem. Co najwyżej moją kolacją. Co ona w życiu osiągnęła? Jaki miała cel? Jaki my wszyscy mamy cel, i co osiągnęliśmy? Czy to wszystko ma jakieś znaczenie? Jeśli tak, to jaki? Skoro życie tak łatwo zacząć jak zakończyć, to by oznaczało, że każda chwila jest cenna… Ale co, jeśli chwile są tylko iluzją, a czas jest tylko wymysłem naszych ograniczonych umysłów? Czy cały nasz wysiłek, całe nasze życie jest niczym innym jak tylko pogonią za zwierzyną? Czy nasza potrzeba przetrwania jest jedynym prawdziwym celem, a wszystko inne to tylko urojenia? Czy ta mysz też się nad tym zastanawiała? Czy mogła mieć swoje cele, wyższe niż tylko przetrwanie? Czy jest teraz w „lepszym świecie”, czy może po prostu zniknęła? Czy ja też zniknę, nie poznawszy odpowiedzi? Jestem głodny. Usiadłem na ziemi i zacząłem jeść.

***

Uczeń Śnieżna Łapa poderwał się z ziemi jak oparzony.
- O nie! – krzyknął, prawdopodobnie płosząc przy tym całą okoliczną zwierzynę. – Zaraz mam trening!
Spojrzałem na niego z boku.
- Myślałem, że nie żyjesz. – stwierdziłem, ziewając. – Pomyliłem się.
- C-co? – Uczeń Śnieżna Łapa jakby dopiero teraz przypomniał sobie o mojej obecności. Jakże krucha jest nasza egzystencja, skoro tak niewiele potrzeba by o nas zapomniano? Jaki to wszystko ma sens? Czy moje życie naprawdę ma znaczenie w obliczu ogromu całego świata? Zjadłbym coś…
- Nie ważne… Muszę już iść, Szczypiorku, mam trening! Oh, Koszmarny Omen będzie wściekły… - Uczeń Śnieżna Łapa wzdrygnął się i zaczął rozglądać się nerwowo. Najwidoczniej ten cały „Koszmarny Omen” to ktoś ważny, ktoś, kto wzbudza ukryty lęk nawet w kimś takim jak Uczeń, jakim jest Śnieżna Łapa (niedawno doszedłem do wniosku, że Uczeń to nie część imienia Śnieżnej Łapy, lecz tytuł – wydaje się, że symbolizujący wysoką pozycję. Aczkolwiek moje wnioski mogą być błędne, gdyż dla kogoś tak niedoświadczonego jak ja, każdy, kto wie więcej, ma wysoki tytuł).
- Mogę to załatwić. – spojrzałem prosto w oczy białego kocura. Uczeń Śnieżna Łapa patrzył na mnie chwilę, jakby zastanawiając się, co mam na myśli, po czym zamrugał i powiedział.
- N…nie, Szczypiorku, nie możesz tak po prostu… - zaczął. – Dobra, porozmawiamy później, naprawdę się spieszę… Zobaczymy się później…chyba… 

Uczeń Śnieżna Łapa odwrócił się szybko, wskoczył pomiędzy pobliskie krzaki i tyle go widziałem.
Podniosłem się do siadu i patrzyłem w kierunku, gdzie zniknął Uczeń Śnieżna Łapa. Zacząłem przypominać sobie te wszystkie chwile, które razem spędziliśmy, te wszystkie treningi, ćwiczenia, spotkania…nie było ich dużo, może ze dwa czy trzy, ale…były. I wtedy zacząłem się zastanawiać dlaczego.

[654 słowa]

<Śnieżku, pomożesz? Szczypiorek znowu ma problemy egzystencjonalne…>

[Przyznano 13%]

Od Szczypiorka CD. Śnieżnej Łapy (Naiwnej Łapy)

podczas pory nagich drzew, przed karnym imieniem Śnieżnej Łapy

Zmierzyłem Ucznia Śnieżną Łapę chłodnym spojrzeniem. Zapytał, czy pomogę mu w zbieraniu „ziół”. Nie wiem czym są te zioła. Poza tym, powiedział to takim tonem, jakby był załamany moją osobą. Czuję więc irracjonalną chęć odmowy. Z drugiej jednak strony ciekawi mnie, czym są te zioła i dlaczego Śnieżna Łapa ich szuka. Zgubił je? A może to one się zgubiły? A może…

- Dobrze. – miauknąłem po chwili.

Uczeń Śnieżna Łapa wydaje się lekko zdziwiony moją odpowiedzią.

- No, to chodź.

Odwrócił się i poszedł przed siebie w głąb lasu. Ruszyłem za nim.

- Co to są „zioła”? – spytałem.

Biały kocur spojrzał na mnie dziwnie; zrozumiałem, że pojęcie ziół powinno być mi znane, co więcej, prawdopodobnie jest dość podstawowe.

- Wiesz, to takie…rośliny lecznicze; na ból brzucha, na rany i tego typu…

- A jakbym nie miał łapy i zjadł dużo tych „ziół” to odrosłaby mi łapa?

Uczeń Śnieżna Łapa, nadal nie zatrzymując się, zmrużył oczy.

- Emm…nie, oczywiście że…

- A jak zjadłbym więcej to byłbym nieśmiertelny?

- Nie, to tak nie działa!

Śnieżna Łapa zatrzymał się.

- Słuchaj…mógłbyś przestać zadawać takie pytania i skupić się? Muszę znaleźć zioła, które pozwolą mojemu Klanowi przetrwać. Nie wiem czy to rozumiesz, ale…

Zdaje się że zrobiłem coś nie tak. Tylko co? Te pytania były absolutnie logiczne, nie wiem co tak zdenerwowało Ucznia Śnieżną Łapę…

- Jak wyglądają zioła? – przerwałem, patrząc prosto na niego.

- To…zależy, my szukamy na przykład gwiazdnicy… - biały kociak spojrzał na mnie, widząc że nie do końca rozumiem. - …wiesz co, po prostu znajdź mi roślinę o grubych liściach i białych kwiatach.

- A co to robi?

- Leczy się tym biały i zielony kaszel.

Zamrugałem niepewnie.

- To się wącha?

- Nie, to jest do jedzenia.

- A jak zjem tego dużo, to…

- Nie!

Zaczęliśmy szukać. Uczeń Śnieżna Łapa znajdował różne kwiatki, liście i rośliny, które prawdopodobnie również były ziołami. Ja szukałem rośliny. Grube kwiatki, białe liście. Albo na odwrót. Zajęło mi to naprawdę dużo czasu, naprawdę się zaangażowałem, całkowicie skupiłem się na zadaniu, aż w końcu…znalazłem.

- Szczypiorku… - Śnieżna Łapa westchnął głośno. – To…nie są gwiazdnice pospolite.

Stałem przed nim, trzymając w pysku sporą kępkę trawy, razem z korzeniami. Upuściłem ją na ziemię.

- To niby co to jest?

Biały kociak wahał się chwilę, nie wiedząc co odpowiedzieć. W końcu odezwał się.

- Wiesz co? Ja zajmę się twoim…znaleziskiem, a ty – wskazał głową na małą stertę innych ziół – tamtym. Przeniesiemy to kawałek, a potem sobie poradzę.

Przekręciłem głowę na bok. Wydaje mi się, że Uczeń Śnieżna Łapa traktuje mnie z pewną pobłażliwością, jakbym nie rozumiał podstawowych spraw, jak…zbieranie ziół. Wziąłem do pyska małą stertę ziół i podążyłem za białym.

- Dziękuję za pomoc, Szczypiorku. – Śnieżna Łapa rzucił na pożegnanie.

Rozdzieliliśmy się.

Teraz znowu jestem sam. Gwiazdnica pospolita, tak? Jeszcze ją dorwę… To wszystko ich wina. Głupie białe liście…kwiaty. Kiedyś się policzymy… Doszedłem do irracjonalnego wniosku, że gwiazdnice pospolite są przyczyną wszystkich nieszczęść w moim życiu. Co prawda jak na razie przeżyłem jedno nieszczęście, ale…jednak. Moim celem stała się zemsta

– która już niedługo się dopełni.

***

Kilka dni później, Śnieżna Łapa szedł przez las – nie jestem pewien co konkretnie robił, może znowu szukał ziół. Widziałem go dokładnie. Zawsze wszystko widzę. Wyszedł zza drzewa, a jego oczom ukazała się średnich rozmiarów, idealnie ułożona sterta gwiazdnicy pospolitej. Zajęło mi…kilka dni znalezienie ich wszystkich, zwłaszcza, że jeszcze niedawno ziemia była porośnięta „zimnym białym mchem”…ale zemsta wreszcie się dopełniła. Moja matka jest jak ten biały mech; zimna, puchata i raz jest a raz jej nie ma… Może by się zaprzyjaźnili? Uczeń Śnieżna Łapa rozejrzał się dookoła. Nikogo nie zobaczył.

 

[585 słów]

[przyznano 12%]

Od Szczypiorka CD. Śnieżnej Łapy

Jest zimno. Nawet bardzo. Nie mam pojęcia dlaczego, ale ziemia zmieniła kolor na…biały, lub porosła jakimś dziwnym, białym mchem. Nie wiem co o tym myśleć. Moja matka, jak co dzień, gdzieś zniknęła; ostatnio, odkąd nauczyłem się chodzić, codziennie znika, ale…jak na razie, zawsze wraca.
Idę przez las, nieopodal miejsca, gdzie mieściło się nasze legowisko. Powinienem był zostać, tam przynajmniej było trochę cieplej, ale nie mogłem już dłużej wytrzymać – jestem głodny. Nie mam pojęcia o zdobywaniu pożywienia, wiem tylko, że matka zawsze gdy szła do lasu, wracała ze zwierzyną. Oczywiście nie dla mnie, ale jednak. Jeśli chcę przeżyć, i ja muszę się tego nauczyć. Tak więc teraz skradałem się po tym podejrzanym „białym mchu”, i wypatrywałem zwierzyny. Ją trzeba złapać? Sama przyjdzie? A może trzeba złożyć jakąś ofiarę…? Nagle usłyszałem cichy dźwięk łamanej gałązki. Zamarłem. Odwróciłem się powili, i wtedy dostrzegłem małe, szare stworzonko – mysz. Stała pod drzewem, jakby nigdy nic. W porównaniu z tą zwierzyną, którą czasem przynosiła Żuczka, ta mysz była jakaś…inna. Dziwna. Ona…ruszała się. To dobrze? Teraz moja kolej. Powoli zrobiłem kilka kroków w jej stronę, ale wtedy mysz dostrzegła mnie i szybko dała nura w norkę pod drzewem. Mogłem się tego spodziewać. Okazuje się, że łapanie zwierzyny jednak nie jest takie proste. Co więcej – jest trudne. Ta mysz była zdecydowanie szybsza ode mnie. To było oczywiste, że nie dam rady…ale jedno nie daje mi spokoju – jakim cudem w takim razie moja matka to potrafi? Jest, jak wiadomo, kocicą w średnim wieku ze zmarnowanym życiem i zdeptanymi marzeniami, więc mogłem się spodziewać, że mimo licznych wad ma również ukryte talenty. Wielu rzeczy mogłem się spodziewać. Ale tego nie zrobiłem. Wtedy dostrzegłem coś…innego. Po jednym z pni drzew, spacerował mały, granatowy, błyszczący od słońca…żuk. Był dość powolny. Podszedłem ostrożnie do pnia. Nadal jestem głodny. Chwila… Zwierzyna to zwierzyna, prawda? Tak. Dokładnie tak jest. Otworzyłem pysk i już miałem upolować swoją pierwszą zwierzynę, kiedy…
Niespodziewanie, poczułem, że przewracam się na ziemię, a jedno uderzenie serca później, nade mną stał jakiś biały kocur…przepraszam, kociak, i patrzy na mnie tym samym wzrokiem, co matka – ciężko to określić, ale jest to mieszanka…czystej nienawiści z nutą…nienawiści. Tak.
- To twoja wina! – syknął ostro, ten biały. – Przez ciebie straciłem cały dzień! Nie wiem, o co temu kociakowi chodzi. Biały wydaje się z jakiegoś nieznanego mi powodu wyprowadzony z równowagi, może nawet…zły. Nadal jestem głodny.

***

Stał teraz naprzeciwko mnie. Ja siedziałem na ziemi, bo nie uznałem za odpowiednie wstać. Stanie przed kimś to wyraz szacunku, a ja nie szanują kocu…kociaków, które zupełnie bez powodu płoszą mi zwierzynę i obwiniają za jakieś niestworzone rzeczy. Tak to jest być obrażonym? Matka ciągle taka jest.
- Jestem Szczypiorek. – miałknąłem, patrząc prosto w jego brązowe oczy. – Poluję. Śnieżna Łapa zamarł na chwilę.
- Samotnikom nie wolno polować na terenach Klanów. – widać, że ledwo powstrzymywał się od ponownego przygwożdżenia mnie do ziemi.
- Ja nie jestem „samotnikiem” – odparłem, spokojnym tonem. Nie wiem co to znaczy „samotnik”, ale podczas mojego krótkiego życia nauczyłem się, że nie wolno okazywać słabości. – Jestem Szczypiorek. Poza tym, to twoje „terytorium” to kwestia dość względna. Terytorium należy do kogoś, jeśli uzna tak odpowiednia ilość osób. Ja uznaję, że to jest moje. I co mi zrobisz, kociaku? Czy to było…bezczelne? Nie jestem pewien, aczkolwiek widzę, że moje dość ostre słowa wywarły pewien efekt. Śnieżna Łapa spojrzał na mnie wrogo i wysunął pazury. Pozostałem niewzruszony, choć wydaje mi się, że powinienem był się przestraszyć. Powinienem był?
- Nie jestem kociakiem! – warknął, dość piskliwie, jak na mój gust. – Jestem uczniem! Jestem starszy od ciebie!
- Nie wiem, co to jest to „uczeń”, ale jak tam sobie chcesz. Przepłoszyłeś mi zwierzynę. Jestem obrażony. Tak myślę. Przynajmniej wydaje mi się, że powinienem być. – odparłem, spokojnie.
Śnieżna Łapa rozejrzał się dookoła. Jego postawa stała się mniej wroga.
- Jaką „zwierzynę”? – miałknoł, zdziwiony „Uczeń Śnieżna Łapa” (tak ma na imię, prawda?). – Jest pora nagich drzew, zwierzyna tak sobie po prostu nie biega po lesie… W ogóle nie biega.
Zamrugałem, nie przerywając kontaktu wzrokowego.
- Żuk. – stwierdziłem beznamiętnie.
- Co? – spytał, biały kocu…kociak.
- Żuk. To zwierzyna.
- Żuk…to nie zwierzyna.
- A właśnie że tak.
- Jesz…żuki?
- Nie jem.
- Aha.
- Bo mi je przepłoszyłeś. Jestem obrażony.
- Jesteś…dziwny.
- Jestem obrażony.
Uczeń Śnieżna Łapa spojrzał na mnie, tak jak matka wtedy, gdy powiedziałem jej, że gdyby las płonął, ona jako jedna z pierwszych by zginęła, bo ma długie futro i by się zajęła ogniem. I dodałem, że jeśli jednak by przeżyła pożar, to już podczas następnego nie miałaby problemu, bo już by nie miała futra. To ma sens, prawda? Nie wiem, dlaczego nikt tego nie rozumie. Uczeń Śnieżna Łapa stał przede mną i wyglądał, jak matka, wtedy gdy…to znaczy, jakby chciał coś powiedzieć. Po chwili wahania powiedział.
- Wiesz…mogę cię nauczyć…polować na prawdziwą zwierzynę. – biały zamarł. Wyglądał, tak jak moja matka nigdy nie wyglądała – jakby żałował tego co powiedział i chciał się wycofać. Uczeń Śnieżna Łapa, zdziwiony swoimi słowami, zaczął mówić.
- To znaczy… Nie, to zły pomysł… Ja nie…
Postanowiłem interweniować.
- Dobrze. Nauczysz mnie.
Odwróciłem się i zniknąłem między drzewami, zostawiając Ucznia Śnieżną Łapę w osłupieniu. Dlaczego to zrobiłem? Ponieważ ten kociak wydaje się znać na zwyczajach normalnych kotów i ich zachowaniach, a do tego zna różne intrygujące terminy, na przykład „Klan”, albo „Samotnicy”. Muszę się wszystkiego nauczyć. Z moją matką nie ma na to szans. A do tego…matka nie ma śnieżnobiałego futra. Ani czarnych uszu. Nie ma też brązowych oczu. I nie jest kociakiem. To znaczy fizycznie. Umysłowo to inna sprawa. To było niemiłe. Chyba. Uczeń Śnieżna Łapa może i jest drugim kotem jakiego poznałem w moim krótkim życiu, ale jak na razie jest chyba całkiem…dobry. Tak się mówi? Jestem głodny.

<Śnieżna Łapo?>

Od Szczypiorka

 Na początku niczego nie widziałem. Była tylko ciemność. Jednolita, nieprzenikniona ciemność, która

towarzyszyła mi, odkąd pamiętam. Mam niejasne przebłyski scen, przedmiotów i miejsc, ale nic konkretnego. Nie wiem, ile czasu minęło, jak długo uwięziony byłem w tej ciemności. Aż nagle mnie olśniło – dosłownie i w przenośni.

Otworzyłem oczy i ciemność została zastąpiona oślepiającym światłem. Może ciemność to inny rodzaj

światła? Albo jego brak? Trwałem chwilę w bezruchu, zamrugałem kilka razy. Kontury wszystkiego wokół zaczęły się wyostrzać. Widziałem nad sobą niskie sklepienie z liści i gałęzi, coś w rodzaju kopuły, przez którą gdzieniegdzie prześwitywało światło słoneczne. Miła odmiana po ciemności. Leżałem na miękkiej warstwie mchu i gałązek. Całkiem miło tutaj. Gdzie ja właściwie jestem? Kim jestem? Jestem kimś? Jestem…?

Wtedy spojrzałem w prawo i…zamarłem. Patrzyłem prosto w oczy jakiejś kotki o szarym futrze, jak to moje, i zimnych, niebieskich oczach. Uświadomiłem sobie, że cały ten czas leżałem obok niej. I że jest o wiele większa ode mnie. A może to ja jestem taki mały? Kim ona jest? Czy to ona utrzymuje mnie przy życiu? Czy wręcz przeciwnie? Nie jestem pewien, gdzie ja się właściwie znajduję i co tutaj robię.

Kotka zmierzyła mnie lodowatym spojrzeniem swoich oczu, które już kiedyś musiałem widzieć… Niestety, w głowie mam tylko tą ciemność.

- Na co się patrzysz, mały darmozjadzie? – spytała, z wyraźną pogardą w głosie.

Zastanowiłem się nad jej słowami. Zdawać by się mogło, że kotka za mną nie przepada, nawet bardzo. Nie przerywałem z nią kontaktu wzrokowego, czekając na kolejne słowa, które może chociaż trochę rozjaśniłyby moją sytuację.

- Co, głodny jesteś? Znowu? – warknęła. – No to przykro mi, bo przed chwilą jadłeś. Rozumiesz, co ja do ciebie mówię?

Nieznana kotka zwróciła się do mnie z pytaniem. Nie wiedziałem, jak odpowiedzieć; z jednej strony znaczenie samych słów znałem, lecz kontekst był mi obcy. Kim jest ta kotka? Zastanowiłem się, przypomniałem sobie wszystkie te przebłyski świadomości z ostatniego czasu…i wtedy zrozumiałem.

- M…mama? – zapytałem niepewnie. Mój głos wydał się dość piskliwy, nie spodobało mi się to.

- No, brawo, geniuszu. Jak na to wpadłeś? – Kotka ewidentnie użyła sarkazmu, prawdopodobnie by mnie obrazić. – Myślałam, że skoro opiekuję się tobą od ponad księżyca, do zdajesz sobie przynajmniej sprawę, kto się tak dla ciebie poświęca. Znasz chociaż moje imię?

Zamrugałem niepewnie.

- I…imię? – przechyliłem na bok głowę. Nie znałem tego słowa.

Kotka warknęła z irytacji.

- Jak ja nie cierpię kociaków… Nazywam się Żuczka, mówi ci to coś?

Wciąż patrzyłem na nią, z szeroko otwartymi oczami. Kotka…a raczej Żuczka, moja matka, mimo swojej alogicznej nieprzychylności co do mnie, zdawała się mieć sporą wiedzę o świecie i zwyczajach.

- A…ja? – miałknąłem cicho.

- Ty się nazywasz Szczypiorek. Nie ja wybierałam, jak dla mnie, to jesteś jedynie cierniem w łapie; irytującym i ograniczającym. A mogłam być teraz gdzieś indziej…

Moja matka, jak widać, jest bardzo inteligentną kocicą o szerokich horyzontach, której talent jest ograniczany i marnowany, a marzenia i nadzieje wręcz mieszany z błotem przez coś lub kogoś. To nie za dobrze.

Szczypiorek. To naprawdę dobre imię.