Od Szakalego Szału (Szakalej Gwiazdy) CD. Mrocznej Gwiazdy

TW: Opowiadanie zawiera opis zwłok, krew

 Te wspomnienia już nieco zamazane w pamięci, ale ważne, nadal pozostawały żywe jakby scena odgrywała się w teatrze z opcją zapętlenia, gdzie każdy wykonywał własną niepowtarzalną rolę. Ciało Cienistej Łapy spoczywało na boku, Szakali Szał wpatrywała się w czaszkę rozbitą od siły uderzenia, a z pyska trupa wypływała powoli substancja z mdlącym i trującym fetorem. Śmierć. Tak właśnie pachniała śmierć. Rozłożone zwłoki, które leżały na słońcu już kilkanaście godzin, zdążyły zesztywnieć; ciemne gałki się zapaść, krew zeschnąć. Z oczu wychodziły pierwsze robaki, powiadamiające o postępującej degeneracji; o niebezpiecznych oparach charakterystycznych dla zmarłych. Trzymanie jej tutaj było zbyt ryzykowne, a mimo tego Mroczna Gwiazda przyniósł truchło jakby upolował najświeższą zwierzynę w całym klanie. Narażał wszystkich na choroby, na wymioty, na koszmary.
Siostra nieżywej kotki patrzyła z obrzydzeniem na to, co pozostało z rodzeństwa - i nie chodziło tu o nienawiść, jaką żywiła od czasu małego kocięcia do tego... czegoś. Nie, po prostu sam wygląd odstręczał ją od wepchnięcia nosa do czarnej sierści pokrytej kurzem. Szakal pamiętała, że należy pożegnać godnie tych, którzy przeszli na drugą stronę; szczególnie społeczeństwo oddające życie dla sekty, Mrocznej Puszczy, lecz ona teraz nie potrafiła. Po prostu nie mogła się zmusić do najłatwiejszej czynności, klanowej tradycji. Kultystka odeszła na bok, odwracając głowę od strasznej kostuchy. Uświadamiała sobie, że jest sama: nie było siostry, nie było brata. Nikogo w jej wieku. 
— Nie zatracę się w płaczu dla kogoś, kto nie jest tego wart. — wymruczała cicho, kierując zielone oczy w stronę lidera — Ja wciąż się rozwijam i dorastam, odpychając od siebie skrajne emocje. Mądrzeję, idę za twoją radą, by być kimś, na kim można polegać. Lepszą wersją siebie, co po trupach idzie do celu.
Przywódca skinął głową. Wydawał się być zadowolony. 
— I niech tak pozostanie. Ona odeszła, ty jesteś. Gwarantuję ci, że i tak czy siak nasza Cienista Łapa trafiła do Mrocznej Puszczy, by czekać na moje przybycie. Jeszcze się zobaczycie, ten czas nadejdzie. 
— Wiem, jednakże... — westchnęła — Wszyscy w Klanie Wilka mieli bądź mają przyjazne rodzeństwo; krewnych z jednego miotu, na których mogą polegać. Bielicze Pióro dogaduje się z Chryzantemową Krwią, Kukułcza Łapa wspiera Jadowitą Żmiję. Ba! Nawet Chłodny Omen, który ponoć początkowo darł koty z Łasiczym Skowytem, jakoś znalazł wspólny język. A ja? Nigdy w życiu. Pomimo starań wyszło co wyszło, czyli wronia strawa z pieprzoną zgnilizną. 
Przez głowę Szakalego Szału przelatywała kaskada wspomnień, zalewająca złość, agresję i niechęć noszoną w zlodowaciałym sercu. Przypomniało jej się, jak wspólnie biegały przez iglaste lasy, bawiąc się w berka z pazurami, zobaczyła ten uśmiech na pysku, który wynikał z wyładowania nadmiaru negatywnej energii. Echo przeszłości sprowadziło przed oczami scenę, gdzie malutka Szakal obserwowała poruszającą się biedronkę, a za nią stała jeszcze drobniejsza Cień, chodząca w sposób niemal kaczkowaty. Wtedy śmiały się, przerzucają zaciekle gałąź, która spadła obok robaka. Potrafiły czasami znaleźć wspólny temat, choć ich znajomość była co najmniej toksyczna. Czy złotawa chciałaby, by dzisiaj czarnawa jej towarzyszyła? Odpowiedź brzmiała donośniej niż zwykłe tak. Wspólne przechadzki, panowanie, polowanie na samotników - to marzenia, które plątały się w umyśle przyszłej liderki. Piękne, lecz niespełnione i niemożliwe do zaistnienia. 
— Z resztą, nieważne. — powiedziała po długiej ciszy — Zakopmy tą przeszłość i zostawmy ją za sobą. Wyprawny wreszcie pogrzeb dla Cienistej Łapy. 
Szakali Szał i Mroczna Gwiazda wzięli w zęby zwłoki, wyprowadzając je z obozu; daleko od domu, od świata żywych. Jak każdy inny został złożony przy Ciernistym Drzewie, tak buntowniczka klanu zepchnięta na skraj społeczeństwa dostała dalsze miejsce, całkowicie odosobnione. Gdzieś za współcześnie spalonym lasem, gdzieś na polu rzadko uczęszczanym przez wojowników. Splamiona hańbą i użalaniem się nad sobą odeszła na skraj, zapomniana przez innych. Tylko czasami złotawa siostra przynosiła róże zerwane z pobliskich terenów dwunożnych, a gdy płatki zasychały, przybierały kolor podobny do oczu zmarłej zza życia. Jej egzystencja, jej istnienie było jak sen. Sen, który wracał i przybierał różne postacie.

***

Szakala Gwiazda przechadzała się pośród krzewów, których jeszcze nigdy w życiu nie widziała. Obserwowała breję wylewającą się zza drzew. Była w miejscu tajemniczym i niespokojnym; strasznym jak koszmar, który nawracał się co trzeci dzień w łbie przestraszonego kocięcia, jednakże ona, liderka z wypranym mózgiem, uczona najgorszych czynów, czuła się jak w domu, podziwiając świecące się na niebiesko grzyby. Nie miała pojęcia, gdzie się znalazła. Tak samo świadomość nie podpowiedziała, że śni, a jej ciało obecnie spoczywa spokojnie w norze, oczekując powrotu duszy przywiązanej niewidzialną nicią. Szła dalej, krok w krok przed siebie na spotkanie; ku nieuniknionej przyszłości. Coś ją ciągło, jakaś nadnaturalna siła, której nawet nie miała zamiaru się sprzeciwiać. 
Czarne, szponiaste gałęzie oplatające złotą sierść sięgały aż do nieba, gdzie nie świeciła ani jedna gwiazda świadcząca o obecności "bohaterskich" zmarłych. Obce oczy obserwowały, dokładniej wżerały się w gościa zwiedzającego ten abstrakcyjny świat potworów i zmiennokształtnych istot gotowych do ataku. Przywódczyni Wilczaków otaksowała spojrzeniem gałąź, z której wystawały czyjeś kły i pazury, po to tylko aby smolista postać znikła migiem w dal, przerażona obecnością kogoś jeszcze; króla stąpającego wśród zadbanych ogrodów i fal. A przynajmniej tak być powinno w każdej bajce. Tutaj jednak rośliny kąsały, szukając skrawka duszy i zepsuta woda zapraszała do kąpieli, z której nigdy nie wychodziło się całościowo. 

— Witaj, Szakali Szale. Choć teraz powinienem już zwracać się do ciebie Szakala Gwiazdo, czyż nie?
Dopiero, gdy kocur się odezwał, kotka wyczuła zmianę w głosie - wydawał się bardziej opanowany i cichy, choć słychać było go co najmniej głośno. Lecz nie to zszokowała przywódczynię: ten nagły pomruk pośród ciemnej mgły i błękit ciągnący się za duszą. Mroczna Gwiazda wyglądał inaczej niż zza życia. Blizna przecinająca oko połyskiwała słabą łuną, a białą szyję zdobiła lejąca się strugami posoka. Jego pysk splamiony był krwią, którą niedbale otarł.

— Witaj, Mroczna Gwiazdo. — Ukłoniła się. On, ich dawny lider nareszcie przyszedł zza światów, robiąc tym samym Szakalowi niespodziankę. Cieszyła się mogąc ponownie ujrzeć znajomą twarz przybranego dziadka. — Nie spodziewałam się ciebie tutaj zastać i... nie w takim stanie. — Spojrzała na niezabliźnioną ranę. — Nie zasłużyłeś na to.

Dusza Mrocznej Puszczy zaśmiała się przenikliwie, a jej głos rozniósł się echem po wielkim, bezkresnym lesie.

— Och, te rany? Nie kłopocz się nimi. Nie przeszkadzają mi te... niedogodności. — odparł, a jego źrenice posunęły się w dół, patrząc kantem na cieknącą krew — Można się do tego przyzwyczaić. Ale dość o mnie. Niezwykle cieszy mnie, że moja Szakal przejęła panowanie po Stokrotkowej Polanie. Przyznam, że wybranie jej było błędem, który moi wierni kultyści zdołali naprawić. — Jego ślepia uważnie przyglądały się złotej, prawie jakby patrzył na trofeum, które sam zdobył. — Jestem z ciebie dumny.
Szakala Gwiazda głośno złapała powietrze, nie spodziewając się tego typu "komplementu". Zmarły van raczej nie należał do zbyt wylewnych, przynajmniej pod względem chwalenia danej osoby, toteż na pręgowanym pysku pojawił się uśmiech; szeroki i szczery, który ozdobił całościową mimikę ciała. Nieważne było to, że dawny lider kultu widział w złotawej bardziej przedmiot niż osobę. Nieważne było to, że została od dziecka zmanipulowana i nie odkryła nadal przykrej prawdy o Mrocznej Puszczy. Liczyło się zadowolenie w oczach rodziny, nawet tej przybranej. Ich miłość, uznanie. 
— Pod moją władzą postaram się, by kult tylko bardziej się rozwinął. Chłodny Omen wprowadził zabezpieczenia, o których jak zgaduję, już wiesz. — zamruczała — Mimo tego klan napotkał problemy, jakie musiałam rozwiązać jako zastępczyni. Rozwydrzona Łapa pragnęła kontaktu z Klanem Gwiazdy. Czegoś, co mogło zniszczyć pracę naszych przodków. — Zaorała pazurami w czarnej brei. — Zgaduję jednakże, że nie jesteś tu po to, aby słuchać mych narzekań. Czy jest coś, co chciałbyś mi przekazać?
Pokiwał głową. Uważnie słuchał każdego słowa liderki, co można było spostrzec po analitycznym i nieco zamyślonym spojrzeniu, a jego wzrok nieco spoważniał, gdy złota skończyła swoją wypowiedź na pytaniu. Błękitne oczy i blizna przecinająca jedno z nich błyszczały złowrogo w ciemności.
— Tak. Przyszedłem do ciebie, żeby zdradzić ci coś względnie ważnego. Upadły Kruk jest mój. Cierpi za to, że mnie zabił - pośrednio, co prawda, wynajmując do tego zadania samotnika. Nie chcę, żeby ktokolwiek przeszkadzał mi w mojej... pracy. Ani kultyści, ani pozostali śmiertelnicy. Oczekuję od ciebie, że dopilnujesz, by nie umarł zbyt szybko. Długie życie z moim towarzystwem ma być dla niego nauczką. Śmierć mi to zniweczy. Nie martw się, Szakal, nie jest już groźny. Stał się szaleńcem, nie zrobi niczego wbrew mojej woli. Jeśli będę potrzebował się z wami skontaktować, by przekazać wam coś istotnego, zrobię to poprzez Upadłego Kruka. Nie opętam go, rzecz jasna, ale przekaże on moje słowa. Póki co nie chcę, aby ktokolwiek oprócz ciebie i Błękitnego Ognia o tym wiedział. Liczę, że mnie nie zawiedziesz i dotrzymasz słowa, Szakal. Twoja babcia byłaby z ciebie dumna.
Mina wessanej w mroczny świat liderki zrzedniała, gdy jej dawna teoria się potwierdziła. A jednak - Upadły Kruk nie oszalał bez powodu. Miała rację... nie, oni mieli rację: cały kult, Gęsi Wrzask; każdy, kto logicznie myślał. 
— Domyślaliśmy się tego - podstępu za naszymi plecami, który miał osłabić klan od samego środka. — zawarczała, ukazując kły — Nie masz nawet bladego pojęcia, jak mój mentor oszalał na wieść o twojej śmierci; obiecał, że zrobi dywanik z prawdziwego sprawcy morderstwa. Jednakże jeżeli chcesz, aby pozostał przy życiu, niech tak będzie. Będzie cierpiał i błagał o litość, gdy nie dam mu ulgi w postaci egzekucji, zapłacze przed moimi łapami, a ja niewzruszona zignoruję mękę. W końcu jestem jego alfą, oprócz ciebie ja nim rządzę. — Uśmiechnęła się diabolicznie. — On już otrzymał karę, bo z moich pazurów i kłów stracił przyjaciela, Astrowy Migot. Mam nadzieję, że ten pchlarz siedzi w tej otchłani, kłaniając się przed twoim majestatem i wielkością Irgowego Nektaru.
Dawny przywódca Klanu Wilka słuchał niewzruszony słów liderki, a następnie uśmiechnął się niemal na sekundę.
— Wiem, Szakala Gwiazdo. Śmierć Astrowego Migotu posłużyła mi do rozniecenia w Upadłym Kruku gniewu do Burzaków, którzy wywołali pożar. Pomogłaś mi w mojej małej intrydze. — zaśmiał się mrukliwie — Niech tylko władza cię nie zaślepi, Szakal. Klan Wilka znajduje się teraz pod twoimi rozkazami, ale ty znajdujesz się pod rozkazem duchów Mrocznej Puszczy. Stoisz przed ważnym zadaniem — głos martwego lidera na chwilę ucichł — Szukaj sprzymierzeńców, Szakala Gwiazdo, a wrogów trzymaj jeszcze bliżej. Klan Klifu jeszcze nie przestał wam ufać, możesz to wykorzystać. Tymczasem sądzę, że inne klany mają równie dużo do zaoferowania. Rządź mądrze.
To były jego ostatnie słowa. Duch cofnął się do tyłu i zniknął w mroku, zanim przywódczyni zdążyła mu cokolwiek odpowiedzieć. Niebieskie, lodowate ślepia i przecinająca jedno z nich blizna rozpuściły się w ciemnościach Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd jako ostatnie.

***

Obudziła się. W mroku nocy, w norze otoczona własnymi pociechami smacznie chrapiącymi wśród mchu. Ogień? Pożar? Szakala Gwiazda nie miała czasu, by zadać kolejne ważne pytania, lecz mogła ze słów wywnioskować, że jednak to Klan Burzy stał za podpaleniem terenów, a nie przypadek losu czy też Gwiezdni. Te lisie serca rozpoczęły wojnę i ją zakończyły - w takim przeświadczeniu właśnie żyli; głupi i lekkomyślni. A ona? Mogła to wykorzystać, gasząc krwawymi pazurami czujność i szykując śmiertelną zasadzkę. 
Powoli, cicho... a jednak skutecznie. Odbiorą to, co stracili. 

Od Mrocznej Gwiazdy CD. Szakalego Szału

 Lekki wiatr spowił terytoria Klanu Wilka, gdy koty poczęły masowo zbierać się w miejscu prawdopodobnego zabójstwa Cienistej Łapy. Zmarła z uczniowskim imieniem, mimo niemal czterdziestu księżyców na karku. Słowa nie mogłyby opisać odrazy Mrocznej Gwiazdy do tej zhańbionej, kotopodobnej istoty, gorszej po stokroć od swojej siostry. Szakali Szał miała problem z rozróżnieniem emocji od popełniania dobrych, właściwych i niekoniecznie zawsze moralnych decyzji, ale w przeciwieństwie do Ruiny, ona nie była głupia ani zepsuta. Wiedziała, gdzie robiła błędy.

Spojrzał pustym wzrokiem na ciało z rozłupaną czaszką, otaksowując je obojętnie i beznamiętnie. Zaraz jednak podszedł bliżej, jawiąc się tuż obok boku swojej mistrzyni i przybranej wnuczki.

— Wiem, że była dla ciebie siostrą — powiedział swoim głębokim, zimnym głosem. — Jednak pamiętaj, że ona zmarnowała swoją szansę. A ty idziesz dalej. Nie wracaj do tych, którzy hańbią twoje imię. Nie trać głowy dla osób, które nie dorównują ci do pięt. Nikt inny nie przeżyje za ciebie całego życia. Ja też musiałem przechodzić przez stratę bliskich osób. Kamienna Gwiazda zamordowała mojego mentora, gdy był dla mnie jak ojciec. Ale to nie powód, by zatracać się we łzach. Ona skończyła swoją ścieżkę, ty idziesz dalej.

I w zasadzie tak to właśnie działało. Nie chciał, aby potencjał Szakal się zmarnował przez prymitywne współczucie dla jednostki, która nie dała od siebie nic. Wciąż bawił go komizm sytuacji. To Cienista Łapa chwaliła mu się, że zdobędzie szczyty, a jej siostra jest nieudolna i zawodna. To Cienista Łapa wyzywała Szakali Szał i znęcała się nad nią w dzieciństwie. A teraz, proszę - leżała pod łapami swojej siostry z rozłupaną czaszką, popełniwszy samobójstwo, nie mogąc znieść ciężaru swojego wstydu i zawodu na samej sobie. Zasłużyła na taki koniec.

<Szakal? Sorki za gniota>

Od Szakalego Szału CD. Mrocznej Gwiazdy

 Złote futro ciągło się obok Mrocznej Gwiazdy, gdy wypowiadał te piękne słowa pochwały. Lider Klanu Wilka przemówił wcześniej z pieńka i obmówił kwestię zdrady Nocnej Tafli, nie ukrywając przy tym ostrych zdań i gróźb. Tak, jego siostra zasługiwała na śmierć. Nie dość, że zdrajczyni, to bratobójczyni. Próbowała zachwiać potęgą Klanu Wilka, gdy lider dokonywał niemal wszystkiego, by byli najlepsi. 
— Kiedy patrzę na to, co zrobiłaś, myślę, że nie możesz mnie już niczym zaskoczyć. Ale za każdym razem pokazujesz mi, że się mylę. W ostatnim czasie zrobiłaś dużo dobrego. Nie jestem ślepy na pożytecznych wojowników. Nagradzam tych, którzy poświęcają się dla siły i potęgi Klanu Wilka. To też ci wynagrodzę.
Szakal skinęła łbem. Wiele od niego dostała. Zza czasów ucznia przywódca sekty dostrzegł w niej potencjał, a potem hojnie obdarował rangą mistrza, dając jej skrawek władzy, tej strasznej mocy. Kotka już zdążyła się przyzwyczaić do armii, którą rządziła, ale nadal nie mogła opanować wrażenia, że kierowanie ponad czterdziestoma kotami to ciężka robota. Czy ona sama podołałaby jako cudowna Szakala Gwiazda? Wątpiła. Z resztą wolała obecne imię. Bardziej jej jakoś pasowało. 
— Zawsze myślę o Klanie Wilka. To mój dom, moja rodzina i jedyne miejsce, w którym jesteśmy wolni od brudnej ideologii Gwiezdnych. Klifiaki, Burzaki, Nocniaki... każdy po kolei nie widzi prawdy i tego, jak strasznych czynów dopuścili się ich zmarli, ale dzięki tobie może już niedługo ujrzymy nową erę. — Uśmiechnęła się słabo. Wiedziała, że tak naprawdę jeszcze długa droga do oświecenia ciemnogrodu. — I już przecież mnie nagrodziłeś, Mroczna Gwiazdo. Chociażby kultem, gdzie mogę z innymi służyć mrocznym duchom. Obyś żył jak najdłużej. Zapewne zapanuje chaos, gdy nadejdzie twój czas. W końcu nikt nie dorasta ci do pięt w polityce. 
— Myślę, że to wciąż zbyt mało w porównaniu do tego, co robisz dla klanu. Wolę być sprawiedliwy — odparł — Niezwykle mnie raduje, że i ty rozumiesz na czym polega problem tej nieustannej pogoni za Gwiezdnymi, którzy zawsze mieli gdzieś żyjące koty. Rozumiem, że widzisz we mnie to samo, co ja widziałem w Jastrzębiej Gwieździe. Kota obeznanego w strategii i polityce, kogoś, kto trzyma klan w ryzach. Jestem jednak pewien, że Stokrotka poradzi sobie w tej roli. Nie wybrałbym kogoś, kto na to nie zasługuje. Jest spokojniejsza od co niektórych kultystów i wystarczająco odpowiedzialna. Będę obserwował z Mrocznej Puszczy, jak potoczą się dzieje Klanu Wilka. Twoja babcia i matka Stokrotkowej Polany to mądra kotka, która wychowała swoich potomków należycie. Gdybym miał być szczery... To wam ufam najbardziej. Jednak zawsze muszą być jakieś odrzutki. Jeśli nie Goryczkowy Korzeń, to Cienista Łapa.
Złota kotka z rodu Irgowego Nektaru zgadzała się z koncepcją Mrocznej Gwiazdy. Faktycznie większość kultystów zachowywała się jak dzikusy i szła za agresją, nie patrząc na skutki. Tacy nie mogli być przywódcami - ich popęd doprowadziłby do katastrofy. A Stokrotkowa Polana? Nadawała się idealnie. Choć zamyślona i biegająca we własnych myślach, dbała o własnych, a także znała się na ziołach, mogąc tym samym przeprowadzić tajemne rytuały i otrucia. Niebezpieczni bywali najlepsi. Szakal dawno się o tym przekonała. 
Mimo tego stanęła, gdy imię znienawidzonej siostry przeszło przez wrażliwe, wywinięte uszy. Cienista Łapa. Bezmyślnie wyjęła pazury. Tak bardzo, tak... nie. Nie mogła popełnić jej błędu. Nigdy. 
— Rozumiem. — Odwróciła wzrok. — Wiem, że to zabrzmi nieodpowiednio, ale dlaczego jeszcze trzymasz Cienistą Łapę? Tyle włóczy się pomiędzy naszymi uczniami i nie widzę u niej postępów. Wciąż przegrywa walki. — Wbiła teraz spojrzenie w mroźne oczy lidera. Nie mogła wiecznie uciekać przed nieuniknionym. — Tak, tak... powinnyśmy się wspierać, jednakże ja tego nie potrafię. Nie po tym, co wykonała. 
— Nie, Szakali Szale. — przerwał jej. — Kazałem wam się wspierać, gdy wasze winy były jeszcze lekkie. Gdy była szansa na to, że staniecie w kulcie obie. Bo głupim jest spieranie się, gdy działa się w jednym celu. Jednak teraz, gdy Cienista Łapa wystąpiła przeciw nam wszystkim, zhańbiła swoje imię, postąpiła gorzej niż Kunia Norka... Nie oczekuję od ciebie, że będziesz ją wspierać. Po tym, co zrobiła, lepiej, jeśli się odetniesz, by nie zatracić się w słabości jak Goryczkowy Korzeń. Mogłaby przynieść chwałę kultowi, gdyby nie to, że zaczęła zadawać się ze zdrajczynią i się do niej przywiązała. A dlaczego wciąż trzymam Cienistą Łapę? Cóż, wiesz, co jest tysiąc razy gorsze od śmierci lub wygnania, Szakali Szale?
Podniosła głowę. Gorsze od śmierci? Wygnania? Wiele rzeczy do tego się wpisywało, ale kultystka domyślała się, co chciał usłyszeć lider. Musiała mu wlać w uszy piękną "pieśń" związaną z psychiką; z gasnącą nadzieją, nienawiścią. 
— Patrzenie na to, co było twoją przeszłością i co mogło być bajeczną przyszłością. Bo będąc tutaj, wciąż ma się kontakt z matką, mną. Ona widzi, gdzie zaszłyśmy - ja zostałam mistrzynią, Stokrotkowa Polana zastępczynią. A Cienista Łapa? Zepchnięta na bok musi codziennie mierzyć się z wyniosłym spojrzeniem kultystów, które mówi jej, że zawiodła. Nigdzie nie ucieknie, będąc pod twoją władzą. To prawdziwa forma tortury. Wyrzuty sumienia pogonią ją na drugi kraniec świata, a nawet złapią w Mrocznej Puszczy. 
— W punkt — Uśmiechnął się. — Jak zwykle, celnie strzelasz. Najgorsze jest patrzenie we własne odbicie, na własną porażkę. Poczekam, aż Cienista Łapa sama zrozumie i dotrze do tego, co zrobiła i jakie decyzje sprowadziły ją do tego miejsca. Poczekam, aż jej własne decyzje same odcisną swoje piętno i nie mogąc dalej znieść swojego życia popełni samobójstwo lub zakończy je w inny sposób. TO jest prawdziwa kara, bo kot doświadcza jej sam. Nie widzi, że ma konkretnego kata, który zadaje mu ból. On jest katem dla samego siebie. Widzi, że tylko i wyłącznie on sam przyczynił się do tego, jak skończył. Gdybym ją zabił lub wygnał, uznałaby to po prostu za karę. Uznałaby mnie za tego, który wymierza cios. Ale ona powinna uznać swoje własne wybory za przyczynę tego, gdzie się znalazła.
— Czy-
Zacięła się. Szakal otwarła oczy po raz pierwszy na świat, choć nimi posługiwała się latami, choć przysięgłaby, że widziała wszystko. Czyżby Cienista Łapa nie przeżyła wystarczająco dużo? Dokonała głupoty, racja, lecz to było wtedy, gdy miała ledwie czternaście księżyców. Ona zrozumiała błąd, problem tkwił w tym, że bezsensownie poddała się po jednej większej porażce. I za takie coś lider pragnął najgorszego cierpienia, na które zasługiwali bezczelni wiarołomcy? Przesadzał. 
Mistrzyni zacisnęła zęby. Mówić czy nie mówić? Zawsze wolała się nie kłócić z przywódcą, bo źle się to kończyło. Ale może trzeba wreszcie postawić ten kluczowy krok. Rozwijać skrzydła, nie cofać się przed straszliwym autorytetem.
Szakal wchłonęła głęboko powietrze. 
— A czy nie sądzisz, że wina leży w rodzinnym traktowaniu? Po większym wybryku każdy się od niej odwrócił. Owszem, można na jakiś czas ignorować Cienistą Łapę, lecz nie wiecznie. Gdyby moja mama choć raz z nią porozmawiała, jestem pewna, iż powróciłaby jej dobra energia, by służyć naszej sprawie. 
Zrobiła wydech. Szła dalej. 
— Z opowiadań babci słyszałam o zabójstwie dokonanym na kultyście przez Sosnową Igłę, a mimo tak ogromnego grzechu wciąż gości wśród nas. Czyż to nie jest niesprawiedliwe? 
Jej serce mocno biło. Czekała na odpowiedź.
— Gdybym to ja rządził za czasów, gdy Sosnowa Igła dopuściła się tego czynu, postąpiłbym inaczej. Ale nigdy nie chciałem działać wbrew woli Jastrzębiej Gwiazdy. Skoro on pozwolił jej pozostać, to ja również. — wyjaśnił, spoglądając na kotkę spojrzeniem, z którego nie dało się wyczytać żadnych emocji — Rozumiem, że możesz czuć, że Cienista Łapa została potraktowana niesprawiedliwie, ale nie zapominaj, że zbrodnia na współklanowiczu nie równa się zbrodni wobec kotów z obcego klanu. To, co zrobiła Sosna, oddziaływało tylko na nas, ale to, co zrobiła Cienista Łapa, mając spełna cztery sezony, mogło skończyć się źle dla Klanu Wilka i tego, co usiłowałem zbudować. Zaatakowanie na zgromadzeniu członka innego klanu nie jest małą zbrodnią, Szakali Szale. Gdyby ówczesny lider Nocniaków to zauważył, spodziewalibyśmy się ataku, który w tamtym czasie poważnie mógł odbić się na kondycji Klanu Wilka. Zasłużyła na to, co dostała. Tylko cudem uniknęliśmy niechcianej wojny. Już wcześniej ignorowała fakt międzyklanowego pokoju na zgromadzeniu i prowokowała do bójek, a ja nie miałem zamiaru tolerować, by kiedyś doszło do zrujnowania tego, w co ja, mój mentor, twoja babka i wiele innych kotów budowało od księżyców.
— Więc dlatego nazwałeś ją Ruiną? Bo mogła zrujnować pracę pokoleń?
Lider przymknął oczy. 
— Nazwałem ją Ruiną, bo rujnuje i sama jest zrujnowana. Sądzę, że wybrałem dobrze.
Szakali Szał pokiwała głową. Mówił sensownie, a jednak nadal miała ochotę zrzygać się u łap na samą myśl o śmierci siostry. Głupie współczucie! Po co ona w ogóle tak cackała się przy sprawie Cienistej Łapy? Czarnawa nie zrobiła dla niej nic - najpierw znęcała się, potem narzekała na siebie i własny los, dodatkowo manipulując uczuciami. Złotawa przestawała rozumieć, dlaczego jest taka... taka miękka. Dlaczego. 
— Debil ze mnie. — mruknęła cicho — W życiu trzeba być silnym, a ja nadal uganiam się za słabymi jednostkami, analizując wszystko aż nazbyt dokładnie. Czy to źle świadczy o mojej osobie? — zapytała bardziej siebie niż towarzysza obok. 
— Uczucia są... pierwotne. Winię zbyt umoralnione osóbki, które nie myślą logicznie. Nie koty, które starają się być silne. Niektórzy mają łatwiej, inni trudniej. Mój mentor nie czuł niczego od urodzenia. Nie musiał się martwić nad współczuciem, bo po prostu nie potrafił go odczuwać.
Zbliżali się do legowiska lidera. Mówiąc w skrócie - ich dłuższa rozmowa kończyła się. Młoda kultystka nie miała zamiaru wiecznie truć czyjejś dupy na temat własnych problemów. Nie wszystko należało zrzucać na barki innych. Mroczna Gwiazda i tak wyjaśnił jej bardzo wiele. 
— Rozumiem i... dziękuję za rozmowę. — Ukłoniła się na koci sposób. — Powinnam zająć się wreszcie szkoleniem, Klan Wilka wciąż musi przeć do przodu. 
Odeszła na bok, nie spoglądając już za siebie. Lider był wartościowy, świetny w swym fachu, a nadal... nie mogła uporać się z doznaniem, że gdzieś on sam popełnia błąd. Coś omija. 
Szakal westchnęła. Może to dlatego, że wszyscy dokonują pomyłki albo ona sama szuka dziury w całym. Niepotrzebnie.

***

Czarne futro wplątane między zaschniętą krew leżało przed nią, nie podnosząc się. Dzisiaj znaleziono pod drzewem martwą kotkę; z rozbitą czaszką jak pęknięty kielich. Nikt nie rozumiał, co się wydarzyło. Głośne plotki trafiały do następnych ust, wypełniając gorące powietrze aurą strachu i ożywienia. Ale Szakal zdawała sobie sprawę, że to wizja Mrocznej Gwiazdy dokonała swego ujawnienia. Cienista Łapa stała się katem dla samej siebie i odeszła z tego świata, nie mówiąc do widzenia, żegnaj na zawsze.
Po pręgowanym pysku powoli spływały łzy. Żyły razem, ale zarazem osobno, przez prawie czterdzieści księżyców. Wspólnie poznawały zza dzieciństwa las, brały udział w uczniowskich zawodach, a potem... relacje rozpadły się. Szakali Szał oddaliła się od siostry po mianowaniu na wojownika i nigdy więcej do niej nie zagadała. Zignorowała odrzutka jak reszta rodziny. Czy zrealizowała prawidłową decyzję? To pytanie odbijało się echem, gdy reszta kotów pogardzała zwłokami. Nawet nie wiedziała, czy jej krewna zostanie pochowana z szacunkiem. 
Wiatr zawiał w stronę mistrzyni, przynosząc zapach śmierci. Lider. Kotka wyprostowała się i starła łzy, by spojrzeć na powoli przychodzące mroźne oczy sądu i pysk, który nic nie wyrażał. Mroczna Gwiazda starzał się z dnia na dzień - jego czarne futro brązowiało od słońca, jakby co najmniej topniało od skwaru. Szakal była pewna, że niedługo pożegna pierwszego zza jej życia przywódcę. 

<Mroczna Gwiazdo?>

Od Mrocznej Gwiazdy CD. Szakalego Szału

 Siedział wyprostowany i ze spokojem oglądał to, co działo się po wojnie. W obozie leżały truchła poległych, które po kolei obmierzał spojrzeniem. Szczególną uwagę zwrócił na Truciznę - miał problemy ze szkoleniem, ale końcowo wyrósł na dobrego kultystę. Niestety nie miał zbyt dużo czasu, by służyć duchom Mrocznej Puszczy. 

Legowisko medyków było zatłoczone. Leżeli tam ranni w ciężkich, lekkich czy średnich stanach. Miał nadzieję, że Gęś i Kuna szybko się nimi zajmą. I tak stracili dużo kotów. Przygotowywał się już do odprawiania pogrzebów ku czci tych, którzy oddali swoje życie za Klan Wilka. Jedynym kotem, który nie zasługiwał na godny pochówek, była Wścibski Nochal.

— Wybacz, Mroczna Gwiazdo, że ci przeszkadzam. — Nie spodziewał się widoku złotej. Upuściła pod jego łapami skrawek futra. — jednakże obawiam się, iż doszło do zdrady. Wojownik o imieniu Pustynna Róża jest martwy, a mimo tego nie nosi zapachu naszych wrogów jak reszta zwłok. Dodatkowo nigdzie nie widzę Nocnej Tafli. Twoi poddani potwierdzili brak obecności tej kotki.

Przyjrzał się dokładnie sierści, która spoczywała na wojowniku. Wszędzie by ją rozpoznał. Oczywiście, że mogła należeć do Nocnej Tafli. Zastanawiał się, gdzie była, ale sądził, że jej zwłoki zawiruszyły się na polu bitwy. Skinął głową.

— Jesteś bystra — pochwalił ją. — Mogłem się spodziewać zdrady po tym ścierwie. Chociaż nie ma niepodważalnego dowodu, myślę, że futro ubarwione podobnie do Nocy, jej nagłe zniknięcie i brak charakterystycznego zapachu to wystarczające powody, by okrzyknąć ją zdrajczynią. Tak też myślałem. Nie pasował mi fakt, że nigdzie nie mogłem dostrzec Nocnej Tafli. Weź to ciało i połóż je pod pniem, Szakal.

Mógł tylko dostrzec szybkie skinięcie głowy, gdy mistrzyni ruszyła w kierunku jednego z ciał. Kilka kotów nad nim czuwało, ale ziemska tęsknota musiała poczekać. Były ważniejsze sprawy. 

Wskoczył na pień i zaczekał, aż Szakal doniesie ciało, chwytając je za kark.

— Klanie Wilka! — zawołał donośnie. — Niech wszyscy, oprócz tych poważnie rannych, zbiorą się pod miejscem zebrań klanu. Mam dla was sprawę niecierpiącą zwłoki.

Wszystkie koty natychmiastowo zaczęły się schodzić. Stokrotkowa Polana wskoczyła na pień, towarzysząc mu u jego prawego boku. Chłód zajął swoje miejsce przy pniu, bacznie obserwując tłoczące się koty.

— Przekażcie to, co teraz powiem, swoim rannym współklanowiczom, którzy nie mogli tutaj być — rozkazał. — Dzięki waszej mistrzyni, Szakalemu Szału, odkryliśmy zbrodnię, jakiej dopuściła się członkini Klanu Wilka.

Najpierw rozlegały się pojedyncze szmery, którymi potem zaraził się cały tłum. Omen przerwał rozmowy, podnosząc znów głos.

— Na wojnie poległ Pustynna Róża. Pomijając to, kim dla was był, bo sami dobrze to wiecie, walczył na wojnie, co również wynagradza wszelkie słabości. Zamordowała go Nocna Tafla. Zdradziła nas, walczyła przeciw własnemu klanowi, a potem jak ostatni tchórz uciekła z pola bitwy. Dlatego zaklinam was, żebyście natychmiastowo do mnie zgłaszali, gdybyście ją zobaczyli. Gdziekolwiek. Każdy, kto ją zobaczy, ma obowiązek ją zabić. Nie obchodzi mnie, czy zamierzacie być przy tym okrutni, czy oszczędzić jej cierpień i zabić ją szybkim przegryzieniem tchawicy. Jeśli czyjeś oko ją namierzy, ma być martwa. W takim wypadku ciało przynieście tutaj, by każdy mógł podziwiać, co dzieje się ze zdrajcami.

Koty wymieniały między sobą zaniepokojone spojrzenia. Gdy Omen zeskoczył z miejsca przemówień, tłum zaczął się rozchodzić, ale napięcie wcale nie ustało. Zwrócił się jeszcze do Szakalego Szału.

— Kiedy patrzę na to, co zrobiłaś, myślę, że nie możesz mnie już niczym zaskoczyć. Ale za każdym razem pokazujesz mi, że się mylę. W ostatnim czasie zrobiłaś dużo dobrego. Nie jestem ślepy na pożytecznych wojowników. Nagradzam tych, którzy poświęcają się dla siły i potęgi Klanu Wilka. To też ci wynagrodzę.

<Szakal?>

Od Szakalego Szału CD. Mrocznej Gwiazdy

 Krew spływała z ucha, poruszając się szkarłatnym strumieniem po pysku i skapując z brody wprost na martwe ciało samotnika, które znajdowało się zaraz pod Szakalim Szałem. Jej droga ku chwale była naprawdę długa. Na początku, gdy urodziła się, większość przewidywała istnienie złotawej poza szeregami kultu. Siostra, Ruina, przezwyciężała ją w każdym możliwych aspekcie, wyśmiewając słabszych i wymyślając im piękne przezwiska, lecz stopniowo sprawy przyjmowały niespodziewany obrót. Mistrzyni klanu wyprzedziła ją - odebrała czarnej marzenia, szansę na lepsze jutro i tytuł tej "lepszej" z miotu. Wdała się w matkę, babcię, przejmując ich umiejętności. Nauczyła się przebiegłej mowy, ziołolecznictwa oraz poprawnej służby, by móc upolować niewinną duszę. Wyewoluowała w coś, czego chciał każdy lider kultu - w posłuszny i nieczuły ideał.
— Szakali Szał! Szakali Szał! 
Przynajmniej tak sądzili ci, co ją otaczali, a było to błędne stwierdzenie. Ona nadal czuła - nie mogła pozbyć się wrażenia, że martwe truchło patrzy na nią z żalem, łypiąc martwym okiem. Nie potrafiła cieszyć się z ofiary jak Gęsi Wrzask, który jej dzisiaj towarzyszył, bądź sam Mroczna Gwiazda. Wnuczka Irgi widziała zabijanie wyłącznie jako obowiązek i z tego powodu było jej ciężej. Współczuła obecnej ofierze i wszystkim przyszłym, które zginą z pręgowanych łap, lecz wiedziała, że ich poświęcenie pozostawało konieczne - dla przyszłego dobra, lepszego jutra. 
— Szakali Szał! Szakali Szał! 
Wiwaty dziesięciu kultystów rozlegały się pomiędzy szarym niebem. Dziesięciu, bo jedenastej osoby brakowało - Bieliczego Pióra. Jej najlepsza przyjaciółka, opiekunka zza dzieciństwa zajmowała się potomstwem, by wpływ Gwiezdnych nie spadł na czoła niewinnych kociąt. Była niczym prawdziwa matka, wiecznie broniąca własnych dzieci, za które mogłaby oddać życie. 
— Moi drodzy — Zaśmiał się lider sekty, zlizując starannie krew z białej łapy. — Dzisiaj stajemy się mocniejsi o jednego członka, a w przyszłości dojdzie ich jeszcze więcej. Moc Mrocznej Puszczy unosi się nad nami i daje władzę, jakiej nikt dotąd nie widział. Już niedługo przejmiemy tereny Klanu Burzy, usuniemy przed sobą te parszywe "koty". Dostaną prawdziwego przywódcę z krwi i kości. 
Grono wybrańców zamruczało zgodnie pomiędzy sobą. Gęsi Wrzask z morderczym uśmiechem podszedł do truchła, by wydłubać najlepsze kąski. Reszta zrobiła to samo, delektując się czynem kanibalistycznym, nie marnując najmniejszego kawałka mięsa. Byli prawdziwą częścią natury, która z szacunkiem zabijała pokarm, aby się nim najeść do syta. Szakali Szał czuła dumę ze swych pobratymców. W końcu należała do porządnej drużyny. 
— Nie poprzestańmy na jednej ofierze. — Dokończył Mroczna Gwiazda. gdy brzuchy wszystkich stały się pełne. — Puszcza ma nie tylko kilka kotów, a całe rzesze do wykarmienia. Uczcijmy naszą potęgę rzezią niewinnej krwi. 
W czerni, gdzie blady księżyc wisiał w brutalną noc, odezwały się śmiechy i słowa czystej radości. Szakal biegła za starszymi Wilczakami, próbując wyłapać dzikim okiem potencjalne ofiary. Usłyszała przed sobą krzyk nieznajomego. Złapali - pomyślała i zeszła ze wzgórza, na którym przed chwilą była. Wystarczyła sekunda, uderzenie serca, by kolejne ciało poległo na ziemi we własnej posoce.
I tak przeminęła cała pora. Trwała krócej, niż to złotawa wyliczyła. Jednak mimo tak krótkich godzin nauczyła się zaciskać pysk, gdy nadchodziła kolejna śmierć, gdy van z triumfem przerywał gardło samotnikom. Czuła się źle, ale zarazem dobrze, widząc staranną pracę kultystów. Sprzeczne emocje targały nią, a w środku panowała walka dwóch stron. Nienawidziła tego uczucia wszelką świadomością i prychała, kiedy to tylko przechodził przez jej grzbiet prąd słabości psychicznej. 
— Idzie ci dobrze. — Poczuła na plecach łapę Gęsiego Wrzasku, dawnego mentora. — Ponoć mój kochany boy za pierwszym razem miał z tym ogromne problemy. 
Zaraz po zdaniu liliowego usłyszała za sobą prychnięcie Chłodnego Omena. Szakali Szał uśmiechnęła się. Lubili czasem sobie dogryźć. 
— Jeszcze trochę i się przyzwyczaisz. 
Wreszcie niesforny kocur oderwał się od boku uczennicy. Zielone oczy widziały te ruchliwe ogony, które niedługo potem splotły się na górze w miłosny supeł, a cały obraz dopełniły spokojne spojrzenia typowe dla kochanków. Nawet w tak nienormalnych warunkach znajdowało się miejsce na normalne konwenanse. 

***

*zaraz po wojnie z Klanem Burzy*

Bitwa wszystkich klanów okazała się być prawdziwym wyzwaniem, przynajmniej początkowo. Klan Burzy walczył dzielnie u boku Klanu Nocy, dopóki druga grupa nie postanowiła zostawić pobratymców na pastwę losu. Szakal machała pazurami, zagryzała jak zajadły pies każdego przeciwnika i zatapiała się w szale, któremu nie było końca, lecz jej bystremu wzrokowi nie uciekło tchórzostwo Rybojadów. Zabrali kotkę, niepotrzebny dodatek do ich kultu, i zostawili za sobą biedne dziecię, Pajączka. Teraz patrzyła na niego, brązową kulkę, w milczeniu, poddając się filozoficznym myślom. Strzepnęła głową. Wiedziała jednak, że to nie na to czas. Nie czas, by użalać się nad malcem, nad którym opiekę zapewne niedługo roztoczy Mroczna Puszcza. Miała na głowie ważniejsze sprawy do załatwienia. 
Odwróciła się od zrozpaczonych oczu i pobiegła przed siebie. Przez klanowy tunel wtaczali masę martwych ciał. Pobratymcy, by wygrać, oddali swe życia - cenne, stare oraz młode. Szczególnie żal jej było rozszarpanych zwłok Motylego Trzepotu. Pamiętała, że to przybrana matka Astrowego Migotu, serdecznego przyjaciela, który po tylu dniach, tylu księżycach odnalazł zabójcę jej ojca. Wykonał dla niej przysługę, a za to utracił najważniejszą kotkę w jego życiu. Sprawiedliwość nie wypełniła się tak jak zwykle. Pod tym względem egzystencja była po prostu głupia. 
Szakali Szał przechadzała się dalej. Pomiędzy martwymi rozpoznała Dziczą Siłę, Oszronione Słońce, ale i też... Trujący Bluszcz. To nad nim zebrało się najwięcej kotów, szczególnie tych z kultu. Obok czarno-białego zlepka sierści stał też Mroczna Gwiazda. Złotawa spojrzała mu w pysk; nie zobaczyła wymalowanych emocji; tylko mroźne oczy patrzyły pusto na niedawno żyjącego kocura. Być może dobrze maskował uczucia? Nie potrafiła tego odgadnąć. Równie dobrze mógł mieć swego syna głęboko w poważaniu, lecz jeśli tak, to czemu milczał właśnie nad nim? 
Westchnęła. Trzeba było oddać hołd wszelkiej duszy, wszelkiej parze łap, która zginęła za szczytny cel. Złota podchodziła po kolei do każdego kota. Wchłaniała jego zwietrzały zapach, życzyła po cichu najlepszych rzeczy po śmierci, bo nic więcej nie mogła zrobić. Nie posiadała mocy przyzywania zmarłych na świat doczesny; a szkoda, bo chętnie by wyrwała z objęć śmierci najważniejsze jednostki. 
— Spore straty, lecz odkupione zdobyciem nowych terenów. Dziś Mroczna Puszcza wygrała nad Klanem Gwiazdy. 
Szakali Szał uśmiechnęła się; doskonale odróżniała melodyjny, matczyny głos Bieliczego Pióra, której obecności nie zaznała podczas wojny. 
— Tak. — odpowiedziała — To cud, że tylko jeden kultysta odszedł z naszych szeregów, ale nawet pojedyncza pobłogosławiona dusza to za wiele. 
— Prawda. 
Obie patrzyły smutno w dal. Na horyzoncie powoli znikały ostatnie promienie słońca, dając miejsce krwawemu niebu. Przyroda wiedziała o minionych wydarzeniach. Patrzyła na upadające ciała i wściekłość w oczach względem tego samego gatunku. Spokój znany klanom nagle znikł, został zmieciony przez ostre pazury i język nienawiści. Niematerialna część bytu wyrażała to, co stało się przed chwilą, kolorami - była tak samo szkarłatna jak krew, która zalała szumiące polany.
— Muszę iść. Wiesz, nie pożegnałam się jeszcze ze swoim... bratem. — dodała po czasie Bielik — Słabo go poznałam, jednakże łączyły nas więzy krwi, a dodatkowo on był tym, co podążał za mrocznymi przodkami. 
Szakali Szał wyłącznie wydała z siebie lekki pomruk. Głośne kroki znajdujące się zaraz koło niej stopniowo cichły, aż kompletnie zanikły. Została sama; ona i truchło. Dokładniej przed nią leżał ostatni poległy, Pustynna Róża. 
Kotka przymknęła oczy. Chyba coś się w niej zmieniło. Stała się poważniejsza i mniej wesoła. Czyżby wreszcie dorosła i przeobraziła się niczym gąsienica w prawdziwego motyla... wojownika? Ewidentnie nie potrafiła się cieszyć tak jak wcześniej - realia przygniatały jej plecy, a także odbierały wesoły zarys twarzy.
Z rezygnacją wetknęła nos w martwego młodzieńca. Po raz ostatni wchłonęła łagodne zapachy Klanu Wilka, które przyciągały za sobą kalejdoskop wspomnień. Kochała te wonie najbardziej na świecie, bo przy nich samopoczucie zawsze się poprawiało - tego samego nie mogła powiedzieć o smrodzie innych ugrupowań, co dziś przykryły zwłoki hańbą. 
Gdy łagodziła własny smutek, nie zauważyła zbyt prędko, że syn Bezzębnego Robala aż w stopniu nadmiernym nosił domowy aromat. W ten krwawy dzień u wszystkich walczących znikły znaczniki sortujące koty do danego klanu.
Ale nie u niego. 
Szakali Szał zwęziła źrenice. Coś było tu nie tak, i to bardzo. 
Wstała rozgorączkowana od jasnego kocura. Dla pewności podeszła do czegoś, co przypominało Liściasty Krzew i Mysikróliczy Ślad. Jej podejrzenia w mig się potwierdziły - oboje mieli zmieszany odór Klanu Nocy, Burzy i Wilka. 
Jeszcze bardziej poddenerwowana zajrzała pod skórę Pustynnej Róży. Przeczesywała jego zmierzwione już futro w poszukiwaniu ran. Znalazła ich pełno - na łapach, barku i ogonie, ale największa była na szyi; właśnie ta pręga odebrała mu życie. Wniosek był prosty - z pewnością walczył, jednakże dlaczego pachniał tylko Wilczakami? 
Musiała znać odpowiedź. Ostatecznie spojrzała pomiędzy sztywne palce i znalazła to, czego chciała; kawałki wyrwanej sierści o kolorach mieniących się między czernią, ciemnym brązem, a lekką bielą. Takich kotów nie było wiele w jej klanie oraz poza nim - i choć nie mogła być pewna, to zielone oczy od razu wpatrywały się w jedną opcję. 
Nocna Tafla. 
Z najeżonym ogonem pobiegła do pobratymców. Dostojnym, lecz nieco trzęsącym się krokiem dotarła do legowiska medyków, gdzie znajdowało się najwięcej poszkodowanych. Wszyscy nosili na sobie okaleczenia, niektórzy nie wyszli nadal z szoku, jednakże kultystka nie mogła czekać. Jeszcze malowała się w oddali szansa na złapanie zdrajcy. 
— Czy ktoś widział Nocną Taflę? 
Zaskoczone pomruki odezwały się pomiędzy wojownikami. 
— Nie. 
— Ostatnio widziałem ją na polu bitwy.
— Coś się z nią stało? 
Żadna odpowiedź nie brzmiała twierdząco. Siostra Mrocznej Gwiazdy przepadła jak kamień w wodzie, tak po prostu. Dla mistrzyni było to nie do pomyślenia, ale najwyraźniej każda para oczu przegapiła chwilę, w której doszło do bratobójstwa. Co do jednego Wilczacy skupili się na walce, zapominając o własnych plecach i czarnych owcach w społeczeństwie. Szakal również się do nich zaliczyła, została zaślepiona. Pointka wykorzystała okazję do wbicia kłów w niewinnego i uciekła z tym czynem bez konsekwencji jak prawdziwy tchórz i śmieć. 
Złota zawyła z furii. Pędem wpadła między zwłoki, wyrywając natychmiastowo od Pustynnej Róży ostatni dowód obecności tonkijki. Podeszła do Mrocznej Gwiazdy, który nadal w ciszy obserwował Trujący Bluszcz. Zasapała - będzie musiała mu przerwać ten piękny moment.  
— Wybacz, Mroczna Gwiazdo, że ci przeszkadzam — Upuściła mu pod łapy skrawek błyszczącego futra. — jednakże obawiam się, iż doszło do zdrady. Wojownik o imieniu Pustynna Róża jest martwy, a mimo tego nie nosi zapachu naszych wrogów jak reszta zwłok. Dodatkowo nigdzie nie widzę Nocnej Tafli. Twoi poddani potwierdzili brak obecności tej kotki. 

<Mroczna Gwiazdo? :3>

Od Mrocznej Gwiazdy CD. Szakalego Szału

 — Witaj, Mroczna Gwiazdo. —  skinęła głową na dzień dobry i usiadła obok niego. — Wiem, że zapewne na to za wcześnie, lecz... kiedy będę mogła przystąpić do kultu? — wyszeptała. Nikt nie mógł wiedzieć o ich słodkiej i krwawej tajemnicy. — Chcę wreszcie służyć prawidłowo Mrocznej Puszczy i... zapomnieć o moich ostatnich problemach związanych z moralnością. 

Uśmiechnął się lekko na te słowa. Szakali Szał była kotką, której potrzebowali w kulcie. Rozważną, która zdecydowanie odziedziczyła po swojej matce i babci nie tylko wygląd.

— Prawdę mówiąc, zastanawiałem się już nad włączeniem cię do kultu — odparł. — Jesteś w odpowiednim wieku, pokazałaś w walce, na co cię stać. Nie widzę powodu, by ci odmawiać. Będziemy dziś w nocy zbierać się do polowania. Spotkaj się z nami przy wyjściu z obozu, gdy słońce zajdzie. Zakładam, że twoja matka i babcia dużo opowiadały wam o Mrocznej Puszczy. Nie potrzebujesz raczej kolejnych wyjaśnień.

Gdy złota skinęła głową, lider tylko krótko przytaknął i wstał, by porozmawiać o tym z Irgowym Nektarem. Jego prawa łapa, partnerka, która doskonale wiedziała o każdej jednej rzeczy, o której myślał. Dzielił się z nią wszystkim. Jej mógł zaufać.

* * *

W nocy terytoria Klanu Wilka zdawały się jeszcze bardziej rozległe. Przedzierali się przez gąszcz, a gdy byli odpowiednio daleko (gdzieś przed nimi błyskał w dali nurt płynącej niedaleko rzeki), zatrzymali się i zawęszyli. Mroczna Gwiazda skierował spojrzenie na Szakali Szał.

— Dołącz do kogo chcesz. Potrzebujesz kompana przy swoim pierwszym polowaniu. Jeśli ci się powiedzie, włączymy cię do kultu. Powodzenia.

Irgowy Nektar zbliżyła się do córki i szepnęła jej coś na ucho. Lider dałby sobie łapę uciąć, że była to jakaś rada. Chociaż zastępczyni chodziła z nimi na polowania, nie brała w nich udziału. Nie oczekiwał tego od niej. Była już stara, a i tak zrobiła dla kultu więcej niż ktokolwiek inny. 

Dał im krótki sygnał i koty w parach pobiegły wzdłuż lasu, znikając w gąszczu ostrokrzewu i jeżyn. 

On przyglądał się temu, siedząc w miejscu i czekając, aż przyniosą mu te czyste duszyczki. Chociaż większość samotników miała swoje za uszami.

W końcu Szakali Szał wróciła z samotnikiem u boku. Niedaleko niej szedł Gęsi Wrzask, który najwyraźniej całą siłą woli powstrzymywał się od oblizania pyska na widok kolejnej ofiary.

Niektórzy łapali samotników siłą i żywcem zanosili mu pod łapy, inni zachęcali ich do pójścia za nimi w celu poznania rzekomych kotów, które miały udzielić im schronienia, zapewnić lepsze życia. Naiwne obietnice, które nigdy się nie spełnią.

Gdy samotnik dostrzegł lodowaty wzrok przywódcy, już zrozumiał, co się święci. Próbował się wyrwać, ale Szakal zgrabnie podłożyła mu łapy, przez co jedynie upadł pyskiem na ziemię. Tuż pod białymi łapami lidera, który najpierw złapał go za kark, a potem oderwał spory kawałek gardła - odór krwi rozniósł się błyskawicznie.

— Ja, Mroczna Gwiazda, przywódca Klanu Wilka i lider kultu Mrocznej Puszczy, naznaczam cię w imię naszych przodków. Czy jesteś gotowa przyjąć na siebie nasze znamię jako dowód inicjacji?

— Tak — głos Szakalego Szału zdawał się głośny w tej ciszy.

— Zatem otrzymasz ode mnie znak, który pozostanie z tobą aż do śmierci i zawsze będzie przypominał ci o przynależności do kultu.

Schylił się i oderwał rąbek lewego ucha wojowniczki. Krew strumieniem pociekła na jej pysk.

— Tej nocy, zgodnie z wolą Mrocznej Puszczy, przyjmujemy cię oficjalnie jako pełnoprawną członkinię naszej grupy. Wierzymy, że będziesz wiernie służyć naszym przodkom i działać na rzecz kultu, abyśmy nigdy nie upadli.

Podszedł do samotnika, któremu jeszcze chwilę wcześniej odebrał życie. Pierwszy samotnik złapany przez młodą wojowniczkę.

Położył łapę na rozerwanej gardzieli i przycisnął. Zbliżył się do Szakal i położył białą łapę na jej czole, odciskając krwawy ślad.

— Szakali Szał! Szakali Szał!

<Szakal?>

Od Szakalej Łapy (Szakalego Szału) CD. Mrocznej Gwiazdy

*wszystkie wydarzenia mają miejsce przed śmiercią Gawroniego Lotu* 

Szła samotnie przez las, by dojść na pole treningowe ukryte pod koronami drzew pachnącymi pięknem wiosny. Ciche kroki niosły się między paprociami pokrywającymi ściółkę drobnej puszczy. Wszystko milczało - ptaki, gryzonie, nawet wiatr. Było tak martwo… jak na porę nowych liści.
Zgrabnym i niespiesznym krokiem znalazła się na miejscu. Kiedyś uważała ten specyficzny obszar za torturę ciała oraz duszy, dziś miała rozegrać się tu ostateczna zemsta; bitwa o życie i śmierć, bitwa o honor, który tak łatwo można odebrać. A wszystko to działo się tylko z jej głupoty - naważyła win na szale sprawiedliwości, gdy one nie zapomniały o wiecznie panującej harmonii. Musiała wyrównać obie strony, wypełniając obietnicę złożoną tonkijowemu mentorowi.
Podniosła pewnie głowę. Przed nią stał już Gęsi Wrzask z futrem wyczesanym specjalnie na niezapomnianą okazję. Jego liliowa maść wyróżniała się na tle zielonych traw, lśniła pięknem w blasku promieni, czyniąc go podobnym do obrazu bożka. Wyglądał oszałamiająco w porównaniu do Szakala, która miała wszystko gdzieś głęboko w poważaniu. 
— Cieszę się, że przyszłaś. — wymruczał po czasie. — Cel naszego dzisiejszego spotkania jest jasny, przynajmniej mam taką nadzieję. — Odwrócił głowę i odszedł na koniec polany. — Pokaż mi, że jesteś warta bycia wojownikiem. Pokaż, że księżyce treningów nie poszły na marne, a ty zapamiętałaś każdy szczegół i kruczek.
Szakala Łapa ustawiła sylwetkę w pozycji do ataku. Była gotowa. Musiała udowodnić, że nadawała się do nowej roli, by móc służyć klanowi, Mrocznej Puszczy i Mrocznej Gwieździe. Niemal całe swoje życie poświęciła treningom, aby osiągnąć cele zdające się być poza wyciągnięciem łapy. Nie mogła teraz zawalić sprawy, po prostu nie mogła.
— Będziemy walczyć tak długo, aż któryś z nas nie przewali drugiego. — podniósł dumnie łeb. — Dziś nie ma litości. Choć flaki polecą, a ty zaczniesz błagać o litość, nie przestanę. — ostrzegł — Rozumiemy?
Szakal kiwnęła głową.
— Dobrze. Ty również nie okazuj skruchy. Masz przed sobą poważną walkę, a nie zabawę kociąt. — Uśmiechnął się. — Módl się, abym nie rozorał ci dzisiaj pyska w ramach rozrachunku.

TW: Krew

Od Mrocznej Gwiazdy CD. Szakalej Łapy

 Odszedł, by wrócić do własnych spraw, bo po rozmowie z Szakalą Łapą, jego przybraną wnuczką. Coś podpowiadało mu, że przerośnie swoją siostrę. Chyba słusznie założył, że te cichsze dzieci bywają lepsze, od głośniejszych i zadufanych w sobie. Arogancja zawsze była błędem. Zawsze sprowadzała problemy. Powinno się doceniać i swoje umiejętności, i umiejętności innych kotów. Nie poniżać lepszych od siebie, a doceniać i uczyć się od nich.

* * *

Zauważył, że Szakala Łapa leżała przy ogrodzeniu, najpewniej po treningu. Obserwował ją chwilę, a widząc, że nigdzie nie szła, podszedł do niej, siadając tuż obok.

— Chciałbym porozmawiać trochę o twoim treningu — miauknął. — Między innymi. Czy Gęsi Wrzask uczył cię także podstaw medycyny? Nie leży to w jego obowiązkach, ale znajomość ziół jest przydatna i im więcej naszych kotów ją zna, tym lepiej.

- Obecnie skupiam się na sztuce związanej ze skuteczną walką. - odparła, zaskoczona ponownymi odwiedzinami lidera. - Choć, rzecz jasna, nie zapominam o medycynie. Po udoskonaleniu jednego kierunku poproszę Gęsi Wrzask o pomoc w nauce ziół. - dokończyła i zamyśliła się. - Skoro już tu jesteś, to czy mógłbyś mi odpowiedzieć na jedno pytanie? Pewna kwestia mnie gryzie. 

— Oczywiście, że tak. Między innymi od tego jestem, by tłumaczyć to, co jest niejasne — skinął głową. — Oraz cieszy mnie, że wiedzę medyczną masz także na uwadze. Jeśli masz mentora z rozległą wiedzą, to warto z tego korzystać,  by wynieść z treningu jak najwięcej.

— Codzienne życie w obozie nauczyło mnie, że pomimo względnej równości są koty znacznie wyróżniające się kierowaną do nich wrogością. Mam tu teraz na myśli Kunią Norkę. Nie zauważyłam, aby sprawiała nam problemy i nie pełniła poprawnie swoich obowiązków, a mimo tego kultyści są wobec niej wrogo nastawieni, wliczając Ruinę, która określa ją jako Paplającą. Czym ona się naraziła reszcie?

Wziął głęboki wdech, przygotowując się do opowiedzenia historii sprzed jego młodości.

— Dawno temu, gdy rządził jeszcze mój mentor, Jastrzębia Gwiazda, Kunia Łapa jako uczennica wojownika została wybrana na zgromadzenie. To był ogromny błąd. Wypaplała Nocniakom wszystkie słabości naszego klanu. Byliśmy wtedy w okropnej sytuacji. Chmara dzików i Dwunożnych zrównała nasz obóz z gruzem, musieliśmy przenieść się do jamy i tam zacząć od nowa uzupełniać zapasy, stos ze zwierzyną, tworzyć legowiska czy przeganiać samotników. Na zgromadzeniach wyglądaliśmy kiepsko. A jakby tego było mało, Kunia Norka, wtedy jako uczennica, rozpowiedziała jakiemuś wojownikowi z Klanu Nocy całą naszą sytuację. Byłem tego świadkiem i próbowałem się wybronić, ale na marne. Ten Nocniak nie był idiotą i nie dało się tak łatwo cofnąć jej słów. Powiedziałem wszystko mentorowi, a on dał mi za zadanie pilnować jej przez resztę zgromadzenia. Zrobiła ambaras jakich mało. Zaczęła drzeć się i ryczeć przy wszystkich, a ja bezskutecznie próbowałem ją uciszyć. I pasywnie, i groźbami. Została okrzyknięta zdrajczynią, a przez to, co uczyniła, mój mentor musiał zawiązać sojusz z Klanem Burzy i zaatakować Klan Nocy, zanim on zaatakuje nas, co wyszło nam na dobre. Mogliśmy jednak ponieść klęskę przez jej głupotę. Zostało jej zmienione imię, ona zmieniła swoje powołanie, żeby obejść zakaz chodzenia na zgromadzenia, ale nic z tego. Ale to nie wszystko. Jest tak samo beznadziejną medyczką, jak wojowniczką. Ostrzegam cię, Szakala Łapo, żebyś nie ufała jej, gdy przyjdziesz do medyków się kurować. Myślisz, że dlaczego powołałem Deszczową Chmurę znów na medyka, mimo jego wieku? Nie mogę zdjąć z tej roli Kuny, bo nad Deszczem wisi groźba śmierci, a ona jest poza nim jedyną medyczką. Jednak jej zdolności medyczne są wątpliwe. Działa na szkodę naszego klanu.

Szakala Łapa niemal zakrztusiła się w połowie opowiadania. Wychodziło na to, że medyczka swego czasu zrobiła larmo potężniejsze od Ruiny. Zdziwienie nie schodziło z pyska, nie potrafiła go zamaskować -  z resztą nie chciała ukrywać reakcji. Wolała być prawdomówna i czysta w swojej postawie. 

— Deszczowa Chmura kiedyś umrze. Już dzisiaj widać, jak chwieje się na nogach i milczy. Siły stale opuszczają jego ciało, aż przy pewnym zachodzie słońca zabraknie w nim tchu i padnie martwy. Wtem, jako klan, zostaniemy skazani na niejasne umiejętności Kuniej Norki, a to źle wróży. — zamyśliła się, przedrapując ziemię pazurami. — Czy przez tak wiele księżyców nie było nikogo, kto by wziął na barki odpowiedzialność związaną z opieką nad innymi?

Westchnął, mrużąc oczy.

— Nie. Wolałem czekać, aż jakiś uczeń z własnej woli zgłosi się na to stanowisko; jeśli ktoś zostanie zmuszony, to całkiem prawdopodobne, że będzie jeszcze gorzej się sprawował niż Kuna — wytłumaczył. — Już dawno myślałem na zdjęciu jej z tego stanowiska, ale ostatecznie rozmyśliłem się, by nie dopuścić do sytuacji, że podstarzały medyk zostanie jedynym. Ale nie martw się. Przewidziałem ewentualną sytuację, w której umarłby Deszczowa Chmura. Jeśli do takowej dojdzie, nie zamierzam dawać Kuniej Norce wolnej łapy. Awansuję na medyka któregoś z kotów z wymaganymi umiejętnościami. Może Gęsi Wrzask, a może kogoś innego. Właśnie dlatego tak ważne jest, by uczyć się również umiejętności medycznych. Mamy wątpliwego kota na tym stanowisku. Jeśli będzie trzeba, wyznaczę któremuś uczniowi przymusowe szkolenie na medyka. To zależy, czy do tego czasu ktoś zgłosi się dobrowolnie. Kunia Norka nie jest godna mojego zaufania.

— Kiedy byłam jeszcze kocięciem, to porządnie myślałam nad zostaniem medykiem. — wymruczała, mrużąc delikatnie oczy na wspomnienia. — Jednakże nie wyobrażam sobie życia, sortując wyłącznie zioła i gnijąc w legowisku, gdy kocham czuć w łapach adrenalinę wynikającą z kolejnych bitw i zadawanych ciosów. Wiele wojowników uważa ziołolecznictwo, jak również związaną z tym posadę, za coś bezużytecznego. Wszyscy patrzyliby krzywo w moją stronę, gdybym tylko zdecydowała się na drugą ścieżkę. Przecież w ostateczności spędziłabym czas z Kunią Norką. Zostałabym uznana za wyrzutka.

— Tak prawdopodobnie by było — miauknął. — Dlatego ja nie zamierzam ograniczać medyków. Nie spotkałaby ich kara, gdyby walczyli bez konieczności obrony swojego życia. Ten cały kodeks medyka to jedna wielka bzdura, nie mam zamiaru za tym podążać. Medycyna to również ważny aspekt klanowego życia, a wojownik, który tego nie docenia, ma powierzchowne na to spojrzenie. Myślę jednak, że ty sprawdzasz się lepiej w posadzie wojownika.

Córka Stokrotki westchnęła głośno.

— Nie mogę się doczekać, aż dostanę swoje pełne imię i będę uczyć się przy mistrzu, Chłodnym Omenie. Zastanawiałam się, czy tak mocno doskonalimy swoje umiejętności, by przejąć tereny innych klanów? Chcesz przez to rozszerzyć kult na nowe horyzonty? Koty powinny przejrzeć na oczy nie tylko tutaj. Klan Gwiazdy ustanowił głupie i wręcz krzywdzące zasady. Na przykład - medycy nie mogą mieć dzieci. Każdy przecież ma prawo cieszyć się potomstwem.

— Chłodny Omen jest naprawdę dobrym wojownikiem. Jednym z najlepszych. Podobnie jak twój mentor. Szkolenia są niezbędne, by wojownicy wyrobili mięśnie i stali się silniejsi — przyznał. — Cóż, mam sporo planów co do naszej przyszłości. Doskonalimy swoje umiejętności, by wznieść się powyżej innych klanów. Na tyle, by móc pokonać ich w walkach i zdobyć więcej terytoriów. Przede wszystkim, zależy mi na tym, żebyśmy byli istną potęgą - klanem nie do pokonania. Pewnie słyszałaś przekazywane z pokolenia na pokolenia historie o przeszłości Wilczaków. Zawsze traktowano nas z pobłażaniem, zawsze byliśmy poniżani, jak koziołek ofiarny pozostałych klanów — na dalsze jej słowa przytaknął krótko głową. — Jesteś bystra, że to dostrzegasz. Tak. To jeden z celów kultu; powoli przestawiać koty na wiarę w Mroczną Puszczę. Widzisz, Klan Gwiazdy to tylko banda umarlaków pełna herezji i nieprawości. Uważają się za świętych, za koty, które mają prawo ustanawiać nasze morały i manipulować naszym życiem. A nie osiągnęli nic oprócz tego, że umarli. Ich prawa są śmieszne i bezsensowne... Nie mam zamiaru się ich trzymać.

<Szakal?>

Od Szakalej Łapy CD Mrocznej Gwiazdy

— Sosnowa Igło, daj jej nauczkę.
Słowa Mrocznej Gwiazdy wybrzmiały na całej polanie. Szakala Łapa przybrała postawę skulonego kocięcia, jakby to ona znajdowała się pośrodku areny, na której zaraz miał się rozpocząć prawdziwy wpierdziel w wykonaniu agresywnej kultystki. Czego to uczennica nie usłyszała na jej temat. Jeżeli dostała rozkaz załatwienia kogoś, to wykonywała zadanie z psychopatyczną pasją. Pies, najprawdziwszy pies w skórze kota. Zielone oczy burej wwierciły się w Ruinę, gdy przepchnęła się bez słów "przepraszam" przez tłum gapiów. Złota na początku cieszyła się z kary siostrzyczki - poziomu pozytywnych emocji żadne słowa nie mogły wyrazić, lecz teraz... współczuła jej. Musiała przyznać przed sobą, że jednak zachowała jakieś uczucia względem byłej Cienistej Łapy.
Sosna zbliżała się powoli, wręcz polując na zdegradowaną. Jeden krok za drugim nie wydawał żadnego dźwięku. Wszyscy wokół umilkli, wiedząc, co zaraz się stanie. Szakal otworzyła jedno oko i spokojny ranek przerwał rozrywający uszy wrzask.

TW: brutalność, krew

Od Mrocznej Gwiazdy Do Szakalej Łapy

 Wracał ze zgromadzenia z Irgowym Nektarem u boku. Był zdenerwowany jak nigdy dotąd, ale ukrywał to w sobie, prowadząc klan ciężkimi krokami. Zastępczyni uniosła wysoko brodę.

— Nie tego bym się po niej spodziewał — przyznał kocur i strzepnął zaraz ogonem. — Rozczarowanie. A miała taki dobry przykład w postaci Stokrotki i ciebie.

— Szakal zawsze była spokojniejsza od swojej siostry — odparła złota, wpatrując się kątem oka w swojego partnera. — Cienista Łapa zasłużyła na potępienie. Planujesz ją ukarać?

— Byłbym głupi, gdybym jej teraz odpuścił. Mało tego, podważyła fakt, że Chłodny Omen przykłada się do dobra i dumy naszego klanu. Powiedziała, że jest wstydem.

— Niedorzeczne — prychnęła kotka. — Sama go trenowałam. Przysłużył się jeszcze bardziej, niż ona sama.

Zamruczał, ocierając się o policzek kotki kokieteryjnie i przyspieszył kroku, gdy obóz widniał już niedaleko skryty wśród iglastych drzew.

* * *

Chodził w tę i we w tę w swojej norze,  podczas gdy Cienista Łapa siedziała przed nim jak zbity pies.

Był wkurzony jak nigdy dotąd.

Zaatakowała pierdolonego Nocniaka.

Była tak nieodpowiedzialnym i rozwydrzonym bachorem. Nie powinien był dopuszczać jej na to zgromadzenie.

— Miałaś jedno, kurwa, zadanie — warknął w końcu po długiej chwili ciszy.

— Nie zaatakowałam go pierwsza! — odparła uczennica natychmiast, próbując się wybronić. Ten jednak przerwał jej gromiącym wzrokiem.

— I co z tego? — prychnął. — Powinnaś była go zignorować jak każdy odpowiedzialny wojownik, a nie mieszać się w jebane wojenki! Wiesz, na co naraziłaś nasz klan?! Powinienem cię teraz zabić albo wygnać na dobre!

Oczy ciemnej zaszkliły się, ale nie spuściła wzroku.

— Proszę, zrobię wszystko — miauknęła. — Zależy mi na was, na kulcie, na...

Uderzył ją z całej siły łapą, marszcząc pysk i charcząc jak wściekły wilk.

— Gdyby ci zależało, to nie odwalałabyś takiego szajsu — syknął. — Daję ci ostatnią szansę. Jeśli ją zmarnujesz, to żegnaj się z klanem, rozumiesz?!

* * *

Wskoczył zgrabnym susem na pień drzewa, służacy za miejsce przemówień i zaczekał, aż dołączy do niego partnerka. Irga usiadła u jego prawego boku. Spojrzeniem skinął głową Chłodnemu Omenowi, by usiadł pod pniem. Zasłużył sobie na honorowe miejsce. Był dumą Klanu Wilka.

— Klanie Wilka! Mamy za sobą kolejne już zgromadzenie wszystkich klanów. Niestety, choć przez pewien czas było spokojnie i należycie, wszechstronny pokój zerwała jedna z naszych uczennic, Cienista Łapa. Kotka rozmyślnie zaatakowała ucznia Klanu Nocy, narażając nas na konflikt, a nawet wojnę. Cienista Łapo, wystąp. 

Zaczekał, aż kotka niepewnie, obrzucona wieloma spojrzeniami, podejdzie do pnia. Kocur spojrzał na nią z góry, z wyższością wymalowaną na pysku. Podobne spojrzenie widniało na twarzy Irgowego Nektaru, która nic nie mówiąc, obmierzała nim swoją wnuczkę. Nie mówiła, nie protestowała - Omen wiedział, że zgadzała się z wyrokiem. Cień na niego zasłużyła.

— Cienista Łapo, świadomie zagroziłaś bezpieczeństwu swojego własnego klanu. Twoje zachowanie było skrajnie nieodpowiedzialne. Gdybyś była kocięciem, mógłbym przymknąć na to oko. Ale jesteś już niemalże dorosłą uczennicą. Przyniosłaś wstyd naszemu klanowi. Wilczaki nie mogą tak się reprezentować. Z tego powodu, jestem zmuszony wymierzyć ci karę. Zostajesz zdegradowana do rangi kocięcia, a wraz z wcześniej pełniącą przez ciebie rolą, znikają wszelkie nadane ci prawa ucznia. Pilnować cię będą Jaszczurzy Syk i Frezjowy Płatek. Zostają ci przydzielone nowe obowiązki: Musisz opiekować się kociętami, wymieniać posłania, sprzątać obozowisko, pomagać medykom i starszyźnie czy umacniać ogrodzenie obozu. Jesteś zobowiązana także do wykonywania poleceń kotów starszych rangą. Masz zakaz wychodzenia na zgromadzenia, do odwołania. Od dziś zostaje ci także odebrane imię uczniowskie, którego najwidoczniej nie jesteś godna nosić. Teraz nadaję ci nowe: Ruina. Zdejmę je dopiero, gdy udowodnisz, że jesteś czegoś warta dla klanu.

Nie poruszył go wstyd, jaki bił od młodej uczennicy. Zasłużyła na taką pogardę.

Nie każdy w klanie go popierał, ale mimo to wiele kotów było zniesmaczonych tak niedojrzałym i niedorzecznym zachowaniem Ruiny na zgromadzeniu. 

— Przyznaj przed Chłodnym Omenem, że to ty jesteś wstydem i rozczarowaniem. Nie on — miauknął zimno, a gdy kotka otworzyła pysk w proteście, ten przerwał jej gwałtownym ruchem ogona. Śledził ją wzrokiem, gdy podeszła do jego syna i poniżyła się przed nim, mówiąc (wedle lidera zgodnie z prawdą) to, czego oczekiwał od niej Mroczna Gwiazda. — Sosnowa Igło, daj jej nauczkę.

Koty popatrzyły między sobą spojrzeniami, gdy z tłumu wyłoniła się bura z paskudnym uśmiechem na pysku. Bez zbędnych słów, rzuciła się brutalnie na Ruinę, przybijając ją do ziemi i szarpiąc jak zwierzynę. Ani lider, ani jego partnerka nie przerwali zabawy Sośnie, dopóki ta sama nie uznała, że starczy.

Pobita i upokorzona kotka podniosła się powoli, kuląc uszy. Przywódca uniósł wyżej brodę.

— Uczniowie i wojownicy. Ta młoda dama to doskonały przykład, co stanie się z wami, jeśli zawstydzicie swoim zachowaniem Klan Wilka i narazicie nas na konflikt. Przestrzegam was, że tak karygodne zachowanie nie będzie tu tolerowane, a każdy kot, który takiego czynu się dopuści, zostanie pociągnięty do odpowiedzialności — zamilkł na chwilę, przeglądając tłum wzrokiem. — Możecie się rozejść.

Koty ze szmerami zaczęły odchodzić, wracając do swoich rutynowych zajęć. On uśmiechnął się pod nosem, gdy Irga polizała go ukradkiem pod brodą. Zeskakując z pnia, otarła się o niego swoim ogonem. Przywódca także zeskoczył, ale skierował się do Ruiny, która wciąż stała w jednym miejscu, jakby zdekoncentrowana i zbita z tropu.

— Jeszcze jeden taki występek, a nie ręczę za siebie, R u i n o — podkreślił jej imię. — Potraktuj tą karę jako zachętę, by stać się mniejszym rozczarowaniem i skorzystać z mojej łaski, aby zasłużyć na jak najlepsze miano w klanie.

 * * *

Wypatrzył siedzącą w cieniu Szakalą Łapę, najwidoczniej odpoczywającą po treningu. Miał z nią do pogadania. Że też wcześniej nie zwrócił uwagi na ten potencjał. Może to przez to, że zdawała się mniej dynamiczna niż jej pyskata i nieodpowiedzialna siostra.

Chłodne spojrzenie niebieskich oczu zwróciło się ku Szakal, gdy uniósł nieco brodę i usiadł obok niej.

— Witaj. Twoja siostra w naszej pierwszej rozmowie krytykowała cię, jakbyś była kolejnym rozczarowaniem na miarę Kuniej Norki. A okazuje się, że zachowujesz się lepiej, niż ona. Jesteś podobna do swojej babci i rodzicielki. To zasługuje na pochwałę. Uznałem, że także powinnaś mieć szansę dowiedzieć się więcej o naszej sprawie.

<Szakal?>