Od Pędzącej Łapy cd Zbożowej Gwiazdy

 — Pytałam, czy coś czujesz. Skup się młody, nie interesują mnie klanowe ploteczki — miauknęła, wychodząc na przód. 

Skupił się na zapachach. Złapał olbrzymi haust powietrza, próbując wychwycić to samo co jego mentorka. Czuł... wiele zapachów. Trudno było się jednak skupić, ponieważ był naprawdę podekscytowany! Został uczniem i trenowała go sama liderka! Takie coś nie zdarza się dwa razy! Właśnie! Zerknął na mentorkę, która wykazywała początki zniecierpliwienia. Nie chciał jej zawieść, bo jeszcze się rozmyśli i przydzieli go komuś innemu. A tego by nie chciał!

- Czuje... mysz. O tam! - Wskazał ogonem kierunek. 

Miał nadzieję, że się nie pomylił. Rzeczywiście woń stworzenia była tam silniejsza. 

Kotka pokiwała głową, po czym zaczęła go instruować co miał robić. Słuchał z uwagą, by po powrocie do obozu pochwalić się rodzicom i swojej paczce przyjaciół! 

Bażancia Łapa miał ostatnio problem ze złapaniem ryby, więc gdyby mu się udało upolować mysz, będą wszyscy pod wrażeniem! 

- Pamiętaj co mówiłam - miauknęła jeszcze bengalka, nim puściła go przodem. 

Skradał się powoli, starając się iść pod wiatr. Krok za krokiem był blisko swojej ofiary, gdy nagle, nadepnął na suchą gałązkę.

Mysz dała nogę, wpadając pod łapy Zbożowej Gwiazdy. Ta szybko wykorzystała okazję i ją zabiła. 

- Patrz pod łapy - poinstruowała go. - Spróbujmy jeszcze raz. 

Pokiwał głową, krzywiąc pysk. Czyli jednak nie będzie mógł się czym pochwalić. Westchnął cierpiętniczo. 

- Nie myśl sobie, że nauczysz się tego raz dwa. Musisz poćwiczyć. 

- Tak, wiem. Ale to tak długo trwa... Nieważne. - Pokręcił głową. 

Skupił się ponownie na zapachach i kierując się wonią, dostrzegł poruszenie w krzakach. Od razu przypadł do ziemi, nie czekając na polecenie mentorki i zbliżył się do rośliny. Z listków wychylił rudy łeb wiewiórki, która praktycznie wyszła mu wprost na nos. Zdziwiony i wytrącony z równowagi, no bo jak to? Posiłek pchał mu się do pyska? Nie zdołał jej chwycić, a ta wykorzystała ten moment na wskoczenie na drzewo. 

Odwrócił się i dostrzegł pysk Zbożowej Gwiazdy. 

- Emmm... - Podrapał się ogonem po łbie. - Zaskoczyła mnie! 

<Zboże?>

Od Biegu cd Zbożowej Gwiazdy

— Możesz mi proszę opowiedzieć, jak wygląda ten cały on? — poprosiła, siląc się na uśmiech, byleby tylko brzmieć jak najbardziej przyjaźnie.

Czyli... wiedziała o kim mówił? Nie! Raczej nie skoro pytała jak wyglądał. Musiał się zastanowić. Zawsze widywał go we śnie i po prostu ciekawość w końcu wzięła nad nim górę. Nigdy nie odpowiadał na jego wołania, co go irytowało. Ale jak wyglądał? No jak? Jak? Zawsze pamiętał... pamiętał, gdy się budził. A teraz? 

Westchnął sfrustrowany. Liderka czekała, a on nadal nie mógł sobie tego przypomnieć! Coś może charakterystycznego powinno wystarczyć? 

- Miał żółte oczy! - miauknął zadowolony, że cokolwiek zapamiętał. - Ale nie wiem nic więcej... To jak? Wiesz kto to? 

Bengalka westchnęła, a on przekrzywił łepek. 

- To za mało, abym mogła stwierdzić kto to jest. Może to tylko zły sen? Wiele jest kotów o żółtych oczach. 

Może miała rację... Pokiwał więc głową. 

- Dobrze... Ale jak sobie coś przypomnę to od razu pani powiem! - zapewnił. 

***

Czas mijał tak szybko! Ptaszka i Przepiórka już zostały mianowane na uczniów! Bardzo za nimi tęsknił. Czasami wpadały, opowiadając jaki cudowny jest świat, a go zżerała za każdym razem zazdrość. Spędzał przez to wiele dni w towarzystwie siostry no i reszty paczki. Jednak... To nie było to samo... Bał się, tak bardzo bał, że ich przyjaźń przez treningi się rozsypie. Nie zniósłby tego! 

- Ej, Bażant? - Podszedł do starszego kolegi, który uniósł ucho i odwrócił pysk w jego kierunku. - Bo... ty masz dziś mianowanie? 

Bury uśmiechnął się zadowolony, pusząc dumnie sierść. 

- Oczywiście. Ja i Stokrotka. 

Jego uszy oklapły. No nie! Jeszcze sobie radził, bawiąc się ze Stokrotką w wyścigi, więc gdy i jej zabraknie i wiecznie upominającego ich Bażanta... to... to co zostanie? 

Kocur widząc jego zmartwienie na pyszczku, trącił go pyskiem w bok. 

- Będziemy cię przecież odwiedzać. Nie łam się. 

Tak... miał się nie smucić... Oni spotkają Ptaszkę i Przepiórkę i będą się razem uczyć i bawić jak za czasów żłobka, a on będzie tu gnił. 

- Mhm... - miauknął nieprzekonany. 

Do żłobka zajrzał pysk Zbożowej Gwiazdy, która pewnie chciała ogłosić, że nadszedł czas. Od razu do niej się wyrwał z zaciętym wyrazem pyszczka. 

- Kiedy ja będę mianowany?

<Zbożowa Gwiazdo?>

Od Biegu cd Zbożowej Gwiazdy

 — Opowie pani coś? — Ptaszka przechyliła łeb, odpychając od siebie jakiegoś kociaka, który próbował się na niej uwalić — Coś ciekawego!

Ptaszka była genialna! Uwielbiał słuchać opowieści, a skoro to była liderka, to miała na swoim koncie pewnie nie jeden bohaterski czyn! Wbił w nią oczekująco wzrok. Czy też walczyła z klifiakami? Znała Lisą Gwiazdę? Miał tyle pytań.

— O czym chcecie posłuchać? — miauknęła, wzdychając ciężko.

Kociaki zaczęły między sobą dyskutować. Popiołka chciała posłuchać o jakimś bohaterskim liderze, który był kocurem. Przepiórka chciała się dostosować do wszystkich. Bażant dopytywał jak to jest być liderem, a Stokrotka i Ptaszka liczyły na opowieść pełną zwrotów akcji. 

On chciał trochę tego i trochę tego, więc postanowił wesprzeć kotki, na co Bażant jęknął w duchu, że nie posłucha o liderowaniu. 

Zbożowa Gwiazda wyglądała tak jakby nie była przyzwyczajona do tylu piskliwych głosików. Dopiero, kiedy towarzystwo się uspokoiło, podjęła się opowieści. 

Wszyscy słuchali z zapartym tchem wylewających się z jej pyska słów. Historia była całkiem niezła, przez co zapamiętał, aby prosić panią liderkę o inne, przy następnej okazji. 

***

Śmiał się i szalał ze Stokrotką. Biegali sobie beztrosko po mchu, od kąta żłobka, do kąta, kiedy to coś mignęło mu przed oczami. Zatrzymał się i rozejrzał, ale wszystko wyglądało w porządku. Karmicielki zajmowały się swoimi pociechami, jego przyjaciele odpoczywali, a na zewnątrz zaczęło się chmurzyć. Nadchodziła noc.

- Ej co tak cię wryło? - Stokrotka rzuciła się na niego, przez co oboje poturlali się po ziemi. 

- A nie wiem! - miauknął zgodnie z prawdą. - Coś mi się przywidziało. 

- A co?

- Nie wiem właśnie. Chodźmy bawić się dalej. - Wstał na łapki i znów porwał się w wir zabawy. 

***

Jego sny były dziwne... Zawsze w nich coś działo się niedobrego i wtedy pojawiała się ciemna postać. Zawsze, gdy zamykał oczy czuł, że mu towarzyszyła. Czasami w kółko i w kółko. Zaczęło go to powoli męczyć.

- Mamo? Czy śni ci się zawsze to samo? - pewnego razu zapytał.

- Czasami... - taką dostał odpowiedź. 

Drugi raz zwrócił się z tym do dziadka, który wyglądał, jakby też źle sypiał. 

- Och... Nie przejmuj się mną - zwrócił się do wnuka uznając, że ten się o niego martwił. - To tylko złe sny... Potrafię sobie z nimi radzić. 

Ale jak on miał sobie z tym radzić? Nie wiedział... 

Pojawienie się liderki było jak zrządzenie od losu. Pewnie przyszła do dziadka, ale on chciał ją zatrzymać i zabrać jej cenny czas. 

- Hej! - przywitał się z nią. - Ma pani złe sny? Jak zrobić, aby dowiedzieć się kim on jest? - Miał na myśli oczywiście tego kota, co widywał nocami. Nie dodał jednak nic więcej wierząc, że kotka zrozumie o kogo mu chodzi.

<Zbożowa Gwiazdo?>

Od Biegu

Tatę poznał już kolejnego dnia. Kiedy tylko usłyszał, że otworzył oczy, wpadł jak burza. Był... fajny. Polubił go. Dziadek nadal spędzał czas w żłobku. Podobno to przez to, że w ostatnich dniach dużo się działo i ich liderka tak zarządziła. 

Jesionowy Wicher - bo tak się zwał, opowiadał bardzo fajne opowieści. Wiele z nich było historiami z jego życia, stąd dowiedział się, że był Jesionową Gwiazdą, ale ze względu na swój wiek, oddał przywództwo swojej zastępczyni. Dlatego teraz rządziła Zbożowa Gwiazda. Nadal nie rozumiał hierarchii w klanie, chociaż dziadek dużo o tym mówił. 

Z każdym dniem stawał się silniejszy i szybszy. Biegał ze swoimi starszymi kolegami, psocąc na każdym kroku. Najbardziej polubił Ptaszkę, z którą robił zawody w krzyczeniu. Przepiórka była strasznie nerwowa, ciągle kitrała się po kątach z piórkiem. Bażant trzymał się na dystans. Zauważył, że nie lubi jak mama, gdy głośno mówi, chociaż on sam nie był lepszy! Widział jak raz piszczał, gdy się bardzo zdenerwował! Mógł wtedy bez przeszkód konkurować z nim i Ptaszką o najgłośniejszy krzyk! 

Stokrotka wolała biegać. Sama go zachęciła do tego, kiedy dowiedziała się, że ma na imię Bieg. Tak więc z nią ścigał się od ściany żłobka do ściany, a od czasu do czasu towarzyszyła im Ptaszka. 

Popiołka była dziwna. Uwielbiała opowiadać o Klanie Gwiazdy i odprawiała do nich modły. Raz spróbował, ale to było takie nudne, że zostawił ją samą ze swoją wiarą. 

A i jeszcze jego siostra Brokuł! Ją to najlepiej było dawać pod psyk matki, kiedy mocno nabroili. Miała takie gadane, że aż się dziwił! Tate to pewnie okręciła już wokół pazura! Zawsze wymyślał dla niej ciekawe wyzwania, w których również uczestniczył. 

W żłobku tętniło życie i było to słychać na każdym kroku! 

Dziś jednak chciał zaznać czegoś więcej. Wystawił łepek na zewnątrz, lecz mama jak zawsze, chwyciła go za kark i zbeształa. Pokazał jej język, a następnie uciekł przed jej niezadowoleniem, wprost pod łapy jakiejś dziwnej kotki. Zadarł głowę ku górze. Nie widział jej tu wcześniej. Miała śmieszną sierść. 

- Kto ty? - zapytał, trącając ją łapą. Ewidentnie mieli gościa! - AAAA! Ptaska zobac! Gość, gość! Blokół! - jak na zawołanie ciekawskie kociaki zleciały się do bengalki, otaczając ją ze wszystkich stron.

<Zbożowa Gwiazdo?>