Od Wiewiórczej Łapy cd Fioletowej Łapy

Wiewiórcza Łapa siedział od jakiegoś czasu przed legowiskiem uczniów, starannie wylizując swoją rudą sierść. Był teraz w końcu uczniem, Iskrzący Krok nie będzie już dbała o to, żeby uczeń był codziennie wymyty, teraz on sam musiał się sobą zająć.

- Wiewiórcza Łapo? - usłyszał mruknięcie swojej siostry, Fioletowej Łapy.

- Słucham? - kocur odwrócił się w jej siostrę.

Ciekawiło go, co szylkretowa chcę mu powiedzieć, ponieważ Fioletowa Łapa często nie chciała nawiązywać z nim żadnego kontaktu.

- Hm? O co chciałaś zapytać? - zapytał, wciąż patrząc na siostrę, którą właściwe zamroziło, jakby cała mokra wyszła na środek obozu w najśmieszniejszy dzień pory nagich drzew i stała tam cały dzień. 

Szylkretowa od razu zaciągnęła uszy do tyłu i machnęła ogonem. Rudy przez krótką chwilę, myślał już, że powiedział coś nie tak.

- Nie mów nikomu tego, co zaraz ci powiem. - odezwała się w końcu.

Kocur odruchowo przechylił lekko głowę w bok.

- W porządku - powiedział, a po tym, nie odrywając wzroku od siostry, podszedł do niej.

- Nie jestem słaba. Nie jestem. I nie mów, że jestem. Wybacz, że na ciebie tak nakrzyczałam. Byłam wściekła. Straciłam kontrolę. Jesteś na mnie zły? Ja naprawdę nie chciałam. - Wiewiórcza Łapa, patrząc na nią, dojrzał w jej oczach duże wyrzuty sumienia. 

Wtedy przypomniał sobie, dlaczego szylkretowa go przeprasza.

Rudy zamrugał, zdziwiony faktem, że kotka zadręczała się sytuacją ze żłobka, która odbyła się już dawno temu. 

- Nie jestem zły! - powiedział od razu, kiedy zauważył, że milczał zbyt długo - Naprawdę! Nic się nie stało, zachowałem się wtedy nie miło.. - spuścił na chwilę głowę, ale od razu ją podniósł.

Z ulgą, Wiewiórcza Łapa stwierdził, że Fioletowa Łapa zrobiła się trochę bardziej spokojniejsza, niż od chwili, kiedy zaczęli rozmowę.

- I nie jesteś słaba. - dodał szybko, po czym odruchowo otarł się pyskiem o bok głowy Fioletowej Łapy, ponieważ uwielbiał takie pieszczoty ze swoim rodzeństwem - Jesteś jedną z najsilniejszych kotek, jakich znam!

Szylkretowa milczała przez chwilę.

- Tak myślisz? - zapytała, jakby nie wierzyła jego słowom i sądziła, że tylko jej słodzi.

- Tak! - zamruczał do Fioletowej Łapy - Może chcesz spędzić razem czas? Na przykład możemy coś razem zjeść - uśmiechnął się do siostry.

<Fiolet?>

Od Fiolet (Fioletowej Łapy) CD Wiewiórki (Wiewiórczej Łapy)

Za kocięcych czasów, niewiele przed mianowaniem na ucznia

 - Chcę... żebyś po prostu mnie zostawił! - wrzasnęła.
- Oj, spokojnie. Nie złość się, nie chciałem żebyś się zdenerwowała. To może-
- Zamknij się! - krzyknęła najeżając się.
Kociarnia nagle ucichła. Wszyscy spojrzeli się na nią. Pierwszy Brzask wstał z miejsca i zaczął iść w kierunku Fiolet.
- Spokojnie. On nie chciał źle. - miauknął, obejmując swoją córkę ogonem.
Niebieskooka pokiwała głową. Była zdenerwowana. Okropnie zdenerwowana. Gdyby tylko mogła i miałaby taką siłę to wygoniłaby go z kociarni. Podarłaby go na strzępy.
Przeskoczyła przez ogon ojca do kąta kociarni. Starała się ułożyć nastroszone futro. Nie chciała żeby ktokolwiek więcej się do niej zbliżał.

***

Po powrocie z pierwszego spotkania z mentorem

- Wiewiórcza Łapo? - mruknęła, widząc kocura przy wejściu do uczniowskiego legowiska.

- Słucham?

Zamarła. Jakby coś złapało ją za gardło. Było wstyd się jej odezwać. Najchętniej cofnęła by swoją zaczepkę do niego i zakończyła rozmowę. Wstyd, wstyd i jeszcze raz wstyd.

- Hm? O co chciałaś spytać? - ponowił pytanie.

Nerwowo przełknęła ślinę. Położyła uszy, zamachała ogonem.

- Nie mów nikomu tego, co zaraz ci powiem. - powiedziała.

- W porządku. - powiedział, po czym podszedł bliżej do siostry.
- Nie jestem słaba. Nie jestem. I nie mów, że jestem. Wybacz że na ciebie tak nakrzyczałam. Byłam wściekła. Straciłam kontrolę. Jesteś na mnie zły? Ja naprawdę nie chciałam. - spojrzała z wyrzutem na rudego.

< Wiewiórcza Łapo? >

Od Wiewiórki CD Fiolet

Kociak w podskokach, niczym prawdziwa wiewiórka, dobiegł do kulki mchu, chcąc już ją łapać. Przez to, że ich ojciec na nich patrzył, chciał się pokazać jak najlepiej, pokazać mu, jaki dobry jest w tym co robi.

- Ja byłem pierwszy! - praktycznie krzyknął do siostry, przy której ustał - Ty nie umiesz się ściągać!~ - dodał podekscytowany nową zabawą, żeby wywołać małą rywalizację, która zawsze poprawiała każdą grę.

I w tej chwili doszło do Wiewióra, co powiedział. Przecież to Fiolet, nie Kalinka. Dwie siostry nie zachowywały się tak samo, miały całkiem inny charakter. Rudy zazwyczaj zachęcał do zabawy szylkretową, śmiejąc się, jaka to ona jest, mówiąc, że był szybszy albo silniejszy, a wtedy Kalinka tak wściekła, że niemal wygląda jak żmija z opowieści, otrzymuję nagłej prędkości i pokonuje Wiewiórka w zabawie.

- Znaczy.. - zaciął się - Przepraszam, nie miałem tego na myśli. Umiesz się ściągać. Ściągasz się bardzo dobrze - mówił szybko, opuszczając swój duży puszysty ogon. Nie chciał sprawić siostrze przykrości.

Przeciągnął wzrok na Fiolet, zauważając, że nie wydawała się zbytnio pozytywnie nastawiona. Patrzyła na Wiewiórkę, jakby zabrał jej ulubiony kamyk, albo listek, po czym zatrzymał dla siebie, albo uszkodził. 

Rudemu było za siebie wstyd. Jak on mógł tak powiedzieć? 

Jego przemyślenia zajęły dosłownie chwilę, ponieważ biegnący z dużą prędkością Truskawek nie zdążył się zatrzymać i wpadł na żółtookiego, przez co obydwoje przeturlali się kawałek, a Kalinka na ten widok głośno zaśmiała się, jeśli właściwie odgłos, który z siebie wydała, można było nazwać śmiechem.

- Patrz gdzie stoisz! - prychnął na niego Truskawek

Wiewiór położył mu łapę na pysku, sam rozbawiony sytuacją - Patrz gdzie biegniesz - zaśmiał się. 

Bracia chwilę poszamotali się jeszcze nawzajem, za nim poszli w końcu w swoje strony. 

Rudy od razu podszedł do Fiolet - Jeśli chcesz to nie musisz się już bawić.. - chciał jakoś złagodzić atmosferę pomiędzy nimi, żeby sam nie czuł tego wstydu - Możemy poleżeć gdzieś i pogadać.. albo po prostu poleżeć.. uh, albo jeśli chcesz to sama poleżeć? - zaśmiał się nerwowo, nie wiedząc, czego dokładnie chcę jego siostra.

<Fiolet?>

Od Fiolet do Wiewiórki

Małego szylkretowego kotka zbudził różowy blask zachodzącego słońca. Fiolet wyciągnęła łapki, napięła mięśnie, by zmienić pozycję. Usiadła, zawinęła ogon wokół białych, puszystych łap i sennie ziewnęła. Kilka uderzeń serca później poczuła coś szorstkiego na grzbiecie. To był język jej mamy.
- Ooo, obudziłaś się wreszcie. - powiedziała ciepłym tonem. - Zobacz, ktoś chciałby się z tobą pobawić.
Niebieskooki, rudy kociak niemal skakał w miejscu. Wirował ogonem na wszystkie strony.
- Obudziłaś się! Teraz musisz się pobawić. Chyba nie chcesz żebym znowu przygniótł cię do ziemi! - miauknął zadziornie Truskawek.
- Przestań! - odskoczyła z sykiem i schowała się za swoją mamą. - Idź się bawić z kimś innym!
- Nie! Inni też chcą się bawić, prawda?
Rudy kocur i bura, szylkretowa kotka skinęli głowami.
Nie wierzyła.
Wiewiór i Kalinka też chcą ją gnębić?
- Ale ja się nie zgadzam! - Fuknęła Fiolet, rozstawiając szeroko łapy.
- Mamo, zrób coś! Ona nigdy się z nami nie pobawi! - wrzasnęła Kalinka.
Duża szylkretowa kotka przyciągnęła swoją córkę ogonem.
- Fiolet, posłuchaj mnie. Wiem, że wolałabyś spać, ale praktycznie nie spędzasz czasu ze swoim rodzeństwem. Pobaw się z nimi chociaż raz, proszą mnie o to od dłuższego czasu, bo sami nie mają siły cię prosić. Zrób to dla mnie. - wytłumaczyła Iskrzący Krok.
Niebieskooka jednak nic nie odpowiedziała.
- To jak? Zrobisz to dla mnie? - ponowiła pytanie.
Kotka skinęła głową ze smutkiem. Nie chciała znowu być przyduszana, przybijana do chłodnego podłoża, nie chciała wysłuchiwać tych żałosnych wrzasków i pisków. Ale musiała to zrobić dla swojej ukochanej mamy. Czuła, że nie byłaby w stanie powiedzieć "nie". Była bliska płaczu. Powolnie zaczęła sunąć do przodu ze zwieszonym łebkiem. Usiadła na środku, szybko została otoczona przez trzy kociaki, które mówiły coś do niej, piszczały, miauczały i wymagały wielu rzeczy. A to przewrócenia się na bok, skoku w przód i tył, przeturlania się w lewo i prawo. Miała dość.
Kalinka zaczęła gryźć ją w grzbiet, a Wiewiór łapał za brzuch. Truskawek próbował złapać jej ogon. Była ich zabawką. Ona nie mogła ich gryźć czy drapać, natychmiast pobiegliby się poskarżyć. Wypełniło ją zdenerwowanie. Fiolet pokazała swoje małe, ostre pazury i odepchnęła rodzeństwo a następnie odskoczyła na bok.
- Jesteście okropni! Skoro tak lubicie walki, walczcie sobie sami! - krzyknęła, a kilka łez spłynęło po jej policzku.
Kocięta nie odpowiedziały. Ktoś przykuł ich uwagę. Do żłobka przyszedł Pierwszy Brzask. Echem w kociarni odbiło się radosne "tata!". Nikt nie przejął się płaczem szylkretowej.
U boku burego kocura szybko pojawiła się Iskrzący Krok.
- Masz może pomysł, co kociaki mogłyby robić? Fiolet nie chce się bawić w walki i jest kłótnia. Brak mi sił. - odetchnęła.
- Hm... - kocur zwiesił głowę, zaczął węszyć. - Chyba mam pomysł.
Pierwszy Brzask znalazł kulkę mchu. Usiadł koło niej i zaczął mówić.
- To nie będzie walka. Będziecie się ścigać.
Kocięta zaczęły z niezwykłym skupieniem słuchać i wpatrywać się w ojca który tłumaczył zasady gry. Nie mogły doczekać się wspólnej gonitwy.
- Start! - wydał się okrzyk.
Kociarnia się zatrzęsła. Radosna zgraja kociaków pobiegła w kierunku swojego ojca i kulki mchu. Nawet Fiolet pobiegła. Chciała zrobić to raz. Pragnęła spokoju od wrzasków rodzeństwa proszących o zabawę.
Przy roślince pojawiła się jako pierwsza. Dwa uderzenia serca później był przy jej boku Wiewiór.
- Ja byłem pierwszy! - krzyknął, przeskakując ku mchu. - Ty nie umiesz się ścigać.
Znowu poczuła się zniechęcona. Chciałaby być psem. Dużym psem, który mógłby przestraszyć jej rodzeństwo.

< Wiewiór? >