Od Milczka (Milczącej Łapy)

Dzisiaj był dla Milczka wielki dzień. Jako jedyne kocię w Klanie Nocy miał zostać dziś uczniem!

„Gdyby tylko Pyza i Bzyczek byli tu dziś ze mną…” pomyślał kocurek, nawet jeśli nigdy nie miał zbyt wielkiego kontaktu z czekoladowym rodzeństwem.

Wiedział, że nie powinien za nimi tęsknić. W końcu było czekotami. Mimo, to i tak wolał tamtą dwójkę niż towarzystwo wstrętnej, atencyjnej Fiołki. Już nieco dziwną Wełniankę uważałby bardziej za swoją siostrę. Poznał już niejednego ucznia, a także to jak szły im treningi, ale mimo to czuł się niezbyt pewny, może nawet przerażony. Mały Nocniak wyszedł ze żłobka. Wszystkie kocięta rosły lepiej, niż można by się spodziewać przy takiej ich ilości, więc dla przyszłego ucznia, który wkrótce miał zostać mianowany, zdawało się nie być miejsca. Kremus siedział, więc większość czasu przed żłobkiem, czasem, zaczepiając jakiegoś interesującego ucznia czy wojownika. Jedni nie mieli nic przeciwko, inni patrzyli na niego jak na brudasa, ale w sumie dzień jak co dzień dla syna czekoladowej samotniczki. Przechylił lekko łebek, wpatrując się w urocze źródełko na środku obozu. Patrzył na łapę namalowana na kamieniu, zastanawiając się, do kogo mogła należeć. Może do samej przywódczyni? Tylko pytanie której. Milczek słyszał coś o jakiejś powodzi księżyce temu, ale jak to on słuchał, memłając swoją łapę, próbując złapać swój ogon lub ewentualnie, mrugając znudzony jak żaba. Podszedł do źródełka, przyglądając się swojemu odbiciu. Lawenda miała śmieszny zapach. Niby ładny, w jakiś sposób łagodzący, lecz w tym samym czasie zbyt natrętny dla wrażliwego nosa. Kremowy spojrzał w wodę, a widząc swoje odbicie przypomniały mu się słowa Widlika. Uderzył lekko w taflę łapą i odsunął się na bok z głupim uśmieszkiem. Pamiętał, jak raz próbował włamać się do legowiska lidera, ale został przez kogoś przegoniony, zanim zdążył powiedzieć „mysz”. Zastanawiał się, czy tym razem by mu się udało, ale ostatecznie jego myśli zostały rozproszone przez coś innego. Spojrzał w stronę kłody, która miała służyć za wejście dla starszyzny.

„Może stamtąd mnie nie wygonią?” pomyślał, a jego łapy same zaczęły kierować się w stronę legowiska starszyzny. Kotki siedzące w legowisku jak zwykle nie wyglądały na zbyt szczęśliwe z powodu jego odwiedzin, ale Lśniąca Ikra, czy Kolankowe Moczary zdawało się nie mieć ogromnego problemu, co to jego obecności. Starsze kotki były jednak księżniczkami, co właściwie mówiło samo za siebie, dlaczego nie lubiły Milczka. Syn czekoladowej samotniczki, oczywiście. Kremowy był nieco ciekawy tego, jaka jest Spopielona Alga (co do Różanej Woni, która zdawała się go nienawidzić najbardziej w klanie trochę mniej), w końcu starsza była siostra przywódczyni. Dawniej słyszał nawet, że mogła ona zostać przywódczynią. Młodziak nie powiedziałby tego na głos, ale miał wrażenie, że byłaby lepsza jako przywódczyni Klanu Nocy. Mandarynkowa Gwiazda wydawała się… jak świeżo mianowana wojowniczka, która nagle pozjadała wszystkie rozumy. A przynajmniej takiego wrażenia najadł się kociak, gdy to widział przywódczynię podczas mianowania Łabędziego Tanu.

— Słyszałeś bajkę o przychodzeniu na świat kociąt? — zapytał Lśniąca Ikra, sprowadzając młodocianego na ziemię.

Milczek usiadł przed kocurem z błyszczącymi oczyma. Może miał już swoje sześć księżyców, ale nie mógł odmówić posłuchania ostatniej kocięcej bajeczki. Wpatrywał się w niebieskiego swoimi ślepiami, a starszy wyglądał jakby miał ochotę się roześmiać. Chyba bawiło go te śmiesznie uciekające oczko. Milczek też czasem patrzył na nie, zastanawiając się, czy to jakaś kara za bycie kociakiem stukniętej wariatki.

— Już wiesz, że pierwsze koty, takie jak ty zrodziły się piasków, ale też skrawków Srebrnej Skóry. Ale wiesz, skąd wziąłeś się ty? — zapytał kocur, a Milczek już miał ochotę skrzywić się i wyjść.

„Chciał opowiedzieć tę samą historię co zawsze? To o tej wariatce, która zabiła własne kocięta?” pomyślał, mrużąc oczy.

Niebieski wyglądał na odrobinę rozbawionego reakcja kociaka.

— Wiem, że znasz już historię swojego przyjścia na świat. Czy słyszałeś o tym, że kocięta przynoszą ptaki? — zapytał, a niebieskooki pokręciło głową na nie zainteresowany. — Masz kremowe srebrne futro. Jesteś synem czekoladowej kotki, więc wątpię, aby przyniósł cię jakiś bociek… Ale może jakiś jerzyk? Lub ewentualnie gęś z uszkodzonym skrzydłem — mruknął starszy, a Milczek zamrugał częściowo urażony, a częściowo zafascynowany.

— A thi? — zapytał młodziak.

— Podejrzewam, że mnie mogła przynieść jakaś jaskółka — mruknął. — Idź po jakiegoś ucznia. Chyba mam gdzieś kleszcza — dodał, najwyraźniej chcąc pozbyć się ciekawskiego kocięcia.

Milczek kiwnął głową na zgodę i wyszedł z legowiska starszyzny. Widząc futro znajomemu Liliowej Łapy podszedł do niej zaczepiając ją łapką.

— Co się stało? — zapytała kotka, a Milczek zmrużył oczy.

„No i co. Znowu muszę się odezwać?” pomyślał.

— Khlehsze — wycharczał, czując, jak drapie go gardło.

Wskazał przy tym na legowisko starszyzny i kotka zdawała się zrozumieć, bo ruszyła w stronę legowiska medyków, a po chwilkę poszła do starszych z czymś co prawdopodobnie było mysią żółcią. Milczek ponownie usiadł obok żłobka, machając znudzony ogonem. Miał już ochotę zaczepić jednego z wojowników, ale przerwał mu, w tym głos przywódczyni. Niebieska kotka zaczęła szukać młodocianego wzrokiem, w końcu, napotykając kremowo-białe futerko obok żłobka. Nie wyglądała nazbyt zadowoloną jego istnieniem, zresztą tak jak większość Klanowiczów. Milczek uśmiechnął się radośnie i potuptał nieco bliżej, czekając na słowa Mandarynkowej Gwiazdy.

— Milczku, ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Milcząca Łapa. Twoim mentorem zostanie Zmierzchająca Fala. Mam nadzieję, że Zmierzchająca Fala przekaże ci całą swoją wiedzę — miauknęła kotka, a następnie skierowała swój pyszczek w stronę wspomnianego wojownika. — Zmierzchająca Falo, jesteś gotowy do szkolenia kolejnego własnego ucznia. Otrzymałeś od swojego mentora Wężynowego Splotu doskonałe szkolenie i pokazałeś swoją siłę i dobrą pamięć. Będziesz mentorem Milczącej Łapy, mam nadzieję, że tak jak swoim poprzednim uczniom przekażesz mu całą swoją wiedzę — dodała, jakby, rzucając od niechcenia.

Srebrny młodziak podszedł do dymnego kocura, nim tamten zdążył się ruszyć, stykając się z nim nosami. Starszy uśmiechnął się, jakby na zabawne zachowanie ucznia i kiwnął mu raczej przyjaźnie głową. Część klanu krzyczała jeszcze przez chwilę imię kremusa, ale zaraz potem towarzystwo się rozeszło, tak jakby uczniak nie był wart aż tak ogromnej uwagi. Mentor wraz z uczniem zostali za to sam na sam. Milcząca Łapa uniósł lekko łebek, żeby spojrzeć w ślepia wojownika.

— Nie idziesz się nikomu pochwalić? — zapytał kocur nieco podejrzliwie.

Milczek pokręcił głową na nie.

— Ach… Rozumiem. Jesteś tym… niezbyt trafnym kocięciem. Pewnie nie masz z kim przebywać co? — wywnioskował szybko dymny. — Nie martw się. Możemy mieć tyle treningów, że nie będziesz miał czasu na nudę. Sprawię, że jeszcze wyrośnie z ciebie doskonały wojownik — miauczał dalej pewny siebie, a kremowy w tym czasie… gryzł swoją łapę. — Oczywiście najpierw trzeba cię trochę odchować kociaku z dziczy — zaśmiał się Zmierzchająca Fala.

Milczek zamrugał jak żaba i uśmiechnął się radośnie, machając ogonkiem na boki.

— Phrose! Nauhc! — miauknął nagle, a dymny, aż podskoczył.

— No patrz, a ja byłem przekonany, że w ogóle nie gadasz. Chodź, oprowadzę cię po terenach — miauknął kocur, wychodząc z obozu.

[1104 słowa]

Kwaśna Kocanka urodziła!

 Kwaśna Kocanka urodziła trójkę (prawie) zdrowych maluchów!

Ślepowron

Noc

Niedźwiedź

Od Bryzki

— Ogon trzymajcie nisko, pazury na razie schowajcie, napnijcie mięśnie u łap i zniżcie się do przykucu — mówił Nocny Śpiewak, spoglądając na dwójkę swoich kociąt, doskonale się bawiących i jednocześnie uczących nowej, przydatnej pozy, a mianowicie… pozycji łowieckiej! Kruczoczarny obszedł ich dookoła, uważnie dopatrując się wszelkiego rodzaju niedociągnięć w nieidealnych posturach kociąt. Skowronek wyprostował się dumnie niczym paw, a następnie przykucnął nisko przy ziemi, spoglądając na ojca z nadzieją. Ogon sterczał mu ku górze niczym antenka, a jedna z tylnych łap była delikatnie wykręcona do boku. Bryzka zaś poprawiła małym językiem parokrotnie futerko na swojej piersi, z entuzjazmem patrząc przed siebie i uginając łapy w łokciach, żeby klatką piersiową muskać wręcz podłoże pod sobą. Tylne łapy zaś zgięła, aczkolwiek na tyle nisko, że najzwyczajniej w świecie się położyła. Kocur nosem popchnął delikatnie dymnego kocurka, w celu poprawienia przybranej przez niego pozy. — Skowronku, musisz rozluźnić mięśnie i pozwolić, by ogon ci opadł na sam dół. Jeśli będziesz polował na jakąkolwiek zwierzynę, a twój ogon będzie sterczał w najlepsze ku górze, dostrzegą cię w gęstym, leśnym poszyciu i uciekną, zanim uda ci się w ogóle do nich zbliżyć. Zwierzyna, szczególnie Porą Nagich Drzew jest niezwykle płochliwa. Wojownicy nie mogą pozwalać sobie na żadne niedociągnięcia podczas zachodzenia pożywienia. Oczywiście na każdy rodzaj mamy inne techniki polowania, jednak ja nauczę was dzisiaj takiej, która działa zazwyczaj przy każdym typie, jeśli tylko dobrze się ją wykona.
Bryzka kiwnęła z zapałem głową, a jej braciszek słuchał z uwagą porad ojca.
— Tatusiu, a co jest nie tak w mojej pozycji? Chyba że wszystko idealnie? — zapytała z uśmieszkiem, łudząc się na to, że za pierwszym razem perfekcyjnie wykonała polecenie, mimo że nigdy wcześniej nie miała okazji zobaczyć Wilczaków ćwiczących tę technikę. Skowronek pokręcił głową i prychnął z niezadowoleniem, gdy uwaga ojca przeszła na nią. Może Bryzka sobie to jedynie dopowiedziała? Nocny Śpiewak zerknął na swoją córeczkę i przyjrzał się jej dokładnie, w milczeniu. Kiwnął wreszcie głową.
— Za bardzo napinasz mięśnie. Do czasu, kiedy przyjdzie ci podejść zwierzynę, łapy będą tak cię boleć, że większość energii zmarnujesz na to, żeby nie mieć częstych skurczów. Musisz sprawnie wybierać moment, w którym najkorzystniej jest je spiąć i wykorzystać to w polowaniu. Musisz się podnieść, o tak. — I mówiąc to, ugiął łapy podobnie do niej, aczkolwiek brzuch miał dużo wyżej, razem z klatką piersiową, a pysk zwrócony przed siebie, z uszami czujnie postawionymi. Spróbowała raz jeszcze, wykorzystując tym razem rady, które jej przekazał ojciec. Po paru próbach wreszcie udało jej się, a dwójka spotkała się z mruknięciem aprobaty ze strony dorosłego. Zastrzygł wąsami, to nie był koniec dzisiejszego nauczania.
— Dbajcie też o to, żeby uszy zawsze mieć zwrócone w kierunku swojego celu. Każdy szmer jest dla was istotny i nie możecie rozpraszać się tym, czy akurat w tej chwili wiatr szeleści koronami drzew, tylko tym, czy przykładowo nornik, którego podchodzicie, nie jest o krok od czmychnięcia do swojej norki nieopodal, czy nadal skubie ziarenko w swoich łapkach — umilkł na chwilę, widząc, że dwójka próbuje jeszcze udoskonalić swoje obecne pozy, jednocześnie słuchając go z ogromną uwagą. — Teraz idźcie naprzód tak leciutko, a jednocześnie szybko, jak tylko jesteście w stanie.
Bryzka niemal nie wpadła na Skowronka, który ją prześcignął już na samym początku. Był wysunięty trochę do przodu już wcześniej, gdy dopiero próbowali ustawić się tak, jak powinni. Niebieska zmarszczyła nieznacznie brwi, a jej bok zafalował z lekkiej frustracji.
— Hej, oszukujesz! Byłeś przede mną, Skowronku! — zawołała do niego, marszcząc nos. Kocurek odwrócił się do niej ze skonfundowaniem wymalowanym na pyszczku.
— Ale… Bryzko, naszym zadaniem nie jest ściganie się, a wykonanie polecenia od taty, czyli pokazanie, jak szybko jesteśmy w stanie się skradać — miauknął do niej spokojnie, próbując jakoś załagodzić między nimi sytuację. Gdy Bryzka się nad tym zastanowiła chwilę… to… miał rację, ale nadal czuła lekkie ukłucie w sercu. Chciała być pierwsza. Może braciszek da jej fory albo nie będzie musiał? Westchnęła cicho.
— No dobrze. — I po tych słowach kontynuowali "szkolenie", szybko łapiąc to, co przekazywał im Nocny Śpiewak. Może nie było to idealne, ale kociaki czuły powód do dumy z siebie. Każda chwila spędzona z tatą była wspaniała! Nawet jeśli niekoniecznie zawsze im wychodziło.

Od Bryzki

Bzyczek wyprostował się dumnie, a następnie wysunął pazurki u jednej z przednich łap i zaczął je oglądać, jednocześnie spoglądając z ukosa na koteczkę, szykującą się do wyskoku w jego stronę. Wyszczerzył się przebiegle. Był od niej większy i miał świadomość o swojej przewadze. Niebieska nagle tyłem poruszyła to na prawo, to na lewo, wreszcie czując, że nadszedł na to czas. Mógł się chwalić tymi swoimi pazurkami, ale ona również je miała! Co prawda mniejsze, ale urosną jej! To, że były wielkości cienkich igiełek świerkowych nie oznaczało, że nie potrafiła nimi nic zrobić. Gdyby zechciała, mogłaby mu wyrwać parę kosmyków futra.
Bryzka wyciągnęła łapy przed siebie, wysuwając się do przodu i tym samym wskakując na czekoladowego kocurka, który przybrał pozycję bojową. Ogon miał nastroszony i uniesiony wysoko, a kły obnażył w złowrogim grymasie, udając groźnego przeciwnika, coś na wzór lisa. Masywne łapy dobrze trzymały się podłoża, razem z napiętymi mięśniami. Dlatego nie było dziwnym więc, że szylkretce nie udało się go powalić. Kocur zamachnął się łapą i chybił. Zeskoczyła z niego, czując, że chwieje się i miejsce to przestało być bezpieczne. Wykorzystała chwilę jego nieuwagi sprawnie, nurkując mu pod brzuchem i gryząc go w tylną łapę. Gdy kocur nagle przestał się bawić, gryzła go jeszcze przez chwilę, wreszcie wycofując się i patrząc na niego pytająco.
— Co się stało, Bzyczku? Nie bawimy się już? — zapytała skonfundowana. Kocurek wzrok utkwiony miał w owadzie, który krążył nad ich głowami.
— Bawimy, ale… złapmy najpierw tę muchę! — powiedział z determinacją. Bryzka wcześniej nie zwróciła na niego uwagi, a czekoladowy już owszem. I przeszkadzał mu na tyle, że musiał w trakcie ich zabawy go pogonić. Brązowy spozierał ku górze, śledząc trzepoczącą skrzydłami kropkę, której bzyczenie fascynowało młódkę. Kocur napiął mięśnie u tylnych łap i wyskoczył wysoko, pazurami niemal muskając insekta. Szylkretka poczuła, jak serce zabiło jej szybciej z ekscytacji. Tak blisko! Już by go miał!
Postanowiła, że również spróbuje go złapać. Dlatego też rozpoczęła gonitwę za muchą, oczywiście posyłając w powietrze masowo kawałki posłań i ich nadmiar, często potykając się o wystające przedmioty, ale nadal z determinacją prąc naprzód. Wreszcie, wpadła z impetem w kocurka, który zachwiał się i przewrócił, upadając na bok z szurnięciem i grymasem na mordce. Po głowie przejechał mu wystający patyk, drapiąc go. Bryzka poczuła ból w okolicach głowy, a łaciaty wydał z siebie zduszony okrzyk. To nie jego chciała złapać...!
— Uważaj! Już ją miałem, no… aj… — zmarszczył brwi, poduszką masując miejsce, które zostało podrażnione, jednocześnie krzywiąc się z lekkiego dyskomfortu. Gdy odsunął od swoich kłosów łapkę i spojrzał na nią, dostrzegł cieniutką stróżkę krwi. Bryzka zerknęła na niego ze zdziwieniem. Do jej nozdrzy dotarł metaliczny zapach szkarłatu, z którym nie spotkała się nigdy wcześniej. Patrzyła na wąski paseczek czerwonej cieczy spływającej po brwi kolegi. Zranił się. Czy powinna coś zrobić? Nie krzyczał, to może go nie bolało.
— Mi też niewiele brakowało… — wymruczała, a mucha, jak na złość, krążyła teraz niebezpiecznie blisko dwójki. Bzyczek w pewnym momencie przygwoździł ją łapą do gruntu, wymachując ogonem na boki. Udało mu się!
— Ha! Mamy ją! — ogłosił z zadowoleniem, gniotąc ją jeszcze przez jakiś czas, jakby nie chciał jej wypuścić. Zdawało się, że zapomniał o nieprzyjemności sprzed chwili, to dobrze. Szylkretka patrzyła wielkimi oczami na łapę, która lada moment mogła się unieść i z powrotem wypuścić owada. Nie chciała, żeby go puszczał. Bo będą musieli go łapać znowu, a tak się napracowali, żeby go pochwycić!

Nowy członek Klanu Wilka!

Nicość
2 księżyce

Od Rozbitego Księżyca do Nowiu (Nicości)

Tw: krew, walka, śmierć

Rozbity Księżyc przekręcił się z boku na bok. Było dosyć późno, ale wyjątkowo coś nie pozwalało mu na sen. Spojrzał na śpiącego nieopodal Tęgosza i mruknął coś pod nosem. Powoli wyczłapał z legowiska wojowników i zmrużył oczy, aby widzieć trochę lepiej w ciemnościach. Podszedł do wyjścia z obozu. Dzisiejszym wartownikiem był znajomy rudzielec. 

— Dobry wieczór Tygrysia Noc. Mogę wybrać się na spacer? Wkrótce wrócę. Chcę tylko rozprostować kości, nie mogę zasnąć — miauknął, kiwając mu głową. 

— Nie możesz przejść się tutaj? — zapytał podejrzliwie. 

— Nie chcę nikogo obudzić. Proszę — zapytał ponownie. 

— No dobra. Idź, ale koniecznie wróć przed świtem — mruknął w końcu. 

Księżyc dopiero poza wyjściem odetchnął z ulgą. Podrapał się za uchem i mimo senności ruszył w stronę Ciernistego Drzewa. Gdy był prawie na miejscu coś, a może raczej ktoś skoczył na jego plecy, boleśnie, wbijając w nie pazury. Wierzgnął się mocno i zasyczał, niemal od razu, ściągając z siebie wroga. Zjeżył futro i wysunął lekko zęby, rzucając ostrzeżenie temu, który próbował go zaatakować. Przed jego oczami pojawiła się ciemna kotka, równie niezadowolona co on sam. Rzuciła się do ataku, ale Rozbity niemal od razu poznał, że kotka robi to prawdopodobnie po raz pierwszy. Kotka była słabsza nawet od Garbatej Łapy, z którym dawniej miał treningi, ale mimo to zaatakowała. Nie sądził, aby, kiedykolwiek ćwiczyła, lecz były to tereny Klanu Wilka, których musiał bronić. Nie miał zielonego pojęcia jak mógł dopuścić do tego, aby ktoś z tak mizernym doświadczeniem dał radę go zaskoczyć. Biały skoczył zaraz na kotkę w kontrataku, wbijając swoje zęby w jej ucho, odrywając jego część. Niebieskooki musiał bronić siebie i klanu, ale nie rozumiał, dlaczego kotka jeszcze nie uciekła przerażona z podkulonym ogonem.

— Kim ty jesteś? I co tu robisz? — zapytał w końcu, nadal niechętnie nastawiony to samotniczki.

— Kwadra. I wiesz co? Nie powinno to obchodzić takiego małego, puchatego koteczka jak ty — odsyknęła, a Księżyc niemal czuł, jak kotka splunęła na niego kwasem.

„Oczywiście uderza tam, gdzie najbardziej boli. Szkoda, że tylko w słowach” pomyślał biały, odwracając na moment wzrok.

Kwadra, korzystając z chwili nieuwagi młodszego zaatakowała ponownie, tym razem za wszelką cenę, próbując dostać się do karku futrzastego. Biały odtrącił kotkę, nim było za późno i zaatakował ją w ten sam sposób, licząc na to, że kotka w końcu odpuści i nigdy więcej nie wróci w te tereny. Jego zęby wbiły się w gardło Kwadry, lecz stało się coś, czego kocur nie do końca się spodziewał. Z miejsca w skórze, do którego trafiły jego kły trysnęła krew. Rozbity odsunął się, patrząc na kotkę w panice. Położyła się na ziemi, jej wzrok był nieobecny. Oczy Księżyca zaszły się łzami.

— P-Przepraszam! — zawył żałośnie, szturchając prawie martwą kotkę.

Kotka zamknęła oczy, a jej ostatnim ruchem było wskazanie łapą w okoliczny krzaczek.

— N-Nie s-skrzywdź go. Z-Z-Zaopiekuj się nim... — wycharczała jeszcze, a jej głowa padła na ziemię.

Biały szturchnął kotkę nosem. Jego oczy były pełne łez, a futro posklejane przez próby ataku Kwadry. Zaszlochał, ale wtem poczuł, jak coś gryzie go w ogon. Obejrzał się, widząc czarne kocię w wieku około dwóch księżyców. To był moment, w którym wojownik zaczął ryczeć nawet gorzej.

— Tii! Cio źrobiłeś mamjie! — zawył żałośnie kociak, podchodząc do truchła swojej matki.

Zaczepił kotkę łapą. Następnie otarł swój policzek o jej. Oczka malucha zaszły się łzami. Księżyc spojrzał na kociaka nieobecnym wzrokiem. Przełknął ślinę i ruszył w stronę krzaka, który wskazała wcześniej kotka. Leżało tam białe kocię. Jego klatka piersiowa nie poruszała się jednak. Drugie, żyjące kocię, jak usłyszał Księżyc schowało się w krzaki kawałek dalej. Złapał martwą Kwadrę za kark i zaczął ciągnąć w stronę rzeki. Chciał przepłynąć z ciałem na drugi brzeg, ale w pewnym momencie upuścił ciało, które zablokowało się między kamieniami.

— Psiakrew! — zaklął, wychodząc z rzeki.

Spojrzał na mokre futro w wodzie.

„Może przynajmniej nie popłynie do Klanu Klifu” pomyślał, przełykając ciężko ślinę. Ciało było mimo wszystko po drugiej stronie, choć nadal w rzece. Przepłynął na zielone tereny za rzeką. Spojrzał na Drogę Grzmotu.

„Dałbym radę przenieść ją tam?” pomyślał, a zaraz po tym zaczął szarpać ciało kotki.

— To na nic… — mruknął i wrócił do kociaka. Wziął białe kocię i zakopał poza terenami Klanu Wilka, a następnie obmył się porządnie.

Biały nabrał powietrza w płuca i podszedł do kryjówki czarnego.

— Idziesz ze mną — miauknął w końcu, bez żadnego ostrzeżenia, łapiąc młodego za kark.

Zielonooki zaczął się uporczywie wierzgać, usiłując wydostać się z silnego uścisku zębów białego.

— Nje chcię! Ziostaw mnje! Wolę źdechnąć niź iść ź tobą! — wył maluch, a gdy Księżyc położył go na ziemi, mały od razu zaczął uciekać. Schował się znowu w krzaku. Biały westchnął ciężko.

— Chodź — miauknął starszy kocur.

Nie wiedząc do końca co robić odczekał chwilę, aż jego futro wyschnie. Sądził, że w tym czasie czarny do niego przyjdzie jednak na marne. Wrócił więc do obozu sam z nadzieją, że jutro kociak nadal tam będzie. Kiwnął na powitanie Tygrysiej Nocy. 

— W-Wróciłem — szepnął Rozbity. 

Rudy wyglądał jakby miał o coś zapytać, ale chyba w ostatniej chwili się powstrzymał, widząc niechętną mimikę białego. Niebieskooki, gdy tylko wszedł do legowiska wojowników, niemal od razu padł. 

Wszedł do legowiska wojowników i niemal od razu padł. 

„Jestem mordercą…” mówił sobie co rusz, zakrywając uszy łapami. Udało mu się zasnąć dopiero o świcie.

Trochę później

Nie spał zbyt długo, obudził go koszmar. Zerwał się na łapy i wyszedł z obozu. Kawałek dalej udało mu się nawet upolować mysz. Skierował się w miejsce nocnej walki z Kwadrą, aby poszukać kociaka. Był dokładnie w tym miejscu, a z jego kryjówki wystawał ogon. Rzucił mysz na ziemię i rozszarpał jej futerko, po czym podsunął zwierzynę młodemu.

— Bierz. Jesteś wychudzony — miauknął, nie mając zielonego pojęcia, czy kociak mógł w ogóle już przyjmować pokarm stały.

Mięso było jednak dosyć miękkie, a kociak miał już zęby (czego dowiedział się, patrząc na swoje pogryziony ogon). Odsunął się kawałek i patrzył na futrzaka. Mały podszedł i powąchał stworzonko. Zaczął je powoli, nieporadnie przeżuwać. Oczka mu łzawiły, ale mimo to jadł z trzęsącymi się uszami.

„Był głodny. Mogłem złapać mu coś już wczoraj…” pomyślał biały, patrząc na czarnego.

— Jestem Rozbity Księżyc. Wojownik Klanu Wilka — szepnął, gdy mały zaczął kończyć zwierzynę.

Zielone ślepia spojrzały w te niebieskie.

— Jeśtem Nów. Moja siostla miała na imjię Pełnia. Mama… ona nje umjiała walcić ani pojować, ale… dbała o naś! Nie jak tata! — miauczał maluch, a Księżyc przełknął ślinę.

Ewidentnie nie wiedział, co zrobić z kociakiem. Nie miał nawet zielonego pojęcia jak powinien się nim zaopiekować.

„Czy on potrzebuje jeszcze mleka?” pomyślał zaraz, strzepując uchem.

— Dobrze Nowiu. Chcesz zostać wielkim wojownikiem? — zapytał w końcu z nadzieją.

To jedyne, co mógł zrobić dla jego matki.

— Wielkim wojownikiem? Będę… walcić? — zapytał cicho.

— Walczyć. Polować. Oczywiście — wyszeptał starszy, a zaraz po tym przyszło mu coś na myśl. — Myślisz, że ktoś będzie cię kiedyś szukał? — zapytał. — Może zmienimy ci imię co? Co powiesz na Nicość? Brzmi… mrocznie — uśmiechnął się łagodnie niebieskooki.

Maluch kiwnął tylko głową, wpatrując się w białego pustymi oczami. Rozbity podniósł się z ziemi i ruszył w stronę obozu.

— Idziemy? — zapytał, oglądając się na kociaka.

— Tiak — miauknął smutno Nicość, włócząc się za starszym.

Księżyc wziął kociaka i w miarę możliwości wrzucił na swój grzbiet, a następnie ruszyli w stronę obozu. Gdy byli na miejscu czarny instynktownie schował się w długim futrze białego. Weszli do legowiska medyka. Księżyc kiwnął głową w stronę Kopra.

— Co tym razem cię do mnie sprowadza Rozbity Księżycu? — zapytało Koper z uśmiechem.

Biały przykucnął lekko, pozwalając młodemu zejść z grzbietu. Czarny futrzak chował się za białym tylko nieśmiało zza niego wyglądając. Wyszedł zaraz dumnie, wypinając pierś. Mimo to wyglądał na smutnego.

— Jeśtem Niciość! — miauknął w końcu, a Księżyc westchnął, opuszczając uszy.

— Mógłbyś go obejrzeć? I… przypilnować. Nie wiem, co może wpaść mi do głowy. Muszę porozmawiać z Zalotną Gwiazdą — miauknął, po czym wyszedł, aby poinformować przywódczynię o nowym przybytku Klanu Wilka.

<Nicość?>

Od Ciski CD. Ćmiej Łapy

Koteczka zacisnęła ząbki, gdy Ćmia Łapa sprawnie wyciągała kolec.

– I... już po wszystkim! – oznajmiła uczennica medyka. Wyglądała na zadowoloną, że mogła pokazać swoje nabyte zdolności.

– Dziękuję – wymruczała ciska, stawiając łapkę na ziemi i ruszając w stronę wyjścia z legowiska.

– Cisko, czekaj! – zawołała za nią starsza kotka. – Musisz jeszcze wylizać ranę i nie stawiaj jej na ziemi, bo się pobrudzi! 

Koteczka spłonęła rumieńcem. Dlaczego o tym nie pomyślała? Teraz Ćmia Łapa weźmie ją za nierozważną. Kociak zawstydzony zabrał się za mycie łapki. Spokojnymi ruchami myła po kolei dolną część poduszeczki, potem środkową i górną. W końcu łapka była czysta. Ciska podziękowała uczennicy, a następnie czym prędzej opuściła legowisko, teraz już uważając na skaleczenie.

***

Minęło już parę dni od tego zdarzenia. Ciska już niemal zapomniała o ranie na łapce i dopiero później o niej sobie przypomniała. Podniosła kończynę do góry i spojrzała. Jak na jej oko, wszystko było git. Ale ona się w końcu nie znała, lepiej było pójść z tym do medyka... Legowisko Jagnięcego Ukłonu i jej uczennic znajdowało się pod leżem starszych. Kociak z ciekawością zajrzał do środka, po czym ostrożnie się rozejrzał. W legowisku była tylko Ćmia Łapa i druga medyczka, Księżycowa Aldrowanda. Jagnięcy Ukłon gdzieś zniknęła. Ciska podeszła do młodszej uczennicy, po czym miauknęła.

– Hej, Ćmia Łapo, czy to na pewno się dobrze goi?

< Ćmia Łapo? Spojrzysz na to? >

Od Ciski

Tym razem jej się udało. Psotny Nietoperz spała w żłobku razem z Dymówką, a Puszystej Neriny nigdzie nie było widać. Ciska podeszła do wodospadu. Wyciągnęła łapkę i... Siła spadającej wody była tak ogromna, że koteczka cudem nie znikła z powierzchni obozu. Kociak odskoczył, po czym polizał z zażenowaniem łapkę, którą wystawił do wody. Ciska odnotowała w myślach fakt, iż była ona zimna. Nagle zauważyła porzuconą kupkę ziemi, leżącą obok, a na niej... rosła zielona roślinka. Ciska z ciekawością podeszła, I powąchała roślinkę. Miała ziemisty, roślinny zapach. Nic szczególnego. A jednak było w niej coś przyciągającego. Roślinka miała delikatną łodyżkę, z której wyrastały dwa listki, zmierzające w przeciwne strony. Koteczka z ostrożnością sięgnęła ząbkami i ją zerwała. Bez problemu łodyżka przerwała się, a roślinka poszybowała cicho, upadając u jej łap.

***

– Mamo? – miauknęła Ciska, szturchając Psotnego Nietoperza. Jej matka zamrugała.

– O co chodzi, kochanie? – mruknęła sennie. Kociak delikatnie uniósł zerwaną roślinkę.

– Co to jest? – zapytała. Nieco było jej z tym nieswojo, bo może nie powinna przerywać matce drzemki, by zadać pytanie o coś takiego błahego, ale trudno. Już to zrobiła. Jej matka rzuciła okiem na roślinkę.

– To koniczyna – powiedziała psotny nietoperz. Sięgnęła po koniczynę i włożyła ją za ucho swojej córki. – Wyglądasz w niej bardzo ładnie – dodała.

Ciska pobiegła w stronę wodospadu, gdzie utworzyła się kałuża wody. Wstąpiła na jej krawędź i spojrzała na swoje odbicie. Z wody spoglądała na nią czarna pręgowana koteczka, o złotych oczach. Za uchem miała zieloną koniczynkę. Kotka się uśmiechnęła. Mama miała rację, wyglądała w tej koniczynce pięknie!

Od Ciski do Dymówki

Ciska wiedziała już coraz więcej rzeczy. Rozpoznawała wiele zapachów kotów z jej klanu i zaczęła je rozróżniać. Wiedziała, że woda przy wyjściu z obozu była nazywana wodospadem. To dobra nazwa. W końcu to spadająca woda. Wodo-spad. Ciekawe, jaki w dotyku on był.... Kociak ośmielony powoli podreptał do przodu. Wystawiła łapkę i już chciała dotknąć wody, gdy znikąd pojawiła się koło niej Psotny Nietoperz. Jej matka złapała ją za kark i odsunęła od wody.

– Nie możesz wychodzić, Cisko – miauknęła starsza kotka, odstawiając ją z dala od wyjścia z obozu. Czemu to zrobiła? Ciska wcale nie chciała wyjść! Wbiła smutny wzrok w swoje łapki. Po chwili cicho odeszła. Nie biegała publicznie, nie czuła się z tym jeszcze pewnie, bo nie miała opanowanej tej umiejętności do swojego maksimum. A jakby wywaliła się publicznie na łebek? Lepiej nie ryzykować. Mimo że podrosła od ostatniej próby, dalej nie do końca ufała swoim łapkom. Koteczka usiadła koło żłobka i przypatrzyła się stercie zwierzyny, bo okazało się, że tak nazywa się wielkie gniazdo leżące na środku obozu. Ciska jeszcze nigdy nie jadła prawdziwej zwierzyny. Nie była pewna, czy tak po prostu może ja sobie wziąć. Niby była Pora Nowych Liści i kocięta mogły jeść przed innymi, ale koteczka nie była pewna. Może mogłaby zapytać matki? Niby dobry pomysł, ale... a co jeśli Ciska nie może wziąć sobie tej zdobyczy? A co jeśli się tym zbłaźni, bo to, że nie może, byłoby oczywiste? Nie, zdecydowanie nie może się zapytać, to zbyt duże ryzyko. Rozglądała się po obozie, lecz nic nie wpadało jej w oko. Zaczęła machać lekko ogonem. Jej spojrzenie ciągle zsuwało się do sterty zdobyczy. Chciała spróbować zjeść prawdziwe jedzenie. A może by tak...? W jej głowie pojawił się pomysł. Weszła cicho do żłobka i odszukała Dymówkę.

– Hej, może zapytamy się mamy czy możemy spróbować zjeść coś ze sterty? Zapytasz się jej?

<Dymówko? Proszę, idź się zapytaj>

Od Milczka CD. Fiołek

Jakiś czas temu

Milczek zaatakował siostrę łapą z wysuniętym pazurkami. Zamiast, jednak pisków i ucieczki zaczęła na niego krzyczeć.

— Ty… Ty mysia strawo, ja tylko się chciałam pobawić! A ty mnie atakujesz!? Co z ciebie za kot! — prychnęła z oburzeniem. — Zachowujesz się jak lis z cierniem w łapie, co cię gryzie?!

W końcu przyszła do nich Senna Łza. Najwidoczniej raz w życiu zainteresowała się tym, że coś dzieje się dookoła niej…

— Co się dzieje?

— On mnie podrapał! Z wysuniętymi pazurkami! — poskarżyła się mamie, decydując się na nową strategię i przybierając jak najbardziej zraniony wyraz pyska. — Krew mi leci, chciał mnie zabić! Gdybym nie była taką świetną wojowniczką, już bym się witała z Klanem Gwiazdy!

Milczek uniósł lekko brwi i parsknął śmiechem.

„Irytująca pchła robi z siebie ofiarę i korzysta z tego, że nie mogę mówić” pomyślał, machając ogonem na boki.

Zaczął szukać swojej zwierzyny. Złapał ją w kły i rzucił przed przyszywaną siostrę.

— Nie o to chodziło! Nie chciałam twojej zwierzyny, tylko chciałam się pobawić! — miauknęła Fiołek, marszcząc niezadowolona nosek. — A ty mnie podły lisie zaatakowałeś!

Milczek strzepnął uchem, przewracając oczami.

„Faktycznie mogłem źle zrozumieć” pomyślał i położył uszy po sobie.

Spojrzał na Senną Łzę, która przyglądała się ich rozmowie.

— Milczku nie możesz atakować Fiołki, jeśli chce się bawić. Musisz jej jakoś to… pokazać — miauknęła.

Kremowy widział, jak bardzo kotka powstrzymywała się, żeby zamiast słowa „pokazać” użyć „powiedzieć”. Arlekin zamachnął się ogonem na drugą stronę niezbyt zadowolony.

— Phephlasam? — mruknął cicho w stronę Fiołki, bawiąc się pazurkiem w ziemi.

<Fiołek?>