Od Jesionowej Szadzi do Agrestu

Robiło się coraz chłodniej. Przyjemnie ciepłe promienie słońca zostały zasłonięte przez szaro bure chmury, które od czasu do czasu zsyłały na ziemię zimne deszcze. Sucha ziemia teraz była śliska i można było się odrobinę na niej poturbować. Od ostatniego spaceru Jesionkę bardzo bolała tylna łapa. Stwierdziła jednak, że to się samo polepszy i od tamtego czasu w ogóle nie wychodziła ze żłobka. Odmawiała również pomoc Ognikowej Słoty, która próbowała wyręczać karmiące kotki na wszelkie sposoby. Wiecznie gimnastykowała się z podawaniem różnych powodów pomocy ze swojej strony, lecz liliowa twardo stała na swoim.
Tego południa Jesionka zdecydowała się, że musi wreszcie znaleźć dogodne pióra dla swoich dzieci, więc, z bólem nogi, musiała wyjść.
Gdy kocięta jeszcze drzemały, kotka podsunęła swoją córkę do Miodki i szepnęła jej na ucho, że musi wyjść znaleźć prezenty.
— Tylko uważaj na siebie — miauknęła z troską.
— Będę — odparła i kuśtykając, wyszła z legowiska
Po wyjściu, od razu skierowała się w miejsce, gdzie było najwięcej owocujących roślin. Szczególnie głóg ją zainteresował.
Na miejscu znalazła sporą ilość śladów pozostawionych przez ptaki: odchody, upierzenie, puste gałązki. Przejrzała wszystkie pióra i znalazła dwa piękne okazy; lotkę szpaka i sroki. Zachwyciła się nimi i chwyciła w pysk, po czym wbiła sobie je między kłosy i ruszyła dalej. Teraz zwróciła się w stronę jeziora.
Gdy stanęła na brzegu, zobaczyła w oddali wypoczywające na spokojnej tafli wodnej gęsi. Usiadła na moment, by dać swojej nodze odpocząć i upewnić się, że już zdobyte pióra wciąż były razem z nią.
Po niedługim wypoczynku wstała i rozejrzała się za zgubami, które może zostały pozostawione przez gęsi. Znalazła parę odpadków, których jakość nie sprostała oczekiwaniom Jesionowej Szadzi. Gdy już miała poddać się ze znalezieniem ładnej lotki lub sterówki, nagle znalazła utknięte między kłosy pałki wodnej porządne pióro. Uśmiechnęła się do siebie z dumą i zebrała znalezisko, po czym wetknęła w swoją sierść i ruszyła dalej.
Kotka chciała, by każdy kociak miał swoje własne pióro pochodzące z innego ptaka. Każde z nich powinno być idealnie zachowane, wystarczająco duże oraz by wyglądały wciąż na dosyć bliskie sobie, wskazując na pokrewieństwo kociąt. Te ciemne pióra były więc idealnymi kandydatami, bo były jednocześnie różne, jak i podobne. Z tyłu głowy miała pomysł, by teraz znaleźć jakieś krucze lub kawcze pióro.
Wędrowała po lesie, powoli już opadając z sił. Nie chciała wracać bez czwartego pióra, ale niestety już zbliżał się zmrok. Usiadła na moment pod sosną i rozejrzała się wokół znużona. W pewnym momencie usłyszała nad głową głębokie gderanie. Zastrzygła uszami i zauważyła między gałęziami ruchliwy ciemny kształt. Zawęszyła i miauknęła, a ptak odpowiedział. Usłyszała trzepot skrzydeł i ptak wylądował niedaleko kotki. Otworzyła szerzej oczy i ułożyła się w pozycji łowieckiej, lecz niestety ból nogi nie pomagał jej w wykonaniu tego. Poddała się i położyła zmęczona. Kruk przyglądał się jej z jakby zaciekawieniem, po czym odleciał. Gdy obserwowała, jak znikał w oddali, na jej głowę coś wylądowało. Gdy nią wstrząsnęła, między jej łapy spadła krucza lotka. Jesionka się ucieszyła niezmiernie. Zwierzę się pojawiło przy najlepszej możliwej okazji i zostawiło dla niej prezent! Jak cudownie.

***

Kotka wróciła do obozu kulejąc. Była znużona oraz zadowolona jednocześnie. Słońce już się schowało za horyzontem, lecz zachmurzone niebo wciąż pozostawało w miarę jasne. Gdy wreszcie weszła do żłobka, natychmiast obległy ją kocięta. Zaśmiała się, gdy zastała ciepłe uśmiechy swoich pociech.
— Hejka, moje kochane — wymruczała zadowolona, otulając przednią łapą wesołą gromadkę, po czym doszła do niej Miodowy Ul i zetknęły się nosami na powitanie.
— Długo cię nie było, udało się? — spytała się, a liliowa pokiwała głową zdecydowanie.
Wszyscy wrócili do swojego posłania, po czym Jesionka rozłożyła wszystkie cztery piórka jedno przy drugim: szpak, sroka, bernikla i kruk. Cała czwórka otworzyła szeroko oczy i z rozdziawionymi pyszczkami przyjrzała się nowym obiektom.
— Dziś chcę wam coś podarować — zaczęła. — Pewnie zauważyliście, że wasza mama nosi to piękne białe piórko. — Kocięta spojrzały na Miodkę i pokiwały główkami. — Jest ono ode mnie. Było ze mną odkąd byłam mniej więcej w waszym wieku i miałam oddać komuś, z kim chciałabym spędzić całe życie. Tak więc teraz i ja zamierzam podarować wam nowe piórka, które, kto wie, może i oddacie komuś, kto byłby dla was kimś, jak dla mnie jest wasza mama. Możecie sobie wybrać.

<Synku? Które ci się podoba najbardziej?>

Od Odety

Dom cichł i przeradzał się w przestrzeń pustą; nie do przejrzenia, nie do przejścia. Tak rażącą pustką, że pozostawiającą ją w bólu. Jej wzrok zachodził mgłą momentalnie, próbując przejrzeć sytuację. Mogła patrzeć tylko, jak liście marnieją, tkwiąc w miejscu. Ruch z pozycji nie był sposobnością, została skamieniałą postacią oglądającą życie biegnące do przodu. Nie chciała się ruszyć, a czas nie chciał się zatrzymać. Perspektywa była nużąca swoją prawdziwością. Odeta wiedziała, że nic nie będzie zmieniać się tylko pod jej uciechę, jednak nie mogła zaprzestać chęci żadnego ruchu.
Co ważne dla kotki – więdła kocimiętka. Fioletowe kwiatki, o których opowiadała jej mama, teraz brązowiały i opadały na słabych łodygach pod ciężarem suchych płatków. Ostatnie pozostałe okazy były mało spektakularne, wprost zasmucały swoją prezencją. Żal zajmowałby każdą istotę, gdyby tak obserwowała stopniowe zamieranie zioła… ona zauważyła w tym także umierającą perspektywę pomocy. Razem z nim markotność domu kładła w grobie przyjemne wspomnienia. Pod osłoną zmierzchu wymknęła się do ogrodu i przyjrzała się dokładniej roślince. Była ostateczną rzeczą trzymającą ją przy nadziei lepszego jutra, nawet jeśli każdy kolejny dzień zawodził. Może będzie w stanie coś zaradzić.
Z ostrożnością godną najbardziej wprawionego medyka, zrywała powoli owoce, które jeszcze miały na sobie pozostałą barwę w pełnej okazałości. Nie były wyblaknięte, zeschnięte, podeptane; rzeczywiste zioła, których obraz miała w głowie. Praca zajmowała jej dłużej, niż myślała przez ilość zawodzących łodyg, lecz nie przerwała jej ani na moment. Waga sprawy przeważała nad zdrewniałymi od stania na chłodzie łapkami. Przystępowała tylko z nogi na nogę z pyskiem wypchanym słodkim smakiem, którego nie pozwoliła sobie łykać, aby nie stracić choćby najmniejszego listka. Dla dobra sprawy było warto. Pomimo iż teraz mogła zobaczyć, dlaczego inni lubowali się w aromatycznej roślinie…
Kluczowe to jednak dostarczyć wiązankę bezpiecznie do określonego celu. W głowie ułożyła już cały plan działania. Skończywszy zbieractwo, ze starannością, jakiej nie używała praktycznie nigdy, zawinęła roślinki dłuższym źdźbłem trawy. Nie było to nazbyt ładne, aczkolwiek funkcjonalne i pozwalające na przeniesienie wszystkich medykamentów. Prowizoryczne wiązanie napełniło ją również dumą. Czyżby finalnie dorastała i zaczynała uczyć się coraz to nowszych rzeczy nawet na własną łapę? Jejuniu! Optymizm aż wrócił na momencik do jej odczuć, niosąc tak zawiniątko w pyszczku.
Wkraczając do głuchego domu, prysł jak mydlana bańka. Pieszczoszka brnęła dalej, byleby tylko zwęzić niewielką odległość dzielącą ją od ukończenia zadania oficjalnie. Przebyła korytarz… przemknęła przez uchylone drzwi, poruszając je lekko w procesie… skrzyp ich ponownego zamykania towarzyszył chwili, gdy ustała u podnóża leża Wyprostowanej, a następnie odbiła się. Tak wylądowała przy swojej drogiej właścicielce, śpiącej w grobowym milczeniu. Trochę długo leżała już bez ruchu, ale przedzierała się naprzód – teraz to już tylko ostatnie kroki! Może zmęczyła się bardziej niż zwykle. Ona też czasem spała do samiutkiego południa, po wysiłku.
Łapa za łapą i stanęła przy głowie swojej Pani. Posłała jej dłuższe spojrzenie, zawieszając wzrok na przerażająco uchylonych oczach. Chyba było to normalne, przynajmniej dopóki spała? Dwułapni to przedziwne istoty… Nie wiedząc co innego począć, dopięła swego. Utorowała sobie drogę oraz ukończyła ją, odkładając podarek na klatce piersiowej Wyprostowanej. Dech zamarł jej w piersi z wrażenia nieziemskiego wyglądu takiej scenerii… może wszystko jeszcze miała szansę na ułożenie się w prawidłową stronę. Nie każda rzecz zapisana była na stracenie. Winna jest im kolejna szansa, nieprawdaż?
— Kiedy wstaniesz, wszystko wróci do normy. Wiem, że potrzebujesz odpoczynku… Po prostu nie mogę się doczekać! Bez obaw, poczekam, ile będzie trzeba, jeśli to oznacza wspólną zabawę — wymruczała koteczka, zwinąwszy się w ciasny kłębek obok ciała. Chłód bijący od niego troszeczkę dawał się jej we znaki, natomiast malutkiej nie zaniepokoiło to w większym obrazku. Nie rozumiała, czego właściwie była świadkiem. Zawinęła się ciaśniej i czekała aż porwie ją wybawczy sen.

Od Koszmarnej Łapy do Zamroczonej Łapy

Przeszłość

Koszmar, zamiast w żłobku, obudził się w ciemnym lesie. Wokoło panował złowrogi klimat, puchacz w oddali gdzieś pohukiwał, a wiatr gwałtownie dmuchał w gałęzie drzew. Bury chwilę się zastanawiał. Skoro zasnął w żłobku, a obudził się w mrocznym lesie, to może był… w Mrocznej Puszczy? Podekscytował się. Czy spotka jakiegoś super odważnego wojownika? Zamiast kulić się i trząść się ze strachu, nakrapiany biegał w kółko, a w jego oczach pojawił się blask. Jednak potem zatrzymał się i (przynajmniej jak na niego) wygiął złowrogo wargę, gdyż raczej super odważni i lubiący kości wojownicy nie pokażą się komuś, kto się zachowywał jak kociak!
Jednak po pewnym czasie (a nie dało się go nazwać niecierpliwym) zaczął się nieco niepokoić. Nikogo nie widział, nikt do niego nie przyleciał na czarnych, mrocznych skrzydłach, a sam czuł się bardzo sennie. A może ktoś go wykradł z obozu? Jakiś przebrzydły samotnik? Albo gorzej, lis? Borsuk? Ktokolwiek go wykradł, to jak się tylko pokaże, rozerwie go na strzępy! Wyrwie wszystkie zęby! I… i… po prostu im pokaże!
W pewnym momencie przypomniał sobie słowa mamy, Ognikowej Słoty: “niedługo będziecie musieli zmierzyć się z lękiem”. Może to była próba? Jeżeli tak, to nie zamierzał wyjść na tchórza! Co miałby powiedzieć swoim matkom, a w szczególności Ognikowej Słocie?
Nie mógł ich zawieść. Usiadł przy drzewie i popatrzył się na pochmurne niebo, na którym tylko widniał księżyc. Przypatrywał się jemu jego lodowatymi oczami. Był taki jasny… ciekawe, czy właśnie tam żyli mroczni przodkowie, którzy górowali nad tymi gwiezdnymi? Nie wiedział tego, ale był pewien, że silne dusze z Mrocznej Puszczy nie przyjmą do szeregów kogoś, kto by stchórzył przed wyzwaniem, dlatego postanowił pozostać dzielnym. Oparł się o drzewo i czekał na koniec nocy.

~*~

Kocurek zasnął, noc go nie przerażała. Można by było powiedzieć, że zachowywał się świadomie głupio i brawurowo, ale dorastał z pojęciem śmierci. Lubił słuchać o mrocznych historiach, niekiedy z końcem życia. Na dodatek, gdy upewnił się, że żadne dziwne stworzenie go nie porwało, uspokoił się i postarał się zregenerować energię. Obudził się rano przez wiatr, który bawił się jego pędzelkami. Ziewnął, przeciągnął się i zaczął czyścić swoje uszy. Zauważył kilku wojowników idących w jego stronę, w tym Kocimiętkowy Wir.
– Cześć, Koszmarze! Wracamy do obozu – miauknęła ruda i machnęła swoim krótkim ogonkiem.

~*~

Dotarli do obozu. Rodzeństwo, Iglak i Zamroczka, również weszli na polanę z innymi wojownikami. Z ich pysków nie można było wyczytać, czy byli zmieszani. Kocimiętkowy Wir podeszła do Ognikowej Słoty, a szylkretka poszła do legowiska przywódczyni. Po chwili kotka ze wzorem motyla na plecach weszła na pień i krzyknęła:
– Niech wszystkie koty zbiorą się na zebranie klanu!
Wszyscy, którzy mieli być, przebywali niedaleko polany, a więc zebranie wszystkich kotów nie trwało długo. Jedni byli zaintrygowani, czy dzieci Ognikowej Słoty i Kocimiętkowego Wiru oraz wnuki Zalotnej Gwiazdy przeszły test? Czekali na werdykt. Inni zaś dopiero wstali i dzielili się z innymi językami.
– Dzisiaj wojownicy poszli sprawdzić, czy te oto koty, Iglak, Koszmar i Zamroczka, są gotowi, aby rozpocząć szkolenie na wojowników. Zdali test odwagi, a więc przyszedł czas na ich mianowanie. Iglaku, podejdź tutaj.
Dymny zrobił krok do przodu.
– Od dzisiaj będziesz znany jako Iglasta Łapa. Twoim mentorem będzie Kocimiętkowy Wir. – Spojrzała na mistrzynię. – Mam nadzieje, że przekażesz mu wszystko, czego się nauczyłaś.
Koty zetknęły się nosami i odeszli na bok.
– Koszmarze, podejdź!
Bury kocurek dumnie podniósł głowę i wystąpił przed szereg.
– Teraz będziesz się nazywać Koszmarna Łapa, a twoim mentorem zostanie Nadciągający Pomrok.
Kocur był szczęśliwy. Miał jedną z trzech mistrzyń, ważnych kotów w Klanie Wilka jako mentorkę, a nawet jako ciotkę. Z czego co wiedział, był jej drugim uczniem. Na dodatek usłyszał, że dawna uczennica Ognikowej Słoty, Cykoriowy Cykor, tchórzliwie uciekła. Nie będzie taki jak ona. Mama będzie z niego bardzo, ale to bardzo dumna.
Zetknęli się nosami i odeszli na bok.
– Zamroczko, podejdź. Od dzisiaj będziesz znana jako Zamroczona Łapa, a twoim mentorem zostanie Cętkowany Tęgosz.
Kocurek gratulował siostrze. No cóż, może to był tylko wojownik, ale jaki wojownik. Był jego kuzynem i synem samego Cienistej Zjawy.
– Niech przodkowie oświetlają waszą drogę! – liderka zakończyła i zeszła z pnia.
– Iglasta Łapa! Koszmarna Łapa! Zamroczona Łapa! – rozległo się.
– Kiedy chcesz się zmierzyć, Zamroczona Łapo? Nie mogę się doczekać – powiedział lekko ironicznie i otarł się bokiem o siostrę.

<Zamroczona Łapo?>

[699 słów]

Od Poczciwego Szakłaka CD. Gasnącej Prawdy

✩｡:*•.───── ≪ ◦ ❖ ◦ ≫ ─────.•*:｡✩

Przeszłość, wieczorem,

w pobliżu lecznicy

✩｡:*•.───── ≪ ◦ ❖ ◦ ≫ ─────.•*:｡✩

Czarny kocur powolnym krokiem przemierzał korytarze podziemnego obozu klanu, kiedy przechodząc obok lecznicy, do jego uszu dotarły nieco przytłumione głosy, będące mu bardzo znajome. Nie chciał podsłuchiwać, lecz chęć wysłuchania opowieści kremowego kocura oraz kocięcej radości Patyczaka była silniejsza. Wojownik przysiadł tuż obok wejścia, by następnie skupić się na tym, co dwójka bliskich mu kotów mówi.

W takich momentach cieszył się, iż udało mu się znaleźć kogoś takiego, jak Gasnąca Prawda oraz udało mu się uratować Patyczaka przed śmiercią, której i tak już za dużo widział. W tym liliowym maluchu dostrzegał w pewnym stopniu samego siebie — oboje stracili kogoś bliskiego, byli świadkami śmierci, choć młodzik tego wszystkiego doświadczył bardzo szybko, Szakłak przynajmniej miał trochę czasu, nim musiał się z tym zmierzyć. Miał nadzieję, że uratowany kociak nie popadnie w epizody marazmu, niczym on za każdym razem, kiedy czuł, że wszystko, co znał, uznawał za swoje jedyne szczęście w życiu, znikało w czasie mrugnięcia oka.

Zielonooki wciąż miał parę kotów, na których mógł polegać i nie dosięgły ich szpony okrutnego końca swych księżyców. Może i to niewielkie grono czasem ulegało zmianie, lecz nadal istniało i to było najważniejsze dla wojownika. Po zdradzie Rudzikowego Skrzydełka, ilość najbliższych Burzaków się uszczupliła i to na kolejne księżyce, lecz znalezienie Patyczaka niosło ze sobą nową nadzieję dla niego. Szakłak może i nie miał nigdy z nikim potomstwa, lecz tego liliowego kocura uważał w jakimś stopniu za swojego syna, nawet jeśli to Gasnąca Prawda odwiedzał go znacznie częściej niż czarnofutry.

Kiedy tylko w lecznicy nastała cisza, wojownik podejrzewał, że zdrowiejący kociak zasnął. Mimo to Poczciwy Szakłak pozostawał w miejscu, które wcześniej zajął. Z racji obecnej pory dnia, nie musiał się martwić tym, że zaraz zostanie przez kogoś porwany na patrol lub będzie trzeba iść na trening z Bursztynową Łapą.

— Wybacz — mruknął do pomarańczowookiego, gdy tylko stanęli ze sobą pysk w pysk. — Nie spodziewałem się, że masz takie doświadczenie w walce — dodał z lekkim uśmiechem.

— Podsłuchiwałeś?

— Możliwe — odparł z lekkim zawadiackim uśmiechem, drocząc się nieco z rozmówcą. — Miło usłyszeć, że dobrze się dogadujecie i dbasz o niego.

— Może ty następnym razem coś mu opowiesz? — zaproponował kremowy.

— Nie mam żadnych ciekawych historii tak, jak ty. W moim życiu było więcej śmierci, niż tego trzeba — podsumował, spoglądając kątem oka w stronę, gdzie powinien leżeć zdrowiejący kocurek.

✩｡:*•.───── ≪ ◦ ❖ ◦ ≫ ─────.•*:｡✩

Przeszłość, niedługo po

odejściu Bursztynowej

Łapy z Klanu Burzy

✩｡:*•.───── ≪ ◦ ❖ ◦ ≫ ─────.•*:｡✩

Zielonooki samotnie leżał w legowisku wojowników na posłaniu, które kiedyś nosiło subtelny zapach Krokusowej Kruchości i Skrzydlatej Płomykówki. To właśnie te dwie kotki w największym stopniu przyczyniły się do powstania nowych miejsc do spania dla większości Burzaków. Teraz plecionka traw, mchu, gałązek i puchu były przesiąknięte zapachem Szakłaka, lecz od jakiegoś czasu można było wyczuć zapach jeszcze jednego wojownika — Gasnącej Prawdy, który miał posłanie tuż obok i często nim oboje zdecydowali się na zasłużony spoczynek po ciężkim dniu, to potrafili niemal do nocy rozmawiać. Teraz jednak po kremowym nie było śladu, a jedynym dowodem jego obecności była słaba nuta słonego morza, znad którego pochodzi starszy.

Podczas nieobecności pręgowanego Szakłak mógł jedynie wdychać powietrze z jego niewyrazistym zapachem. W ostatnich dniach było u kocura niczym w niebie, jednak jedna sytuacja wystarczyła, by powrócił do punktu wyjściowego. Bursztynowa Łapa zadecydował o swym odejściu z Klanu Burzy. Był drugim uczniem wojownika i kolejnym, którego zawiódł — a przynajmniej tak uważał solid. W końcu co mogło być innym powodem tego, że rudy uczeń opuścił rodzime tereny? Nie nadawał się mentora, pomimo usilnych starań wyszkolenia terminatora na kogoś, z kogo może być dumny nauczyciel, lider, klan, rodzina. Był bardzo wdzięczny Poczciwemu Dziwaczkowi za każdy księżyc nauki i nie chciał, by jego wiedza zakończyła się na takim nieudaczniku, jakim był Szakłak.

Pogrążony w swych myślach, które już tak dobrze znał, będące niczym starzy znajomi, nie spostrzegł, kiedy do jaskini wkroczył wojownik. Dopiero ciepło bijące od drugiego ciała sprawiło, że zielone ślepia skierowały się w prawo, gdzie obok kocura zasiadł Gasnąca Prawda. Jego kremowy pysk był przyozdobiony troską i zmartwieniem obecnego stanu najbliższego przyjaciela. Właśnie, przyjaciela. Burzak już dawno wyznał starszemu swe uczucia i nadal cierpliwie czekał, aż ten je odwzajemni lub oznajmi mu, że łączy ich tylko przyjaźń. Szakłak nie wiedział, co w tym wypadku było gorsze — pozostanie jedynie przyjaciółmi czy niedoczekanie się odpowiedzi.

— Nie możesz tu wiecznie leżeć. — Głos pręgowanego cicho rozbrzmiał w niemal pustym legowisku.

— Nic innego mi nie pozostało… Bursztynowa Łapa odszedł, podobnie jak Kołysankowa Łapa, choć on miał wybór i go dokonał. Dostałem dwie szansy, by nauki Poczciwego Dziwaczka nie przepadły. Dwa razy zawaliłem… — odparł ze słyszalną chrypką, która była wynikiem rzadszego używania strun głosowy niż wcześniej. — Jako wojownik powinienem wyszkolić chociaż jednego ucznia, jednak z tym nawet nie daje sobie rady. Może to znak, by przejść do legowiska starszyzny i zostać towarzyszem Czuwającej Salamandry.

✩｡:*•.───── ≪ ◦ ❖ ◦ ≫ ─────.•*:｡✩

Obecnie, w trakcie

pory opadających liści

✩｡:*•.───── ≪ ◦ ❖ ◦ ≫ ─────.•*:｡✩

Księżyce mijały, jednak nic nie zapowiadało, by Poczciwy Szakłak zmienił zdanie co do swego odejścia na emeryturę. Nawet dzień mianowania Patyczaka na ucznia nie był w stanie na dłużej go wyrwać z letargu, który kolejny raz zawładną jego życiem. Jego stan i może był niepokojący dla niektórych kotów, lecz ci, co go znali, wiedzieli, że w jego życiu tego typu momenty miały już miejsce, zwykle niedługo później przemijając, jakby to wszystko było naturalną koleją rzeczy w jego przypadku. Jednym z kotów, które widocznie były przejęte tym, była Skrzydlata Płomykówka, która nawet nie brała kocura pod uwagę w przypadku patrolu — podobnie w przypadku Gasnącej Prawdy, jakby liczyła, że sama obecność dawnego Klifiaka jakoś pomoże jej przyjacielowi. Zamiast tego sama brała na siebie wojownicze obowiązki, by klan w porze opadających liści nie odczuł zmian w liczebności kotów na patrolach, szczególnie łowieckich.

Zielonooki jak zwykle leżał na swym już zużytym posłani, kiedy do jaskini wkroczyła dwójka kotów. Srebrna zastępczyni oraz kremowy wojownik. Oboje martwili się o leżącego całymi dniami kocura, który ograniczył wszystko, co możliwe do minimum — jedzenie, picie, ruch. Nie był już tak młody, więc jego organizm szybko ukazał te pierwsze oznaki zaniedbania.

— Szakłaczku — zaczęła niebieskooka.

— Wiem, co powiesz Skrzydlata Płomykówko. Zdania od ostatniej rozmowy nie zmieniłem. — Kocur nadal upierał się przy zdaniu, że powinien odejść do starszyzny, nawet jeśli mógłby być wojownikiem przez jeszcze dobrych parę księżyców.

— Ja to załatwię — oznajmił pomarańczowooki, na co srebrna skinęła głową i bez cienia zawahania się opuściła legowisko, pozwalając, by ta dwójka porozmawiała w cztery oczy.

<Co takiego chcesz mi przekazać, przyjacielu?>

Od Purpury

༺═──────────────═༻

Wrzosowiska, wieczór,

pora opadających liści

༺═──────────────═༻

Liliowy wojownik wraz z szylkretowym stróżem został wybrany przez samego lidera do towarzyszenia starszemu w trakcie ważnego spotkania na Wrzosowiskach wraz z Zawodzącą Gwiazdą. Pręgowany wolałby teraz przebywać u boku partnerki, doglądając ją w czasie snu, w końcu już niedługo miała wydać na świat jego potomków! Już nie mógł się doczekać momentu, kiedy to będzie zajmować się kociętami, pomagając je wychować, nim te będą na tyle duże, aby wybrać drogę szkolenia. Owocniak liczył, że chociaż jedna z pociech wybierze ścieżkę wojownika niczym on, lecz nawet jeśli coś takiego nie będzie mieć miejsca, to i tak będzie wsparciem dla nich.

Jego rozmyślania nad nowymi członkami rodziny zostały przerwane przez słowa Czereśnia na widok dymnego lidera Klanu Burzy, z którym mieli sojusz.

— Witaj Zawodząca Gwiazdo.

Żółte ślepia skupiły się na trzech sylwetkach przed nimi. Pośrodku stał sam wyżej wymieniony, a po jego bokach biały kocur oraz szylkretowa kotka.

Skinął starszemu kocurowi głową.

— Dobrze Cię widzieć, Czereśnio — miauknął.

— Skoro się tu zjawiłeś, to zapewne dotarła do ciebie wiadomość o chęci spotkania — odparł, spoglądając kątem oka na Purpurę oraz Poziomka, których osobiście wybrał na to spotkanie. — Ostatnie księżyce w Owocowym Lesie były pełne zmian i wydarzeń, które nie pozwalały mi na wcześniejsze przekazanie Ci wieści, co wolałem zrobić osobiście.

Uniesiona brew oraz lekkie poruszenie końcówką ucha przez dymnego zdradzało jego zainteresowanie tematem, którego podjął się czekoladowy.

— Klan Burzy również miał łapy pełne roboty... Jak już oczywiście wiecie. O co chodzi?

— Parę księżyców temu nasz patrol znalazł na naszych terenach białą kotkę, która okazała się waszą medyczką. Od uzdrowicieli i jednego z wojowników wiem, że nosi miano Wełnistej Mszycy. Nie rozmawiałem z nią jeszcze o sposobie znalezienia się poza klanem, chcąc poczekać, aż nabierze pełni sił.

— Tak. To nasza medyczka... Zaginęła podczas pożaru — wydusił z siebie po paru uderzeniach serca, po czym zamilkł na kilka kolejnych. — Została wygnana z naszych terenów przez koty, przed którymi was ostrzegaliśmy... Jeśli wierzyć im na słowo. Nasze poszukiwania okazały się bezowocne. — Jego wąsy zadrżały. — Wszystko z nią dobrze? Była ranna?

— Podobno ledwo była w stanie utrzymać się na łapach o własnych siłach. Nasi uzdrowiciele stawali na wąsach, by pomóc jej w powrocie do zdrowia. Z tego, co się dowiedziałem, że już niedługo będzie mogła opuścić lecznicę i wrócić do rodzimego klanu, o ile tego zechce.

— Niech Klan Gwiazdy ma ją w opiece... — wymamrotał z pochyloną głową. — Dziękujemy. Jestem Wam niezmiernie wdzięczny. Możecie jej przekazać, że zawsze znajdzie się dla niej miejsce w szeregach Klanu Burzy; nie będziemy jednak trzymać tego przeciwko niej, jeśli zdecyduje się nie wracać do domu.

Na podziękowania Czereśnia jedynie skinął głową.

— Kiedy tylko uzdrowiciele uznają, że jest gotowa, by opuścić lecznicę, porozmawiam z nią. Chyba że wolisz osobiście z nią pomówić o jej decyzji, nie będzie to żadnym problemem dla nas, w końcu jesteśmy sojusznikami.

— Pozostawię jej tę decyzję — miauknął w końcu. — Nie chcę, aby czuła dodatkowy stres czy presję. Klan Burzy poniekąd ją zawiódł; nawet jeżeli będziemy się kłócić, czy to na pewno nasza wina. Niech spokojnie wraca do zdrowia.

— W takim razie przekaże ci niedługo wieści, może uda się przed zgromadzeniem — odparł. — Mam nadzieję, że Burzacy radzą sobie po pożarze i żadna tragedii was w najbliższym czasie nie spotka.

Skinął głową i uśmiechnął się delikatnie do rozmówcy.

— Dziękuję jeszcze raz — miauknął. — Dla Owocowego Lasu również życzę pomyślności. Proszę, przekaż moje pozdrowienia moim dzieciom oraz Purchawce.

— Oczywiście. Jeśli każde z was będzie chciało, to dostaniecie możliwość spotkania się na zgromadzeniu, nie widzę żadnych przeciwwskazań, by nie zabrać na nie Psianki, Modrogończyka oraz Purchawki.

— To samo tyczy się Milknącego Zewu czy Łzawej Łapy — odparł Burzak. — Nie chciałbym odbierać im relacji z drugą stroną rodziny.

Spotkanie samo w sobie nie było bardzo długie, lecz Purpura w niektórych momentach był w stanie zauważyć, jak albinos u boku lidera reaguje znacznie bardziej od Burzaczki po drugiej stronie Zawodzącej Gwiazdy. Kocur był tak samo śnieżnobiały, jak kotka, która była tematem ich rozmowy — może byli rodzeństwem. Liliowy nie wiedział, kim dla siebie są, lecz był pewnym, że kimś ważnym.

༺═──────────────═༻

Następnego dnia,

wczesne popołudnie,

pora opadających liści

༺═──────────────═༻

Żółtooki po porannym patrolu z Hiacyntem oraz Świergotkiem, skierował się do stosu ze zwierzyną, chcąc dołożyć dwie świeże piszczki z trzech, które udało mu się upolować, oraz by wybrać coś dla siebie do wspólnego posiłku z Kasztanką.

Zupełnie przez przypadek dostrzegł, jak czekoladowy kocur znika w dziupli uzdrowicieli, a tuż za nim jego dawna zastępczyni, która po niedawnych zmianach w Owocowym Lesie została jedną z radnych. Wojownik mógł jedynie się domyślać, iż Czereśnia będzie przekazywać zdrowiejącej kotce wieści na temat rozmowy z jej dawny liderem. To jednak nie stanowiło aż takiego źródła zainteresowania, więc liliowy po chwili odszedł z parą piszczek w pysku, chcąc spędzić czas z partnerką.

Wyleczeni: Figa

Od Zwęglonej Kukułki CD. Ślepowrona

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Obecna pora

opadających liści

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

“— Odtrącana, zraniona, a jednak serce ma miękkie. — Delikatny szept przemknął tuż obok jej prawego ucha niczym wiatr muskający liście w koronach drzew, które nie występowały w takiej formie na wilczackich terenach. — Troszczy się o innych, ale… bez wzajemności. Jakie to przykre. Nie czujesz się gorsza od nich?

Zdezorientowana gwałtownie obróciła się, lecz nikogo nie zastała za sobą, co jeszcze bardziej zbiło z ją z tropu. Przecież ktoś musiał wygadywać te kłamstwa, nie mogły się brać ot tak z powietrza.

— Czemu nadal ślepo wierzysz we wszystko, co Ci jest mówione? Przecież ten cały Klan Gwiazdy Cię nie uratuje. W końcu, gdyby tak było, nie słyszałabyś tego wszystkiego, nieprawdaż?

— To nieprawda, to czyste oszczerstwa! — zaprzeczyła dymna.”

Ostatni sen, w którym znajdowała się przed obliczem Ciernistego Drzewa, skutecznie zaprzątał jej myśli przez większość czasu. Słowa wypowiadane wtedy przez kogoś nadal trzymały się jej niczym rzep futra, które już zdążyło się zaplątać, uniemożliwiając delikatne i nieinwazyjne usunięcie nieproszonego elementu leśnej roślinności. Za każdym razem, kiedy dymna łapa się na tym, że odpływała myślami do tej wyimaginowanej chwili, biała końcówka jej ogona nerwowo drgała, niczym czubek drzewa targanego przez bardzo zmienny wiatr. Choć najgorszym w tym wszystkim było to, że wystarczyło tak niewiele, by w dotychczas czystym niczym najszczersza łza sercu Kukułki narodziły się wątpliwości. Wątpliwości czy może głos ze snu nie ma może racji, że jest gorsza, odtrącana… W końcu Brukselkowa Zadra z perspektywy szylkretki jakoś częściej martwiła się, przejmowała Ośnieżonym Kryształem, niż nią. Jakby sama obecność srebrnej znaczyła już coś więcej, nawet jeśli to Węgiel starała się, jak mogła, by nigdy nie zawieść sióstr, matki czy nawet mentora.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Z samego rana, nim nawet jeszcze słońce zdążyło swym pierwszym promieniami musnąć tereny wilczaków, żółtooka już nie spała. Nie mogła. Nie była w stanie, obawiając się, że kiedy tylko przymknie powieki na dłużej niż chwilę, to ponownie stanie przed obumarłym drzewem, które w większości wywołałoby irracjonalne odczucie strachu, czy może nawet przerażenia. Jednak nie w przypadku wojowniczki — ona czuła pewne przyciąganie ze strony Ciernistego Drzewa, czy innych miejsc, które normalnie w odbierze powinny wzbudzać w niej inne odczucia.

Nie wiedziała, ile spędziła czasu, leżąc w bezruchu na swoim posłaniu, lecz dopiero cichy szelest po drugiej stronie legowiska uświadomił ją, iż niedługo inni również zaczną się wybudzać ze snu, a obóz na nowo odżyje dzięki krzątaninie pozostałych po azylu. Liczne rozmowy na nowo rozbrzmią pośród górujących iglaków, będących cichym świadkiem każdych wydarzeń pośród wilczaków i nie tylko.

Do czarno kremowych uszu wojowniczki zaczęły docierać coraz głośniejsze odgłosy krzątaniny, co jasno wskazywało, iż z każdym oddechem zaczyna się budzić więcej Wilczaków. Również tych, którzy od ostatniego czasu byli nieświadomymi wrogami dymnej oraz niewielkiej grupki kotów, które nie wyznają Mrocznej Puszczy. W Klanie Wilka wiara inna niż Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd była przyczyną możliwej przedwczesnej śmierci i to bardzo przedwczesnej.

Opuszczając krzew, ledwo postawiła parę kroków, a jej łapy już zostały owiane mlecznobiałą mgłą, która nisko wisiała nad ziemią. Dopiero kiedy ostatnie pozostałości wcześniejszego ciepła opuściły długą szatę dymnej, poczuła przeszywający chłód. Mimowolnie wzdrygnęła się, a dreszcz przebieg wzdłuż jej kręgosłupa.

Na obecny moment poza nią na polanie nie było ani jednej żywej duszy, chyba że liczymy nieostrożnego wróbla, który chyba nie zdawał sobie sprawy z wszechobecnego zagrożenia i przysiadł na ziemi, niemal kompletnie pochłonięty przez mgłę. Wojowniczka zapewne nie zwróciłaby na niego uwagi, gdyby nie ciche ćwierkanie, jakoby ptak testował lekkość snu Wilczaków.

Jej żółte ślepia były utkwione w miejscu, gdzie swój solowy występ miał brązowy nielot, kiedy to niespodziewanie w jego kierunku skoczył jeden z uczniów. Przerażone ćwierknięcie opuściło drobny dzióbek czyjejś ofiary, lecz Kukułce nawet powieka nie drgnęła na ten widok. To była naturalna kolej rzeczy — słabszy zostaje ofiarą silniejszego, by ten mógł przetrwać dłużej. Niczym wśród Wilczaków, słabe jednostki nie były tutaj tolerowane, co była w stanie odczuć na własnej skórze.

Dopiero po paru uderzeniach serca zdała sobie, kto postanowił nie przegapić okazji na łatwy łup. Brązowe ślepia syna Ognikowej Słoty były utkwione w jej sylwetce, a pysku kocura zwisało martwe, jeszcze ciepłe opierzone ciało. Węgiel nieco zmrużyła oczy, jakby starając się przeszyć duszę Iglastej Łapy na wylot, choć ten zdawał się być niewzruszony i chwilę później ruszył z poranną zdobyczą do stosu ze zwierzyną. Nim spostrzegła, tuż obok niej przemknęła jedna z mistrzyń — Kocimiętkowy Wir, która była również mentorką czarnego ucznia.

· · ─────── · 𓅪 · ─────── · ·

Po patrolu szylkretowa wojowniczka przysiadła bardziej na uboczu, mając idealny widok na żłobek, znajdujący się po drugiej stronie obozu. Żółte ślepia mimo to były utkwione gdzieś indziej, spoglądając nieobecnie w przestrzeń. Zwęglona Kukułka w azylu była obecna duchem, lecz myślami zupełnie w innym miejscu, gdzieś gdzie wzorowy wyznawca Klanu Gwiazdy nie powinien choćby przez chwilę się znajdować. Może i zaczynała być grzeszniczką w oczach Przodków, lecz mogliby czasem dać jakikolwiek znak, iż czuwają na nią lub chociaż jej rodziną.

Może i dalej, by wędrowała myślami daleko stąd, lecz w pewnym momencie poczuła czyjeś spojrzenie na sobie. Mimowolnie się spięła, powracając świadomością do obozu, by szybko odnaleźć swojego obserwatora, którym okazał się jeden z młodych Kruczego Pióra oraz Kwaśnej Kocanki. Ślepowrona kojarzyła głównie z widzenia, kiedy to przechodziła obok żłobka lub zjawiała się w środku, przynosząc zwierzynę dla królowych, bądź by odbyć krótkie rozmowy z Nocnym Śpiewakiem.

Nagłe napięcie mięśni było spowodowane obawą o to, że ten mały kociak może wiedzieć coś, co nie powinien i mogło mieć to związek z dymną. Trzepnęła końcówką ogona, chcąc zniwelować napięcie w ciele, a następnie ruszyła do stosu, z którego wzięła pierwsze lepsze świeże piszczki i udała się z nimi do kociarni. Nie była pewna, w jakim wieku kociaki mogą zacząć spożywać stały pokarm, więc nie chcąc ryzykować, w pysku niosła tylko coś dla królowych.

— Witaj Ślepowronie. Czemu siedzisz tu samotnie? Pora opadających liści robi się coraz chłodniejsza, lepiej byś nie zachorował — odparła, kiedy odłożyła na chwilę zwierzynę przy swoich łapach. — Może wejdziesz ze mną do środka? W żłobku na pewno jest cieplej niż tutaj — dodała, starając się, by jej głos miał delikatne brzmienie bez cienia obaw, zmęczenia, znudzenia czy czegokolwiek innego, co mogłoby spowodować negatywny odbiór swojej persony przez syna zastępcy.

<Ślepowronie?>

Od Ślepowrona CD. Agrestu

Po chwilkę trwającym zacięciu się przez Agresta Ślepowron wydedukował, iż jego rozmówca nie pamiętał jego imienia i musiał je sobie dopiero przypomnieć. Parę sekund później jego przeczucie potwierdziło się, gdy Agrest w końcu się odezwał. Dymny przyznał rację jego słowom, faktycznie w żłobku było ostatnio wyjątkowo dużo nowych kociąt.

Ślepowron przytaknął mu również, gdy ten wspomniał o mianowaniu. Zbliżało się ono wielkimi krokami, a kocurek nie mógł się już doczekać, aż będzie mógł dowieść swojej wartości wszystkim w klanie. Wszystkim, wliczając w to swojego własnego ojca…

— Jak to jest być synem zastępcy? Musisz być strasznie dumny z ojca, prawda? A on pewnie z was, bo po pewnie odziedziczycie po nim siłę i zostaniecie świetnymi wojownikami jak on.

To pytanie stało się dla Ślepowrona jak nagły strumień zimnej wody roztrzaskujący się z cichym pluskiem na jego łebku. Przez nie zdał sobie sprawę, że przez moment przestał być obecny przy Agreście myślami, a zamiast tego skupił się na pomysłach jak udowodnić, że będzie prześwietnym wojownikiem. Teraz jednak myśli skręciły w inną drogę po słowach złotego. Siłę odziedziczył z pewnością, nikt nie może mu tego odmówić. Ale dumy ojca już nie otrzymał. Nie kiedy jego łapa wygląda, jak wygląda. Ale przecież to nie jego wina, prawda? I to absolutnie nie czyniło go słabszym od swego rodzeństwa, które Krucze Pióro tak zdawał się miłować. Wręcz przeciwnie, znalazł sposób jak ich pokonać nawet z delikatnie zdeformowaną kończyną. I wymyślił to sam! A to przecież oznaka wielkiej siły, prawda? Więc Krucze Pióro nie ma prawa uważać go za gorszego!

Syn Kocanki otrząsnął się z kolejnego nurtu myśli. Przecież jeszcze nie odpowiedział Agrestowi. Starając się ukryć swoje zamyślenie, kocurek wyprostował się i wypiął dumnie pierś.

— Jak to jest być synem zastępcy? No cóż, na pewno pojawiają się wobec ciebie wyższe oczekiwania. Ale z taką siłą, jaką mam po swoim ojcu bez problemu im sprostam! — miauknął dumnie Ślepowron, uśmiechając się. — Przede mną wielka przyszłość i już nie mogę się jej doczekać. Ale co tyle o mnie, jak ty widzisz swoją przyszłość, Agreście? Z twoją budową ciała na pewno również wiele osiągniesz!

Ślepowron zaobserwował, że jeśli na końcu swojej wypowiedzi pochwali się swojego rozmówcę, to ci chętniej chwalą też ciebie oraz spoglądają w przyszłości na ciebie przyjaźniejszym okiem.

— A z takimi rodzicami, to już sukces gwarantowany. Miodowy Ul i Jesionowa Szadź zapewniają ci najlepszą opiekę i z pewnością też edukacje, prawda? — kontynuował, jak żywica jego ton opływał charyzmą, którą starał się ostatnio trenować. I chyba mu to całkiem wychodziło. — A jak już mówimy o rodzicach, to nie tak, że chcę się wtrącać, ale jestem po prostu ciekawy Agreście… Znasz ich historię? Wydają się razem takie miłe, interesuje mnie to bardzo! Może ci o tym kiedyś opowiadały?

<Agreście?>

Od Agrestu CD. Ślepowrona

Kocur potrząsnął łebkiem, po czym spojrzał na kocura nad sobą. Był trochę wyższy od kocurka. Nie zamienili ze sobą zbyt wiele słów, dlatego nie był z początku pewien, kim jest, jednak po chwili przypomniał sobie jego imię. Uśmiechnął się serdecznie do Ślepowrona, skinając głową.

— Nic nie szkodzi, Ślepowron, prawda? Jeszcze nie znam najlepiej każdego w żłobku, jest nas strasznie dużo. — przyznał speszony, na co starszy uśmiechnął się lekko.

— Nie przejmuj się, faktycznie robi się nam tu trochę tłoczno. To trzeba przyznać. — odpowiedział, spoglądając znowu na uczniów, co zauważył Agrest. Sam zwrócił ku nim wzrok.

— Też nie możesz się doczekać swojego mianowania? W sumie może będziemy mianowani razem, skoro urodziliśmy się tuż po sobie. — zauważył Agrest, spoglądając znowu na dymnego.

— Tak, faktycznie masz rację. — odpowiedział mu czarny. Agrest spojrzał na Krucze Pióro, który przechodził obok żłobka i skinął głową do Kwaśnej Kocanki, po czym tym samym gestem obdarował swoje dzieci, na co Ślepowron odpowiedział tym samym. Agrest czuł bijącą od zastępcy powagę i autorytet. Choć może i nawet czuł strach w jego obliczu. Ciekawe, jak jego dzieci się przy nim czuły? Zazwyczaj jak odwiedzał ich oraz ich matkę, to był w miarę czuły. Cóż, na tyle, na ile chyba potrafi. Wydawał się być taki daleki, zdystansowany.

— Jak to jest być synem zastępcy? Musisz być strasznie dumny z ojca, prawda? A on pewnie z was, bo po pewnie odziedziczycie po nim siłę i zostaniecie świetnymi wojownikami jak on. — zapytał zaciekawiony. Miał tylko nadzieję, że nie zabrzmi dziwnie, ani źle… Czekał więc na reakcję kocura.

<Ślepowronie?>

Od Wrotycz

Chmar opadłych liści zasiał każdy fragment wolnej przestrzeni. Las zdawał się nimi przepełniony. Zastanawiała się, w jaki sposób znikną do pory nowych liści. Śnieg je trawił? Otrzepała łebek. Musiała się skupić na polowaniu. Nie chciała, by Poinsecja znów była z jej powodu zła. I tak pewnie było jej ciężko z nią. Klanowe kocięta odnajdywały się doskonale w świecie, który dla Wrotycz był tak niezbadany.Ujrzała mysz. Jej brązowe futerko niemal zlewało się z otoczeniem. Energiczne ruchy gryzonia sprawiały, że rzucał się w oczy. Wrotycz starała się sobie przypomnieć wszystkie zasady polowania. Przybrała pozycję, którą pokazywała jej mentorka. Starając się nie nadepnąć na żadną gałązek, zaczęła się skradać. Była już tak blisko! Już prawie szykowała się do skoku...

Wrzask i trzepot skrzydeł.

Coś wystrzeliło z niedalekich krzewów. A wraz z tym bytem wystrzeliła Wrotycz. Totalnie spanikowana nieznanym zwierzęciem i jego obyciem. Nie wiedziała, czy stwór ten ruszył właśnie na nią. Wolała się nie upewniać. Przerażona ruszyła w kierunku mentorki.

Pokryta wszystkim, co stanęło na jej drodze, niemal wypadła z krzewów jeżyn. Ziemia przyjęła ją miękko. Niestety spojrzenie Poinsecji już takie nie było.

Zatrzęsła się mimowolnie, widząc chłód w jej ślepiach.

— Naprawdę, Wrotycz?

Opuściła łeb. Czuła, że znów zawiodła kotkę.

— Ptak? Zwykły, tłusty bażant, a ty uciekasz z wrzaskiem, jakby gonił cię borsuk? Gdyby ktokolwiek z patrolu to widział, spaliłabym się ze wstydu.

Słowa kotki sprawiły, że niemal łzy napłynęły jej do ślepi. Nie chciała przynosić jej wstydu. Ani robić problemu. Znów schrzaniła sprawę. Położyła po sobie uszy.

— Przepraszam, myślałam, że to... — głos jakby się łamał, więc przestała się tłumaczyć.

I tak nie miało to sensu. Uciekła w panice przed niegroźnym ptakiem. Kompletnie się ośmieszyła. Znów. Otrzepała z siebie liście, starając się zakopać w sobie te emocje. Emocje, które tak próbowały z niej wypłynąć. Nie mogła sobie na to pozwolić, to tylko pogorszyłoby sprawę.

— Spójrz na siebie. Cała się trzęsiesz.

Poczuła jak kotka coś z niej ściąga. Niepewnie zerknęła na mentorkę. Nie wiedziała, czy przygotować się na kolejne pouczenie. Owinęła się swoim ogonem, próbując się uspokoić.

— Jesteś taka... bezbronna. Inne kotki w twoim wieku polują już na bażanty, a ty? Masz w tym swoim łebku totalną pustkę. Nie odróżniasz zwierzyny od zagrożenia.

Wrotycz przełknęła ciężko ślinę, wpatrując się w ziemię. Poinsecja miała rację. Jej wiedza i umiejętności rażąco odstawały od rówieśników (jak i młodszych kotów) z Owocowego Lasu. Musiała sprawiać kotce taki ciężar... Wstyd całkowicie ogarnął jej drobne ciałko.

— Ja... Ja wcześniej n-nie widziałam takiego ptaka... — wydukała z siebie z trudem.

Ku swojemu zaskoczeniu poczuła ogon szylkretki na swoim grzbiecie. Był taki ciepły i... ciężki? Poczuła, jak coraz mocniej naciska na nią. Zdezorientowana spojrzała na kotkę.

— I właśnie to mnie przeraża. — widząc wzrok uczennicy, dodała. — Twój brak podstawowej wiedzy. Życie w lesie jest bezwzględne. Porą nagich drzew ciężko o pożywienie, liczy się każda mysz. Myślisz, że będą zadowoleni z kolejnego pyska do wykarmienia? Czereśnia jest miły, ale każdy ma jakieś granice. Gdyby dowiedzieli się, jak bardzo jesteś... bezużyteczna - nazwaliby cię ciężarem.

Ciężarem. To słowo zapadło głęboko w umyśle Wrotycz. Od zawsze nim była i nieważne, jakich akcji się podjęła, dalej nim pozostawała. Ciężarem dla swojego otoczenia. Teraz już naprawdę była na granicy łez.

— J-ja naprawdę się staram... — próbowała jakkolwiek się usprawiedliwić.

Nie chciała znów wracać tam. Do Nich. Do szopy. Do wiecznego cienia. Życie w Owocowym Lesie było dla niej pierwszą cząsteczką wolności. Pierwszą możliwością poznania świata. I innych kotów. Nie chciała tego tracić.

— Widzę to. Dlatego dalej tu jesteś. — Poinsecja odsunęła się od niej na parę kroków.

Wrzuciła jej nieodgadnione spojrzenie.

— Nie zawiedź mnie, Wrotycz. Jesteś moją uczennicą, twoje porażki wpływają także na mnie. A chyba nie chcesz sprawiać mi problemów?

Wrotycz energicznie pokręciła łebkiem. Zrobiła niepewny, malutki, krok w stronę mentorki. Kotki, która tak dużo dla niej poświęcała. Spędzała z nią każdego dnia tyle czasu. Uczennica uświadomiła sobie, jak bardzo jej życie jest przepełnione Poinsecją. Zdecydowanie była jej najbliższym kotem w tej społeczności.

— Nigdy. — miauknęła cichutko, ugniatając ziemię pod swoimi łapami.

— Prawidłowo. A teraz upoluj tę mysz. Nie możemy wrócić z pustymi pyskami do obozowiska.

[słów 668]

[13%]

Od Agrestu

Kocurek otworzył oczy, rozglądając się po teraz zimnym otoczeniu. Jeszcze chwilę temu było mu tak cieplutko, a teraz musiał tulić się do brzucha matki, z którego to wyszedł. Matka lizała delikatnie jego główkę, przez co wydawał piski protestu. Usłyszał jej łagodny, ciepły śmiech, oraz śmiech drugiej kotki tuż obok. Uśmiechnął się lekko, jakby czując, że jest bezpieczny tuż obok swojego rodzeństwa. Natomiast niedaleko nich po porodzie odpoczywała Kwaśna Kocanka, która również karmiła trójkę kociąt. Urodziły się dzień przed nim, więc ich piski również wzbudzały jego zainteresowanie.

⊹₊˚‧︵‿₊⊱·𖤓·⊰₊‿︵‧˚₊⊹

Biegł przez żłobek, razem ze swoim bratem, Smuklikiem. Bawili się kawałkiem mchu, który przyniósł im jeden z uczniów ze swojego patrolu. Kocurek wyskoczył, jednak źle określił swój lot, przez co skończył na pyszczku, tuż przed jednym z kociaków Kwaśnej Kocanki… Nocy. Srebrna wpatrywała się w niego trochę gardząco, a po chwili zanim zdążył się odezwać, odeszła. Od dawna kotka go ciekawi. Bawi się ze swoim rodzeństwem, ale z jego własnym już nie koniecznie. Była bardzo ostrożna. Może czegoś się boi? Może powinien ją zaangażować w zabawę? Gdy już miał podejść do niej, nagle wyskoczył na niego Smuklik, który przeturlał go przez żłobek, kończąc na jego grzbiecie. Kocurek ugryzł jego ucho, na co Agrest syknął lekko, bardziej z zaskoczenia niż bólu czy złości.

— Smukliku! — Spojrzał oburzony na brata.

— No co, trochę cię odcięło to cię od-odciąłem! — zaśmiał się kocurek, na co złoty przewrócił oczami. Spojrzał jeszcze w stronę kotki, po czym znów wrócił do zabawy z bratem, żeby odwrócić od niej swoją uwagę.