Od Jarzębinowego Żaru CD. Koperkowej Łapy (Roztargnionego Koperka)

Przeszłość

Medyczka słuchała z uwagą, gdy starszy kocur mówił; jego głos niósł się łagodnie po cichym lesie. Nigdy wcześniej nie rozważała tego, co właśnie usłyszała. Czy z ich klanem naprawdę było coś nie tak? Czy to możliwe, że zasady, które od zawsze znała, były jedynie cieniem czegoś złowrogiego? Wokół nich panowała cisza, przerywana jedynie delikatnym szumem wiatru poruszającego koronami drzew i śpiewem ptaków. Wysokie paprocie otulały polanę, dając im poczucie odosobnienia, jakby ten moment miał należeć tylko do nich. Po rozmowie z Wiecznym Zaćmieniem, Jarzębina zaczęła poważnie zastanawiać się nad wiarą, którą wpajano jej od kocięcych lat. Jej matka zawsze uczyła ją o Mrocznej Puszczy — o potężnych duchach przodków, które miały ich prowadzić. Ale medyczka z Klanu Klifu zaznaczyła wyraźnie, że to duchy złe, niosące ból i cierpienie, a nie mądrość. Im dłużej myślała, tym bardziej rozumiała, że wiele zasad panujących w Klanie Wilka było brutalnych. Młode koty wysyłano samotnie do lasu, by sprawdzić, czy przetrwają. Walki uczniów z mentorami, kończące się głębokimi ranami, a czasem nawet śmiercią, były u nich na porządku dziennym. W innych klanach nie było takich praktyk... Przynajmniej nie w takiej formie. Czy to była zwykła selekcja? Sposób na utrzymanie siły i czystości klanu? A może rozkazy duchów, które podszywały się pod opiekunów? Mimo wszystkich wątpliwości nie chciała popadać w paranoję. Nadal była medyczką. Nadal miała obowiązki.
— Wiesz... Myślę, że każdy klan chciałby znaleźć mordercę lidera i zastępczyni — powiedziała cicho, po czym westchnęła. — To naprawdę rzadko się zdarza. Ciekawi mnie, kto za tym stoi…
Milczenie znowu objęło polanę, niczym koc, który otula w zimną noc. Przez chwilę słychać było tylko trzask łamanej gałązki gdzieś w oddali.
— Zgadzam się z tobą — podjęła po chwili. — Nasza kara była bezsensowna! To przecież nie moja wina, że ktoś kręcił się wokół legowiska medyka, a Cisowe Tchnienie najwyraźniej ma jakieś szczególne względy u lidera, skoro od razu mu uwierzył.
Jej głos przybrał nieco ostrzejszy ton, gdy mówiła dalej:
— I też zauważyłam, że ciągle te same koty podejmują decyzje. Ci mistrzowie... Niby ich role powinni zajmować najlepiej wyszkoleni, żeby szkolić innych, ale wiele dobrych kotów nadal nie pełni tej funkcji. Jakby ten krąg był już zamknięty... albo coś innego za tym stało— mruknęła z niezadowoleniem, a jej spojrzenie na moment zawisło w przestrzeni. Kiedy jednak padło imię Klanu Gwiazd, zadrżała lekko, jakby właśnie otworzono ranę, która nigdy się nie zagoiła. Jej błękitne oczy rozszerzyły się w zaskoczeniu i niepokoju. Koperek od razu to zauważył. Przechylił głowę i zmrużył oczy.
— Klan Gwiazd… — powtórzyła cicho, nie pozwalając kocurowi dojść do głosu. — Mnie matka uczyła o Mrocznej Puszczy. Mnie i mojego brata. Mówiła, że to jedyna prawda, że Klan Gwiazd jest zły, ale jednak…
Urwała. Nie była pewna, czy chce to powiedzieć. Czy może.
— Jednak? — powtórzył Koperek z wyraźnym zaciekawieniem, ale i rosnącym niepokojem.
— Inni medycy... i inne klany wierzą w Klan Gwiazd — powiedziała po chwili. — Gdyby oni byli źli, to dlaczego wszyscy uważają Mroczną Puszczę za tych złych, a Klan Gwiazd za dobry? Dlaczego to z nimi się spotykamy? Dlaczego to oni dają życie liderowi i przynoszą przepowiednie?
Jej pytania zawisły w powietrzu niczym mgła nad ziemią o świcie. Nie oczekiwała odpowiedzi. Wypowiedziała je bardziej do siebie niż do towarzysza. Ale odpowiedzi – prędzej czy później – będą musieli poszukać oboje.

<Koperku?>

Od Jarzębinowego Żaru CD. Koperkowej Łapy (Roztargnionego Koperka)

Kotka zamyśliła się na chwilę. Jej ogon drgnął lekko kilka razy, jakby ciało samo przypomniało sobie o tamtej przepowiedni. Zmrużyła oczy, po czym powoli podniosła się na łapy.
— Lepiej wyjdźmy z obozu — szepnęła cicho, rozglądając się dyskretnie za Cisowym Tchnieniem.
Zacisnęła zęby, dostrzegając, że mentorki nigdzie nie ma. Przeklnęła pod nosem – zabranie jej byłoby znacznie łatwiejsze niż użeranie się z przypadkowym wojownikiem.
Wypełzła ostrożnie z nory medyków, rozejrzała się po polanie i niemal natychmiast podeszła do swojego ojca. Przedstawiła mu krótko propozycję wspólnego wyjścia po zioła. Prążkowana Kita, choć zaskoczony, zgodził się bez wahania. Koperkowa Łapa dołączył do nich chwilę później. Cała trójka nie zwlekając, opuściła obóz. Gdy tylko znaleźli się w lesie, medycy oddalili się nieco od wojownika, poruszając się cicho wśród zarośli i szeptem kontynuując przerwaną rozmowę.
— W obozie ktoś mógłby nas podsłuchać — mruknęła ostrożnie, rozglądając się wokół.
— Masz rację — przyznał cicho Koperkowa Łapa, siadając przy niskim krzaku.
— Co do tej przepowiedni… — zaczęła, również przysiadając obok. — Myślę, że Klan Gwiazd chciał nam coś przekazać — dodała z powagą w głosie.
Spojrzała przez ramię, upewniając się, że Prążkowana Kita jest zajęty – węszył właśnie gdzieś dalej, szukając śladu ofiary. Dopiero wtedy wróciła wzrokiem do uczniaka.
— Tak, tylko... co? Byliśmy w jakiejś... skorupie czy czymś takim... a potem te pazury na łapie... — wyszeptał, przygnębiony i zmieszany, jakby próbował poskładać wspomnienia w całość.
— Nadal czuję te pazury na sobie — mruknęła kotka, a w jej głosie brzmiał cień lęku.
Zapadła cisza. Tylko liście szeptały coś w koronach drzew, a krzewy wokół poruszały się łagodnie na wietrze. Gdzieś w oddali przemknęła wiewiórka – i niemal natychmiast Prążek ruszył za nią w pościg.

<Koperkowa Łapo?>

Od Koperkowej Łapy CD. Jarzębinowego Żaru

Obserwowało uważnie każdy ruch w legowisku, odwracając głowę w stronę niewielkiego hałasu wywołanego przez wstającą Jarzębinowy Żar. Od pewnego czasu siedzieli razem w legowisku oczekując na przybycie ich mentorki. Także jak miało w zwyczaju Koperkowa Łapa, tępo wpatrywało się w przestrzeń w oczekiwaniu na pacjentów czy też – kto wie, coś ciekawszego. Już po chwili wróciła za to młodsza kotka. Spojrzało na kotkę kładąca wiewiórkę na ziemi i stwierdziło, że zaczęło burczeć mu w brzuchu. Westchnęło cicho, przymykając oczy.
— Chodź, zjemy razem — zaproponowała szylkretka, kładąc się na ziemi. Koperkowa Łapa słysząc jej słowa nieco zirytowane podeszło do kotki.
W końcu po dłuższej chwili niemalże grobowej ciszy Jarzębinowy Żar najwyraźniej nabrała ochoty, aby odezwać się do Koperkowej Łapy.
— Więc… Co tam u ciebie? — zapytała nagle kotka, przerywając ciszę, która zaczynała już działać jej na nerwy, liliowy kot spojrzało na nią nieco w szoku.
— Leci — westchnęło głośno, patrząc zaintrygowane na kotkę. — A u ciebie?
— Dobrze. Nie mogę się doczekać spotkania medyków — odparła, przełykając głośno ostatni kęs drozda.
— Ja nie czekam na to. Nie muszę tam chodzić — mruknęło zdenerwowane, kładąc pyszczek na łapach.
— Tak… Ten sen, który dostaliśmy... — zaczęła ostrożnie, rzucając cętkowanemu ukradkowe spojrzenie.
Pręgus gwałtownie podniosło głowę, jakby właśnie sobie przypomniało o tym, co zesłał jeno sam Klan Gwiazd.
— To było dziwne. Nie wiem co mam o tym sądzić. Myślisz że to jakiś…znak? — mruknęło cicho, patrząc w oczy kotki.
— Może? — mruknęła asystentka medyczka.
— Oboje to poczuliśmy. Zastanawiam się… Czy to jakiś znak? Klan Gwiazdy chyba próbował nam coś przekazać? Domyślasz się co to mogło być? — mruknęło, lekko odsuwając się od wiewiórki, gdy tylko już się najadło. Nie było w stanie jeść zbyt wiele od czasu gdy nie było go w legowisku medyka, a nawet teraz ma z tym problemy. Tak jak problemy ze snem oraz zniszczone futro zaczęły się naprawiać, tak lekko wystajające żebra były już nieco bardziej uparte.

Od Jarzębinowego Żaru do Koperkowej Łapy

Medyczka siedziała przy stosie zwierzyny, intensywnie wpatrując się w jego zawartość. Jej błękitne oczy błądziły po kolejnych ciałach upolowanych stworzeń, jakby szukała czegoś konkretnego – choć sama nie wiedziała czego. W brzuchu jej burczało, głód dawał o sobie znać coraz wyraźniej, lecz żadna z leżących tu żylastych zdobyczy nie wydawała się ani apetyczna, ani tym bardziej warta zachodu. Westchnęła ciężko, a potem – z rezygnacją – zgarnęła wiewiórkę i drozda. Powolnym krokiem wróciła do nory medyków. Wewnątrz panował przyjemny chłód. Ściany z mchu i splątanych korzeni tłumiły hałasy z obozu, a powietrze pachniało ziołami i mokrą ziemią. Kotka położyła zdobycz na ziemi, tak, by Koperkowa Łapa i Cisowe Tchnienie mogli swobodnie się poczęstować. Rozejrzała się, ale dostrzegła tylko znajome liliowe futro Koperkowej Łapy. Machnęła ogonem, przecinając nim powietrze. Cichy świst rozległ się w norze. Uczeń uniósł głowę i spojrzał na nią poirytowanym wzrokiem.

— Chodź, zjemy razem — zaproponowała szylkretka, kładąc się na ziemi. Machnęła głową w zachęcie.

Uczeń burknął coś pod nosem, ale w końcu przysiadł się obok niej.

Przez dłuższą chwilę jedli w milczeniu. Jedynym dźwiękiem było chrupanie kości pod ich zębami. Z zewnątrz dochodziły stłumione odgłosy łap i rozmów – obóz żył swoim rytmem, nieświadomy ciężaru, który ciążył medykom na barkach.

— Więc… co tam u ciebie? — zapytała nagle kotka, przerywając ciszę, która zaczynała już działać jej na nerwy.

— Leci — westchnął głośno, brzmiąc jak znużony życiem starzec. — A u ciebie?

— Dobrze. Nie mogę się doczekać spotkania medyków — odparła, przełykając głośno ostatni kęs drozda.

— Ja nie czekam na to. Nie muszę tam chodzić — mruknął, kładąc pyszczek na łapach.

— Tak… ten sen, który dostaliśmy... — zaczęła ostrożnie, rzucając mu ukradkowe spojrzenie.

Kocur gwałtownie podniósł głowę, jakby właśnie sobie przypomniał o tym, co zesłał mu sam Klan Gwiazd. Oczy rozbłysły mu niepokojem – a może czymś więcej?

<Koperkowa Łapo?>