Od Światła CD. Pszczółki

Światło przełknęła ślinę. Chciała teraz się zakopać, schować, cokolwiek. Byle by te dziwne koty na nią tak nie patrzyły. Ale jakby na przekór kotów zbierało się coraz więcej, a ona nie powinna była się tak wierzgać. Po chwili w oczach liliowej pojawiły się małe, przeźroczyste, słone łzy, które ściekły po jej policzkach. Prędko również dało się usłyszeć jęczenie. Pszczółka zareagowała szybko.

- Ćśśś... Spokojnie. Wszystko będzie.. Dobrze. - mruknęła. Niby to ją nie pocieszało, ale przytaknęła. Oczywiście Oset coś musiał dopowiedzieć. Niestety, mała koteczka nic z tego nie zrozumiała, jedynie jakieś syknięcie, a później "To tylko kociak!". Vanka po zamieszaniu zabrała kotkę w miejsce w miejsce, które przypominało żłobek. Były tu szersze legowiska, podobnie jak w obozie Klanu Nocy. Ah, Klan Nocy. Koteczka ponownie posmutniała. Było tyle wspomnień z tamtym miejscem! Nie. Wybij sobie to z głowy. Należysz teraz tutaj, cokolwiek to jest.

- Zaczekaj tutaj, dobrze? Muszę z kimś porozmawiać - mruknęła. Tyle ją tutaj widziano, że... Naprawdę. Mogła się chociaż z nią pobawić! No cóż, przyszło bawić się samemu. Nie było żadnych karmicielek, żadnych kociąt. Kotka westchnęła, po czym zaczęła się turlać, szarpać i wierzgać z kulką mchu, udając, że to jej przeciwnik. Kotka warczała i syczała na niego. Przez liliową przebiegł dreszcz, gdy tylko usłyszała, że ktoś tutaj idzie. Kotka się skuliła, a gdy tylko ujrzała kremowo białą, długowłosą kotkę z zielonymi oczami, ta potruchtała w jej stronę.

- Tak? - spytała Światełko już mniej jęcząca.

- Pewien kot chce cię widzieć - mruknęła. Córka Łzawego Tańca podreptała tuż za nią. Nie tak długiej drogi, a już była u celu. Gdy się zatrzymały, koteczka ujrzała czarno białą sylwetkę.

- To jest Czereśnia. Przywódczyni Klanu Lisa. - mruknęła.

< Ciociu Czereśnio? Ciociu Pszczółko? uvu >

Od Światła

Światełko wraz z Szopem bawiła się przez jakiś czas, jednakże coś jej tu nie pasowało. Łzawy Taniec długo już nie wracała. Nawet nie było jej tak długo, jak wtedy, gdy wyszła porozmawiać. A przynajmniej takie było najdłuższe wyjście z jej perspektywy. Postanowiła się więc wybrać na poszukiwanie matki. Oczywiście cichaczem. Poza tym ona wie, ona wie... sytuacja kryzysowa! Nie będzie miała z kim się bawić. Znaczy, to nie tak, że nie można bawić się z Szopem, ale fajnie jest zabawiać się z mamą! Koteczka poczekała, aż wujaszek odwróci wzrok, po czym czmychnęła z obozu za zapachem. Ten zaś, prowadził daleko nad rzekę. Tam, gdzie liliowa czasami bawiła się przy brzegu. Tylko... Dlaczego zapach nie szedł poza tą rzekę? Albo przynajmniej gdzieś wracał?
— Mamooo! — pisnęła zmartwiona. — Nie baw się w chowanego!
Po nie tak długim czasie maluteńkie łzy pojawiły się w jej oczach.
— MAMOO! — zawołała ponownie.
Ale.
Ale nikt jej nie odpowiedział.
Nie było nikogo, kto by wyjaśnił to, co się działo. Co, jeśli Łzawy Taniec już nie wróci? Pozostawiła ją? Klan? Horyzonta?
Siostra Szopa postanowiła wrócić i zapytać innych gdzie odeszła. Jednakże tam, kogokolwiek by nie zapytała, wszyscy odpowiadali „Pewnie poszła na polowanie” „Może chciała się przejść”. Ale to nieprawda. Ona wiedziała, że nie tylko wyszła. Gdyby tak się stało, wróciłaby już. D a w n o.

[Skip]

Wieczorem, gdy wiele kotów już szło spać, albo wracały z polowań i patroli, Światło postanowiła obudzić siostrę.
— Huh...? — mruknęła leniwie, a liliowa szturchnęła ją ostatni raz.
— Nie...Nie czuję się tu pewnie... — odpowiedziała cicho Światełko.
— Co ty wygadujesz? — zapytała zmartwiona.
— Nie widzisz tego? Stoję łapami w dwóch klanach, nasza matka gdzieś zniknęła, i ty uważasz, że wszystko jest oke?! Muszę stąd odejść. Po prostu nie wiem, kiedy zaczną mi wytykać, że jestem półkrwi. W Klanie Lisa z pewnością mnie przyjmą. — stwierdziła. Zanim jednak zdążyła cokolwiek z siebie wydusić, Światełko wybiegła ze żłobka. Zatrzymała się, by spojrzeć jeszcze raz na obóz. Aby miała stamtąd wspomnienia. Wspomnienia o spędzaniu czasu z siostrą, z kociakami. To wszystko po prostu przemija. Tak... Po prostu. Nocniczka pobiegła przed siebie. Nawet nie wiedziała, czy kieruje się w stronę Klanu Lisa, czy jakiegoś tam Klanu Klifu. W każdym razie nie mogła tu zostać.
Jednakże zmęczona długim, monotonnym biegiem, dojrzała płot, a za nią śnieżnobiałe zwierzęta, które przypominały chmury. Koteczka próbowała je ominąć, włócząc ze sobą łapy. Niedługo jednak upadła na mokrą, chłodną ziemię, powoli przymykając oczy.
Próbowała z tym walczyć. Wierzgała się z tym zmęczeniem.
Przez chwilę nawet stała, ale zbyt bardzo ją to zmęczyło.
Wkrótce zamknęła oczy i leżała na ziemi, dysząc ciężko.

[Another Skip]

Gdy w połowie otworzyła oczy, dostrzegła nad sobą zaćmioną, wielką postać, która przez swój cień nie pozwalał kotce, zobaczyć kim jest. Czuła na sobie ich spojrzenie. Córka Łezki wstała i prędko skuliła się, zawijając ogon pod siebie.
— Prze-przepraszam! J-ja nie chciałam z-zabie-rać wam z-wierzyny a-a-albo co... — miauknęła cicho.

< Ktoś z Klanu Lisa? Sory za zgniota, ale wena podumarła. >

Od Światła C.D. Aronii

— Nje-nje! Nje ogłuchłam! Psieplasiam baldzo! Naplawdę! Ja nie cialam! — Prędko wyrzuciła z siebie liliowa. Świetnie. Najpewniej potknęła się o coś, wleciała w Aronię, a teraz udaje, że nic się nie stało. Brawo dla sepleniącej Światło. Koteczka po przeprosinach uciekła aż się kurzyło, jednakże najwidoczniej kocurka to irytowało. Kotka wyskoczyła w miejsce, gdzie leżało legowisko jej kochanej mamusi, karmnika, myjki itp, ale vanki tam nie było! Pewnie poszła gdzieś. To było lekko niepokojące, ale chyba przeżyje, no nie? A co z Szopem? Koteczka odwróciła główkę, rozglądając się dookoła. Szop bawiła się z innymi kociakami. Podczas gdy Iro... znaczy się Aronia postanowił sobie poleżeć, koteczka tym razem specjalnie na niego wleciała.

— Hej-hej! Musiś mi pomóć! Muse znaleść moją mamusię! — mruknęła zanim ten zdążył się odezwać. Nie mogła poprostu, uh, mówić normalnie? Przecież dla innych kotów to pewnie wcale nie było śmieszne! Ciągle tylko sepleniła.. Kocurek wyglądał na podirytowanego.

— Czy mogłabyś nie marnować mojego czasu? Próbuję odpoczywać — syknął w ostrzeżeniu kocur, na co liliowa bicolorka zaczęła nerwowo bić ogonem. Dlaczego nie może po prostu jej pomóc? Jest mała i zachowuje się, jakby była jeszcze mniejsza. Jak można byłoby nie chcieć pomóc tej kupce futra?

— Ejj no! Pomóś mi! — nagliła koteczka schodząc przy tym z towarzysza.

<...Aronia? Wybacz za zgniota, ale jest jakaś 3:51>

Od Światła C.D Łzawego Tańca

Kocię wydało z siebie cichy mruk i po chwili wtuliła się w swoją siostrzyczkę - Szop. Siostra odpowiedziała na przytulasa przytulasem i kontynuowały spanie. Jeszcze wkrótce tyle do odkrycia. Jeszcze tyle do poznania, czego ani Światło, ani Szop jeszcze nie znają. Łzawy Taniec dumna z swych kociąt polizała oboje po główkach i owinęła ciemnym ogonem.

— Jesteście najpiękniejszymi kociakami w tym żłobku.. — mruknęła do nich Łezka i położyła pyszczek na swoich łapach, zasypiając wraz z kociętami.

~

Kilka dni później po porodzie, gdy Łzawy Taniec jeszcze spała, Szop otworzyła oczy jako pierwsza. Akurat gdy kociak rozglądał się dookoła, ona właśnie się obudziła. 

— Gratulacje Szopie! — mruknęła radośnie karmicielka, a kociak w odpowiedzi mruknął całe zdanie, które jednak nie miało ani trochę sensu. Światło z tego powodu wcale nie chciała być gorsza; niedługo po otwarciu oczu przez Szop, zrobiła to również Światło. Łezo uśmiechnęła się czule i polizała dwójkę. Jasna kotka widząc ogon Szopa, złapała go pomiędzy łapkami i zaczęła nim się bawić, a kociak mruczał w dezaprobacie. Matka dwójki rozbawiona zaśmiała się. Po chwili Światło próbowała ugryźć niebieską kitę, ale mamusia pyszczkiem lekko odsunęła kocię tak, aby nie miała dostępu do gryzienia ogona siostry.

— Nie wolno gryźć ogona, nie wolno — powiedziała radośnie, a liliowa wtuliła się w nią.

< Łezko? Wena dobra ale mała :< >