Od Pierzastej Łapy CD. Świt (Ostatniego Świtu)

Skończyło się na tym, że Pierzasta Łapa oprowadził Świt po obozie. Miejsce to było duże – w szczególności dla kociaka. Kotka więc nie nudziła się, choć zdarzyło się, że pociągnęła go za jego długi, czarny ogon, bo "Patrz, patrz! Co to?" albo "Zobacz, Jutrzekupa na pewno by stąd nie wyszła!". Pomyślał sobie, że jeśli zapunktuje u dziecka Szakalej Gwiazdy, liderka będzie bardziej łaskawa dla jego rodziny. Przynajmniej na to liczył. Dlatego cały czas uśmiechał się do Świtu i ją zabawiał, odpowiadając na każde jej pytanie i dając się ciągać w ten czy tamten kąt. Nie żeby sam był od niej o wiele starszy i więcej od niej wiedział, jednak jedną czy dwoma ciekawostkami był w stanie ją zainteresować. Dowiedział się również od niej co nieco o jej rodzeństwie, to jest o bracie, dwóch siostrach i "wywłoce", jak to Świt ujęła. Dziwił się, że liderka pozwala na takie traktowanie swojego dziecka, jednak nie skomentował tego w żaden sposób. W końcu to nie on był od besztania i o ile nic nie działo się Nocce, nie bardzo się tym przejmował.

***

Wygramolił się z dziury, a gdy jego spojrzenie skrzyżowało się ze spojrzeniem Ostatniego Świtu, pokręcił swoją głową.

– Nic a nic – westchnął, otrzepując się z ziemi.

– Na osty i ciernie! – wyrzuciła z siebie Świt, uderzając jedną z łap o znajdujące się przy niej drzewo.
Kocur rozejrzał się po raz setny. Polowali na wielkiego, tłustego zająca, którego niedawno udało im się dostrzec. Zwierzęciu w ostatniej chwili powiodła się ucieczka przed łapami Pierzastej Łapy i Ostatniego Świtu, jednak nie zamierzali się poddawać. Co prawda Pora Nowych Liści dopiero zjawiła się w lesie i zwierzyny było co niemiara, ale oboje zgodzili się, że Klanowi Wilka (w szczególności po epidemii) przyda się każde zwierzę, a w tym bardziej tak sycące jak to. Domyślili się, że zając w popłochu schował się w jednym z wielu tuneli na ich terenach, a pytaniem było – w którym? W tropieniu zdecydowanie nie pomagała obecna od wczoraj mżawka.

– Kontynuujemy? – dopytał się niepewnie, ponieważ Świt wydawała się bardzo niezadowolona.

– A jak myślisz? Nie dam się przechytrzyć tej łajzie z oślimi uszami – wysyczała, przecinając powietrze swym puchatym ogonem i ruszając przed siebie.

Piórko podążył za nią – w końcu to ona była wojownikiem, nie on i teoretycznie w tym momencie sprawowała nad nim pieczę. W praktyce był od niej starszy, więc postrzeganie jej jako autorytetu wydawało się co najmniej dziwnie. Nie znaczyło to, że jej nie respektował. Nie miał w planach znalezienia się na jej celowniku, ponieważ zdawał sobie sprawę z jej siły. Poza tym nigdy nie był fanem konfliktów i przyjmowanie przez niego postawy nieasertywnej było na porządku dziennym.

– Tutaj – Ostatni Świt powiedziała i nagle się zatrzymała, przez co Pierzasta Łapa prawie na nią wpadł.

Straciwszy swoją równowagę, kocur zachwiał się. Widząc to, wojowniczka szybko wyciągnęła przed niego łapę i go przytrzymała, na co ten uśmiechnął się z wdzięcznością. Gdy udało mu się ustabilizować, złapał swoją wybawczynię i teatralnie polizał ją w łapę.

– Dziękuję, zbawicielko – zaśmiał się, odsuwając się od niej.

W odpowiedzi Ostatni Świt zmarszczyła się, wydała z siebie "Hmpf!", odwróciła się i na końcu uderzyła go "przypadkowo" ogonem, kierując swoje kroki ku dziurze znajdującej się między dwoma kamieniami. Nadal głupio się uśmiechając, Piórko poszedł w jej ślady i również zanurzył się w ciemności. Oczywiście nie zabrakło kolejnego potknięcia się, tym razem o jakiś kamyczek. Teraz jednak wykaraskał się sam, ponieważ oparł się o ścianę... A raczej wpadł na nią, ale to szczegół. Prędko się otrzepał i rzucił do swojej towarzyszki, że wszystko jest w porządku, a następnie dogonił ją. Żadne z nich jednak nie zauważyło, że niezdarność Pierzastej Łapy doprowadziła do poluzowania się fundamentów tunelu, a to w połączeniu ze zbierającą się w ziemi wodą nie wróżyło nic dobrego.

< Ostatni Świcie? >

[nauka nawigacji w tunelach]

[Przyznano 5%]

Od Świtu CD. Pierzastej Łapy

 Świt przechyliła główkę, wpatrując się w czarno-białego kocura, który zdawał się utkwić w czymś myśli. Pewnie zastanawiał się, jak tam jego siostra na treningu sobie radzi. Mama tyle razy powtarzała, że nie warto z nimi rozmawiać, że to półgłówki, które nie wnoszą do ich życia nic dobrego.

To był jednak pierwszy moment, kiedy złota koteczka zaczęła z lekka wątpić w słowa rodzicielki. No bo… na razie Pierzasta Łapa nie powiedział jej nic złego czy głupiego. No i był miły więc… co było powodem tego, że Szakala Gwiazda zabroniła im rozmowy z nimi. Cóż, może i Nocna Łapa była idiotką o mysim móżdżku, nie oznaczało jednak, że jej brat jest taki sam.

— Słuchaj – nie wiem, co powiedziała ci twoja mama, ale... — zawiesił się na chwilę. Młoda jednak poruszyła niespokojnie noskiem, wyczekując jego odpowiedzi. — Jesteś duża, co nie? A duże koty myślą same za siebie. Jeśli będziesz ślepo wierzyć w to, co ci ktoś mówi, to twój mózg zmieni się w orzeszka, takiego o — mówiąc to, pokazał swoją łapą, jak bardzo mały rozmiar miał na myśli.

Złota zmarszczyła nosek ostro oburzona.

No jak on śmiał chociaż sugerować, że nie myśli za siebie no co za…

— Hmpf! Przecież myślę za siebie! — pisnęła niezadowolona, tupiąc przy tym łapą, by dodać swojej wypowiedzi stanowczości. No niestety wyglądała dosyć komicznie - mały grzdyl sapiący się do ucznia, bo ten zwrócił mu na coś uwagę. — A mama zawsze ma rację — dodała zaraz buńczucznie. Mama to była mama, to co mówiła, zawsze się sprawdzało. Kiedyś powiedziała im, że Nocna Łapa jest głupia i nieodpowiedzialna i… i co? Sprawdziło się!

Mama przepowiedziała przyszłość! Teraz Nocka była Rozwydrzoną Łapą i do tego dostała karę.

— Dorośli czasem się mylą, moja droga. Nikt nie jest nieomylny — odparł kocur, nadal nie tracąc spokojnego wyrazu pyszczka. Świt nie rozumiała. Dlaczego jeszcze nie był wściekły, przecież się z nim nie zgodziła, co było z tym uczniem nie tak?

— Moja mamusia nigdy — zadarła nosek wysoko, niczym księżniczka, za którą się uważała. — Nie wciskaj mi kitu!

Świt miała wrażenie, że Pierzasta zaśmiał się cicho pod nosem, obserwując poczynania młodej, acz nie miała stuprocentowej pewności.

— Nie wciskam, spokojnie — miauknął, podnosząc się. Koteczka obserwowała jego poczynania. O nie, nie ma mowy, że ten sobie ot, tak pójdzie!

Córka Szakalej Gwiazdy złapała ucznia za ogon, idąc za nim. Nim kocur zdołał zapytać młodej, co takiego na przodków wyprawia, ta zdołała przez wyseplenić przez pełny futra pyszczek, że idzie za nim i koniec kropka.

< Pierzasta Łapo? >

Od Pierzastej Łapy CD. Świtu

 Nie spodziewał się, że ktoś dosiądzie się do niego. Zazwyczaj o tej porze dzielił się językami ze swoją siostrą, ewentualnie z mamą lub tatą. Nie zdążył się jeszcze poznać z innymi kotami, bowiem był niewiele starszy od siedzącej przed nim Świt. W dodatku na ten moment w Klanie Wilka szkolili się tylko on, Nocna Łapa i Biała Łapa. Ten trzeci był... Specyficzny oraz o wiele starszy od Pierzastej Łapy. Kocurowi wydawało się, że jak napatoczy się na drogę tego białego, może wydarzyć się coś niefajnego. Dlatego na tę chwilę trzymał się od niego z daleka i sam nie inicjował z nim rozmowy. Nie skreślał go – co to, to nie! Pomarańczowooki nie zamykał się na nowe znajomości. Po prostu był ostrożny.

Odsunął od siebie wiewiórkę i z konsternacją popatrzył się na kocię. Niczym nowym było, że Klan Wilka nie przepada za jego rodziną – niechęć do Kuniej Norki, niepozwolenie Nocnej Łapie na trening pod jej okiem, no i kara dla jego siostry... Kocur czuł się niesprawiedliwie. Nie zasłużyli na to. Nie zrobili nic złego. Teraz jeszcze dowiedział się, że Szakala Gwiazda nastawia swoje dzieci – przyszłość Klanu Wilka – przeciw jego rodzinie. Nos Pierzastej Łapy zmarszczył się, a jego ogon nerwowo podniósł się i opadł.

– Ciekawe... – powiedział bardziej do siebie samego. – Poza tym Nocka nie płacze ciągle! Jest po prostu wrażliwa. Założę się, że gdyby ciebie traktowano tak samo to nie uśmiechałabyś się od ucha do ucha – nastroszył się.

– Nieplawda! Jestem dzielna. Nigdy nie mazałabym się jak ona, hmpf! – dla wzmocnienia swoich słów tupnęła.

Wpatrywał się w nią przez chwilę, mrużąc swoje pomarańczowe oczy. Nie tolerował, gdy ktoś w ten sposób wypowiadał się o jego siostrze. Był to najważniejszy kot w życiu Piórka. Bardzo ją kochał i nie wiedział, czemu inni nie darzą jej sympatią. Bycie wrażliwym nie było powodem do nielubienia! Milczał więc przez kilka uderzeń serca, myśląc, co odpowiedzieć. Było to tylko kocię, a kocięta słuchają się swoich mam. Nic dziwnego, że myślała w ten sposób o jego rodzinie. W końcu wypuścił ze świstem powietrze przez nos. Nie powinien wyżywać się na Świcie. To nie była jej wina.

– Słuchaj – nie wiem, co powiedziała ci twoja mama, ale... – zawiesił się na chwilę. – Jesteś duża, co nie? A duże koty myślą same za siebie. Jeśli będziesz ślepo wierzyć w to, co ci ktoś mówi, to twój mózg zmieni się w orzeszka, takiego o – mówiąc to, pokazał swoją łapą, jak bardzo mały rozmiar miał na myśli.

< Świt? >

[401 słów]

[Przyznano 8%]

Od Świtu do Pierzastej Łapy

 Zakazy były zdecydowanie czymś, co młodej zdecydowanie przeszkadzało. Nie rób tego, tamtego, siamtego ble ble ble. Niezadowolona Świt obserwowała ukradkiem, jak jej matka zajęta czymś, nawet nie zwraca uwagi na najstarszą córkę.

Ta głupia Jutrzenka czasem się jednak do czegoś przydawała, swoim rykiem doskonale odwracała uwagę od złotego futra, które jak tylko nadarzyła się okazja - czmychnęło z legowiska liderki, przedzierając się szlakiem między zaspami śniegu.

Nie bardzo wiedziała co ma ze sobą zrobić, jednak wiedziała, że z pewnością nie chce wiecznie siedzieć w norze matki. No ile można było? Owszem, Brzask, Poranek i Zmierz byli idealnymi kompanami siania chaosu, jednakże Złota potrzebowała w życiu czegoś nowego. Bo na łeb można dostać.

Jej celem do dręczenia został niejaki Pierzasta Łapa, od którego matka kazała trzymać się z daleka. Dokładniej od niego, jego siostry i całej rodzinki młodego ucznia. Liderka nie wyjaśniła tego zbyt dokładnie, po prostu powiedziała, że nie są oni odpowiednim towarzystwem dla niej… że mogą wcisnąć jej brednie do głowy.

Tylko właśnie, jakie brednie?

Świt tego nie rozumiała ani trochę.

Uczeń zajęty posiłkiem, nawet nie zwrócił uwagi na małego koczkodana, który jak gdyby nigdy nic usiadł przed nim, wyczekując odpowiedniego momentu.

— Um… nie powinnaś być w legowisku matki? — czarny skrzywił się nieznacznie, przenosząc wzrok na kociaka. Świt obruszyła się na jego słowa. Była już na tyle duża, że sama o siebie umiała zadbać! — Pewnie cię szuka.

— Mama mówi, że jesteś be. A twoja siostla ciągle lycy. Dlaczego? — przechyliła główkę w zaciekawieniu. — Cemu mama was nie lubi? — powtórzyła, tak dla pewności. W razie jakby ten był głuchy albo głupi.

< Pierzasta Łapo? >