Od Ciszy

Blask wyjrzał z wejścia do żłobka. Powiódłszy wzrokiem, za biegnącą mamą ujrzał konar, który oberwał się chwilę wcześniej pod ciężarem śniegu. Z tego, co powiedział kot, który wpadł tu przestraszony, prosząc Poplamione Piórko o pomoc, pod konarem tym zostały uwięzione dwa koty. Drzewa rzucały długie cienie, utrudniajłce liliowemu zobaczenie czegokolwiek, a biały puch skutecznie wygłuszał krzyki. Wzrok kocurka skierował się więc na pobliskie drzewo. Kociaki od kilku wschodów słońca obserwowały ptasie gniazdo na gałęzi pobliskiego drzewa. Zimorodek o piorach przypominających im ciepłe dni wypróbował skrzydełka. Kiedy w końcu poczuł się pewnie, wykonał swój pierwszy i ostatni skok.
-Jak delikatne bywa życie — pomyślał Blask. Nie powiedział nic siostrze.
Do żłobka wpadał ten szczególny rodzaj zmierzchu, któremu dorównać mogło tylko kilka zjawisk we wszechświecie. Ten łagodnie oświetlony, bajkowy krajobraz napawał przejmującą pewnością, że cały świat ogranicza się do ich obozu. Mama mimo pewnych oporów zgodziła się, by Obłok poszedł z nią i popatrzył, jak usuwają przeszkodę. Słoneczny Blask jeszcze nie do końca sprawny spał w swoim legowisku. Zaskroniec i Rozkwit właściwie byli już uczniami. Więc Cisza i Blask zostali sami, zastanawiali się, czy też nie wymknąć się, by popatrzeć, ale perspektywa odnalezienia zabranych im przez mamę piórek wydawała się lepsza.
Blask wrócił do środka. Po obu stronach mieściła się masa szczelinek, w których mam mogła ukryć skarb. Sam brak dorosłych w najbliższym otoczeniu sprawił, że odzyskanie go wydało się dużo prostsze. Cicha podążyła za nim. Oboje zaglądali nawet w najmniejsze otwory, jakie zauważyli.
Kiedy Cisza znalazła ich ulubioną w ostatnim czasie zabawkę, było już ciemno.
— Widzisz ich?— szepnęła Cichutka, siadając koło Brata.
— Nie -
— Długo im to zajmie? -
— Wyglądało na ciężkie, a śnieg też niczego nie ułatwia-
— Mimo wszystko mam nadzieje, że niedługo wrócą — powiedziała, po czym zaczęła gilgać kocurka piórkiem po nosie.
Blask przytaknął i skoczył na siostrę. Bawili się w najlepsze kiedy. Usłyszeli trzask gałązki ktoś lub coś się skradało. Życie uratowała im wrodzona nie ufność, bo oboje poczęli się powoli cofać.
W chwilę później dotarli do ściany. Wśliznęli się na półkę ciągnącą się wzdłuż niej Było ciemno i zimno. Z zewnątrz słyszeli tylko szum wiatru i coś jakby śmiech tylko taki mrożący krew w żyłach. W świetle księżyca, którego wzejście kociaki przegapiły, do żłobka wsunął się włochaty pysk. Blask wstał i powoli zaczął wspinać się po stromej ścianie.
Cisza ruszyła jego śladem, stąpając po nierównościach w wyćwiczonym krokiem, stając nie oberwać żadnego kamyczka.
Pod szczytem znajdowała się dość głęboka szczelina odkryta podczas zabawy w chowanego przez Obłok. Nadal nie słyszeli nic, w czym by mogli doszukiwać się pomocy.
W końcu dotarli, położyli się ostrożnie za półce przed szczeliną i spojrzeli na miejsce, w którym dopiero co się bawili. Widok, który im się ukazał, był przerażający. Stała tam węsząc kudłata istota rodem z koszmarów.
— Lis — stwierdził.
-Dwa — poprawiła.
— Wywęszyły nas, wiedzą gdzie jesteśmy — dodał cały czas szeptem, jakby miało to coś dać.
— Lepiej się pośpieszmy i schowajmy —
Kociaki wsunęły się w szczelinę, mając nadzieje, że znajdujące się w środku zwężenie, które nie pozwoliło ich mamie się tam wcisnąć się do ich pieczarki, nie pozwoli też na to tym mrocznym potworą. Nagle rozległ się trzask i skowyt.
- Jeden spadł- powiedział kotka, jakby samo wypowiedzenie tego nagłos dodawało jej otuchy. Przeczołganie się przez zwężenie nie było szczególnie proste, trzeba było się naprawdę wysilić. Cichej udało sił to w ostatnim momencie, kiedy tuż za nią przeleciała lisia łapa. Zza jej pleców dobiegł głuchy pomruk rozzłoszczonej bestii. Blask pchnął siostrę głębiej. Wyjście z jaskini przysłaniał poruszający się kształt a powietrze wypełniały odgłosy wiatru. Po czym rozległ się ryk. Był to niski, grożący, pradawny głos łowcy przemawiającego do przyszłej ofiary.
Kociaki siedziały w milczeniu, wiedziały, że mogą dzisiaj umrzeć. Spokój, jaki nastał po ryku, sprawił, że wszystkie zmysły kociaków zostały wyostrzone do granic możliwości. Wiedziały, że napastnik czeka, aż wystawią łepek, by sprawdzić, czy sobie poszedł. Czuły jego oddech słyszały bicie serca. Siedziały tam minute może dwie, ale były to najdłuższe dwie minuty w ich życiu. Potwór najpierw spróbował wyciągnąć kociaki zębami, kiedy zaś to nie poskutkowało, począł kopać. Maluchy wtuliły sił w ścianę. Nasłuchiwały z nadzieją, że jakiś kot dojrzy, co się dzieje, niestety teraz duża część z nich była na zgromadzeniu. Z każda koleją przerwą w kopaniu lisie zębiska sięgały. Cicha słyszał ciężki oddech brata. Jej samej przerażenie nakazywało myśleć.
-Nie długo nas dosięgnie. Kiedy znowu spróbuje go podrapać po nosie — szepnęła bratu jako przysięgę, że to zrobi. Gdy jednak nastała ta chwila, zawahała się. Blask zrobił to za nią. Poczuł on na łapach obcą krew. Powietrze przeszył ogłuszający pisk. Po chwili jednak wejście do szczeliny znów zostało zakryte.
-Uparty jest- powiedział, kiedy znów rozległy się odgłosy kopania.
-Przepraszam ja- zaczęła ze wstydem.
-Nie musisz, ty przynajmniej możesz myśleć- przerwał jej. Gdy lis przerwał kopanie i Blask powtórzył zabieg, jednak tym razem jego łapa napotkała tylko powietrze. Wysunął się jeszcze trochę, Cicha przyciągnęła go za ogon.
-On nie jest taki głupi właśnie, na to czeka- pisnęła.
-Więc co zamierzasz zrobić-
-Zobaczysz.- Nie wiedziała co. Prawdopodobnie to samo co on. Czekała świat zewnętrzny przestał istnieć. Była tylko ona, szczelina i lis. Liczył się tylko ten odpowiedni moment do zadania ciosu. Od tego, czy go rozpozna, zależało ich życie. Wreszcie nadszedł, napastnik pochylił pysk, zamierzając powrócić do kopania. To był ten moment. Cicha wyskoczyła w przód najmocniej jak mogla, celując łapą tam, gdzie według niej powinno znajdować oko demona. Łut szczęścia chciał, że właśnie tam ono było. Jej pazurki a właściwie łapka zagłębiły się w nie. Tym razem to Blask pociągnął ją do tylu. Z bólu i zaskoczenia lis starał się jak najszybciej wydostać z ciasnego korytarza, przez co spadł. Skowyt, który wydał w trakcie upadku, poniósł się echem po całym obozie.
Blask wyjrzał ze szczeliny akurat w momencie, kiedy do żłobka wbiegła Poplamione Piórko wraz z dwoma innymi kotami. Drugi lis zdążył już uciec.
-Cisza chodź. Możesz już wyjść mama przyszła!-Wrócił do siostry, radośnie wołając. Pchnął ją delikatnie. Kotka syknęła z bólu.
-Już idę, idę- uśmiechnęła się.
-Mocno cię zranił?- Spytał Blask, któremu dopiero teraz na myśl przyszło, by sprawdzić, czy siostrze nic nie jest.
-Mi? Oczywiście, że nie- zaśmiała się. Żeby to potwierdzić, zrobiła pewny krok do przodu. Niestety żadne kocie nie wyszłoby z tamtego skoku bezszwanku. Kotka przewróciła się, zaciskając zęby, by nie krzyknąć.
-Chyba złamałam łapę,- westchnęła- nie chce zostać tu na zawsze. Trzeba ją usztywnić.-

<Blask?>

Od Ciszy

Życie kociaka jest naprawdę straszne. Najpierw mama postanawia cię wymyć z każdej strony, kiedy chciałbyś się w spokoju wyspać. Nie możesz też poćwiczyć równowagi na długim patyku umieszczonym przez mamę na dwóch kamieniach, bo ciągle ktoś z rodzeństwa cię zrzuca, ale najgorsze jest czekania. Czekanie aż <s> tata</s> wujek wróci. Czasem nie jest tak źle, kiedy się, chociaż wie, kiedy wróci. Zwykle jednak czeka się z nadzieją, że ten kot gdzieś tam w oddali to on. Z początku jest to jeszcze zabawne, ale z każdym kolejnym kotem, który okazuje się, nie być tym upragnionym Słonecznym Blaskiem, gdzieś w umyśle Cichej pojawia się myśl: "Jak tym razem nie wróci, jak tym razem coś pójdzie nie tak.". Cicha jeszcze nigdy nie czekała aż tak długo i już nie tylko ona się martwiła.
-Mamo gdzie jest tata, powinien już dawno wrócić- spytał Blask, ocierając się zaniepokojony o pyszczek Poplamionego Piórka.
-Nie wiem, może znalazł coś ciekawego lub przysiadł pod drzewem i zasnął. Naprawdę nie wiem słonko, ale kiedy przyjdzie, na pewno wam o wszystkim opowie. — odpowiedziała.
Ona też coraz częściej spoglądała, na wejście do obozu.
Kiedy wreszcie pojawił się, coś było nie tak. Najbliżej stojący Osmolony Brzuch natychmiast podbiegł mu pomóc. Słoneczny Blask utykał na prawą łapę, a na pierś miał ślad po pazurach. Mimo to szedł zadowolony. Kiedy podszedł Obłok i Blask zaczęli wokół niego podskakiwać, wypytując o to, co się działo. Cichej to nie obchodziło, siedziała i wpatrywała się w kocura wzrokiem mówiącym: „Jak mogłeś?”.
-Nigdy nie widziałem tak wielkiego psa. Wiedziałem, że muszę go pokonać — powiedział poraniony kocur. Tego dla Cichej było już za wiele tak się narażać po to, by muc potem się chwalić, jaki to wspaniały nie jest. Lepszy żywy ojciec niż żaden.
-Mogłeś sobie odpuścić- rzuciła tylko, wracając do żłobka. Nie wiedziała nawet, czy usłyszał, nie obchodziło jej to. Tak bardzo, jak wcześniej martwiła się o Słonecznego teraz była na niego zła. Siedziała w kącie aż Blask, który poszedł oglądać, jak opatruje i stabilizuje się łapę, nie wrócił. Dopiero mu udało się jakoś uspokoić siostrę.

Od Ciszy

Z nocy na noc było coraz zimniej. Małej kotce przeszło nawet przez myśl, że będzie tak, aż wszyscy nie umrą z zimna. Mama też nie pozwalała już im tak często wychodzić w obawie że maluchy się przeziębią. Czas jakby zwolnił, można by nawet powiedzieć, że się zatrzymał, gdyby nie wojownicy mający pełne łapy roboty. Wiec tak wyglądała pora nagich drzew? Swoimi obawami szylkretka podzieliła się z rodzicami dopiero po tym, jak pewnego wschodu słońca, podeszła do kałuży chcąc się napić i okazało się, że woda zamieniła się w przeźroczysty kamień. Słoneczny Blask zapewniał ją, że to najzwyklejsza rzecz w świecie jednak wciąż widziała Obłok, Blask i ją sama zmienionych w taki przeźroczysty kamień. Na nic nie zdały się zapewnienia, że po porze nagich drzew przychodzi pora nowych liści. Jakoś nie była, w stanie sobie wyobrazić, by życie toczyło się w kółko. (byłoby to nudne)
Tego wschodu słońca Cicha była sędzią w wyścigu braci. Blask chciał udowodnić, że mimo swojego wzrostu jest, w stanie prześcignąć Obłok. Szło mu naprawdę nie źle, kiedy zatrzymał się jak wryty naprzeciwko wejścia do żłobka. Liliowy skulił ogon i z położonymi uszami począł się cofać.
-Co się stało?- zapytała Cicha.
-Niebo spada- odpowiedział Blask.
-Niebo?-
-Nie no, tylko ktoś na górze klifu obrał z pierzy 2 tuziny gęsi. Sama spójrz. -
Rzeczywiście powietrze wypełniały tysiące małych białych okruszków. Czyżby klan gwiazd postanowił ich za coś ukarać, rozszarpując chmury na kawałki.
-To nie ja- odezwał się Blask w odpowiedzi na spojrzenie siostry z typu: „Co znowu popsułeś”.
-Maluchy widzieliście, pada śnieg pierwszy w tym roku- zawołał Słoneczny, wpadając do żłobka z taką prędkością, że prawie się przewrócił.
-Śnieg?- wszystkie oczka w żłobku skierowały się na kocura.
-Tak. Bardzo zimna woda zamienia się w śnieg. Można go jeść, tarzać się w nim, ślizgać się. Jeśli wasza mama się zgodzi jutro, kiedy już porządnie napada, pobawimy się na dworzu. - powiedział Słoneczny bardziej podekscytowanym niż kociaki. Potem wziął się do opowiadania jednej z swojch histori, ale dość szybko dał sobie spokój, bo kociaki cały czas gadały o śniegu. No dobra cały czas poza momentami, kiedy Obłok przechwalał się, że wygrał z Blaskiem i że tak właściwie to ma dwie siostry.
Rzeczywiście następnego dnia cały świat był biały. Promienie słońca przechodząc przez powstałe w nocy sople, tworzyły w niektórych miejscach wielobarwne plamki. Kiedy Słoneczny Blask wśliznął się do żłobka, cała gromadka pogrążona była jeszcze w śnie. Nie trwało to jednak długo. Kocur zdmuchną resztki śniegu z łapek prosto na kocięta. Obudził się tylko Obłok.
-Cicha nie rozpychaj się tak, bo zamarznę- powiedział zaspanym głosem, po czym przewrócił się na drugi bok i zasnął z powrotem.
Słoneczny spojrzał na Poplamione Piórko rozbawiony.
-Dzieci wstawać miód przynieśli- powiedziała, pochyliwszy się nad gniazdem.
-Miód! Gdzie!- podskoczyła Cicha. Od kiedy Słoneczny dał im trochę na sprubowanie, strasznie polubiła tę słodycz. Rozejrzała się, patrząc to na <s> tatę </s> wujka to na mamę i na obudzone przez nią rodzeństwo. Nie wiedząc, czy powinna czuć się zawstydzona swoim zachowaniem, czy oszukana.
-Najwspanialsza królowa i wasza mama zgodziła się puścić was na dwór więc jak w drogę- uśmiechnął się kocur.
Przed wejściem do żłobka leżała kupa śniegu, która stoczyła się z klifu i jedyne przejście tworzył tunel w śniegu, zrobiony przez <s>tatę </s>wujak. Kiedy kociaki w końcu przeszły na drugą stronę nie mogły, uwierzył własnym oczom, wszystko jak okiem sięgnąć pokrywał biały puch. Najpierw zaczęły tylko ugniatać ten cud natury pod łapkami, lecz po kilku uderzeniach serca w oczach zapaliły im się iskierki. Przecież wystarczyło tylko machnąć łapą, by rodzeństwo było ogona po uszy całe białe. Zaczęła mama, obsypując maluchy od tyłu i udając, że to Słoneczny stojący obok. Oh! Wszystko było wspaniałe, do turlania się po pacanie łapką zasypanych krzaczków, wbijając w powietrze chmurę białych gwiazdek. Cichej jednak z całego wyjścia najbardziej podobały się miny braci. Miny braci, kiedy zakopana tak, że tylko czubek jej nosa wystawał spod białej pokrywy, wyskoczyła tuż za ich plecami. Ku rozpaczy dziatwy Słoneczny nie pozwolił im się zbyt długo cieszyć porą nagich drzew, bo sam dobrze wiedział, że przemoczone futerko przy tej temperaturze to nic dobrego.
Wieczorem oczywiście cała trójka zaczęła z lekka pociągać nosem. Mama, chcąc zapobiec dalszemu rozwojowi choroby, zaprowadziła ich do medyka.
-Naprawdę za często tu przychodzicie- przywitała ich wesoło Różany Kwiat.

Od Ciszy C.D Blasku

Kiedy Blask odpowiadał, Cicha odniosła wrażenie, że za jego plecami stoi wielki cień, przygniatający do ziemi kocurka i jego marzenia do ziemi. Czyj to był cień? Kotka postanowiła na razie zostawić ten temat i pomóc bratu w tym, co postanowi. Kiedy Różany Kwiat podeszła kociaki odniosły wrażenie, że boi się ich bardziej niż oni jej.
-Trucizny? Hm. Ciekawy temat sobie wybraliście- zaczęła nie pewnie młoda medyczka — Są to substancje, które po dostaniu się do brzuszka lub krwi powodują różne złe rzeczy, czasami nawet śmierć wiec trzeba bardzo uważać, gdzie się chodzi i co się je. Trujące mogą być grzyby, rośliny, a nawet zwierzęta. Musicie więc uważać co jecie i gdzie chodzicie. Wiecie czasem trudno stwierdzić, co jest trucizną, z co nie. Trujące może być wszystko, zależy tylko od ilości. Gdybyście zjedli dużo miodu, rozbolałyby was brzuszki a my, kiedy jakiś kot jest bardzo chory i nie może jeść, dajemy mu go trochę, by odzyskał energie. Zadaniem medyka jest rozpoznawanie trucizn po skutkach i wiedza co przy jakiej truciźnie należy podać.-mówiła coraz pewniej. Kolejne opowiedziała o rozpoznawaniu ważniejszych roślin trujących i o tym, jak leczyć i rozpoznawać niektóre zatrucia. Oczywiście żaden honorowy kot nie posuwa się do trucia innych, ale Cichej i tak bardzo spodobała się taka broń, jako że nie wymagała walki w zwarciu. Kiedy Różany Kwiat skończyła opowiadać, spojrzała na słuchające ją kociaki. Wydawała się trochę zdziwiona tym, że kociaki wytrzymują tyle i chcą, by jeszcze im cos opowiedzieć. Widać było po nich, że najchętniej to by wcale nie wychodzili, dopóki nie usłyszałyby wszystkiego, co jest w slanie im powiedzieć.
-Nie za często tu zaglądacie? - zaśmiała się- jak tak dalej pójdzie, to wasza mama oskarży nas o porwanie. Właściwie to nawet całkiem dobry pomysł tylko nie byłoby was gdzie trzymać.

<To sie dopiero nazywa brak pomysłu XD>

Od Ciszy C.D Blasku

-No bo. No bo ostatnio pracujecie dwa razy więcej niż zwykle i zastanawialiśmy się, czy coś się może stało i czy moglibyśmy jakoś pomóc- powiedziała Cicha. Spojrzała na brata z uśmiechem typu, jak mogłeś. Mała kotka już kilkakrotnie zdążyła pożałować, że nie została w gnieździe wtulona w mamę.
- Nie. Po prostu teraz jest ostatni moment, by pozbierać zapasy przed porą nagich drzew. - powiedziała — Hm właściwie, jeśli chcecie pomóc, mogę się dla was coś znaleźć. Moglibyście pomóc układać zioła, przy okazji bym wam powiedziała, do czego służą. Oczywiście, jeśli wasza mama się zgodzi- powiedziała, prowadząc ich do żłobka. - Czy taki układ wam odpowiada? -
Blask tylko przytakną. Cisza zaczęła się nawet martwić czy przypadkiem nie połknął języka. Zapytała nawet medyczkę czy to możliwe. Ta tylko się zaśmiała.
- Możliwe. Choć raczej nie w tym przypadku-
Poplamione Piórko początkowo niepewna zgodziła się, jak arlekinka obiecała, że nie da im nic trującego. Cicha tym samym od razu zainteresowała się, co to znaczy, że coś jest trujące. Kiedy wrócili do medyczki, Blask wyglądał na dużo bardziej zadowolonego, a zwłaszcza, kiedy dostali zadanie zrobienia papki z owoców dzikiej róży. Fenkułowe Serce powiedziała, że dzisiaj w nocy będzie tak zimno, że, jak zostawi resztę owoców na zewnątrz, to zamarzną, potem schowa je w głębszej jaskini i będą dobre do późnej wiosny albo i dłużej.
-Czym są trucizny — spytała pół głosem brata.
- Nie wiem, ale brzmi groźnie-
-A zapytasz-
- Czemu ja, sama możesz-
- Bo jesteś odważniejszy, umiesz ładniej mówić i jesteś prawdziwym kocurem-
-Co tam szepczecie- odezwała się czarno-biała kotka z drugiej strony jaskini.
-No pytaj, to ty chcesz być medykiem prawda? Naprawdę cię to nie ciekawi albo do czego jej te szyszki- szepnęła jeszcze ciszej. Chciała zachęcić brata do rozwinięcia tego zainteresowania, bo nawet jak nie zostanie wojownikiem, jakaś wiedzą na temat roślin może mu się przydać.
- Jaj ty zamierzasz mnie w przyszłości ratować. Naprawdę nie ma nic, o co byś chciał zapytać- zaśmiała się do brata. Miała straszne wrażenie, że granie pewnej siebie jej totalnie nie idzie.

<Blask? //Jak coś jest nie tak napisz w komentarzach bo robię bo nigdy wcześniej niczego nie pisałam i nie wiem czy dobrze X3//>

Od Ciszy

Ostatnio <s> tata </s> wujek zaczął zabierać ich w różne miejsca osobno. Cicha cieszyła się z tego, bo więcej zapamiętywała, ale też częściej i dłużej siedziała w żłobku. Teraz na przykład <s>Tata </s> zabrał Blask do medyczki a ona i obłok musieli tu siedzieć. Postanowiła się zdrzemnąć, biorąc przykład z Obłoku. Płożyła się koło niego, ale nim zdążyła zasnąć, coś ją ugryzło. Podskoczyła i zaczęła się turlać. Była cała w mrówkach, były one ostatnio jakąś plagą. Gdy udało jej się w końcu pozbyć wszystkich z futerka, musiała pomóc bratu. Oczywiści czasem przyjemnie było pobawić się z mrówkami, ale nie kiedy nie można było się już nigdzie położyć, by nie zostać pogryzionym. Podeszła do mamy uważnie patrząc pod łapy, by nie postawić ich na jakiejś mrówczej ścieżce i spojrzała na nią błagalnym wzrokiem, jakby oczekiwała, że ta jakimś magicznym sposobem pozbędzie się wszelkich żyjątek ze żłobka. Poplamione Piórko tylko się zaśmiała.
- Może pójdziemy się gdzieś przejść – powiedziała po chwili, patrząc na naburmuszoną minę córki. Kiedy wyszły i we dwie położy się nas skraju klifu.
-Powiedz, co się dzieje, jesteś dziś w strasznie złym humorze i nie wmówisz mi, że to przez te mrówki- powiedziała zatroskanym głosem, kiedy mała usadowiła się już wygodnie.
-Nic mamusiu. Po prostu jutro mam iść odwiedzić medyczkę. Czemu taaa – przerwała, odpowiedz Cicha. – Czemu wujkowi tak zależy, bym poznała te wszystkie koty. Kiedy ja naprawdę nie mam ochoty-
-Widzisz, Słoneczny Blask chce dla was jak najlepiej. On sam, gdyby dołączył do nowego klanu, chciałby najpierw poznać imiona wszystkich osób w nowym klanie.-
-Ale mamo to bez sensu na pewno jest wiele ważniejszych rzeczy, które powinien zrobić kot po dołączeniu do klanu-
- Nie prawda. Wojownik musi znać inne koty swojego klanu. Żaden kot w pojedynkę wiele nie zdziała dlatego powstały klany. Nie można oczekiwać od kogoś pomocy, kiedy nawet nie spróbowało się go poznać. Siła wojownika opiera się na zaufaniu. Kiedy nikt by nikogo nie znał, zapanowałby chaos, by mu zapobiec, musimy słuchać się siebie nawzajem i sobie pomagać. Dlatego coś tak prostego, jak pójście i poznanie innego kota jest takie ważne-
-Noooo Może masz racje-
-O! I chyba będziesz miała okazje kogoś poznać- powiedziała na widok idącej w ich stronę szylkietki – Wróćmy do środka.
Dzisiaj była jej kolej. <s> Tata </s> Wujek zabierał ją do medyczki i od wschodu słońca nie mogła usiedzieć na miejscu. Wypytała brata już o wszystko, co tylko pamiętał. Interesowało ją to wyjście, tym bardziej że praca medyków opierała się nie na agresji, lecz na chęci niesienia pomocy. Byli oni też bardzo blisko Klanu Gwiazd. Nie wiedziała, co stało się z jej ojcem po śmierci, bo na pytania o to jej mama po prostu odpowiadała: „Nie”. A kto inny miałby wiedzieć jak nie medyczka. Owszem a swojego tatę uważała Słoneczny Blask, jednak pytania: „Kim był ich biologiczny ojciec?” „Jak wyglądał?” „Skąd pochodził?” zawsze gdzieś pozostawały.
Kiedy zobaczyła Słonecznego, cudem powstrzymała się, by nie wybiec mu na spotkanie. Musiała być grzeczna po tym, jak przez nią mama na krzyczała na <s>tatę </s> wujka. Nie mogła pozwolić, by Blask był jeszcze kiedyś tak smutny, jak wtedy.
Mimo swojej radości, kiedy stanęła w jaskini medyczki, nogi się pod nią ugięły. Wciągnęła badawczo powietrze, wyczuwając woń niezliczonej ilości ziół i ślad jakiegoś słodkiego zapachu – czyżby miód? Odruchowo przeszukała oczami grotę. Nie zauważyła jednak ani ula, ani połamanych plastrów. Nie było widać też żadnego kota.
- Widać musiała na wyjść. Za chwile wróci. – powiedział Słoneczny – Poczekajmy na zewnątrz – Kiedy wyszli mała, położyła się z głową na łapkach.
-Może coś się stało- powiedziała. Martwiła się, choć przez głowę przeszła jej myśl, że może wtedy dowiedziałaby się czegoś, czym mogłaby zabłysnąć przed bratem. Zaczęła się rozglądać za jakimiś mrówkami, by pobawić się w układanie torów przeszkód na ich ścieżkach. Wokół nie było, jednak żadnego mrowiska. Była tym bardzo zdziwiona.
- Już jestem, wybaczcie, Niedźwiedzia Gwiazda mnie zatrzymał – odezwała się z nagła zdyszana czarno-biała kotka omal nie przyprawiając cichutkiej o zawał -A więc to twoja córka. No dobrze mała, choć. – Zaprowadziła ich do swojej jaskini.
-Więc co byś chciała wiedzieć – spytała.
- Czemu niema tu mrówek- odezwała się szylkretka tak cicho, że Słoneczny blask musiał powtórzyć.
- Nie wiem. Niektóre zwierzęta nie lubią zapachu niektórych roślin, ale nigdy nie zagłębiałam się w mrówki. Choć odkąd nazbierałam lawendy, nie mam już problemów z komarami- powiedziała, podchodząc do stosu fioletowych kwiatów.
– A i mów głośniej kochana. Jeśli wyglądam strasznie to dlatego, że przez przypadek wpadłam do wody - zaśmiała się po chwili. – Zróbmy tak, dam ci trochę lawendy, jeśli przestaniesz chować się za Słonecznym Blaskiem-
Cicha spojrzała na <s> tatę </s> wujka, który pchnąwszy ją łapą do przodu, odsunął się jeszcze kilka kroków. Przed małą znalazła się inna kupka ziół.
- To ładnie pachnie, co to i do czego służy – spytała tym razem trochę głośniej mała kotka.
- To jest mięta – zaczęła opowiadać Fenkułowe Serce, a kiedy skończyła cicha była już przy kolejnej.
- A to – pytałaby wysłuchać z pełnym zaciekawieniem. Sytuacja ta powtarzała się, aż Słoneczny Blask nie chrząknął, zwracając jej ich uwagę na to, jak już późno. Na Koniec mała dostała jeszcze obiecaną lawendę, którą po powrocie do żłobka obłożyła mrowisko.

Od Ciszy

Cicha całą noc walczyła ze zmęczeniem i teraz była już naprawdę śpiąca. Od kiedy wujek opowiedział jej o małych stworzeniach o kudłatych rogach i szarych skrzydłach zwanych ćmami jakoś odechciało jej się spać. Przecież mogły się gdzieś ukrywać, by w nocy niespodziewanie zaatakować obóz. Jednak teraz mimo z tego, że trochę się zataczała się z przemęczenia, musiała zająć się bieżącymi sprawami.
Słońce załamywało się w falach, a plaże pokrywały ślady łap, pozostawione przez medyczki, chodzące to w jedną to w drugą stronę. Blask znów leżał i się im przyglądał, zamiast bawić się z cichą. Nie dlatego że jakoś szczególnie chciała się bawić, na to była zbyt zmęczona, po prostu nie lubiła, jak brat nie zwracał na nią uwagi. Siedział tylko i obserwował, ignorując jej wszelkie zaczepki i zagadki, czyżby zastanawiał się nad zostaniem medykiem. Ogon cichutkiej poruszał się niespokojnie.
-Nie ma tak- pomyślała i skoczyła na brata. Przeturlali się kawałek
-Co ty robisz- krzyknął.
- Nic- powiedziała, wstając z ziemi – po prostu się nudzę. Skoro tak cię interesują, chodźmy tam, zapytasz co to za roślinki, jak działają i czy jesteśmy w stanie w czymś pomóc-
-Ja idę- dodała po chwili.
Oczywiście sama o nic nie zapyta, nie da rady. Choć może nakłoni do tego brata. Ona też była tym wszystkim naprawde zaciekawiona tym bardziej chciała się dowiedzieć czy jest coś, co pomoże jej zasnąć. Jeśli nie uda jej się, go do tego przekonać, to oboje będą, tylko leżeć i patrzeć, a to niezdrowe.

<Blask?>

Od Ciszy

Każdy kot, który wpadł kiedyś przypadkowo do wody, powinien wiedzieć, co Cichutka czuła Kilka-kilkanaście tygodni temu. Było to równie nieprzyjemne co i niespodziewane doświadczenie. Nie zdążyła jeszcze dobrze poczuć ziemi pod łapkami, gdy ta niespodziewanie zniknęła spod nich. Znienacka została wrzucona w wir nowych doznań.
 Tamtego wschodu słońca po poobiedniej drzemce obudziło ją równomierne drżenie, a przynajmniej tak odebrała to mała bezkształtna kulka podrygując w rytm tąpnięć. Przypominało to z lekka sposób, w jaki unosiło się i opadało futerko BEZPIECZEŃSTWA. Był to ten sam rytm. Różnica jednak polegała na towarzyszącym temu uczuciu, podobne… do ziarnek najdrobniejszego piasku powoli wsypujących się jej do uszu. Instynktownie napięła wszystkie mięśnie w oczekiwaniu na zagrożenie. Szzzzzzzzzzz PUK-PUK Szzzzzzzzzzz PUK-PUK Szzzzzzzzzzz... Kociakowi, który jeszcze nigdy niczego nie słyszał trudno było zrozumieć, czym jest dźwięk tym bardziej tak zniekształcony. Cichutka skupiła się więc na tym, by ustalić skąd wzięło się to wrażenie. Jednak nim dotarło do niej, że to inne, nie znane dotąd doznanie to nic innego jak oddech i puls BEZPIECZEŃSTWA, futerko, w którym była ukryta, uciekło. Dziwne uczucie, pogłębiło się, kiedy piasek wcześniej tylko muskający jej uszy, teraz wypełnił je na dobre. Na próżno próbowała pozbyć się go drapiąc się i ocierając o BEZPIECZEŃSTWO. Uczucie wciąż narastało. Była przerażona nawet w momencie, kiedy BEZPIECZEŃSTWO zaczęło głaskać ja uspokajająco. Przytłumione szumy odległych rozmów i wiatru nic jej nie mówiły, nie znała tych doznań i nie potrafiła ich przyrównać do niczego z czym sie dotychczas spotkała. Zwinęła się w kłębek, zatykając łapkami uszka, czekając, aż łaskoczące uczucie zniknie. Cierpliwość kociaka na niewiele się tu zdała, to ani myślało przestać. Szmery powoli zaczęły stawać się tłem dla dużo bliższych odgłosów [SZEPTÓW?]. Mała kotka zrozumiała, że to nie jedna rzecz wydaje ten podejrzany dźwięk. Na cały ten harmider składało się wiele różnych głosów. Schowana w ciepłym futerku BEZPIECZEŃSTWA mogła, się tylko zastanawiać, czemu wszystkie te rzeczy postanowiły się poznęcać nad nią akurat dziś. Nie potrafiła wciąż odróżnić jaki [DŹWIĘK?] pochodził od jakiej rzeczy, ale mogła ocenić, że było ich dużo. O więcej niż zapachów, które do tej pory poznała. Czyżby świat był dużo większy, niż myślała? Leżała i leżała nie czując tego, że cała się trzęsie, nie zwracała też uwagi na kamyki, wbijające się jej w brzuszek. Bardzo powoli próbowała zdjąć łapki główki. Na zewnątrz wszystko było mocniejsze. Udało jej się nawet wyłowić przyspieszony rytm własnego serduszka. Z jednej strony coś się poruszyło, a z drugiej zaczęło przepychać. Znała te dwie zabawne kulki. Nie były niebezpieczne, musiały być źródłem krótkich ostrych DŹWIĘKÓW. Rozluźniła się trochę. Nie mogła tylko zrozumieć, jak rodzeństwo mogło cokolwiek jeść, kiedy ten szum wypełniał powietrze. Jej na samą myśl o jedzeniu robiło się niedobrze. Przegapiła moment, w którym zaczęły się SZEPTY, ale zakończył je radosny [ŚMIECH...?]. BEZPIECZEŃSTWO znów zaczęło ją głaskać. Kakofonię dźwięków zagłuszyło głębokie, niskie [MRUCZENIE?], musiało ono pochodzić od jakiegoś potężnego stworzenia. Był to całkiem przyjemny odgłos, zaczęła się nawet do niego przyzwyczajać, kiedy MRUCZENIE przeszło na powrót w SZEPTY, na co odruchowo się skuliła. SZEPTY dochodziły raz od strony lewego ucha jak gdyby od BEZPIECZEŃSTWA raz bliżej prawego stamtąd skąd MRUCZENIE.    Zainteresowana tym, co słychać wokół niej, nie od razu wyczuła nowy zapach. Zauważyła go, dopiero kiedy ten mruczący osobnik się poruszył. BEZPIECZEŃSTWO zaśmiało się i wróciło do głaskania puchatej kuleczki. Drobna kulka sierści wiedziała, że zapach jest już na tyle wyraźny, że powinna się schować.
- SŁONECZNY BLASKU! - Rozległ się krzyk. –Ty rozlazły ślimaku co ty tu jeszcze robisz, zaraz masz parol!-
- Już idę, uspokój się - odpowiedziało stworzenie o niskim, miłym głosie. Coś zbliżyło się do nas
 – Pilnujcie waszej mamy, jest naprawdę kochana. Też bym chciał mieć taką mamę. Mama to wielki skarb- po chwili głos zniknął tak nagle jak sie pojawił. Cicha nie mogła, nic z tego zrozumieć, jednak słowo "Mama" utkwiło jej w pamięci.

***   

Wszystkie DŹWIĘKI pomału cichły. Cichutka ziewnęła, na co BEZPIECZEŃSTWO się zaśmiała.
- Powiedzcie Mama, Ma-ma, M-a-m-a, MAMA, to nie jest trudne - szepnęło.
- Ma-m-a - odezwała się jedna z kuleczek. Wtedy Cisza pomyślała, że BEZPIECZEŃSTWO może być tą tajemniczą mamą. Tak, "Mama" wydało się dobrym określeniem na BEZPIECZEŃSTWO. Cichutka znów ziewnęła.
- Ma-ma - pomyślała – Mama...  

***

  Kiedy zasypiała, nie sądziła, że będzie musiała zmierzyć się też ze wzrokiem. Nie spodziewała się, że pewnego wschodu słońca obudzi ją roześmiany pyszczek brata domagający się uwagi. Nie myślała nawet, że kiedyś to wszystko stanie się dla niej takie... normalne. Jednak teraz od tamtych chwil minęło już sporo czasu. Mała zaczęła nawet bawić się własnym głosem. Jej bracia już mówili jednak ona sama ... Nie, nie potrafiła (a przynajmniej tak twierdziło jej najbliższe otoczenie). W rzeczywistości po prostu nie widziała takiej potrzeby. Wolała nucić, zauważyła, że wystarczy cichutko zamruczeć coś Blaskowi do ucha, a ten zaraz odpływa. Cieszyła się z tego, bo jej sen nie przychodził tak łatwo. Po niektórych opowieściach taty wujka miewała koszmary. Nie lubiła, też kiedy Słoneczny wychodził ze żłobka. Często próbowała go wtedy zatrzymać. Jej zdaniem wychodzenie poza obóz było, owszem, odważne, ale i głupie. (wtedy jeszcze nie wiedziała, że konieczne). Mama i Blask nie przecierpieliby, gdyby coś mu się stało... Dlatego za każdym razem, kiedy przychodził cały i zdrowy tak się cieszyła.  Tej nocy też miała zły sen. Nieuchwytny, fascynujący i mroczny. Kiedy obudziła się, pamiętała tylko chudy, długi cień kota. Było jeszcze ciemno, jednak mała kotka nie mogła już zasnąć. Postanowiła iść się napić, mając nadzieje, że to coś pomoże. Znów padało. Kocię przystanęło przed wejściem do jamy. Nawet gdyby ktoś się obudził, pewnie by jej nie zauważył. Wydawała się sobie taka maleńka i słaba. Na jej wąsikach osadzała się wilgoć. Głodne spojrzenie kotki spoczęło na wzburzonym morzu. Miała nadzieje, że wyciągnie dziś tatę wujka, by oprowadził ich po obozie. W taką pogodę? Nic z tego. Wpatrywała się jak zauroczona w spienione fale. Próbowała je naśladować, pomrukując pół głosem. Po tym, jak ostatnio omal nie stoczyła się ze ścieżki, odechciało jej się samej wychylać, choć koniec nosa poza żłobek. Jednak znów tu usiadła. Bała się wyjrzeć na zewnątrz. Bała się, bo morze podeszło dziś szczególnie blisko. Mimo to coś kazało jej tu przyjść. Ciekawość wciąż ją dręczyła, lecz obiecała sobie, że nie wyjdzie, chyba że z tatą wujkiem.-Mama powiedziała „Nie sądzę, by coś ci tam miało zrobić krzywdę. Potwory nie istnieją. A gwiezdny klan nad nami czuwa, więc nie ma się czego bać” "mimo to się wciąż boje" – pomyślała. Tej nocy na niebie nie było widać żadnych gwiazd, jakby coś chciało jej pokazać, że matka mogła się jednak mylić. Mimo to przecież może tylko wyjrzeć, zobaczyć co jest za ścianą, a gdyby coś się stało- zawsze może się schować z powrotem. Zresztą jeżeli nikt nie patrzy, to się nie liczy.Poderwała się, zdziwiona tą myślą. Zupełnie jakby nie była jej własna. Zaczęła dreptać w kółko po jaskini. Może jednak Zaskroniec miała racje i Cicha miała mysie serce?- Nie ma się czego bać – usłyszała głos mamy. Obróciła się. Piórko dalej spała. Tylko jej się wydawało. Mimo to Cicha podjęła decyzje, że udowodni sobie, że nie jest tchórzem. Zrobiła kilka kroków w stronie wyjścia, by zatrzymać się tuż przed ścianą wody. W miarę jak się do niej zbliżała, ten pomysł wydawał się jeszcze gorszy. Jak mogła w ogóle chcieć tam wyjść, jeszcze by się przeziębiła, poza tym nie cała eskapada nie miała najmniejszego sensu. Rozległ się huk łamiącego się drzewa zdawał się rzucać jej wyzwanie. „No dalej zrób to. Nie dasz rady. Jesteś tylko słabą myszką. ” Urażona duma odebrała jej zmysły. Chciała spojrzeć wprost na to zachmurzone niebo. Szybko wystawiła głowę na deszcz, by się nie rozmyśleć.
"Na zewnątrz jest naprawdę przyjemnie" – pomyślała, próbując przekonać samą siebie, że nie jest jej zimno. Podreptała trochę nóżkami w błotku i położyła się na plecy. Wydawało jej się, że niebo zaraz się na nią zawali. Zamknęła oczy czekając aż na nią runie, jednak jedyne co czuła, to krople deszczu spływające po jej pyszczku. Rzeczywiście nie było tak źle. Rozejrzała się, obracając z powrotem na brzuszek. Był stąd całkiem niezły widok. Deszcz powoli się uspokajał. Wstała, usiadła na kamieniu, czekała aż ostatnie krople deszczu, zmyją z niej resztki błota i strachu. Znów poczęła nucić jednak tym razem znacznie weselej. Pod wpływem cudownego uczucia ulgi i towarzyszącej jej słodkiej dumy jej ogon kołysał się spokojnie. Tak, była z siebie dumna, mimo że oddaliła się od jamy na nie dalej niż dwa kroki. Od czegoś trzeba było zacząć. W niektórych miejscach chmury powoli odsłaniały gwieździste niebo. Pewnie rano mama będzie się zastanawiać jakim cudem jej córka doprowadził swoje futerko do takiego stanu, a poranna toaleta potrwa znacznie dłużej. W końcu wróciła do jaskini, poczekała, aż trochę obcieknie i położyła się z powrotem spać.

***

 Rano, kiedy obudził ich tata wujek, była przeszczęśliwa i dumna ze swojego nocnego przeżycia. Zastanawiała się, czy mu wszystkiego nie opowiedzieć. Choć oczywiście wolała posłuchać jego historii. Miała nadzieje, że Blask namówi go na jakąś bajkę o gwiezdnym klanie czy inną legendę. Kiedy już była koło taty wujka obok niego pojawił się On. Wysoki, chudy, mroczny cień stał koło kamienia, na którym ona jeszcze nie dawno siedziała przekonana o swojej wyższości.

Od Ciszy

Każda mała bezkształtna kuleczka niedługo po swoim urodzeniu powinna, dostać własne imię. Ta śpiąca teraz z główką pod brzuszkiem Poplamionego Piórka nazwana została nie tak dawno Cichutką. To dobre imię dla kociaka, który nie piszczy, właściwie ona nie wydaje żadnych dźwięków. Raz tylko otworzyła pyszczek, by zrobić coś innego, niż napić się mleka i zaraz otoczyła ją masa obcych. Kiedy ona wolała, w spokoju spać wtulona w mięciutkie futerko BEZPIECZEŃSTWA. Tym bowiem dla tego kruchego stworzonka jest jej mama. Zabawne może się wydać, że Cichutka, nie wie jeszcze, że nie wydaje dźwięków, bo sama jeszcze nigdy niczego nie słyszała, a tym bardziej nie wie, jak ma na imię. Jednak to, co robi, a właściwie czego nie robi, niejasno wiąże się jej z poczuciem bezpieczeństwa. Poplamione Piórko delikatnie przykryła swoje skarby suchą trawą i spróbowała powoli wstać, by żadnego z nich nie obudzić. Nie do końca jej się to udało, ale skoro żadne z nich się nie poruszyło ani nie wydało dźwięku, kotka stwierdziła, że może iść się rozprostować łapy. 

Najpierw zbudził się nosek. Niewielkie wąsiki poruszyły się, jakby czegoś szukały. Nie natrafiwszy na ciepło BEZPIECZEŃSTWA, obudziły całą główkę, podciągając ją za sobą powoli górę w poszukiwaniu futerka. Kiedy to też nie poskutkowało, kocie poczęło węszyć. Cichutka wciągając powietrze, szybciutko je wypuszczała. Musiało to wyglądać naprawdę zabawnie niczym seria bezgłośnych kichnięć, bo aż przyciągnęło uwagę Zaskrońca. Potem nosek zmarszczył się, wyczuwając zamiast najbliższego jej serduszku, nowy, obcy zapach. Chwile po tym dreszczyk przeszedł przez delikatne ciałko, rozbudzając je do reszty i kruszynka zaczęła powoli się wycofywać. Intensywność zapachu wciąż rosła więc tym samym rosło też tempo, z jakim Cicha próbowała odpełznąć od zagrożenia. Aż nie wpadła pupą na rodzeństwo (które oczywiście dalej spało jak gdyby nigdy nic). Zapach był już tak mocny, że serduszko małej biło, jak oszalałe. Czuła wręcz oddech tego niezwykle pachnącego zagrożenia. Zapach naprawdę się jej podobał jednak to, że coś trąciło ją w boczek i przewróciło na plecki, już nie. 

Zaskroniec siedziała na brzegu gniazda, w którym leżały trzy pędraki. Przyglądała im się z zaciekawieniem. Prezentowały się tak nędznie, niemożliwe wydawało jej się, że jeszcze niedawno wyglądała podobnie. - Takie kluchy nigdy nie przeżyłyby tego, co ja -prychnęła. Szczególnie bawiło ją to, które próbowało uciekać. Pacnęła je delikatnie łapką jeszcze raz. - Jakie żałosne -powiedziała cicho. Zbliżyła głowę, chcąc fuknąć małej przed twarzą, by jeszcze trochę ją postraszyć.
Cicha była dumna, że w końcu udało jej się obrócić, kiedy znów została wstrętnie wywrócona, na szczęście tym razem tylko na bok. Następnie coś ukuło ją delikatnie w nosek. Jakże to gilgało! Na dodatek pachniało bardzo słodko i świeżo. Było to doznanie straszne, ale i bardzo zabawne, do tego stopnia, że odwróciła się z powrotem na brzuszek i przygniotła cudzy wąsik łapką do ziem. Stwierdziła wtedy też, że to stworzenie przypomina trochę BEZPIECZEŃSTWO. Jest całkiem sympatyczne, ale na pewno groźniejsze.