Od Fioletowej Łapy (Fioletowego Spojrzenia) CD. Mrocznego Omenu

dawno temu

Podeszła nieco bliżej do granicy Klanu Wilka. Zza drzew wyłonił się biały kocur o czarnej mordce i ogonie. Miał duże, błękitne ślipia. Specyficzny.

— Kim jesteś? — spytała, przyglądając się kocurowi.

— Może wojownikiem, może twoim najgorszym koszmarem, a czasem mówią po mnie po imieniu — miauknął, lustrując kotkę wzrokiem. — Moje dane nie są ci do niczego potrzebne, Klifiaczko.

Co? Nie zrozumiała nic z dziwnej wypowiedzi tego kocura. Najpierw się do niej zbliżał, a teraz nie zamierza z nią rozmawiać? Dziwak. 

— To po co tu przychodziłeś? — mruknęła.
— Już nie wolno odwiedzać mi granic? — uniósł brew, nie spuszczając z niej wzroku. — Nazywam się Mroczny Omen, chociaż ta informacja pewnie cię nie zbawi.
— Mroczny Omen — szepnęła sama do siebie. — Chyba widziałam cię na zgromadzeniu — dodała, machając ogonem. Ten osobnik był podejrzany. Miał zamiar przekroczyć granicę?
— Jeśli to ty byłaś tą uczennicą, która zaczęła wykłócać się z Rysią Łapą to całkiem prawdopodobne — miauknął.
— To ona zaczęła — burknęła, tupiąc łapą.
Ciężko jej było wypowiedzieć te słowa. Cała ta znajomość z kotką była dziwna. Obie sobie dokuczały, a jednak coś ciągnęło Fioletową Łapę w jej stronę.
— Mogłybyście mówić to przez wieki, moja droga, ale nie dojdziecie w ten sposób do porozumienia, a jedynie się skompromitujecie. Jak ci na imię? — miauknął spokojnie. — Skoro ja podałem ci swoje, to oczekuję od ciebie tego samego.
— Fioletowa Łapa — odpowiedziała, rozluźniając napięte wcześniej barki. — A jeżeli chodzi o sprzeczkę z Rysią Łapą, to niech nie zaczyna się kłócić i po prostu mnie przeprosi, to zawsze jej wina.
— Całkiem ładne imię. — mruknął. — Rysia Łapa nie jest głupia. Chociaż może zbyt nadpobudliwa.
— O, dziękuję, twoje też jest ciekawe — odpowiedziała zdziwiona. — No, nie jest głupia, ale zaczyna kłótnie. Nie lubię tego.

— Przyzwyczaj się, bo w swoim życiu spotkasz pewnie mnóstwo takich kotów. — odpowiedział. — Czasami warto jest odpuścić jako pierwsza. To zabawne, jak często wulgarny język współgra z głupotą, prawda? Kłócąc się tracisz jedynie... W oczach innych. Wychodzisz na kogoś niewychowanego. Ja zwykłem trzymać się z dala od konfliktów i przyjmować neutralną pozycję.

— Być może — mruknęła, siadając i oplatając ogon wokół łap. — Co byś zrobił, kiedy ktoś zacząłby cię wyzywać? Albo mówić, że jesteś głupi?
Kocur także usiadł, obmierzając kotkę wzrokiem.
— Co ja bym zrobił? Nie dolewał oliwy do ognia. Uśmiechnąłbym się i odwrócił — mruknął, świdrując kotkę wzrokiem. — Widzisz, czasami lepiej się jest wycofać. Nie pokazać, że wyzwiska jakkolwiek cię ruszają. Wtedy zirytujesz przeciwnika jeszcze bardziej. A to sprawi, że to on wyjdzie na niewychowanego.
— A nie kusi cię czasami, by jednak warknąć i się kłócić?

— Czasem kusi, ale się powstrzymuję — odparł beznamiętnie. — Nie ma powodu, by tracić siły na osoby, które na to nie zasługują.

— Powstrzymanie się od tego musi być trudne — stwierdziła.
Pouczenia kocura, którego znała od kilku chwil zdawały się być pomocne. Ale dlaczego obcy kot z innego klanu rzuca takimi radami? Ciekawy osobnik.

< Mroczny Omenie? >

Od Mrocznego Omenu Do Fioletowej Łapy

Częściej otaczał się większą ilością kotów. Wcześniej również lubił to robić, ale teraz szczególnie, ponieważ musiał uważać na dwóch samotników. Nie zrobili nic, co dałoby mu pretekst, by posadzić ich o złamanie kodeksu, ale kręcili się wokół niego jak kruki czyhające na dobicie padliny. Nie lubił być padliną w tej grze.

Wziął patrol graniczny.  W tym czasie chciał uwolnić się z dusznego i nieprzyjemnego obozu, a przy okazji mieć święty spokój od uważania na każdym kroku, by przypadkiem nie zostać z którymś z tej dwójki sam na sam. 

Wychodząc z komory rzuciły mu się w oczy dwa kocięta. Kocięta Sennego Pyska. Kotkę znał i nie sądził, że tak szybko sobie sprawi kocięta. Nieźle. 

Przeszedł obok nich i zatrzymał się tylko, patrząc przez swoje ramię. 

— Witaj. — zwrócił się do ciemnego kocięcia. — Jak ci na imię?

— Trójoki — pierwsze, co rzuciło mu się w oczy, to obojętny, zimny głos, choć co prawda piskliwy, jak przystało na kociaka. Już mu się jednak podobał. 

— Dobrze wiedzieć. — odparł chłodno van. Ciekawie byłoby poprowadzić z tym dzieciakiem dialog. Lubił bawić się w dyskusje, a już zwłaszcza takie, gdzie można się popisać swoją inteligencją. 

Odwrócił się ku wyjściu z obozu. Dopiero, gdy oddalił się od niego wystarczająco, przysiadł bardziej do ziemi i poruszał się wolniej. Co jak co, ale dziki kręciły się w głębi terytorium  o każdej porze.

Ruszył w kierunku granicy z Klanem Klifu. Przywykł już do chodzenia w tamte rejony. Spotykał się tam z Rysim Puchem i tego dnia również miał nadzieję ją zobaczyć. Ukrył się za drzewem, jak miał w zwyczaju, by ujawnić się dopiero wtedy, gdy zobaczy, że nie idzie w jego stronę żaden patrol. To zawsze jakaś taktyka, dająca mu dodatkowe pięć uderzeń serca, nim ktoś wywącha jego zapach. 

Ujrzał kota idącego w stronę potoczku. Rysi Puch. Wyjrzał zza drzew z pewnym siebie chłodem wymalowanym w swoich niebieskich ślipiach. Dopiero, gdy kotka zbliżyła się do granicy, zrozumiał, że to nie Ryś. 

To jakaś obca Klifiaczka. Schował zdziwienie pod maską obojętności. Wyglądała na młodą kotkę. Uczennicę. Na jego pysk wpełznął obrzydliwy zimny uśmiech. Pewnie była głupia, patrząc na to, jak są w stanie zachowywać się młodziki. Aż miało się ochotę wysunąć pazury i zatopić kły w jej karku. Jednak powstrzymał swoje chore myśli i zastąpił je zdrowym rozsądkiem. 

Gdy zobaczył, że kotka go najpewniej nie zauważyła, nie chciał czekać, aż go wyczuje. Wylazł z krzaków. 

— Nie spodziewałem się zobaczyć tu dzisiaj Klifiaka. — miauknął sardonicznie, przy okazji lustrując kocicę wzrokiem. Kąciki jego pyska drgnęły w nieznacznym uśmiechu, gdy  szylkretowa podniosła na niego wzrok.

<Fiolet?>