Od Makowej Łapy

Gdy nastał wczesny wieczór i słońce zaczęło barwić niebo na różowo, postanowiłam rozruszać kości w formie wyjścia z nory. Od jakiegoś czasu strasznie się odspołeczniłam, a jedynym kotem z jakim spędzałam czas był mój mentor, Borsuk. Byłam wręcz pewna, że gdyby nie to, że treningi uczniowskie były obowiązkowe, za nic nie wystawiałabym pyska na słońce. Postanowiłam to zmienić.
Wyjrzałam na zewnątrz, mrużąc oczy przed promieniami złośliwego słońca. Pogoda, mimo wieczornej pory, była jak zawsze gorąca, sucha i pełna pyłu. Drapało mnie w gardle od braku wody i usilnego uczucia zaspokojenia pragnienia. Suchość źle na mnie działała - od gorąca bolała mnie głowa, poduszki miałam popękane i twarde. Myślałam, czy nie udać się z tym do medyka, lecz nie ma co przesadzać i robić z igieł wideł. Każdy miał ciężko w tych czasach.
Rozciągnęłam grzbiet, wysuwając pazurki. Rozejrzałam się po obozie. Kilka wojowników wyruszyło na szybki, wieczorny patrol, lecz większość siedziała przy kupie zdobyczy, siląc swoje ciała.
Postanowiłam również coś przegryźć. Zauważyłam niedaleko Szepczącą Łapę, która konsumowała jakąś chuderlawą myszkę. Uniosłam uszy. Szepcząca Łapa była jednym z uczniów, lecz nigdy nie miałam okazji porozmawiania z nią. Szczerze, trochę mnie przerażała swoimi wybuchami energii, lecz widziałam w tym pozytywną stronę. Może okazać się dobrym towarzyszem zabaw.
Sięgnęłam po wróblą kosteczkę, starannie wygrzebując ją spod reszty ciał. Nie byłam wystarczająco głodna, poza tym, obawiałam się, że ktoś znowu przyczepi się do mojej masy ciała.
- Cesc! - przywitałam się z wróblem w pysku. Zauważyłam swój błąd i położyłam kolacje obok siebie, by móc mówić płynniej. - Nie będzie ci przeszkadzać, jak klapnę sobie obok?
< Szepcząca Łapo?>

Od Makowej Łapy CD Borsuczego Gońca

Kiwnęłam lekko głową na znak zgody. Mentor szybko wybrał trasę, która zaprowadziła nas niedaleko Głębokiej Ścieżki. Gdy wędrowaliśmy wzdłuż owego wąwozu, zwolniłam kroku by móc ciekawie zerknąć w stronę lądu po drugiej stronie. Gdy byłam jeszcze małym kociakiem, Borsuk zabrał mnie na oprowadzanie po terenach. Wytknął, że Głęboka Ścieżka oddziela tereny Klanu Wilka od Klanu Klifu, więc pod żadnym pozorem nie mogę jej przekroczyć. Kocie patrole nie zawsze należą do wyrozumiałych.
Uniosłam brodę, by móc zajrzeć w głąb wąwozu. Gdy byłam mniejsza, owe ukształtowanie terenu wydawało mi się nienaturalnie wielkie i szerokie. Pamiętam strach, który przemknął mi wzdłuż kręgosłupa pod futerkiem, gdy po raz pierwszy postawiłam łapę niedaleko Głębokiej Ścieżki. Mimo dominującego uczucia przygniecenia, było w tym coś intrygującego. Jakby stało się tuż nad przepaścią, krawędzią swojego kruchego życia. Wiatr szarpał mą sierścią, uderzając podmuchami w pysk. Teraz, gdy byłam większa i starsza, potęga wąwozu zmalała i zszarzała. Zdałam sobie sprawę, że z większym problemem lecz z sukcesem mogłabym go przejść.
Borsuk widząc moje przystanięcie, zwolnił również kroku, po czym dał znak ogonem, bym się pośpieszyła. W kilku podskokach wyrównałam krok z mentorem. Jego długie, silne łapy przy moim boku dawały mi poczucie bezpieczeństwa. Sama nie byłam już malutkim kociakiem - ba, byłam przerośniętym uczniem. Już po kilku miesiącach życia zauważyłam, że nie należę do smukłych kotów. Miałam duże, niezgrabne łapy, grzbiet i kark szerszy, a cała sylwetka stała się toporna. W legowisku uczniów czasem przezywano mnie od grubasów, co wzięłam sobie głęboko do serca, odmawiając sobie połowy posiłków. Jednak niezgrabna sylwetka została.
Spękana ziemia pod łapami kurzyła się w kłęby pyłu.Po jakimś czasie chmura piachu zawisła w powietrzu, zamykając nas w gorącej, upalnej atmosferze. Borsuczy Goniec kichnął, aż podskoczyłam.
- Chyba nic tu nie znajdziemy. Proponuję wybrać inną trasę, nim pył całkowicie przysłoni nam widok.
Kiwnęłam z milczeniem głową. Coś przeleciało mi nad uchem. Zainteresowana powędrowałam pyskiem za dźwiękiem, zdając sobie sprawę, że owym kształtem jest żuk. Jego granatowy pancerzyk błyszczał w słońcu, a tłuste ciałko wirowało w powietrzu wydając głośne buczenia.
Pełna podekscytowania spróbowałam go złapać pyszczkiem, jednak był zbyt zwinny na taki atak. Ostatecznie pacnęłam go łapą, aby stracił równowagę, po czym przygwożdżając do ziemi, urwałam mu skrzydełko zębami. Chwyciłam zdobycz i pełna radości pobiegłam do Borsuka.
- No tym to się raczej nie najesz - zaśmiał się rozbawiony, gdy pokazałam mu swoją ofiarę. Spróbowałam go skonsumować by obalić tezę mentora, lecz wyplułam go równie szybko.
- Pfeee, gorzki - skrzywiłam się.
<Borsuk ? >

Od Maka (Makowej Łapy) CD Borsuczego Gońcy

Spojrzałam z zaskoczeniem w oczach na kocura, a moje wąsy drgnęły lekko. 

- N-na polowanie...? P-poza teren obozu? - pisnęłam z lekkim przestrachem w gardle. Nie byłam pewna czy to dobry pomysł aby wychodzić poza obóz. 

- Jasne, dlaczego nie? Pójdziesz ze mną, nic ci się nie stanie.

Odchyliłam ucho do tyłu na znak niepewności. Z dorosłym wojownikiem to co innego, jednak wciąż miałam obawy. A co jeśli natkniemy się na jakiś włóczęgów, lub psy? Nadal nie miałam pojęcia dlaczego tak bardzo obawiałam się wyjścia na większe pole, jednak coś podświadomie trzymało mnie blisko innych kotów, w bezpiecznym obozie. Odetchnęłam cicho przez zaciśnięte kły, po czym ostatecznie padła moja decyzja:

- Dobrze, pójdę...

*dziki tajmskip bo Mak jest już uczniem*

Ciepłe promienie słońca połaskotały mnie po powiekach. Uchyliłam jedną z nich leniwie, pozwalając by jasne światło dochodzące z wejścia jaskini uczniów, rozbudziło mnie na dobre. Podniosłam się chwiejnie, trzepiąc rozczochrane uszy. Wygięłam grzbiet w łuk, słysząc jak każda z kosteczek w kręgosłupie z pstryknięciem wraca na swoje miejsce. Nadal nie mogłam uwierzyć, że stałam się już uczniem. Zmieniłam teraz miejsce spoczynku, wraz z innymi młodziakami, które wyrosły z kociego puchu. 

Wyczołgałam się z nory, mrużąc oczy pod białymi promieniami porannego słońca. Drzewa kołysały się leniwie pod wpływem wiosennego wiatru. Obozowicze krzątali się po terenie, szykując się do patrolu, lub do śniadania. 

Drgnęłam. Przez przytulną atmosferę totalnie zapomniałam o treningu! Spięłam mięśnie i wyskoczyłam sprzed jaskini na trawę. Miałam nadzieję, że obudziłam się przed Borsuczym Gońcem, i nie spóźniłam się. 

Serce mi stanęło gdy zobaczyłam go czekającego przy wyjściu do obozu. Zaspałam! 

Ile sił w łapach podbiegłam do niego.

- Gotowa? - zapytał gdy mnie zobaczył. Nie wyglądał na znudzonego czekaniem, ani nic z tych rzeczy, więc odetchnęłam z ulgą. Jedyne czego mi brakowało to aby zawalić początek treningu.

- Tak, możemy iść.

<Borsuk?>

Od Maku (Makowej Łapy) CD Sreberka

Zjeżyłam się lekko, gdy Sreberko podskoczył do mnie, nie byłam przygotowana na ten ruch. Jednak, gdy poznałam, że to tylko kociak ze żłobka, wygładziłam futro.
- Idziemy na tereny niczyje? - zapytał, przekrzywiając szarą głowę.Zapiszczałam zdziwiona, totalnie zaskoczył mnie tym pytaniem.
- Zwariowałeś? Przecież nie wolno nam tam chodzić! - miauknęłam z lekkim przerażeniem na szaloną propozycję. - Jest zbyt niebezpiecznie dla kociaków! Zresztą, co mielibyśmy tam robić?
- Polować oczywiście, a co! - szary kociak wypiął dumnie pierś. Zamrugałam kilka razy, próbując przyswoić to co właśnie powiedział. Po chwili zabłyszczały mi oczy wraz z drgnieniem wąsów.
- Umiesz polować? Naprawdę? Woow, musisz mi koniecznie pokazać jak to się robi! - wypaliłam na jednym tchu, nie dając mu dojść do słowa. Kotek lekko się zbiesił.
- Nie do końca, ale właśnie po to tam pójdziemy, aby spróbować. No weź, będzie fajnie! - podskoczył kilka razy. - Znam na pamięć całe tereny!
Już sama nie wiedziałam, czy mówi poważnie, czy chce się popisać, lecz wizja wyjścia poza obóz klanu przerażała mnie. A co jeśli się zgubimy? Albo natrafimy na dzikie zwierzęta, lub gorzej - na włóczęgów? Pokręciłam główką. Było mi wstyd, że się boję, oraz nie chciałam odmawiać Sreberku, na pewno zwyzywałby mnie od siusiufuter. Spróbowałam namówić go po swojemu na zostanie w obozie.
- Nahh, daj spokój! Na terenach niczyich na pewno jest strasznie nudno, i nie ma nic do roboty! Możemy pobawić się kamykami, jak wtedy.
Sreberko spojrzał na mnie niechętnie. Wiedziałam, że polowanie na terenach niczyich jest dla niego atrakcyjniejsze od zabawy kamykami w obozie.
<Sreberko?>

Od Maku

Nie było łatwe przyzwyczajenie się do nowego środowiska, które powiewało obcością i zimnem. Brakowało mi ciepła matki, którą tak uporczywie próbowałam wezwać żałosnymi miauknięciami. Byłam przestraszona, jednak kocięcy umysł powoli zaczynał zacierać głębsze wspomnienia, zostawiając tylko silne uczucia jak strach,ból i przeszywające na wylot poczucie straty. Równie dobrze utkwił mi w pamięci zapach kociej krwi, smrodu włóczęgów i strachu brata, z którym prawdopodobnie musiałam przebywać. Tak mało pamiętałam z tamtego wydarzenia, że zaczynałam się zastanawiać, czy to nie przypadkowe impulsy. Gęsta mgła okrywała mój umysł blokując przepływ wspomnień.
Był poranek, siedziałam w nawet przytulnej, lecz nadal obcej norze, prawdopodobnie wykopanej przez koty klanowe. Zaakceptowali fakt, że nie zamierzałam wynurzać nosa na zewnątrz, a nawet przynieśli mi coś do zjedzenia. Teraz obok mnie leżały tylko kosteczki myszy, którą przed chwilą skonsumowałam. Nie przebywałam w norze sama - był ze mną szary kociak, który przedstawił mi się jako Sreberko. Nie odzywałam się do niego zbyt często, gdyż jak dla mnie był zbyt śmiały i pobudliwy.
Po jakimś czasie zaczęły drętwieć mi łapy. Wciąż spięta, próbowałam rozruszać się, kręcąc się w norze z jednego miejsca na drugie. Przerażenie i obcość po kilku dniach mijały,lecz pojawiła się nuda.
Plama światła, która wpadała do ciemnej jamy, wyglądała kusząco. Podpełzłam do niej, niczym szczur, mrużąc oczy przed słońcem.
W nos uderzyło mnie tysiące zapachów,woni i aromatów. Do moich uszu zaczęły dochodzić najróżniejsze odgłosy. Jak zahipnotyzowana spróbowałam podczogłać się bliżej, kładąc uszy po sobie. Cofnęłam się jednak gwałtownie z cichym piskiem, gdy przed norą przeszedł dorosły kot, blokując na sekundę dostęp do światła. Wstrzymałam oddech, czując napięcie w piersi.
Ponowiłam próbę wyczołgania się z jamy na własnych siłach. Moje osłabione łapki ledwo podpierały się o podłoże, przez co idąc pod górkę, zjeżdżałam w dół. W końcu udało mi się wyjść na światło dzienne.
Rudawa poświata o lekko chłodnawej aurze otoczyła obozowisko. Ziemia parowała delikatnie od porannego chłodu, a ja czułam pod poduszkami zimno gleby. Koty poruszające się po obozie, były dla mnie jak bezszelestne cienie, czy też zjawy. Nie byłam w stanie dojrzeć ich pysków.
Czułam jak serce obijało mi się o żebra. Oddech zamienił się w parę. Jasne słońce sprawiło, że polana jarzyła się bielą i złotem.
Zdałam sobie sprawę, że tuż przy mnie zatrzymał sie dorosły kot. Rzucił potężny, długi cień na ziemię, okrywając moją postać brązem.
Spróbowałam unieść głowę i mu się przyjrzeć, jednak nie widziałam jego pyska. Słońce oświetlało jego kontur. Wiatr szastał trawą pod jego łapami.
- Cześć! Widzę, że w końcu wyszłaś na zewnątrz - jego ciepły i radosny głos sprawił, że wyswobodziłam mięśnie z uścisku. - Jak widzisz, tutaj jest o wiele ciekawiej, niż w tej pustej i nudnej norze.
- Wcale nie jest pusto. Jest też Sreberko - mruknęła tylko po to aby coś powiedzieć, ponieważ i tak nie miałam bliższych kontaktów z tym kociakiem. - I nie zawsze jest tak nudno. Czasem bawię się kostkami po myszy albo... no dobrze, jest nudno.
Kot zaśmiał się, a ja nadęłam się lekko, nie wiedząc z czego ta radość. Zrobiłam coś głupiego?
Kucnął przede mną, sprawiając, że wyglądał teraz na o wiele mniejszego. Słońce przestało bawić się kolorami jego postaci, toteż dostrzegłam w końcu jego pysk.
Był ładnie ubarwiony, na głowie przeważały brązy, lecz resztę ciała miał mlecznobiałą. Oczy były koloru niebieskiego o dużych, łagodnych źrenicach.
- Masz jakieś imię? Jak na ciebie mówią? - zapytał.
Zastanowiłam się.
- Mak... Jestem Mak.
Uśmiechnął się.
- Ładne imię. Pasuje do ciebie. Ja jestem Borsuczy Gońca. - po chwili dodał. - Cieszę się, że w końcu wyszłaś na zewnątrz. Już zaczynaliśmy się martwić, że jesteś chora.
<Borsuk?>