Od Jutrzenkowej Łapy (Zarannej Zjawy) CD. Gryki (Gryczanej Łapy)

*Pora Nagich Drzew, zanim Biała Śmierć wbił Zarannej nóż w plecy*

W Klanie Wilka pojawiła się nowa kotka, dawna pieszczoszka, która jakiś czas później wydała na świat czwórkę małych kuleczek. Ku zdziwieniu Jutrzenki, dość szybko dowiedziała się, iż ojcem małych kulek nie jest żaden piecuch, a sam Gęsi Wrzask, Kapłan kultu i wojownik pełniący jednocześnie funkcję medyka, przerażający, wrzeszczący na wszystkich kocur, którego Jutrzenka, nie można ukrywać, po prostu się bała. Mimo niewielu, praktycznie żadnych, interakcji z nową członkinią klanu, której zachowanie córka liderki poznała jedynie z obserwacji, szybko dostrzegła, iż ta była… bardzo miła. I przesadnie naiwna. Przypominała jej Liściaste Futro z ostatniego zgromadzenia, tylko…
Trochę… mniej bystrą, ładnie mówiąc.
Dodajmy jeszcze do tego fakt, iż podobno ta uważała Gęsi Wrzask za swego partnera, mimo, iż ten, jak od dawna było wszystkim wiadomo, był z Chłodnym Omenem dłużej, niż Jutrzenkowa Łapa stąpała po świecie i mamy bardzo intrygującą, a zarazem dziwną sytuację. Jutrzenka była pewna jednak jednego – Gęś nie żywił żadnych uczuć do Alby, której było burej naprawdę żal. Wiedziała także, jaką funkcję najpewniej miały spełniać młode, które dopiero co zaczynały swe życie – miały zostać przyszłymi kultystami i przedłużeniem rodu Gęsi, tak jak Jutrzenka miała zostać kultystką i przedłużeniem rodu Irgowego Nektaru. Tak więc czuła z malcami pewną więź, bo wiedziała, co je czeka. Będzie ich… starszą koleżanką, zarówno w klanie, jak i w bardziej poważnej grupie, jaką był kult.
Jutrzenka z samego rana dostała zadanie – zanieść piszczkę do karmicielek, bo miała mieć wieczorny patrol, a Kostrzewa wyjątkowo uznała, że zrezygnują dzisiaj z treningu. Tak też Jutrzenka wzięła pożywienie, którego swoją drogą było niewyobrażalnie mało przez panującą mroźną porę, po czym skierowała się do żłobka. Liczyła na miłe spotkanie z kociakami, które tam poznała i może obserwacje nowych mieszkańców żłobka? W sumie… może nawet z nimi coś pogada?
Terminatorka weszła do kociarni ze zdobyczą w pysku, a do jej nosa od razu dostał się kojący zapach mleka połączony z cieplejszym niż na zewnątrz powietrzem. Zajęczo pręgowana niepewnie położyła przed najnowszą karmicielką zdobyć i przywitała się lekko, cicho, jąkając się.
— Dzień dobry, Jutrzenkowa Łapo, miło cię znowu widzieć — odpowiedziała jej zamiast szylkretowej spokojnie Gryka. – Pani Alba właśnie śpi, ale myślę, że bardzo doceni twoją zdobycz. Przekażę jej, że to od ciebie, jak wstanie.
— A-a… n-nie trze-trzeba… — miauknęła zakłopotana uczennica, na dodatek zawstydzona tym, iż wcześniej nie dostrzegła, że starsza kocica śpi.
— Nonsens – przerwała jej czarna kotka — Dobre czyny wymagają rozpoznania, czyż nie? Pani Alba będzie wiedziała, że jesteś miłą i odpowiedzialną uczennicą. Ah! — sapnęła nagle jednolita, czując, jak wpada na nią jedno z młodszych kociąt. — Ananasiku co się stało, popchnął ciebie ktoś? Chodź tu maleństwo — córka Ważkowego Skrzydła czule przygarnęła mniejszego kociaka łapą do siebie i zaczęła wylizywać mu czółko.
— O-oh.. gwar.. gwarno tu-tutaj — zauważyła nieśmiało Jutrzenkowa Łapa, rozglądając się wokół. Nieco ją stresował taki… chaos. W sumie między innymi dlatego uciekała ze żłobka, gdy sama była kociakiem, choć trzeba przyznać, że głównym powodem była jednak Świt, oraz popierający jej działania Brzask i Zmierzch.
Uwadze Jutrzenki nie umknęło spostrzeżenie, jak ciepła i opiekuńcza była Gryka.
— Bardzo trafne określenie — uśmiechnęła się do niej wspomniana mieszkanka żłobka, niewiele już mniejsza od samej uczennicy, co było dziwnym dla niej doświadczeniem. W końcu zapamiętała małą jako małego, uprzejmego acz dziwnie patrzącego się na nią kociaka… wyrosła od ich ostatniego spotkania. I to bardzo. — Boję się, czy maluchy... zwłaszcza kocurki, sobie poradzą, jak już opuszczę żłobek, żeby zostać uczniem. Nie będę ich tak często widywać… Już i tak mam na głowie Lawcie i Śnieżka.. — westchnęła cicho młodsza do samej siebie, po czym liznęła jeszcze raz dla pewności trzymanego Ananasika, zanim łagodnie wypuściła go z uścisku, żeby dołączył do rodzeństwa. Ten jednak nie ruszył się, tylko nadal siedząc pod zasłoną z jej bujnej sierści przyglądał się z wahaniem nowemu mu kotu.
— Cz...cześć A-ananasiku... — wyjąkała Jutrzenka, próbując unieść kąciki ust w przyjaznym geście. Wiedziała, jak to było się bać kogoś. Być strachliwym. Może i malec najpewniej nie był bojaźliwy do takiego stopnia, jak ona, ale przynajmniej na razie nie wyglądał jej na kogoś przebojowego. Był… podobny do niej. Czyli nie tylko ona urodziła się w kulcie nie mając odpowiadających mu cech tak dobrze, jak jej rodzeństwo.
— No dalej Ananasiku, co mówimy, jak ktoś się z nami wita? — ponagliła rudego kociaka z uśmiechem Gryka. – Małe są jeszcze trochę nieśmiałe, nie mieli zbyt dużo gości.
Jak się tak bardziej przyjrzała, to musiała przyznać, że z wyglądu maluch przypominał jej nie tylko Gęsi Wrzask, przez bycie pointem, ale także i Chłodny Omen, przez bycie rudym – najpewniej był to czysty przypadek, ale jednak… Tak w sumie, to była ciekawa, czy Wielki Kapłan jakoś bardziej interesował się kociętami. Zdawało jej się, że nie przychodził do nich za często, więc raczej nie… czyli on i Gęś raczej nie chcieli założyć szczęśliwej, kochającej się rodziny. W sumie… to nie było takie częste, jak tak o tym pomyśleć, w społeczności wierzących w Mroczną Puszczę. Szakal miała ich sama, mimo tego, iż część rodzeństwa postrzegała Bielik jako drugą mamę i partnerkę ich biologicznej rodzicielki. Tak samo Chłodny Omen nie wychowywał dzieci z Gęsią, z tego co przynajmniej Jutrzenka kojarzyła, bo miał je z Frezjowym Płatkiem, aby poszerzyć kult…
W zasadzie…
Czy ktokolwiek w kulcie stworzył szczęśliwą rodzinę, albo chociaż same kociaki powstały dla rodzicielskiego spełnienia, czy też młodzi kultyści powstawali tylko dla samego kultu?
Nie myślała już więcej, bo uznała, że musi się skupić na chwili obecnej. Bura pochyliła nieco głowę, by zrównać się z kociakiem.
— J-je-jes-jestem J-ju-jutrze-jutrzenkowa Ła-łapa, mi-miło mi ci-cię pozna-poznać — miauknęła przyjaźnie, starając się poszerzyć uśmiech.
— Dzi-dzień… dzień dobry — w końcu powiedział mały point.
— W… w c-co l-lu-lubisz si-się ba-bawić? — spytała, starając się jakoś zacząć miłą rozmowę. Większość kociaków miała swoje ulubione zabawy… ona sama mało się w dzieciństwie z rodzeństwem bawiła… ale z Ananasikiem mogło być inaczej.
Mały spojrzał jeszcze raz na pysk Goryczki, która skinęła mu głową zachęcająco.
— Lubię… lubię śpiewać — wyseplenił kociak.
— Ś-śpi-śpiewać? Ma-ma-mało ko-kotów u-umie ś-śpiewać… j-ja s-sa-sama ch-chyba ni-nie-nieumiem… — miauknęła. W sumie czy kiedykolwiek jakoś próbowała?
— Możemy cię nauczyć! Prawda, Ananasiku? — spytała malca Gryka, na co ten pokiwał energicznie główką. — To co zaśpiewamy? — dopytała jeszcze jednolita.
— Mały ptaszek, mały ptaszek, wleciał przez okienko… — zaczął Ananasik, z każdym słowem śpiewając coraz głośniej i pewniej.
— Mały ptaszek, mały ptaszek, wleciał przez okienko! — zawtórowała mu Gryka.
— Mały ptaszek, mały ptaszek, wleciał przez okienko i znalazł melasowe cukiereczki! — dodał najmłodszy kociak Alby radośnie.
W głowie Jutrzenki pojawiło się proste pytanie: co to u licha są melasowe cukiereczki?
Malec i nieomal już wyrośnięta na ucznia Gryka zaczęli śpiewać dalej. Jutrzenka nie była pewna, czy powinna się włączyć, mimo, iż ci chcieli ją nauczyć, jak się śpiewa. W końcu… często się jąkała… a jej głos był skrzekliwy… nie wiedziała, czy nadawałby się do śpiewu, nawet, gdyby mówiła płynnie…
— Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko. Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko. Sikoreczka, Sikoreczka wleciała przez okienko… — wbite zostało w nią spojrzenie brązowych oczu Gryki, jak i morskich ślipi małego Ananasika.
O na Mroczną Puszczę…
— I-i zna-znalazła me-mela-melasowe cu-cukie-cukiereczki… — starała się naśladować ich melodie bura, ale przez te swoje zacinanie się czuła się strasznie głupio, a zalał ją wstyd.
Jednak… ku jej zdziwieniu… czarna i rudy zdawali się zadowoleni. Śpiewali dalej, ciągle zachęcając ją do wtórowania im. Tak też w końcu Jutrzenka aktywnie włączyła się na dłużej w śpiewanie piosenki. Chyba jeszcze nigdy tak naprawdę nie śpiewała…
I o dziwo, z każdym powtórzeniem, z każdą zwrotką, szło jej to coraz lepiej.
— Mały ptaszek, mały ptaszek, wleciał przez okienko!
— Mały ptaszek, mały ptaszek, wleciał przez okienko!
— Mały ptaszek, mały ptaszek, wleciał przez okienko i znalazł melasowe cukiereczki! — zaśpiewała Jutrzenka z szerokim uśmiechem na pyszczku.
Po jakimś czasie przez te śpiewy obudziła się Alba, która od razu zaczęła im wtórować. I jak na początku obecność obudzonej kocicy nieco speszyła Jutrzenkę, tak później wróciła znów do o dziwo całkiem płynnego śpiewu.
I śpiewali tak sobie, póki w gardłach im nie zaschło.

***

*niedługo po mianowaniu Zarannej na wojowniczkę, może kilka dni czy coś tam*

Siedziała na uboczu obozu, z kamiennym wyrazem pyska. Jej chłodne oczy chłonęły to, co napotkały, analizując co się działo dookoła. Niedługo miała iść na patrol, o dziwo z dwoma uczennicami, ale bez ich mentorek, co odpowiadało burej. W końcu nie lubiła towarzystwa Ostatniego Świtu, a z matką jej relacja stała się… nieco napięta. Przez księżyce najpierw rozluźniła się, zmniejszając z każdym księżycem, a teraz była nie najlepsza. Świeżo upieczona wojowniczka sama nie była pewna, na czym ostatecznie do końca stanęło.
Niedawno… zginęła też Alba. Nikt do końca nie wiedział, co się stało, ale mimo tego, iż ciało znaleziono na granicy z innym klanem, co bardzo jasno wskazywało na winowajcę… Zaranna Zjawa czuła, że mogło stać się coś innego. Coś, co sprawiało, iż przez jej kark mimowolnie przechodził dreszcz…
Wracając jednak do teraźniejszości, na patrol miały jeszcze iść dwa inne koty – Różany Step i Jabłoniowy Sad.
Tak więc gdy tylko na miejscu znalazła się siostra mistrzyni, córka liderki podeszła do niej, aby zaczekać na resztę patrolu. Niedługo potem przyszedł Jabłoniowy Sad, a po nim Gryczana Łapa. Ale… bez Lawendy.
Widząc, że reszta mało się do tego kwapi, najnowszy nabytek legowiska wojowników postanowił sam zadać ważne pytanie:
— Gdzie Lawendowa Łapa?
— Jest w legowisku medyka. Gorzej się czuje i nie może dzisiaj z nami iść.
Córka Szakal skinęła głową.
— Tak więc chyba ruszymy bez niej — stwierdziła w końcu Różany Step, po czym wszyscy skierowali się do wyjścia z obozu.
Gdy tak szli w stronę granicy, do umysłu burej napłynęły wspomnienia związane z Gryką. Szczerze musiała przyznać, że lubiła kotkę, darzyła ją jakąś sympatią. Nie zamierzała jednak zaczynać rozmowy. Gryka i ona szły na przedzie patrolu, jako iż starsza dwójka wojowników jakoś tak się do tego nie kwapiła, więc de fakto ten patrol prowadziły właśnie one. Jutrzenka z przymrużonymi chłodnymi oczyma obserwowała otoczenie, gotowa na wypadek, gdyby coś miało pójść nie tak, jednocześnie zwracała jednak uwagę na córkę Ważkowego Skrzydła idącą tuż obok.

<Gryko?>

Od Gryki CD. Jutrzenkowej Łapy

Gryka uniosła głowę do góry, kiedy usłyszała lekko nierytmiczny odgłos kroków przy legowisku, poprzedzający zbliżającą się ze zwierzyną w pysku wątłą uczennice. Jakaś nowa twarz, pomyślała Gryka. Przybyła kotka miała lekko najeżone futro i troszkę pachniało od niej strachem, "musiała być dosyć zestresowana, albo może przepracowana?", Gryka wydedukowała. Posturą była drobna, choć wysoka, a jej futro było nieco krótsze i jaśniejsze od tego młodszej. Nie wyczuwając zagrożenia, kociak pozwolił sobie opuścić chwilowo trzymaną gardę, decydując się za to na ciche śledzenie wzrokiem poczynań kota.

Jednak nagłe jąkanie uczennicy w jej stronę zdziwiło małą Grykę, czy małą Gryka wyglądała na straszną? Onieśmielającą? Czując nagły przypływ śmiałości pozwoliła sobie na kontynuowanie cichego patrzenia na drugą, blokując mięśnie i przystopowywując nawet mrugnięcia. Trudno powiedzieć, czy wystraszyło to jeszcze bardziej Jutrzenkę, bo poziom jej strachu i tak wyglądał już na bardzo wysoki, ale również nie odeszła ani nie mruknęła nic dalej, mimowolnie biorąc tak udział w małej gierce kociaka. Patrzyły więc na siebie nawzajem przez dobrą chwilę, zanim Gryka nagle nie usiadła, powodując tym nagłe palpitacje u drugiej, która drgnęła tak mocno, że można było to już uznać za podskok.

– Dzień dobry, mam na imię Gryka. Jesteś uczniem? Miło poznać. Jak się nazywasz?

– Ju..jutrzenkowa Ł-łapa… – wyjąkała cichutko, zabrzmiało to niemal jak pytanie. – Tak.. Je-jestem.. Czemu… czemu tak się patrzysz? – nerwowo zaczęła przestępować z łapy na łapę, wyraźnie zaniepokojona byciem w centrum uwagi.

Gryka uświadomiła sobie, że jej mały żarcik mógł zostać odebrany jako coś bardzo nieuprzejmego przez drugą stronę i prostując się jak struna pisnęła ciche "oh!" do siebie, zanim ponownie zwróciła się do uczennicy, planując naprawić swój błąd.

– Przepraszam! Przestaję patrzeć – miauknęła szybko, po czym odwróciła się tyłem do Jutrzenki. Ta, choć wyglądała jakby chciała coś jeszcze powiedzieć, to wyraźnie skonfundowana dziwnym zachowaniem kociaka w końcu opuściła głowę i wyszła ze żłobka tak samo niepewnym krokiem, jak weszła.

***

Następnym razem kiedy Gryka ujrzała Jutrzenkową Łapę, był to już chłodny poranek pory nagich drzew. Krajobraz zmienił się, a wraz z nim zmieniła się też już nie taka mała Gryka. Lada dzień miało być mianowanie jej i rodzeństwa, a w żłobku przybyło parę nowych puchatych kuleczek, które to starsza od nich niemal-siostra często zabawiała, czy wręcz opiekowała się nimi, kiedy ich mama spała, (czy nie spała). Obydwie kotki miały dobre stosunki, jednak mimo dużej różnicy wieku, która ich dzieliła, Gryka czasem myślała, że może to ona jest tą bystrzejszą z ich dwójki. Łagodnie mówiąc, Alba nie należała do najbardziej rozważnych i odpowiedzialnych kotek, a to, że kociak był od niej lepszy w opiece nad nowo narodzonymi bąblami dużo mówił. Wracając do Jutrzenki, okoliczności były bardzo podobne co do pierwszego spotkania, uczennica przyszła ze zdobyczą w pysku, którą niepewnie położyła przed nową matką i znowu zaczęła coś mamrotać, jąkając się.

– Dzień dobry, Jutrzenkowa Łapo, miło cię znowu widzieć – odpowiedziała jej spokojnie Gryka. – Pani Alba właśnie śpi, ale myślę, że bardzo doceni twoją zdobycz. Przekażę jej, że to od ciebie, jak wstanie.

– A-a… n-nie trze-trzeba…

– Nonsens – przerwał jej kociak. – Dobre czyny wymagają rozpoznania, czyż nie? Pani Alba będzie wiedziała, że jesteś miłą i odpowiedzialną uczennicą. Ah! – sapnęła nagłe, czując, jak wpada na nią jedno z dzieci, tłoczących się do tej pory wokół… w sumie to kręcących się po całym żłobku, nie było łatwo nad nimi zapanować – Ananasiku co się stało, popchnął ciebie ktoś? Chodź tu maleństwo – przygarnęła czule mniejszego kociaka łapą do siebie i zaczęła wylizywać mu czółko.

– O-oh.. gwar.. gwarno tu-tutaj – zauważyła nieśmiało Jutrzenkowa Łapa, rozglądając się wokół.

– Bardzo trafne określenie – uśmiechnęła się do niej Gryka, niewiele już mniejsza od samej uczennicy. – Boję się, czy maluchy.. zwłaszcza kocurki, sobie poradzą, jak już opuszczę żłobek, żeby zostać uczniem. Nie będę ich tak często widywać… Już i tak mam na głowie Lawcie i Śnieżka.. – westchnęła cicho do siebie, po czym liznęła jeszcze raz dla pewności trzymanego Ananasika, zanim łagodnie wypuściła go z uścisku, żeby dołączył do rodzeństwa. Ten jednak nie ruszył się, tylko nadal siedząc pod zasłoną z jej bujnej sierści przyglądał się z wahaniem nowemu mu kotu.

– Cz..cześć A-ananasiku..– wyjąkała Jutrzenka, probując unieść kąciki ust w przyjaznym geście. Chciała mu tym pewnie dodać nieco otuchy, albo może dodać jej sobie.

– No dalej Ananasiku, co mówimy, jak ktoś się z nami wita? – ponagliła go z uśmiechem Gryka. – Małe są jeszcze trochę nieśmiałe, nie mieli zbyt dużo gości.

<Jutrzenkowa Łapo?>

Od Jutrzenkowej Łapy Do Gryki

*przed zgro, lato*

Przeskakiwała z gałęzi na gałąź, ćwicząc wspinaczkę na drzewa – jedyną rzecz na treningach, która jej naprawdę wychodziła. I to coraz lepiej. Ostra Kostrzewa nie była zbyt wylewna, jeśli chodzi o pochwały, ale Jutrzenka i tak wiedziała, że radzi sobie dobrze. Dostrzegała, że mentorka nie krytykowała jej za bardzo w tym temacie. A do tego chodząc po konarach drzew Jutrzenka czuła się… jakby wolna. Mimo początkowego strachu związanego z możliwością napotkania sowy, koteczka znalazła jakieś ukojenie od codziennego stresu pośród koron drzew. W nich powiem nie było lisów, borsuków, innych kotów. Mało kto patrzył w górę. Była naprawdę wolna. Nie czuła na sobie spojrzenia istot, które ją przerażały. I do tego nawet wypierająca jej część, gdyby cokolwiek dobrego przyznawała, powiedziałaby jej, że zrobiła postępy, że coś naprawdę umiała.
— Dobra. Na dzisiaj wystarczy — stwierdziła Kostrzewa. Młoda zeszła więc pospiesznie z drzewa, choć nie chciała tego robić. Wolałaby zostać. Bo gdy tylko jej łapy dotknęły podłoża, kotka straciła to, co uzyskała. Wolność od stresu, od strachu przed szmerami pośród leśnej gęstwiny.
Trzymając się blisko mentorki wróciła do obozu. Potem starsza wróciła do własnych spraw, a Jutrzenka została sama. Szylkretowa kazała jej jeszcze sprawdzić, jak się mają karmicielki. Jutrzenkowa Łapa wykonała więc polecenie. Podeszła do stosu ze zwierzyną, po czym wzięła z niego ptaka, który wyglądał na pożywnego. Od razu poczuła na sobie spojrzenia innych kotów, przez co sierść na jej karku uniosła się widocznie. Pewnie znowu oceniali. Zastanawiali się, czy skarcić ją za to, że bierze coś tak dobrego ze stosu. Potępiali.
Szybko czmychnęła w stronę legowiska karmicielek. Nie chciała czuć na sobie spojrzeń. Nie chciała, by inni zwracali na nią uwagę.
Nieomal wbiegła do żłobka, co wzbudziło zdziwione spojrzenie Ważkowego Skrzydła.
Młodsza kotka, speszona, z uszami ściśle przylegającymi do czaszki, podeszła do starszej kotki, następnie kładąc pod jej łapy ptaka.
— P-prz-przynio-przyniosłam p-pa-pani je-jedzenie — wydukała.
Starsza kocica skinęła głową, dziękując, po czym zabrała się do pałaszowania przyniesionej piszczki.
Szybko wyczuła jednak na sobie czyjść wzrok. Od razu spięła się, rozglądając się na boki i szukając osoby, która jej się przypatrywała. Czyżby nie zauważyła, że w legowisku jest już jakiś wojownik albo uczeń? Wtem w jej oczy rzuciła się czarna, puchata kulka. I to właśnie ona patrzyła na nią swymi brązowymi oczyma z chyba… zaciekawieniem? Jutrzenka mocno speszyła się. Nie spodziewała się że kociak będzie na nią patrzył. Co było w końcu ciekawego w bojaźliwej, płaczliwej istocie jak ona? Po chwili niezręcznej ciszy w końcu odezwała się.
— Cz-cze-cześć… — powiedziała niepewnie, nieco trzęsącym się głosem, siadając. Bała się kociaka… nowy poziom strachu osiągnięty. Chociaż co się dziwić, jak nawet nagły ruch myszy potrafił ją wystraszyć.

<Gryko?>

[430 słów]

[Przyznano 7%]