Od Wróżki

Na przełomie Pory Nagich Drzew i Pory Nowych Liści, podczas trwania szkolenia Wróżki

Największe trudności fioletowookiej kotce podczas treningów po zmroku sprawiła wspinaczka na drzewa. Głównie dlatego, że dotąd jej łapy przez cały czas dotykały twardego podłoża, ponieważ w Klanie Burzy można było policzyć drzewa na palcach dwóch łap, w szczególności po pożarze, który strawił rosnącą na terenach roślinność. Nie miała potrzeby, aby się na nie wdrapywać. Zamiast być zwinna wśród drzew, musiała być szybka na ziemi, aby móc pochwycić uciekającą zwierzynę, którą był w stanie spłoszyć najcichszy szelest. Zamiast piąć się ku gwiazdom, poruszała się w tunelach tworzących przeogromną podziemną sieć.
– Nie... nie... nie – westchnęła Szafran, rozczarowana brakiem postępów swojej uczennicy, gdy po raz kolejny albinoska ześlizgnęła się z gałęzi. – Skup się, Wróżko.
Albinoska wydała z siebie jęknięcie. Biały puch oraz warstwa liści, które znajdowały się pod nim, zamortyzowały upadek, jednak Wróżka była niepocieszona z faktu kolejnego niepowodzenia. Wspinaczka miała być prosta. Tak mówiła Szafran i tak musiało być, skoro już czteroksiężycowe kocięta w tym wieku miały już swoje pierwsze podejścia do wspinaczki.
– Przepraszam, Szafran... naprawdę się staram.
– Wiem. Jednak z rozpoznawaniem lisich tropów oraz tworzeniem legowisk, na ziemi, nie miałaś takich problemów. Niech pomyślę... – mruknęła, oddając się zadumie. Kocica przyniosła spojrzenie z uczennicy na drzewo, z którego Wróżka spadła, po czym zatrzymała je na czarnym kocurze stojącym nieopodal. – Śnienie, to twoja wina. Rozpraszasz ją.

~~~

Stojąc nieopodal granicy z Klanem Burzy, na dłużej zatrzymała spojrzenie na tak dobrze znanych jej terenach. Przynajmniej tak sądziła. Od czasu, gdy jej łapy znajdowały się na wrzosowych połaciach, minęło tak dużo czasu, a skutki pożaru wciąż dało się zauważyć gołym okiem. Klan Burzy z każdym kolejnym dniem, a tym bardziej księżycem stawał jej się obcy.
– No dalej... jeśli chcesz złożyć im wizytę, chociażby na kilka uderzeń serca, śmiało, przejdź przez Drogę Grzmotu... – westchnęła Szafran, która w tym samym momencie szykowała się do spałaszowania niewielkiego ptaka, którego udało jej się pochwycić niedaleko Śliwowego Gaju. – Tylko masz pozostać w zasięgu mojego wzroku, słyszysz? – Oblizała pysk, a już chwilę później zatopiła zęby w mięsie. – I tylko komuś powiedz o moim dzisiejszym posiłku...
– Widzisz ten zarys w tle... o tam? – zagadnęła, zmieniając temat. Nie miała zamiaru mówić nikomu o tym, co jadała Szafran, a czego nie. – To Upadły Potwór, podobny do Upadłej Gwiazdy na waszych terenach. Mentorzy często zabierają młodych uczniów, aby ćwiczyli w jego okolicach biegi długodystansowe czy trenowali polowanie na króliki – rzekła melancholijnie, dzieląc się ciekawostką na temat Klanu Burzy. – Niedaleko niego znajduje się Martwy Szlak, będący najzwyklejszą ścieżką obrośniętą suchymi, obumarłymi krzewami. Wśród uczniów na przestrzeni księżyców powstały legendy, mówiące o tym, że przyczyną śmierci tamtejszej roślinności są duchy z Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd, które podczas pełni wychodzą z tamtejszej spopielonej ziemi, by zatrzymywać przechodniów i wabić ich na mroczną drogę. Teraz to miejsce musi wyglądać mroczniej...
Mimo chęci postawienia łap na rodzimych terenach znajdujących się na wyciągnięcie łapy, jak i zachęty mentorki, która dość szybko zrozumiała, co siedziało w głowie Wróżki, kotka nie zdecydowała się przekroczyć granicy. Przynajmniej nie teraz. Jeśli miała już znaleźć się na terenach Klanu Burzy, chciała móc spotkać się najpierw z braćmi. Na razie jej wystarczyło to, że przy pomocy Modrogończyka, który robił za jej posłańca i z tego, co zauważyła, kocur przez wzgląd na swój status będący kocięciem z miotu sojuszniczego, bez zawahania się pokonywał granicę, miała sprezentować Burzaczkom pęczek ziół, które zdaniem Wróżki najbardziej były potrzebne jej współbratymcom. Mogła zrobić chociaż tyle i aż tyle.

~~~

W przeciwieństwie do Śnienia, Wróżka z łatwością potrafiła się zakamuflować na terenach pokrytych białym puchem. Wykorzystując przewagę sprzyjającej jej Pory Nagich Drzew, co rusz decydowała się wyskakiwać ze swojej kryjówki pomiędzy warstwami białego puchu, aby podbiegać do czarnego kocura i delikatnie szturchać go łapą w bok, by chwilę później umykać do następnej kryjówki, nim ten był w stanie ją złapać. Na pysku obojga jawił się uśmiech, a białe kłęby pary opuszczające ich pyski kierowały się ku gwiazdom górującymi nad ich głowami. Tym razem opuściła obóz tylko w towarzystwie Śnienia, ponieważ Szafran pragnęła spędzić jedną noc w towarzystwie swojej córki i nie tak dawno narodzonej czwórki wnucząt. Wróżce opowiadał ten układ, tym bardziej że pragnęła spędzić trochę czasu z czarnym kocurem na osobności.
Zdając sobie sprawę, że czarna postać zniknęła jej z zasięgu wzroku, zwolniła kroku, by w końcu zatrzymać się na wzniesieniu. Na pysku Wróżki widoczne było zmartwienie. Śnienie przecież nie mógł ot, tak wyparować, gdy tylko odwróciła spojrzenie, a jednak. Po kocurze nie było ani jednego śladu.
Wtem coś, a może ktoś ni stąd, ni zowąd skoczył w kierunku kotki i popchnął ją lekko do tyłu. Albinoska, straciwszy równowagę, sturlała się wraz z czarnym kocurem z wniesienia, lądując miękko w śnieżnej zaspie. Chwilę jej zajęło dojście do siebie, tym bardziej tuż po tym, jak świat zawirował jej przed oczami. I to dosłownie.
Wróżka nie spieszyła się z wyjściem z zaspy. Zmartwiony Śnienie ponownie zanurkował między biały puch, starając się pomóc kocicy podnieść z pleców. Ta jednak leżała z zamkniętymi oczami, nie dając żadnych oznak życia do momentu, aż kocur nie zbliżył do niej swojego pyska.
– Ha~! – miauknęła, otwierając oczy, z trudem powstrzymując śmiech. – Nie pamiętam, kiedy ostatni raz bawiłam się na śniegu... nawet jako kocię, nie często miałam okazję biegać wśród zasp czy w nie wskakiwać przez wzgląd na ojca, który oczekiwał ode mnie i braci nienagannego zachowania. Gdyby mnie teraz zobaczył, na pewno uraczyłby mnie kazaniem... – urwała. O ile ojciec trafił do Klanu Gwiazdy, spoglądał na nią właśnie teraz ze Srebrzystej Skóry. Na jej niepoprawne zachowanie dorównujące młodym uczniom psocących na treningach. I pomimo myśli, że być może właśnie tak było, z jej pyska ani na moment nie zniknął uśmiech. – Śnienie... czy możemy wrócić do obozu później, proszę?

~~~

Wróżka wiedziała, że pomimo zostania członkinią Owocowego Lasu, nie każdy kot był w stanie ją lubić czy w pełni zaakceptować. Niektóre faktycznie darzyły ją sympatią, jednak Daglezja od samego początku miała jakiś problem do Wróżki i nawet się z tym nie kryła. I to najwyraźniej bez większego powodu. Albinoska starała się nie wchodzić szylkretce w drogę, jednak było to trudne, tym bardziej, gdy kocica celowo wpadała na Wróżkę, gdy ta kierowała się o świcie na spoczynek do swojej nory u podnóża drzewa.
– I znowu na mnie wpadasz... To piąty raz podczas tej kwadry, a minęły dopiero dwa wschody słońca. I ty masz być wojownikiem? Zamiast wyminąć, to wchodzisz prosto na drugiego kota... Żałosne... Jak zamierzasz polować czy brać udział w patrolach?
Wróżka już od dłuższego czasu próbowała jakoś dojść do porozumienia z szylkretową kocicą, jednak ta dość szybko traciła zainteresowanie rozmową z albinoską, jak i jej charakter nie pozwalał im na to. Wróżka starała się znosić zaczepki córki Jaśminowiec i do tej pory jej się to udawało, jednak gdy wojowniczka zasugerowała, że kocica celowo dołączyła do Owocowego Lasu, porzucając swój rodzimy klan oraz profesję, coś w niej pękło. Być może w oczach co poniektórych kotów właśnie w taki sposób była odbierana. Jednak nie mieli oni pojęcia, czego doświadczała od pierwszych chwil swojego życia i ile czasu myślała nad decyzją odnośnie do zostania, powrotu lub całkowitym opuszczeniu tutejszych terenów. A Śnienie był jej na ten moment najbliższym kotem. Czy to występek, że spędzali ze sobą sporo czasu i się dogadywali? Czy może Daglezja była zazdrosna o łączącą tę dwójkę relację? Wróżka nie potrafiła zrozumieć, dlaczego Daglezja jej się tak uczepiła, mimo że nie raz głowiła nad tym, czy może w jakiś sposób nie uraziła kocicy, odkąd zaczęła szkolenie na uczennicę.
– Daglezja! – Szafran wpatrywała się w niesforną wojowniczkę karcącym spojrzeniem. – Nie słuchaj jej – tym razem zwróciła się do Wróżki. – A już na pewno nie dawaj jej satysfakcji. Nie możesz pokazać, że jej słowa cię dotknęły, bo inaczej nie przestanie ci dokuczać. Słyszysz? Od kociaka jest taka wyszczekana do każdego.
– Marnujesz na nią swój czas, Szafran. Co z niej będzie za wojowniczka, skoro wzrok jej się pogarsza z kwadry na kwadrę. Powinna szkolić się na stróża, skoro promienie słoneczne jej szkodzą i musi być specjalnie traktowana. Albo powinna zostać starszą i nie wyściubiać nosa z legowiska. Najlepiej by było, gdyby Czereśnia ją odesłał... – prychnęła na odchodne.
Wróżka nie czuła się na siłach, aby udać się później na wieczorny trening.
– Ona ma rację, Szafran. Wspinaczka na drzewa, mimo zadowalających postępów, wciąż jest dla mnie wyzwaniem. Mój wzrok również się pogorszył za sprawą spędzenia Pory Nagich Drzew na terenach niczyich. Możliwe, że w przyszłości stracę wzrok i nie będę mogła pełnić funkcji wojownika.
– W przyszłości możesz tracić wzrok i zaszywać się w legowisku starszych, ale póki widzę w tobie potencjał, jesteś pełna sił i determinacji, jesteś moją uczennicą. Nie po to rezygnowałam z wizyt u wnucząt, aby usłyszeć, że przez głupie dogadywanie Daglezji zamierzasz się poddać. Wyszkolę cię na wojowniczkę. Do końca Pory Nagich Drzew nią zostaniesz albo i jeszcze wcześniej. Już ja o to zadbam.

~~~

Była wdzięczna Czereśni za to, że mogła wziąć udział w zgromadzeniu. Spędziła na nim większość czasu w towarzystwie Śnienia, udało jej się także poznać jego siostrę, jak i usłyszeć z jej pyska sugestie na temat kociąt czy bycia wspaniałymi rodzicami. Speszona Wróżka nie bardzo wiedziała, jak miała odpowiedzieć na tę uwagę, tym bardziej że przecież nie była partnerką Śnienia. Łącząca ich relacja była bardziej skomplikowana, niż się wydawało. Ich losy zostały splecione tamtej nocy, gdy po raz pierwszy się spotkali. Dlatego zdecydowała się na uśmiech i kulturalne przywitanie z bezpośrednią kocicą. Jednak, gdy tylko oddaliła się od Śnienia i jego siostry, decydując się porozmawiać z innymi kotami, słowa Rozżarzonej Pieśni przez dłuższą chwilę rozbrzmiewały w jej umyśle.
"Uroczo razem wyglądacie". "Wasze dzieci".
Zawstydzona własnymi myślami oblała się rumieńcem i nim się zorientowała, zderzyła się głową z jakimś kotem. I to nie byle jakim kotem, a takim, którego miała okazję widywać niemal codziennie w lecznicy Klanu Burzy, gdy pełniła funkcję asystentki medyka.
– W-Wełnista Mszyca?! – bura kotka wpatrywała się w wojowniczkę, jakby zobaczyła ducha. – To naprawdę ty? – Jej oczy zaszły łzami, po czym wtuliła mordkę w puchatą sierść albinoski.

~~~

Kilka dni po zgromadzeniu została poinformowana przez Szafran o tym, że była gotowa do samodzielnego pełnienia funkcji wojownika i jej trening zakończy się dzisiejszego dnia. O wysokim słońcu Czereśnia zwołał członków społeczności, zajmując miejsce na najniższej gałęzi topoli.
– Wróżko, wystąp.
Albinoska posłusznie zrobiła krok naprzód, wychodząc na środek półkręgu.
– Najwyższy czas, abyś dołączyła do grona wojowników. Wykazałaś się determinacją i szacunkiem do naszej kultury oraz wierzeń. Czy przysięgasz pozostać lojalna naszej społeczności i walczyć za jej dobro?
– Przysięgam.
– A zatem witamy cię jako nowego wojownika Owocowego Lasu!
Zebrani skandowali miano świeżo mianowanej wojowniczki. Wróżka przeniosła spojrzenie na swoją mentorkę, wpatrując się w jej stronę z wdzięcznością. Każda jej rada, którą usłyszała na treningu, była cenna i dzięki niej udało jej się zakończyć trening. Również była wdzięczna Śnieniu, że towarzyszył jej podczas zmiany profesji. Po ceremonii podeszła do kotki i kocura, chcąc im podziękować za poświęcony czas w specjalny sposób.
O zmierzchu Wróżka zyskała na prawym uchu dwa nacięcia informujące, że pełniła rangę wojownika w Owocowym Lesie. A pod koniec dnia z łatwością udało jej się wdrapać na drzewo, z którego razem ze Śnieniem obserwowała gwieździste niebo.

🐑

Od Wróżki

Rozmowa z Czereśnią, dzień po spotkaniu liderów na Wrzosowiskach

— ... zawsze znajdzie się dla ciebie miejsce w szeregach Klanu Burzy... — Gdy Czereśnia przytoczył słowa Zawodzącej Gwiazdy podczas ich rozmowy w cztery oczy, serce albinoski przyspieszyło bicia. — Nie będą mieli ci za złe, jeśli zdecydujesz nie wracać do domu. Decyzja należy do ciebie. Zarówno Zawodząca Gwiazda oraz ja sam nie chcę, abyś czuła dodatkowy stres czy presję, jednak wiedz, że jeśli zechcesz pozostać w Owocowym Lesie, jesteś w nim mile widziana i tym razem przyjmiemy cię w nim jako pełnoprawną członkinię. Jeśli jednak zechcesz odejść z tutejszych terenów, również zaakceptujemy i uszanujemy Twój wybór.

Nie zdziwiłaby się, gdyby lider Klanu Burzy nie chciał jej już nigdy więcej widzieć na oczy, podobnie zresztą, jak Wdzięczna Firletka, Lotosowy Pąk czy Biały Strumień. A mimo to czarnofutry był gotów przyjąć ją ponownie do klanu, gdyby zdecydowała się na powrót. W końcu miała do kogo wrócić. W klanie oprócz dwójki ukochanych braci znajdowała się również jej mentorka na ścieżce medyka, Wdzięczna Firletka, drugi mentor na ścieżce wojownika, Oskrzydlony Ognik oraz Skrzydlata Płomykówka, z którą to jako uczennica wojownika, nim zmieniła ścieżkę na medyczną, często wspólnie trenowały. To na terenach Klanu Burzy spoczęło ciało jej matki oraz ojca, jak i również jej przyjaciela, Skrzypiącego Skrzypu. To w Grocie Pamięci, jak i na parterze Skruszonej Wieży spędziła większość swojego życia u boku Księżycowego Odłamka. W Owocowym Lesie oprócz Śnienia nie miała nikogo bliskiego. Odpowiedź, więc wydawała się prosta, gdy Czereśnia zechciał usłyszeć decyzję albinoski.

— Byłam pewna, że wieść o tym, że żyję i przebywam, tak blisko granicy nie ucieszy moich pobratymców, a wręcz zdenerwuje, że przez tyle księżyców milczałam. Bardzo się cieszę, że byliby gotowi mnie z powrotem przyjąć. Klan Burzy to mój dom i pozostanie nim na zawsze... jednak nie wrócę do niego. Przynajmniej nie na stałe. — Lekko pochyliła głowę, nim kontynuowała. — Chciałabym poprosić o możliwość zostania członkinią Owocowego Lasu, Czereśnio. Jak już wiesz, zarówno od Śnienia, uzdrowicieli, Zawodzącej Gwiazdy czy ode mnie samej, w Klanie Burzy pełniłam funkcje asystentki medyczki. Zioła nie mają przede mną tajemnic. Nim jednak zmieniłam ścieżkę szkolenia, poprzednik Zawodzącej Gwiazdy, Królicza Gwiazda, mianował mnie na uczennicę wojownika. — Kocur delikatnie przekrzywił głowę na wyznanie gościa. — Nie udało mi się zostać pełnoprawną wojowniczką, jednak moi mentorzy wyrażali się pochlebnie na temat moich umiejętności, mając na względzie moje słabości, jak chociażby wrażliwość na słońce czy mocne strony, jak chociażby lepsze wyniki treningów po zmroku. Według mojej pierwszej mentorki, która z powodu urazu została odsunięta z roli nauczycielki, brakowało tylko paru kwadr, abym otrzymało wojownicze miano. N-nie mówię tego, aby się przechwalać... Chciałabym zaznaczyć, że mogłabym pełnić inną rolę w Owocowym Lesie niż medyk, tym bardziej że moja wiara różni się od waszej, jak i w waszej społeczności jest już wystarczająco utalentowanych uzdrowicieli.

Czekoladowy z uwagą słów albinoski.

— Biorąc pod uwagę twoją przypadłość, jaką jest nadwrażliwość na słońce, niestety może być ciężko, abyś funkcjonowała z nami w ciągu dnia. Klan Burzy podobno posiada tunele pod swymi terenami, drzewo u was zbytnio nie ma — wymieniał różnice, zastanawiając się na głos nad drogą szkolenia dla kotki. — Mógłbym zaproponować Ci jedynie czas od zmierzchu do świtu z mentorem oraz paroma innymi Owocniakami, które raczej nie sypiają dużo. — Tu na chwilę przerwał, spoglądając na uzdrowicieli oraz zielarza, którzy krzątali się nieopodal. Ci jakby wyczuli wzrok przywódcy i zgodnie skinęli głową, utwierdzając rozmówców, że ta trójka również ich słucha. — Mógłbym zaproponować dalsze szkolenie na wojownika, a także jego obowiązki, ale w nocy. Z tego, co wiem to sam Śnienie woli nocny tryb życia, mogłabyś z nim chodzić na patrole, polowania i tym podobne. Podobno dobrze się dogadujecie.

Wróżka starała się zachować neutralny wyraz pyska, gdy lider zwrócił uwagę na łączącą ją relację ze Śnieniem, z którym to podobno dobrze się dogadywała. Na pewno fakt, że kocur nie odstępował jej przez pierwsze tygodnie w lecznicy, przyczynił się na temat różnych plotek dotyczącej ich dwójki. Czy Śnienie powiedział Czereśni lub komuś z Owocowego Lasu, że znają się od dobrych kilkudziesięciu księżyców? Że po raz pierwszy mieli przyjemność się poznać, gdy na niebie znajdowała się srebrzysta tarcza księżyca, Wróżka była wówczas świeżo mianowaną uczennicą, a niewiele od niej starszy kocur zdołał ukończyć swoje szkolenie? I pomimo burzliwej przeszłości, która łączyła oba ich klany, udało im się znaleźć nić porozumienia, która rozwinęła się między innymi w zaufanie i troskę. Czy może koty w tejże społeczności uznały, że po prostu Śnienie zdecydował się doglądać stanu kotki, którą wraz z innymi uratował przed śmiercią z łap lisa?

— To prawda, w Klanie Burzy łatwiej spotkać królika niż drzewo. I tak, dobrze dogaduję się ze Śnieniem. W końcu zawdzięczam mu życie, jak i wyznajemy tę samą wiarę. — Uśmiechnęła się lekko. — Dziękuję, Czereśnio. Za wszystko. — Ukłoniła się.

— Twoja ceremonia na uczennicę wojownika będzie miała miejsce pod koniec kwadry, pod koniec Pory Opadających Liści i początku Pory Nagich Drzew.

~~~

Ceremonia mianowania na uczennicę wojownika w Owocowym Lesie nie specjalnie odbiegała od tej, której doświadczyła w Klanie Burzy. Brązowofutry lider zwołał zebranie, na którym oznajmił, że albinoska dzisiaj zostaje członkinią Owocowego Lasu i rozpoczyna szkolenie pod okiem Szafran. Również wspomniał innym kotom, o tym, że treningi Wróżki będą się różnić nieco od treningów pozostałych uczniów i będą miały miejsce późną porą, gdy na niebie będzie znajdować się księżyc, aby nikt nie był zdziwiony nieobecnością nowej członkini w legowisku. Jak i faktem, że oprócz szylkretowej kocicy w treningach albinoski może towarzyszyć również złotooki kocur.

A propo miejsca, w którym jej przyjdzie odsypiać treningi. Miała na wyłączność niewielką norę, w której mogła się bezpiecznie skryć przed promieniami południowego słońca, które mogły jej zaszkodzić. Najwyżej kiedyś, gdy będzie sprawniej poruszać się wśród koron drzew uda jej się znaleźć jakąś wolną dziuplę, bądź nieco przerobi swoje posłanie z gałęzi, zabudowując je lub dodając do niego zadaszenie z patyków i liści, lub jakiegoś materiału znalezionego na Śmietnisku.

Gdy ceremonia dobiegła końca i koty zaprzestały skandowania nowego-starego imienia Wróżki, albinoska oddaliła się na bok wraz ze swoją nową mentorką. Jak na razie wiedziała tylko o szylkretowej kocicy całkiem niewiele; że była partnerką kocura, który został zdegradowany z roli zastępcy, a oprócz tego lada księżyc miała zostać babcią sporej gromadki wnucząt, na co wskazywał duży brzuch rudej kocicy.

— Już za chwilę, gdy na niebie pojawi się księżyc, będziesz miała możliwość podjęcia próby wdrapania się na drzewo — miauknęła kocica, przyglądając się terminatorce. — To bardzo proste, więc masz się niczym nie martwić. Skoro kocięta w mig to pojmują, to ty jako dorosła kotka tym szybciej załapiesz!

— C-chyba kiedyś próbowałam wspiąć się na drzewo... ale zakończyło się to upadkiem z niego — miauknęła, starając sobie przypomnieć czy to wydarzenie nie miało miejsca, gdy próbowała znaleźć się w bezpiecznej odległości od Wilgowej Goryczy, którego spotkała na granicy. Może, gdyby miała na wyciągnięcie łapy jakąś norę, instynktownie skryłaby się wówczas w niej, jak przystało na Burzaka?

— I upadniesz jeszcze wiele razy. Niczym się nie martw. Stos liści oraz biały puch zamortyzuje twoje upadki. Prawda, Śnienie?

— Prawda.

Wróżka przeniosła spojrzenie na czarnego kocura, który podszedł do obu kocic. U jego boku znajdowała się mała szylkretowa koteczka o imieniu Serduszko, będąca jego uczennicą. Była burzaczka uśmiechnęła się ciepło do młodszej termiantorki, z którą najprawdopodobniej przyjdzie jej spędzać część czasu treningu, nim uczennica uda się na spoczynek, po czym skupiła spojrzenie na kocurze, gotowa ruszyć na swój pierwszy oficjalny trening wspinaczki na drzewa.

— Nim opuścimy obóz, powinnaś zapoznać się dokładnie z jego wszystkimi zakamarkami. Legowiska uczniów znajdują się wśród korony drzewa na prawo, zwiadowców i wojowników na lewo. Legowisko stróży, starszyzny oraz żłobek znajdują się w krzewach... — podjęła Szafran, na szybko tłumacząc Wróżce położenie legowisk, do których będzie miała okazję zaglądać w najbliższym czasie.

— Pamiętaj, aby nie polować na jerzyki i jaskółki, bo inaczej zdenerwujesz Wszechmatkę — miauknęła Serduszka, wpatrując się we Wróżkę, jak w obrazek. Na słowa młodszej koteczki Szafran wywróciła oczami, po czym odchrząknęła, sugerując udanie się na początek do Owocowego Lasku, który znajdował się najbliżej obozu.

🐑

Od Wróżki

Przeszłość

Dzięki opiece uzdrowicieli Owocowego Lasu Wróżce udało się w pełni dojść do siebie, a przynajmniej na tyle, że była w stanie podnieść się z posłania, nie chcąc spędzić na nim kolejnego całego dnia. Dlatego też, korzystając z faktu, że oprócz pacjentów i mieszkańców legowiska uzdrowicieli nie było nikogo innego w dziupli, za pozwoleniem Purchawki zdecydowała się przycupnąć na rampie prowadzącej do wnętrza lecznicy, która ku zadowoleniu pokiereszowanej albinoski, znajdowała się akurat w cieniu drzew.
Fioletowe oczy spoczęły na dwójce przekomarzających się uczniów, którzy właśnie wracali z treningu, a tuż za nimi powolnym krokiem zbliżali się do obozowiska ich mentorzy. Z kociarni dochodziło ciche popiskiwanie kociąt, a oprócz nich dało się usłyszeć brzmienie melodii kołysanki. Kilkoro stróży wiło z gałęzi nowe legowiska na środku obozu. Grupka starszych wylegiwała się tuż przed swoim legowiskiem, grzejąc się w promieniach słońca wpadających przez dziurę w koronie drzew, na której znajdowali się odpoczywający wojownicy i zwiadowcy. Gdy kotka przeniosła wzrok na jedną z gałęzi, spostrzegła na niej drzemiącego czarnego kocura, z którym spędziła całą wczorajszą i dzisiejszą noc na rozmowie.
Albinoska wciąż miała status gościa w Owocowym Lesie, czy też raczej więźnia. Mimo że urazy fizyczne zdążyły się zagoić, nadal pozostawała mieszkańcem legowiska medyków, który przypominał jej o prawdziwym domu. O swoich bliskich, zmarłych i żywych, tych, którzy byli na wyciągnięcie łapy i tych, którzy byli mieszkańcami Srebrzystej Skóry. Na dobrą sprawę nic jej nie powstrzymywało przed próbą kontaktu z braćmi, jednak nie chciała dodatkowo narażać się Czereśni, który przez te kilka księżyców pozwolił jej pomieszkiwać w Owocowym Lesie. Dlatego też posłusznie czekała na jego zgodę odnośnie do prośby, którą podczas ostatniej rozmowy z nim przedstawiła.
Im dłużej przyglądała się życiu członków Owocowego Lasu, jak i rozłożeniu obozu, tym bardziej pojmowała, dlaczego zamiast niepokoju odczuwała jedynie spokój, przebywając na tych terenach. W Klanie Burzy większość swojego życia spędziła na parterze Skruszonej Wieży, do której tak bardzo podobne było drzewo w społeczności wyznawców Wszechmatki. Podobnie, jak kamienna budowla, drzewo również było legowiskiem lidera oraz miejscem, z którego przemawiał. Sam układ obozu przypominał jej obóz Klanu Burzy, przynajmniej w czasach swojej świetności nim języki ognia na zawsze go pochłonęły. Bliska odległość lecznicy od kociarni i legowiska starszych, jak i pozostałych legowisk. W tym wypadku jedynym problemem dla Burzaczki był fakt, że zwiadowcy, wojownicy oraz uczniowie mieszkali wśród koron drzew, na które przez wzgląd na swoje pochodzenie niekoniecznie potrafiła się wspinać, przynajmniej z taką łatwością, jak chociażby Śnienie czy inni mieszkańcy Owocowego Lasu.
"Nic dziwnego, że Klan Burzy oraz Owocowy Las od zarania dziejów mają ze sobą sojusz, który z biegiem księżyców jedynie starają się jeszcze bardziej umacniać".
Dwoje z czwórki kociąt Zawodzącej Gwiazdy, które na stałe mieszkało w Owocowym Lesie, właśnie wróciło do obozu, trzymając w pyskach kępki ziół. Na sam ten widok w jej umyśle zaczęły pojawiać się wspomnienia, jak to ona sama, jako uczennica wraz z Lotosowym Pąkiem czy Białym Strumieniem, a nawet Skrzydlatą Płomykówką, gdy cała ich trójka nosiła człon "łapa" spędzała wspólnie czas podczas zbierania ziół. Jak witała się z rodzicem po powrocie ze szkolenia, w podobny sposób, jak to robił Modrogończyk czy Psianka.

~~~

Aktualnie

Była świadkiem wielu ważnych wydarzeń mających miejsce w Owocowym Lesie. Widziała, jak rudy kocur o imieniu Kolendra, który do tej pory pełnił funkcję zastępcy, ustąpił z pozycji młodszemu buremu kocurowi o imieniu Guziczek. Uczestniczyła również w ceremonii pogrzebowej Fruczaka, czując, że powinna pożegnać mieszkańca tutejszej społeczności, nawet jeśli nie zamieniła z nim innych słów, jak przywitanie się, gdy czarno-biały gościł w lecznicy. Również do jej uszu doszły słuchy na temat tego, że w Owocowym Lesie została utworzona rada. Miała cenne informacje na temat sojuszniczej społeczności i to w dodatku z pierwszej ręki, a właściwie łapy. Ba, nawet udało jej się zażartować podczas rozmowy ze Śnieniem, że przez to, że nie była na bieżąco z wydarzeniami, nie udało się jej zgłosić jego kandydatury na czas do rozpatrzenia przez pozostałych członków, którzy na pewno doceniliby jego zasługi względem ich społeczności.
– Klan Gwiazdy do mnie nie przemawiał od kilkudziesięciu księżyców, jak nie więcej, Śnienie – miauknęła podczas rozmowy z kocurem, gdy temat przeniósł się na ten odnośnie Srebrzystej Skóry i tego, czego od nich oczekiwano, jako medyczki, jak i członka Świetlików. Ostatni raz, kiedy słyszała głos przodków, miało to miejsce podczas jej ostatniego zgromadzenia medyków. – Jednak odnoszę wrażenie, że przodkowie maczali swoje palce odnośnie mojej tułaczki na terenach niczyich. Zamiast przyciągać mnie do klanu, wszystkie zdarzenia odciągały mnie od niego. Zupełnie tak, jakby przodkowie zgodnie przystali na to, że ja, medyczka klanu powinnam go opuścić i nie powinnam do niego wracać, pomimo paru prób... Pożar, potwór oraz lis uniemożliwili mi powrót do klanu. Zupełnie tak, jakby mieli mnie zaprowadzić do czegoś... a raczej kogoś... – Nie odrywała spojrzenia od złotych oczu Śnienia. – Zaczęłam się zastanawiać, czy Klan Gwiazdy nie chciał, abym was, Świetliki, w jakiś sposób wsparła, tym razem oficjalnie. Nawet pomimo tego, że aktualnie ty i pozostali jesteście członkami Owocowego Lasu... – Tylko w jaki sposób miała ich wesprzeć, grupę, która się rozpadła i tych, którzy ostali żyli na terenach Wszechmatki? Może chodziło o wyjawienie prawdy na temat sytuacji wygnańców z Klanu Wilka, jak i fakt, że na terenach Klanu Wilka dochodziło do kontaktów z Mroczną Puszczą, która była czczona przez kult, o którym istnieniu wiedziała od czarnego? – Słyszałam, jak Modrogończyk podczas rozmowy z Gołąbkiem mówił, że powinnam być martwa już dawno temu i zgadzam się z jego słowami. A jednak... wciąż tu jestem... Już sama nie wiem, co o tym wszystkim myśleć... – miauknęła zrezygnowana, żałując, że Klan Gwiazdy nie mógł po prostu jej powiedzieć wprost, czego od niej oczekiwał i dlaczego zaprowadził ją na tereny Owocowego Lasu. – Udało ci się spotkać i porozmawiać z Brukselkową Zadrą? – zagadnęła, spoglądając na kocura z nadzieją, jednak ten jedynie pokręcił przecząco głową.

🐑

Od Wróżki CD. Śnienia

Zrobiło jej się cieplej na sercu, gdy kocur wyznał, że rozmawiał z liderem na temat jej sytuacji, gdy przebywała w lecznicy, jak i również przez fakt, że wspomniany Czereśnia był w stanie udzielić jej azylu. Jednak czy, aby na zasługiwała na niego i chciała pozostać w Owocowym Lesie? Na pewno chciała w jakiś sposób odwdzięczyć się kotom z Owocowego Lasu za opiekę, jak i spędzić jak najwięcej czasu ze Śnieniem przez opuszczeniem tutejszych terenów. Początkowo zamierzała udać się poprzez tereny niczyje, próbując dowiedzieć się od samotników, czy ktoś z nich słyszał o niewidomym niebieskim kocie, skoro Tańcujące Pierze zabronił jej powrotu do Klanu Burzy. Jednak skoro rebelie udało się zgasić w zalążku, czy to znaczyło, że mogła bezpiecznie wrócić do domu?
O dziwo ta myśl sprawiła, że zamiast radości z możliwego spotkania z bliskimi poczuła ukłucie w sercu. Obawiała się reakcji braci, a tym bardziej Zawodzącej Gwiazdy, którzy mogliby uznać jej odejście z klanu za zdradę. Obawiała się także konfrontacji z Wdzieczną Firletką, mimo że medyczka nie raz wykazała się zrozumieniem dla swojej uczennicy, jak i nie raz okazała jej wsparcie. Jednak składając przysięgę podczas ceremonii obiecała, że będzie bronić klanu, jak i dbać o zdrowie chorych czemu podczas pożaru nie podołała. Po raz kolejny złamała kodeks, mimo że pragnęła ochronić bliskich.
Zamyślona przyglądała się czarnemu kotu, zastanawiając się nad ubraniem swoich odczuć w słowa. To, że kocur był tutaj przy niej i rozmawiali, nie musząc się obawiać, że ktoś mógłby ich nakryć podczas nocnych spotkań było wręcz nierealne.
– Nie... właściwie, zamierzałam odejść całkowicie z tutejszych, gdy tylko poczuję się lepiej. Nie chciałam zasiać niezgody między Owocowym Lasem, a Klanem Burzy, gdyby wyszło na jaw, że przebywam na waszych terenach – miauknęła siląc się na łagodny ton, mimo, że z każdym kolejnym słowem jej ciało bardziej się napinało. – Nawet nie chce myśleć, co by się stało, gdyby Tańcujące Pierze dowiedział się, że żyje i znajduję się tak blisko klanu...
Opowiedziała wojownikowi wszystko, czego doświadczyła na własnej skórze i czego była świadkiem podczas pożaru. O tym, jak widziała śmierć własnego ojca, jak i o tym, że buntownicy pozbawili życia jej przyjaciela, Skrzypiący Skrzyp, grożąc, że jeśli powróci na tereny Klanu Burzy podzieli los poległych, których tamtego dnia krew została przelana. Wspomniała również o tym, jak Bąbelkowy Plusk wstawił się za nią oraz, jak Dziki Berberys odprowadził ją na granicę. To dzięki nim na dobrą sprawę była tu, gdzie teraz jest. Żywa.
Odejście, tym razem o wiele dalej, wydawało się najlepszym rozwiązaniem, nawet jeśli nie była stworzona do samotniczego życia.
– J-jeśli dobrze zrozumiałam, to co przekazali mi wasi medycy... uzdrowiciele – poprawiła się. – Na ten moment Klanem Burzy przewodzi Zawodząca Gwiazda, a na zastępczynię wybrał Skrzydlatą Płomykówkę. Oprócz tego dowiedziałam się, że obóz został całkowicie zniszczony, a schronienie znaleźli w podziemiach terenów... – mruknęła, nie wyjawiając Śnieniu nazwy Groty Pamięci. Bo to tam najprawdopodobniej schronili członkowie klanu, a przynajmniej tak to zrozumiała od Modrogończyka, który wspomniał o rozmowie ze swoim rodzeństwem, Łzawą Łapą i Milknącą Łapą o tym, że teraz obóz znajduję się w innym miejscu. Mimo, że ufała kocurowi widziała, że lokalizacja groty, jak i sieć tunelów nie powinna być znana żadnemu koty, który nie żył na otwartych terenach. – Wiem również, że na pewno jeden z moich braci żyje...
– Żyje i ma się dobrze. Przynajmniej fizycznie, nie zauważyłem, aby został zraniony przez cudze zęby czy języki płomieni. Ale twoje zniknięcie na pewno go zasmuciło...
– Rozmawiałeś z nim? Wie, że jestem pacjentem Owocowego Lasu?
– I tak, i nie. Czereśnia wysłał patrol na wasze tereny, w którym wziąłem udział, tuż po tym, gdy pożar został ugaszony przez deszcz. Purchawka i Modrogończyk chcieli się upewnić, czy ich bliscy są cali i zdrowi, jak i chcieli zaoferować pomoc sojusznikom. Na twojego brata wpadliśmy całkowicie przypadkowo, gdy wraz z innym wojownikiem wyszedł nam na przeciw, kiedy przeczesywaliśmy zgliszcza waszego starego obozu. To właśnie od niego dowiedziałem się, że zostałaś wygnana przez buntowników. – zamruczał. – Oprócz tego, wiem również, że rebeliantów spotkała zasłużona kara. Dwoje z nich zostało skazanych, a pozostali zostali więźniami. A Dziki Berberys, ten o którym wspomniałaś, został wygnany. – Śnienie mówił spokojnym tonem, dawkując informacje. Bardzo cenne informacje. – Być może ten, którego się tak obawiasz już ci nie zagraża. Jestem pewien, że jego dusza spoczęła w czeluściach miejsca, gdzie brak gwiazd. Zawodząca Gwiazda na pewno nie pozostawiłby kogoś takiego jak on przy życiu, kto w imię własnych idei morduje pobratymców.
Wróżka poruszyła uszami, powstrzymując łzy. Nie chciała, aby krew kolejnych kotów została przelewna na terenach Klanu Burzy, nawet mordeców. Starała się poznać odpowiedź na nurtujące ją od dnia pożaru pytanie. Czy Tańcujące Pierze od początku był zły? Czy jednak śmierć Aminkowej Łapy przeważyła szalę i doprowadziła jego brata na skraj szaleństwa. Żałowała, że nie była w stanie przywołać w myślach obrazu Pierza, gdy ten był kociakiem i młodym uczniem, który psocił z rodzeństwem. Gdy jego ciało nie pokrywała krew innych wojowników. Żałowała, że nie była w stanie im obojgu pomóc.
Wróżka przybliżyła swój pyszczek do boku kocura, by zaraz zatopić go w kruczoczarnej sierści Śnienia.
– Póki co i póki mogę, chce zostać w Owocowym Lesie. Z tobą. Jednak nie mogę wykluczyć ponownego powrotu do Klanu Burzy, o ile mnie w nim zechcą. – W końcu to nie Królicza Gwiazda, ani Zawodząca Gwiazda ogłosili jej wygnanie. I jakby nie patrzeć, wciąż przecież była medyczką, nie zrzekła się swojej funkcji, ani nikt jej nie zdegradował. Tańcujące Pierze jedynie kazał jej odejść i nigdy nie wracać. I nawet jeśli być może faktycznie jest tym, na kim przeprowadzono wyrok, i nie ma go wśród żywych, czy powinna narażać się duszy z Mrocznej Puszczy? – Kiedy będę gotowa, chcę się spotkać zarówno z liderem oraz zastępczynią Klanu Burzy, jak i moimi braćmi. Jestem im winna wyjaśnienia. A na razie, chce pozostać chociaż przez chwilę w miejscu, gdzie jestem bezpieczna. Gdzie nikt nie patrzy na mnie przez pryzmat koloru futra i oczu, jak i omenów, łagodnym spojrzeniem czy pogardliwym. Poproszę osobiście Czereśnie i obu zastępców o przyznanie mi azylu, gdy tylko Mistral i pozostali uzdrowiciele ogłoszą zakończenie mojej rekonwalescencji.

<Śnienie? pora nauczyć wróżkę nie tego jak latać, ale tego jak poruszać się wśród drzew >

Od Wełnistej Mszycy (Wróżki) CD. Śnienia

Jakiś czas temu

TW: poruszany temat śmierci

Mimo że przez ostatnie księżyce Wełnista Mszyca była co chwilę wystawiana na próbę przez Gwiezdnych Przodków, ci musieli nad nią czuwać, skoro raz za razem udawało jej się umknąć ze szponów śmierci. Pożar oraz zamach w Klanie Burzy, samotne przetrwanie Pory Nagich Drzew na terenach niczyich, wypadek z udziałem Potwora, a teraz na domiar złego po raz kolejny stanęła twarzą w twarz z rudą bestią. Czy to był ten sam lis, którego spotkała jako uczennica?
Starała się ignorować obecność lisa, który podążał za nią już od jakiegoś czasu, jednak ciężko jej było pogodzić się z możliwą śmiercią z jego łap. Ostatnimi czasy kocice nawiedzały wizję, dzięki którym ponownie mogła spotkać się ze swoją matką i wtulić pysk w jej szylkretowe futro. Przyczyny jej odejścia były różne, jednak jedna z nich była najbliższa sercu kocicy. Śmierć ze starości w legowisku medyków, otoczona przez bliskie jej koty, braci oraz członków ich rodzin, które na pewno do tego czasu udało im się założyć oraz zioła, których woń utuliła ją do wiecznego snu.
Co jakiś czas zatrzymywała się, przenosząc zmęczone spojrzenie na rudego kata, który nie spuszczał z niej spojrzenia nawet na chwilę. Jego kroki z każdym kolejnym uderzeniem serca stawały się pewniejsze, coraz śmielej pokonywał dzielącą ich odległość, by zaraz ponownie wycofać się, dając złudne poczucie bezpieczeństwa. Nim zada ostatni cios, nim zakończy jej żywot, zadba o to, aby wcześniej pozostała po niej tylko pusta skorupa.
Z opóźnieniem zarejestrowała pojawienie się czterech kotów, które w jednej chwili stanęły między nią a lisem. Zgarbiła się, mając nadzieję, że nie zostanie spostrzeżona przez grupę nieznajomych i uda jej się po cichu wycofać z ich terenów.
Chwila, nieznajomych?
Poruszyła nosem, zbierając zapach nowo przybyłych. Słodki owocowy zapach mieszał się z zapachem liści, deszczu oraz spalin. Na ich tle wyróżniała się woń kocura, która mimo podobieństwa do współbratymców, miała słaby zapach czegoś znajomego. Nieśmiało podniosła spojrzenie na patrol.
Powoli postawiła krok naprzód, wpatrując się w czarnego kocura, tak dobrze jej znanego. Od ich ostatniego spotkania minęło tyle czasu. Założyła najgorsze, gdy nie udało jej się go spotkać na granicy w umówionym miejscu, jak i na terenach niczyich, w miejscu, które musiało najprawdopodobniej służyć za obóz Świetlików.
— Mglisty Śnie… — powiedziała ochrypłym głosem, omal nie rzucając się kocurowi na szyję.
— Wełnista Mszyco? Jednak żyjesz! — mruknął uradowany. — Co ci się stało… Wyglądasz na niedożywioną i potrzebujesz pomocy medycznej.
Wełnista Mszyca nie miała siły nawet odpowiedzieć mu na to pytanie.
— Musimy ją zaprowadzić do Gołąbka — mruknął Hiacynt.
— Jesteś w stanie iść, Wełnista Mszyco? — zapytał białej.
Kotka z trudem wstała na trzęsących się łapach i kiwnęła głową. Rohan i Śnienie podparli ranną, Hiacynt wyszedł na prowadzenie, a Wrona popędziła do obozu, by przekazać ważne informacje dla Gołąbka oraz Czereśni.
Początkowo bez problemu udało jej się kroczyć po trawie przy pomocy czarnego kocura oraz zwiadowczyni, zmierzając w stronę obozu Owocowego Lasu, jednak łapy w końcu odmówiły jej posłuszeństwa, a świat spowił mrok.

~~~

Została oficjalną pacjentką Owocowego Lasu. Większość pierwszych dni, a może nawet i wszystkie na terenach wyznawców Wszechmatki, spędziła na spaniu w legowisku medyków. Częściowo sama decydowała się na sen, innym razem była to zasługa ziół, które otrzymała od uzdrowicieli.
Purchawka, Mistral, Gołąbek oraz Gończyk co noc czuwali na zmianę przy niej, monitorując jej funkcje życiowe, podobnie jak sam zresztą Śnienie, który pomimo pełnienia obowiązków wojownika, w przerwach między snem decydował się towarzyszyć kocicy w procesie leczenia.
Rany, które zdobiły jej ciało, zostały profesjonalnie opatrzone, podobnie, jak jej tylna łapa. Ku uldze Wełnistej Mszycy, dzięki jej szybkiej na wpółprzytomnej reakcji, udało się uratować łapę przed amputacją. Dzięki uzdrowicielom pozbyła się również pcheł, które musiała złapać od któregoś z samotników spotkanego na terenach niczyich. Jej sierść, mimo że wciąż pozostawiała wiele do życzenia, prezentowała się lepiej niż przy pierwszym spotkaniu patrolu.
Zaciągnęła sobie ogromny dług wdzięczności wobec społeczności Owocowego Lasu.
Problem stanowił jej pogarszający się wzrok wskutek życia na lodowych połaciach, na którego nie było lekarstwa. Ostrożnie przejechała ogonem po grzbiecie Mglistego Snu, a właściwie Śnienia. To właśnie takie miano nosił teraz były Wilczak w Owocowym Lesie. Czarnofutry kocur spał głębokim snem tuż obok pacjentki z głową opartą o jej legowisko.
— Wełnista Mszyca, tak? Dobrze zapamiętałam? — zapytała Mistral, lustrując spojrzeniem pacjentkę. Albinoska skinęła głową. — Jeszcze kwadra lub dwie, dla pewności, i będziesz mogła opuścić lecznicę. Masz szczęście, naprawdę, dużo szczęścia...
To prawda, miała dużo szczęścia w tym nieszczęściu, które jej się przytrafiło. Korzystając z okazji, zasięgnęła języka Gołąbka oraz Modrogończyka na temat sytuacji w Klanie Burzy. Podobno zamach mimo dojścia do skutku został stłumiony w zalążku, a klanem władał teraz Zawodząca Gwiazda. Jak się okazało w trakcie rozmowy, Modrogończyk był jednym z dzieci nowego lidera klanu i szamanki, pod której opieką się znalazła.
Chwila, skoro klanem rządził Zawodząca Gwiazda, istniała szansa, że jej bracia również byli cali i zdrowi. Tak, jak i pozostali członkowie. Wełnista Mszyca była uradowana, słysząc, jak brązowy młody kocur wspominał, że na terenach Klanu Burzy widział kocura łudząco podobnego do niej, tylko mającego czerwone oczy.
Czy to znaczyło, że mogła bezpiecznie wrócić do domu? Jednak czy na pewno mogła, tym bardziej po tym, jak bez zająknięcia opuściła teren, obawiając się śmieci z łap Tańcującego Pierza? Czy jej bracia byli jej w stanie to wybaczyć?
— Biały Strumieniu... jesteś cały i zdrów... — mówiąc to, uroniła kilka łez, na co Modrogończyk użyczył jej końcówki swego ogona.
— Wełna... — zamruczał Śnienie, otwierając oczy i wpatrując się w pacjentkę oraz młodego szamana, który nieco spiął mięśnie, gdy poczuł na sobie spojrzenie wojownika. — Co ty wyprawiasz... Trzymaj swój ogon przy sobie, a nie wsadzasz go chorym prosto w pysk! — fuknął, na co złotooki odsunął się od Wełnistej Mszycy — Przed chwilą pewnie trzymałeś w nim zioła, która mogą podrażnić jej oczy.
— Wycierałem tylko łzy... — prychnął na swoją obronę uczeń, tłumacząc, że jego ogon jest czysty, jak łza. — Wiem, że sam byś pewnie wolał to zrobić, ale z tym kikutem za wiele nie zdziałasz... — zaśmiał się kocur, jednak momentalnie zamilkł i przełknął ślinę. — Co mówiłaś, mamo? Już idę!
Gołąbek westchnął, odprowadzając spojrzeniem młodego szamana, który znalazł się już po chwili u boku czarnej kocicy, po czym podsunął na liściu dzienną dawkę ziół, które albinoska przyjmowała.
Ból mięśni oraz głowy zniknął, jak łapą odjął. Nie była już otumaniona, słyszała własne myśli, a głosy kotów nie trafiały do niej z opóźnieniem.
— Dziękuję — skinęła głową buremu, który oddalił się w głąb lecznicy, zanosząc porcję lekarstw kolejnemu z pacjentów, który zamieszkiwał w lecznicy, podobnie, jak Wełna. — Mglisty Śnie... — urwała — Śnienie.
— Możesz używać mojego starego imienia. Prawdę mówiąc, nie lubię tych Owocniakowych imion. — Uśmiechnął się. — Wyglądasz dużo lepiej. Zdrowiej... Słyszałem o tym, co się stało w Klanie Burzy.
Po grzbiecie kocicy przeszedł niekontrolowany dreszcz. Najwidoczniej jej ciało było przeciwne temu, aby poruszać ten temat. Nie chciała o tym rozmawiać. Jeszcze nie teraz. Na razie chciała dowiedzieć się więcej na temat Owocowego Lasu, jak i sytuacji w Klanie Burzy. Czy jej bracia wiedzieli, że żyje? Że żyje i przebywa w sojuszniczej społeczności?
— Wełnista Mszyco? — Na pysku kocura pojawiło się zatroskanie.
— Śnienie... podoba mi się brzmienie twojego nowego imienia. Jest równie ładne, jak Mglisty Sen, ale mogę je szybciej wymówić — miauknęła, mrużąc lekko oczy przed promieniami słońca wpadającymi przez dziurę w drzewie. — Ja również powinnam zmienić swoje imię na krótsze, przynajmniej do czasu, aż nie zakończy się moja rekonwalescencja w Owocowym Lesie. — Zamyśliła się. Nie chciała sprawiać dodatkowo problemu Owocniakom swoim dwuczłonowym imieniem. Tylko co wybrać? Wełna? Mszyca? Nie... — Wróżka. To imię wybrali dla mnie moi rodzice, w dniu, w którym się urodziłam. Oboje byli samotnikami, więc pewnie znają prawdziwy sens jego brzmienia, ale podobno miało nawiązywać do rośliny... Co o nim sądzisz?

<Śnienie?>

Wyleczeni: Wełnista Mszyca (Wróżka)

Od Wełnistej Mszycy CD. Białego Strumienia

*przeszłość*

Albinosy nie miały łatwego życia. Przez swoją wyjątkowość czy też przekleństwo w postaci wrażliwej na promienie słoneczne skóry pokrytej śnieżnobiałą sierścią i oczach w niecodziennych barwach były uznawane za dar od Klanu Gwiazdy przez część burzackiej społeczności. Ci, którzy gorliwie wierzyli w ich połączenie ze Srebrzystą Skórą traktowali je w wyjątkowy sposób, inni wręcz pogardzali nimi, co było słychać w tonie podczas rozmów. Tylko nieliczni traktowali ich w normalny sposób, jak zwyczajnego kota. I na całe szczęście na kogoś takiego trafił jej brat, podczas zgromadzenia. Zaintrygowana słuchała słów Białego Strumienia na temat tajemniczej kocicy, o której wspominał. Jeśli sięgnąć pamięcią, faktycznie, u boku jej brata znajdował się jakiś kot, najprawdopodobniej wspomniana przez Białego klifiaczka.
– Sposób w jakiej o niej mówisz jest piękny – miauknęła przyglądając się bratu uważnie, starając się pochwycić każdą jego emocję wymalowaną na pysku, gdy opowiadał o swojej towarzyszce. To jak w charakterystyczny sposób marszczył nos lub, gdy unosił spojrzenie na gwieździste niebo, wszystko łączyło się w całość z opisem przez niego kotką, która najwidoczniej nie była mu obojętna. – Musisz nas koniecznie ze sobą poznać, Biały Strumieniu. Coś mi mówi, że znajdziemy wspólny język.
Z ogromną przyjemnością chciała poznać klifiaczkę, której udało się zaprzyjaźnić z Białym Strumieniem i której udało się go uszczęśliwić. Wiedziała, że jej brat nie miał zbyt długo bliskich mu kotów w klanie, a tym bardziej pamiętała, jak Burzowe Chmury krytykował kolor oczu własnego ucznia, więc każdy przyjaciel był na wagę złota. Tym bardziej, że udało mu się stworzyć relację z kotką z sojuszniczej społeczności. Nie musiała się o niego niepotrzebnie martwić, tym bardziej, że jej brata nie wiązały żadne przysięgi, gdyby ich przyjaźń zamieniła się w coś więcej.
Cicho parsknęła, żałując, że jej spotkania na zgromadzeniu nie mogły wyglądać tak jak spotkania jej brata. Ile by dała, aby móc porozmawiać z Mglistym Snem bez podejrzliwych burzackich i wilczackich spojrzeń. Tym bardziej teraz, gdy czarny kocur został uznany za uciekiniera i mogła jedynie mieć nadzieję, że uda im się spotkać na granicy.
– Ja również kogoś poznałam, Biały Strumieniu – odezwała się nagle, przenosząc spojrzenie na księżyc. – Dawno temu, gdy byłam jeszcze uczennicą natrafiłam późną porą na młodego wojownika sąsiedniego klanu. Mogłabym powiedzieć o nim dokładnie to samo, co ty o tej kotce ze zgromadzenia – Przeniosła spojrzenie na brata. – Niestety nie będę miała możliwości przedstawienia was sobie nawzajem.

<Biały? to brzmi w sumie jakby sen umarł >

Od Wełnistej Mszycy CD. Mglistego Snu (Śnienia)

Słuchała z uwagą słów Mglistego Snu.

— Oczywiście. Przekaże jej twoje słowa, gdy tylko uda mi się z nią spotkać — obiecała. Ostrożnie położyła swoją białą łapę na czarnej łapie kocura, by po chwili kontynuować: — Ale ty również musisz się z nią spotkać. I porozmawiać z nią sam, w cztery oczy. Jesteś jej winien rozmowy. Ona tobie również.

Brzmiało to tak prosto, wręcz banalnie, a na szali ważyło się życie kilkunastu kotów. Wełnista Mszyca zaproponowała możliwość pomocy w kontakcie z przybraną matką Mglistego Snu, Brukselkową Zadrą. Jednak, aby wcielić plan w życie, trzeba było spędzić więcej czasu niż jeden niepełny wieczór. Wiele wieczorów.

Tak jak w przypadku Brukselkowej Zadry i bliskich jej kotów pozostałych na terenach Klanu Wilka, nim ich spotkanie dobiegło końca, zdecydowała się na ponowną propozycję dołączenia niedobitków Świetlików do Klanu Burzy. Odmowa ją zabolała, lecz akceptowała ją, mimo wewnętrznego sprzeciwu.

— Jesteś do niej podobny. — Uśmiechnęła się gorzko, nieco żałując się zarówno liliowa kocica, jak i drogi jej kocur nie zdecydowali się wybrać łatwej ścieżki. Mogła mieć tylko nadzieję, ze ścieżka, która postanowili kroczyć, obejdzie się bez ofiar, a ofiara Jarzębinowego Żaru nie pójdzie na marne. — Będę wypatrywać Brukselkowej Zadry przez najbliższą kwadrę, jak i przez dwie następne będę starała pojawiać się co wieczór lub dwa przy moście. Postaram się przynieść dla was zioła, tylko muszę wiedzieć, jakich potrzebujecie — oznajmiła. — Uważaj na siebie, Mglisty Śnie. Nie mogę również i ciebie stracić ani żadnego z pozostałych Świetlików.

"Ani jednego więcej."

Aktualnie, na terenach niczyich – na przestrzeni pory nagich drzew

TW: żałoba, stan depresyjny, zaburzenia odżywiania, krew

Wełnista Mszyca umarła, pozostawiając po sobie jedynie pustą skorupę. Dni i noce zlewały się w jedno. Poczucie upływu czasu przestało istnieć. Albinoska po raz pierwszy pojęła, czym tak naprawdę jest samotność. Nie miała nikogo żywego przy sobie, do kogo mogłaby otworzyć pysk, a gdy próbowała uzyskać od Srebrzystej Skóry odpowiedź na pytania, ta niezmiennie pozostawała głucha i milcząca. Jedynie głosy zmarłego Szarej Skóry oraz Skrzypiącego Skrzypu, będące najpewniej jedynie wytworem jej wyobraźni, przybierały na sile, zaburzając postrzeganie rzeczywistości przez kocice.

Większość dni spędzała w niewielkiej norze na terenach niczyich, z której jedynie wyściubiała pysk, aby zapolować na zwierzynę, której było niewiele. Rzadko udawało jej się zaspokoić głód czy pragnienie. Zamarznięty śnieg przynosił jedynie chwilowe ukojenie.

Drobne urazy przestały mieć znaczenie, jak również pogarszający się wzrok spowodowany zbyt długim wpatrywaniem się w ziemię pokrytą śniegiem, zarówno za dnia, jak i nocą.

Nie miała ziół. Nie mogła pomóc sobie, a tym bardziej komukolwiek.

Gdy udało jej się pogodzić ze śmiercią ojca oraz Skrzypiącego Skrzypu, przyszła kolejna fala negatywnych myśli, uniemożliwiająca podjęcie decyzji. Łapy odmawiały posłuszeństwa, podobnie jak mięśnie. Marniała w oczach, lecz dla tych, których udało jej się przypadkiem spotkać, po raz pierwszy wyglądała tak od zawsze. Poczucie winy eskalowało, uniemożliwiając przespanie ciągiem, chociażby połowy czasu z godziny.

Sny zlewały się z jawą, powodując stany lękowe i omamy. W dodatku zaprowadziły ją pewnego razu na granicę Drogi Grzmotu, oddzielającą tereny Owocowego Lasu, Klanu Wilka oraz Klanu Burzy. Po śladzie spalonej ziemi na znajomych terenach będących na wyciągnięcie łapy nie było śladu, a przynajmniej nie było widać jej gołym okiem, gdyż biały puch otulił zwęgloną ziemię.

Mogła zapobiec śmierci ojca oraz Skrzypu. Wystarczyło jedynie pokonać czarny pas przecinający kocie tereny.

Śnieżnobiały śnieg został zabarwiony na czerwono, gdy kocica została odrzucona do rowu przez nadjeżdżającego Potwora. Minęła wieczność, nim udało jej się podnieść z zimnego puchu, po czym na chwiejnych nogach ruszyła poprzez ośnieżone wrzosowisko w kierunku rzeki.

<Śnienie? Jak się miewa moja ulubiona czarna owocówka?>

Od Wełnistej Mszycy CD. Nieustraszonego Chomika

Przeszłość

Nieustraszony Chomik zadała asystentce medyka naprawdę trudne pytanie. Kotka przeniosła spojrzenie na gwieździste niebo. Zwlekała z odpowiedzią, ponieważ nie chciała okłamywać szylkretowej wojowniczki, jak i również nie chciała zawieść ojca, wyznając, że zamiast cząstki to jest najprawdopodobniej takim małym ledwo widocznym gwiezdnym paprochem. Samo to porównanie wywołało na jej pyszczku delikatny uśmiech.

— To bardzo dobre pytanie, Nieustraszony Chomiku — miauknęła, przenosząc wzrok na wojowniczkę. Nie pamiętała, kiedy ostatnio jakiś kot nienależący do jej rodziny czy bliskich zadał jej pytanie o to, jak się czuje. Nawet jeśli tym razem pytanie dotyczyło jej domniemanego powiązaniem z Klanem Gwiazdy. — Jak się czuję... chyba zależy to od pory dnia oraz aktualnego sezonu. Porą zielonych liści, w szczególności upalną, często łapię się na myśli, że wolałabym być kotem o pospolitym kolorze futra oraz oczu, w tym samym czasie pozostając, tym kim jestem. Wtedy byłoby o wiele łatwiej funkcjonować.

Nieustraszony Chomik nie wyglądała na usatysfakcjonowaną odpowiedzią. Wełnista Mszyca poruszyła nerwowo nosem, mając nadzieję, że kocica nie zacznie drążyć tematu i może jednak zadowoli się taką odpowiedzią, która nieco schodziła z tematu. Bo cóż innego miała powiedzieć? Miała przed srebrzystą przyznać, że Szara Skóra kłamie? Przyznać otwarcie, że te wszelkie znaki od Klanu Gwiazdy, Biały Paw oraz narodziny trójki śnieżnobiałych kociąt o fioletowych i czerwonych oczach były zwykłym zbiegiem przypadków? I tylko jej wiara w Klan Gwiazdy była prawdziwa.

Fioletowe oczy ponownie wpatrywały się w granatowe niebo. Czuła na sobie spojrzenie tysiąca par oczu zmarłych wojowników. Patrzyli się na nią, oceniali. Zmrużyła oczy, po czym wzięła głęboki oddech, dzięki któremu wróciła jej pewność siebie.

— Widok gwieździstego nieba mnie uspokaja. — Tym razem powiedziała w pełni prawdę. — Jakaś część mnie najwidoczniej wciąż tęskni za domem, mimo misji, jaką mi przyszło nieść w Klanie Burzy. Czuję dziwne do wytłumaczenia przyciąganie przez Srebrzystą Skórę. Niewidzialną więź? — Przechyliła głowę, zastanawiając się, czy dobrze dobiera słowa. Może po prostu każdy z medyków ze względu na swoje powołanie czuł się jak Wełnista Mszyca i nijak się miało do tego jej pochodzenie zmyślone przez ojca, jak i domniemane powiązanie z Białym Pawiem. — Może, gdybym nie była tylko cząstką Klanu Gwiazdy, a jego większym fragmentem wszystko byłoby łatwiejsze... — dodała nieco ciszej, ledwo słyszalnie. — Nieustraszony Chomiku. Wiem, co wciąż mówią o tobie pozostali wojownicy. — Podjęła łagodnie, obawiając się w głębi duszy reakcji kocicy. Pamiętała te przykre wydarzenia, w których Nieustraszony Chomik brała udział. — I chce, abyś widziała, że one cię nie definiują. Jesteś dobrą kocicą. — Uśmiechnęła się, dodając w myślach "zagubioną, lecz dobrą." — Wiem to. Klan Gwiazdy również to wie. Inni również to zobaczą.

Nieustraszony Chomik była podobna do Wełnistej Mszycy. Zależna od rodzica, który był dla niej wzorem. Może w głębi duszy kotka widziała, że jej matka nie była idealna, podobnie jak według medyczni nie był idealny jej ojciec? Tylko z miłości do rodzica, nie potrafiła tego otwarcie przyznać.

Może, gdyby Leszczynowa Wiązka żyła, wszystko byłoby łatwiejsze? Na myśl o zmarłej matce, albinoska poczuła ukłucie w sercu. Nie udało jej się skontaktować ani razu odkąd zmarła. Trochę jej zajęło nim zrozumiała, że matka nie trafiła do Klanu Gwiazdy.

~~~

Aktualnie

Kryjąc się wśród gęstych zarośli, ostatni raz spojrzała w stronę terenów Klanu Burzy. Miejsca, które jeszcze chwilę temu mogła nazwać swoim domem. Myśl, że czuła się w tej chwili bezpieczniej na terenach Wilczaków, niż na rodzimych terenach była okrutna. Podobnie jak poczucie bezsilności oraz poczucie wstydu do samej siebie wobec pobratymcom, których opuściła.

Widziała, że na terenach klanów, do którego należy Brukselkowa Zadra czy Wilgowa Gorycz nie powinna pozostać zbyt długo. Stawiając po cichu kroki, coraz bardziej oddalała się od granicy, mając nadzieję, że uda jej się dotrzeć do terenów niczyich, znaleźć bezpieczne schronienie i jakoś dotrwać do świtu. Miała nadzieję, że Tańcujące Pierze nie zmieni swego zdania i nie ruszy za nią w pogoń, pozbywają się tym samym naocznego świadka.

Dla Klanu Burzy najprawdopodobniej była martwa. Podobnie jak Królicza Gwiazda, Szara Skóra, Skrzypiący Skrzyp, Sójczy Błękit i inni. Tylko oni naprawdę stracili życie, a ona nie. Wciąż oddychała, a jej serce wciąż biło. Zbyt szybko. Jeśli jednak dzięki temu mogła zapewnić Białemu Strumieniowi, Lotosowemu Pąkowi oraz innym kotom bezpieczeństwo, mogła pozostać martwa.

Jednak jak mogła zaufać kotom, którzy na jej oczach pozbawili życia jej ojca. Kotom, w których obronie jeszcze nie tak dawno stanęła, gdy jako maluchy psocili na zgromadzeniu, a teraz pozbawili życia części członków Klanu Burzy, wykorzystując zamieszanie wywołane pożarem, pochodzącym najprawdopodobniej z samych czeluści Mrocznej Puszczy? Czy to była kara za śmierć Aminkowej Łapy?

Zatrzymała się. Tylko dzięki Bąbelkowemu Pluskowi oraz swojemu niespotykanemu wyglądowi wciąż była żywa. Dzięki swoim fioletowym oczom oraz śnieżnobiałej sierści. Była przeklęta. Teraz tego była pewna.

— Znowu milczycie... — odezwała się cicho, w przestrzeń. Trzęsła się, łykając łzy. Przed oczami wciąż co jakiś czas pojawiał jej się obraz martwego ojca oraz Tańcującego Pierza mającego szaleństwo w oczach. Może, zamiast jak ostatni tchórz powinna stanąć i zmierzyć się ze spiskowcami? Może jeszcze mogła zawrócić? Jeszcze nie było za późno, prawda? — Proszę, Klan Burzy już wystarczająco wycierpiał...

Osunęła się na ziemi, lądując w niewielkim dole. Mimo chęci nie była w stanie się podnieść. Bezradnie wyciągnęła łapy przed siebie, tak jakby próbowała coś pochwycić, po czym położyła ociężałą głowę na ziemi, pozwalając otulić się przez mrok oraz chłód.

Koniec sesji

Od Wełnistej Mszycy CD. Brukselkowej Zadry

**skip, teraźniejszość, a dokładniej tuż po śmierci Aminkowej Łapy**

Wełnistę Mszycę od dobrych kilku dni dręczyły koszmary z udziałem Tańcującego Pierza. Postać młodego rudego kocura owładniętego furią po utracie brata, Aminkowej Łapy, co noc jawiła się w umyśle medyczki początkowo pod postacią lisa, nawet jeśli w ciągu dnia nie miała okazji na niego wpaść w obozie. Kotka najzwyczajniej w świecie zaczęła go unikać po ich ostatniej konfrontacji w lecznicy w dniu, w którym Aminkowa Łapa dołączył na Srebrzystą Skórę. Natomiast nocna mara przez większość czasu trwania snu była tak realistyczna i obarczała winą asystentkę Wdzięcznej Firletki, jednak bywały również noce, w których kocur znużony jej tłumaczeniem, tracił cierpliwość i w akcie zemsty rzucał się jej do gardła. Wówczas albinoska wybudzała się ze snu z krzykiem.
Dzisiejszej nocy było podobnie, jednak tym razem w porę udało jej się wcisnąć pyszczek w mech, aby stłumić krzyk i nie wybudzić mieszkańców Skruszonego Drzewa. Nie chciała dodawać im dodatkowych zmartwień, których mieli w ostatnim czasie wystarczająco dużo.
Wełnista Mszyca ostrożnie podniosła się ze swojego posłania i po cichu wyszła na zewnątrz lecznicy. Obawiała się, że wpadnie na Białego Strumienia lub Lotosowy Pąk, których mogła zmartwić swoim stanem, a dokładniej podkrążonymi i zaczerwionymi oczami, jednak na szczęście jej bracia najprawdopodobniej znajdowali się poza obozem. Nie zdziwiłaby się, gdyby Lotos znajdował się w tym momencie w Grocie Pamięci, mieszając barwniki na zbliżające się ceremonię co poniektórych uczniów, a Biały umacniał ściany korytarzy w tunelach.
Może ona również powinna wymknąć się z obozu? Mogła spróbować odszukać Mglistego Snu oraz pozostałych Świetlików, aby się upewnić czy są cali, jak i ponownie zaproponować im azyl w Klanie Burzy. Mogła również spróbować zasięgnąć języka samotników spotkanych na granicy na temat niebieskiego niewiadomego kota, którego ciało zdobiły rozety i prawdopodobnie wciąż gdzieś tam przebywał więziony przez Dwunożnych. Mogła również mimo obaw udać się na granicę z Klanem Wilka z nadzieją, że uda jej się spotkać z Brukselkową Zadrą. Mogła spróbować wykonywać te wszystkie rzeczy naraz, jednak najpierw musiała załatwić jeszcze jedną sprawę.
– Tak mi przykro, Aminkowa Łapo... Przepraszam, że nie zareagowałam w porę i nie byłam w stanie ci pomóc... – szepnęła, mając nadzieję, że jej słowa dotrą do gwieździstych uszu zmarłego ucznia. Mimo, że widziała wiele śmierci kotów, głównie starszych, to właśnie śmierć młodego kocura w ostatnim czasie nią najbardziej wstrząsnęła. Głównie dlatego, że gdyby kocur przyszedł do medyków wcześniej, gdy zamiast dławiącego kaszlu z krwią doskwierała mu początkowo chrypka, mógł uniknąć śmierci. Nie rozumiała, dlaczego kocur zwlekał z zawitaniem do medyków.Czyżby się obawiał, że Wdzięczna Firletka oraz Wełnista Mszyca nie zechcą mu pomóc? – Tańcujące Pierze ma pełne prawo być na mnie zły i obwiniać mnie o twoją śmierć... Gdybym mogła, oddałabym ci jedno ze swoich żyć, a nawet to jedno jedyne, które posiadam...
Zamilkła, gdy kątem oka spostrzegła biało-niebieską postać opuszczającą legowisko wojowników. Był to nie kto inny jak Szara Skóra, jej ojciec. Stary wojownik o krępej budowie ciała przeciągnął się w wejściu, po czym dostrzegając swoją córkę siedzącą niedaleko wyjścia z obozu, zbliżył się do niej. Przez dłuższy czas milczał, aż w końcu jego pysk opuściły słowa, wyrażające niezadowolenie dotyczącego wyglądu córki.
– Twoje podkrążone oczy wyglądają paskudnie, nie mówiąc o twojej skołtunionej brudnej sierści. Wyglądasz jak przybłęda, a nie posłaniec Klanu Gwiazdy. Doprowadź się do porządku, bo inaczej skalasz moje, swoje i twoich braci dobre imię. Jesteście córą i synami Srebrzystej Skóry. Jesteście wyjątkowi i macie pozostać nieskazitelni. – Prychnął. – Nie możesz pozwolić, aby śmierć jakiegoś zwykłego kota aż tak na ciebie wpłynęła. W szczególności jednego z tych problematycznych kotów... Wystarczy, że już jeden z nich namieszał ci w głowie. Klan Gwiazdy najwyraźniej jeszcze czuwa nad tobą, skoro nadal pozbywa się otaczających cię rozpraszaczy.
Nie oczekiwała od swojego ojca jakichkolwiek przejawów empatii. Nie chcąc wdawać się w nim dyskusję, zapewniła go, że później zadba o poprawę swojego wyglądu. Szara Skóra odchrząknął, by chwilę później podniósł się i opuścił obóz.
Wełnista Mszyca westchnęła. Zadbanie o siebie w tym momencie było ostatnią rzeczą, na którą miała ochotę. Zamiast tego zamierzała w ciągu najbliższych dni porozmawiać ze wszystkimi członkami Klanu Burzy, zarówno z tymi, z którymi rozmowa przychodziła jej z łatwością, jak i z kotami, którzy nie darzyli jej jakimkolwiek dobrym uczuciem. Z tymi, z którymi znała się od narodzin, jak i również z tymi, którzy zamieszkali w klanie parę wschodów słońca temu. Liczyła na to, że rozmowa z współklanowiczami i prośba, aby nie bagatelizowali rozwijających się objawów chorób, jak i zwracali uwagę na pozostałych wojowników sprawi, że już nigdy nie powtórzy się podobna sytuacja. Mogła również poprosić brata, aby udostępnił jej na parę godzin w ciągu dnia Grotę Pamięci i za zgodą Króliczej Gwiazdy, Zawodzącego Echa i Wdzięcznej Firletki mogła zwołać zebranie klanu, podczas którego opisać przebieg groźnych chorób i uczulić wojowników na ich charakterystyczne symptomy. Wspólnie mogli zadbać, aby tragedia, jakiej doświadczyli przyczyniła się do czegoś dobrego.

wstrzymanie sesji lub koniec sesji

Od Wełnistej Mszycy

Razem ze Skrzypiącym Skrzypem opuściła obóz. Bury van dopasował tempo kroków do wolniejszego chodu medyczki.
– To Skrzydlatą Płomykówkę powinieneś zabrać na spacer, a nie mnie… – miauknęła cicho, zatrzymując się nieopodal Martwego Szlaku. Nie miała z tym miejscem dobrych wspomnień. Cóż się dziwić, Martwy Szlak od zawsze był owiany złą sławą. Głównie wśród uczniów, jednak albinoska również wierzyła w to, że w tym miejscu jest jakieś przejście umożliwiające złym duchom przedostawanie się do świata żywych.
Przeniosła spojrzenie na gwieździste niebo, na którym gołym okiem dało się dostrzec gwiazdy. Ostrożnie zmrużyła oczy, przyglądając się konstelacjom, o których miała okazję słyszeć od chociażby Wędrującego Nieba oraz Lotosowego Pąku. Widok nocnego nieba powinien pomóc jej się zrelaksować, jednak zamiast tego czuła napięcie w każdej części swego ciała.
Zbyt wiele krwi wojowników Klanu Burzy zostało przelanej. Zbyt wiele kotów zaginęło, w bliżej lub mniej określonych okolicznościach. Napięcie w powietrzu było tak wyczuwalne, że sprawiało, że przy każdym zaczerpnięciu powietrza medyczka się dławiła. Zbyt wiele trosk zaprzątało jej myśli, a brzemię dźwigane na barkach zaczynało jej z każdym dniem coraz bardziej ciążyć.
Musiała spotkać się z Brukselkową Zadrą i przekazać jej słowa Mglistego Snu, jej syna. Musiała ją również poinformować o tym, że kocur odszedł i nie miała pojęcia dokąd ten się udał. Myśl, że ich obojga zawiodła, sprawiała, że ilekroć udawała się na granicę z Klanem Wilka, zawracała, prosząc Gwiezdnych, aby pośród iglastych drzew nie rozbrzmiało jej imię. I, o dziwo, przodkowie spełniali tę prośbę.
– Jak myślisz, Skrzypiący Skrzypie. Czy Księżycowy Odłamek żyje? Czy dwunożni, przez których został porwany, dobrze się nim zajmują? – spytała, wpatrując się w kocura załzawionymi oczami. Van, dostrzegając, że spacer na poprawę humoru przyniósł odwrotny efekt, nerwowo zastrzygł uszami. Zbliżył się do kocicy i oparł swój pysk na jej głowie. – Słoneczny Fragment, Burzowe Chmury, a jeszcze wcześniej Oświecona również opuścili nasz klan… Zawilcowa Korona i jego bliscy... A przed ich zniknięciami te okropne morderstwa. – Zmrużyła oczy, chowając pysk w szyi kocura. Na samą myśl o morderstwach, zarówno tych przed odejściem kremowego asystenta medyka, jak i tych, podczas których życie straciła ciężarna wieczna królowa, poczuła ukłucie w klatce piersiowej. Rozkwitająca Szanta poprosiła, aby dbała o jej syna. Ją również zawiodła. Podobnie, jak zmarłego Koziego Przesmyka, który również zginął z łap Wieleniego Szlaku. – Dlaczego Klan Gwiazdy pozwala, aby działa się krzywda kotom, które w żaden sposób na to sobie nie zasłużyły...
Kocur westchnął. Nie znał na to odpowiedzi, podobnie jak medyczka. Mimo to z jego pyska popłynął potok słów, mający dodać otuchy medycze.
– Księżycowy Odłamek na pewno żyje. Jestem pewien, że zdołał oczarować nie jedną dwunożną, która go teraz pewnie otacza czcią, jakby był najprawdziwszym odłamkiem Srebrzystej Skóry! Nie wierzę, że to mówię, ale jego futro i kształt pręg na nim były przepiękne! Dlatego go porwali, bo ich oczarował! A Słoneczny Fragment wraz z Burzowymi Chmurami na pewno udali się na poszukiwania Oświeconej z zamiarem sprowadzenia jej z powrotem do klanu! Potrzebują tylko czasu, aby z powrotem znaleźć się na terenach Klanu Burzy. Sporo czasu.
Łatwo było powiedzieć. Poza terenami klanów czekało na koty wiele zagrożeń. Na ich terenach co prawda również, nawet z łap współbratymców. Wełnista Mszyca starała się być dobrej myśli, lecz z kwadru na kwadr powoli przestawała wierzyć, że kiedyś ponownie uda jej się dojrzeć srebrzysty pysk kronikarza czy poranione lico przewodnika.
Łzy medyczki moczyły kryzę kocura. Nie musiała udawać, że wszystko jest w porządku, jak na przykład podczas zajmowania się chorymi kotami, których nie chciała dołować swym złym samopoczuciem. Właściwie trudno było jej udawać, dlatego często kryła się w składziku, jednakże nie chciała dokładać dodatkowych zmartwień Wdzięcznej Firletce. Już sam fakt, że przeprowadziła z nią rozmowę na temat obrania innej ścieżki i wyznania Księżycowego Odłamka, jak i jej własnego, sprawiał, że czuła się winna.
Nie wiedziała, ile czasu spędziła na płaczu. W pewnym momencie zmęczona nim po prostu zasnęła, wtulona w sierść Skrzypa.

Od Wełnistej Mszycy CD. Księżycowego Odłamka

Sprawnie zmienili temat rozmowy. Wełnista Mszyca musiała przyznać, że od dobrej kwadry była w tyle z tym, co działo się w obozie, w szczególności poza lecznicą, nie licząc stanu zdrowia pacjentów oraz liczby zgonów. Pomysły Baziowej Łapy zdawkowo docierały do jej uszu, jednak Księżycowy Odłamek pomógł albinosce się z nimi zapoznać. Zeszli z głównej ścieżki, zajmując miejsce z boku, nieopodal krzewu.
Mimo że kotka starała się uważnie słuchać tego, co do niej kocur mówił, jej myśli wciąż krążyły wokół jej własnego wyznania sprzed chwili. Nigdy nie sądziła, że byłaby gotowa porzucić ścieżkę medyka, jednak jeśli dzięki temu naprawdę uszczęśliwiłaby srebrzystego przyjaciela, jak i on sam by tego pragnął, byłaby gotowa to uczynić.

~ ~ ~

Zniknął. Tak po prostu zniknął.
Wełnista Mszyca przez dłuższą chwilę stała jak wryta, nie spuszczając spojrzenia z dymnej kocicy, która dzieliła się z pobratymcami informacją dotyczącymi losu Księżycowego Odłamka. Kotka nie wierzyła własnym uszom. Przecisnęła się naprzód, opuszczając bok Skrzydlatej Płomykówki i stając naprzeciw Dryfującego Fluorytu. Miała ochotę nakrzyczeć na wojowniczkę, obarczyć ją winą za to, co spotkało kocura, jednak złość w niczym by nie pomogła. Zacisnęła oczy, starając się wyzbyć się pesymistycznych wizji.
Gdy powróciła do lecznicy, pierwszym, co uczyniła, było złożenie modłów do przodków zamieszkujących Srebrzystą Skórę, aby zapewnili bezpieczeństwo zaginionemu. Miała nadzieję, że jej prośba dosięgnęła gwiazd.

~ ~ ~

Podsłuchała rozmowę ojca z jednym z kotów. Ku zaskoczeniu albinoski, jej ojciec rozmawiał z Skrzypiącym Skrzypem. Szara Skóra nie krył zadowolenia w związku z uprowadzeniem Księżycowego Odłamka przez dwunożnych, doszukując się kary za to, że wyznał miłość medyczce i namieszał jej w głowie. Dziwnie było obserwować ojca dążącego niechęcią Księżyca, gdy za czasów kocięcych Alba z przyjemnością dzielił się w kociarni z ciekawskimi kociętami różnymi informacjami i historiami, w szczególności z małym Księżycem, który był jego głównym słuchaczem informacji na temat jego potomstwa i ich wyjątkowości.
Co jeśli Szara Skóra miał rację? Co jeśli Klan Gwiazdy w jakiś sposób przyczynił się do porwania Księżyca przez dwunożnych? I to tylko dlatego, że Wróżka chciała zadbać o samopoczucie jednostki, a nie o grupę.
Osunęła się na trawę, wierząc w to, że jakoś przyczyniła się do zaginięcia kocura. Skrzypiący Skrzyp drgnął uchem, gdy zrozumiał, że ktoś nieproszony znajduje się w okolicy. Ruchem głowy wskazał na miejsce, gdzie skrywała się Wełnista Mszyca. Razem z Szarą Skórą powoli zbliżyli się w kierunku kryjówki asystentki medyka.
– W–Wróżka? – Zaskoczony van poruszył nerwowo uszami, przenosząc pośpiesznie spojrzenie na ojca albinoski stojącego za nim. – To Wełnista Mszyca...

~ ~ ~

Pora Nowych Liści

Zajmowanie się chorymi, jak dotychczas, jednak większość rzeczy w lecznicy wykonywała automatycznie bez zbędnej radości. Gdy Złota Wydma zajrzała do lecznicy, sprawnie oczyściła łapę kotki i pozbyła się z niej ciała obcego.
– Nie uwierzysz, gdzie go sobie wbiłam… w moim własnym legowisku – podpowiedziała wojowniczka, dostrzegając, że Wełnista Mszyca nie była zainteresowana zgadywanką. – Jestem pewna, że to sprawka jednego z kociąt Brzozy… albo Bursztynu.
– Mhm… – mruknęła Wełna podczas nakładania maści mającej zapobiec rozwojowi infekcji. – Gotowe.
Kolejnymi pacjentami, którymi przyszło albinosce się zająć wraz z Wdzięczną Firletką byli wymiotująca Dryfujący Fluoryt przyprowadzona przez Zawodzące Echo oraz schorowane rodzeństwo w postaci Lodówkowej Łapy oraz Gadożerowej Łapy. Białofutrym zajęła się uczniem osobiście, chcąc spróbować go lepiej poznać. Był podobnie jak Wróżka i jej bracia biały, jednak według ojca kocur był zwyczajnym kotem, w dodatku głupim, skoro przyniósł do obozu zatrutą piszczkę.
– Dziękuję za twoją pomoc w lecznicy – zwróciła się do kocurka po podaniu mu kocimiętki. – Mimo, że było to chwilowe, twoja obecność była pomocna.
– Naprawdę?
– Naprawdę.
Gadożer wydawał się być szczerze zaskoczony, że ktoś go pochwalił. W końcu ostatnio wiele kotów mu dogryzało, bądź łypało złowrogo w związku z domniemaną odpowiedzialnością za otrucie Strzępotkowego Kokonu. Była to prawdziwa tragedia, jednak szukanie winowajcy nie służyło zjednoczeniu klanu, w szczególności po fali zaginięć kotów czy ich śmierci.
– Czy Dryfujący Fluoryt spodziewa się kociąt? – zagaił, kątem oka zerkając na starszą pacjentkę.
– Myślę, że nie. Złe samopoczucie, jak i nudności, nie muszą wskazywać na ciążę. – Na dłużej zatrzymała spojrzenie na kocicy, która spijała powoli wodę z kuli mchu. Na jej głowie znajdował się okład. – Myślę, że czymś się po prostu zatruła i zwlekała z przyjściem do nas.
– Skąd to wiesz? Przecież tylko na nią spojrzałaś!
– Miałam do czynienia z wieloma pacjentami, dzięki czemu czasami zwykłe spojrzenie na chorego pomaga mi w diagnozie.

~ ~ ~

– Ej! Nie jestem przecież tak stary! – burknął Skrzypiący Skrzyp, gdy Wełnista Mszyca zasugerowała mu kilkudniowy odpoczynek. Kocur uskarżał się na bóle stawów. – Jeszcze chwila i zasugerujesz, abym udał się do starszyzny!
– Właściwie… ostatnio zasugerowałam Zawodzącemu Echu, aby rozpatrzył twoją kandydaturę na swojego zastępcę. Króliczej Gwieździe nie pozostało zbyt wiele czasu, a lider musi mieć zastępcę…
– Żartujesz... Powiedz, że żartujesz!
– Co? N-nie... – Buras radośnie otarł się łebkiem o Wełnistą Mszycę. – Skrzypie, s-spokojnie... Zaraz rozniesiesz lecznicę! Byłeś po prostu jednym z kilku kandydatów, których mu zaproponowałam... pamiętaj, że to do Zawodzącego Echo będzie należeć decyzja.
– Kogo jeszcze zaproponowałaś? Niech zgadnę. Oskrzydlonego Ognika lub Śniącego Obserwatora? Dzikiego Berberysa lub Zwiewny Mak? A może kogoś ze starszych... Słodką Dziewannę lub Rudą Lisówka? Nie, on chyba raczej nie mógłby...
– Nie powiem ci, bo zaraz wszystko wszystkim wypaplasz i zrobi się wielkie zamieszanie!
– No, weź nie bądź taka. Powinienem wiedzieć, kto jest moim rywalem.
– Rywa... Pamiętaj, że Zawodzące Echo może nie uważać, że będziesz nadawał się na zastępcę – miauknęła, dostrzegając, że kocur nieco posmutniał. – Ale według mnie nadawałbyś się w sam raz. Jesteś pomocny, miły, stawiasz dobro klanu na pierwszym miejscu, wierzysz w Klan Gwiazdy, jak żaden inny kot... – W jej myślach oprócz Skrzypiącego Skrzypu również pojawił się Mglisty Sen. – właściwie byłbyś dobrym medykiem, ale chyba za poźno na twój trening...
– Nigdy nie jest za późno – zauważył, po czym tym razem spokojnie zbliżył głowę do medyczki i lekko się z nią zetknął czołem – Dzięki.
Po raz pierwszy od dawna uśmiechnęła się, i to tak naprawdę.
Kocur radosnym krokiem opuścił lecznicę, zupełnie zapominając o bólu mięśni. Najwidoczniej najlepszym lekarstwem jest nadzieja.
Po skończeniu pracy, Wełnista Mszyca zajęła się sprzątaniem miejsca pracy. Pozbyła się ziół nienadających się do spożycia i zmiotła kurz ogonem. W trakcie sprzątania kichnęła.
– Czyli to ty mnie zaraziłaś...
Biały Strumień stał w wejściu do lecznicy. Zaraz również i on kichnął na potwierdzenie swoich słów. Kotka zaprosiła brata do zajęcia jednego z wolnych miejsc. Nim udała się na spoczynek, dopilnowała, aby główny przewodnik zażył zioła, jak i podarowała kocurowi "inhalator" domowej roboty mający pomóc mu oddychać podczas snu. Tuż po wyjściu kocura, przed pójściem spać, zdecydowała się również sama zażyć zioła na katar i chrypkę.

Wyleczeni: Złota Wydma, Gadożerowa Łapa, Lodówkowa Łapa, Dryfujący Fluoryt, Skrzypiący Skrzyp, Biały Strumień, Wełnista Mszyca

Od Wełnistej Mszycy CD. Księżycowego Odłamka

Potężny skip, bo czemu nie

Przez dobre kilka tygodni starała się przeanalizować relację łączącą ją i Księżycowy Odłamek. Sama sobie się dziwiła, że wcześniej nie zauważyła zachowania kocura, jasno wskazującego na to, że nie darzy jej jedynie przyjacielskim uczuciem. Z białego pyska raz za razem wychodziło ciche, żałosne westchnięcie. Była wręcz przekonana o tym, że Księżycowy Odłamek spostrzega ją w identyczny sposób jak ona jego. Marszcząc nos, pacnęła łapą naczynko, z którego wysypały się zebrane dla starszyzny zioła. Czując na sobie pytające spojrzenie Wdzięcznej Firletki, nerwowo zastrzygła uszami. Odkąd Zawilcowa Korona odszedł, atmosfera w legowisku medyków była bardziej napięta, a Wełnista Mszyca czuła na sobie jeszcze większą presję, głównie z powodu ojca. Niebieskiemu odpowiadało odejście Zawilcowej Korony. Nie raz wspomniał podczas rozmowy z córką na osobności, że jeszcze chwila i również szylkretka odejdzie, a wtedy albinoska będzie miała władzę absolutną w lecznicy.
To od niej będzie zależało, kogo przyjmie, a komu odmówi podjęcia szkolenia na medyka. To od niej będzie zależało przekazanie wiedzy kolejnemu pokoleniu. To na jej barki spadnie odpowiedzialność za chorych.
Ta wizja ją przerażała. Tak bardzo, że zaczęła prosić przed snem Klan Gwiazdy, aby nim zdecydują się wezwać do siebie Wdzięczną Firletke, zabrali ją, a nie starszą i doświadczoną medyczkę.
Wełnista Mszyca przeniosła spojrzenie na szylkretkę, która zajmowała się właśnie jej bratem, Lotosowym Pąkiem. Kronikarz nadwyrężył swoje struny głosowe w trakcie opowieści historii klanu, a oprócz tego najprawdopodobniej przewiał się podczas polowania.
– Wdzięczna Firletko... możemy później porozmawiać? W cztery oczy? – zaczęła nieśmiało, obawiając się reakcji medyczki. Wolała się z nią podzielić tym, co ją trapiło.
I nieważne, co jej odpowie szylkretowa kocica, koniecznie musiała później porozmawiać z Księżycem.

~ ~ ~

Od ostatniej rozmowy z Księżycowym Odłamkiem mijali się bez słowa, wymieniając ze sobą pojedyncze spojrzenia. Właściwie to Wełnista Mszyca była tą, która zerkała na niebieskiego kocura, gdy mijali się w tunelu bądź w wejściu do obozu. Niebieski za pomocą innych zmysłów niż wzroku wyczuwał jej obecność. Dostrzegała, jak jego sierść lekko się stroszyła, gdy zdawał sobie sprawę, że znajduje się blisko niego, bądź jak porusza nosem i marszczy go, gdy wyczuwał jej zapach.
– Księżycowy Odłamku... – miauknęła, zauważając, że kocur przyspieszył kroku. Odwróciła się, decydując się z nim skonfrontować. Nie chciała, aby przez nieodwzajemnione uczucia ich relacja podupadła. Kochała go, był dla niej cennym towarzyszem i nie mogła pozwolić, aby sytuacja się powtórzyła, jak po śmierci jego matki, gdy zaszył się w samotni i nie dopuszczał do siebie nikogo.
Albinoska długo myślała. Bardzo długo. I doszła do wniosku, że Księżycowy Odłamek naprawdę ją kocha. Prawdziwą ją, a nie wersję, którą starał się wykreować jej ojciec, przypisując jej powiązania z Białym Pawiem. Nie kochał ani nie pogardzał nią z powodu wyglądu. Pokochał ją za to, kim była. Za jej charakter i najprawdopodobniej fakt, że zawsze przy nim była.
Kronikarz próbował się wymknąć, próbując zbyć asystentkę, jednak Wełna zastawiła Księżycowi drogę. Nieśmiało poruszyła temat ich ostatniej rozmowy, dostrzegając, że kocur nie był skory do udzielania odpowiedzi. Kręcił się nerwowo, starając się ją wyminąć, a nawet przypadkowo uderzył ją końcówką ogona w pysk.
Była oszustką, a oszustwo zapoczątkował jej ojciec chwilę po narodzinach trójki kociąt. Na ile mogła, ciągnęła szopkę, jednak z upływem księżyców przestawała wierzyć, że wraz z braćmi była ukochaną przez Gwiazdy. Biały Paw i narodziny kociąt po jego śmierci, które zdobiła biała sierść, były czystym przypadkiem. Szczerze, była pewna, że Gwiezdni Przodkowie gardzili nimi, całą trójkę, rzucając co rusz pod ich łapy kolejne wyzwania, rozczarowania i straty bliskich kotów. W dodatku, fakt, że ignorowali jej prośby o kontakt i jedynie zsyłali te same sny na zgromadzeniu.
Więc skoro została już skazana przez nich na potępienie, to może mogłaby im dać po prostu kolejny powód do nienawidzenia jej?
– Chodzi o to... – urwała. Wzięła haust powietrza, nim kontynuowała. – Księżycowy Odłamku, czy od naszej ostatniej rozmowy twoje uczucia względem mojej osoby uległy zmianie? – zaczęła, nie mając pojęcia, czy kocur dalej skrycie ją kocha. Nie rozmawiała z nim, jednak jego ruch głowy w stronę podłoża dał jej odpowiedź. Nadal coś do niej czuł. Być może mniej niż dotychczas, jednak ciągle żywił do niej jakieś pozytywne uczucie. – Jeśli twoja odpowiedź brzmi tak... to... gdybyś dał mi trochę czasu, myślę, że mogłabym odwzajemnić twoje uczucia. M-myślę, że byłabym w stanie spojrzeć na ciebie w taki sam sposób, w jaki ty na mnie patrzysz czy też właściwie odbierasz. – Nerwowo poruszyła pyszczkiem. – Jesteś dla mnie jednym z ważnych, jak nie najważniejszych, kotów w moim życiu, Księżycu.
Poczuła jakąś ulgę, gdy skończyła mówić, jednak zaraz pojawiły się kolejne niepewności. Naprawdę nie chciała rezygnować z funkcji medyka, w dodatku nie chciała porzucać Wdzięcznej Firletki. Jednak, gdyby miała zostać partnerką Księżyca, to musiałaby porzucić kolejny raz dotychczasowe życie. Na razie wciąż była asystentką, a podczas rozmowy z Firletką jedynie podzieliła się swoimi rozterkami. W końcu skoro Księżyc wyznał jej swoje uczucia, czy raczej naokoło je wyjawił, to myślał o niej jako swojej potencjalnej partnerce?
Nerwowo poruszyła nosem. Nawet nie chciała myśleć o tym, jak zareagowałaby jej ojciec, gdyby się dowiedział. Byłby wściekły i na pewno uznałby, że została opętana przez Duchy Mrocznej Puszczy, skoro w jej głowie zaległy się takie myśli. Dodatkowo Królicza Gwiazda oraz Zawodzące Echo byliby rozczarowani jej decyzją, w końcu zastępca dał jej szansę, a ona ją mogła zaprzepaścić. Dodatkowo mogła przyczynić się do porzucenia wiary w Klan Gwiazdy przez koty, które wierzyły w Srebrzystą Skórę i czciły Białego Pawia, jak i doszukiwały się go w trójce białych kociąt.
Z oczu kotki zaczęły spływać łzy. Z całych sił starała się nie pociągać nosem, aby nie dać po sobie poznać, że płacze.

< lmao Księżyc, daj kosza wełnie, będzie śmiesznie. nonchalant księżyc time, a wełna clown time  albo kg uzna, że approved i dam im błogosławieństwo i zmiana w kodeksie będzie hehe >

Wyleczeni: Lotosowy Pąk

Od Wełnistej Mszycy CD. Kocimiętkowego Wiru

Wełnista Mszyca zaniemówiła. Nie spodziewała się, że kiedykolwiek zostanie posądzona o łamanie kodeksu, tym bardziej z kotem, którego prawdopodobnie ani razu na oczy nie widziała, a tym bardziej nigdy z nim nie rozmawiała. Ciężko było z kimś takim budować jakąkolwiek relację, a ty bardziej romantyczną. Nerwowo poruszyła uszami, nie chcąc, aby rudaska wykrzykiwała na całe gardło nieprawdę.
– Naprawdę nie wiem, kim jest Wilczy Skowyt... – miauknęła łagodnie, nie chcąc, aby ich rozmowa eskalowała w jakąś kłótnie czy większą aferę. – Jedyne koty, jakie znam z waszego klanu to lider, zastępca oraz medycy... Wybacz, ale zostałaś najprawdopodobniej przez niego okłamana.
Nie wiedziała, dlaczego kocur powiedział, że jest w związku z kotką z innego klanu, w dodatku z medyczką. Czyżby chciał zadrwić z rudej kotki w związku z tym, że wsadzała swój nosek w jego romantyczne życie? Czy z tego całego Wilczego Skowytu był zgrywus?
– O-ostatnio na zgromadzeniu rozmawiałam tylko z Wilgową Goryczą, jeśli chodzi o wojowników z innych klanów – wyznała, zastanawiając się, czy teraz kotka nagle nie stwierdzi, że jednak romansuje z burym, a nie czekoladowym. – Poza tym, kodeks wojownika nie zabrania związku z kotem z innego klanu... – zauważyła. Za późno jednak ugryzła się w język. Kotka, która stała przed nią, musiała na swój sposób interpretować kodeks i uważać, że koty należące do różnych klanów i wchodzące ze sobą w związek są zdrajcami.
Pysk kotki opuścił kolejny potok słów. Rudaska nie zgadzała się ze słowami Wełnistej Mszycy, starając się przekonać ją do swoich racji. Mimo że rozmowa z kotką mająca inne zdanie była wyczerpująca, Wełnista Mszyca uciszyła się, że mogła poznać tak barwną postać, jaką była Kocimiętkowy Wir. Z nią na pewno wilczacy się nie nudzili w klanie.
W końcu ścieżki kotek się rozeszły. Zarówno Wełnie nie udało się przekonać Kocimiętki do swoich przekonań i wyjaśnień, jak i Kocimiętce Wełny do swoich. Zielonooka, prychając pod nosem, odwróciła się na pięcie i powróciła na swoje tereny, znikając pomiędzy drzewami. Wełnista Mszyca natomiast powoli zaczęła kierować się z powrotem do obozu, zbierając po drodze kilka ziół łagodzących bóle głowy i zmęczenie.

Dalej przeszłość, ale skip

Z legowiska po prawej stronie, od tego, które zajmowała Wełnista Mszyca, dochodziło cichutkie pochrapywanie Wdzięcznej Firletki. Liliowa szylkretka, zwinięta w kłębek, miała wtulony pysk w swój ogon, którym szczelnie się opatuliła. Albinoska przez chwilę skupiała spojrzenie na kotce, by w końcu przenieść je na śpiącego kremowego kocura. Jego grzbiet powoli unosił się i opadał. Podczas snu wyglądał o wiele przyjaźniej niż za dnia podczas pracy. Wełnista Mszyca uśmiechnęła się pod nosem, po czym po cichu podniosła się ze swojego legowiska i po przejściu paru kroków przycupnęła w wejściu do lecznicy. Oparła łebek o kamienny próg, wlepiając spojrzenie w gwieździste niebo.
Zastanawiała się, czy gwiezdni przodkowie mieliby jej za złe, gdyby zrezygnowała z funkcji medyka, tylko dlatego, że kwadrę temu Księżycowy Odłamek wyznał jej miłość. Zdała sobie sprawę, że zraniła kocura, nawet jeśli odpowiedziała mu zgodnie z prawdą, że go kocha. Był to jednak inny rodzaj miłości niż ta, którą darzył ją niebieski. Zrozumiała to jednak zbyt późno.
Ale może w przyszłości udałoby jej się odwzajemnić jego uczucia? Gdyby się choć trochę wysiliła i spróbowała spojrzeć na Księżycowy Odłamek inaczej niż dotychczas to może...
Nie wiedziała tego, nie umiała sobie nawet wyobrazić siebie i kronikarza tworzących parę, po tym, gdyby wróciła na ścieżkę wojownika.
O ile mogłaby wrócić.
Nie chciała jednak porzucać ścieżki medyka. Uwielbiała pomagać rannym kotom i podnosić ich na duchu. Z przyjemnością wykorzystała zdobytą wiedzę i doskonaliła swoje medyczne umiejętności. Odkąd została uczennicą Wdzięcznej Firletki, naprawdę zaczęła czuć, że żyje, nawet jeśli ścieżka, którą obrała, była tym, czego oczekiwał od niej ojciec. A fakt, że nigdy nie będzie mogła posiadać partnera, a tym bardziej kociąt, jakoś nieszczególnie jej przeszkadzał. No, może czasami łapała się na myśli o tym, czy jej kocięta lub jej braci urodziłyby się normalne, czy ich ciałka byłyby pokryte białym futrem. Szara Skóra na pewno byłby wniebowzięty, widząc, że jego wnuczęta również są wyjątkowymi kociętami, o śnieżnobiałym futrze i fioletowych lub czerwonych oczach, jednak Wełnista Mszyca, gdyby miała taką możliwość, zapragnęłaby odebrać ten dar będący przekleństwem każdemu z ich potomków.
Westchnęła, przygnębiona, że zraniła nieumyślnie kolejnego z bliskich jej kotów. Czy właśnie przed tym przestrzegał ją biały kociak ze snu?

<Kocimiętko? myślę, że wstrzymanie sesji, z możliwym wznowieniem w przyszłości jest jakby okey na ten moment >

Od Wełnistej Mszycy

!! tw: w dalszej części krótki opis porodu, jak i uwzględnienie śmierci młodych !!

Skrzydlata Płomykówka była w ciąży. Na razie jedynym kotem, który wiedział o tym, że kocica była przy nadziei była Wełnista Mszyca. Srebrzysta kategorycznie zabroniła medyczce wspominać komukolwiek o swoim stanie, w tym pozostałym medykom oraz reszcie swojej rodziny.
– Jesteś pewna? – spytała, nie do końca rozumiejąc, dlaczego wojowniczka nie chciała podzielić się wielkimi wieściami z kimkolwiek z bliskich, w szczególności z matką i siostrą. Przecież mogła liczyć na ich wsparcie oraz pomoc? Więc dlaczego?
– Skoro tylko ty się zorientowałaś, to znaczy, że jest to początek ciąży. Póki mój brzuch jest jeszcze mały, chce sama nacieszyć się obecnością swoich kociąt, nim będę zmuszona przenieść się do kociarni na sześć-siedem księżyców i słuchać rad matki, o tym, jak powinnam opiekować się młodymi. A, właśnie. Skrzypowi również na razie nic nie mów. Chcę mu sama powiedzieć, gdy będziemy na patrolu.
"Więc naprawdę byli razem. I to właśnie Skrzypiący Skrzyp był ojcem tych kociąt, rozwijających się pod sercem Płomykówki."
– Będziecie wspaniałymi rodzicami.

~~~

Plotki na temat partnerstwa burego vana i srebrzystej kocicy przybrały na sile. Nic dziwnego. Para oprócz wspólnego opuszczania obozu, w końcu zaczęła również w jego sercu spędzać ze sobą więcej czasu. Wspólnie dzielili języki, jadali posiłki, a w dodatku zasypiali wtuleni we własne boki. Żadne z nich jednak oficjalnie nadal nie przyznało się do partnerstwa z drugim kotem.
W wejściu do Skruszonego Drzewa stanęła Skrzydlata Płomykówka. Na jej pysku malował się grymas, który musiał być spowodowany bólami podbrzusza, na które kocica zaczęła się uskarżać. Albinoska zaprosiła wojowniczkę na wolne posłanie w głębi lecznicy i tuż po tym, gdy kocica się na nim położyła, przystąpiła do badania.
– Szkoda, że kodeks medyków zabrania ci posiadania partnera oraz potomstwa. Medycy również powinni zasługiwać na takie szczęście, na jakie mogą liczyć pozostałe koty. – Srebrzysta zamruczała, rozglądając się po lecznicy, w której oprócz śpiącego Burzowych Chmur na wolnym posłaniu nie było nikogo. – A tak naprawdę chciałabym, aby nasze kocięta były przyjaciółmi, jak my.
– Może do czasu narodzin twoich kociąt uda mi się znaleźć jakiegoś malutkiego kociaka w potrzebie, którego mogłabym przygarnąć... Mógłby ze mną mieszkać w lecznicy, a tam, mógłby mieć swoje małe posłanie – zaśmiała się, spoglądając na korytko, w którym medycy trzymali zioła do suszenia. Oprócz swojego aktualnego zastosowania naczynko mogło również służyć jako kołyska czy zabawka dla młodych i starszych kociąt. – Od jak dawna czujesz ból w podbrzuszu?
– Zaczęło się to wczoraj... pod wieczór, jednak ból był znośny. Dopiero teraz wezbrał na sile.
Łapy Wełnistej Mszycy uciskały lekko nabrzmiały brzuch Skrzydlatej Płomykówki. Wszystko wydawało się w porządku — kocięta powoli były już bardziej ruchliwe, co świadczyło o tym, że się dobrze rozwijają. Okolice gruczołów mlecznych również nie wykazywały żadnych nieprawidłowości. Ciąża wydawać by się mogło, przebiegała dobrze, wręcz wzorcowo. A jednak ten dziwny ból, który doskwierał młodej matce, którego sama cierpiąca, jak i medyczka nie potrafiła wyjaśnić, wzbudzał w albinosce niepokój. W szczególności, że podczas badania kocica nie uskarżała się na ból, który powinien przybrać na sile, gdy naciskała w miejscu bólu.
– To znak, że już pora, abyś przestała pełnić funkcję wojownika i skupiła się w pełni na sobie i swoich kociętach.
Do lecznicy zajrzała Sójczy Błękit, zatrzymując się niedaleko pacjentki i medyczki. Kocica niedługo po medyczce odkryła prawdę o stanie swojej córki. Od kilku wschodów słońca kazała córce przenieść się do kociarni, jednak Płomykówka była głucha na prośby matki, mówiąc, że nie chce siedzieć bezczynnie, skoro się dobrze czuje.
– Sójczy Błękit może mieć rację, Skrzydlata Płomykówko – mruknęła Wełnista Mszyca, dostrzegając, że słowa matki popsuły humor pacjentki. – Nie znalazłam nic, co mogłoby wzbudzić mój niepokój jako medyka. Żadnych nieprawidłowości. Ciąża rozwija się prawidłowo, zarówno dla ciebie, jak i twoich młodych. Za niecały księżyc powinnaś urodzić – tłumaczyła spokojnie, gdy w tym samym czasie kocicę między sobą wymieniły kilka zdań. – Jednak każdy gwałtowniejszy ruch, na który jesteś narażona podczas patrolu łowieckiego czy stres może przyspieszyć poród, jak i wydłużyć akcję porodową. Myślę, że przerwa od pełnienia funkcji wojownika, jak i przeniesienie do kociarni dobrze ci zrobi. W końcu chociaż przez chwilę będziesz miała całe legowisko dla siebie.
Kocica zgodziła się zrezygnować z części zadań pełniących przez wojowników, jednak nie była za tym, aby przenieść się do żłobka. Zamiast tego po badaniu częściej można było ją dostrzec w obozie, pomagającą w legowisku starszych, czy drzemiącą za dnia na swoim posłaniu. Również Skrzydlata Płomykówka pomagała Wełnistej Mszycy przy wyprawach medycznych.

~~~

O mało co się nie wygadała Oskrzydlonemu Ognikowi na temat siostrzeńców, który za niecały księżyc mieli się narodzić. Szybko pojmując, że kocica nie wyjawiła bratu informacji o ciąży, najwidoczniej tylko matce i być może Rudzik, kotka pośpiesznie starała się rudemu wytłumaczyć, że na pewno w przyszłości zostanie wujkiem, bo na pewno w przyszłości Płomykówka, Rudzik, a być może nawet jego przyrodnia siostra Pożar doczekają się potomstwa.
Uśmiechając się nerwowo, wpatrywała się w pysk kocura, który najprawdopodobniej kupił to, co mu powiedziała. Nim przeszli do innego tematu rozmowy, dotyczącego stanu piszczek, kocur wspomniał, że Płomykówka zrobiła się jakaś okrąglejsza, jednak winę zrzucił na porę nagich drzew i obżarstwo siostry.

~~~

Nucąc jedna z melodii kołysanki, zaplatała, czy bawiła się włosami Księżyca, przeczesując łapą dłuższe pasma jego sierści i wplatając w nie niebieskie pióra ptaków. Kocur był na tyle rozluźniony, że w pewnej chwili do uszu kotki doszło jego ciche pochrapywanie. Spał.
Lotosowy Pąk podsunął siostrze kolejne dekoracje, które miały się znaleźć w futrze kocura. W ciszy obserwował, jak Księżycowy Odłamek kolejny raz przybiera postać księżycowej księżniczki, najprawdziwszego odłamku gwieździstego nieba, czy właściwie srebrzystej skóry.
Wełnista Mszyca ostrożnie zniżyła pysk do głowy kocura i delikatnie musnęła czubkiem nosa jego czoło.
– Ekhm – Lotosowy Pąk odchrząknął. – Nie chcę ci przeszkadzać w upiększaniu Księżyca, ale potrzebuję jego pomocy. Wędrujące Niebo kazał nam przygotować barwniki na kolejną sesję historii... Księżyc nie jest już kociakiem. Nie jest też twoim kociakiem, Wełnista Mszyco... – Lotos westchnął, dając do tyłu uszu, widząc, że medyczka zignorowała jego słowa.
Biały kronikarz się mylił. Księżycowy Odłamek był kociakiem Wełnistej Mszyscy. Został nim w dniu, w którym albinoska postanowiła powitać kocięta Rozkwitającej Szanty i to właśnie błękitne kocię skradło jej serce.
– Mhm. Ale potrzebuje odpoczynku. Spójrz tylko na niego. Wasze głowy muszą zapamiętać tak dużo informacji na temat historii, jak i mieszkańców klanu, w dodatku musicie ją co chwilę uzupełniać. Jak dobrze, że zioło na kaszel pozostaje ziołem na kaszel...
Ostrożnie podniosła się z posadzki Groty Pamięci, nie decydując się wybudzić niebieskiego ze snu. Poprosiła również Lotosowy Pąk, aby pozwolił kocurowi wypocząć i żeby nie był na niego zły. W końcu dużo przeszedł, tak samo, jak Lotos, lecz to właśnie Księżyc miał trudniej. Nie trzeba było go traktować inaczej, ale można było być wyrozumiałym i gdy trzeba było pomóc, nawet w taki mały sposób.
W drodze na powierzchnię zderzyła się głową ze Skrzypiącym Skrzypem. Nieco oszołomiona, dopiero po pięciu uderzeniach serca zrozumiała słowa burego wojownika, który o mało co, nie wytargał jej za sobą z tunelu za futro na piersi, ponieważ coś było nie tak ze Skrzydlatą Płomykówką.

~~~

Poród srebrzystej wojowniczki zaczął się o wiele wschodów słońca wcześniej, niż powinien. W dodatku kocica zaczęła rodzić poza obozem, tuż przy Drodze Grzmotu. Złość albinoski na kocicę, w związku z tym, że nie posłuchała zaleceń medyczki i własnej matki musiała zejść na drugi plan. Teraz najważniejsze była Płomykówka i jej kocięta, i ich bezpieczeństwo. A z każdym kolejnym uderzeniem serca i skurczem ich życie było zagrożone.
Poprosiła Skrzypiący Skrzyp o poszukanie jakiegoś patyka, na którym uwagę podczas porodu mogłaby skupić jego partnerka. Również chciała mu znaleźć jakieś zajęcie, ponieść jego obecność nieco ją rozpraszała.
Nie było czasu, aby udać się po Wdzięczną Firletkę czy Zawilcową Koronę. Kocięta pchały się na świat, jednak Skrzydlata Płomykówka, czy właściwie jej ciało, nie była na to gotowe.

~~~

Dwa małe nieruchome ciałka leżały u boku kocicy. Skrzydlata Płomykówka przejechała językiem po łebku jednego ze swoich synów, którego zmierzwiona sierść wzdłuż głowy przypominała czub dudka. To właśnie jemu malec zawdzięczał swoje imię. Drugi malec, który mordką skierowany był do brzucha królowej, z wyglądu wyglądał jak lisię szczenię.
Wełnista Mszyca spuściła wzrok na ziemię i swoje łapy, które zamiast być nieskazitelnie białe, były pokryte szkarłatem. Nie była w stanie spojrzeć w oczy Skrzydlatej Płomykówce. Nie w tej chwili. Zacisnęła zęby, starając się znaleźć odpowiednie słowa, jednak nie była w stanie. Łzy spływały po jej policzkach, a jej cichy głos w myślach błagał przodków, aby tchnęły w życie w tę dwójkę malców, których ruchy potrafiła wyczuć przecież jeszcze kilkanaście wschodów słońca temu. Więc dlaczego...
– Nie obwiniaj się – wymruczał cicho Skrzyp, tym samym sprawiając, że kocica uniosła na niego spojrzenie. Delikatnie musnął pyskiem grzbiet medyczki. Smutek na pysku kocura, jak i jego partnerki łamał serce albinoski.
Bury wojownik zbliżył się do swojej partnerki oraz synów i delikatne dotknął pyskiem boku kocicy. Nim zdecydowali się na pochówek potomstwa na przyklanowym cmentarzu, zdecydowali się nadać synom imiona, aby wiedzieli, kto im wyjdzie naprzeciw, gdy przodkowie wezwą ich do siebie.