Od Śliwki

~pierwszy dzień nauki~

Wschód prowadził Śliwkę i Brzoskwinkę do bardziej oddalonej od obozu części sadu. Siostra czekoladowej szylkretki rozglądała się ciekawsko, natomiast sama Śliwka starała się podążać za wzrokiem mentora. Zastanawiała się, dokąd je poprowadzi. Idąc coraz dalej na przód, zauważyła, że łapy troszkę się pod nią uginają, a oddech przyspiesza. Na początku nie zwróciła na to szczególnej uwagi, ale nie mogła dłużej ignorować swojego stanu, kiedy odezwała się do niej Brzoskwinka.
- Co tak dyszysz? - zapytała z uśmiechem. - Nie jesteśmy jeszcze daleko. No chodź!
Śliwka na chwiejących nogach przyspieszyła kroku. Próbowała to z siebie wyprzeć, ale nie mogła okłamywać swojego ciała. Denerwowała się przed tą pierwszą lekcją. Spodziewała się, że są na to na razie małe szanse, ale co, jeśli mentor już będzie chciał uczyć je walki? Przecież to by było straszne! Dodatkowo było jej trochę wstyd, że martwi się na zapas, ale zupełnie nie potrafiła się opanować. No bo co zrobić? Po prostu podchodzić do Wschodu i namolnie pytać, co będziemy robić przed każdą lekcją? Jeszcze pomyśli, że jest irytująca. Człapała więc tuż za ogonem Brzoskwinki, jednak w pewnym momencie do głowy wpadł jej pewien pomysł. Podreptała więc bliżej siostry.
- Ciekawe, co będziemy dzisiaj robić - zagaiła, pozornie bez zainteresowania, ale na tyle cicho, aby kocur idący na przedzie jej nie dosłyszał.
Brzoskwinka nadstawiła uszu.
- A wiesz, że nie wiem? Chodź, spytamy!
Idealnie.
Niebiesko-kremowa potruchtała do medyka, a Śliwka już chwilę później stała u jej boku. Oczywiście to Brzoskwinka zabrała głos.
- Co będziemy dzisiaj robić? - zapytała zaciekawiona koteczka. - Nauczysz nas walki?
Na te słowa Śliwka się skuliła. Zaczęła już planować drogę ucieczki, na wypadek, gdyby miał potwierdzić.
- Nie dzisiaj, Brzoskwinko - odparł spokojnie rudo-biały kocur. - No, poniekąd. Co prawda zaczniemy od nauki polowania, ale zdziwiłabyś się, ile ma wspólnego z walką.
Siostra czekoladowej wyglądała na nieco rozczarowaną. Sama Śliwka odetchnęła natomiast z ulgą. Arlekin wyprowadził je na skraj owocowego lasu. Znajdowali się niedaleko od ogrodzenia. Pomiędzy pniami drzew wyrastały wysokie trawy i rozłożyste krzewy obsypane niewielkimi owocami. Mentor spojrzał w niebo i nakazał im usiąść w niedalekiej odległości od najbliższego krzaka z owocami, ale tak, aby były jak najmniej widoczne. Sam przycupnął kawałek dalej. Wszyscy siedzieli w bezruchu przez kilkadziesiąt uderzeń serca, aż na jednej z gałęzi obficie obrośniętej owocami, nie przysiadł dorodny kos i nie zaczął się pożywiać. Wschód bez trudu doskoczył na odpowiednią wysokość, aby chwycić ptaka w zęby i pozbawić go życia. Chwilę potem stał już przed swoimi uczennicami, trzymając w pysku smakowicie wyglądającą zdobycz.
- Sam chętnie bym to zjadł, ale lepiej będzie oddać to Sarniej Prędze. No dobrze, widziałyście, jak trzeba polować na ptaki? Jak już was zobaczą, to nie tylko od razu uciekną, ale jeszcze ostrzegą swoje towarzystwo. Dlatego trzeba działać szybko i maksymalnie cicho. Musicie też być stanowcze - nawet raniony ptak będzie próbował odlecieć.
- Mogę spróbować? - spytała Brzoskwinka, stawiając krok do przodu.
- Oczywiście!
Śliwka posłusznie podążyła za Wschodem, który usadowił się kilka długości ogona dalej. Nie musieli długo czekać, aby w pobliżu pojawiła się kolejna zdobycz. Tym razem był to duży gołąb, który wylądował na ziemi, aby posilić się opadłymi na ziemię czereśniami. Brzoskwinka całkiem zręcznie zakradła się w jego stronę i spróbowała zatopić zęby w jego szyi, ale chybiła o włos i zahaczyła pazurami o jego skrzydło. Ptak spróbował rozpaczliwie zatrzepotać, gubiąc przy tym kilka piór, jednak moment później do Brzoskwinki dołączyła Śliwka, która przytrzymała gołębia za drugie skrzydło i pozwoliła, aby niebieska szylkretka go uśmierciła. Siostry spojrzały na siebie z radością - razem upolowały swoją pierwszą zdobycz!

Od Śliwki

*niedługo przed ukończeniem przez kociaki sześciu księżyców*

Kociaki bawiły się w swojej kryjówce, korzystając z ostatnich chwil wolności. Niedługo odbędzie się mianowanie i będą mogły zapomnieć o wylegiwaniu się całymi dniami. Śliwce to jednak nie przeszkadzało. Cieszyła się, że w końcu będzie mogła się na coś przydać. Nikt nie miał jednak zamiaru całkowicie rezygnować z pobytów w bazie, a że znacznie urosło się całej czwórce, postanowili nieco ją uprzątnąć, aby zrobiło się w niej więcej miejsca. Brzoskwinka elegancko rozdzielała zadania, Mirabelek omiótł ogonem te zakątki kryjówki, które pokrywała najgrubsza warstwa pajęczyn, Cicha toczyła najbardziej okazałe kasztany w odpowiednie miejsce, a Śliwka wyrzucała na zewnątrz zatęchły mech.
- Mogłabyś przenieść ten patyk na stosik? - niebieska szylkretka zwróciła się do Śliwki. Ja pomogę Mirabelkowi.
- Dobrze. - Pręgowana chwyciła drewienko w zęby, ale po chwili wypuściła je na ziemię z cichym sykiem. Cały jej pyszczek przeszył chwilowy, ale ostry ból.
- No co jest? Przecież to chyba nic trudnego - zauważyła Brzoskwinka.
- Tak, ja... Przepraszam - bąknęła czekoladowa i znowu - tym razem ostrożniej - chwyciła patyk w zęby. Dalej było to trochę nieprzyjemne, ale przecież nie będzie nikomu zawracać tym głowy. Brzoskwinka miała rację - kim by była, żeby nie móc przenieść jednego małego kijaszka? Zresztą i tak na pewno niedługo jej przejdzie.
~*~
Upłynęło kilka dni od incydentu z patykiem. Szylkretce co prawda dokuczały trochę obolałe dziąsła, zwłaszcza podczas jedzenia, ale nie przejmowała się tym zbytnio. W pewnym momencie zdecydowała się nawet na to, aby spróbować rozgniatać pożywienie na podniebieniu, ale nie dawało to tak dobrych rezultatów jak zwyczajne przeżuwanie. W dużym skrócie - jako tako dawała sobie radę, choć było jej trudniej. Do czasu.
Pewnego dnia mama przyniosła dla niej dużą, tłuściutką nornicę. Od razu chciała się zabrać do jedzenia razem z Cichą, Brzoskwinką i Mirabelkiem, ale chapnęła tylko kilka kąsków. Dzisiaj ból był o wiele gorszy niż do tej pory. Chętnie rzuciłaby się na taką zwierzynę, ale zwyczajnie nie była w stanie jej pogryźć. Widząc, że jej rodzeństwo prawie skończyło już swoje porcje, lekko spanikowała, że ktoś zacznie się interesować tym, dlaczego nie je.
- Jakoś nie mam dzisiaj apetytu - wymyśliła naprędce. Możecie ją zjeść. - Podsunęła zwierzątko pozostałym kociętom.
Z chęcią ją przygarnęli i pochłonęli niemal natychmiast. Po tak obfitym posiłku, wszyscy położyli się spać. Na to właśnie Śliwka czekała. Po cichu wstała i wymknęła się ze żłobka, po czym potruchtała w stronę legowiska medyka. Przecież niedługo zostanie uczennicą, mama chyba się nie zezłości, że wyszła sama, prawda?
Zajrzała do składziku. Dziwnie było tam przychodzić i nie widzieć już Pszczółki krzątającej się przy ziołach. Rozejrzała się, ale nigdzie nie dostrzegła Wschodu. Czekając na niego, krążyła sobie w kółko, przyglądając się roślinkom. Pamiętała nawet nazwy kilku z nich po tym, jak rudo-biały kocur jej o nich opowiadał. Podbiał, rumianek, szczaw...
- Śliwko, co tu robisz?! - Za sobą usłyszała zmartwiony głos Wschodu. U jego łap leżała sójka. Pewnie upuścił ją, kiedy wchodził do legowiska. - Zjadłaś coś? Wszystko w porządku? - dopytywał.
- Niczego nie ruszałam - zapewniła cicho. - Nikogo nie było, więc chciałam tu na ciebie poczekać.
- Całe szczęście - westchnął z ulgą. - Zaczekaj, czy coś się stało?
- Nie, nic się nie stało. - Spuściła wzrok. - Bo ja... chciałam o coś spytać. Tak zupełnie czysto teoretycznie, co trzeba zrobić, kiedy kogoś bolą dziąsła?
Wschód popatrzył na nią podejrzliwie.
- Bolą cię dziąsła?
- Nie, nie, tak tylko pytam - mruknęła nieśmiało, zastanawiając się, czy medyk już dawno ją przejrzał, czy może ta marna zagrywka jednak na niego zadziała.
- Cóż, w takim razie tak całkiem czysto teoretycznie, ktoś, kogo bolą dziąsła, powinien najpierw uśmierzyć ból. Ziarna maku są najlepsze, ale w takim wypadku powinna wystarczyć niewielka ilość. Potem dobrze byłoby przeżuć trochę kory olchy. Na szczęście mamy jej pod dostatkiem. - Mówiąc to, wykładał medykamenty tuż pod łapkami Śliwki, która uważnie się mu przysłuchiwała. - To jak? - spytał nagle. - Bolą cię dziąsła, prawda?
Na początku znowu chciała zaprzeczyć, jednak pod wpływem lustrującego ją spojrzenia Wschodu, przyznała się. Kocur tylko uśmiechnął się pobłażliwie. Przyjrzał się jeszcze wnętrzu jej pyszczka, żeby nie przeoczyć żadnych niepokojących objawów, a potem pozwolił jej skonsumować mak i przeżuć korę. Po stosunkowo niedługiej chwili, szylkretka poczuła się znacznie lepiej.
- Przyjdź do mnie jutro, zwłaszcza, gdyby znowu zaczęło cię boleć. Mimo wszystko, to raczej nic poważnego.
- Dobrze. Dziękuję! - miauknęła Śliwka i posłała Wschodowi promienny uśmiech. Już miała wracać do swojego legowiska, ale kocur poprosił ją, żeby jeszcze na chwilę została.Podeszła do niego z zaintrygowaniem.
- Gdyby działo się coś złego albo coś cię bolało, to nie bój się o tym mówić, dobrze? - miauknął z troską.
Śliwka pokiwała łebkiem. Nie chciała robić nikomu kłopotu, ale Wschód chyba miał rację. Jeśli naprawdę czegoś potrzebuje, to chyba zajęcie komuś chwili nie będzie aż  takie złe, prawda? Może faktycznie powinna inaczej do tego podchodzić...

Od Śliwki

Nadchodziła Pora Nowych Liści.

    Koteczka wiele o niej słyszała i choć nikomu o tym nie mówiła, nie mogła się doczekać, kiedy spod śniegu wyrośnie piękna, zielona trawa, drzewa nad jej głową pokryją się kwiatami o białych i różowych płatkach, przy których będzie się roić od pszczół i trzmieli, a pochmurne, mroźne dni ustąpią na rzecz słonecznych, ciepłych i przede wszystkim o wiele dłuższych! Niestety, mimo iż zaspy zmniejszały się coraz bardziej, do tego stopnia, że niewysokie kupki śniegu leżały już tylko na nieuczęszczanych ścieżkach, spora ilość dni, które to miały być takie piękne, była prawie całkiem deszczowa! Śliwce nie chciało się wierzyć, że tak ma wyglądać ta pora roku.

    Starsi zdawali się być jednak o wiele bardziej obojętni na pogodę, niż ona. Mama wydawała się po części zadowolona, że może cały czas mieć oko na Śliwkę i resztę jej rodzeństwa, a po części zmęczona ich ciągłym towarzystwem, zresztą podobnie jak Golec — łysa kotka, która całkiem niedawno zamieszkała razem z nimi. Tylko odwiedziny Myszołowa albo Szyszki dawały jej chwilę wytchnienia. Widząc to, calico starała się nie zawracać mamie głowy.

    Pewnego mżystego poranka Śliwka obudziła się nie tylko wcześniej niż Mirabelek, Cicha czy Brzoskwinka, ale również przed mamą, Golcem i jej kociętami. Na dworze było już jednak względnie jasno. Koteczka poczuła ucisk w żołądku i dopiero wtedy zorientowała się, że jest dosyć głodna. Sądziła, że mama raczej nie chciałaby, aby wychodziła sama ze żłobka, ale Śliwce było żal ją budzić tylko po to, żeby się nią zajęła. Gotowała się już do podróży prowadzącej do stosu zwierzyny, kiedy pomyślała, że może jeszcze coś do jedzenia zostało w bazie, gdzie bawili się w klany. Potruchtała więc do przejścia, uważając, aby nikogo nie nadepnąć, i już po chwili znalazła się we wnętrzu spróchniałego pniaka. Rozejrzała się bacznie oraz obwąchała każdy kąt, jednak nie odnalazła niczego, oprócz starego zapachu piszczki. Z rezygnacją opuściła kryjówkę, mierzwiąc sobie futro o wystające gdzieniegdzie ciernie. Rozejrzała się po obozie w poszukiwaniu stosu zwierzyny - wiedziała, że Myszołów przynosił stamtąd zdobycz dla mamy. Jej zdziwienie było więc dosyć spore, gdy w miejscu, w którym powinien leżeć stosik gryzoni i ptaków gotowych do spożycia, nie było absolutnie nic. No, może poza czyszczącą sobie futro Perłą, ale ona raczej nie mogła zaliczać się do zwierzyny łownej. Szybko jednak domyśliła się, że po prostu wszystko zostało wczoraj zjedzone i niedługo ktoś coś upoluje. Ponieważ nie była w stanie od razu zaspokoić głodu, postanowiła znaleźć sobie jakieś zajęcie - takie, żeby nikomu nie przeszkadzać. Kilka chwil snuła się po zakamarkach obozu, przyglądając się przeciągającemu się Szakłakowi czy Sokołowi dzielącemu się językami z Szyszką, póki nie usłyszała rozmawiających ze sobą Pszczółki i młodszego od niej kocurka. Wydawało jej się, że ma na imię Wschód, ale nie była o tym do końca przekonana. Schowała się na tyle blisko, aby słyszeć, o czym rozmawiają i zaczęła przyglądać się ich poczynaniom, wdychając kojący, ziołowy zapach.

    — W takim razie teraz coś trudniejszego — miauknęła Pszczółka, sięgając po kilka różnych roślin. Następnie położyła je u łap Wschodu. — Które z tych ziół to wrotycz?

    Kocur przyjrzał im się uważnie.

    — Żadne — odparł po krótkiej chwili namysłu. — Ta po lewej to zdecydowanie krostawiec, pośrodku leży nagietek, a z prawej... umm... lawenda?

    — Macierzanka - poprawiła go z czułością vanka. — A czy pamiętasz, kiedy podajemy kotom macierzankę?

    Wtem z zarośli, w których ukrywała się Śliwka, dało się słyszeć cichutkie kichnięcie. Koteczka w tym momencie przeklęła swoje przemoczone futerko. Medyczka wraz ze swoim uczniem natychmiast wychwycili ten dźwięk. Czekoladowa szylkretka była przerażona. Przecież ich podsłuchiwała! Co, jeśli Pszczółka się na nią zdenerwuje? Nie chciała im sprawiać kłopotu, była po prostu ciekawa, co robią. Zanim ktokolwiek zdążył zauważyć, że to ona siedzi w pobliżu, była już bliska płaczu. Przez chwilę rozważała ucieczkę, ale było na to już zdecydowanie za późno. Skuliła się więc, czekając na solidny ochrzan. Liście nad jej głową rozchyliły się.

    — Och, cześć, Śliwko! — Niepewnie podniosła łebek na dźwięk przyjaznego powitania, które zgotował jej młody, zielonooki kocur.

    — Dzie-dzień dobry... — Musiała sama przed sobą przyznać, że była nieźle zaskoczona, że na nią nie nakrzyczał.

    — Co tu robisz o tej porze? — włączyła się Pszczółka, jednak przemawiała bardziej chłodnym tonem niż jej syn. — Byłam pewna, że w żłobku jeszcze wszyscy śpią.

    —To prawda — miauknęła potulnie. — Wyszłam wcześniej, bo... — urwała. Może nie powinna im mówić, po co tak naprawdę wyszła? Jeszcze pomyślą, że przyszła do nich po pomoc, a pewnie robią coś ważnego... Zresztą mama i tak pewnie niedługo się obudzi i przyniesie kociakom coś do jedzenia.     — Nudziło mi się, a nie chciałam nikogo budzić.

    Pszczółka zmierzyła ją wzrokiem, ale nic nie powiedziała i po chwili wróciła do ziół. Wschód z kolei uśmiechnął się przyjaźnie do szylkretki i rzekł:

    — Może chciałabyś chwilę zostać?

    Mała z radością pokiwała głową. Rudo-biały pokazał jej zakątki legowiska i kilka jego zdaniem najładniejszych ziół. Śliwce ciężko było spamiętać wszystkie nazwy, ale rośliny tak pięknie pachniały... No i Wschód był całkiem podekscytowany, kiedy opowiadał jej o tych wszystkich medykamentach! Nawet, gdyby chciała, koteczka nie miałaby serca mu przerwać. Tylko Pszczółka co jakiś czas łypała na nią kątem oka. Mała miała nadzieję, że to tylko dlatego, że kocica chce się upewnić, czy przypadkiem Śliwka nie zjada czegoś, czego nie powinna.

Od Śliwki cd. Cichej

Śliwka siedziała na gałęzi, gdzieś w koronie rozłożystej jabłoni. Nie zważała jednak na wysokości. Mroźny wicher mierzwił jej futro, a przed samym nosem tańczyły setki białych śnieżynek, którym przyglądała się z satysfakcją. Wyciągnęła łapę przed siebie, aby złapać którąś z nich, jednak zniknęła, zanim zdążyła jej dotknąć. Spróbowała swoich sił jeszcze kilka razy, ale zdawało się, że każdy płatek umyślnie jej umyka. Niespodziewanie, wiatr nasilił się. Targał już nie tylko jej futrem i wibrysami, ale całym drzewem, na którym siedziała. Gorączkowo wczepiła się pazurami w gałąź, jednak mimo tego była bliska upadku. Wtem, gałąź złamała się, a Śliwka została porwana przez wicher razem z odłamanym fragmentem jabłoni.

    Poczuła szturchnięcie. Lekko otworzyła oczy i nieprzytomny wzrok skierowała na siedzącą przed nią Cichą. Więc to był tylko sen...

    Mała siedziała wtulona w mamine futro. Na początku nic nie zrobiła sobie z obecności Cichej i chciała wrócić do spania, jednak siostra pacnęła ją w ucho. Szylkretka spojrzała na cętkowaną nieco bardziej uważnie, ale niedługo znowu poddała się senności. Najwyraźniej Cicha straciła już cierpliwość, bo zamiast pacnąć zaspaną Śliwkę albo delikatnie ją szturchnąć, tak jak robiła to poprzednio, zaczęła podgryzać jej łapy. To przyniosło zamierzony skutek.

    — No dobra, już wstaję! — wypowiedziała czekoladowa zduszonym szeptem i już całkiem trzeźwo spoglądała na podekscytowaną siostrę.

    Cicha zachęcająco kiwnęła głową w stronę wyjścia ze żłobka. Śliwka miała nadzieję, że chce po prostu pobawić się w obozie albo zaczepić jakiegoś kota, ale nie chciało jej się w to wierzyć. Zresztą już po chwili niema koteczka wydrapała na podłożu schematyczny rysunek przedstawiający drzewo. Nie mogło być mowy o nieporozumieniu.

    — Cicha, ty chyba nie chcesz samemu...

    Srebrna pokiwała łebkiem z entuzjazmem.

    — No nie wiem... — Śliwka zmarszczyła czoło w zamyśleniu. — Jeśli ktoś nas zauważy, możemy dostać niezły ochrzan...

    Cicha strzepnęła ogonem. Czekoladowa szylkretka domyśliła się, że powoli traci cierpliwość, jednak nie wydawało jej się, aby samotne wyjście było dobrym pomysłem.

    — Myślę, że nie powinnyśmy...

Niema kotka dłużej nie słuchała. Skierowała się w stronę wyjścia z kociarni. Przed postawieniem łapki na ziemi, posłała jeszcze siostrze wymowne spojrzenie i uśmiechnęła się przekornie. Wtedy rzuciła się pędem przed siebie. Śliwka nie miała wyboru, musiała pobiec za nią. Zerwała się na łapy — przy okazji delikatnie kopiąc śpiącą obok Brzoskwinkę — i wyskoczyła na zewnątrz. Miała nadzieję, że nie zbudziła tym bicolorki.

    Koteczka biegła za Cichą jeszcze przez kilka długości lisa. Niebieska wytraciła prędkość dopiero, kiedy miała pewność, że uciekły z zasięgu wzroku pozostałych Lisiaków. Zwolniła tempo, dając dogonić się Śliwce, i rzuciła jej zadziorne spojrzenie mówiące mniej więcej tyle, co "to jak, jednak idziesz?".

    — Wciąż myślę, że to zły pomysł! — miauknęła z wyrzutem. — Ale skoro i tak już tu jesteśmy, to znajdźmy to drzewo i wracajmy, zanim mama się obudzi.

    Cicha uśmiechnęła się promiennie. Mimo iż Śliwka próbowała z tym walczyć, na jej pyszczek również wkradł się lekki uśmieszek. No dobra, nie był to szczyt odpowiedzialności, samemu zapuszczać się poza żłobek, ale puszczenie samotnej Cichej byłoby jeszcze mniej odpowiedzialne, czyż nie? Poza tym może rzeczywiście będzie niezły ubaw...

<Cicha?>

Od Śliwki CD Cichej

Śliwka leżała plackiem w śniegu. Miała szczęście, że puch zamortyzował upadek. Na początku chciała się z niego wygrzebać, ale zauważyła, że zapada się coraz bardziej, więc postanowiła zaczekać na ratunek. Było jej przykro, że zniszczyła siostrze zabawę, ale nie wyobrażała sobie, co mogłoby się stać, gdyby to Cicha wpadła w taką zaspę - raczej ciężko byłoby ją zlokalizować po samych odgłosach, może trzeba by było kopać, żeby ją wyciągnąć.

- Gdzie twoja siostra? - mruknął Myszołów. Najwyraźniej stał tuż nad nią. Po chwili usłyszała, jak śnieg skrzypiał pod krokami niewielkich łapek. Cicha zaczęła kopać w śniegu i z niewielką pomocą dymnego kocura, udało jej się odnaleźć przemarzniętą i mokrą szylkretkę. Mała szczękała nieco zębami, ale próbowała to ukryć. Niestety drżenia, które co jakiś czas się u niej pojawiało, nie potrafiła już tak łatwo opanować. Najchętniej schowałaby się teraz w maminym futrze. Język wylizującego ją ojca dał jej ulgę od zimna tylko na chwilę. Jej futro wciąż było wilgotne, więc mimo że było dosyć puchate, zimny wiatr wciąż powodował u niej dreszcze. Myszołów chwycił ją za kark i machnął ogonem na resztę jej rodzeństwa, aby podążyło za nim. W którejś chwili mała przechwyciła jeszcze ciekawskie spojrzenie Cichej.

~*~

Po powrocie do żłobka nie było o wiele lepiej. Co prawda matka znowu ją wylizała, ale wciąż Śliwce było trochę chłodno. Do tego burę dostały nie tylko kocięta, ale również sam Myszołów.

- Nigdy więcej was nie wypuszczę! Co sobie myślałaś?! - ruda kotka zwróciła się do niebieskiej szylkretki. Jej puszysta kita z frustracją uderzała o podłoże.

Cicha tylko tupnęła i prychnęła w kierunku matki, delikatnie jeżąc przy tym futerko. Jak można było się domyślić, Leszczynie się to nie spodobało.

- Nie prychaj na mnie. I lepiej się nie oddalaj, bo dostaniesz karę! - mruknęła i znów zajęła się wylizywaniem Śliwki. Czekoladowa szylkretka już miała zacząć protestować, kiedy do żłobka weszła prawie całkiem biała kotka o przyjemnie pachnącym futrze. Kocię skojarzyło, że to pewnie ich medyczka, Pszczółka. Vanka przywitała się z jej matką, a następnie podeszła do niebieskookiej i obejrzała ją od stóp do głów.

- Wygląda na to, że z zewnątrz jest cała - stwierdziła kremowo-biała, a następnie zwróciła się do swojej małej pacjentki. - Czy coś cię boli, Śliwko?

- Gardło - odparła lekko przestraszona. Nie miała pojęcia, co to może znaczyć.

Medyczka tylko skinęła głową i podeszła do Leszczyny, aby zdać jej relację:

- Trochę się wyziębiła, ale poza drapiącym gardłem wygląda na to, że wszystko jest w porządku. Na razie dam jej tylko trochę miodu. Nie powinna poważnie zachorować, ale gdyby się jej pogorszyło, przyjdź do mnie.

Z całego tego wywodu Śliwka wychwyciła tylko "wygląda na to, że wszystko jest w porządku". Niedługo potem Pszczółka wróciła z lepką, płynną substancją o złocistym kolorze. Koteczka musiała przyznać, że była całkiem smaczna. Po chwili ułożyła się przy Leszczynie i ucięła sobie drzemkę.

~*~

Kiedy się obudziła, było już znacznie lepiej. Zregenerowała siły po wycieczce do sadu, a gardło prawie wcale już jej nie bolało. Otworzyła ślepia, kiedy podeszła do niej Cicha.

- Wybacz - mruknęła. Naprawdę nie chciała, żeby jej siostra dostała burę. Na szczęście koteczka machnęła łapką, co Śliwka zinterpretowała mniej więcej jako "nic nie szkodzi". Wtedy siostra czekoladowej wbiła pazurek w podłoże i wyrysowała nim podłużną linię.

Niebiesko-kremowa spojrzała na Śliwkę wyczekująco, jednak ta tylko wzruszyła ramionami. Na tym jednak nie skończyły się próby Cichej. Znów wysunęła pazurek i dorysowała kółko na jednym końcu kreski. Przecież to nie mogło być nic trudnego! Śliwka wlepiała wzrok w wyrysowane znaki przez dłuższą chwilę, ale nie była w stanie odgadnąć, co siostra chce jej przekazać.

Cicha z frustracją przewróciła oczami. Machnęła ogonem i zamaszystym ruchem wydrapała coś jeszcze na podłożu - było to więcej pionowych linii. Potem pojawiły się jeszcze trzy kółka wielkości tego pierwszego oraz jedno dużo większe.

- To sad! - zawołała bicolorka. - Chodzi o sad! A te kółka to my i tata.

Cicha z entuzjazmem pokiwała głową. Wtedy wskazała jedno kółko, które znajdowało się na szczycie "drzewa" i wskazała na siebie. Szkoda, że nie mogły łatwiej się porozumiewać. Przecież musiał być na to jakiś sposób! Cicha nie zawsze będzie potrafiła zobrazować, o co jej chodzi, a nawet jeśli by potrafiła, to przecież nie może wiecznie rysować pazurem po podłożu! Muszą coś na to zaradzić!

<Cicha? Przepraszam, że tak długo czekałaś, a do tego wyszedł trochę gniot -_->

Od Śliwki

~skip tak o księżyc do przodu~

Koteczka była dziś w bardzo dobrym nastroju. Co prawda na dworze było pochmurno i chłodno, a słońce skryło się za obłokami, ale mama wreszcie pozwoliła im wyjść z kociarni. Chociaż grzechem byłoby nie napomknąć, że miała przed tym pewne opory, głównie z uwagi na przygodę, która w ostatnim czasie przydarzyła się Brzoskwince. Tym razem jednak i Myszołów, i Mirabelek zapewnili ją, że wszyscy powrócą do legowiska w jednym kawałku. Pierwszy - tuż za ojcem -  wyszedł kremowy kocurek, kawałek za nim Brzoskwinka, a na samym końcu posłusznie dreptały Śliwka i Cicha. Szylkretka wesoło trzymała ogon w górze, brnąc przez monumentalne dla niej zaspy i wodziła wzrokiem za maleńkimi płatkami śniegu, które delikatnie opadały na ziemię. Kilka z nich udało jej się nawet złapać, ale skubane zniknęły, zanim w ogóle zdążyła im się przyjrzeć. Po krótkiej chwili niebieskooka zauważyła, że oddalili się już nieco od tętniącego życiem obozu - ojciec poprowadził kocięta do mocno zadrzewionej części sadu. Cicha spojrzała w górę i szeroko otworzyła oczy, przypatrując się gałęziom drzew. Śliwka zgadła, że gdyby miała mówić, pewnie byłoby to coś w rodzaju "Jakie duże!".

- Przypatrzcie się, maluchy - miauknął Myszołów. - Kiedy już będziecie tak dobrze wytrenowani jak tata, takie drzewa nie będą dla was problemem. Po prostu "hop" i po sprawie.

Wtedy dymny kocur demonstracyjnie wybił się nad ziemię na długość lisa i zatrzymał się na pniu, robiąc na korze ślad pazurów. Potem zręcznie wykręcił się w powietrzu i spadł na cztery łapy. Kocięta pisnęły zachwycone i zaczęły entuzjastycznie podskakiwać. Myszołów spojrzał na nie z zadowoleniem, podczas gdy dumny pomruk wydobył się z jego gardła. Zachęcająco kiwnął głową w stronę Mirabelka, aby też spróbował wspinaczki. Kocurek energicznie wbił pazury w drzewo, ale za pierwszym razem nie udało mu się podciągnąć. Myszołów jednak nie zaprzestał chwalić syna,  z kolei Brzoskwinka cały czas mu wtórowała. Śliwka przypatrywała się temu wszystkiemu z ogromną ciekawością. Już miała podejść do tej roześmianej gromadki i też spróbować wspinaczki, ale na miejscu zatrzymała ją Cicha. Niebieska szylkretka delikatnie pacnęła Śliwkę w ucho i wskazała ogonem w stronę jednego z mniejszych drzewek za plecami Myszołowa. Już kilka uderzeń serca potem z ogromnym zapałem zaczęła piąć się w górę po stromej korze. Śliwka z podziwem stanęła pod pniem i przyglądała się poczynaniom siostry. Po chwili zrozumiała jednak, że ta zabawa może się skończyć katastrofalnie. Cicha dobrze sobie radziła na drzewie, ale co, jeśli spadnie i coś sobie zrobi? Mama chyba już nigdy nie pozwoliłaby im wyjść! Koteczka oparła się przednimi łapkami o drzewo i miauknęła:

- Cicha, powinnaś zejść. Gdybyś spadła i coś by ci się stało, mama byłaby zła. Tata też pewnie by oberwał. No chodź!

Cicha spojrzała na nią wymownie, ale tylko strzepnęła ogonem i wspinała się dalej. Śliwka postanowiła, że skoro słownie nie da rady przemówić siostrze do rozsądku, trzeba będzie samodzielnie ją ściągnąć na ziemię. Inaczej mama na pewno każe im siedzieć w żłobku, a przecież na dworze było tak fajnie! Spróbowała się podciągnąć, ale nie poszło jej najlepiej. Postanowiła więc się wycofać i wziąć rozbieg. Rozwijanie zawrotnych prędkości raczej nie było jej mocną stroną, ale miała nadzieję, że to, co umie, wystarczy. Rozpędziła się na tyle, na ile potrafiła i uczepiła się pnia prawie na długość ogona nad ziemią. Cicha co prawda siedziała już nieco wyżej, ale dla Śliwki nie stanowiło to przeszkody. Zebrała się w sobie i z nową siłą ruszyła ku siostrze. Już prawie mogła chwycić ją za ogon, potem za nogę, po chwili już za kark. Była jednak za mało ostrożna. Jedna z łapek jej się obsunęła i czekoladowa szylkretka runęła w dół, prosto w największą zaspę, jaka leżała na ziemi. Nie omieszkała wydać przy tym cichego pisku, który to niemal od razu wychwycił wyczulony słuch Myszołowa. Zdjął Mirabelka z drzewa, wykonał kilka susów i prawie natychmiast znalazł się pysk w pysk z uczepioną pnia Cichą. Tuż pod jego łapami leżała przemarznięta Śliwka, czekając, aż nadejdzie nieuchronna chwila, w której ojciec ją zauważy. Dymny kocur bynajmniej nie był zadowolony z tej samodzielnej wyprawy na drzewo.

<Cicha?>