Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Waśni

Segregował rośliny, licząc je ze skupieniem. Dzięki pomocy Wróblowej Gwiazdy, wiele wojowników zgłosiło się do niego, aby pomóc w szukaniu ziół. Kiedy on zajmował się chorymi, jego asystent, Deszczowa Chmura, dokładnie opisywał chętnym wygląd poszczególnych części, takich jak liście, łodygi, a nawet zapach. Wbrew temu co myślał, kocur dobrze spisywał się w swojej roli. Może jednak martwił się na darmo? 

Nadal brakowało im kilku okazów. Czerwony kaszel jak i inne mniej poważne schorzenia, czyściły ich zapasy w zastraszającym tempie. Nie mogli jednak zdobyć się na ich oszczędzanie. Każdy musiał dostać odpowiednią mieszankę roślin, jeśli wszystko miało się ułożyć. Po śmierci już trzeciej ofiary, naprawdę zawziął się i wpychał chorym wręcz do pyska lekarstwa, aby tylko uchronić kolejnych przed śmiercią. Może i w Klanie Gwiazdy było przyjemniej niż tu, lecz jego pracą nie jest pomaganie w przejściu na tamten świat, a na dodanie więcej czasu, by móc żyć dłużej. Przez to wszystko zarywał noce, praktycznie kręcąc się od chorego do chorego. 

Czyjś wrzask sprawił, że drgnął, a zioła które trzymał w pysku, rozsypały się dookoła niego. Zacisnął zęby, zaczynając kląć na sprawcę. Już trzeci raz ktoś mu przerywa i nadal nie wie ile tych roślin jest! 

- Co to za hałas? - powstrzymał zirytowane warknięcie, widząc w przejściu do jaskini Płonącą Waśń. No tak... mógł się spodziewać, że to jej sprawka. Nikt inny nie drże pyska na cały klan!

- O, dziadu, hehe! - miauknęła wesoło. - Słuchaj no, musisz dać mi wody.

Musiał jej dać wody? Przepraszam bardzo, ale z jakiej racji? On dawał ją tylko i wyłącznie chorym, co ledwo stali na nogach. Jak tak bardzo chciało jej się pić, mogła udać się nad strumień przy granicy z Klanem Klifu i Klanem Nocy i wychłeptać tyle ile zmieści jej brzuch. Wiedząc o tak prostym czynie, zmierzył ją protekcjonalnym spojrzeniem. 

- Nie dostaniesz ode mnie żadnej wody. Nie mam obowiązku jej dawać silnym kotą. No chyba, że jesteś bardzo słaba i ledwo co stoisz na łapach... - wbił na jej ego. Wątpił, że kotka przyzna się do słabości przed nim, aby tylko zmoczyć język w mchu. -  Jak ci tak bardzo suszy w gardle, możesz się przejść nad strumień i się napić. A teraz przepraszam, ale jestem bardzo zajęty. Próbuję nie dopuścić, aby ktoś jeszcze umarł, więc jak nie chcesz, abym cię pogonił, to możesz przy okazji, jak wybierzesz się nad strumień poszukać lubczyku oraz floksu wiechowatego. Deszczowa Chmura wdroży cię w wygląd tych roślin - miauknął swoje, wracając do jaskini i zaczynając zbierać z ziemi rozrzucone zioła. 

<Płomień?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Waśni

 - Wuuuujkuuuu - mruknęła przeciągle. - Ty wiesz, że jesteś faaaaajnyyyy. No dawaaaj, opooowiedz miiii

- Nie. Mówiłem co masz zrobić, abym ci opowiedział - miauknął dalej sortując zioła. Totalnie ją zignorował, mając nadzieję, że ta w końcu pęknie i powie te cudowne słowa. Fajnie by było je usłyszeć od siostrzenicy. Czułby się doceniony i byłoby mu miło.

- Powieeedziałam przecieeeeż! - jęczała mu nad uchem.

- Nie powiedziałaś tak jak ci kazałem. 

- Ale to podobnieee brzmi - brnęła w to dalej. 

Westchnął. Nie zamierzał jej tak łatwo ulegać. Jak to się mówi? Coś za coś? Wepchnął jej w łapki zioła, co zdziwiło wojowniczkę. 

- Po co to? 

- A tak ci dałem, abyś zadawała głupie pytania - prychnął ironicznie. - No dalej. Sortuj to. Może, gdy na coś się przydasz, wtedy coś ci opowiem.

Widział, że kotka nie była zadowolona z takiego rozwiązania. Jednak powinna się cieszyć, że nieco nagiął swoje zasady i nie zmuszał jej do wypowiedzenia tych słów. A byłoby naprawdę miło... No nic. Nigdy nie ma się tego, czego się chce. 

- No dobra. - Usłyszał jak zaczęła niedbale przerzucać roślinki. 

Yh... Ona to na medyczkę się nie nadawała. Chociaż... Była bardziej ogarnięta niż Deszczowa Łapa, więc nie narzekał. 

- Te tam. - Wskazał ogonem na pokrzywę, którą przerzuciła do rumianka, a nie we właściwe miejsce. Przecież to nie było takie trudne! Widać przecież różnicę w liściach. Nie wspominając o tym, że pokrzywa parzy, a rumianek nie. 

- No dobra zostaw już to - westchnął widząc, że to bezsensu. Musiał wymyślić coś innego, jednak bardzo mu się nie chciało. Może jak odpowie jej o tym co tam się wydarzyło, to da mu spokój? Byłoby naprawdę miło. Odpocząłby od wiecznych problemów z jej udziałem.

- Dobra słuchaj. Siedzieliśmy sobie na zgromadzeniu i tu nagle Fasolowa Łodyga przemówiła obcym głosem. Wszyscy zaskoczeni, nie wiedzą co się dzieję. Klan Gwiazdy wysłał przez pysk naszej zdrajczyni ostrzeżenie, że jak dalej będą grzeszyć, to się skończy cierpliwość i czekać będzie wszystkich kara. No a później wszyscy liderzy stracili życie, bo walnął w nich piorun - opowiedział siostrzenicy wydarzenia z pamiętliwego zgromadzenia. Po dziś dzień, to wszystko miał w pamięci. Nie da się czegoś takiego zapomnieć, zwłaszcza że sam Klan Gwiazdy opętał JEGO dawną uczennicę. Czy już wtedy wiedzieli, że złamie ich zasady i będzie miała kocięta? Pewnie tak! Jak inaczej wyjaśnić wybór właśnie jej? Jako przykład, że grzesznicy nie mają władzy nad swoim życiem i zwykła magia przodków, umie sprawić, że na kilka chwil zmarły wstępuję w ciało żywego, by uświadomić mu, aby zboczył z obranej ścieżki. Ciekawe jakie to było uczucie. Wtedy przyjął to za znak, że jego uczennica jest wyjątkowa. Okazało się jednak, że źle odczytał intencję przodków. Mylił się co do niej. 

Westchnął, zerkając na Płonącą Waśń, która po usłyszeniu tego wszystkiego zamilkła, jakby próbując to sobie wyobrazić. Ciekawe co zrobi z tą wiedzą? Zacznie udawać, że mówi przez nią Klan Gwiazdy? To by była herezja. Jeszcze by ją coś usmażyło po drodze. Postanowił więc po raz kolejny, przemówić wojowniczce do rozsądku.

- I nie waż się udawać opętanej, bo zamknę cię w dole. Nie wiadomo czy przez bluźnierstwa i ciebie nie spotka kara od przodków.

<Płomień?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy (Płonącej Waśni)

 - Jak możesz być sam, skoro siedzę obok ciebie i pozwalam obsmarkiwać moje futro? - zapytała. - Na ziołach się nie znam, ale mogę Ci pomagać. Oczywiście jestem bardzo zajęta, ale znajdę chwilę. Połamię Huraganowi dupę, żeby jej więcej nie zapłodnił. - oświadczyła. 

Słysząc to, na jego pysku wykwitł uśmiech. O tak... takie połamanie pewnie nauczyłoby go trzymania się z dala od medyczek. Do końca życia ciągnąłby tylne łapy po ziemi. Niestety... Stało się. Nie dało się cofnąć czasu i wykastrować adoratora Fasolowej Łodygi. A teraz? Gdyby Płomień spełniła swe dzikie zapędy, to pewnie dziadek jak i Wróblowa Gwiazda, urwaliby im uszy. Czym była zemsta? 

To uczucie. Uczucie, które każe ci krzywdzić innego za krzywdę, którą niegdyś tobie wyrządził. Dopada każdego. Czy to młodego, czy starego. Nie było przed nią ucieczki. Huragan dostał już karę. Pewnie gorszą od niepełnosprawności. Nie wiadomo jaki los spotka Fasolę, jego ukochaną. Zacisnął zęby. 

Czy naprawdę to będzie się za nim ciągnęło do końca życia? Nie mógł patrzeć na kotkę i jej potomstwo. Miał ochotę wyć i wyrywać swoje futro. Ból... Ten ból był koszmarny. Zdrada. Czym była zdrada? 

To wybór, co łamie serce na kawałki. Jedna strona cierpi, druga nie. Pasożyt. Była pasożytem? Posilała się jego wiedzą, jego naukami, wysysając soki do cna. A później? Kiedy już została medyczką odczepiła się od niego, podążyła za innym, aby się rozmnożyć. Jednak pasożyty mają to do siebie, że powrócą. Z większą ilością, chcąc dalej spijać i pożywiać się żywicielem. Jej dzieci. Małe pasożyty. Czy go zjedzą? Będą nękać, chcąc zdobyć wiedzę... Wygryzą go do cna, aż umrze w bólu i rozpaczy. 

- Płonąca Łapo... Jedyne co możesz dla mnie zrobić, to... - Spojrzał w jej stronę. 

W te oczy, które nie troszczyły się o nikogo. Dojrzał tam drobne światełko. Światełko, które sprawiło, że wtulił się ponownie w jej sierść.

- Dziękuję. - miauknął tylko. - Dziękuję, że jesteś. 

***

Płonąca Łapa została wojowniczką. W tym czasie jego stan psychiczny powoli się unormował. Miał ucznia, który go dręczył i doprowadzał do załamań, ale też i wybuchów śmiechu. Deszczowa Łapa był naprawdę głupim kotem. Normalnie ktoś naprawdę tam na górze go nie lubił. 

- Gratulację. Nareszcie zostałaś wojowniczką. Jak się z tym czujesz? - zapytał rudo-czarną, kiedy wpadła go odwiedzić. Cieszyło go to, że pamiętała o nim. Słysząc plotki na tematy, że jego siostrzenica nęka kocięta, brata i innych nie sprawiła, że poczuł z tego powodu zgorszenie. 

Bo to była po prostu ona. 

Płomień. 

Płomień, który tańczył w mroku, który oświetlał zbolałą duszę. 

- Jest świetnie! Teraz mogę robić co chcę i nikt się nie czepia. - miauknęła z zadowoleniem. - Byłam też ze sprawą Fasolowej Łodygi u Wróblowej Gwiazdy.

Oho! Nadstawił uszu. 

- Co powiedział?

<Płomień?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

 Westchnął, sortując zioła. Ostatnio powoli postanowił wziąć się za nie, bo ten syf zaczął mu bardzo przeszkadzać. Chyba powinien również wyjść i uzupełnić zapasy. Przez tą całą sytuację brakowało mu kilku składników, które mogłyby pomóc pobratymcom w trudnych, chorobowych czasach. Jednak po kilku uderzeniach serca, zapał go opuścił, a on ponownie legł na mech. Leżał tak i leżał, nie wiedząc jak podnieść się z dołka, kiedy usłyszał nadejście siostrzenicy. 

- Trójka? - zapytała przestrzeń. - Zobacz, złapałam dla ciebie obiad. Świeży i pyszny! - miauknęła. Usiadła obok, podając mu pierzastą piszczkę. - Powiesz mi w końcu, co ci na duszy leży? 

Spojrzał na sikorkę i uśmiechnął się. Było to bardzo miłe. Od razu wziął się za posiłek, napełniając burczący brzuch. Przez ten dziwny stan, w którym był mało co jadał. Powinien chyba lepiej pilnować diety. Sam dobrze wiedział jakie mogły być niekorzyści z tego płynące... jednak... miał problemy z apetytem. Nawet miód jakoś mu nie pomagał. 

Dopiero kiedy ptak był w jego żołądku, postanowił odpowiedzieć kotce na zadane przez nią pytanie. 

- Naprawdę chcesz słuchać? - miauknął krzywiąc pysk, nie wierząc zbytnio w dobre serce Płonącej Łapy. 

Wiele razy udowodniła mu jakim jest cholerstwem... Ale jednak... Jako jedyna przychodziła. Pytała. Dawała jeść. Czyżby jednak się co do niej mylił i istniała w niej ukryta troska i dobroć? 

- Oczywiście! Wyglądasz strasznie... znaczy ponuro. A jak się wygadasz to poczujesz się lżej... chyba. 

Może miała rację? Westchnął. 

- Jak wiesz... Fasolowa Łodyga puściła się w krzaki. Od dawna kpiła z kodeksu medyka. Starałem się jej wytłumaczyć po co są te zasady. Myślałem nawet, że mi się to udało... A ona... Ona się zakochała, zrobił jej się brzuch i teraz ma kociaki. Wiesz pewnie, że to moja ciocia, ale ja ją uczyłem o ziołach od małego. W jej oczach widziałem siebie. Tą ciekawość, chęć poznania tajników leczenia. A ona... Ona nie umiała przestrzegać jednej zasady! Na co jej te kocięta? Widzisz, że siedzi przez nie ciągle w żłobku! Co z tego, że ten jej fagas pomaga! Dzieci powinny mieć oboje rodziców, a nie... Na dodatek... Klan Gwiazdy ją spali. Jak Strzyżykową Pręgę. Zabiję ją, bo zdradziła. Zdradziła ich, mnie... Cały klan.  Z SAMOTNIKIEM CHOLERNYM! - Pociągnął nosem. - Zostawiła mnie... - miauknął ze smutkiem. - Teraz jestem ponownie jedynym medykiem... Nie mam przyjaciół, nie mam na kogo liczyć, na kim polegać, nikt mi nie pomoże... Zostałem... Sam. - Nie wiedział kiedy przylepił się do futra uczennicy i obsmarkał je swoimi gilami. Teraz nawet przestało się liczyć dla niego dbanie o wygląd. Stracił po prostu chęci do tego wszystkiego. Trudno mu było w przypadku Strzyżykowej Pręgi. Była jego przyjaciółką... Ale umarła. Miał wtedy obok Fasolkę. Mógł skupić się na niej... A teraz? Teraz był sam. Bez ucznia, bez przyjaciół, bez rodziców. Miał tylko dziadka, który grzał tyłek w starszyźnie i pewnie niedługo również odejdzie. A on... pogrąży się w ciemności własnych myśli, w jaskini z pająkami. Niczym zapomniany relikt z przeszłości.

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

- Przytulnie tu. - Usłyszał jej miauknięcie. 

Po co tu wlazła? Przecież dał jej zioła. Czemu nie zostawiła go w spokoju, tylko narusza swoimi ubłoconymi łapskami jego samotnie? Nie odpowiedział jej jednak. Nie miał sił, humoru ani ochoty, aby się z nią kłócić. 

- Trójka? - Zapytała po kolejnej ciszy. Zbliżyła się do kocura, tykając go ogonem. - Żyjesz? Ej, weź nie umieraj dobra? 

Zmarszczyła brwi, kładąc po sobie uszy. Usiadła obok starszego.

- Czemu ci smutno? - Zapytała, o dziwo, łagodnie. - Mam kogoś dla ciebie pobić? Bo wiesz, w sumie mogę. O ile obiecasz, że nie dasz mi już podejrzanych ziół. 

Na jej słowa o pobiciu lekko się uśmiechnął. Tak... Z chęcią nasłałby Płonącą Łapę na tego... tego... tego obwiesia, co skrzywdził tak poważnie Fasolową Łodygę. Zawrócił jej w głowie, pokusił i zgwałcił. Nie było innego wytłumaczenia. Na miejscu Iglastej Gwiazdy pogoniłby go z powrotem stamtąd skąd przyszedł, a nie jeszcze przyjmował do klanu. 

Uniósł ciężko głowę i spojrzał na swoją siostrzenicę. Chyba naprawdę się martwiła. A już myślał, że już wszyscy mieli go pod ogonem. 

- Możesz pobić Huragana - powiedział. - A później Fasolową Łodygę - dodał, ponownie kładąc łeb na mchu.  

Gdyby nie ta chora sytuacja mógłby cieszyć się życiem. Niestety to... Za bardzo na nim zaczęło się odbijać. Już druga bliska mu osoba zdradziła Klan Gwiazdy. Naprawdę nie rozumiał... Miłość była lepsza? Otóż nie! On się wiele razy już przekonał, że to badziewne uczucie niszczy wszystkim życie, rani i sprawia, że odechciewa się już wszystkiego, nawet życia. 

- Jak chcesz zioła na sraczkę to sobie je weź. - miauknął, wskazując ogonem kąt, w którym one leżały. 

Może i zwariował, że dawał jej to, ale naprawdę na nic nie miał już siły. Odwrócił na drugi bok, tak aby być do uczennicy grzbietem. Pewnie teraz złapie to co jej wskazał i sobie pójdzie. Tak... Przecież nie zostałaby z nim długo. Ma swoje obowiązki i te knucia. 

- Jak będziesz wychodzić to zamknij wyjście mchem. 

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

Siedział w swojej jaskini, nie chcąc zbytnio nikogo oglądać. Ciąża Fasolowej Łodygi była tym co przelało czarę goryczy. Nadal nie rozumiał jak do tego mogło dojść. Została zgwałcona? Nie... A przecież widziała jak skończyła Strzyżykowa Pręga. Czy naprawdę wszystkie kotki są takie głupie? Nie rozumieją, że można żyć bez kociąt i partnera? Najwyraźniej nie. A to oznaczało jedno. Czas było zakończyć erę medyczek. Tak! Czuł, że gdyby uczyć kolejną kotkę, ta w przyszłości przez swoje głupie instynkty zostałaby matką. Najwyraźniej trzeba było zmienić kodeks medyka tak, aby tylko kocury mogły zajmować się tym fachem. Tylko najgorzej było przekonać do tego przodków. Skoro widzieli, że kocicę nie są zbyt wierne, to dlaczego jeszcze go nie zmienili? Może wtedy dałoby się uniknąć tego bezprawia. 

Z rozmyślań wyrwał go głos Płonącej Łapy. Ta to naprawdę nie mogła się niczego nauczyć przez tyle księżyców. Była już taka stara, a nadal grzała stołek ucznia. Ciekawe czy Iglasta Gwiazdą wywali ją tak samo jak Nocną Łapę. 

- Te, dziadu - rzuciła na wejściu. - Daj mi coś na rozgrzanie. I nie siedź jak kret po ciemku bo ci gały na wierzch wyjdą.

Na rozgrzanie? Pannie zmarzły łapki, tak? Wstał i zaczął przeszukiwać zioła. Od razu jego wzrok padł na liście macierzanki. Szybko wziął dwa listki i je przeżuł. Musiał się uspokoić, a naprawdę czuł, że gdy nadejdzie poród, jego nerwy wyjdą za bardzo na wierzch. W końcu odnalazł to co mogło pomóc kotce. Nie rozgrzewało, bo nie istniało takie zioło, lecz mogło poprawić humor ciągle wściekłej uczennicy. 

- Masz  - miauknął wyrzucając jej liście Jastrzębca, które miały podobny efekt do kocimiętki, jednak nie tak mocny. Pewnie poprawi się po nim jej humor czy coś. Szczerze to nie interesował go jej stan. Miał dość jej wrzasków i przytyków. Niech się zajmie nauką, a nie zawracaniem mu ogona. 

Powrócił na swój mech i z westchnięciem położył się na nim, ignorując niezadowolone fukanie Płonącej Łapy. Pewnie sądziła, że lepiej ją potraktuję, może zaprosi na wodę? To się myliła. Jego humor był koszmarny, a on nie miał sił z nią się teraz o wszystko kłócić.

<Płonąca Łapo?> 

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

- No dobra... może jak...kwiat maku? - Przekrzywiła głowę, żeby się przypatrzeć. 

Kwiat maku? Nachylił się nad kałużą, marszcząc czoło. Gdzie ona tu widziała kwiat maku? Czyżby jego przypuszczenia okazały się prawdziwe i kotka sygnalizowała mu tym, że jest chora psychicznie? W końcu mak służył do uspokajania pacjentów. Tak! To musiało być to! Wiedział! Po prostu to czuł odkąd się spotkali! Ba! Odkąd się narodziła! Ruda wredota!

Naglę poczuł ja coś trafiło go w pysk. Było to błoto! A jakże! I to od tej rudo-czarnej wywłoki! 

Uśmiechała się zwycięsko i wrednie jednocześnie. Zaraz utrze jej ten wyraz z pyska! Nie pozwoli sobie, aby gówniara brudziła jego cudowne, czyste futerko!

- Pasuje ci taka błotna maska - mruknęła, na swój sposób komplementując wujaszka. 

On jednak nie był wcale z tego zadowolony! Jego pieszczotliwie czyszczone futro! Zabrudzone tym świństwem! Nie... Koniec... To koniec! Rzucił się na nią, wpychając jej pysk wprost w kałużę. Tak chciała się bawić? To dobrze! Kotka się szamotała, ale on stanął na jej grzbiecie całym swoim ciałem. Nie pozwoli jej się podnieść. Niech nałyka się tego paskudztwa! Nawet nie zwracał uwagi na to jej całe szarpanie się! 

W końcu jednak z niej zszedł, a ta mogła zaczerpnąć oddech, kaszląc i prychając. Nie chciał jej przecież zabić... Tylko... Dać nauczkę.

- Jesteś chory! - wrzasnęła mu w pysk.

- Ja chory? Raczej ty! Masz coś z głową! Nie dość, że widziałaś kwiat maku w błocie, to zaatakowałeś mnie! Jesteś niebezpieczna! Trzeba cię leczyć! - wykrzyczał co wiedział. 

- Ah tak?! To ciebie też trzeba leczyć! 

- Nie! Bo ciebie! 

- Nie, Ciebie! 

- Nie!

- TAK

- NIE

- TAK

I tak trwało to, aż oboje rozeszli się fochnięci w swoje strony. 

***

Potrójny Krok nie zapomniał Płonącej Łapy tego ciosu poniżej pasa. Musiał ją wyleczyć z tego chamstwa! A co było odpowiednie? A to co mu kotka podpowiedziała, patrząc na kałużę! Mak! Właśnie skończył faszerować piszczkę, którą miała dostać kotka. Na zleceniodawcę wytypował jakiegoś ucznia, który nie byłby zbytnio podejrzany, a następnie czekał, aż Płonąca Łapa w końcu, chyba pierwszy raz w życiu... Zazna spokoju.

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

 - TY DEBILU! - Wrzasnęła na liliowego, uciekając z jego łap. - JAK MOGŁEŚ MNIE TAK OŚMIESZYĆ?!

Wypełzła z wody, padając na trawę. 
- JA?! - Miauknął ostro, wychodząc na brzeg.

To przecież ona chciała go zabić! On tylko walczył o życie! Wychodząc otrzepał się, prosto na nią. Hahaha! A ma za swoje! Płonąca Łapa syknęła, wstając. Potrójny Krok zmierzył ją spojrzeniem.

- Wyglądasz jak zmoknięty szczur - oznajmił bez ogródek, całkiem poważnie.
Płomień aż się zapowietrzyła ze złości. Musiał przyznać, że było to zabawne.
- ŻE CO?! Kogo nazywasz zmokniętym szczurem ty... Ty tchórzu przemoczony ty! - Burknęła w odpowiedzi.
I tak rozpoczęła się kolejna seria wyzwisk rzucanych w siebie nawzajem. W końcu nie mógł pozwolić, aby gówniara sobie pozwalała. Kiedy skończyły się jej słowa, a go dopadło znużenie, wepchnął jej pysk w błoto, a następnie dał nogę. Jej wściekłe wrzaski były słyszalne pewnie, aż w obozie klifiaków! No ale prosiła się o to! 

***

No naprawdę ich klan nie mógł być normalny. Kolejny wariat, o którym mu nie powiedziano, zabił dobre koty. Czy tak trudno mu miauknąć, że ten dziwnie się zachowuję? Zamknąłby go w dole, w końcu po coś on jest i nie wypuszczał, a świat byłby piękniejszy i co najważniejsze bezpieczniejszy. A teraz? Teraz żył z świadomością, że w obozie żył świr, który mógł i jego zamordować we śnie! Chyba zacznie sprawdzać stan psychiczny pacjentów sam. Ale to będzie żmudne... No nic. 

Pierwsze co zrobił to udał się do Płonącej Łapy. Musiał ocenić czy jest niebezpieczna dla ogółu i czy z jej głową jest w porządku. Ona najczęściej się przy nim kręciła, więc wolał mieć pewność, że nie ma żadnych morderczych intencji. No... Wszakże mówiła mu w dole, że nie, ale mogło to się z czasem zmienić. 

Znalazł ją w legowisku uczniów. Wylegiwała się skubana. A trening to co? Współczuł jej mentorce. Sobie zresztą też. 

- Wstawaj - kopnął ją, pobudzając do życia. - Musisz odpowiedzieć mi na kilka pytań.

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

Spadł deszcz, co oznaczało, że woda w strumieniu na powrót zapełniła się świeżym piciem. Aż żal było nie skorzystać, więc kiedy ziemia wyschła wystarczająco dobrze, aby mógł skierować się w stronę wody, nie brudząc łap,zrobił to. Nie spodziewał się jednak tego, że za nim ktoś podąży. A była to ta mała, brudna kałuża, zwana Płonącą Łapą. Od ich rozmowy w dole minęło kilka dni. Zgromadzenie okazało się bardzo niefortunne, ponieważ jego siostrzenica zaplanowała spisek, który miał go pokazać w nieprzyjaznym świetle Klanowi Gwiazdy. Po powrocie oczywiście modlił się o wybaczenie, że to nie jego wina, że został polizany przez jakiegoś sierściucha! Oczywiście zapewniał zmarłych o jego wiernej służbie i nie skończeniu jako łamiący kodeks medyk. Nawet obiecał, że jeśli dadzą mu znak, zemści się bardziej na gówniarzu i odeśle go do Miejsca Gdzie Brak Gwiazd. No może nieco przesadzał, ale Klan Gwiazdy przecież nie orzekł, co uznaje za zdradę. A on nie chciał ryzykować, więc złożenie ofiary ze Zbożowej Łapy, było jednym z punktów na jego liście, aby przodkowie mu przebaczyli. A wracając do Płonącej Łapy. Ona zdradziła go! Biła i kopała, a przecież jego ciało było święte! Kto to widział, aby lać medyka! Powinni mieć jeszcze jakąś ochronę, skoro niektóre koty łamią tak zakaz przemocy. Co się dzieję z tym światem! 

- Nie idź za mną! - syknął w kierunku rudo-czarnej. 

Oczywiście nie posłuchała. Czego on się innego spodziewał? Był jednak na nią obrażony, więc jej obecność, tylko bardziej go irytowała. 

- Idę tam gdzie chcę. - miauknęła buntowniczo.

- A gdzie twoja mentorka? Nie możesz wychodzić bez niej z obozu. - próbował oczywiście ją zawrócić. 

- A skąd wiesz, czy do niej właśnie nie idę, co? - prychnęła.

Zjeżył sierść na karku. Nie był idiotą, aby nie zorientować się, że łgała. Przeklnął pod nosem, przyspieszając. Kotka jednak nie pozostawała wcale w tyle. Wyglądała jakby śledziła go, aby zrobić coś niecnego.

- Wynocha! - Machnął ogonem, odpędzając ją. 

- Idę nad strumień, ogarnij się staruchu. - Przewróciła oczami.

Szła nad strumień. Dobrze. Zwolnił i pozwolił jej się wyminąć. Płonąca Łapa jak nigdy nic, szła dalej, tak jakby naprawdę jej celem była woda, a nie śledzenie trójłapego medyka. 

Już miał zamiar się odwrócić i odejść, kiedy usłyszał jakiś pisk. Szybko pokuśtykał w stronę głosu. Okazało się, że to jego siostrzenica, tylko poślizgnęła się na błocie. Uśmiech drwiny wkradł mu się na pysk.

- Teraz jesteś brudna.

Uczennica zrobiła niezadowoloną minę, machając łapą i posyłając w jego kierunku kupkę błota. Szybko odskoczył, ale niestety rozmiękła ziemia nie była zbyt stabilna i runął, wpadając do wody. Chłód sprawił, że wyskoczył z niej szybko, a następnie wepchnął tam córkę swojej siostry. Ta oczywiście jak na złość, uczepiła się jego futerka, przez co oboje wylądowali w wodzie. Tarmosząc się w kipiącej toni, walcząc o oddech, nie zauważyli jednego faktu. Było płytko.

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

Usłyszał łup i spojrzał na rudo-czarną wywłokę. Oczywiście, że spodziewał się jej przybycia. W końcu to natarczywe swędzenie należało zbadać! Dobrze, że jego siostrzenica była głupia i nie dowiedziała się, że niektóre rośliny są parzące. Dzięki temu mógł się zabawić i zemścić. 

Płomień powstrzymując się całą sobą, by nie zacząć jak debil znowu tarzać, rozejrzała się. Po chwili rzuciła ostre spojrzenie starszemu.
- No dalej ty liliowe gówno! Wylecz mnie! 

Jego radosny nastrój wyparował. Już na dzień dobry zaczęła go wyzywać! A to wronia strawa! Teraz to nawet nie czuł wyrzutów sumienia i postanowił jeszcze bardziej ukarać uczennicę. 

- Zamknij pysk i siadaj na mchu! - rozkazał.

Płonąca Łapa fukając usiadła, zaczynając powoli się wiercić. Specjalnie zniknął na dość długo w magazynie w poszukiwaniu ziół, aby ta mogła dłużej pocierpieć. W końcu słysząc jej ponaglające wołanie, złapał w pysk roślinę o ciekawym zastosowaniu. Mianowicie po niej, nasza piękna Płonąca Łapa, będzie błagać przodków, aby ją dobili. No... Może nieco przesadzał, ale i tak młoda będzie miała niezapomniane wrażenia. 

- Masz. Jedz. - Podłożył pod jej pysk roślinkę, która działała przeczyszczająco. 

Kotka jako, że nie znała się na zielarstwie, przy okazji naiwna i głupia, zdaniem medyka, zjadła specyfik.

- I kiedy to zacznie działać? - zapytała najwyraźniej mając dość swędzenia.

- Za jakiś czas. Możesz już iść do siebie. Ściemnia się. Życzę ci miłej nocy - Uśmiechnął się drapieżnie.

Jej ojciec najwyraźniej stwierdzając, że skoro Płonąca Łapa nie jest aż tak bardzo chora, jak na to jej stan wskazywał, podziękował medykowi i odprowadził córkę do legowiska. 

Oj tak... Młoda będzie miała niezapomnianą noc.

Nie sądził, że po tym poprawi mu się jeszcze bardziej humor. Nawet Fasolowa Łodyga była zdziwiona, kiedy zastała go uśmiechniętego. Może sądziła, że już całkowicie oszalał? Kto wie... 

Przez resztę wieczoru przygotowywał pajęczynę, która coraz gęściej zaścielała jaskinię. Chodziło o zwijanie jej i układanie w jednym miejscu. Wtedy też usłyszał przekleństwa jego kochanej siostrzenicy, która wyskoczyła z legowiska uczniów, biegnąc jak szalona w najbliższe krzaki. 

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

Ta mała wronia strawa... Jak ona... Yh... Go irytowała! Obserwował jak zwiewa z cenną wodą, która mu się należała. W końcu to on tutaj ciężko pracuję, lecząc poparzenia, odwodnienia i inne choroby! Jeżeli padnie, to kto będzie leczył? Fasolowa Łodyga? A się zdziwią! Może i asystentka była dobra w swoim fachu, ale nie miała takiego umysłu co on! 

Z wywieszonym językiem wrócił do legowiska medyków, które tonęło w chłodzie. Pić... Wody... Tylko tego pragnął, więc widząc Kolczastą Skórę, który się słaniał na nogach, miał ochotę wyrwać sobie sierść z głowy. 

- Czego? - warknął widząc jak kocur przekracza próg jego samotni. 

- Źle się czuję. Tak... Jakby słońce wypaliło mi mózg - I na potwierdzenie swoich słów, zachwiał się lądując na ziemi.

Wspaniale. Kolejny z przegrzaniem. Trudno było leczyć coś takiego bez WODY, którą ZABRAŁA RUDA POKRAKA! Ale spokojnie, spokojnie. Musiał oddychać i zająć się wojownikiem. 

- Masz wodę? - zapytał podchodząc i kładąc łapę na jego sierści. 

Był rozpalony! Na dodatek dyszał i chyba miał zaczątek majaków. W takim stanie wątpił, że odpowie na pytanie. No nic. Mógł tylko błagać przodków, aby chłód jaskini zbił temperaturę. 

Widząc Fasolową Łodygę, która wybyła nie wiadomo gdzie, miał ochotę obić jej skórę. Zanim się jednak wydarł, ujrzał mech... z wodą. Czy już mówił, że uwielbia kotkę? Szybko zabrał jej cenny surowiec i wypił, przełykając z ulgą. 

- Co to niby było? - zapytała asystentka, patrząc na niego z szokiem. 

- Och nie przesadzaj... Potrzebuje tego więcej. Kolczasta Skóra się przegrzał. 

Córka Iglastej Gwiazdy westchnęła.

- Masz szczęście, że wzięłam więcej tego mchu. - Machnęła ogonem, a w jaskini pojawił się Świtająca Maska z nową partią życiodajnej WODY.

Od razu mógł zabrać się do pracy. 

***

Kolczasta Skóra doszedł do siebie po jakimś czasie. Został napojony i mógł przytulić się do zimnej ściany, ku niezadowoleniu Tkaczy, którzy zachwiali się na swoich pajęczynach. 

Skoro już zajął się pacjentem, mógł wymyślić karę dla tej brudaski, która twierdziła, że czarny to czystość. Phi! Przecież ten kolor zawszę kojarzył mu się z brudem. Ziemia była czarna, błoto... Jak można mówić o tym jak o czystości? Dla wzmocnienia swojej pewności siebie, wymył swoje liliowe futerko, które aż lśniło. Żadnych kłaczków, kropelek brudu, nic. Będzie go tu małolata edukować. Teraz wystarczyło podać jej jakieś zioło, po którym zrozumie, że z WUJASZKIEM się nie zadziera. Nie dała wody? Jemu? Pośrednikowi z Klanem Gwiazdy! Co za brak szacunku do jego pozycji! Szybko znalazł swoją ulubioną broń. Mianowicie pokrzywę. Odkąd pamiętał wydawała mu się bardzo niebezpieczna. Parzyła, a przy dotyku wyskakiwały bąble, na dodatek zjedzenie jej powodowało wymioty. Nie był jednak głupi i wiedział, że Płonąca Łapa nic od niego nie weźmie. Musiał więc podejść uczennicę inaczej.

 

***

Płonąca Łapa udała się na trening ze swoją mentorką. To był idealny moment. Zaniósł pokrzywę na korze do legowiska uczniów i kierując się zapachem ocenił, które należało do jego wrednej siostrzenicy. Szybko udekorował je listkami, a kijem przygniótł, aby zlały się z tłem posłania. Kiedy całość była już gotowa z wrednym uśmieszkiem na pysku, wrócił do siebie. Wystarczyło teraz czekać.

***

 Wrzask jaki się rozległ jakiś czas później sprawił, że aż wyjrzał na zewnątrz. Płonąca Łapa wyskoczyła z legowiska uczniów, tarzając się po ziemi. Na jego pysku wykwitł wredny uśmieszek. Czyli wpadła! Cudownie! Zachichotał pod nosem. Teraz będzie musiała prosić go o pomoc w pozbyciu się bąbli. Już nie może się doczekać jej kajania się i błagania o litość w uśmierzeniu cierpienia. 

< Płonąca Łapo? >

Wyleczony: Kolczasta Skóra

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

Po zgromadzeniu chciał wypocząć, jednak nie dane mu to było. Wraz z pojawieniem się Pierzastej Mordki, która nalegała, aby Płonąca Łapa z nim dziś spała, zakończyła się jego cierpliwość. Nie po to zatykał wejście mchem, aby smarkula tu nocowała! Nie była chora! Miała własne legowisko! A tu co? Jej mentorka oczywiście zadecydowała za niego! A przecież kodeks mówi, że w legowisku medyków, to główny medyk rządzi! Widząc jak kotka kładzie się na ZIOŁACH, drgnęła mu żyłka. Czy ona rozumie, że to są MEDYKAMENTY, a nie POSŁANIE?! Najwidoczniej nie! Rudo-czarna zasnęła dość szybko, dzięki czemu z niewielkim trudem, przesunął ją gdzieś w kąt, aby nie zawadzała. Właśnie. Fasolowa Łodyga nawet nie wróciła ze zgromadzenia! Nieco go to martwiło, ale pewnie wróci za jakąś chwilę. Pewnie się zagadała z jakimś swoim przyjacielem. Położył się na swoim legowisku i zasnął.
 

***

Nie spał już od kilkudziesięciu uderzeń serca, kiedy usłyszał wrzaski tego bachora.

- NIE NIE NIE!

Obserwował z cienia jak uczennica łapie powietrze, dotykając swojego pyszczka. Poruszył się, ta najwyraźniej to usłyszała, bo pisnęła stając w jakimś kącie. 

- Co się stało? Zły sen? Klan Gwiazdy nasłał na ciebie ostrzeżenie? - Podszedł do niej bliżej. 

Kotka nadęła policzki. 

- Nie miałam wcale złego snu! - miauknęła z pewnością w głosie, jednak liliowy wyczuł z łatwością jej zawahanie.

Prychnął. Szczerze? Nie miał zamiaru rozmawiać z młodą na te tematy. Obudziła się? Obudziła. Teraz może sobie iść. 

- Jak uważasz. Teraz wynocha na trening i nie wracaj tu nigdy. - syknął wypędzając ją na zewnątrz. 

Jego siostrzenica najwyraźniej chciała mu nabluźnić w pysk, ale zamknął jej wejście przed nosem mchem. Nie wiedział co kota zrobiła później. Ważne było, że został sam. 

- Nareszcie. Spokój i cisza. - powiedział do siebie. 

Siedział jeszcze chwilę czekając, gdyby okazało się, że Płonąca Łapa wróci. Tak się jednak nie stało. I dzięki przodkom! 

***

Pora Zielonych Liści była okropna! Nie było wody. Usychał z pragnienia. Podobno strumień, który niegdyś zatruty, wyschnął. Przez to, że nie padało, nawet z nieba trudno było o zbawienną wodę. A on... Jej potrzebował! I do przeżycia i dla pacjentów, którzy padali mu jak muchy. Widząc jak przez obozowisko idzie zadowolona z siebie siostrzenica, która niosła ociekający mech, syknął na nią. 

- Chodź tu.

Kotka zerknęła tylko na niego i zawędrowała dalej. No co za! Niewychowana! Otrzepał się i wyszedł z cienia, idąc za uczennicą. Musiała mu dać tą wodę. Pragnienie było silniejsze niż rozsądek.

<Płonąca Łapo? Zły wujek na horyzoncie>

Od Potrójnego Kroku cd Płonącej Łapy

Wyszedł tylko na chwilę po to, aby ulżyć swojemu pęcherzowi. Nie było go... no może z dziesięć uderzeń serca. Wraca, a tu co? Oczywiście... SYF! Jego pieszczotliwie i starannie ułożone zioła... Były wszędzie! Nie, nie, nie! Kto śmiał to zrobić?! Wszedł głębiej, mijając jakieś kocię i spojrzał morderczym wzrokiem na swoją siostrzenicę. Płonąca Łapa z liśćmi w pysku, właśnie zamierzała dać nogę. O nie! Nie dość, że napracował się zbierając te zioła, to ta gówniara w kilka chwil zniszczyła wszystko! Koniec tego dobrego. Rzucił się na nią, co ją mocno zdziwiło. Wypluła zioła z pyska kaszląc, gdy łapa trójłapego, spoczęła na jej tchawicy. 

- NIE. WOLNO. KRAŚĆ. ZIÓŁ. TY PARSZYWA, RUDA WYWŁOKO! - wrzasnął, puszczając kotkę, dając jej łapą po tyłku. 

Jeśli nigdy nie widzieli wściekłego kota, to właśnie mieli z nim do czynienia. Płonąca Łapa nawet nie zdążyła nic powiedzieć, bo została szybko wyrzucona na zewnątrz z głośnym ŁUP. Tak. Rzucanie kociakami... Pierwszy raz mu się to zdarzyło, ale nie żałował. Musiał ochłonąć. Dobrze, że przynajmniej Dymna Łapa uciekł pierwszy, widząc co tu się odwala. 

Stojąc w centrum pobojowiska, ponownie machnął rozeźlony ogonem. Ten syf wręcz do niego krzyczał: Posprzątaj mnie! Ach! Okropieństwo! Dlatego nie znosił kociąt! Musiały wszędzie wtykać te swoje łapki i wszystko niszczyć! 

- Ej! To nie było miłe! - rozległ się głos uczennicy, która postanowiła wrócić.

Powoli obrócił się w jej stronę z przerażającym wyrazem pyska. Rudo-czarna drgnęła, ale pozostała na swoim miejscu. Taka była odważna? Tak? 

- MAM TO W NOSIE! WYNOCHA! 

- Powiem wszystko pradziadkowi! - wykrzyknęła. - I mamie i tacie! 

- A mów sobie komu chcesz! W legowisku medyka, to ja mam władzę! Tak stanowi kodeks! Mogę tu robić co chcę! A ty... Ty masz zakaz wstępu! Do odwołania! - Następnie przyciągnął kępę, dużego mchu, służącego za posłanie i zatkał nim wejście do swojego leża. Od razu zrobiło się ciemno, ale zbytnio mu to nie przeszkadzało. Liczyło się to, że odgrodził się od tej małej paskudy. Miał naprawdę dość jej żartów.

<Płonąca Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Płomień

Przekładał znikomą ilość ziół, krzywiąc pysk. Może i zachorowań było w ich klanie niewiele, jednak wilgoć i mróz robiły swoje, niszcząc ich zbiory. Powinni na następną porę nagich drzew, bardziej skupić się na ususzeniu niż pozostawianie świeżych, narażonych na nieprzyjemne warunki środowiska roślin. Już połowę musiał wyrzucić, bo zakradła się do nich pleśń.
- A ty tu czego? - warknął w stronę Płomień, która przekroczyła próg jego samotni.

Spojrzała na wyłaniającego się z mroku medyka. Położyła po sobie uszy
- Nie myśl, że chciałam tu przyjść. - Oznajmiła na wstępie. - Mam sprawę ogromnej wagi! Ciągle muszę biegać w krzaczki, i boli mnie przy ogonie!
Po chwili dodała jeszcze:
- No i sram brudną wodą.

Jego wibrysy niezauważalnie drgnęły z rozbawienia. Czyli istnieje coś takiego jak karma! Pokarała ten wrzód na ogonie! Wskazał jej łapą miejsce, gdzie powinna spocząć. Był to mech przygotowany dla pacjentów, u których istniało ryzyko, wybrudzenia jego czystej podłogi. 

Kociak przeszedł na wskazane miejsce, rozglądając się z zaciekawieniem po stosach przebranych ziół. 

Potrójny Krok udał się na zaplecze, gdzie istniała szansa, że posiada jeszcze coś na przypadłość rudo-czarnej. Gdyby okazało się, że i to zapleśniało, mała musiałaby się męczyć... No chyba, że wybrałby mniejsze zło, to skończyłoby się na wymiotach. Na szczęście roślina była cała. Podniósł ją i udał się do Płomień, która już zdążyła napaćkać na mech. Skrzywił nos, bo smród był okropny. Co ona jadła?! Nie... Nie wytrzyma tutaj... Akurat do środka weszła Fasolowa Krzywica, która aż stanęła, czując ten odór.

- Co tu się dzieję? Umarł ktoś? 

Żeby tylko umarł. Kaszląc wyszedł na zewnątrz, aby wciągnąć w płuca świeże powietrze, po czym wstrzymując oddech, wrócił wpychając małej lek do pyska. 

- Jedz zanim wykorkuje! 

Kociak zrobił niezadowoloną minę, ale chyba chciała się pozbyć przypadłości, bo szybko zjadła lek. Potrójny Krok od razu, z pomocą Fasoli, która podzielała jego odczucia, wyrzucili posłanie na zewnątrz. Teraz to wszystko rozniosło się w po całym obozie. Jacyś wojownicy podeszli i zaproponowali, że to wyniosą aż do terenu Klanu Klifu. Medyk skinął głową, a chętni szybkim krokiem udali się poza ich tereny. Dopiero po jakimś czasie mógł odetchnąć z ulgą i spojrzeć na Płomień, która znów się kręciła.

- Nie! Rób! Tego! Więcej! Zioła zaczną działać za jakiś czas. Jak znów ci się chcę, to idź za nimi - Wskazała na ślady w śniegu pozostawione przez dwa koty. 

Kocię wystawiło mu język, po czym pobiegło z powrotem do jego leża. Na szczęście jeszcze był młody i sprawny, dzięki czemu udało mu się pochwycić to małe diabelstwo w zęby. Gorzej było z przeniesieniem, ale ciągnąć po ziemi to on umiał. A wolał, aby kotka jednak nie zbliżała się już do jego legowiska. 

***

To były długie uderzenia serca, ale udało się. Płomień poczuła się lepiej i już nie miała ochoty na wypróżnianie się. Mógł dać jej jednak większą dawkę, bo przez ten czas bał się, że jeśli ją spuści z oczu, ta pobiegnie zostawić mu prezent. Do legowiska nie wrócił, ponieważ dowiedział się od Fasolowej Krzywicy, że zapach nadal się tam unosił. Biedny Tkacz i jego rodzina. Miał nadzieję, że z nimi wszystko w porządku. Nie powinni cierpieć za jego błąd. Mógł leczyć kocię w końcu na zewnątrz i uniknąć tej niemiłej sytuacji. 

Nagle poczuł jak coś uderza go w głowę. Rozejrzał się i dostrzegł swoją siostrzenice, która urządziła sobie bitwę na śnieżki z jego osobą. O nie... Było za zimno na takie zabawy, a i biały puch był... brudny. Będzie musiał myć swoje futerko, pozbywając się tej... mokrości. 

- Ha! Trafiłam cię w łeb! 

Skrzywił pysk. A to gówniara. Czym zajmują się jej rodzice? Powinni pilnować dziecka. Wstał na łapy i odszedł. Chrzęst śniegu ogłosił, że mała ruszyła za nim. Wspaniale. Teraz się zemści. Kiedy byli już poza obozem, kocię oczywiście nielegalnie, no bo tępi wojownicy nie dostrzegają, że prawnuczka Iglastej Gwiazdy udaje się na nielegalne wycieczki, stanął. Odwrócił się. Podszedł do kociaka, który starał się go jak najbardziej zdenerwować i wepchnął ją w zaspę. 

<Płomień?>

Wyleczona: Płomień

Od Potrójnego Kroku cd Płomień

- Nje! - Miauknęła nabierając wigoru i chęci, by to właśnie temu staremu dziadkowi zrobić dziś na złość.
- Co ma znaczyć nie?! - Zapytał nieco ostrzej.
- Ja nje jeftem wdcc...wdzcc... - próbowała powtórzyć po nim nowe i trudne słowo. - Wcęcna! Tjo ja mafnuje na cjebie mój cas!
Uniosła wysoko ogon, stając na równe łapki, nieco chwiejnie, ale jednak! Wyprostowała się dumnie, patrząc swoimi płomiennie błyszczącymi oczyma na medyka.
- Tjo ja mafnuje na cjebie mój cas! - Powtórzyła. - Bąc mi wcęcny!
Co takiego? Ona marnowała na niego swój czas? Zjeżył sierść. Ta mała... Jak śmiała być taka bezczelna? Przecież sama go zatrzymała, a teraz twierdzi, że to była jego wina? Tak? Więc dobrze. Już nie będzie tracił na nią czasu.

- Chyba w twoich snach, mrówko. - prychnął, odwrócił się i wyszedł z obozu. 

Wolał nie strzępić języka na tego mysiego móżdżka zwłaszcza, że czego się spodziewał po potomstwie Wężowego Wrzasku? Też była tępa. Mówiła za dużo i ogólnie była dziwna. Niesamowite, że udało jej się znaleźć kogoś, kto ją pokochał. Brr... Obrzydliwe. 

Szedł głębiej w las, zapominając o wrednej siostrzenicy. Drzewa już dawno zgubiły liście, które zaścielały ziemię, przez co słychać było ciągły szmer, kiedy się przez nie przedzierał. Nie ma co liczyć na jakieś zioła. Pogoda nie dopisywała do rozwijania się roślin. Czeka ich teraz ciężki okres. Miał nadzieję, że będzie mało zachorowań i medykamentów starczy na długo. 

Nagle zatrzymał się czując, że ktoś za nim idzie. Spojrzał za siebie dostrzegając rudopodobny kształt zlewający się z barwnymi liśćmi. A ona czego tu? Nie rozumiała, że kociakom nie wolno wychodzić poza obóz?! Prosiła się naprawdę o bęcki. Przecież mogła ją porwać sowa, czy inny ptak! Dzieci naprawdę są... tępe. 

- A ty czego tu? Do domu, do matki i ojca - zawołał w jej stronę. 

Nie miał zamiaru odpowiadać za śmierć bachora, więc szybkim krokiem oddalił się, aby nikt ich razem nie widział. Już i tak miał problemy u dziadka. Nagle usłyszał krzyk Płomień, więc zamarł i zerknął za siebie. Nigdzie jej nie widział. Poczuł narastający niepokój. Nie wierzył, że już coś ją porwało! Zaczął węszyć, wyczuwając jej zapach. Był silny i dobiegał z...

- Bu! - Kocię wyskoczyło ze sterty liści, przyprawiając go o zawał. 

Jego sierść zjeżyła się, a sam podskoczył z wrzaskiem, łapiąc się pazurami kory drzewa.

Dzieciak zaczął się śmiać, co go mocno rozgniewało. Opanowując się z szoku, zeskoczył i stanął przed nią z groźną miną.

- To nie było śmieszne! Mogłem umrzeć! - krzyknął w jej pysk. 

<Płomień?>

Od Potrójnego Kroku

Przez ostatnie kilka dni, jego życie polegało na zbieraniu ziół i odwiedzaniu grobu matki. Chciał jak najmniej czasu spędzać w obozie, w którym czuł się niezrozumiany. Dziadek nadal była na niego zły za nazwanie ukochanej córeczki Krzywicą. Na dodatek spędzanie czasu w legowisku medyków i patrzenie na smutne oczy nowo mianowanej medyczki, też go zbytnio nie pociągało. Błąkał się więc, to tu, to tam. Był sam w ciszy, a Gwiezdni nad nim czuwali; przynajmniej miał taką nadzieję.

Dzisiejszy spokój został jednak przerwany przez nieoczekiwaną postać. Jakaś czarno-ruda kępka futra, obserwowała go uważnie ze żłobka. Trójłapy oczywiście tego nie zauważył, bardziej zajęty był swoimi myślami, aby zwrócić uwagę na kociaka. Najwidoczniej jego ciągłe wypady poza obóz, utwierdziły malucha w przekonaniu, że coś kombinował. 

- Ej ty! - Usłyszał piskliwy głosik.

Odwrócił się niechętnie, stając oko w oko z zaciekawioną koteczką. 

- Gsie tak chosis? Mogę s tobą? 

- Nie. Wracaj do matki - Skrzywił pysk. 

Tego mu jeszcze brakowało, aby dzieciak jego siostry zawracał mu głowę. A właściwie, co takiego robi Wężowy Wrzask, że nie pilnuje swojego kociaka? Słyszał coś, że na jej głowę zwaliły się wszystkie sieroty w żłobku, ale jako królowa, mogła i tak bardziej się starać. Nie miał zamiaru zbytnio się angażować nad opiekę nad... nad tym czymś. 

Kociak jednak nie zamierzał ustąpić, a on nie miał zamiaru się użerać z upartą siostrzenicą. Postanowił więc odpuścić spacer i trochę "powujkować". Machnął ogonem na dzieciaka i usiadł obok jakiegoś drzewa. 

- Dobra słuchaj mnie uważnie. Opowiem ci, gdzie chodzę i dlaczego ty nie możesz iść tam ze mną. Otóż... Zbieram zioła. To niegodne zajęcie dla takiego kociaka jakim jesteś. 

- Jak to? A cemu ne mas łapy? I jak se nasywas? 

Ogonem zatkał pysk małej.

- Jeszcze nie skończyłem. - Zaczął jej opowiadać o Klanie Gwiazdy i tym, że jest ich pośrednikiem. Opowiedział o ich snach, które ostrzegają koty przed niebezpieczeństwem oraz opacznym odczytywaniu ich rad jako kar. Zależało mu, aby kocię zrozumiało czym się zajmuję, by mógł cieszyć się u dzieciaka szacunkiem. Kiedy skończył swoją opowieść, powiedział. - Dlatego... przerywanie mi w pracy jest bardzo złe. To ja ratuję koty od chorób, które są dla zwykłych osobników śmiertelne. Moja wiedza jest potężną bronią. Powinnaś być mi wdzięczna, że zmarnowałem na ciebie mój cenny czas.

<Płomień?>