Od Dymka C.D Lasu

Zanim zdołali wejść do obozu, wyskoczył na nich Borsucza Gwiazda i Srebrny Deszcz. Z początku byli gotowi na intruzów, gdy jednak zobaczyli z tyłu grupy Dymka, uspokoili się. Lider nakazał Srebrnemu powiadomić rodzinę, sam zaś zawołał wnuka i go przytulił. Potem wysłuchał informacji o całym zajściu. Róża, Błoto, Las i Tęcza przybiegli chwilę po wysłaniu srebrnego kocura.
- Kochanie, nic ci nie jest… - matka przytuliła się do syna, roniąc łzy szczęścia, ojciec się dołączył. Tęcza stała z tyłu, najprawdopodobniej onieśmielona kotami z Klanu Klifu.
- Lasek! - kocurek podbiegł do siostrzyczki.
- Dymek! Jak ja się cieszę, że cię widzę… myślałam, że już cię nigdy nie zobaczę! - kotka wtuliła się w puszyste futro braciszka, on jej odpowiedział tym samym.
- A-Ale, gdzie jest twoje ucho…? - nagle wyszeptała Tęcza z tyłu całej tej całej sceny. Rodzina spojrzała na ucho kocurka. Dopiero teraz zauważyli, że brakuje jego części.
- Ptak mi je odgryzł… - powiedział Dymek, zawstydzony. Mógł nie doprowadzić do całego tego zajścia, gdyby tylko został w obozie. Jakiż on był głupi…
- Podziękuj każdemu ode mnie i mojej rodziny każdemu, kto się przyczynił do uratowania mojego wnuka. Liderowi, za przyjęcie go. Medyczce, za wyleczenie. I oczywiście członkom patrolu, którzy go w porę odnaleźli.
- Tak naprawdę, jednemu możesz podziękować osobiście. - wspomniał Czarny Potok.
- To Skoczna Łapa. - z tymi słowami spojrzał kątem oka na ucznia. Lider skinął porozumiewawczo w kierunku kocura, ten odpowiedział tym samym.
- Słońce schyla się ku ziemi. Będziemy musieli już iść. - Szumiące Zbocze przerwał tę chwilę.
- Dobrze. W takim razie niech Klan Gwiazd ma was w opiece. - pierwszy raz odezwał się Błotnisty Pysk, wcześniej siedzący w ciszy.
- Wzajemnie. - odpowiedział Skoczna Łapa. Z tymi słowami odeszli w gąszcz. Za to szczęśliwa rodzina poszła w głąb obozu.

<...Lasek?...>

Od Dymka C.D Skocznej Łapy

Dymek rozejrzał się trochę po obozie, przez dwa wschody słońca, jakie tu spędził. Morskie powietrze przypadło mu do gustu. Plaża, którą także zobaczył, wydawała mu się czymś wręcz magicznym! Szumiące fale, piękne wschody i zachody słońca, i nawet skrzeczące mewy - naprawdę pomogły mu wrócić do pełni sił. Zdziwił się, dlaczego się tu nie urodził. To przecież otoczenie idealne dla niego. A koty? Są naprawdę miłe… przynajmniej te, które poznał. Kopeć, kocurek poznany w żłobku (w którym był zmuszony spędzić sporo czasu) wydawał się bardzo miły. Nawet wymienili parę słów. Co do Skrzydełka, nie wydawał się zbyt rozmowny i większość czasu był przylepiony do matki. To zdecydowanie były miło spędzone dwa słońca.
Jednak nie były idealne. Był daleko od rodziny. Rodziny, która zamartwiała się o niego, która mogła myśleć, iż już nigdy nie wróci.

***

Trzeciego poranku obudził go Skoczek.
- Hej Dymku, jak się czujesz?
- W porządku… co się stało, że mnie tu odwiedziłeś?
- Skoro w porządku, to mam dla ciebie dobrą wiadomość. Wracasz do domu! - kocur uśmiechnął się do czarnucha, a ten podskoczył niczym zając. Popędził podekscytowany na śniadanie, po czym stawił się do wyjścia. Czekał na niego Skacząca Łapa i Czarny Potok, zapewne by prezentować pokojowe zamiary Klanu Klifu… lub coś w tym rodzaju. Potem dołączyli kocur i kotka, którzy się przedstawili jako Szumiące Zbocze i Klonowa Sadzawka.
- Gotowi? - spytał najstarszy z obecnych. Wszyscy kiwnęli głowami. Ruszyli.

***

Doszli do drzewa upadłego nad Głęboką Ścieżką, Przeprawy. Wszystkie koty przeszły, został tylko Dymek. Z drżącymi łapami wlazł na pień drzewa i tak szybko na ile pozwalały mu łapy i rozsądek przebiegł przez pień. Potem minęli zagajnik brzóz. Po dłuższej chwili trafili do obozu Klanu Wilków.

Od Dymka C.D. Skocznej Łapy

Dymkowi się nudziło, był wczesny poranek. Wszyscy spali, on jednak wstał i nie miał co ze sobą zrobić. Nagle wyczuł przyjemny zapach w lesie. Postanowił się mu przyjrzeć, a raczej przywąchać. Wymknął się z kociarni. Udało mu się przejść około trzech lisich długości, gdy napotkał koty szykujące się do patrolu. Na osty i ciernie! Szybko przebiegł za krzak. Nie zauważono go. Droga jest wolna! Popędził prędko do potencjalnego wyjścia. Teraz był dwie długości drzewa od granicy obozu. Wyciągnął szyję w górę i zaciągnął powietrze. Poszedł w kierunku z którego wydobywał się zapach. Pobiegł, mając nadzieję na znalezienie źródła woni.

---

Idąc przed siebie, nie zdawał sobie sprawy jak daleko zadziera łapki, a tym samym - jak bardzo oddala się od domu. Dymek, jako kociak, nie ma wielkiej siły. Zmęczył się.
"Eh, chyba nie znajdę źródła cudownego zapachu. Może powinienem wrócić do obozu…"
Jednak, gdzie był obóz? Kocurek rozejrzał się po okolicy. GDZIE BYŁ OBÓZ?
Słońce wspinało się wysoko na niebo i świeciło prosto na kocura. Zmęczenie i gorąc wzięły górę, i czarnuch ułożył się pod konarem jednego z drzew. "Znajdą mnie. Jestem pewien." A potem zmróżył ślepia...

Drzemka nie trwała jednak długo. Najpierw usłyszał coś jakby krzyk. Potem coś chwyciło go boleśnie za klatkę piersiową, a następnie uniosło go w górę. Nim się obejrzał, olbrzymie stworzenie leciało ponad drzewami, z kocurem w szponach.
- Puszczaj! Zostaw mnie w spokoju, ty… ptaku! - kocurek próbował się wydostać jednak, jednak ptaszysko dziobnęło go kilka razy. Odgryzło przy tym kawałek jego ucha. Kocurek miał zamiar ugryźć ptaka, gdy nagle pojawiło się przed nimi drzewo. Kocur oberwał jego gałęzią i stracił przytomność.

---

Obudził się gdy ptaszor zamierzał lądować.
- AUA! - wykrzyknął kocurek, gdy ptak niedelikatnie obił go siadając na ziemi. Stworzenie spojrzało złowrogo na Dymka, jakby chciało powiedzieć “piśnij raz jeszcze a tym razem stracisz oko”, po czy, wciąż go przytrzymując, zajęło się czesaniem piór. Nagle kot, jak i ptak, usłyszeli szelesty w zaroślach. Wyskoczył z nich młody, lecz o wiele starszy od Dymka kocur o czarno-białej sierści. Ptak już chciał się poderwać do góry, gdy nowo poznany kot rzucił się na jego grzbiet. Kotek upadłby na ziemię, gdyby nie zgrabny skok kotki, która pojawiła się niespodziewanie na planie akcji. Delikatnie odłożyła go na ziemię. Mówiła coś do Dymka, lecz ten, ogłuszony, nie zrozumiał ani słowa. Nie mógł też wydusić z siebie słowa. Tak więc leżał, cały drżąc, nie mogąc nic zrobić. Zamknął oczy i łapami zakrył uszy, miał dość. Dlaczego w ogóle wyszedł z obozu? Powinien był zostać, mógłby teraz, chociażby, bawić się z rodzeństwem. No i mieć całe ucho! Ktoś smyrnął go w bark poczym delikatnie uniósł do góry. Ah to ta kotka. Rozejrzał się trochę po otoczeniu. Na ziemi leżał martwy ptak. Obok stały inne koty, a wybawiciel trząsł się z wyczerpania, pokryty krwią. Powoli wracał mu słuch.
- Powinniśmy… medyka… - powiedział rudy kocur.
- Tak… stanie… kotek - poparła starsza kotka. Wywnioskował to z kiwania głową.
- Ty… najlepiej - czarny kot zwrócił się do najmłodszego członka grupy.
Cokolwiek mieli na myśli, nieśli gdzieś właśnie małego kocurka, a ten nie był pewny, czy to dobrze.

---

Dymek leżał na wygodnym posłaniu z liści, zaraz obok kocura który go uratował. Z toku rozmowy wynikało, że ma na imię Skoczna Łapa. Teraz medyczka zajmowała się małym kocurkiem.
- Witaj mały, jak masz na imię?
- D-Dymek.. - wciąż zmieszany odpowiedział czarnuch.
- Ja jestem Różany Kwiat, będę odkażać ci rany, a ty mi powiedz, jak znalazłeś się w szponach jastrzębia? - medyczka uśmiechnęła się. Dymek opowiedział historię, wstydząc się jednak swojej głupoty. Po zabiegu podszedł do Skoczka.
- Skoczku… dziękuję. Dziękuję za uratowanie życia.


<... Skoczek?...>

Od Dymka C.D. Lasu

Kocurek był zdezorientowany. Co dopadło jego siostrę?
- Lasku, mam się martwić…? - troskliwie zapytał kotkę Dymek. Nie było to typowe dla niej zachowanie.
- Nie, nic się nie stało. Kocham cię, wiesz braciszku? - wciąż wtulona w brata odpowiedziała Las. Sam czarnuch nie był tego pewien. Może… znalazła kocimiętkę!? Słyszał o jej właściwościach. To możliwe, mogła się niepostrzeżenie włamać do medyczki, a tam na pewno jej trochę jest. Albo… jest bardzo osamotniona. Musi z nią spędzać trochę więcej czasu. Możliwe jest, że coś ją boli, i nie chce o tym mówić. To by pasowało do dumnej Lasek. Ojej, jest tyle możliwości, a on nie wie, co jej dolega!
- Eee, Dymku? Znowu odleciałeś? - Las już nie tuliła się na brata, a siedziała przed nim. On sam sztywno stał, z pyskiem takim, jakby zobaczył ducha.
- C-Co? Aaa, nie, nie. Co znaczy “znowu”? Jestem kotem, jak mógłbym latać?
- Oj, Dymku, Dymku… “odleciałeś” znaczy, “zamyśliłeś się”. - Lasek pokręciła głową.
- Oh… w takim razie, owszem, odleciałem. Przepraszam. A ty, jesteś pewna, że nic ci nie jest?
- Oczywiście, czuję się świetnie! Tylko… jestem trochę zazdrosna, też bym już chciała wyjść ze żłobka tak jak Wąsik czy Noc…
- Eee tam. Możesz jeszcze troszkę poczekać. Jeszcze księżyc i sami zostaniemy terminatorami! Znaczy, wy zostaniecie.
- Wy…? A co z tobą.
- Będę medykiem. Nie chce być wojownikiem, to nie dla mnie…
- Jesteś tego pewny? No wiesz, jeśli będziesz mnie leczył, musisz to robić porządnie. Jeszcze coś mi się stanie! - żartobliwe odpowiedziała niebieska kotka i uśmiechnęła się do braciszka.
- Oczywiście, że jestem pewny! I dam sobie radę, o to się nie martw. Przypilnuje, byś była zdrowa! I inni też! - przy tych słowach dumnie wypiął pierś i także odpowiedział uśmiechem.

---

Dymek wskoczył na Lasek, ta zaś natychmiast go zrzuciła.
-Co to miało być, ty… kupo futra! - oburzona okrzyczała brata.
- Przepraszam… ostatnio mówiłaś o tym, że jesteś zazdrosna o starsze koty, bo są uczniami. Pomyślałem, że będziesz chciała poćwiczyć...
Lasek na te słowa uśmiechnęła się zawiadacko do czarnucha i z okrzykiem bojowym wskoczyła na grzbiet, przygryzając mu kark. Ten zaś przeturlał się o lisią długość i wpadł na kota. Kot zaś okazał się Ostrokrzewem, który nie był zbytnio zadowolony taki zwrotem akcji. Kocur prychnął na kociaki i spojrzał na nie krzywo.

< Lasek? ;3 >

Od Dymka

Dymek szedł przez las. Był sam. Otaczał go mrok. Kocurek i tak szedł przed siebie. Po chwili dotarł do wielkiej polany, na której rosły całe kępy kwiatów. Nad łąką latały olbrzymie, kolorowe motyle. Obserwował, jak przelatują z kwiatka na kwiatek. W pewnym momencie jeden z nich porwał Dymka wysoko. Z łąki zrobił się zielony las, pachniał kwitnącymi pączkami i żywicą. Lecieli tak, aż w pewnym momencie motyl upuścił kocurka do wielkiego jeziora. Jego powierzchnia promieniała dziwnym, niebieskim blaskiem. Wpadł do niego, lecz nie czuł wody, a raczej coś dziwnego, trudnego do opisania. Coś, co go wciągało.

---

Pod powierzchnią znalazł się w zupełnie innym miejscu. Stał na grzmiącej ścieżce. Zaczęły go nagle gonić Potwory Dwunogów. Biegł, biegł, biegł, lecz one wciąż go goniły. Ich ślepia mierzyły go złowrogim blaskiem, a ich warczenie było najgłośniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszał. Jeden z potworów dogonił kociaka i nastała ciemność.

---

Obudził się w żłobku, obok swojej mamy.
-Mamusiu! Jesteś! Tak się bałem… - Dymek był bliski łez.
-Kochanie, teraz jesteś bezpieczny, nic ci nie grozi. - Róża odpowiedziała ze spokojem w głosie. Nagle usłyszeli krzyki. Róża wybiegła ze żłobka, za nią kocurek. Obóz plądrowały olbrzymie, czarne jak smoła koty o czerwonych oczach. Ciała miały pokryte bliznami i krwią. Jeden z nich rzucił się na matkę, ta padła na ziemię. Za jednego krzaku wyskoczył ojciec. Próbował obronić partnerkę, jednak było to na nic. Także padł, obok partnerki. Wielki kocur spojrzał na Dymka szyderczo, po czym odszedł. Kotek w tym momencie podbiegł do rodziców. Płakał w ich futra. Co teraz zrobi? On kochał swoich rodziców. Czemu ON to zrobił? Dlaczego...?

---

Coś szturchnęło go w ramię. Nie odwrócił się. Potem kolejny i kolejny. Odwrócił się. Nikogo nie było. Potem usłyszał głos, jakby z oddali “Dymku... pora już wstawać…”. Otworzył oczy. Wisiała nad nim matka i siostry. Jego pyszczek był cały mokry.
-Cokolwiek ci się śniło, musiało być straszne. Mówiłeś nawet przez sen. Głośno. I płakałeś. - Lasek powiedziała wprost. Czyli… to był tylko sen? Dzięki Klanowi Gwiazd! Ta wizja śmierci rodziców… była bardzo realistyczna. Przytulił mamę, po czym powiedział:
- Kocham cię.
- Ja ciebie też syneczku - z troską w głosie odpowiedziała Róża.

Od Dymka C.D Lasu

-Eh… Ostrokrzewie chodź z nami na spacer. - zapytał z lekką niechęcią Dymek, wolał spędzać czas tylko z rodziną. A bury kocur i tak nie wydawał się zbyt miły.
-Nie. I nie nazywaj mnie Ostruś, mysi bobku. - odpowiedział wręcz agresywnie, patrząc krzywo najpierw na Dymka a potem na Lasek.
- JAK TY MNIE NAZWAŁEŚ?! Jak taki jesteś mądry, to sam tu siedź, nie chce już byś z nami szedł.I w ogóle jesteś lisi... - wtedy przypomniała sobie o obecności rodziców, więc powstrzymała się przed ostrym wyzwiskiem - … głupi! Jesteś głupi!
Kotka oburzona poszła w kierunku ojca, podczas gdy Ostrokrzew uśmiechał się pod nosem. Dymek zlustrował go wzrokiem. Był nawet zadowolony, że siostra się fochnęła na burego. Jest bardzo nieprzyjemny. Ale nie mógł być taki od samego początku. Nikt nie jest. Ciekawe co się stało. Musi się dowiedzieć. Po chwili w zamyśleniu podreptał do sióstr i Błotnistego Pyska.
Śnieg się powoli rozpuszczał [od autorki: pomińmy fakt, że z 2 opa wcześniej był środek zimy]. Świat się budził to życia. Zielone listki pojawiały się na krzewach i drzewach, na nich siedziały ptaki wijące gniazdka i świergoczące coś do siebie. Obóz był dość spokojny. Dymka ciekawiło co będą robić. Nie mógł się już doczekać. Podczas gdy on rozglądał się dookoła i się ociągał, Tęcza szła wręcz przylepiona do ojca, a Las naburmuszona szła zaraz przed czarnuchem.

<Las? Gniot trochę, ale się chyba nie obrazisz? ;3>

Od Dymka CD Popiół

Z początku Dymkowi podobała się zabawa, ale potem cały czas był łapany. Widocznie nie był zbyt dobrym ganiczo-łapaczem. Całe szczęście nie należał do tych szybko się poddających. Musiał pomyśleć (a w tym był akurat bardzo dobry). Jego siostrzyczki były o wiele drobniejsze niż on, więc skakały po śniegu jak kuny. Strasznie się przy tym zakopywały w śniegu. A co on może? Hmmm… miał duże łapki. Nie zapadał się tak śniegu i…
-Nie stój tak jak drzewo! Ty gonisz! - Wąsik pacnął go łapką i wszyscy zaczęli od niego uciekać. No tak, przecież oni wciąż grają. Swoją nową wiedzę Dymek postanowił wykorzystać. Ustawiał łapki tak by się nie zapaść, aż w końcu:
-Złapałem cię! Ty teraz gonisz! - Tęcza była wyraźnie zaskoczona, jednak zaczęła ganiać dzieciaki. Widać, że wszystkim się to podobało. Dymek był spełniony. Był w czymś dobry! Napawało go to dumą. Zabawa została zakończona sukcesem. Wszyscy zmęczeni, udali się na posiłek. Znaczy Dymek, Tęcza i Lasek poszli pić mleko, a Wąsik, Noc i Popiół poszli do miejsca ze zwierzyną.
Po powrocie starszych Dymek mógł zauważyć, że jest coś z Popiół nie tak. Pozostawił drzemiące siostry i podszedł do niebieskiej koteczki.
-Coś… coś jest nie tak? - zapytał z troską w głosie. Dość dojrzale jak na małego kocurka.
-Ah! To ty. Nie nic mi nie jest. Nie powinieneś teraz spać? - odparła oschłym tonem. Nie chciała by wtrącano nos w jej sprawy. Dymek nie ukrywał, że go to poruszyło.
-Chciałem być tylko miły. Widzę, że coś ci się dzieje. Może i jestem mały, ale nie głupi. A już napewno nie ślepy. - odpowiedział dość surowym tonem czarnuch. Potem powrócił do łagodnej tonacji  - Co ci jest?
-Eh… jesteś szczery, prawda? - spytała Popiół, z tonem tak poważnym, że aż do niej niepodobnym.
-Tak się składa, że nawet za bardzo. - kocurek uśmiechnął się głupio. Po chwili jednak spoważniał. Kotka kontynuowała:
-Widzisz, moje rodzeństwo jest piękne. Noc jest podobna do matki, a Wąsik ma kolorowe oczy! A ja? Nie jestem nawet do rodziców podobna. Nie jestem tak piękna. W ogóle nie jestem piękna. Mam szarą, nijaką sierść zupełnie niepodobną do nikogo z mojej rodziny. Nie mam żadnych talentów. Nawet nie wiem czy jestem z nimi spokrewniona. Co o tym myślisz? Jaka ja jestem? - Dymek zastanowił się chwilę. Miał być szczery. Taki więc będzie.
-Jesteś zupełnie niepodobna do swojej rodziny, to prawda., ale to czyni cię wyjątkową. I jesteś PRZEPIĘKNA. Twoje siwe futerko ma takie fajne cętki, i białe plamki. I jesteś SUPER ZWINNA. Widziałem jak łapiesz piórka, i jak biegasz gdy bawiliśmy się w berka. Też bym tak chciał, naprawdę! No i jesteś NAJMĄDRZEJSZA. No dobra, Mamusia i Tatuś są mądrzejsi. Za to ty wiesz tak dużo rzeczy, o wiele więcej niż ja. Jesteś NIESAMOWITA. - czarnuch przytulił uśmiechniętą Popiół. Nie spodziewała się takiej odpowiedzi. Zwłaszcza od tak małego kotka.
-D-Dziękuję.
-Nie ma sprawy. - kocurek uśmiechnął się do niebieskiej kotki.
-N-Nie, naprawdę dziękuję. - lekko drżącym głosem powiedziała Popiół. Szczerze, to wstydziła się trochę rozemocjonowania. Ale to było bardzo miłe…
Z nieba zaczęły opadać płatki śniegu. Podekscytowany Dymek jakby zapomniał o całej sytuacji. Podskoczył i prawie że krzyknął:
-Popiół, Popiół! Śnieg! Chodźmy oglądać śnieg!

< Popiół? Nawet nwm co to w zasadzie jest, starałam się, ale wyszedł taki gniot. Sorki. -.- >

Od Dymka C.D Popiół

Mały kocurek chwiejnym krokiem podszedł bliżej do Popiół.
-A kim jestes? - zapytał. Kotka zastanowiła się chwilę nad odpowiedzią, po czym odparła:
-Eh, tak jakby twoją ciocią…? - powiedziała, nie ukrywając lekkiego zmieszania.
-... Ciocią? - czarnuch pierwszy raz spotkał się z tym pojęciem.
-No, to jest wtedy, gdy twoja mama lub tata mają siostrę. Dla ciebie ta siostra to ciocia. - Dymek przez chwilę przyswajał tę informację. Nie bardzo rozumiał dlaczego Popiół miałaby być siostrą Mamusi, przecież jest o wiele mniejsza, nie podobna jak siostra, ale zaakceptował ten fakt.
-Ciocia! - z tymi słowami przymiział się do niebieskiej koteczki, którą zdecydowanie zaczął darzyć sympatią.
-N-Nie, nie nazywaj mnie ciocią! Popiół, okej? - spojrzała na kocurka, który przeżywał poważnego “laga mózgu”. Kotka pożałowała trochę wyjawienia znaczenia słowa, bo teraz namieszała małemu w głowie. Jednak Dymek odblokował się po chwili, po czym zapytał, lekko krzywiąc główkę:
-Popiół, a cy ty miałas… psygody? -kocurek zrobił wielkie, proszące i pełne nadziei oczy.
-Raczej nie… - Odpowiedziała Popiół. Kocurek widocznie się zawiódł.
-Ale!... Wiem sporo rzeczy. - na te słowa czarnuch wręcz podskoczył. Kotka zaczęła mu opowiadać to, co wiedziała, wyraźnie dumna. W końcu zaimponowała małemu siostrzeńcowi, a Noc i Wąsik nie mieli takiego osiągnięcia na koncie.
W międzyczasie do słuchania przyłączyły się siostry Dymka, Las i Tęcza. Różane Pole uśmiechnęła się serdecznie do Popiół. Widać było, że była zmęczona niańczeniem kociaków, w szczególności Las, której energia jakby nie miała końca. Matka kociąt poszła się zdrzemnąć, a tymczasem Popiół ściągnęła rodzeństwo, Noc i Wąsika, na zabawę. O dziwo nawet Dymek próbował łapać piórka, które sprezentowało im ich młode wujostwo. Za to Tęcza przez chwilę trzymała się z boku, trzęsąc się zimna, potem poszła do matki.
Styrane kociaki poszły spać. Różane Pole liznęła swoje dzieci za uszkiem każde po kolei, a następnie położyła się, by je ogrzać. Później dołączył do nich Błotnisty Pysk.

---

Minął może kwartał i trochę. Dymek znalazł sobie świetne zajęcie. Kiedy Las gania za Tęczą i zmusza ją do zabawy w „niby-walkę”, on siedzi i patrzy na padający śnieg. Fascynował go. Jak opadał, tak leciutko, wirował wraz z powiewami wiatru, niby tańczył… nie to, co sam kocurek. Masywne ciałko nie pozwalało mu na zostanie płatkiem śniegu. Jednak kto zabroni mu podziwiać? Nagle zaczepiła go Lasek, w towarzystwie Tęczy, która podążała za siostrą jak cień. Ostatnio wywnioskował, że to dlatego, gdyż przeciwieństwa się przyciągają. Czy coś podobnego, tak słyszał od Tatusia.
-Dymek, zróbmy razem coś fajnego!
-C-Co…? - kocurek został wyrwany z zamyślenia.
-No wiesz, pobawmy się! Albo… no wiesz! Razem?
-No nie wiem, tak się składa. - odpowiedział poirytowany. Był zajęty i mu przerwano. Potem uśmiechnął się, bo przecież nie chciał denerwować siostrzyczki.
-Może… - Tęcza, która zwykle siedzi cicho odezwała się. Rodzeństwo wyczekująco na nią spojrzało.
-Może spytajmy się Mamy, co fajnego możemy zrobić?...
Kociaki wspólnie stwierdziły, że to dobra decyzja. Mamusia zawsze wie najlepiej. Czekoladowa kotka właśnie rozmawiała z Jaskółczym Śpiewem, zapewne o jakichś mamusiowych sprawach.
-Mamo! Mamo! Co fajnego możemy porobić? - spytała Las. Matka krytycznie spojrzała na kociaki. Te od razu złapały aluzję.
-Witaj Jaskółczy Śpiewie… - zbiorowo powiedziały kociaki, przeciągając każde słowo.
-Witajcie kochani. - Jaskółczy Śpiew odpowiedziała, z typową dla niej wyższością w głosie.
-Mamooo…? - kontynuowała Lasek.

< Las? Tęcza? >

Od Dymka

Dymek leżał obok Ciepełka i ssał, też ciepły, a także gęsty i przepyszny płyn. Czuł, jak jego brzuszek się nim wypełnia. Ciepełko było bardzo przyjemne. Było duże i bezpieczne. I miało taki piękny zapach... Jednak były też inne Ciepełka, mniejsze i pachniały inaczej. Z tego co wyłapał noskiem były takie dwa. Były trochę mniejsze od niego, jednak go drażniły, bo na niego wchodziły i go przygniatały. I zagradzały mu drogę do płynu. Jednak lubił te Małe Ciepełka. Jak już przywykł do dyskomfortu przez nich powodowanego, to były dla niego nawet fajne. Choć to nie to co duże Ciepełko…
Kocurek właśnie pił płyn, gdy nagle jedno z Małych Ciepełek ugryzło go w ogonek. Z racji, że to nie podobało się Dymkowi, wykręcił się i przygryzł łapkę natręta. Potem cudem wykręcił się spowrotem i wrócił do ssania. Po jakimś czasie zrobił się senny, toteż podpełzał do śpiących już Małych Ciepełek i przyłączył się do nich.

---

Dymek nabrał ochoty na eksplorację. Wyruszył też na przygodę, gdy nagle jego nosek styknął się z jednym z Małych Ciepełek. Niech to, one zawsze mu w czymś przeszkadzają! To Małe Ciepełko całe szczęście było spokojniejsze niż inne, to, które cały czas go atakowało i przygniatało. Liznął swoją blokadę, w nadziei że się przesunie. Ta jednak zaczęła go natarczywie lizać spowrotem. Ugh, naprawdę? Zrezygnowany, dziabnął lizacza i wycofał się. Może wyruszy na eskapadę kiedy indziej, Małe Ciepełko go zniechęciło. Jeszcze więcej takich spotka, i co wtedy? Wyczerpany jakże intensywnym wysiłkiem, wtulił się w Ciepełko i po posiłku udał się do snu. Po chwili wlazły na niego Małe Ciepełka, ale mu to nie przeszkadzało. Ah, te Małe Ciepełka. Dobrze, że je ma. Jak już wyruszy na kolejną wycieczkę, to weźmie je ze sobą. Teraz woli odpocząć. Zdecydowanie, to było za dużo wrażeń jak na takiego małego kocurka jak on...