Obok mnie wciąż leżał Świergotek. Dokładnie tam, gdzie zostawiłem go poprzedniego wieczoru, gdy zamykałem oczy. Dokładnie tam, gdzie się spodziewałem. Zawinięty wokół mnie, z główką schowaną w puchatym futerku mojej szyi. Spał w najlepsze.
Najchętniej zostałbym tu i spał tak jak reszta obozu. Jednak, mimo tak wczesnej pory i tak wyśmienitej kompanii, musiałem wstać. I zająć się moimi obowiązkami.
Westchnąłem. Ostrożnie przeturlałem się do pozycji łowieckiej, wyzwalając się spod śpiącego.
Mam dzisiaj trening z Łysiczką, o samym świcie - ona jeszcze tego nie wie, oj nie. To niespodzianka. Koty lubią niespodzianki. Na pewno się ucieszy, zwłaszcza że skończy trening, gdy wszyscy inni dopiero będą myśleli o pobudce. Ja bym się ucieszył.
– Dzień dobry, Świergotku. I pa, Świergotku. Miłych snów – szepnąłem, starając się nie obudzić kocurka.
Codziennie mówię mu dzień dobry z rana. I “pa”, jeśli gdzieś idę. Nawet jeśli śpi, to nie zaszkodzi powiedzieć na zapas…
Polizałem Świergotka po łapce, po czym zacząłem się podnosić.
Będziemy dziś budować gniazda na gałęziach drzew. To znaczy, ona będzie, a ja będę ją łapał, jak spadnie. Jak na razie mojej uczennicy udało się spaść z drzewa jedynie dwa razy, co jest, w mojej skromnej opinii wynikiem…
Oj.
Ał.
Zmarszczyłem brwi. Poczułem nagły, przeszywający ból w łapie, promieniujący od mojego palca przez wszystkie, zdaje się, cząstki mojego ciała.
Faktycznie, zraniłem się w łapę, ale to już dawno temu, pazur odkleił się nieco, ale nie odpadł i bolało jedynie w nieznacznym stopniu, nie uznałem więc za konieczne udać się do Gołąbka z tą sprawą. Tyle że… teraz moja łapka była nieco… większa. I taka dosyć… czerwona. I nie pachniała tak, jak łapki powinny pachnieć. W dodatku choćby drobne dotknięcie nią czegokolwiek sprawiało mi agonalne cierpienie.
Nie przesadzam.
No dobra… Ale przecież… to nie ja będę się wspinał na drzewa. Nadzorowanie treningu nie powinno więc stanowić problemu. Tak.
Pokuśtykałem w stronę pnia, nie dotykając łapką gałęzi.
Teraz tylko zejść…
Całą siłę woli włożyłem w jeden ruch - stanięcie na dwóch łapkach i wbicie pazurów lewej, zdrowej łapy w pień. Niestety, poczułem, że tracę równowagę, musiałem więc nieco przechylić się w bok. Tak znalazłem się półstojący w poprzek pnia, równowagę utrzymując jedynie dzięki łaskawości Wszechmatki.
– Borowiku…? Co ty robisz? – usłyszałem niespodziewanie wciąż zaspany głos Świergotka.
Odruchowo odwróciłem głowę w jego stronę - i to był błąd.
Moje ciało przekręciło się na plecki i już w następnej chwili z głośnym trach wylądowałem w krzakach pod drzewem.
Ał.
***
Nie wiem, kto miał bardziej zdenerwowany wyraz pyska - mój braciszek czy mój partner. Obaj wydawali się raczej mało zadowoleni i to chyba nie dlatego, że przez mój upadek z drzewa musieli wstać wcześniej niż zwykle…
Gołąbek nałożył na sączący się bąbel, który kiedyś był moim palcem, przeżute liście, które ciężko było mi zidentyfikować. Następnie owinął go dokładnie pajęczyną. Jego ruchy były dość sztywne, a jego ekspresja przypominała coś w rodzaju odwróconego uśmiechu.
Nie odzywał się.
Świergotek siedział tuż przy mnie, patrząc na mnie z mieszanką zmartwienia… ale jednoznacznie zdominowanego przez złość i wyraźną dezaprobatę. Widziałem, jak jego zaciśnięta szczęka przesuwa się z lewej strony na prawą i z powrotem w irytacji.
Też się nie odzywał.
W końcu zdecydowałem się przerwać to milczenie.
– No, to mogę już na ten trening iść? – zagadnąłem.
Niebieskooki kocurek pacnął mnie łapką w głowę.
– Ał.
– Nie, Borowiku! – warknął. – Jeżeli chociażby ruszysz łapą w stronę wyjścia, to przysięgam, przywiążę cię do gałęzi za ogon!
Spojrzałem z czystym przerażeniem na brata.
– Świergotek ma rację – przytaknął, nie precyzując czy chodzi o groźbę zawiśnięcia za ogon, czy o niezgodę na trening. – Naprawdę się zaniedbałeś, Borowiku. Zresztą jak zawsze, gdy coś ci dolega…
Ugh… To… była niepotrzebna uwaga.
– Regeneracja zajmie trochę czasu – kontynuował. – Na razie nie ruszaj się ze swojego legowiska.
– Najpierw to ja bym musiał się tam z powrotem dostać… – mruknąłem, oglądając dokładnie moją opatrzoną łapkę, która nagle wydawała się jakby nie moja.
Rudy i Gołąbek wymienili spojrzenia.
– Faktycznie… – westchnął w końcu, wstając. – W takim wypadku na razie zostaniesz tutaj, dopóki nie będziesz w stanie samodzielnie się poruszać – stwierdził ostatecznie. – Świergotek na pewno dobrze się tobą zajmie.
Hm?
Gołąbek wyszedł, kiwnąwszy uprzednio rudemu na pożegnanie, zostawiając go z uniesionymi brwiami i niezadanym pytaniem.
Spuściłem wzrok i nerwowo poruszałem ogonem, marszcząc brwi.
Nie mogę teraz leżeć. Ani teraz, ani tym bardziej przez następne dni. Muszę trenować z Łysiczką. Żeby była dobrą zwiadowczynią.
– Hej, Borowiku. – Szturchnął mnie nosem - nie był już tak zdenerwowany... – Jak chcesz, to mogę zająć się twoją uczennicą przez te kilka dni.
– Hm. Serio? – mruknąłem, patrząc w ziemię.
– Mhm.
– Oh. Okej. To idę spać – odparłem od razu i pokuśtykałem szybciutko w stronę wolnego legowiska, zwijając się w kłębek, obserwując szeroko otwartymi oczami oczy Świergotka.
I tak stał i też patrzył na mnie swoimi niebieskimi... Jego pysk złagodniał nieco.
– Świergotku.
– Co tam?
– Wybacz, że przez moje rażące zaniedbania doprowadziłem moją łapkę do dwukrotnego podwojenia swoich rozmiarów.
Rudy przewrócił oczami, skrzywił się i ostatecznie pokręcił głową.
– Wpadnę do ciebie później. Po treningu, tak?
– Hmmm…
Rudzielec rzucił mi ostatnie spojrzenie i wyszedł z legowiska.
Ał. Moja łapka…
Wyleczeni - Borowik
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz