Od Zwęglonego Kamienia (Zwęglonej Pszczółki) cd Czajkowego Zaćmienia

Skierowali kroki w stronę legowiska wojowników, gdzie często przesiadywała mama. Chciał udowodnić tak Czajce, że nie kłamał, a to co widział we śnie było prawdą. Powinna znać prawdę, skoro i on ją poznał. Na dodatek... Kamienna Agonia mu to wcześniej wszystko potwierdziła. Wystarczy teraz tylko usłyszeć te słowa od mamy.
Kotka widząc ich, od razu się spięła, kierując wzrok w inną stronę. No tak... kochana rodzicielka, nadal nie chciała mieć z nimi nic wspólnego. Nie dali jej jednak nacieszyć się spokojem. Usiedli naprzeciwko niej, rzucając sobie porozumiewawcze spojrzenie.
- Mamo... Przepraszamy, że przeszkadzamy, ale... Czy Lisia Gwiazda jest naszym tatą?
Jej wyraz pyska natychmiast się zmienił. Widział jak dreszcze przechodzą przez jej ciało, a oko rozszerza gwałtownie. Czyli... to była prawda? Jak inaczej mógł wyjaśnić tą reakcję?
Nagle wstała, gwałtownie chodząc w kółko. Zdziwiło go to tym bardziej. Czy uda im się uzyskać od niej jakieś wyjaśnienia?
- Mamo...?
- Komunikował się z wami? - zapytała.
- Tak... ze mną. - zdradził czarnej. Widział jak z każdym jego słowem, przerażenie zaczęło malować się na całym jej ciele. - To nasz tata? - dopytał, modląc się do Klanu Gwiazdy, by w końcu powiedziała prawdę, nie mąciła i pokazała Czajce, że nigdy by z niej tak nie zadrwił.
- Tak... Jesteście nasieniem diabła, dziećmi potwora - syknęła. - A teraz zostawcie mnie.
Nie mając wyjścia, wyszli. Spojrzał na siostrę, która teraz powinna mu uwierzyć. Mama przyznała mu rację! Nie podobało mu się jednak to, że była przy tym dla nich niemiła. Więc tym dla niej od zawsze byli? Dziećmi potwora?
- Czajko? Czy... Wszystko w porządku? - zapytał.
Musiał być to dla niej szok. Dla niego również był, ale o prawdzie wiedział wcześniej i całe emocje z niego już opadły. Została tylko chłodna ocena sytuacji.
- Muszę... muszę pobyć chwilę sama, wybacz - to powiedziawszy pognała w kierunku rudego kocura.
Westchnął. Co takiego miał w sobie jej mentor, że do niego tak lgnęła? Zresztą... on sam miał więź z Kamienną Agonią, więc czy powinien ją oceniać?

***

- Co... Jak? Nic nie mówiłeś! - Czajkowe Zaćmienie stała przed nim ze zdumionym pyskiem.
Przez cały dzień unikał rodziny, aż w końcu szylkretka dopięła swego i go dopadła. Wszyscy byli zdumieni jego zmianą imienia jak i nowymi zaimkami. On sam się jeszcze do tego nie przyzwyczaił.
- Przepraszam... To tak wyszło nagle. Wiesz... Po tym jak straciłem męskość... Poczułe... Poczułam, że chcę coś zmienić w sobie i... jestem. Zresztą... pachnę jak kotka, więc to bez różnicy. Będę teraz twoją siostrą... - miauknął, mając nadzieję, że Czajka nie będzie w to wnikała. Gdyby tylko dowiedziała się dlaczego to zrobił... na pewno by go wyśmiała albo zlała Pożara, a wtedy to, że go pobił, dotarłoby do uszu jego matki. Chybaby wtedy pożegnał się ze swoim życiem.

<Czajko?>

Od Czajkowego Zaćmienia CD. Zwęglonego Kamienia

Siedziała. Siedziała w tunelu, ciemnym, mrocznym, wypełniony gęstym powietrzem i zdecydowanie za szybkim biciem serca. Wstresie, w niepewności i tak siedząc w swojej niestabilności rozważała. Niewygodnie, spięta, siedziała tak, a do jej głowy napływały myśli siedzące. Tak absolutnie, że nie chciały opuścić jej łba. To błąd. To wielki błąd. Dlaczego tu była? Dlaczego miała walczyć za coś, w co nie wierzyła, że się uda? Mieli przewagę, ale jakim kosztem będą musieli przypłacić rozegranie tej wojny? Nie miała jednak głosu, by się sprzeciwić. Już dawno go porzuciła na rzecz własnego miejsca przy boku Rozżarzonego Płomienia. Rzuciła się w wir bitwy, pozwalając by pochłonęła jej ciało niczym woda przyjmująca w swoje objęcia niewielki kamień. Tak się czuła. Jak kamień wrzucony w rzekę. Długą, krętą, bez litości i skrupułów. Widziała kępki futra podróżujące wraz z wszechobecnym chaosem, który roznosił się po terenach. Wrzaski pędziły po niebie. Czyjeś pazury błysnęły jej przed oczami. Pierwszy przeciwnik. Miał nastroszone futro, wysunięte pazury, odsłonięte zęby. I oczy, w których mieszało się przerażenie z czystą, nieopanowaną furią. Zaatakował pierwszy. Zahaczył o jej bark, rozrywając napiętą skórę. Nie mogła być mu dłużna. Wybiła się z tylnych łap i wgryzła w cielsko, na co to zapiszczało wściekle. Poczuła metaliczną ciecz w pysku, na zębach. Jej zapach uderzył ją w nos od środka, odbierając na chwilę dech. Była ciepła, słodka, przypominała tą piszczek, jednak była jedna, znaczna różnica między jej zwykłymi ofiarami, a tą. Krew, którą miała na pysku, należała do drugiego kota.
Po walce, stała jeszcze na polu bitwy. Jej wzrok błądził po trupach, zmasakrowanych, pociętych ranami po pazurach i kłach. Kurz opadł, wszyscy się zbierali. Mała była różnica między wygranymi i przegranymi, którzy wyszli z tej wojny. Tylko Zajęcza Gwiazda, prowadzący swoje zastępy, szedł z wysoko uniesioną głową, a czerwona plama na jego piersi i szyi błyszczała złowrogo. Paliła w oczy, kontrastując z zwykle białą sierścią. A reszta? Albo ze łzami w oczach niosła ciała bliskich, albo była tymi ciałami. Po Klanie Nocy nie było już śladu, oprócz paru trupów kąpiących się w szkarłacie. Z piersi młodej kotki wydarł się cichy oddech. Drżący, zmęczony, jednak z nutą ulgi. Jej rodzeństwo przeżyło. Róża, Węgiel, Pasikonik. Wszyscy żyli. I byli cali i zdrowi. Jak ona. Wracając, potknęła się o czyjeś ciało. Wyminęła je tylko, nie zostawiając na pysku nawet zmarszczki. Taka była kolej rzeczy. Ktoś musiał umrzeć, żeby inny mógł żyć w spokoju.

***

- Czajko... Przepraszam. Miałaś rację. Oni... manipulowali mną. Wszyscy nas okłamywali. Ja... dowiodę czy to prawda... nawet jeśli zniszczę mamie tym ponownie życie - miauknął do siostry. - Mam na myśli Wilczą Zamieć. Zajęcza Gwiazda nas okłamał, jesteś moją siostrą. Dlatego przepraszam, że tak się to skończyło.
Słuchała jego wywodu, nie podnosząc głowy. Nie potrafiła spojrzeć mu w oczy po tym, do czego się przyczyniła. Poznawała go już tylko po głosie. Nawet jego pysk, wcześniej wiecznie szczęśliwy, zmizerniał i wyszczuplał. Nie potrafiła znieść jego nowego zapachu. Nowego nastawienia, zachowania. To wszystko… to wszystko jej wina. I po tym co mu zrobiła… Węgiel nie otrzymał z jej pyska nawet "przepraszam". I nie otrzyma. To tylko słowa. Tylko nic nie znaczące słowa. Jego przebaczenie mogła zyskać czynami. Jednak nie zasługiwała na wybaczenie. Nie ważne co by zrobiła, on jej nie przebaczy. Ona sobie nie przebaczy. Więc nie będzie robić nic. To jej kara za własne występki.
– Nie martw się o Wilczą Zamieć. Ona już dawno stała się takim wrakiem, że wszystko będzie jej jedno - mruknęła odruchowo, opuszczając łeb jeszcze bardziej. Miała ochotę zapaść się pod ziemię, rozmawiając z Węglem. Dopiero po chwili przyswoiła i przetrawiła wypowiedź Węgla. Słowa wypadające z jego pyska były tak dziwne. Czyli… cały czas żyli w kłamstwie? Wszyscy łgali im prosto w twarz, dla własnej uciechy? Ale…
– To nie możliwe… Rozżarzony Płomień przecież… – urwała, gdy zrozumiała przekaz słów czarnego kocura. – To kłamstwo. To co mówisz. Dlaczego niby Żar miałby mnie okłamywać? To… to nie ma sensu! – panika wybrzmiała w jej głosie, gdy kotka ostatnimi siłami próbowała trzymać się swojej jedynej nadziei, jedynej pociechy w obecnej sytuacji. Rozżarzony Płomień… on nie mógł jej okłamać. Ufała mu, potrzebowała go… nie mógł okazać się taki, jak reszta. Nie mógł. – Nie okłamał by mnie… – mruczała pod nosem, przerywając krótkim, ciężkim oddechem.
– Wszyscy nas okłamali, Czajko. Wilcza Zamieć to nasza mama, a tata... on... jest... on nie żyje – westchnął. – Chociaż nie wiem czy i to nie jest kłamstwem.
Nie rozumiała z tego nic. Jak to - nie żyje? To kto mu niby powiedział? Czy Zwęglony Kamień też próbuje ją oszukać? Dobrać się do łask? Wykorzystać ich rzekome, na nowo odnalezione pokrewieństwo?
- Nie wierzę ci. Nie wierzę już nikomu oprócz Żara. I co masz na myśli nie żyje? Jak się wtedy dowiedziałeś niby? Kłamiesz... łgasz!
Węgiel rozszerzył zdziwiony oczy. Widziała, że nie może jej poznać. Ona sama się już nie poznawała. Ale… co innego miała zrobić, gdy kłamstwo okazywało się kłamstwem, a prawda rozpływała się gdzieś jak mgła?
– Byłem w jakimś tunelu i był tam kamień, dotknąłem go i przeniosłem się w dziwne miejsce. Był tam nasz tata. Tak się przedstawił. Był... duchem. Kazał powiedzieć swoje imię mamie i zobaczyć jej reakcję, wtedy mam uwierzyć, że mnie nie okłamał. Naszym ojcem jest... Lisia Gwiazda, Czajko.
Kotka zmarszczyła brwi. Tunel? Kamień? Duch? Żałosne. Tak żałosne kłamstwo. Co próbował tym osiągnąć? Co od niej chciał wyciągnąć?
– Chyba uderzyłeś się w głowę tym kamieniem. Lisia Gwiazda żył księżyce temu! Nie może być naszym ojcem. Duchy nie mogą mieć dzieci - syknęła, kładąc po sobie uszy. - To wszystko ci się przyśniło. To... to zwykły koszmar. Znowu. - Próbowała racjonalizować sobie własne uczucia i słowa Węgla. Żar nie mógł okazać się kłamcą. Nie mógł okazać się taki jak reszta. Jeśli był... to kto jej zostanie? Kto będzie dla niej tą ostatnią deską ratunku, na której zawsze mogła polegać?
- Ale... można się o tym przekonać. Zapytać mamy... i wtedy się dowiemy prawdy - spuścił po sobie uszy, proponując to siostrze.
“Nie”. Tyle żyła w kłamstwie, że nie potrafiła pogodzić się z prawda. Nie chciała wiedzieć, kim jest ich ojciec. To przecież nie miało znaczenia. Nigdy nie miało. Nie istniał, a jednak, z jego nieistnienia wynikało tyle problemów. Tyle bólu. Nie chciała znać prawdy. Nie chciała stracić zaufania do Rozżarzonego Płomienia. Był jedyną pewnością w jej życiu. Potrzebowała go. Potrzebowała jego słów, jego bycia, jego prawd. Nie mógł się okazać kłamcą, zdrajcą czy kotem pokroju Zajęczej Gwiazdy.
Po długiej chwili owianej ciszą, Czajka w końcu uniosła głowę. Jej wzrok wciąż omijał pysk kocura, jednak błądził już po obozie, szukając czegoś. A właściwie kogoś.
- Dobrze. Chodźmy.

< Zwęglony Kamieniu? >

Od Zwęglonego Kamienia cd Czajkowej Łapy

 Zgromadzenie przyniosło wiele pytań. Kiedy wszyscy wracali do obozu, oni wypuścili samotniczkę, odprowadzając ją poza tereny klanów. To wtedy jego siostra wydała z siebie krzyk, który zaprowadził ich do krzaków, w których leżało ciało. Kto zamordował tego kota? I jak to możliwe, że nikt tego nie zauważył? Kiedy to się stało? I co najważniejsze... czy Pasikonikowa Łapa mogła być następna? Dobrze, że szybko wynieśli się stamtąd. Siostry były spanikowane, ale udało im się wrócić do obozu. On oczywiście też był przesiąknięty niepokojem, ale w mniejszym stopniu. Bał się tylko o bezpieczeństwo rodziny, a widok trupa... cóż... był nieprzyjmny, ale to wszystko co poczuł.

Inna sprawa się miała z jego przebraniem. Różana Łapa pomogła mu pozbyć się rudych plam z sierści, by nikt nie zorientował się, że wymknął się na zgromadzenie. Wiedział, że robił źle, ale nigdy nie miał szansy na nie pójść jako uczeń, a co dopiero wojownik! Było to niesprawiedliwe, bo jego rodzeństwo prawie cały czas chodziło co księżyc na miejsce zgromadzeń.
- Dobranoc - życzył siostrom, które zniknęły w legowisku uczniów, po czym po cichu wsunął się do legowiska wojowniów, uważając by nikogo nie obudzić. Miał farta. Olbrzymiego farta. Kto wie co by się stało, gdyby ktoś go nakrył? Z tymi myślami zasnął.

***

Zajęcza Gwiazda zwołał klan. Ruszył z resztą klanowiczów, oczekując na słowa kocura. O co chodzi? Czyżby odkryli również to ciało i mieli wszcząć dochodzenie? W sumie nie zastanawiał się czyje to było... nie pachniało na burzaka. Jednak wzrok taty był poważny, więc pewnie nie miał do przekazania dobrych wieści.
- Klanie Burzy! Na ostatnim zgromadzeniu, oprócz dwóch uczennic, z którymi policzę się później, pojawił się jeszcze jeden kot, który nie powinien tam być. Wojownik, młody, niedawno otrzymał ucznia. I to jak specjalnego. Jedno z moich kociąt. Sowią Łapę. Więc jakże wielkim rozczarowaniem było jego zachowanie podczas tej nocy. - Poczuł jak dreszcz przebiega mu po grzbiecie. Nie. To musiał być zły sen! Skąd wiedział? Przecież upewniał się, by nie zatrzymał się na nim jego wzrok! Został wrobiony? Jakiś wojownik go rozpoznał? Przełknął ślinę, czując jak łapy palą go do ucieczki. Chciał stąd zniknąć. Zniknąć by nie zawodzić po raz kolejny białego.
- Zwęglony Kamień zafarbował swoje futro na rudo z nadzieją, że go nie zauważę w tłumie. - kontynuował, a mu zaczęło ciemnieć przed oczami. Nie. Nie. To niemożliwe! Coś mu tu nie grało. Wszyscy zwrócili wzrok na niego. Czuł się osaczony przez własny klan. Uśmiechy rudych tylko potwierdzały, że było już po nim.
- A jednak. Zwęglony Kamieniu, po raz kolejny nie uszanowałeś mojego zakazu. Po raz kolejny złamałeś kodeks wojownika. I oczekiwałeś, że wymigasz się bez kary? - Lider spojrzał wprost na niego. Czuł jak jego dusza leci na samo dno, ciągnięta przez rozrywające go na kawałki szpony. Bał się. Bał się decyzji kocura. Wiedział, że zawalił. Nie mógł nawet postawić się Czajkowej Łapie i ją odrzucić tak jak chciał...
- Jednak w tych trudnych czasach potrzebujemy młodych wojowników. Nie cofnę cię więc do rangi ucznia czy kociaka. Jednak nie możemy pozwolić, by twoje geny - tchórza i nieposłusznego pajaca, rozprzestrzeniły się po Klanie Burzy. - Te słowa ugodziły potwornie jego serce. Więc tak o nim myślał? Był tchórzem i pajacem? Chciał go zabić? Czy tak właśnie pożegna się z życiem? Trafi do Klanu Gwiazdy? Nie... pewnie nie, skoro tylko sprawiał problemy. Jego miejsce było wśród złych dusz... Tylko siłą woli jeszcze trzymał się na łapach. Czemu jeszcze nie uciekł? Powinien, ale... tchórz dźwięczało mu w głowie. Nie. Musiał im udowodnić... że nie był tchórzem. Mimo tego, że zakradł się na zgromadzenie. Mimo tego...
- Jako karę za kolejne nieposłuszeństwa i przestroga dla innych, zostaniesz wykastrowany, a twoją karę wykona Kamienna Agonia.
Rozszerzył oczy, wyłapując z tłumu mamę. Ona miała... zrobić mu krzywde? Słabość znów zawładnęła jego ciałem. Ktoś popchnął go bliżej miejsca przemówień, by dokonała się wola Zajęczej Gwiazdy. Naprawdę nie chciał tam być. Stać tak, skupiając na sobie oczy wszystkich. Rudzi jednak się cieszyli i dopięli do końca, by każdy go widział. By każdy widział jego obdarcie z honoru i dumy.
- Nie. Nie zrobię mu tego. To bestialskie traktowanie i zbyt okrutna kara na to, co zrobił. Żaden kot na to nie zasługuje! - Kamienna Agonia sprzeciwiła się wykonaniu rozkazu.
Zalała go fala ulgi. Może biały zmieni zdanie? W końcu to prawda! Ta kara była zbyt okrutna!
- Kamienna Agonio, moja droga, nie mogę pozwolić, by takie geny zaszkodziły mojemu klanowi. Wiem, że się martwisz, ale tak będzie lepiej. Jeśli puszczę go bez kary, kto wie co dalej zrobi. Może kiedyś zacząć stanowić zagrożenie, nie tylko dla innych, ale także dla siebie. W ten sposób się uspokoi.
Ale jeśli tego nie rozumiesz... Szczypiorkowa Łodygo - posłał szylkrecie znaczące spojrzenie, na co ta wyszła z tłumu, zmierzając w kierunku czarnego kocura.
- Oczywiście, Zajęcza Gwiazdo.
Starch powrócił, zawładnął ze zdwojoną siłą jego ciałem. Najeżył sierść, zaczynając się cofać. Rozżażony Płomień widząc jego godne pożałowania zachowanie, wskoczył na niego, przytrzymując do podłoża.
Jego pysk zetknął się z zimną ziemią. Kat na pysku miał uśmiech, uśmiech wyższości. Był zdany na ich łaskę, której nie uzyska.
Zamknął oczy.
Ból.
Drżenie ciała.
Ciężar zniknął, pozostawiając go zasmarkanego na ziemi.
Zajęcza Gwiazda jeszcze coś mówił, coś co nie dotarło do jego uszu. Został pośmiewiskiem. Przed siostrami, mamą... Jak mógł teraz każdemu z nich spojrzeć w oczy?

***

Rany się zagoiły, a on... zmienił się. Nic już go nie cieszyło, nie jadł, siedział w kącie, zapatrzony w ziemie. Wspomnienia tamtego dnia nadal były w nim żywe. Jemiołowa Łapa, siostra która została obdarta z sierści, dokuczała mu przez ten czas, szydząc. Nie rozumiał dlaczego. Co jej takiego zrobił, że go nie cierpiała? To przez to, że miał inny kolor futra, bez krzty rudego?
Sowia Łapa jako jedyna starała się go pocieszyć. Była jego uczennicą, którą zaniedbywał. Na pewno i ją mu odbiorą. Ten radosny promyk.
- Możemy pooglądać jak pada śnieg - zasugerowała, próbując wyciągnąć go z króliczej nory, którą sobie znalazł, gdy wyszli na trening. Nie chciał wracać za szybko do obozu.
- Powinienem nauczyć cię polować - mruknął, czując na siebie złość. - Przepraszam.
- Nic nie szkodzi braciszku - miauknęła, przytulając się do jego czarnej sierści. Jej biel, kontrastowała mocno na jego ciele, niczym śnieg, który pokrywał ziemię. Była czysta. A on brudny.
- Szkodzi... ja szkodze tobie. Powiem ci... jeszcze raz jak się poluje... poćwiczymy... nie zawiedziesz swojego taty... - Podniósł się, kierując kroki na zaśnieżone wrzosowiska.

***

Wojna. Mieli iść na wojne. Kopał tunele, które miały posłużyć im za dywersje. Słyszał komentarze na swój temat od kotów, które pracowały wraz z nim. Ignorował je, skupiając się na przerzucaniu zamarznietej ziemi. Mimo, że kaleczyły mu się łapy i łamały pazury, robił to, aby zająć swój umysł czymś innym.
Po kilku dniach wszystko było gotowe. Zajęcza Gwiazda wybrał koty oddelegowane do walki. Słysząc swoje imię tylko podążył za tłumem w stronę granicy. Wiedział, że chciał jego śmierci. Miał umrzeć. Tutaj. Walcząc za Klan Burzy. Poświęcić swoje życie, bo tylko do tego teraz się nadawał.

***

Walka minęła, a on przeżył. Miał jeden cel... ochronę rodzeństwa. Różana Łapa zabiła, on? Nie. Ten widok go nie ruszył, cieszył się tylko z tego, że kotka żyła. Tak jak i reszta. Zajęcza Gwiazda również wydawał się szczęśliwy. Prowadził jeńców. Rudych... do ich obozu. Gdy jego wzrok spoczął na nim, szybko go odwrócił, tak jakby przestał dla niego istnieć. I tak właśnie się czuł. Jakby tylko oglądał życie żywych.

***

Ta nora spadła mu pod łapy. Wracał z rannymi, gdy zawalił się śnieg i wleciał do środka. Krzyk zaparł mu dech w piersi. Jednak przeżył, odkopując się z białego puchu, turlając bardziej wgłąb podziemnego tunelu. Kulejąc dotarł do większej komory. Nie było w tym nic niezwykłego... prócz jedynego kamienia, leżącego pod ścianą. Łapy same poniosły go aż pod jego ostre krawędzie, a łeb upadł na niego, od razu zapadając w sen.

***

Było tu ciemno, chłodno, mrocznie. Czyjaś sylwetka mignęła mu przed oczami, a sierść poczuła dotyk. Obrócił się, spanikowany, stając oko w oko z potworem.
Starch wyparował, pozostawiając pustke.
Rozchylił pysk, a uszy nastawił ku głosowi, wydobywającego się z duszy.
Nie mógł uwierzyć. Nie chciał. Pokręcił głową, na to co kot mu zdradził. To była prawda a może kłamstwo?
- Ty żyłeś w kłamstwie. Wszyscy cię okłamywali. Taka jest prawda. - powiedział.
Znów pokręcił głową.
- Zapytaj ich. Zapytaj matki, a przekonasz się, że to prawda. Kamienna Agonia również to wie. Powołaj się na mnie, zobacz jak zareagują i zadecyduj - to powiedziawszy zniknął.
Zniknął, a on się ocknął. Rorzejrzał się po otoczeniu, jednak nadal był w norze, w której stracił przytomność.
Wstał i ruszył dalej, odnajdując na końcu mroku światło.

***

Jego siostra jadła piszczkę. Powoli zbliżył się do niej, próbując poukładać sobie w głowie to wszystko czego się dowiedział. Chociaż nadal miał wątpliwości co do tego, co mu powiedział kocur i musiał to sprawdzić, tak coś kazało mu zaufać. Mimo tego, że budził w nim obawe. Zajęcza Gwiazda przecież również był taki...
- Czajko... Przepraszam. Miałaś rację. Oni... manipulowali mną. Wszyscy nas okłamywali. Ja... dowiode czy to prawda... nawet jeśli zniszcze mamie tym ponownie życie - miauknął do siostry. - Mam na myśli Wilczą Zamieć. Zajęcza Gwiazda nas okłamał, jesteś moją siostrą. Dlatego przepraszam, że tak się to skończyło.

<Czajkowa Łapo?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonego Kamienia

 Wyciągnęła łapę, by przytulić czarnego kocura. Widoczne przygnębienie spływało z jego pyska. Jeśli teraz pokaże, że u niej jest lepiej niż u Kamiennej Agonii, Zwęglony Kamień już nigdy nie będzie musiał być między nie rozdarty. Tak będzie lepiej. Kamień już nigdy nie zatruje mu życia. Gdy zbliżył się i objął, szylkretowe ciałko wtuliło się w jego sierść. Otuliło łapką, a gardło wydało ciche, kojące mruczenie. Wspaniałe uczucie. Czuła, jakby miała brata na własność. Nareszcie pod kontrolą, która uleciała parę księżyców temu. Brakowało jej tego. Węgielek przecież nie wiedział, co dla niego najlepsze. Dlatego ranił się, spotykając z nieodpowiednim towarzystwem. Widziała, jak smętnie chodził, jak radosne iskierki w jego oczach znikają, jak tylko patrzył w stronę starszyzny. Musiała chronić brata, wskazać mu dobrą drogę. Przecież zależało jej na jego szczęściu bardziej, niż komukolwiek innemu. Czarna świruska już nigdy go nie skrzywdzi.

***

Mimo tego, że się pogodzili, w jej piersi wciąż tliła się nuta pewnej niechęci do Zwęglonego Kamienia. Nie potrafiła patrzeć na niego bez jadowitego kłucia w żołądku, nie potrafiła znieść jego głupich, dumnych uśmieszków przed Klanowiczami.
Leżąc w legowisku uczniów, nie mogła też patrzeć na jego dawne legowisko. Niegdyś przesiąkłe jego zapachem, teraz tylko przypominające jej o jego nowej randze. Winiła go za to, co się stało. Gdyby nie jego powiązania z Kamień i Zając, nigdy by nie został wojownikiem przed resztą rodzeństwa. Brązowe ślipia widząc wzorkiem po leżu uczniów, co chwile trafiały na to przypomnienie. Ogon nerwowo zadrżał, a wibrysy poruszyły się, gdy do jej głowy wpadł pewien pomysł.
Nikogo oprócz niej nie było w legowisku terminatorów. Teoretycznie, mogła zrobić, co chciała. Dźwignęła się na łapy i ciężkim krokiem podeszła do mchowego posłania. Wbiła w nie puste spojrzenie, oglądając dokładnie każdy jego kawałeczek. Kępki futra, które niezgrabnie umościły się na posłaniu, sam kształt, który zostawił po sobie Węgiel. Gdy zbliżyła nos, potrafiła wyczuć na roślinie zapach brata. Tak znajomy, jednak ostatnio coraz bardziej obcy.
Miała dość. Miała dość Węgla, Zająca i Kamień. Oni wszyscy ją ranili, żadne nie brało na poważnie. Zając był zdrajcą i mordercą, Kamień psychopatką i manipulantką, a Węgiel… Węgiel nawet nie był jej rodzonym bratem. Nie miał rudego futra, nie powinien się liczyć. Było lepiej, a teraz gdy stała nad jego dawnym leżem, znów czuła się okropnie.
W jednym momencie jej źrenice zwężyły się, mięśnie napięły, a kotka była gotowa do skoku. Zamachnęła się i pazurami rozdarła pierwszą warstwę posłania. Mech dostał się między jej pazury, łzy zaczęły spływać po pysku, a z piersi starał się wydrzeć tłumiony przez nią wrzask. Warstwa za warstwą rozszarpywała leże, dając upust negatywnym emocją. Nie zwróciła nawet uwagi, kiedy Końskie Kopytko zajrzał do środka, nie zareagowała, kiedy wywołał jej imię, nie protestowała, gdy chwycił ją w objęcia. Jej mięśnie rozluźniły się, a pazury dłużej nie uderzały wściekle o ziemię, gdy wtuliła zapłakany nos w sierść kocura. Jęk w końcu przedarł się przez jej gardło, gdy z trudem brała kolejne hausty powietrza. Końskie Kopytko bez pytań, bez oceniania, przyszedł do niej i zaoferował oparcie. Ramię, na którym mogła się wypłakać. Potrzebowała tego, zwłaszcza w chwilach słabości, momentach, gdy wszystko ją przytłacza.
Gdy znalazła spokój, swego rodzaju wyciszenie w futrze Konika, nie chciała od niego uciekać. Nie chciała nawet odchodzić. Ten ostatni raz pogładził ją ogonem po grzbiecie z troską.
– Posprzątajmy tu, zanim zleci się reszta uczniów.
Nie podejmował tematu, na który Czajka nie chciała rozmawiać. Doceniła to. Bardzo. 

***

Dostał ucznia. Jej brat dostał ucznia. I to nie byle jakiego, o nie. Zajęcza gwiazda nie przepuściłby okazji, żeby dać swojemu ukochanemu synkowi jedno ze swoich najmłodszych latorośli. Zwęglony Kamień dostał najgorsze z nich. Sowę. Idealną, uroczą i miłą kluseczkę, jakże palącą się do zostania świetną wojowniczką. Wciąż niewinną, wciąż nieskażoną życiem. Jak? Jakim cudem, z taką rodziną, kotka nie skończyła zestresowana, osiwiała z nerwów, podejmująca decyzje, które kwestionują jej bliscy?
Sowia Łapa denerwowała ją na wielu poziomach. Więc jak tylko biała jak śnieg kotka została uczennicą, Czajka korzystała z każdej okazji, by uprzykrzyć jej życie. Nie potrafiła inaczej uwolnić swoich emocji, więc odwróciła się ku najprostszym rozwiązaniu. Jednak Sowa, jak na złość, nie dawała się tak łatwo zasmucić.
- Przepraszam! - jej słodki głosik zabrzmiał w uszach Czajkowej Łapy, drażniąc jej słuch. Mijały się w legowisku uczniów, gdy Czajka specjalnie zepchnęła ją na bok, by ta upadła. Białe futerko wznieciło w powietrze tumany kurzu z ziemi, a jednak. Z jej pyska wciąż padało tylko “przepraszam!” czy “to moja wina, nie przejmuj się”.
- Uważaj jak leziesz - syknęła szorstko Czajkowa Łapa, chowając się w cieniu leża terminatorów, podczas gdy Sowia Łapa z zamyślonym wyrazem pyska wyszła z obozu w towarzystwie Zwęglonego Kamienia. 

***

Siedziała pod legowiskiem lidera. Jej pazury nerwowo chowały się i pokazywały, błyszcząc w nocnym świetle. Wybrała na zgromadzeniu. Wiedziała, co będzie musiała zrobić. Więc dlaczego… dlaczego się teraz wahała? Przecież nie miała już żadnej decyzji do podjęcia. Wystarczyło wejść i powiedzieć.
Węgiel… Węgiel sam tego chciał. Poszedł na to zgromadzenie, wiedział, jakie będą konsekwencje. Sam to sobie zrobił. Ona tylko… ona tylko trzymała się kodeksu. Słowo lidera jest prawem. Jednak jak dobrym prawem może być słowo lidera-mordercy? Zamknęła oczy, wzięła głęboki wdech.
Żar by jej nie oszukał. To on kazał jej wybierać. Chciał dla niej dobrze, upewnił, że dobrze wybrała. Ta decyzja była konieczna. Musiała jej dokonać, on tylko popchnął ją w dobrym kierunku, prawda?
Prawda...?
- Czajkowa Łapo? Rozżarzony Płomień przekazał mi, że chcesz się ze mną czymś podzielić. Słucham więc - mruknął Zajęcza Gwiazda, zapraszając ją ruchem ogona do legowiska. Czajkowa Łapa przełknęła ślinę. Posłusznie podążyła za kocurem, jednak nie wydała z siebie ani słowa. Uniosła delikatnie łeb, niechętnie zerkając w zielone ślepia. Ich zimny blask odstraszył jej spojrzenie.
- Śmiało, możesz mi powiedzieć - miauknął spokojnie Zając. Zbyt spokojnie na jego ostatnie występki.
- Zwęglony Kamień… Zwęglony Kamień był na zgromadzeniu. Jakimś sposobem pofarbował swoje futro na rudo, żebyś go nie wykrył. Złamał twój zakaz - powiedziała w końcu. Zajęcza Gwiazda uśmiechnął się delikatnie. Miło, spokojnie, troskliwie. Przyłożył swój nos do czoła przerażonej Czajkowej Łapy i zamruczał uspokajająco.
- Twoja lojalność zostanie doceniona. Idź, odpocznij, to musiała być trudna noc dla ciebie - odprawił ją, po czym zniknął w cieniu głębin legowiska. To… to była dobra decyzja. Przecież i tak Węgiel nie otrzyma aż tak dużej kary, nie? To tylko… to tylko wyjście na zgromadzenie. Nic się nie stanie.
Obudziła się następnego dnia, żeby usłyszeć nawoływania Zająca ze skały. Zwoływał zebranie Klanu. Mimo tego, że sama przyczyniła się do ów zebrania, nie chciała na nie iść. Podświadomie nie chciała słyszeć werdyktu, jaki wyda Zając. Jej żołądek wywracał się ze stresu, a w sercu czuła dziwne kłucie.
- Dobrze zrobiłaś, Czajkowa Łapo. Nieposłuszeństwo trzeba karać. Gdyby nie kary, każdy by robił, co chciał. Zwęglony Kamień zacząłby zachowywać się coraz gorzej, gdybyś mu teraz, w taki sposób nie pomogła. Uwierz, oddałaś mu przysługę - szeptał do niej Rozżarzony Płomień, gdy nareszcie wyszła z legowiska. - A teraz słuchaj. Lider zaraz się wypowie.
W tłumie dostrzegła czarne futro Węgla. Szybko uciekła spojrzeniem, a usiadłszy obok Żaru, uniosła głowę ku Zajęczej Gwieździe. 

< Zwęglone Futro? >

Od Zwęglonego Kamienia cd Czajkowej Łapy

 Czajkowa Łapa od dnia jego mianowania unikała go. Nie mógł nawet na chwilę jej dorwać, bo ta znikała, tłumacząc się treningiem z mentorem. Dlatego też uważnie obserwował szylkretkę, aż nie dojrzał jak kieruje kroki ku stosu ze zwierzyną. Ruszył w tą samą stronę, mając nadzieję, że uda im się w końcu porozmawiać. 

– Czajkowa Łapo! Poczekaj! – zawołał, widząc, jak kotka odwraca się prędko i próbuje odejść. Zatrzymała się, jednak nie spojrzała w jego stronę.

– Czego chcesz? Pochwalić się pozycją? Gratuluje, synku Zajęczej Gwiazdy. Ojczulek musi naprawdę was kochać, skoro mianował tylko swoje bachory na wojowników – fuknęła, jeżąc futro i bębniąc ogonem o ziemię.

- To nie tak, Czajko! Dobrze wiesz, że to nie moja wina. Nie wiedziałem, że będę mianowany! - próbował uświadomić siostrze, że naprawdę nie chciał by to tak się potoczyło. 

- Nie wiem, co robisz, jak znikasz w jego legowisku. Nie wiem, co Kamień mu szepta na twój temat - syknęła oskarżycielskim tonem. - Nie obchodzi mnie, że nie wiedziałeś. Mogłeś powiedzieć, że nie jesteś gotowy. Bo nie jesteś! Jestem lepsza od ciebie na polowaniach, w walce... we wszystkim! Więc czemu to ty dostałeś imię, a nie ja? Nie wmówisz mi, że to przypadek, że Zając mianował tylko swoje dzieci.

Zmieszał się jej słowami. Racja. Było to bardzo dziwne i podejrzane, ale... ale nie mu oceniać decyzję lidera! Nie zrobiłby przecież tego specjalnie, by ich skłócić! Po co niby miałby? 

- Nie wiem czy przypadek czy nie, ale... ale ja naprawdę nie chciałem cię zranić. Wierzę w to co mówisz. Jesteś lepsza. I na pewno zostaniesz mianowana. A co robię u Zająca... mogę ci mówić. To nie jest tajemnicą... A do mamy nie chodzi, bo nie przepadają za sobą - wytłumaczył. 

- Teraz to już nie ma znaczenia. Zając i ty... poniżyliście mnie przed Rozżarzonym Płomieniem. Nie będzie chciał nawet na mnie spojrzeć normalnie... zawiodłam go... i to wasza wina! 

Wyrzuty sumienia uderzyły go jeszcze bardziej niż przed chwilą. Racja... Jej mentor był bardzo nieprzyjemnym osobnikiem i mógł tak zareagować. Może powinien i jego przeprosić? 

- Twój mentor na pewno tak nie myśli. Lubi cię, a ty go. Ja też... zawodzę tatę.  Nie wiem czemu mnie mianował... ostatnio prawie wywołałem wojnę z Klanem Wilka... i nie rozumiem... naprawdę, uwierz mi, że nie chciałem cię zranić. Jak mam ci to udowodnić? 

Chwilę milczała, by po chwili spojrzeć na niego z dziwną iskierką w oczach. 

- Przestań się zadawać z Kamienną Agonią. To wszystko przez nią... - miauknęła, smutno kładąc po sobie uszy.

Miał... zostawić mamę? Teraz, gdy tak było jej ciężko w życiu? To było nie do pomyślenia. I trudne do wykonania. A co jeśli pomyśli, że już jej nie kocha? 

- Ale... to moja mama... i ciężko jej jest teraz... cierpi.

- A ty cierpisz przez nią! Ona sama się skazała na taki los i ciągnie cię za sobą. Manipuluje tobą, a ty tego nawet nie widzisz!

Zamknął na chwilę pyszczek. Doskonale zdawał sobie sprawę, że ból mamy wpływał na niego. Wierzył jednak, że to się zmieni i że Kamienna Agonia będzie szczęśliwa. Że ten zły czas przeminie. Najwidoczniej jednak był głupi skoro miał taką nadzieję. Czajkowa Łapa zdawała sobie z tego sprawę i próbowała mu pomóc. Tylko... jak mógł się z tego wygrzebać? To było nie na jego siły. 

- To co mam zrobić? - miauknął smętnie. 

- Przestań do niej chodzić. Przestań rozmawiać, widywać się. Po prostu się odetnij. To nie może być takie trudne. Jak będziesz się dostatecznie starał to na pewno ci się uda. A jeśli nie wiesz co robić z wolnym czasem... to przychodź do mnie. Razem na pewno będzie nam dużo lepiej niż z nią.

Wziął głęboki oddech, a następnie go wypuścił. Jeżeli tego nie zrobi, to straci Czajkę. Na niej również mu zależało. Czuł się tak, jakby był odbijany to w jedną to w drugą stronę, stojący pomiędzy dwoma zagrożeniami, nie mogąc ruszyć w żadną ze stron. To była naprawdę patowa sytuacja. 

- Mogę spróbować. Dla ciebie. Byś się już nie gniewała - w końcu zadecydował. 

- Gniewam się bo się martwię. Wiesz o tym - miauknęła, wyciągając łapę by przytulić brata.

- Tak. Wiem - Podszedł bliżej i zamknął ją w swoim uścisku. 

Było lepiej. Na chwilę. 

Cieszył się, że nareszcie doszło między nimi do porozumienia i się pogodzili. 

<Czajkowa Łapo?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonego Kamienia

Pazury wbite w ziemię, zwężone źrenice i ciężki, łapczywy oddech i dreszcze targające grzbiet składały się na obraz młodej kotki. Obserwowała, jak dzieci Zająca występują z tłumu. Jak lider nadaje im nowe imiona, jak przykłada nos do czoła i mianuje na wojowników. W niedowierzaniu owiniętym zgrozą patrzyła na to widowisko. 

To… to niemożliwe. Nie mogła być mianowana jako druga. Nie mogła być gorsza od czarnego futra. Zagryzła zęby, zaciskając oczy. Brzuch próbował jej się wywracać, a stres powoli ogarniał całe ciało. Naprężone mięśnie drżały, a oddechy były coraz to krótsze. Strach zakwitł wyjątkowo szybko, splatając jej łapy, płuca i serce. Zawiodła. Zawiodła Rozżarzonego Płomienia. Znienawidzi ją. Porzuci, zostawi jak zwykłe truchło. Jak kości, które zostają po posiłku. Była tak samo bezużyteczna jak one. Miała przecież pokazać, że zasługuje na miano rudej. Na miano uczennicy najwspanialszego wojownika Klanu Burzy. Przełknęła ślinę gromadzącą się we wcześniej suchym pysku. On wiedział już. Wiedział, że nie dała rady. Wiedział, że była gorsza. 

Położyła po sobie uszy, a jej ogon podrygiwał nerwowo.

To… to nie prawda! Była lepsza pod każdym względem od tej cholernej trójki! Była szybsza, silniejsza, sprytniejsza.

Nie zasługiwali na mianowanie przed nią! Zajęcza Gwiazda mianował ich tylko dlatego, że byli spokrewnieni! Lisie łajno! Faworyzował te szczury! 

W tłumie skandującym imiona nowych wojowników napotkała spojrzenie jednego z nich. Zwęglony Kamień. Obrzydliwe imię. Widziała wyraz jego pyska. Chełpił się zwycięstwem. Rozpierała go duma, pycha. Nie potrafiła patrzeć na niego dłużej. Nie tak. 

Ufała mu, a on wykorzystał swoją pozycję. 

Kochała go, a on odwdzięczył się wywyższaniem.

Mimo wszystkiego, co powiedział im Zając, wciąż jeszcze miała nadzieję, że to kłamstwa. Plotki uwite przez chory umysł. Chciała, by się tym okazały. Do tego momentu. 

Nie miała już brata. 

Zniknęła w masie, jaką tworzyły koty Klanu Burzy. Pozwoliła, by pożarła jej twarz, sylwetkę i ukryła przed wzrokiem Zwęglonego Kamienia. 

– Idziemy, Czajkowa Łapo – usłyszała za sobą. Ton głosu rudego kocura brzmiał jak wyrok. Mimo panicznego strachu, przez który łomotało jej serce, posłusznie udała się za płomiennym wojownikiem. 

***

Otarła łzawe ślady z policzków, cicho podciągając nosem. Czuła ich słony zapach, wilgoć, która osadziła się na jej futrze. Chciała wyrzucić ten dzień z pamięci. Sama myśl o powrocie do obozu - do znienawidzonych oraz tych, których zawiodła - napawała ją strachem, niepokojem i niechęcią. Włóczące się łapy same prowadziły ją ku odległym kawałkom terenów Klanu Burzy. 

W ciszy zachodzącego słońca pachnącej deszczem nie spodziewała się usłyszeć żadnego głosu. A jednak.

– Pomocy! Jest tam kto? – żałosne nawoływanie dobiegło do jej uszu. Nie potrafiła od tak rozpoznać głosu czy zapachu ofiary. Chciała to zignorować. Miała własne problemy i powody, by szukać pomocy u innych. Poza tym, co jeśli będzie chciał ją zaatakować? Co jeśli to pułapka? 

Położyła po sobie uszy, mając nadzieję, że to chociaż trochę stłumi hałas. Głos jednak nie ucichł. Zaczął jej przeszkadzać. Wołania były coraz bardziej nachalne i nie dawały jej spokoju. Pozbywając się resztek smutku z pyska, zaczęła szukać źródła wrzasków płoszących zwierzynę w okolicy.

– Tutaj! – zakrzyknienie wydobyło się z dziury w ziemi, przed którą stanęła Czajka. – Tunel się pode mną zawalił i nie wiem jak wyjść! Nie widzę twojego pyska, ale proszę, pomóż! – załkał z dołu. Gdy Czajka wyjrzała do środka, zobaczyła zwijającego się Końskie Kopytko. Rudzielec był cały upaprany piachem, a na brzegach dołu były widoczne ślady pazurów po jego nieudolnych próbach wydostania się. Czajkowa Łapa skrzywiła się delikatnie. Syn Jałowego Pyłu - kocura, do którego Rozżarzony Płomień żywił niekoniecznie najprzyjemniejsze uczucia. A teraz? Miała syna niebieskiego na swojej łasce. Mogłaby go tu zostawić. Sprawić, że Żar będzie mógł się radować bólem Jałowego, tak jak bawił go ból Kamiennej Agonii. Jednak kocur w dziurze miał rude futro. Gdyby mu pomogła, mogłaby zyskać przysługę w zamian. Na przyszłość. Pionka, który pomoże jej stać się szanowaną wojowniczką. Mijały kolejne uderzenia serca, aż w końcu Czajka zdecydowała.

– Chodź, wyciągnę cię – miauknęła, podając uwięzionemu łapę. Chwycił ją, wybił się z tylnych łap i podciągnięty za luźną skórę na karku przez Czajkową Łapę, nareszcie udało mu się wydostać.

– Dziękuję… jesteś Czajkowa Łapa, prawda? – zamruczał z ulgą, otrzepując się z piachu. Kotka w odpowiedzi skinęła głową.

– Co robiłeś tu sam o tej porze? 

– To samo mógłbym zapytać ciebie – zaśmiał się Koń, wyciągając zdrętwiałe łapy.

– Ja przynajmniej nie skończyłam w dole – prychnęła, wywracając oczami.

– Słuszna uwaga – odparł z uśmiechem kocur, by zaraz westchnąć cicho. – Polowałem. Matka mnie wysłała, bo zobaczyła, że znowu kręcę się w pobliżu leża medyków.

– To źle?

– Według niej tak. Chce, żebym był porządnym wojownikiem, a nie kotką w ziołach – pokiwał głową, biorąc głębsze wdechy. – Stresuję się przy polowaniach, skupiam nie na tym co trzeba i… wychodzi, jak widzisz. Chciałbym znać coś, dzięki czemu stres może od tak zniknąć.

– Nie ma na to ziół? – Czajka nie znała się na medycynie, jednak słyszała, że dają coś na uspokojenie kotom. 

– Gdybym wiedział, to nie potrzebowałbym tych ziół – zaśmiał się nerwowo, drapiąc za uchem. Jego spojrzenie na moment uciekło w bok. Zobaczyła w nim pewien smutek, żal z wybranej ścieżki. Zaraz zniknął, a jego pysk przyozdobił ciepły uśmiech-maska. – A ty? Co tu robisz?

– Uciekam od pewnej… burzy – powiedziała w końcu, po chwili namysłu. Wolała nie dawać personalnych informacji synowi Jałowego Pyłu. 

– Czyli wszyscy od czegoś uciekamy – rzucił ni to żartobliwie, ni to smutno Konik. Słońce zaszło, a noc opatuliła ciasno ich sylwetki. Jedynie ślepia błyszczały, przebijając się przez ciemny płaszcz. Drzewa grały cicho, a w oddali rozległ się huk sowy.

– Twoja matka się nie wkurzy, jak wrócisz po zmroku do obozu?  – rzuciła Czajka. Widziała ich awantury od czasu do czasu. Marchew nie szczędziła języka nawet na własne dzieci.

– Będzie wściekła – westchnął głęboko rudy. – Ale jakoś nie śpieszy mi się samemu do obozu. A ty? Twój mentor nie będzie zły?

– Mój mentor… ma inne zmartwienia – burknęła, zniżając nieco łeb. Konik posłał jej pytające spojrzenie, jednak widząc niechęć kotki do ciągnięcie tego tematu, szybko zrezygnował. – Może… odprowadzę cię? Razem będzie raźniej. Może i mi się upiecze, jak powiem, że odprowadzałem uczennicą Rozżarzonego Płomienia do obozu.

Czajka uśmiechnęła się pod nosem. Oboje chcieli coś od siebie. Na tym polegały znajomości, prawda? Jedno wykorzystuje drugiego dla swoich korzyści. Tylko że Konik nawet się z tym nie krył, a ona… jeszcze nie wiedziała, jak ten może się jej do czegoś przydać. Jednak przystała na jego propozycję, widząc w przyszłości dla siebie okazję.

Wrócili więc razem do obozu, którego pilnował nie kto inny jak świeżo mianowani wojownicy. Zwęglony Kamień nawet się do niej nie odezwał, a Czajka nie uraczyła go spojrzeniem. Jego brązowe ślepia zalśniły smutno, jednak szylkreta nie zatrzymała się, by zamienić nawet słowo z kocurem. Czajkowa Łapa wciąż była wściekła. Wciąż mu zazdrościła i usilnie pragnęła tego, by cofnąć czas. To ona miała teraz stać na jego miejscu. Z nowym imieniem, nowym miejscem w nowym legowisku. Nie on! 

Pożegnała się z Konikiem, po czym położyła w legowisku uczniów. Reszta była spowita już snem, który tej nocy nie przyszedł do rudo-czarnej kotki.

***

Wybrała coś na szybko ze stosu zwierzyny. Małego, mizernego, niewystarczającego, by wykarmić tak duży klan. Albo zaczną polować więcej, albo będą musieli się posunąć do innych środków. Chciała zjeść śniadanie w spokoju. Bez wzroku mentora, który przypominał jej jego rozczarowanie i co najważniejsze - bez Zwęglonego Kamienia. Los jednak chciał inaczej. Czarny akurat też wybierał się na jedzenie. Zauważywszy ją, przyspieszył kroku.

– Czajkowa Łapo! Poczekaj! – zawołał, widząc, jak kotka odwraca się prędko i próbuje odejść. Zatrzymała się, jednak nie spojrzała w jego stronę.

– Czego chcesz? Pochwalić się pozycją? Gratuluje, synku Zajęczej Gwiazdy. Ojczulek musi naprawdę was kochać, skoro mianował tylko swoje bachory na wojowników – fuknęła, jeżąc futro i bębniąc ogonem o ziemię.

< Zwęglony Kamieniu? >

[5% przyznane]

Od Zwęglonej Łapy (Zwęglonego Kamienia) cd Czajkowej Łapy

To był ten dzień. Patrzył na Zajęczą Gwiazdę, swojego tatę, niedowierzająco. Dzisiaj miało odbyć się jego mianowanie. Kiedy był na ostatnim swoim treningu, Splecione Futro powiedziała mu, że będzie poddany testowi. Ta wiadomość go mocno zestresowała, bo nie miał pojęcia co się z nim stanie jeśli zawiedzie. Ale musiał przyznać, że nie był wcale trudny. Kotka nakazała mu po prostu złapać zająca... wróć królika! Zającem w końcu był ich lider, więc niemiło było myśleć o nim jak o przekąsce. 

Pogoda nie była jednak zbyt przyjazna. Ciągle wpadał w gęste błoto, które utrudniało mu poruszanie się. Na dodatek w pewnym momencie lunęło! Ale zauważył, że dzięki temu, jego zapach może być znacznie trudniej wykrywalny przez ofiarę... Działało to jednak i w drugą stronę. 

Jednak Klan Gwiazdy najwidoczniej nad nim czuwał, bo posiłek upolował i z dumą zaniósł do mentorki, która ukrywała się gdzieś w wysokiej trawie, nadzorując jego polowanie. 

Po powrocie kotka udała się do lidera, a on czekał w napięciu na werdykt. Przez to wszystko wydeptał w rozmokłej ziemi dziurę! Gdy zastępczyni wyszła z legowiska białego, miauknęła mu tylko by się przygotował na swoje mianowanie. Zaniemówił. Sądził, że to był żart, ale jednak nie. Jego ojciec wyszedł kilka uderzeń serca później, zwołując klan. Właśnie w tym momencie zjawiła się Czajkowa Łapa, która od razu do niego podeszła. 

- Co jest? Co się dzieje? - zapytała półszeptem, rozglądając się po zebranych.

- Ja... - chciał jej powiedzieć, lecz lider przemówił. 

Wszyscy zamilkli, wbijając wzrok w kocura. 

- Dzisiaj odbędzie się mianowanie trójki uczniów. Wykazali się umiejętnościami, które są cenione u naszych wojowników. Zwęglona Łapo, Makowa Łapo, Rzęsowa Łapo wystąpcie. 

Dojrzał kątem oka jak siostra patrzy na niego z niedowierzaniem. Niestety musiał ruszyć się z miejsca, bo koty zaczęły rozglądać się za wymienionymi. 

Usiadł wśród dzieci Zajęczej Gwiazdy, które adoptował. Jakie śmieszne, że dopiero teraz sobie przypomniał, że jak i on, byli jakoś związani z kocurem. 

Chwila napięcia ciągnęła się niemiłosiernie. Ciekawy był jakie dostanie imię. Czy zostanie Zwęglonym Zającem, jako dowód na to, że udało mu się sprostać jego oczekiwaniom? Chociaż... nie... to imię brzmiało dość... brutalnie. Ojciec raczej nie chciałby tak do niego mówić, jakby ten miał go kiedyś zwęglić... Więc jakie otrzyma? Czy był z niego dumny skoro postanowił go mianować? Poradził sobie z jego zadaniem? 

- Ja, Zajęcza Gwiazda, przywódca Klanu Burzy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tych uczniów. Trenowali pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam ich wam jako kolejnych wojowników.

Zwęglona Łapo, Makowa Łapo, Rzęsowa Łapo, czy przysięgacie przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?

- Przysięgam - rozległ się chór trzech głosów. 

- Mocą Klanu Gwiazdy nadaję wam imię wojownika. Makowa Łapo, od tej pory będziesz znana jako Makowa Furia. Klan Gwiazdy cieni twoją siłę i spryt, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Burzy - Lider podszedł, dotykając pyszczkiem głowy kotki, a ta dotknęła jego barku. Następnie rozległ się chór głosów, które krzyczały nowe imię kotki. - Rzęsowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Długie Rzęsy. Klan Gwiazdy cieni twoją szybkość i zaradność, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Burzy. - znowu kocur zbliżył się do swojego dziecka i wykonał gest, by następnie wrócić na miejsce i wbić wzrok w ostatniego ucznia. Wypiął dumnie pierś, by ten widział, że jest gotowy. - Zwęglona Łapo, od tej pory będziesz znany jako Zwęglony Kamień. Klan Gwiazdy cieni twoją wierność i wytrwałość, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Burzy - Biały podszedł, dotykając nosem jego głowy. Nowo mianowany wojownik, powtórzył gest swoich poprzedników, dotykając barku ojca.

Był Zwęglonym Kamieniem. Nie mógł nadal w to uwierzyć! Miał imię podobne do mamy! Chociaż chwilę nawet zastanawiał się, czy znowu nie zostanie Zwęglonym Futrem, to tak się nie stało! Chór głosów ponownie zaczął wykrzykiwać ich imiona. Duma rozpierała go. Był wojownikiem. Jednak... gdzieś w tłumie dojrzał niezadowolony pyszczek Czajkowej Łapy, która widząc, że ją widzi, odwróciła się i odeszła. Chciał za nią iść, ale biała kita mu to uniemożliwiła. 

- Teraz odbędziecie nocne czuwanie, podczas którego nie możecie się do nikogo odezwać, póki nie wyjdzie ranny patrol. Nie zawiedź mnie Zwęglony Kamieniu - miauknął odchodząc. 

Mętlik w jego głowie tylko narastał. Musiał milczeć do rana?! Ale... Czajka... Co ona sobie pomyśli? Nie mógł jednak zawieść ojca. Widział, że był dumny. Inaczej nie stałby tutaj i nie mógł pilnować obozu z resztą...

Zacisnął pyszczek mocniej, odwracając się do dwójki wojowników, którzy już zajęli swoje miejsca. Nie mając wielkiego wyboru, usiadł gdzieś z boku i wbił wzrok w ciemniejące niebo. 

Da radę. 

Wytrzyma. 

A później... później odnajdzie Czajkę. 

<Czajkowa Łapo?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonej Łapy

Wyciągnęła łapę, próbując przytulić brata. Potrzebowała tego. Potrzebowała jego bliskości, spokoju ukrytego w jego czarnym futrze, pocieszenia płynącego z pyska dekorowanego smutnymi, brązowymi ślepiami. Żadne z tych jednak nie przyszło. Węgielek ją odrzucił. Odtrącił, odmówił, gdy potrzebowała jego wsparcia. Wystawiona łapa kocura dotknęła jej piersi, powstrzymując ją od zbliżenia się. Czuła, jak niewielkie igiełki wbijają się w jej serce. Jej ślepia przysłoniły się mgiełką żalu. Przecież... przecież to nic nie zmieniało! Wybrał skończenie zawodzenia Zająca ponad ją? Ponad siostrę? Może nie rodzoną, ale przecież wychowywali się razem. Jak mógł teraz tak nagle się obudzić? Czajka odsunęła się, a pojedyncza łza spadła pod jej łapy.
- To... to nie sen - podciągnęła nosem, opuszczając smutno zakończone pędzelkami uszy. - I-i w takim razie... znajdę sobie kogoś innego do tulenia! - zawołała w gniewie, podczas gdy jej oczy rzewnie wylewały łzy. Dlaczego nagle to wszystko wywróciło się do góry nogami? Zwęglona Łapa na jej słowa otworzył szerzej ślepia, wykrzywiając pysk w podkówkę.
- Nie! Proszę Czajeczko! Ja chcę cię tulić, naprawdę! - zamiauczał, podchodząc nieco bliżej siostry.
- Ale nie możesz! Nie chcesz!
- Chcę! Naprawdę chcę! - odbił, unosząc pewnie ogonek, by zaraz znów go opuścić. - Ale tata mówił, bym nie tulił...
Tata... nie mieli przecież taty! To, że teraz magicznie się wyjawił wcale tego nie zmieniało!
- To co? Nigdy wcześniej ci tego nie mówił! - wytknęła Czajka, ocierając łzy z policzków.
- Bo... bo nie wiedziałem, że jest moim tatą. A teraz... był zły na mnie i... i nie chce go słuchać ale...
- Ale? - pisnęła cicho, czując jak mimo krycia pyszczka łapką, do oczu nadal napływają słone perły smutku. Czarny westchnął cicho, opuszczając spojrzenie na grunt.
- Ale boję się go, bo....bo ma taki straszny wzrok - Węgielek położył po sobie uszy. Czajka odwróciła wzrok od kocura, uciekając ślepiami gdzieś na bok.
- To... co teraz będzie?
- Nie wiem... Ale cię kocham, Czajeczko - szylkreta zamknęła pieczące od płaczu oczy. Też go kochała. Oczywiście, że go kochała. Jednak gula zazdrości, żalu i poczucia niesprawiedliwości nie pozwalała jej tego powiedzieć. Skinęła więc jedynie głową, z ciszą na pysku. 

* * *

Wróciła dumna z treningu. Udało jej się powalić mentora! Własnymi łapami! Bez żadnych ułatwień, bez rozgrzewki i bez dobrego terenu. Wygrała z nim walkę! A po drodze udało jej się złapać mysz. I mimo, że Żar się do tego nie przyznał, widziała pewną ulgę w jego spojrzeniu. Może nawet dumę ze swojej uczennicy? Czajka za to aż promieniała radością. Uśmiech rozjaśniał jej rudo-czarny pyszczek, a lekkiemu, energicznemu krokowi towarzyszył wysoko uniesiony ogon. Wiatr niósł ją przed siebie, aż Rozżarzony Płomień dziwił się, co tak nagle młoda dostała zastrzyku energii.
Gdy dotarli do obozu, pierwszym co rzuciło się jej w oczy był gwar i tłum zebrany pod miejscem klanowych zebrań. Upuściła szybko piszczkę na stos ze zwierzyną i już mniej pewnym krokiem udała się do Zwęglonej Łapy.
- Co jest? Co się dzieje? - zapytała półszeptem, rozglądając się po zebranych.

< Zwęglona Łapo? >

Od Zwęglonej Łapy cd Czajkowej Łapy

 Wrócił z powrotem do legowiska lidera. Musieli się upewnić jeszcze raz. Widząc go, Zajęcza Gwiazda ponownie wbił w niego wzrok. Najwidoczniej nie był zadowolony z jego powrotu. On sam... wahał się czy w ogóle zacząć pytać, ale skoro już tu był... 

Wziął głęboki oddech, po czym powiedział:

- Zajęcza Gwiazdo, chciałem się upewnić. Wiem, że mówiłeś już, ale... Kamienna Agonia naprawdę jest moją mamą? W takim razie jak to się stało? Mam tatę? Mówiła ci? 

Chciał wiedzieć o tym nieco więcej. Biały kocur musiał wiedzieć, skoro powiedział mu o tym, że kotka jest jego mamą. 

- Tak. Jest twoją matką. Nie chce się do tego przyznać, bo cię oddała i głupio jej teraz. Może wymyślać jakieś historyjki, ale to nie zmieni prawdy. Jeśli nie byłbyś jej synem, to dlaczego niby miałaby zwracać uwagę tylko na ciebie, a nie również na twoje siostry? A tatą... twoim ojcem jestem ja. Miałem zamiar ci powiedzieć jak zostaniesz uczniem, ale mnie rozczarowałeś. Nie zasługujesz na miano syna lidera. Wstydzę się takim potomkiem jak ty.

Wmurowało go. Przez chwilę nie mógł nic z siebie wydusić. Wpatrywał się w niego zszokowany. On... on był jego ojcem?! To by wyjaśniało dlaczego zajmował się nim w żłobku. Kamienna Agonia nie chciała, więc on... Pokręcił głową. Ale jak to nie chciał mu tego powiedzieć? Jego słowa bolały. Właśnie dowiedział się, że jego tata go nie znosił, bo go zawiódł. Ale... ale jak? Przecież starał się zawsze być dobrym kotem. Co się stało? 

- Dlaczego się wstydzisz? - zapytał, czując jak zaczyna drżeć. 

- Bo zachowujesz się jak mały, głupi kociak, co nie widzi świata poza swoim nosem. Nie widzisz, jak Kamienna Agonia wpływa na cały klan? Jak zatruwa życie twoich rudych współklanowiczów? Powinieneś im to jakoś wynagrodzić. Wtedy może przyniesiesz honor rodzinie - powiedział tak sucho i beznamiętnie, że aż to niemożliwe by był tą dawną białą mamą. 

Zmarszczył czoło. W sumie słyszał o tym, że rudzi nie lubili Kamień. Była dla nich niedobra, a on... on najwidoczniej był tak samo zły jak ona, skoro nawet jego ojciec tak twierdził. Już od tych informacji zaczęło kręcić mu się w głowie, ale szybko przełknął gule i zapewnił siebie, że postanowi zadowolić białego lidera. 

- Jak miałbym im to wynagrodzić? Co ona takiego im robi? - dopytał dla jasności. 

- Kamień? Krzyczy, zakazuje jeść, znęca się... mam dalej wymieniać? Mógłbyś stanąć po ich stronie, przynieść świeżą piszczkę, podzielić się posiłkiem. Zapytaj i zrób o co poproszą. Nie ma nic prostszego, prawda?

Tak. To było proste. Pokiwał głową, zgadzając się. Jednak coś jeszcze nie dawało mu spokoju.

- A co z moimi siostrami? Czy... mamy się już nie przyjaźnić skoro nie są nimi? - Spuścił po sobie uszy. Naprawdę nie chciał rozstawać się z rodzeństwem. Nawet jeżeli nie są prawdziwi. Kochał ich mocno i czuł się ich bratem! 

- Nie wchodź im w drogę. One już udowodniły swoją wartość. Teraz twoja kolej. Skup się na tym - miauknął.

- Co to znaczy? Nie możemy spać razem i się tulić?

- Jak to zrobisz to nigdy nie zasłużysz na miano syna lidera i byłej zastępczyni. Pokaż mi, że nie przynosisz wstydu i dorośnij - zakończył temat. 

Nie mając nic więcej do dodania, opuścił jego legowisko, wracając w miejsce, gdzie rozstali się z Czajeczką.

Łzy wezbrały w jego oczach z nową siłą, przez co świat rozmazał się przed nim całkowicie. Usłyszał tylko głos siostry. A więc już wróciła... 

- I co powiedział? - zapytała, z nadzieją, że chociaż Węgielkowi poszło lepiej w obalaniu tej okropnej teorii która stawała się prawdą.

- Ja... Ja... On... To prawda! - załkał. - On jest moim tatą, a Kamienna Agonia mamą i... i przynoszę mu wstyd - rozryczał się, smarkając nosem. 

Widząc jak siostra zbliża się, by go przytulić, wystawił łapę, powstrzymując ją. 

- N-n-ie... Bo... Bo zawiodę go bardziej... nie mogę... tulić... bo... bo nie wolno... Czajeczko... to zły sen? Obudźmy się, proszę. 

<Czajko?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonej Łapy

 Widząc zapłakanego Zwęgloną Łapę, w jej oczach też zakręciły się łezki. 
- Ja też nie chcę, żeby była! - załkała, wieszając się na szyi brata. W krótce oboje zanieśli się łzami, szlochając sobie wzajemnie. Tak bardzo prosiła, żeby Żar się jednak mylił. Może... może pomylił imiona? Albo koty? Ale skoro nawet Zajęcza Gwiazda to potwierdził... to musiała być prawda. Pokręciła głową, podciągając nosem.
- Nie chcę, żebyś nie był moim braciszkiem... czy to... czy to znaczy, że nie będziemy się już lubili? 
- Będziemy! Zawsze będziesz moją siostrzyczką, Czajeczko! Zawsze, nie ważne czy jestem mentorem Kamiennej Agonii, jej synem czy Wilczej Zamieci! Nie ważne!
Czajka chciała w to wierzyć. Ale... ale to było ważne! Mieli się trzymać razem... razem być smutni, że mama ich ignoruje. I że nie mają taty. A teraz... Węgiel miał mamę. Która się nim zajmowała i dawała mu uwagę. Pewnie zaraz się okaże, że tatę też ma ukrytego. I co wtedy? Miały zostać z Różą i Pasikonikiem z tym same? Nie, tak nie mogło być! 
- Pójdę... pójdę zapytać Rozżarzony Płomień jeszcze raz! - postanowiła, odrywając się od czarnego kocura. Już miała pędzić do leża wojowników, by dopytać rudego o prawdziwość jego słów i czy aby na pewno się nie pomylił, gdy przystanęła kawałek dalej od Zwęglonej Łapy. Odwróciła się, patrząc na niego z niepewnością. Co jeśli... on chciał, żeby tak wyszło? Może i teraz wyglądał na smutnego, ale zawsze jak widziała go z Kamienną Agonią to był taki szczęśliwy... 
- Idziesz? - rzucił, widząc stającą w miejscu Czajkę. Pokręciła głową, wyrzucając z niej natrętne myśli.
- Idę - odpowiedziała zdeterminowana. - A ty idź upewnij się do Zająca. Czy aby na pewno tak jest. 
Węgiel skinął jej łebkiem, po czym udał się do legowiska, podczas gdy ona pobiegła do Rozżarzonego Płomienia.

***

Żar tylko potwierdził swoje słowa. Po raz kolejny... czyli nie było innej możliwości? To musiała być prawda?
Czajkowa Łapa wróciła ze zwieszoną głową w miejsce, gdzie się rozstali z Zwęgloną Łapą. Niedługo po tym, jak dotarła, czarny kocur pojawił się w zasięgu jej wzorku. 
- I co powiedział? - zapytała, z nadzieją, że chociaż Węgielkowi poszło lepiej w obalaniu tej okropnej teorii która stawała się prawdą.

< Zwęglona Łapo? >

Od Zwęglonej Łapy cd Czajkowej Łapy

 - Węgielku. Kamienna Agonia... Kamienna Agonia jest twoją mamą. Nie jesteś moim bratem, tylko jej synem. Oddała cię Wilczej na wychowanie, ale było jej głupio więc teraz się zajmuje tobą. I tylko tobą - wypaliła przy najbliższej okazji, bez żadnego porządnego rozpoczęcia rozmowy.

Nie tego się spodziewał, kiedy zobaczył siostrzyczkę. Chciał jej zaproponować wspólny spacer, by porozmawiać o ich treningu, a zamiast tego w jego łebku nastąpiła burza. Zapomniał o tym co chciał zrobić i skupił całą swoją uwagę na Czajkowej Łapie. Jak to... jak to Kamienna Agonia była jego mamą? Przecież... przecież chyba by mu powiedziała, prawda? Nie kręciłaby, że jest jej mentorem, który ponownie zstąpił na ziemię. A jeśli to prawda? Może to Kamienna Agonia dała mu to ciało, ale oddała Wilczej Zamieci, by... no właśnie. Dlaczego miałaby to zrobić? To było takie skomplikowane! Na pewno musiał z nią o tym porozmawiać. Wieść, że nie jest bratem Czajki, Róży i Pasikonik był wstrząsający. Mieli przecież takie same oczy i pędzelki. To, że kotki były szylkretowe, a on nie, od razu sprawiało, że nie byli rodzeństwem? Skulił uszka, patrząc na Czajkę tak, jakby miała zaraz powiedzieć, że to był żart. Ta jednak wyglądała na poważną, tak jakby była o tym święcie przekonana. 

- Skąd... skąd niby o tym wiesz? - miauknął. 

- Rozżarzony Płomień mi powiedział! 

Jej mentor? Był dorosły i straszny... możliwe, że mógł znać tajemnice zastępczyni. Pokręcił głową. Nie potrafił nadal w to uwierzyć. Kamienna Agonia w sumie zachowywała się bardzo miło i nawet dawała się tulić, ale... ale że była jego matką? Musiał z nią o tym porozmawiać. 

- Ale Czajeczko. To nie tak. Ja przecież jestem jej mentorem, jak mogę być też jej synem? A co... co z naszymi pędzelkami? Czy Zajęcza Gwiazda o tym wiedział? Zajmował się nami...

- Może go spytamy? - zaproponowała.

Tak. To był dobry pomysł. Szybkim krokiem ruszył do legowiska lidera z siostrą u boku. Jeżeli Kamień mu nie powiedziała, to raczej nie chciała by o tym wiedział, więc pytanie jej o to, było w tym momencie nierozsądne. A lider przecież wie wszystko! 

Weszli do środka, miaucząc powitanie. Zajęcza Gwiazda skupił na nich uwagę, a go przeszły ciarki. To nie był już ten miły kocur, którego znał. Nie patrzyłby na niego takim wzrokiem. 

- Zajęcza Gwiazdo... Bo... Czy ja... ja jestem synem Kamiennej Agonii, a nie Wilczej Zamieci? Urodziła mnie i dała jej na wychowanie? - modlił się w duchu, że zaprzeczy. 

- Tak. To twoja matka. Jesteś tyle samo wart co ona. Teraz siedzi w żłobku, a niedługo na świat przyjdzie twoje prawdziwe rodzeństwo. Możesz ją odwiedzić i sam zapytać jeżeli będzie miała odwagę powiedzieć ci prawdę. 

Niemożliwe. Do oczu napłynęły mu łezki. Niemożliwe! Czuł jak świat się chwieje. Czajka nie była jego siostrą?! Spojrzał to na nią, to na lidera i szybko opuścił jego legowisko. Kamień jest w ciąży? Będzie miał rodzeństwo prawdziwe? Ale... ale on nie chciał. On chciał Czajkę, Pasikonik i Różyczkę! Co teraz się stanie? Przestaną się przyjaźnić? Nie będą mogli razem spać? Na drżących łapach, przysiadł na ziemi, wbijając wzrok w żłobek, gdzie była jego prawdziwa matka. Bał się. Nadal nie chciał w to wierzyć. Ale... ale to prawda. 

- Czajeczko, to nie może być prawda. Nie może! - Zaczął kręcić łebkiem, mocząc się łzami. 

<Czajko?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonej Łapy

 "Nie żyją."
To krótkie wyrażenie odbiło się w jej uszach. Sprawiło, że nie mogła poruszyć łapkami, a jej oddech stał się krótszy, płytszy. Jak to nie żyli? Przecież jeszcze wczoraj... jeszcze wczoraj...|
- Czajeczko... Chyba nie będzie już więcej opowieści o morzu... Już nie będzie - miauknął smutno Węgielek, kiwając głową na boki. Spojrzała na niego pustym wzrokiem. Nie potrafiła w to uwierzyć. To... to nie miało sensu! 
- N-nie... to nie prawda - miauknęła, otrząsając się z szoku który ją wcześniej zniewolił. Postawiła parę kroków w tył. Położyła po sobie uszy, by zaraz przecisnąć się pomiędzy zebranymi kotami i przylgnąć do zimnego ciała jednego ze staruszków. Tyle jeszcze miała pytań do nich. tyle opowieści, których jeszcze nie wysłuchała. To... to za wcześnie! Potrząsnęła barkiem niebieskiego kocura. 
- Narcyzowy Pyle, obudź się, proszę! - załkała, czując, jak strach i żal zalewają jej ciało. Nie chciała ich tracić. Byli dla niej jak prawdziwi dziadkowie. Nie zgadzała się na ich odejście! 
- Czajkowa Łapo... - ktoś z tyłu wywołał jej imię. Szylkreta jednak nie słuchała. Dalej cicho łkała, przyzywając do siebie imiona Narcyzowego Pyłu i Orlikowego Szeptu. Bycza Szarża domknął wcześniej uchylone oczy Orlika. 
- To już nic nie da... daj im odejść w spokoju-
- Nie dam! Nie mogą... nie... - ktoś złapał ją za kark i wyciągnął z leża starszyzny. Rozmazaną przez łzy wizją widziała oddalające się ciała staruszków. To niesprawiedliwe! To nie był ich czas! Bycza Szarża odłożył uczennicę obok brata. Czajka nie wiedząc, co jeszcze mogłaby zrobić wtuliła się w czarne futro brata. Była taka bezsilna względem śmierci i odchodzenia. Nie ważne jak bardzo pragnęła, żeby ktoś przy niej został i tak odchodzili. Zostawiali ją. Jeszcze bardziej samotną niż wcześniej była. Poczuła, jak Zwęglona Łapa otula ją ogonem. Dreszcz przeszedł jej futro, gdy zdała sobie sprawę z okropnej możliwości.
- Węgielku... ty... ty mnie nie zostawisz, prawda? - zaszlochała, podciągać nosem.
- Nigdy Czajko! Kocham cię mocno i nieważne co zrobisz, będę przy tobie - zapewnił ją, tuląc mocniej do siebie. Szylkretka mocniej przylgnęła do ukochanego braciszka, mocząc jego futro łzami. On jej nie zostawi. Nigdy. Na zawsze będą razem. Na pewno.

***

Spojrzała nerwowo na Zwęgloną Łapę. Brata, który nagle okazał się nie być jej bratem. Przynajmniej według Rozżarzonego Płomienia. Pokręciła głową, próbując wyrzucić z niej natrętne myśli. Znając życie, Węgiel nie wiedział. Żar by mu nie powiedział. A Kamienna Agonia tym bardziej, skoro chciała to utrzymać w tajemnicy. Ona będzie lepsza. Trzymanie tego w tajemnicy byłoby okrutne. Przede wszystkim chciała zrzucić ciężar trzymania tego w sobie. Miała dość gryzących ją po nocach myśli.
- Węgielku. Kamienna Agonia... Kamienna Agonia jest twoją mamą. Nie jesteś moim bratem, tylko jej synem. Oddała cię Wilczej na wychowanie, ale było jej głupio więc teraz się zajmuje tobą. I tylko tobą - wypaliła przy najbliższej okazji, bez żadnego porządnego rozpoczęcia rozmowy. Idealny temat podczas jedzenia piszczek. 

< Węgielku? >

Od Zwęglonej Łapy cd Czajkowej Łapy

 - Wiesz, może oni hibernują. Rozżarzony Płomień mi powiedział, że Porą Nagich Drzew jest mniej zwierzyny, bo niektóre zasypiają w sen zimowy... - pomyślała na głos, kładąc po sobie uszy niekoniecznie przekonana własną teorią. 

Niepewnie podszedł do starszych i przyjrzał się lepiej tej dziwnej hibernacji. Dotknął nawet łapką ich brzuszków. Zawsze gdy jego rodzeństwo spało, unosiło tą część ciała wraz z oddechami. Tylko... tutaj tego nie zaobserwował. Ciarki przeszły mu po pleckach i zbliżył się do Czajki. 

- Musimy... musimy zawiadomić Zajęczą Gwiazdę. Szybko - Pociągnął siostrzyczkę w stronę wyjścia z legowiska. Widział, że ta również niezbyt wierzy w to co powiedziała. Teraz jednak prócz kary liczyło się jedno. Legowisko lidera. 

Wbiegli zziajani do środka, zwracając uwagę Zajęczej Gwiazdy. Nawet nie zauważył, kiedy aż tak przyspieszyli. Dwoje wystraszonych ocząt spoczęło na niezbyt zadowolonym białym.

- Zajączku! Tam! Tam Narcyzowy Pył i Orlikowy Szept! - Wskazywał na wyjście.

- Hibernują! - dodała szybko Czajkowa Łapa. 

Chyba nie tego spodziewał się lider, mimo to wstał z posłania i udał się wraz z nimi do legowiska starszych. Tam też zawołał Byczą Szarżę i jeszcze kilku wojowników, którzy wygonili ciekawskie kociaki z środka. 

- Co się dzieję? Będą żyć? - dopytywał czarno-białego, który odsunął ich od wejścia.

- Na to już za późno. Nie żyją - powiedział tak jakby ogłaszał coś najzwyklejszego. 

Jak to... nie żyją? Zadrżał bardziej, przytulając się do siostrzyczki. Czuł jak w oczach wzbierają mu łzy. Nie... to niemożliwe. Jak to oni nie żyją? Przecież... jeszcze parę dni temu normalnie z nimi rozmawiali. Odejdą? Jak mama? Chociaż nie... ona żyła. Może i nimi się nie interesowała, ale zawsze mógł gdzieś wyhaczyć ją wzrokiem i upewnić się, że nadal jest i istnieje. A ci dwaj? Nigdy nie sądził, że śmierć była tak realna. A teraz... teraz widzieli ją na własne oczy. 

- Czajeczko... Chyba nie będzie już więcej opowieści o morzu... Już nie będzie.

<Czajko?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonej Łapy

 Weszli razem do legowiska starszyzny, żeby tam odbyć swoją karę. Liczyli, że Narcyzm umili im to zajęcie jakąś ze swoją historii, jednak zastali zarówno jego jak i Orlikowy Szept spowitych we śnie. Dziwny, nieznany zapach dotarł do jej nosa. Nie był to normalny zapach leża starszyzny do jakiego była przyzwyczajona. Zmarszczyła brwi, wyczuwając, że coś jest nie tak. 
- Obudzimy ich? Lepiej by wiedzieli, że tu jesteśmy, bo się jeszcze wystraszą.
Przyznała bratu rację skinieniem głowy. Podeszła do starszych kocurów, nie zwracając na nich aż takiej uwagi. W końcu znała ich i widziała wiele razy, nie było sensu się im przyglądać jak jakiś kociak. 
- Narcyzowy Pyle? Nie chcieliśmy Was budzić, ale wolelibyśmy żebyście się nie przestraszyli jakbyście nagle usłyszeli jakiś hałas... - miauknęła cicho, próbując delikatnie obudzić niebieskiego. Nie odpowiedział. Nawet się nie ruszył. Uniosła łepek, posyłając Węglowi zdziwione spojrzenie. Wiedziała, że niektórzy mają mocny sen, ale że aż tak? Węgiel zachęcił ją skinieniem głowy, żeby spróbowała jeszcze raz. "Narcyzowy Pyle?" powtórzyła głośniej. Podeszła jeszcze parę kroków, by zobaczyć, że oczy starszego nie są kompletnie zamknięte. Spod zmrużonych, nieruchomych powiek gdzieś w przestrzeń spoglądały złote oczy. Pozbawione iskry, pozbawione światła. Dreszcz zaniepokojenia musnął jej grzbiet. Widziała, żeby ktoś spał z otwartym pyskiem, ale oczami? Położyła łapę na barku niebieskiego, szturchając delikatnie. Zimno rozeszło się po poduszkach jej łapek. Z jej gardła wydarło się ciche, zamyślone burknięcie. 
- Wiesz, może oni hibernują. Rozżarzony Płomień mi powiedział, że Porą Nagich Drzew jest mniej zwierzyny, bo niektóre zasypiają w sen zimowy... - pomyślała na głos, kładąc po sobie uszy niekoniecznie przekonana własną teorią. Przecież reszta z klanu tak nie robiła... może to przychodzi z wiekiem? W końcu zarówno Narcyz jak i Orlik byli sędziwi, więc niby czemu nie...

< Zwęglona Łapo? >

Od Zwęglonej Łapy cd Czajkowej Łapy

 - Cieszę się, że chociaż dla ciebie jest miła. Dla innych też by mogła od czasu do czasu... - bruknęła pod nosem, kładąc po sobie uszka. 

Smutek siostry był naprawdę okropny do obserwacji. Nie lubił, gdy płakała, zwieszając smutno swoje uszka. A widać było, że przez Kamienną Agonie tak było. Nie rozumiał jednak dlaczego... Nie dostrzegał, by zastępczyni była niemiła. Racja... rozmawiała z nim często, ignorując jego rodzeństwo. Tylko jego i ją coś łączyło więcej... tak przynajmniej mu mówiła. Nie wiedział jak ten temat ugryźć, więc wziął głęboki oddech, który zaraz uciekł z jego pyszczka. 

- Porozmawiam z nią. Może... nie widzi, że swoim zachowaniem czyni źle? - zauważył. Przecież jego mentorka mogła to robić nieświadomie! To od razu spowodowało, że całe napięcie z niego uszło. No bo jak to... Kamienna Agonia była zła? Nie chciało mu się w to wierzyć!

- Chodź pobawimy się! - zaproponował skwaszonej siostrze. - Może i jesteśmy uczniami, ale nie musimy siedzieć ciągle poza obozem na treningach! Znajdźmy Różaną Łapę i Pasikonikową Łapę! Zróbmy coś razem, jak dawniej. 

Już podrywał się na łapki i rozmyślał o kolejnej przygodzie, gdy świadomość rzeczywistości zawróciła go na ziemię. Mieli przecież karę! Trzeba było pomóc starszym inaczej Zajęcza Gwiazda będzie na nich znowu zły! 

- O nie... - westchnął, zwracając uwagę siostrzyczki. - Zapomniałem o karze... To jednak się nie pobawimy... - Zrobił smutną minkę, siadając z powrotem.

- Mhm... Ale może po pracy Narcyzowy Pył opowie coś więcej o morzu! - miauknęła szylkretka.

Tak! Jego historie były naprawdę interesujące! Nadal nie doprosili się lidera o pokazanie tej wielkiej wody. Jako uczeń, poznał już ich tereny i w sumie prócz rzeki, nie widział tego o czym opowiadał kocur. Jednak podobno dostęp do tego miejsca ma tylko Klan Klifu... 

- To lepiej chodźmy. Miejmy to za sobą - zaproponował, wstając ponownie i wychodząc z legowiska uczniów. Chłodny śnieg dotknął jego łapek. Był nieprzyjemny, ale... można było fajnie się w nim bawić! Już wiedział jak zachęcić rodzeństwo do zabawy! Po prostu wyjdą na środek obozu i poturlają się w białym puchu!

Kiedy dotarli do legowiska starszych, Róży i Pasikonik jeszcze nie było. Coś długo im trening zajmuję. Postanowili więc zacząć bez nich. Wchodząc do środka zauważył, że dwa stare kocury śpią. Trochę się zawiódł, bo Narcyzowy Pył zawsze wesoło ich witał.

- Obudzimy ich? Lepiej by wiedzieli, że tu jesteśmy, bo się jeszcze wystraszą.

<Czajka?>

Od Czajkowej Łapy CD. Zwęglonej Łapy

 Zgubiła się. Z jednej strony chciała się gniewać. Tak było łatwiej. Wściekać się na Kamienną Agonię, że faworyzuje Węgielka. Wściekać się na Węgielka, że tego nie widzi. Wściekać się na zazdrość, jaką odczuwała. Chciałaby mieć tak łatwo jak Zwęglona Łapa. Tak bardzo by chciała... i właśnie to ją denerwowało. To pragnienie, które czuła, że nigdy nie zostanie spełnione. 
A z drugiej strony - jak mogła się gniewać, jak Węgielek walił takimi przemowami? Mogli być na nowo razem. I tego też chciała. Jak był bliżej, wszystko stawało się łatwiejsze do zniesienia. Jego słodkie gadki, usilne próby pocieszenia, gdy miała zły humor...
Czajka ukryła pyszczek w łapach, chowając przed Węglem rozdarty wyraz mordki. 
- Wszystko będzie dobrze, Czajeczko - zapewnił, kładąc łapę na jej ramieniu. Czajkowa Łapa wydała z siebie ciche westchnięcie, po czym ułożyła głowę tak, że jeden policzek wciąż spoczywał na jej przednich łapach. Posłała Zwęglonej Łapie już spokojniejsze spojrzenie, pozbawione wcześniejszego gniewu. Pysk Węgielka rozjaśnił delikatny uśmiech. Czajka odwdzięczyła się podobnym, bo po chwili spojrzeć na częściowo zjedzoną piszczkę.
- Wiesz, jednak jestem głodna - stwierdziła, po czym w paru kęsach pożarła pół zwierzątka. W pośpiechu, oglądając się uprzednio czy Żar albo Kamień nie widzą. Musiała korzystać ile mogła. Potrzebowała siły na kolejny trening. Zostawiła jednak trochę Węgielkowi, który zechciał się z nią podzielić. Zaraz i on skończył posiłek, wylizując po tym dokładnie pyszczek. 
- Więc... jak było na pierwszych treningach? - zagaił, przysuwając się do siostry tak, że zetknęli się bokami. Kocur polizał ją czule za uchem, zachęcając do otworzenia się. Czajka zamruczała cicho, czując jego ciepełko. 
- Rozżarzony Płomień jest dobrym mentorem. Dużo wie i przekazuje to w... zrozumiały sposób - mruknęła szylkreta, znajdując w końcu odpowiednie słowa. - Chociaż nie lubi, jak się dekoncentruję. Albo jak go nie słucham. 
- Wyglądał trochę strasznie na mianowaniu... 
- Może na początku. Ale tak to jest w porządku - miauknęła pewnie, omijając szczegóły o wrzucaniu ją z rana w śnieg bądź wymierzanej łapą dyscyplinie po rozkojarzeniu się. Miał... szczególne metody, ale na pewno skuteczne skoro już jednego ucznia wyszkolił, prawda?
- Kamienna Agonia też jest dobrym mentorem. Świetnym nawet! Pokazała mi już tereny, opowiedziała o kodeksie... nawet pochwaliła za to, że znałem już niektóre zasady! - zamruczał Węgielek radośnie, z uśmiechem przypominając sobie moment pochwały. Nie rozumiała, co takiego widział w Kamień. Przecież tylko nim się przejmowała! A na resztę się darła, syczała, albo ignorowała. Faworyzuje go i tyle. Skrzywiła delikatnie pysk, jednak nie odezwała się słowem. Nie chciała znowu wysłuchiwać prawień Zwęglonej Łapy.
- Cieszę się, że chociaż dla ciebie jest miła. Dla innych też by mogła od czasu do czasu... - bruknęła pod nosem, kładąc po sobie uszka. 

< Zwęglona Łapo? > 

Od Zwęglonej Łapy cd Czajkowej Łapy

 - Nie, bo Kamienna Agonia mi kłaki powyrywa jak zobaczy, że jem coś przed treningiem - powtórzyła słowa mentora. - No cóż, ale mam nadzieję, że śniadanko ukochanemu uczniowi naszej cudownej zastępczyni smakuje - wycedziła przez wyszczerzone w sztucznym, przesadzonym uśmiechu, próbując jakoś pozbyć się przytłaczających ją emocji. 

Był... zaskoczony słowami siostry. Normalnie aż jej nie poznawał. Co takiego się stało, że była na niego zła? Przecież zawsze się wspierali i kochali. Pamiętał po dziś dzień, gdy odłączenie od siostrzyczki sprawiało mu wielki smutek. Kochał ją, nie chciał nigdy dla niej źle. Byłby w stanie obronić ją swoją własną piersią, gdyby ktoś śmiał się na nią rzucić! 

Była zazdrosna o jego mentorkę? Z jej słów tak wynikało. Czyżby jej mentor nie był wcale fajnym gościem? Widział wojownika podczas mianowania i wyglądał dość groźnie. Czy Czajkowa Łapa była na pewno z nim szczęśliwa? 

- Nie mów tak - poprosił z nutą żalu w głosie. - Dlaczego miałaby ci powyrywać kłaki? Nie rozumiem. Każdy przecież może coś zjeść przed treningiem. A jeżeli jesteś głodna, to...

- Nie jestem głodna - miauknęła próbując przekonać siebie i jego do tej racji. 

Zrobił smutną minkę. Teraz to stracił cały swój apetyt. Spojrzał na posiłek i odsunął go od siebie łapą, przybliżając do siostry. 

- Powiedziałam, że... - próbowała powtórzyć, ale jej przerwał.

- Ja też nie jestem głodny... Nie zjem, póki i ty nie zjesz. Teraz jesteśmy ciągle oddzieleni od siebie. Bycie uczniem jest ciężkie. Te wszystkie treningi, poznawanie terenów... To wiele wyrzeczeń. Ale zawsze spotykamy się tutaj i możemy na nowo być razem! - miauknął entuzjastycznie do nadal nieprzekonanej siostry, która skrzywiła nosek w zamyśleniu. 

Miał nadzieję, że jego przemowa rozegnała chmury, które nad sobą zebrała i będą mogli podzielić się swoimi odczuciami odnośnie treningu. Musiał przyznać, że dostanie zastępczyni na mentora to było coś! Lubił Kamienną Agonie i nie rozumiał, dlaczego cieszy się taką okropną opinią w klanie. Czyżby czegoś nie zauważał? Była to naprawdę miła kotka! Czuł się przy niej bardzo swobodnie, może nawet bardziej niż przy swojej prawdziwej mamie, która miała ich gdzieś. 

<Czajka?>

Od Czajki (Czajkowej Łapy) CD. Węgielka (Zwęglonej Łapy)

Czajka nastawiła uszu, słuchając uważnie braciszka. Polowanie było świetnym pomysłem! Ale czy mama poluje? Nigdy nie widziała, jak wraca z obozu z czymś do jedzenia... to może zapolują za nią? Nauczą ją, jak to robić! Świetnie im idzie polowanie na kulki mchu, więc myszy czy króliki nie będą dla nich problemem! Szczególnie, że przecież i tak się nie ruszają. Zawsze tylko leżą w miejscu jak ktoś je przynosi do żłobka.
- Na pefno sie uciesy - zapewniła i siebie i Węgielka z uśmiechem błyszczącym na pyszczku. Z tą myślą oboje czekali, aż mamusia się obudzi, jednak gdy ten czas nadszedł, kocica tylko wstała i bez słowa wyszła, a biała mama zatrzymała ich przy wyjściu. Mimo tłumaczeń, Zajączek nie chciał ich przepuścić, mówiąc coś, że to niebezpieczne czy coś podobnego. Kpiła sobie z niebezpieczeństwa! Byli już duzi, więc mogli iść chociaż troszkę pomóc mamusi! Zajęcza Gwiazda niestety nie dał się przekonać nieustraszoną postawą młodej kotki. Niezadowoleni Węgielek i Czajka postanowili, że jak biały nie będzie już ich pilnował to razem się wybiorą i przyniosą mamie śliczną zdobycz. 

* * *

W zaciszu prawie pustego leża uczniów, otulona cieniem jaki rzucał strop jaskini, w ciszy obserwowała, jak Kamienna Agonia wychodzi na patrol, zostawiając przy tym Zwęgloną Łapę za sobą. Czarny z uśmiechem pożegnał się z mentorką i chwyciwszy coś z stosu zwierzyny, rytmicznym krokiem podreptał do legowiska terminatorów. Wchodząc rzucił jej dziarskie "cześć", po czym ułożył się wygodnie niedaleko i zaczął zajadać niedużego wróbla. Czajka skrzywiła pysk, a jej ogon grał wolnego marsza uderzając o ziemię. 
To nie tak, że przestała lubić Węgielka. Był jej ukochanym braciszkiem i nie porzuciła by go ot tak, bo coś jej się nie podoba. Ale... była tak cholernie zazdrosna. Zazdrosna o jego relacje, jego bezproblemowe usposobienie i jego piękne, czarne futro. Za każdym razem jak widziała rozczulająca się nad nim Kamień w porównaniu z tym, jak zastępczyni patrzyła na nią, Różę czy Pasikonik zalewał ją wrzątek. Jad trawił jej gardło i żołądek, a chcąc się go pozbyć potrafiła niekiedy syczeć na wszystko co się rusza. Na samą myśl o tym zjawisku zagryzała zęby i piorunowała każdego spojrzeniem. Jeśli miała zły humor, każdy w legowisku o tym wiedział. 
I tak było tym razem. Widząc minę Czajkowej Łapy, Węgielek podniósł nos znad zwierzyny i przekręciwszy głowę, posłał jej zdziwione spojrzenie.
- Jesteś... głodna? Mogę się podzielić jak chcesz... - odezwał się "łaskawca". Czajka wywróciła oczami, prychając pod nosem. 
- Nie, bo Kamienna Agonia mi kłaki powyrywa jak zobaczy, że jem coś przed treningiem - powtórzyła słowa mentora. Teoretycznie nigdy nie widziała ani nie doświadczyła takiego zachowania ze strony czarnej, jednak nie miała zamiaru negować tego, co przekazał jej Rozżarzony Płomień. Węgielek spojrzał na nią z podobnym szokiem, jaki ona doznała, gdy pierwszy raz usłyszała to stwierdzenie. Kolejne prychnięcie wydarło się spod jej nosa, a futerko na karku delikatnie się uniosło. - No cóż, ale mam nadzieję, że śniadanko ukochanemu uczniowi naszej cudownej zastępczyni smakuje - wycedziła przez wyszczerzone w sztucznym, przesadzonym uśmiechu, próbując jakoś pozbyć się przytłaczających ją emocji. 

< Zwęglona Łapo? >

Od Węgielka cd Czajki

Śnił cudowny sen, gdzie mama była szczęśliwa, a on i reszta rodzeństwa bawili się wśród jej łap. Wilcza Zamieć uśmiechała się szeroko, liżąc czule swoje szkraby po łepkach, a ogonem turlając małą kulkę mchu. Serduszko jego biło tak cudownie, a pyszczek samoistnie się unosił w uśmiech. 

- Mama! - zawołał, tuląc się do jej sierści bardziej, wdychając zapach, który tak rzadko przy nich był. Zaczął się wiercić byle tylko to ciepło zapamiętać na długi czas, gdy zorientował się, że jest noc, a mama wcale się nie bawi tylko śpi. 

Otworzył oko i dostrzegł Czajeczkę, która przytuliła się do jego boku. 

- Dzień dobly - zamruczał czarnulek, ziewając szeroko. Czajka szybko zatkała mu pyszczek, żeby czasem nie odzywał się więcej i głośniej.

- Lesta jeszce spi - wyszeptała, otrzepując obślinioną łapkę. Węgielek westchnął cicho, zamlaskał i obejrzał się parę razy po kociarni. Rzeczywiście wszyscy spali. 

Chwilę siedzieli w ciszy, aż zawierucha znów nie zaczęła wyć na zewnątrz. Czajka nastawiła uszu, a odłożywszy łepek na grzbiecie brata, westchnęła cicho.

- Wengielku, dlacego wiatr jest smutny? - zapytała, mając nadzieję, że braciszek będzie miał odpowiedź na nurtujące ją pytanie.

Nadstawił uszka, próbując wsłuchać się w lament wiatru. Żywioł dmuchał i gwizdał, przez co zbytnio nie mógł zrozumieć co takiego mówił. Ale coś się musiało stać, skoro aż tak płakał. On nie lubił tego uczucia, które zabierało całe szczęście z jego ciałka. 

- Mose mamusia go zostawiła? - zasugerował. - Ja zawse jestem smutny, gdy mama sobie idzie. I to tak... tak... smutno. A ja kapie... - zdradził siostrze na ucho.

Kotka wtuliła łepek bardziej w jego sierść.

- Ja tes jestem smutna, gdy ne ma mamy. Cemu ona nas ne lubi? - zadała pytanie, na które nie znał odpowiedzi. 

- Cajecko ja lubie cie balso. I Lóse i Pasikonik. Mose mama sajęta? Mama biała mówi casem, se mama jest wojownikiem i poluje, dlatego snika. 

- Mose pójsiemy z nią jak wstanie? - zasugerowała.

To był genialny pomysł! Na jego pyszczku pojawił się szeroki uśmiech, a serduszko zabiło mocniej. 

- Tak! - Nie zdążył więcej miauknąć, bo siostra znów zatkała mu pyszczek łapką. 

- Ciiii.

- Pseplasam - szepnął już ciszej, wycierając języczek z jej futerka. - To jak wstane to isiemy za nią i slobimy polowanie. Mose se ucesy i pochwali se jestesmy wojownicy jak ona. 

<Czajka?>

Od Czajki do Węgielka

Obudził ją taniec jesiennego wiatru na zewnątrz. Jego kroki z początku ciche, delikatne, jakby skradał się, by zbliżyć do nieświadomej jego obecności zwierzyny, nasiliły się z czasem. Szmer przeciągnął się po chłodnej powierzchni ziemi. Wiatr stawał się coraz cięższy, aż głośnymi wstęgami zamiatał kurz nazbierane w jaskini, która była przedłużeniem norki. Owijał się wokół kolumny przysłaniającej delikatne promienie wschodzącego słońca. Na chwilę opadł, a wraz z nim wcześniej wirujące w powietrzu drobinki piasku, by za chwilę westchnąć głęboko, jakby zmęczony choreografią. Wietrznym pląsom towarzyszył jego głos, odbijający się po ścianach. Te nawoływania były ciężkie, donośne, a tonem przypominały bardziej żałosny jęk aniżeli melodię, którą zwykle grywał na gałęziach drzew.
Czajka zerwała głowę, wsłuchując się w smutny lament wiatru. Co się stało, że aż tak płakał nad ranem? Może się zranił? Albo przestraszył? Położyła po sobie uszka, czując, jak pojedynczy podmuch wpełzł do kociarni i pogładził chłodną dłonią wszystkie futra, w tym jej. Zadrżała delikatnie, mocniej wtulając się w sierść rodzicielki. Korzystała, dopóki była blisko. Niewielka szylkretka zauważyła, że Wilcza Zamieć spała niespokojnie, więc w nocy często się odsuwała od nich. W jej oczach była pewna, że to dlatego, że śnią się jej złe sny. Próbowała nawet zapytać mamę, czego się tak boi w nocy, jednak bez skutku. Nigdy się nie dowiedziała. Wiatr jeszcze raz wdarł się do legowiska, tym razem ze zdwojoną siłą. Zajęcza Gwiazda, czując coraz to chłodniejsze zrywy, instynktownie okrył białą kitą dwójkę kociąt spokojnie pochrapujących przy jego brzuchu. Czajka czekała, aż może Wilcza powtórzy jego ruch, jednak nic takiego się nie wydarzyło. Więc naśladując wujka, bądź “drugiego matka” jak to mogło się zdawać po jego zachowaniu w stosunku do kociaków Wilczej, spróbowała przykryć się własnym ogonkiem - jednak z niepowodzeniem. Był za krótki, żeby w jakikolwiek sensowny sposób uchronić ją od zimna. Pozostało jej ukraść trochę ciepełka od rodzeństwa przy jej boczkach. Przykleiła się do Węgielka, który był jej najbliżej. Jego czarne futerko było miękkie i czyste, a delikatny zapach uspokajał jej myśli i nerwy. Otarła się pyszczkiem o jego grzbiecik, a przyjemne ciepełko nareszcie rozległo się po jej ciałku. Nie zdążyła jednak ponownie zasnąć, gdyż jej nowa poduszka zaczęła się wiercić. Najwidoczniej przypadkiem obudziła braciszka, próbując się wygodnie ułożyć.
- Dzień dobly - zamruczał czarnulek, ziewając szeroko. Czajka szybko zatkała mu pyszczek, żeby czasem nie odzywał się więcej i głośniej.- Lesta jeszce spi - wyszeptała, otrzepując obślinioną łapkę. Węgielek westchnął cicho, zamlaskał i obejrzał się parę razy po kociarni. Chwilę siedzieli w ciszy, aż zawierucha znów nie zaczęła wyć na zewnątrz. Czajka nastawiła uszu, a odłożywszy łepek na grzbiecie brata, westchnęła cicho.
- Wengielku, dlacego wiatr jest smutny? - zapytała, mając nadzieję, że braciszek będzie miał odpowiedź na nurtujące ją pytanie.

< Węgielku? >