Od Zajęczej Łapy(Zajęczej Troski) CD. Mgiełki(Mglistej Łapy)

Zaskoczył ją ten zawód. Dotychczas była przyzwyczajona do ciągłego narzekania na ich liderkę. Mało kto rozumiał, jak wspaniała była i jak na wielki szacunek i oddanie zasługiwała. To, że stojące przed nią kocie to pojmowało, było dowodem na to, że niektórzy dorośli wojownicy naprawdę zamienili się z myszami na mózg, skoro nawet znacznie młodsi od nich pojmowali tak proste rzeczy.
— No to byłoby niemożliwe — stwierdziła z krzywym uśmiechem. I tak chciała jak najdłużej wykorzystywać tę bliskość Kruczej, nie zależało jej na tym, by ceremonia zmiany rangi odbyła się najszybciej, jak to możliwe. — Musiałabym skończyć 10 księżyców, by mnie mogła mianować. A nim to się stanie, to ty szybciej zostaniesz uczennicą — zauważyła. — Spokojnie, pewnie dostaniesz kogoś godnego ciebie — rzuciła pokrzepiająco, choć wiedziała, że ciężko jest nie trafić na palanta w tym klanie.
— Mam nadzieję — miauknęła mało przekonująco, a potem zmrużyła oczy i nagle zbliżyła się do niej. Zając lekko odchyliła się w tył, niezbyt zadowolona z naruszenia jej przestrzeni osobistej. — Ale wiesz, jakbyś chciała, to możesz mi czasem pokazać, czego cię nauczyła — szepnęła.
Liliowa momentalnie uśmiechnęła się lekko. To zmieniało postać rzeczy. Niebieska wydawała się pełna ambicji, więc jeśli to ją nie zgubi i dobrze wykorzysta własne chęci, to będzie świetną wojowniczką w przyszłości.
— Wiesz, na początku jest dużo teorii. Nie ukrywam, że więcej, póki co wiem, aniżeli umiem, ale jak coś lepiej opanuje, to ci to pokażę! — obiecała, bo jednak praktyka czyni mistrza, a jej do tego miana dużo jak na razie brakowało. Dopóki nie będzie perfekcyjna, nie będzie chwalić się swoimi zdolnościami.
W niebieskich ślepiach zaiskrzyło z ekscytacji
— Tak! Poproszę! — wymruczała radośnie, prawie że łasząc się do Zajęczej Łapy.
Kotka zastrzegła uszami i pokiwała głową, próbując przekonać siebie, że lepsza taka rozsądna i miła Mgiełka zbyt blisko, aniżeli Nastroszony, chociażby w obrębie zasięgu jej wzroku.
— Cóż, pozwól, że na razie odejdę, a jak nadejdzie odpowiedni czas, to znowu porozmawiamy — obiecała, licząc, że to, co powiedziała, wystarczy jak na razie młodszej. Widząc spokój na jej pysku, uznała, że tak jest, toteż pożegnała się i odeszła.

***

Zając wciąż ocierała z obrzydzeniem pysk. Wspomnienie tego, co się stało, zbyt głęboko utknęło w jej głowie. Z drugiej strony było w tym coś dobrego, bo ona wiedziała już, jak wykorzystać to lekkie upokorzenie, aby zyskać znacznie więcej. Wzrokiem odszukała niebieską sylwetkę i uśmiechnęła się szeroko, gdy cel znalazł się nieopodal niej. Była o krok od zwycięstwa. Nastroszony pożałuje wszystkiego.
— Mglista Łapo! — zamruczała, kręcąc się przy kotce. — Naprawdę, nie wierzę, że ty i on jesteście z tej samej matki — westchnęła cierpiętniczo, dbając o odpowiednio dramatyczne wprowadzenie do tematu.
— C-co się stało? — zapytała ze zdziwieniem, przechylając łeb do boku.
— Oh, chcesz wiedzieć? — spytała z niewinną miną. — Przylał mi dwa razy w pysk. Tylko za to, że zasugerowałam, że szuka sobie kocura do związku — odparła, zgodnie z prawdą. Nawet jeśli ją odrobinę przeinaczy, to tak, jakby wcale nie skłamała. — Nie wiem, dlaczego tak wybuchnął, ale najpierw powiedział mi, że jestem okropna i wszystkie kotki są paskudne i to on "zdominuje każdą, która stanie na jego drodze", więc wydawało mi się, że po prostu woli samców. A on się zbulwersował, że to obrzydliwe i mi przyłożył — odparła, kuląc uszy. — Nie oddałam mu, bo jestem jednak starsza i mądrzejsza, ale sam fakt, że dzieją się z nim takie rzeczy, daje do myślenia — zasugerowała.
Był dziwny. Temu nikt nie mógł zaprzeczyć i fakt, że nikt go jeszcze z klanu nie wywalił, przyprawiał ją o mdłości. Nie zasługiwał na życie wśród nich, obniżał ich poziom i wstyd było go zabierać na zgromadzenia.

<Mgiełko?>

Od Mgiełki (Mglistej Łapy) CD. Zajęczej Łapy (Zajęczej Troski)

- Cześć! Na co tak patrzysz? - zagadnęła.
Rozglądała się z nudą po polanie obserwując sylwetki kotów malujące się w oddali. Jednak, gdy zauważyła Zajęczą Łapę jej ciekawski wzrok od razu powędrował w jej stronę. Już nie mogła się doczekać, aż zapyta ją o wszystko, jak to jest być uczniem i jakie zagrożenia czyhają podczas treningu.
- Hej Zajączku! - wypaliła od razu uśmiechnięta. - A tak sobie obserwowałam otoczenie. Wróciłaś z treningu?
Liliowa skinęła głową, siadając obok niej.
- Tak. I to z bardzo udanego treningu, przyniosłam dzisiaj trzy piszczki, a w tym jedną, grubą wiewiórkę - rzekła z zadowoleniem.
- Ale fajnie! Chyba jeszcze nigdy nie widziałam wiewiórki! Duże są? A gdzie żyją? - młoda nie ukrywała swojego zainteresowania, pomimo wielu sprzeczek Zając z jej bratem podziwiała rówieśniczkę.
- Na naszych terenach też ich nie widywałam, a tu, pomimo ciągłej zmiany otoczenia, ciągle je znajduje. Głównie siedzą na drzewach, są większe od mysz i mają bardzo puchate ogony. A przez to, że są intensywnie rude, łatwiej je wypatrzeć - stwierdziła. - Śmiesznie skaczą z gałęzi na gałąź, ale jak zejdą na ziemię, to trzeba działać szybko, bo po drzewie nie ma szans ich dogonić. Są za szybkie.
Słuchała zafascynowana opisu owego zwierzęcia po czym do głowy nasunęło jej się jedno z najważniejszych pytań.
- A kto jest twoim mentorem?
Zając uśmiechnęła się szeroko, słysząc pytanie.
- Krucza Gwiazda - oświadczyła, prężąc się. - Tak, ta Krucza Gwiazda - dodała z powagą.
Młodej oczy błysnęły z podekscytowania. Sama Krucza Gwiazda? Tak bardzo ją podziwiała, w tym momencie zazdrościła Zając, że została jej uczennicą.
- Naprawdę? Jak się z nią trenuję? Jaka jest? - zalewała kotkę gradem pytań, na które tamta najwidoczniej chętnie udzielała odpowiedzi.
Zając aż wyprostowało z zaskoczenia.
- Wspaniała - odparła, widząc entuzjazm. - Uczynna, pracowita, zaradna, genialna, mądra, inteligentna... W skrócie bez wad. Jej zalety można by wymieniać wieczność!
- To prawda! Uwielbiam jej stanowczość, chciała bym też się od niej uczyć. Czego cię już nauczyła?
- Oh, wszystkiego - odparła dumnie. - Ja się bardzo szybko uczę, a ona świetnie tłumaczy. Dopełniamy się, wręcz bym powiedziała, że stanowimy idealny duet! - zamruczała.
- Aaaaa! Tak ci zazdroszczę. Chciała bym już być uczennicą, ale na pewno jak nią będę nie dostanę już Kruczej Gwiazdy! No chyba, że wyszkoli cię w jeden księżyc!

<Zając?>

Od Zajączka(Zajęczej Łapy) CD. Mgiełki

Uniosła zaskoczona brew, patrząc z zainteresowaniem na młodszą kotkę. Co ją obchodziło jej samopoczucie? Była typowo słodką do usrania istotką, czy tylko zgrywała ciekawską optymistkę?
— Dobrze. Jeszcze chwila, a opuszczę to miejsce i oficjalnie będę mogła się poszczycić rangą ucznia — oświadczyła dumnie, czując się w tym momencie od kogoś lepsza. Może i nie powinna porównywać się do młodszych, którzy kiedyś również zajdą tam, gdzie ona, ale na ten moment nikt jej tego nie zabraniał.
Spojrzała z wyższością na niebieską, której ślepka aż zabłyszczały od tej informacji.
— Też bym chciała już być uczniem! — miauknęła podekscytowanie. — Będę się starać, by być najlepsza, wiesz? — zapytała zadowolona.
— Ja tak samo — odparła Zając, choć wiedziała, że każdy tak mówi. Ona jednak miała swoje dodatkowe powody. — Uważam, że kotki powinny być bardziej doceniane i czas niektórym zarozumiałym bucom pokazać, że stać nas na więcej — dodała z powagą.
— No pewnie! Wierzę, że będziesz wspaniałą wojowniczką — wymiauczała radośnie, zapominając już najpewniej o tym, dlaczego zaczęła z nią rozmawiać. Vance to pasowało, bo Nastroszony nie powinien nikogo interesować.
— O, to miłe — rzekła z o wiele pogodniejszym tonem głosu. — Ty też masz dobre zadatki, da się z tobą normalnie rozmawiać i nie awanturujesz się o byle co jak twój brat.
Mgiełka niby skinęła spokojnie głową, jednak zaraz zapytała o to, czego Zajączek nienawidziła w sobie najbardziej, a nie miała na to żadnego wpływu.
— A w ogóle to słyszałam, że twój tata jest zdrajcą, to prawda?
Skrzywiła się, nie patrząc nawet na nią. Te ubliżające jej informacje zbyt szybko się rozchodziły.
— Nie jest moim ojcem, nie przyznaje się do niego — odparła. — Ale wiem, o kogo ci chodzi.
Młodsza mrugnęła dwa razy, patrząc na nią ze zdziwieniem.
— No wiesz, ja tam nie mam tatusia. Znaczy mam, ale innego. — Wyszczerzyła ząbki w niewinnym uśmiechu.
Zając niezauważalnie przewróciła oczami. To przekonanie o gwiezdnym rodzicu było dla niej absurdalne, ale z tym potomkiem Tulipan wolała zachować lepsze kontakty.
— Ja wolałabym czasem nie mieć go w ogóle — rzuciła od niechcenia.
— Aż tak źle? — zdziwiła się, marszcząc brwi.
— To trochę wstyd — odparła niewzruszona. — Każdy ocenia cię przez błędy rodzica i uważa, że będziesz taki sam jak on — stwierdziła oschlej. Jej matka była ładna i mądra, mogła mieć każdego, a wybrała takiego pacana.
Kocię mruknęło coś pod nosem, przekrzywiając łebek.
— Chyba nie wiem, jak to jest — pisnęła praktycznie sama do siebie.
— Dobrze dla ciebie — odparła przelotnie. — Doceń spokój, jaki masz.
— Może... — wymruczała zamyślona. — Dobrze Zajączku, ja już pójdę do mamusi, bo się zagadałyśmy! — miauknęła weselej skocznym krokiem oddalając się od vanki, która odetchnęła z ulgą. Chociaż z nią się nie pokłóciła.

***

Zajęcza Łapa zgrabnie przeskoczyła nad stertą kamieni, kierując swe kroki w stronę niebieskiego kocięcia. Mgiełka nie była już taka mała, jak przy ostatniej z ich rozmów. Coraz bardziej zaczynała przypominać materiał na ucznia i to takiego, co nie przyniesie im wstydu. Nie to, co jej brat, który nieustannie próbował udowodnić swej matce, że vanka uczyniła mu krzywdę.
— Cześć! — rzuciła pogodnie do obserwującej w skupieniu otoczenie kotce. — Na co tak patrzysz? — zagadnęła, próbując wrzucić na pysk najdelikatniejszy uśmiech, na jaki było ją stać.
Czuła na sobie pełen pogardy wzrok Tulipanowego Płatka. Karmicielka po ostatnich razach z pewnością nie wiedziała, co o niej myśleć i, czy to, co mówiła o Nastroszonym, było prawdą. Jeśli liliowa udowodni, że nie ma nic tak naprawdę do jej dzieci i potrafi dogadać się, chociaż z jednym, to istniała spora szansa, że wkopie kocurka w niezłe bagno.

<Mgiełko?>

[przyznano 5%]

Od Mgiełki Do Zajączka (Zajęczej Łapy)

Jeszcze przed zgromadzeniem i opuszczeniem starych terenów

Niedługo po tym gdy jej brat zasnął, ruszyła w stronę kotki, która ponoć obrażała jej brata. Był to nikt inny jak Zajączek, liliowa vanka o żółtych ślepiach. Gdy znalazła się obok starszego od niej kocięcia usiadła dumnie prezentując swoją pierś.

- Witaj! Ponoć obraziłaś mi brata. - walnęła prosto z mostu nie zastanawiając się za długo. 

Liliowa zastrzygła uszami, słysząc jej dziecięcy głosik. Spojrzała na kocie z niechęcią najwidoczniej rozpoznając w niej powiązanie krwi z jej bratem.

- Nie wiem, o czym mówisz - odparła z niewinnym wyrazem pyska. - A kto jest twoim bratem? Może zaszło jakieś nieporozumienie.
To zdecydowanie nie było nieporozumienie, zwłaszcza, że Stroszek nawet wskazał jej łapką Zajączka! Widać, że po jakimś incydencie bardzo się jej bał i siostra wiedziała, że musi coś z tym zrobić.
- To Stroszek! Nastroszony! - miauknęła. - Mówił, że obraziłaś go od ptasiej kupy.
- Co proszę? - zdziwiła się. - To on mi powiedział, że mam futro białe jak ptasia kupa. Czemu ja miała bym go tak nazwać, skoro jest niebieski?
Mgiełka stanęła w miejscu, teraz sama nie wiedziała, która wersja wydarzeń była poprawna. Z jednej strony ufała bratu, a z drugiej wiedziała, że ten mały paskud wyolbrzymia wiele rzeczy.

- Powiedział, że zaczęłaś go wyzywać od samego początku. - mruknęła niezadowolenie.
- Posądzasz mnie o znęcanie się nad młodszymi i słabszymi? - spytała z wyrzutem. - Z tego co wiem, kodeks wojownika tego zabrania. A ja zamierzam w przyszłości być dobrą wojowniczką. 

- Ja też! To w takim razie udowodnij, że nic mu złego nie powiedziałaś!
Spotkała się tylko z poirytowanym przewróceniem oczami.

 - Jak niby? Czasu ci nie cofnę - prychnęła. - Słuchaj, wydajesz się rozsądna i to jest super. Ale twój brat najwyraźniej lubi zmyślać i z tym już nic nie zrobię
W sumie miała trochę racji z tym, że nie cofnie czasu. 

- Stroszek taki jest... Ale to dobry kocurek! - miauknęła stanowczo.
- W to nie wątpię - widać było jak wypowiada te słowa z trudem. - Ale nie będę szanowała poniżania mnie, przykro mi. Swoją godność mam. - rzekła z niewinnym uśmiechem. Błękitnooka zerknęła na minkę starszego kocięcia. Wcale nie wyglądała na taką niewinną, ale musiała się z tym pogodzić. Z resztą już sobie wyjaśniła to z bratem. Srebrna postanowiła nieco zmienić temat.

- Co u ciebie?

<Zając?>