Od Blanki CD. Wypłosza

 — Blanko? — Wypłosz zwrócił się do niej ostrożnie. Kotka jednak zdawała się nie reagować. Odsuwając pysk od łebka szylkrety, ubrudzoną szkarłatem łapą zamknęła oczy martwej. Ciaśniej owinęła powoli sztywniejące ciało, roniąc łzy tak, jakby jej serce połamało się na milion kawałków. 
— W-wygląda, jakby spała... — wyrzuciła w końcu, po długiej chwili, uspokajając spazmy przebiegające raz po raz przez jej ciało. Próbując powstrzymać łzy, zacisnęła szczękę i drżącym ruchem ostatni raz poprawiła kotce sierść na łebku.  — Nie możemy jej tu tak zostawić. Musimy ją pochować... — Ostatnie słowo ledwo opuściło jej zdarte gardło. Kocur skinął wolno łbem.
— Dobrze... Ale gdzie? — Rozejrzał się po Betonowym Świecie, próbując znaleźć jakiś skrawek ziemi. Tak daleko odeszli od obrzeży, że było ciężko cokolwiek wypatrzeć. 
— Nie wiem — mruknęła, chowając nos w sierści Sójki. Zamknęła piekące oczy i podciągnęła nosem. Jej łapy drżały, a pusty, wystraszony wzrok zdawał się nieobecny. — Znajdź jakieś miejsce. Proszę — szepnęła cicho, bezbarwnie. — Ja z nią zostanę. Chociaż jeszcze chwilę... proszę...
Bury podszedł do kotki, opierając łeb o jej bark.
— Nie zostawię cię tu samą. Kto wie czy nie wpadniesz na coś głupiego albo gorzej! Jakiś pies cię zje po drodze.
Czując bliskość kocura, oderwała się od Sójki, szukając wsparcia w bliskim jej kocie. Mimo zaciśniętego pyska nie potrafiła powstrzymać łez, jednak chowając mordkę w sierści na szyi Wypłosza udało jej się chociaż uspokoić oddech.
— Więc co mamy zrobić? Nie zostawię jej tutaj. — Mimo cichego, drżącego głosu, oprócz żalu i smutku można było w nim dosłyszeć stanowczość. Nie miała zostawiać ciała przyjaciółki na rozdziobanie wronom. Kocur westchnął ciężko, próbując wymyślić jakiś plan.
— Złap ją za kark i chodźmy do jakiegoś zaułku, zapakujemy ją do kartonu. — rzucił pierwsze lepsze co wpadło mu do głowy. — Nie damy rady jej razem tachać... Wylewa się z niej... Coś... — zauważył. Blanka momentalnie puściła, zauważając to, co wytknął jej Wypłosz. Łkając, przycisnęła nos do czoła kotki i zamknąwszy ślepia, w myślach wymówiła swoje ostatnie pożegnanie. Tylko tyle mogła zrobić, nie bezczeszcząc jej poharatanego ciała.
— To niesprawiedliwe... okrutne — miauknęła, z trudem odrywając się od kotki po skończeniu krótkiej modlitwy. Odsunęła się, robiąc parę kroków w tył na drżących łapach, które ledwo utrzymywały jej ciężar. — Wypłosz, ja... — Suche, zdarte gardło w końcu wyrzuciło słowa, skierowane prosto do burego. — Ja nie chcę umierać. — Spojrzała na niego pustym, zmęczonym wzrokiem. — Chcę przeżyć. A ta ulica... ta naga dzielnica, gdzie za schronienie robią nam kartony... — Rozejrzała się, by ostatecznie wbić wzrok na krwawy ślad przecinający chodnik. — To śmierć. Nic innego nas tutaj nie czeka. We trójkę radziliśmy sobie. Wiedziałam, że sobie poradzimy, dopóki mieliśmy siebie... ale teraz? To... to koniec.
Spojrzał na nią zaskoczony. 
— Nie, Blanko. To nie koniec. Damy sobie radę. Zawsze dawaliśmy. Nie ma z nami Sójki, ale jesteśmy jeszcze my — mruknął. — Przyniosę dzisiaj jedzenie. Poszperamy w koszach. Najemy się. Nikt już więcej nie umrze. To nie koniec. Nie poddawaj się. Gdzie niby chcesz iść? Nie mów, że... — Skrzywił pysk. — Do tych potworów...
— Nie, nie damy. "Zawsze dawaliśmy?" Zobacz, jak to się skończyło — wskazała na truchło Sójki. — Wypłosz, ja... nie będzie "nas" dłużej. Ty albo ja jesteśmy następni. Skończymy tak samo jak ona jeśli tu zostaniemy. Jeśli ja tu zostanę. I... — przerwała na chwilę, przełykając ślinę — ja już podjęłam decyzję. Jeśli mam umrzeć, to tylko na moich warunkach. I nie będzie to rynsztok. — Odwróciła się, kładąc po sobie uszy. — Odchodzę do dwunogów. Ostatni raz powiem, że możesz iść ze mną. Masz czas do wieczoru.
Nigdy nie chciała mu stawiać takiemu ultimatum. Przyjaźnili się, zostawienia Sójki i Wypłosza wydawało się okrutne. Jednak wtedy wiedziała, że mają szanse na przeżycie. We trójkę, mieli szansę na dobre życie, nawet na ulicach. Jednak we dwójkę? Kaleka i była pieszczoszka, która nie potrafi polować? Wypłosz wytrzeszczył oczy, w szoku przełykając ślinę. 
— Blanko. Nie... Jak... Ja nie dam rady — wydał z siebie pełen żałości dźwięk. — Nie. Ja nie chcę przeżyć kolejnego piekła. Ty nie wiesz co mówisz! Wyprostowani są niebezpieczni! Zostań ze mną! — Ruszył za nią, pozostawiając ciało Sójki w kartonie. Blanka chciała być głucha na jego wołania. Ślepa na jego proszący wzrok. Nie chciała go zostawiać. Bardzo nie chciała. Jednak strach przed podzieleniem losu Sójki i żal po stracie przyjaciółki przyćmił jakiekolwiek inne odczucia.
— Nie, Wypłosz. Ja też nie chcę przeżyć kolejnego piekła. Nie pamiętam kiedy byliśmy najedzeni. Nie pamiętam, kiedy nie musieliśmy się martwić o schronienie. Nie pamiętam, kiedy nie musieliśmy się niepokoić o kolejny dzień. Ja nie dam rady tak dłużej. Nie, kiedy ona... — przerwała, by wziąć głębszy oddech. — Nie, kiedy nie widzę, jak dalej mamy sobie radzić.
— Dwunożni nas zabiją! Nie ufaj im! Oni tak grają. Że cię kochają, a potem wrzucą cię do kartonu i zakopią żywcem! Tego chcesz?! Takiej śmierci?! Samotnie z tymi potworami? — zacisnął pysk, patrząc na nią z żalem. — Nie zostawiaj mnie, Blanko. Błagam. Nie chcę cię stracić.
— Nie zabiją. Uwierz mi. Jeśli zobaczę cokolwiek niepokojącego, uciekniemy do innych. Nie wszyscy są tacy, jak ci się wydaje — powiedziała stanowczo. — Jeśli nie chcesz mnie stracić, pójdziesz ze mną. Wystraczająco długo żyliśmy na ulicy. Gdybyśmy wcześniej... gdybyśmy wcześniej poszukali domu, to Sójka by... wciąż... — Blanka zacisnęła powieki, na których szybko błysnął obraz rozjechanego ciała. — To ulitimatum, Wypłosz. Możesz iść ze mną - razem byśmy zamieszkali, nareszcie z porządnym dachem nad głową. Albo tu zostać. To twój wybór. Ja... ja swój podjęłam.
Kocur otworzył z szokiem pysk, podczas gdy Blanka wciąż liczyła, że da radę go przekonać. Mogli nadal żyć razem! Nie musieli wcale się rozdzielać, nie musieli iść różnymi ścieżkami. Pragnęła, by poszedł  z nią. Nareszcie zaryzykował dla niej, tyle, co ona zaryzykowała dla niego, zostając tyle na ulicach. Kątem oka widziała jednak jego pysk, który powoli rozmywał wszystkie jej nadzieje. 
— Czyli to koniec... — rzekł głucho, czując jak krople deszczu zaczynają skapywać z nieba, a gdzieś w tle rozlega się grzmot ogłaszający nadejście burzy.
Zamilkła, słysząc jego odpowiedź. Cisza między nimi, była przerywana coraz to głośniejszym roztrzaskiwaniem się kropel o beton. Niebo zasnute chmurami, wiatr, który cicho wył w oddali.
— Tak. Koniec — szepnęła, gdy deszcz ukrył jej łzy. Odwrócona, gotowa do odejścia, chociaż jeszcze nie wiedziała, gdzie. — Uważaj na siebie. — Powoli zwróciła się w kierunku niewielkiej uliczki, zakończonej czyimś płotem. — Żegnaj, Wypłosz. — Ostatni raz spojrzała w oczy kocura, by po chwili zniknąć za ogrodzeniem, kierując się tam, gdzie poniosą ją łapy i przeczucie.

Od Wypłosza CD. Blanki

Zamieszkali w jakimś porzuconym zaułku. On, Blanka i Sójka. Ta druga była okropna, denerwowała go ciągle tym swoim "przylepieniem się" do bengalki. Chciał jej śmierci. Tak. Był zazdrosny, ponieważ dawna pieszczoszka zdawała się z nią zaprzyjaźnić. Z tym pasożytem od Bylicy! Czemu to ich spotkało? Powinni ją porzucić przy pierwszej lepszej okazji!

Wrócił do tych dwóch, kulejąc z widocznymi ranami, które obkleił jakąś pajęczyną. Usiadł ciężko w pudle, widząc że się na niego gapią. Już widział, że były ciekawe co się stało. Nie zamierzał ich okłamywać. Musiały wiedzieć, że ich wróg czai się na nich, ostrząc swoje kły. 

— Bylica tu jest — powiedział drętwo. 

Widząc jego rany, Blanka zaraz poderwała się na nogi. Chwilę patrzyła na niego w osłupieniu, trawiąc powoli, co do niej mówił.

— Bylica?! — wypluła w końcu, kładąc po sobie uszy. — Nie... to niemożliwe! Została w tym potworze przecież... — Pokręciła z niedowierzaniem głową. 

Sójka zmarszczyła brwi, krzywiąc nos. 

— Śmierdzisz krwią. Co ci zrobiła? — burknęła tylko, mrużąc dwukolorowe ślepia, podczas gdy bengalka podeszła bliżej, z niepokojem oglądając rany kocura. Słowa szylkretki były dziwne. Zdawała się nie widzieć w jakim stanie było jego futro? Nie był przecież daleko... A zresztą. Nie obchodziło go to zbytnio. Mieli teraz ważniejsze problemy. 

— Pobiła, wbiła pazury i groziła, że mnie zabiję. Uciekłem ledwo co, ale dałem radę je zgubić. Szukają cię — rzucił do Sójki krzywiąc się z bólu. — Musimy uważać. Nie wiadomo gdzie ona się zaczaiła i czy nie wróci.

Blanka zaraz podsunęła kocurowi pod łapy lecznicze zapasy uzbierane w kartonie, czekając na instrukcję czy potrzebuje jakiejś pomocy. Sójka skrzywiła się tylko, słysząc jego wypowiedź.

— Nie zamierzam wracać do tej wariatki. Chce normalną rodzinę, taką, o której opowiada Blanka — mruknęła, podchodząc do niego. — Nie wydasz mnie, prawda? 

Zmrużył oczy, zastanawiając się nad jej słowami. Brzmiały jak groźba. A co jeśli by ją wydał? Popłakałaby się? 

— Nie, na pewno nie wyda — miauknęła bengalka, uspokajająco liżąc szylkretę za uchem, a on poczuł dziwne ukłucie w piersi. Powstrzymał jednak wrogi warkot, który chciał wydostać się z jego gardła. — Wypłosz by nie zrobił czegoś takiego — Spojrzała po czym podeszła do trójnogiego. — Co potrzebujesz? I... jaki mamy plan? — dodała, kładąc po sobie uszy. 

Sytuacja była beznadziejna. Bylica ich szukała, a oni nadal nie mieli porządnego schronienia. Co powinni zrobić? Nie wiedział. Czuł się niczym banita, który był poszukiwany przez wrogi gang. W zasadzie stara samotniczka prezentowała sobą taki poglądy, że już zaliczała się do tego typu dzikusów. 

— Jeżeli będziesz sprawiać problemy to niczego nie obiecuje — burknął do córki Krokus. — Na razie musimy się ukryć przed tą wariatką i być ostrożni. Możliwe, że będziemy musieli znaleźć nową kryjówkę. Nie wiadomo gdzie może się kręcić. Trzeba to wybadać i unikać jej terenu za wszelką cenę — rzucił im swój na szybko wymyślony plan. 

Nie mogli tu zostać. Szansa, że starucha ich znajdzie i dopadnie w swoje szpony była coraz bardziej realna, gdy mieliby tu dalej pozostać. 

— Jak ta stara jędza nas znajduje cały czas? Powinna siedzieć w jednym miejscu, a nie szukać, w jej oczach równie dobrze, trupów — syknęła szylkreta, kładąc po sobie wywinięte uszy. Blanka tylko potakiwała w ciszy, zastanawiając się pewnie, gdzie mogliby się udać. On sam nie wiedział. Pewnie powinni skierować kroki w głąb miasta.

— Oprócz niej jest na pewno parę gangów w okolicy... może poprosilibyśmy o ochronę? — zaproponowała niepewnie bengalka, wyglądając za ich karton.

O nie! Nie zamierzał pchać się do żadnych gangów. Widział jak to u nich jest. Zabiliby go od razu, uważając że to litość. Żaden szanujący się samotnik nie przygarnie kaleki pod swoje skrzydła. 

— Nie ma mowy. Żaden gang. Jak wejdziesz do takiego, to już nigdy nie wyjdziesz. Jesteśmy samowystarczalni. Damy radę — rzekł, zwracając łeb w stronę Sójki. — No... ona wie, że żyjemy. Chcę nas dorwać z powrotem w swoje chore łapska.

Blanka zdawała się nie wierzyć w to, że byli zdolni przeżyć dłużej bez niczyjej pomocy. Z jedzeniem było marnie, a ich schronienie przy mocniejszym deszczu mogło być tyle warte co nic. Był tego świadom, lecz liczyło się to, że dali radę dotrwać do tego momentu, czyli byli na tyle zdolni, by to dokonać. 

Usłyszał jak dawna pieszczoszka wzdycha, kiwając głową, nie kłócąc się z nim w tej sprawie. 

— Że chce, to jedno, czy się jej uda to drugie — mruknęła Sójka. — Musimy się przenieść daleko od niej. Nawet na drugi koniec miasta. Jak najszybciej. Żadne  nie chce jej spotkać, racja?

— Tak... i może wychodźmy zawsze parami? Będzie łatwiej się obronić w razie czego — zaproponowała Blanka.

— Jasne. Ale nim to zrobimy musimy zinfiltrować teren. Nie chcemy przecież wejść na tereny należące do jakiegoś gangu. Blanka... wypytasz pieszczochy o tutejszą hierarchię. Muszą coś o tym wiedzieć, a ci zaufają, jak poudajesz jednego z nich. — zwrócił się do kotki, mając nadzieję, że uda jej się uśpić czujność tych pchlarzy. Bądź co bądź, miała urodę iście pieszczoszkową. Na pewno nie jeden przygłup przy niej rozwinie język niż na przykład w jego towarzystwie. Miał szpetny ryj i prędzej mu było do tutejszego zbója niż do salonowego kota. 

— Da się zrobić - zamiauczała bojowo zapytana, marszcząc brwi. — Może... może też zaczniemy chodzić na patrole? Jak tylko zobaczymy coś niepokojącego, będziemy zmieniali kryjówkę, na wszelki wypadek. Może... może miejmy w pogotowiu parę przygotowanych miejsc, wtedy nie będzie problemu w szukaniu czegoś na szybko — dodała do propozycji. 

Sójka skrzywiła się tylko, wbijając wzrok w ziemię.

— Odpadam z patroli. Mogę tylko szukać pożywienia — rzuciła krótko, co spotkało się ze zdziwionym spojrzeniem ich dwójki. 

Co ona znowu wymyśliła? Byli postawieni pod ścianą, a ta mówiła, że nie była w stanie zrobić krótkiego rozeznania w terenie? 

— A to niby dlaczego? Jesteś przecież sprawniejsza ode mnie, a ja nawet wezmę w tym udział — Posłał jej spojrzenie spod przymrużonych oczu. — Jak dla mnie dobry pomysł z tymi kryjówkami. Widać, że myślisz Blanka. W końcu nauczyłaś się żyć jak prawdziwy samotnik — pochwalił bengalkę.

Cieszyło go to, że nareszcie przestała bać się obrzydliwych rzeczy, a nawet chętnie rzucała propozycjami, które nie miały takich słów jak "Wyprostowany". Gdyby zaproponowała ukrycie się jako pieszczochy u tych istot, to chyba zmieniłby diametralnie o niej swoje nastawienie, ale tak? Był z niej dumny. 

— Słabo widzę. Poprawka - ledwo widzę. Moje oczy na nic się nie zdadzą podczas wypatrywania zagrożenia — mruknęła niechętnie, słysząc marudzenie Wypłosza

Skrzywił pysk. No to mieli przesrane. Trójłapy, niedowidząca i pieszczoszka wywleczona siłą na ulice. Cudownie. Czy Blanka umiała polować? Bylica ją czegoś nauczyła? Nie miał pojęcia. 

Bengalka położyła ogon na grzbiecie pointki, a jemu posłała spojrzenie, w którym determinacja mieszała się z niepewnością. Chcieli przeżyć... ale jak? 

— Damy radę. Jakoś musimy, prawda?

— Trzeba będzie szukać żarcia po śmieciach — stwierdził niechętnie, bo przyzwyczaił się do świeżych piszczek, które podawane mu były pod nos. — Jakoś sobie poradzimy. Na ulicy trzeba korzystać ze sprytu. Z naszej trójki, to oczywiście ja jestem tym doświadczonym. Dlatego słuchajcie się mnie.

Obie kotki w ciszy zgodziły się z kocurem, potwierdzając znakiem głową. 

— Gdzie spotkałeś ostatnio Bylicę? —dopytała Sójka. — Musimy się dowiedzieć gdzie są jej tereny.

— Wędrowałem w stronę tych domków niedaleko złotych pól. Zderzyłem się z nią, gdy wychodziłem zza rogu. To był... szok. A ta wariatka chciała mnie na dodatek zabić! Jest na nas wściekła — przyznał szczerze.

— Nie powinniśmy jej obchodzić. Przecież ma teraz mniej gęb do wyżywienia. Powinna się cieszyć — burknęła srebrna, strosząc futro na grzbiecie. 

— Mogła zostać w tym potworze... dlaczego nie może nas po prostu zostawić? Musimy być ostrożni, skoro wzięła cię z zaskoczenia... — westchnęła Blanka, patrząc w stronę końca miasta. — Ale skoro tak, nie możemy się zbliżać do złotych pól. Skoro tam się spotkaliście, lepiej wykluczyć to miejsce.

Pokiwał głową. Jeszcze chwilę dyskutowali nad tym co zrobić, po czym wyruszyli w drogę. 

***

 Życie z Sójką zaczęło go irytować. Kotka całkowicie oślepła i była niczym kula u łapy. Gapiła się wszędzie tam, gdzie poniosła ją głowa, ale jedyne co była w stanie z siebie wydusić, to to, że widzi jakieś rozmazane kolory. I nic się pod tym względem nie poprawiało. Nie miał pojęcia jak im przyjdzie żyć, gdy ich grupa składała się z dwóch kalek i pieszczoszki. Nikt z nich nie umiał polować, a wizja powrotu do Bylicy jeszcze nie była tak kusząca, by ją ziścić. Kocica nadal ich szukała, spotkał się z nią kilkukrotnie, a ostatnie spotkanie śniło mu się po dziś dzień po nocach. Na szczęście Blanka pomogła mu pozbyć się obroży, którą nałożyło na niego kocię Wyprostowanych. Widział, że była tym faktem zaskoczona, więc musiał jej dosadnie wyperswadować to, że to wcale nie tak jak myśli. Jeszcze nie upadł tak nisko, aby zostać pieszczochem! Napuszył się cały na tą myśl. Kotka jednak nie wnikała, zostawiając ten temat. Ważne, że udało się pozbyć tego cholerstwa z jego szyi. 

Jednak... gdyby było tego mało, Sójka ogłosiła im, że jest w ciąży. Szok to mało powiedziane co czuł. Kolejne gęby do wykarmienia? Blanka bardzo przejęła się tymi wiadomościami, ponieważ nikt z nich nie wiedział, aby chodziła na randki. Czyżby ktoś ją wykorzystał? Było to wielce prawdopodobne. Samotnicy nie grzeszyli dobrymi manierami, a w większości brali co chcieli. Ślepa kocica była wręcz idealną ofiarą. 

Ale co najbardziej w niego uderzyło, a co popchnęło go do czynu, o którym miał nadzieję, że nie dowie się Blanka, to to, że bengalka zaczęła się troszczyć. O Sójkę. Gdy przynosił jakieś zatęchłe żarcie, ta oddawała wszystko przyjaciółce. Dbała o nią, pomagała, a on czuł się tam jak jakichś ich dostawca pożywienia. Poznał może dzięki temu lepiej miasto, ale bez przesady! On też miał potrzeby! Jedną z nich była bliskość z dawną pieszczoszką, lecz ta wolała spać przy córce Krokus niż z nim. Jak on nienawidził tej opasłej krowy. Jeszcze wszystko się zmieni, gdy na świat przyjdą te bachory. Cały świat, który znał runie. 

Wędrowali już któryś dzień przed siebie. Kocice szły przodem, rozmawiając i cicho się śmiejąc, a on mordował wzrokiem szylkretkę. Postanowili nie zatrzymywać się w jednym miejscu dłużej niż to konieczne. To pozwoliło im unikać skutecznie spotkań z Bylicą. Jaki pech tylko, że to on zwykle musiał wpaść na kogoś z jej grupy! Chociaż... Może to i dobrze? Co jeśli ta wariatka zrobiłaby coś Blance? 

— Poczekajcie tu — Blanka ku ich zdziwieniu zniknęła za rogiem, a on został sam na sam z ciężarną. Jej brzuch był dobrze widoczny. Ledwo co stawiała te swoje grube opasłe łapy. 

Samotniczka wzięła głębszy oddech, wyczuwając że przy niej stał. Nie mogła zobaczyć jego morderczego wzroku, ale na pewno czuła jego nienawiść, która była wręcz namacalna. Gdy nie było Blanki mógł sobie pozwolić na opadnięcie maski. 

— Śmierdzi ci z pyska, odsuń się — miauknęła, lecz nie ruszył się z miejsca. 

— Zostaw ją — warknął w końcu, wyrzucając na wierzch swoje bolączki. — Nie dasz rady przeżyć z bachorami. Odejdź. Znajdź sobie miejsce jako pieszczoch i miej tą swoją wymarzoną rodzinę. — zasyczał. 

Kotka zamrugała zdziwiona, po czym pokręciła łbem. 

— Nie zostawię. Lepiej o tym zapomnij. Ale owszem, nie mylisz się w jednej kwestii. Ja i Blanka zamierzamy odejść do Wyprostowanych. — Że co takiego?! Zachłysnął się powietrzem, nie potrafiąc w to uwierzyć. Kocica uśmiechnęła się pod nosem, po czym kontynuowała, słysząc że go zatkało. — Chcemy wychować te kocięta wspólnie. Mamy już wybraną rodzinę. 

— Co takiego? Jaka rodzinę? O czym ty mówisz?! — W końcu z siebie wydusił. 

— Blanka znalazła miłych Wyprostowanych i stwierdziła, że nadadzą się na miejsce do wychowania kociąt. Nie mówiła ci o tym, bo wie jak ich nie cierpisz. Pewnie byłbyś zły... — zaśmiała się pod nosem, wiedząc pewnie jak musiał teraz wyglądać. — I jej nie puścił. Ale mam dość tych tajemnic. I tak nic nie zrobisz. Nas jest dwie, a ty jeden, na dodatek poszkodowany. Nie boję się ciebie Wypłosz. — Stanęła z nim pyskiem w pysk. — Pogódź się z tym, że to być może nasze ostatnie spotkanie. Udamy się tam dzisiaj wieczorem i nas nie powstrzymasz. — powiedziała, odwracając się od niego tyłem i czekając na powrót przyjaciółki. 

To co usłyszał... Blanka miała przed nim tajemnice? Chciała odjeść... z nią?! Zostawić go dla niej?! Wychować wspólnie kocięta?! I to jeszcze u Wyprostowanych, tych potworów?! Gniew całkowicie go zaślepił. Tak jak Sójka wspomniała, nie zamierzał do tego dopuścić. Blanka nie mogła go zostawić! Nie mogła! Nie dla niej! Czy to co zrobił było słuszne? Według niego tak. Nie myślał teraz logicznie. Po prostu podszedł do szylkretki, a następnie widząc nadjeżdżającego potwora, wepchnął ją pod jego koła. Ciężarna zatoczyła się zdumiona, słysząc ostatnie słowa, które do niej wypowiedział. 

— Ona będzie moja — Po czym zgrzyt jej kręgosłupa przerwał raz na zawsze marzenia, które pozostały już tylko głuchym echem przeszłości. 

— Sójka?! — okrzyk zdumienia sprawił, że spojrzał za siebie na zrozpaczoną bengalkę, która podbiegła do martwej przyjaciółki. Jej trzewia ścieliły czarną ziemie. Umarła. — Co tu się stało?! Jak do tego doszło?! Wypłosz? — Blanka zwróciła na niego załzawiony wzrok. Stał tam w szoku, nie będąc w stanie się odezwać. Pojawienie się kotki podziałało na niego jak kubeł zimnej wody. — Wypłosz?! Co się stało! — wydarła się głośniej, a on położył po sobie uszy. 

— Nie zauważyła drogi i... Nie zdołałem jej powstrzymać. Wybacz... 

Nim kolejny potwór zdołał przejechać zakrwawioną drogą, Blanka słabym, chwiejnym zaciągnęła truchło na chodnik. Jakby z niedowierzaniem, jeszcze raz obejrzała ciało samotniczki, po czym z jej gardła wydarł się głośny szloch. Obejmując martwą ciasno łapami, jakby nie chciała puścić jej w objęcia śmierci, przytknęła swoje czoło do szylkretowego. Jej łzy spadały na nieruchomy pyszczek Sójki, zastygły w zdezorientowanym wyrazie. Żałosne zawodzenie kotki nie ustawało, jakby właśnie zdała sobie sprawę, że każdy jej wybór był błędem. 

Zbliżył się powoli do bengalki, nawet nie patrząc na truchło jej przyjaciółki. Sójka zasłużyła na ten los. Mogła nie mówić mu z taką satysfakcją, że pisane im wszystkim było życie pieszczocha. Wiedziała, że nigdy by nie postawił łapy w tym świecie. Chciała odebrać mu Blanke. Na zawszę. Nie zniósłby ich szczęścia. Nie potrafiłby patrzeć na ich życie, gdy sam tułałby się po zaułkach. Nie mogły wychować tych kociąt wspólnie. Nie mogły. A mimo to... Zżerało go poczucie winy. A co jeśli postąpił źle? Co jeśli teraz Blanka od niego ucieknie i zostawi? Nie mogła widzieć, że to była jego sprawka. No może nie zwracał uwagi na otoczenie, zadziałał impulsywnie, ale... 

— Blanko? — zwrócił się do niej ostrożnie.

<Blanko?>

Od Blanki CD. Wypłosza

Rozerwany przez Wypłosza worek na śmieci rozlał swoje wnętrzności na chodnik i ulicę, a swąd, jaki zaraz zaczął się unosić z rozprutych gardzieli resztek i odpadów potrafił przyprawić o mdłości. Z każdą chwilą odór był coraz gorszy - siarczystym zapachem drażnił nozdrza byłej pieszczoszki, przez co na jej pysk wkradło się coraz większe obrzydzenie. Z widocznym niedowierzaniem słuchała Wypłosza, wciąż nie chcąc uwierzyć, że naprawdę mieli jeść z tego… miejsca. Czując, jak kocur wpycha ją prosto do byłej zawartości kosza, Blanka zaparła się wszystkimi łapami. Z całej siły próbowała powstrzymać go przed utopieniem ją w fali śmierdzących odpadków.
— Nie tchórzę! — zakwiliła, kręcąc przecząco łebkiem. — To obrzydliwe! Nie można znaleźć czegoś innego? — Odwróciła się by wbić błagalne spojrzenie w niewzruszonego jej zachowaniem burego.
— Nie. Dawaj. Dotknij tylko łapą, a ci odpuszczę — mruknął, popychając ją ku resztkom. — Jak tego nie zrobisz, sam się w ciebie wytrę.
Groźba prawie podziała. Blanka jednak znała swojego kompana na tyle długo, by wiedzieć, że i tak by to zrobił. Miała na tyle rozsądku, by nie nurkować w jakiś pomyjach, tylko po to by uniknąć nieuniknionego. Poza tym, kocur mimo wszystko pachniał lepiej niż źródło smrodu. Zaczęła jednak rozważać też drugą opcją. To tylko łapa. Nie odpadnie. A co jeśli groźba rzeczywiście była tylko groźbą, a nie tylko złudną zachętą. Może nie zrobi tego, jeśli się go posłucha?
Z cierpiętniczym westchnięciem wychyliła się i delikatnie dotknęła jakiejś plastikowej torebki, żeby zaraz szybko zabrać łapę z powrotem pod siebie, otrzepując ją uprzednio.
— Już. Zadowolony? — Odwróciła się w stronę Wypłosza, gotowa wyjść ze sterty. Kocur miał jednak inne zamiary - z jego pyska wydrł się niezadowolony, prawie zawiedziony pomruk, by zaraz wepchnąć ją bardziej w śmieci, napierając całym swoim cielskiem na jej posturę.
— Jakoś mnie to nie przekonało — wymruczał złośliwie, kąśliwie błyszcząc zębiskami.
— Wypłosz, zostaw! — zaprotestowała przeciągle, próbując uciec przed kąpielą w śmieciach, umykając kocurowi z boku. Ten jednak zastąpił jej drogę i z wspomnieniem o jego poprzednich kąpielach na ustach, wybił się z łap i skoczył na kotkę, przygniatając ją swoim ciężarem do kałuży śmieci. — Złaź! To ofujne!
— Właśnie, że bardzo przyjemne, fajne i zdrowe! — Wypłosz położył się na kotce, próbując wetrzeć w jej srebrno-kremowe futerko wszystko to, co miał pod łapami obok. Cały czas przy tym towarzyszył mu zadowolony uśmieszek, podczas gdy Blanka usilnie próbowała mu się wyślizgnąć.
— Nieprawda! Zejdź, proszę! — miauczała przejęta, myśląc już tylko o tym, jak okropne będzie pozbywanie się tego zapachu i resztek z sierści. Zadowolony śmiech Wypłosza wisiał nad jej łbem, aż nie udało jej się wykręcić spod kocura i nareszcie wyjąć nos ze śmieci, w których trzymał ją trójłapy. Posłała mu zniesmaczone spojrzenie, a ten tylko parsknął jeszcze pod nosem.
— No ej, mieliśmy szukać jedzenia — przypomniał jej szybko, łapą pokazując na kosz. — To szukamy. Ale najpierw musisz przywyknąć do smrodu, bo jak inaczej coś zjesz? — rzucił ku niezadowoleniu begalki, a chwyciwszy w zęby worek, potrząsnął nim i rozerwał. Ze środka wyleciały niedokończone resztki z posiłku Dwunogów, a na burą mordkę Wypłosza wleciał ukontentowany uśmieszek.
— Patrz jakie szczęście! Możemy to zjeść! — Gdy to powiedział, Blanka zorientowała się, że kawałek… czegoś spadł na jej grzbiet. Koteczka szybko otrząsnęła się, próbując się tego pozbyć, by zaraz uraczyć kocura marudnym jęknięciem.
— Jest zepsute. Brzuch cię będzie po tym bolał. — Zauważyła tylko, kładąc po sobie uszy.
— Ale to jedzenie. Nic innego tu nie znajdziesz. — Wzruszył ramionami. — Lepiej, aby bolał, ale był syty, nie głodował i nie umierał. — Widząc wciąż nieprzekonaną minę koleżanki, westchnął tylko. — Dobra, nakarmię cię. Znaj moją litość – prychnął, biorąc w zęby posiłek, po czym podłożył jej kawałek pizzy pod pysk.
— Nakarmisz mnie?! Nie jestem jakimś głupim kociakiem! — zawołała oburzona, odsuwając łeb od cuchnącego żarcia. Kocur jednak nie zaprzestał i tylko wykorzystał okazję, że mówiła, by spróbować wepchnąć jej to do gardła. Blanka poczuła obrzydliwy, śliski kawałek żarcia, przez co zebrało jej się na wymioty. Była jednak zbyt zajęta próbą niezadławienia się, by specjalnie się tym przejąć. Szybko przełknęła kęs, by móc normalnie oddychać i mówić. Odsunęła się i przełknęła ślinę parę razy, próbując pozbyć się zepsutego smaku z pyska. — Obrzydliwe… Nie chcę więcej — mruknęła, zaraz zaciskając pysk, by coś takiego się nie powtórzyło.
— No weź! — Wypłosz zawołał rozeźlony, zirytowany najwidoczniej marnowaniem prawie świeżego jedzenia. — To jedyne, co tu mamy — miauknął, szperając nosem w kolejnym worku i zajadając ze smakiem resztki po kurczaku. — A może chcesz to? to jest mięso. — Rzucił jej na pysk niedojedzoną kostkę. Koteczka spojrzała tylko sceptycznie na rzucone w nią mięso, krzywiąc nos na jego zapach.
— A nie możemy po prostu poprosić jakiś Dwunogów o coś… zdatnego do jedzenia?
Jak tylko zaproponowała to Wypłoszowi, ten zaraz się najeżył, wynurzając łeb ze śmieci, by spiorunować ją wzrokiem.
— Fuj! Nie! Oni cię złapią i prędzej zabiją, niż podzielą się jedzeniem! To wywalają, więc my możemy zjeść — wytłumaczył, wracając do jedzenia. Blanka zmarszczyła brwi, przecinając ogonem powietrze.
— Właśnie! Wywalają! — powtórzyła, ignorując pierwszą część zdania. — To znaczy, że już nie jest zdatne do jedzenia. No chodź, nie może być tak strasznie, jak mówisz.
— Nie! — Tupnął nogą. — Nigdzie nie idę i ty też nie! — Podszedł do niej, tarasując drogę. — Masz żreć to co mamy i nie zadawać się z tymi potworami! Nie wolno!
Blanka położyła po sobie uszy, kuląc się na jego rozkaz. Nie odezwała się więcej, jedynie skubnęła kawałek mięsa z kostki na znak, że nie pójdzie. W końcu nie lubiła, jak na nią podnosił głos. Wypłosz tylko obserwował ją chwilę w ciszy, spod gniewnie przymrużonych oczu, powoli wygładzając sierść na grzbiecie.
— No. I tak ma być.
Gdy się odwrócił, futro na jej plecach delikatnie się podniosło. Dlaczego tak ostro zakazywał jej kontaktu z Dwunogami? Przecież nie byli tacy źli! A tak, musieli jeść jakieś śliskie obrzydlistwa ze śmietnika.
— Najadłam się już — bruknęła po paru kęsach, wstając z górki śmieci.
— No dobra — miauknął Wypłosz, kończąc swój posiłek. — To możemy wracać. Ruchy, zanim ktoś nas zauwazy.
— Ta… — Koteczka zupełnie straciła humor po tej wyprawie. A było dopiero rano! Dodatkowo, jej brzuch tylko znowu zaczął się skręcać, na pewno z powodu tego nieświeżego żarcia. Otrzepała się z czegokolwiek co do niej przyległo, po czym zaczęła wracać w kierunku ich “domu”, mając nadzieję, że Bylica jeszcze nie wróciła. I nie wróci jak najdłużej.

< Wypłosz? >

Od Wypłosza cd Blanki

Wiedział gdzie mogli coś zjeść. Przecież musiał sobie jakoś radzić, gdy w jego życiu nie było Bylicy. To były ciężkie czasy, ale tęsknił za nimi. Chciał ponownie do nich powrócić, będąc na łasce własnej, a nie tej staruchy, która chciała tylko i wyłącznie go wykorzystać do leczenia jej opasłego tyłka. 

- Znam to miasto dobrze. Pokaże ci wielkie kubły Wyprostowanych. Może tam coś będzie - miauknął, wskakując w śnieg.

- Wielkie kubły? - miauknęła, wskakując za nim. - Masz na myśli śmietniki?

- Tak - zaczął kuśtykać ku wyjściu z zaułka. Rozejrzał się uważnie po otoczeniu, po czym skinął głową do Blanki. - Droga wolna. Raczej nic nas nie zje po drodze.

Oczywiście... Nie żartował. Opuszczanie kryjówki zawsze bywało ryzykowne i mogło przynieść im przedwczesną śmierć. Musieli uważać na Wyprostowanych, psy i potwory, których w tym miejscu było od groma. Na szczęście wiedział jak unikać zagrożeń, więc z wielkim prawdopodobieństwem, powinni przeżyć tą wycieczkę. 

-  Raczej? - przełknęła ślinę, rozglądając się jak on, po czym poszła ostrożnie za nim, czekając na jego kolejny ruch.

- Wiesz, nie wiadomo co może nas po drodze spotkać. Unikaj Wyprostowanych i samotników. Trzymaj się blisko mnie - poinformował, wznawiając marsz.

Bylica przez te swoje zabawy z gangami, zrobiła z nich dość łatwy i znany cel. Gdyby ktoś na nich czyhał, by ich porwać i wziąć za nich okup, to byli w głębokiej dziurze. Wolał jednak nie mówić o tym dawnej pieszczoszce, bo jeszcze się przestraszy i z nim nigdzie nie pójdzie. 

- Dobrze - miauknęła, po czym udali się najbliższego kubła, który wpadł Wypłoszowi w oko. Blanka podchodząc tylko skrzywiła się, niemalże duszona zapachem stęchlizny i śmieci. - Śmierdzi... lepiej znajdźmy coś innego.

- Wszystko będzie śmierdzieć. Nie marudź - mruknął, próbując przewrócić kosz. Jak on tęsknił za tym smrodem. Jak nic się od razu wytarza i być może namówi do tego Blankę! Przecież to będzie takie cudowne dla niej doświadczenie. Już widział jej minę, a wibrysy mu zadrgały z rozbawienia. - No dalej. Pomóż mi. 

Westchnęła. 

- Skoro tak mówisz - mruknęła, po czym pomogła mu z przewróceniem kubła. Zawartość metalowej puszki wysypała się na ziemię z brzdękiem, a odór niczym woda zalał pobliską ulicę. - Ohyda - skomentowała krótko, krzywiąc nos.

- Jaka ohyda? Cudownie pachnie - stwierdził, od razu wpadając w śmieci, rozrywając zawartość czarnych worków i tarzając się w ich zawartości. O tak... Krokus jak nic zwymiotuje, gdy tylko wrócą. Możliwe, że na te swoje kocięta. Wizja boska. - Dawaj, księżniczko. - mruknął, otrzepując się. - Teraz ty. - spojrzał na nią ponaglająco. 

- Słucham? Chyba sobie żartujesz - cofnęła się parę kroków od sterty. - Nie zamierzam tarzać się w śmieciach!

- Dlaczego nie? Teraz jesteś samotnikiem. Powinnaś pachnieć jak my - miauknął, pochodząc do niej bardzo blisko, capiąc jak ten kubeł.

- Powinnam, ale nie musze. Dziękuję za propozycję - miauknęła, odsuwając się i kierując nos w innym kierunku. Z dala od kubła i capiącego Wypłosza.

- Ej no weź! Chodź. I tak musimy to przeszukać, by znaleźć coś do jedzenia. Wolisz zdechnąć z głodu? - zapytał, popychając ją nosem w stronę  śmieci. - Nie tchórz, księżniczko.

<Księżniczko? Kąpiel czeka <3>

Od Blanki CD. Wypłosza

 Westchnęła tylko. Dlaczego każdy próbował jej wmówić, ze żyła w błędzie. Została porwana! Jej dwunodzy na pewno bardzo się o nią martwią i szukają. Właśnie! Szukają! Może ją w końcu znajdą i wezmą z powrotem do siebie! Nieco ożywiła się na tą myśl. Jeszcze była nadzieja na ucieczkę z tego więzienia.
- Myślisz, że ile minie zanim ogarną, że tu jesteś? - zmieniła temat.
- Pewnie wieczorem zauważą, że mnie nie ma. Nie obchodzi mnie ich troska. Mogę nawet tu spać, byle nie iść na trening.
- Możesz jak chcesz... wtedy przynajmniej jedno z nas nie będzie się musiało martwić o nagłą pobudkę przez Bylicę... - miauknęła. Była zmęczona ciągłym stresem o to, czy ta nagle nie pojawi się w dziurze. Wypłosz położył się więc na mchu, rozciągając się cały.
- Jak chcesz... - ziewnął. - Doceń, że w ogóle żyjesz, a cię nie wrzucili pod potwora gdzieś po drodze.
- Mogli mnie w ogóle nie zabierać z domu... - wyburczała pod nosem, kładąc się kawałek od Wypłosza.
- Mnie w sumie też. Ale stało się. Przywykniesz - stwierdził. - To okropnych koszmarów, księżniczko.
- Masz dziwny sposób na mówienie dobranoc - zauważyła, zwijając się na legowisku. Bury uśmiechnął się pod nosem.
- Nic innego tutaj dobrego cię nie spotka - rzucił, zwijając się w kulkę. Położyła po sobie uszka, słysząc słowa Wypłosza. Miał rację? Była skazana na koszmary w tym miejscu? Tak bardzo nie chciała tu być. Tak bardzo brakowało jej jej poprzedniego życia. 

**wciąż dawno**

- Blanka! Bylica idzie wstawaj!
Było to pierwsze, co usłyszała. Głośne wołanie rozbudziło ją, a kotka szeroko otworzyła ślepia, przestraszonym spojrzeniem lustrując otoczenie. Słysząc alarm, ze Bylica idzie, zaraz podniosła się z miejsca, mrugając pośpiesznie.
- Gdzie? - jęknęła tylko, patrząc, czy ma się jeszcze gdzie przed nią schować. Nie chciała iść na kolejny trening z tą wariatką! Wypłosz za to trącił ją łapą w czoło ze złośliwym uśmieszkiem.
- Tu, mysi móżdżku. Nie wyleguj się tak, bo zamarzniesz. Jest okropnie zimno - napuszył się, by zachować więcej ciepła.
- Czuje przecież - burknęła, kuląc się w legowisku. - Po co mnie obudziłeś? - mruknęła, niezadowolona z nagłej, dodatkowo strasznej pobudki.
- Bo śpisz za długo! Jak tak dalej pójdzie to pomyślą, że zamarzłaś i nie żyjesz. - miauknął. Może wtedy przynajmniej pozbyli by się jej ciała, a ona mogłaby uciec... Wypłosz jednak szybko zmienił temat. - Krokus urodziła kocięta wiesz? Jedno zjadła z głodu. Biedne. Nas i ich pewnie też to czeka Zastygła, otwierając szerzej oczy. Spojrzała na Wypłosza z zdziwionym wytrzeszczem, zaniemówiwszy.
- Wiedziałam, że urodziła, ale... zjadła? Własnego kociaka? - wydukała, czując, jak zbiera jej się na wymioty.
- Tak. Na dodatek nienawidzi ich. Kazała mi bym ich pilnował, ale nie chciałem. To nie moje w końcu dzieci. Jak zrobiła sobie brzuch, to powinna sama sobie radzić. A ona co zrobiła? Chciała mnie zjeść! Patrz - Pokazał jej pokąsany kark. - Widzisz? Chora wariatka z niej. Uważaj lepiej na nią.
Przeraziła się, widząc ranki i słysząc słowa Wypłosza. Gdzie ona żyła, do cholery?
- W końcu to córka Bylicy... kto by się dziwił... - westchnęła, odwracając wzrok, by zaraz jeszcze raz spojrzeć na kocura. - Boli? Myślisz, że znowu będzie próbowała? Co jeśli zje cię, jak będziesz spał?
- To zje - wzruszył ramionami. - Mówi się trudno. I tak jestem śmieciem. lepiej teraz zdechnąć niż później. A czy boli... niezbyt. W sumie polubiłem to. Było... tak mi dobrze... To było intensywniejsze niż wyrywanie sierści z łap. - miauknął. - Sama powinnaś spróbować.
- Gryźć się? Chyba żartujesz... - pokręciła łebkiem. - Przecież to boli! Ból jest zły... tak samo jak jedzenie się nawzajem!
- Jedzenie brzmi paskudnie, racja. Gryzienie jednak jest cudowne. To... taka ulga dla ciała. Ból oczyszcza. Serio. To wspaniałe uczucie. - miauknął. - Ale jak nie chcesz to nie, nie zmuszam do niczego jak Bylica. Wzięła już cię w krzaczki?
- Gryzienie? Ulgą? - skrzywiła się, patrząc to na łapki Wypłosza, to na swoje.  - I wspaniałe uczucie? Jak Bylica mnie porywała z domu, za kark, to jakoś nie było to przyjemne... - mruknęła, jednak dziwnie było tak... nie wierzyć Wypłoszowi. Może to wina Bylicy? Nie zdziwiłaby się... - Może... może jak ty mnie ugryziesz, to będzie inaczej? - mruknęła, nieco zdziwiona tym, co właśnie powiedziała. Dziwna propozycja wypadła z jej pyska. Ale może wtedy bardziej zrozumie punkt widzenia Wypłosza? - I nie. Nie wzięła mnie w krzaczki. I ciągle mam nadzieję, że to "już" się nigdy nie wydarzy.
- Pewnie niedługo cię weźmie. Widzę jak się do ciebie klei - mruknął, po czym spojrzał na nią zaskoczony. - Dobra. Skoro prosisz to z chęcią to zrobię. - Podszedł do niej, a następnie chwycił ją za skórę na karku. Wbił zęby, jednak delikatnie. Poczuła oddech kocura, po czym dziwne mrowienie na karku. Miała się automatycznie krzywić, gdy zauważyła, że nie ma na co.
- Nie boli mocno - miauknęła, z pewną ulgą w głosie. Chociaż najprzyjemniejsze też nie było. Raczej dziwne.
Cofnął pysk, puszczając jej skórę.
- No... widzisz. - Strzepnął uchem. - To nic złego to gryzienie. - Zaburczało mu w brzuchu. - Ugh... Jestem głodny. Bylica i inni wszystko zeżarli i nic nam nie zostawili, a teraz trudno o pokarm. Chcesz iść ze mną czegoś poszukać?
- Jeśli chcesz, żebym coś nam upolowała to odpada. Bylica jest okropną nauczycielką - prychnęła, podnosząc się z miejsca. - Ale jeśli wiesz, gdzie łatwo można coś znaleźć to możemy iść.

< Wypłosz? >

Od Wypłosza cd Blanki

Przerwał, patrząc na swoją łapę. Czemu się tym interesowała? Bylica nigdy nie zauważyła, że się okaleczał. Pewnie głupia myślała, że po prostu taki był. Dlatego też uznał już dawno, że miała go głęboko gdzieś i trzymała go nie z litości, a po to, by go wykorzystać jako narzędzie w jej chorych zagrywkach. 

- Czuję się wtedy lepiej - odparł. - I nie. Nie boję. Moje ciało i tak jest tak zniszczone i bezużyteczne, że takie coś tylko je upiększy - Skrzywił się sztucznie. - Gdybyśmy byli w mieście... Wytarzałbym się w czymś cuchnącym, a tu? Nie ma w tej dziurze nic! A Bylica wszystko ze mnie zmywa. Zacząłem to robić, by jej zbrzydło molestowanie mnie, ale nawet zdechłą rybę zlizała, ble!

Akurat w tym było sporo prawdy, bo starucha naprawdę oczyszczała go z każdego brudu, w jakim się znalazł. Nieważne co robił, ta wręcz dopadała go jakby znikąd, niszcząc jego ciężką prace. 

- Nie jesteś zniszczony. Wyglądasz tylko trochę inaczej niż reszta - powiedziała spokojnie. - A Bylica jest obrzydliwa. Że tez nawet coś takiego jej nie odpędziło...

Prawda. Była odrażająca, chociaż czasami go to bawiło. Dziwne, że nie zauważyła, że czasem robił jej tym po złości. Ale dla niej był przecież uroczym i biednym kociakiem, więc mydliła sobie tym oczy. 

- Co nie? Jest okropna. - westchnął. - I jestem zniszczony. Własna matka mnie nie chciała, porzuciła na śmierć. A Bylica z resztą uświadamia mi codziennie, że moje życie zależy od nich. Taka jest rzeczywistość. I teraz ty będziesz musiała do niej przywyknąć

Posmutniała, obniżając łeb.

- Przynajmniej chociaż tobie nie wyprała jeszcze mózgu...

- Nie dam jej się. Nie lubię jej. Chciałbym... być silny, by się od niej uwolnić i może zrobić jej... krzywdę? Gdybyśmy byli w mieście, mógłbym ją wepchnąć pod potwora, a tak? - westchnął.

O tak... Marzenie. Naprawdę by to zrobił! I to bez żadnej uronionej łzy czy wyrzutów sumienia. Tą całą ich rodzinkę, by wysłał do grobu. Tak. Chciał by tak właśnie skończyła. Jej gang by się rozpadł i mógłby być wolny.

- Wepchnąć pod potwora? Przecież tak by umarła... Jakbyśmy byli w mieście to może udałoby mi się chociaż wrócić kiedyś do domu... a tak wrzucili mnie tutaj i nie wypuszczą, aż zapachy nie wywietrzeją. Tak, żebym na pewno tam nie wróciła.

- Widzisz jacy z nich sadyści. Jednak dają jeść. Na ulicy trudno o treściwy pokarm. Ciesz się, że nie głodujesz - mruknął, pamiętając ten przeraźliwy ból brzucha, gdy nie mógł nic znaleźć do jedzenia. Potworne uczucie. 

- U Wyprostowanych nigdy nie głodowałam... tam było mi lepiej - westchnęła. - Nie mogę spać w tej dziurze. Prawie nie zmrużyłam oka odkąd tu jestem...

Chciało mu się parsknąć śmiechem na te jej słowa. Nie głodowała, na pewno nie spała w dziurze, nie cuchnęła, była wręcz ideałem. Żyła u tych okropnych istot pewnie niczym wielka dama. Aż go zemdliło.

- Ojoj, księżniczko. Jak mi przykro - zadrwił. - Nie mamy tu miększego mchu dla takich gości jak ty. Ciesz się, że masz w ogóle na czym spać. Goła ziemia jest mniej wygodniejsza.

- Nie prosiłam się o porwanie! - prychnęła, kładąc po sobie uszy. -  Gdybym miała wybór już dawno by mnie tu nie było. A ty? Śpisz na ziemi?

Co za głupie pytanie! Widać było pomiędzy nimi ogromną przepaść. Musiała się wiele nauczyć o byciu samotnikiem. Wątpił, że Bylica ją zwróci Wyprostowanym. Była zdana już tylko i wyłącznie na siebie. 

- Nie. Na mchu. Takim jak ty. Przed porwaniem spałem w kuble na śmieci - miauknął. - Gdy było gorąco strasznie się nagrzewał i palił mi łapki, więc przeniosłem się do kartonu.

- Nie mieszkałeś nigdy z Dwunogami? - Przekrzywiła łeb. - Przyjęliby cię i nie musiałbyś spać na śmietniku. 

Co takiego?! Ona zwariowała?! Nie zamierzał nawet do nich się zbliżać na króliczy skok! A może nawet i psi! W zamian za co? Za pełny brzuch, schronienie, a potem okropną śmierć w pudle, bo uznają, że to zabawne jak piszczy?!

- Nie - fuknął. - Nie mieszkałem i nie zamierzam. To potwory! Torturowali mnie, a moje rodzeństwo zakopali żywcem pod ziemią. Nigdy nie przekroczę progu ich jamy! Nigdy! - Tupnął łapą, dając moc tym słowom. 

Zmarszczyła brwi, z przerażeniem słuchając jego historii.

- Wszyscy mi mówią, że Wyprostowani są tacy okropni i robią straszne rzeczy... ale ja nigdy nie spotkałam złych Dwunogów. Dla mnie byli zawsze dobrzy... i mili...

- Ja spotkałem zawsze złych, którzy robili wiele złych rzeczy. Oderwali mi ogon. Dlatego wolałem żyć na ulicy niż z nimi jako pieszczoch. Nie zaufam im. Nigdy! - wycedził przez zęby. 

Głupi pieszczoch! Nie wiedział co przeżył, a dalej go namawiała, tak jakby już miał zaraz tam polecieć i zacząć się łasić do tych stworzeń z zapałem. 

- Nie wszyscy są tacy... - miauknęła, próbując przekonać kocura. - Życie z dwunogami nie może być gorsze niż życie na śmietniku

- Uwierz... jest. Wole takie życie samotnika niż bycie z nimi, gdzie traktują cię jak zabawkę.

<Blanka?>

Od Blanki CD. Wypłosza

 Więc mieli się bawić w gangi? Bylica jej coś tam opowiadała i nie brzmiało najlepiej... ale niech będzie.
- To ja jestem... eee... liderem innego, potężniejszego gangu! Nie poddam się bez walki! - zamiauczała, wyślizgając się spod kocura, a stanąwszy na 4 łapach nastroszyła bitewnie futerko. Zupełnie nie miała pojęcia, jak się bić, nawet w zabawach, ale nie mogła przecież tak szybko skończyć zabawy. Wypłosz stanął przed nią, machając śmiesznie zadkiem, bo nie miał ogona, którym mógłby wykonać ten ruch.
- W takim razie zmuszę cię! Przejmę twój gang i będę niezwyciężony! - zapowiedział, skacząc na kotkę.
- Nigdy! - rzuciła i gwałtownie schyliła się, ledwo co unikając ataku Wypłosza. Wykorzystując to, że ten chybił, sama się na niego zaczaiła, próbując powalić na ziemie. Zdziwił się, gdy ta odskoczyła. Zachwiał się, po czym upadł na bok. To wystarczyło, by teraz kotka była górą.
- O nie! - syknął, kłapiąc zębami, by ją odgonić.
Nie przestraszyła się kłapania zębami. W końcu to zabawa, nic jej nie zrobi. Doskoczyła do niego i postawiła łapki tak, by ten nie mógł tak łatwo wstać.
- Ha ha! Mój gang nie będzie pokonany tak łatwo! Bury zaczął się szarpać. Przetoczył się na grzbiet i wyprostował łapki, napierając na jej pierś, by ją z siebie zrzucić.
- Jeszcze zobaczymy!
Opierała się ile mogła, jednak kocurek był zadziwiająco silny jak na swój stan. Nie mogła się poddać tak łatwo. Uznała więc, ze najłatwiej będzie po prostu przestać podpierać się łapkami i pozwolić, żeby kocur sam walczył z jej masą ciała. Tak też zrobiła. Zgięła łapki i próbowała się położyć na burym, nieco go przygniatając. Otworzył zaskoczony pyszczek, kiedy ta zastosowała ten ruch. Była cięższa, przez co jego łapki zadrżały i kota skończyła na nim, wręcz leżąc. Zrobił niezadowoloną minę, lecz zaraz uśmiechnął się do niej w swój charakterystyczny sposób.
- No, no, aż taka jesteś chętna na łajdaczenie?
- Huh? - mruknęła, przekręcając jedynie głowę. Nie znała tego słowa. Łajdaczenie? Co to miało znaczyć? Nie ruszyła się więc z burego, czekając, aż ten jej wytłumaczy bądź rzuci temat.
- Co? Nie wiesz co to, księżniczko? - zaśmiał się paskudnie. - To kotki robią, gdy chcą mieć brzuch. Tak powstałaś - wyjaśnił jej.
- Fuj! Nie! Nie jestem chętna! Skąd ci to przyszło do głowy! - prychnęła zaraz, krzywiąc pyszczek. I jeszcze ten śmiech Wypłosza... bleh!
- Bo tak się na mnie blisko położyłaś! Bylica tak też robi - zdradził jej ciszej. - Ale ona jeszcze obejmuje łapami.
Gdy tylko to usłyszała, odskoczyła od Wypłosza jak oparzona. Nie chciała się z nim łajdaczyć! A już na pewno nie chciała być jak Bylica!
- Przepraszam... - miauknęła pod nosem, czując się winna za przywołanie takich wspomnień u Wypłosza. Zaraz... - Skąd ty to wiesz? Bylica ci tak robiła?
- Jak byłem mniejszy, to obejmowała mnie tak co noc. Teraz jestem większy, to mam własne legowisko. - wyjaśnił jej. - Ale tak. Robiła. To było straszne, ale przywykłem. Trzeba było - Wstał, otrzepując się.
- Okropne... i nie dostałeś brzucha? Albo ona nie dostała? - zapytała, gubiąc się w rozumowaniu.
- Ja nie dostane, bo jestem kocurem - wytłumaczył. - Tylko kotki mają brzuch. I nie. Fuj. Ja? Ją? Nawet nie wiem jak to się robi - Skrzywił się z niesmakiem. - Nigdy bym jej nie przytulał. To ona się lepi do mnie i innych swoich dzieci. Je też porwała.
- Do swoich dzieci tez się lepi? - otworzyła szerzej oczy. - I je porwała? Może jakimś udało się uciec...
- Nie. Zrobiła im pranie mózgu i się cieszą jak im to robi. Są dziwne. Fanatycznie wręcz jej słuchają i biją tych, którzy są niegrzeczni - miauknął. - Moja mentorka jest jej córką i mnie ciągle upokarza. Mówiłem to Bylicy, ale ona ma to gdzieś. Godzi się na to, bo wie, że nic i tak nie zrobię.
- To przecież niesprawiedliwe... - miauknęła. - I mentorką? Co to?
- No uczy mnie. Jakichś roślin. Nazw i na co one są. Bylica chcę, abym leczył ją na starość z chorób. Taki niewolnik od podcierania jej tyłka, gdy straci władzę w łapach. No i mnie ostatnio topiła, bo nie zapamiętałem nazwy tego zielska. Przestała dopiero, gdy prawidłowo jej wszystko wyśpiewałem.
- Myślisz, że mnie też do tego zmuszą? - miauknęła zaniepokojona, spoglądając na wyjście z dziury.
- Nie. Ty pewnie nauczysz się walczyć i polować - miauknął z zazdrością. - Ja nie mogę tego umieć, bo usamodzielnię się, a ona tego nie chcę. Na dodatek jestem kaleką, więc powinienem siedzieć na tyłku, a nie ganiać po lesie za jedzeniem.
- Nie chcę walczyć i polować... - westchnęła, kładąc po sobie uszy. - Ale jak mnie nauczą i będziesz chciał, to ja mogę ciebie nauczyć chyba...
Przekrzywił głowę, patrząc na nią z zainteresowaniem.
- Naprawdę? Byłoby fajnie. Po tym jak straciłem łapę, to... wiesz... trudno mi się poruszać. Nawet biegać nie umiem, żałosne nie? - prychnął, ponownie wygryzając sobie sierść z łapy.
- Z czasem się nauczysz od nowa - miauknęła, próbując poprawić mu humor. - Czemu się gryziesz? Nie boisz się, że sierść ci tam nie odrośnie?

< Wypłosz? >

Od Wypłosza cd Blanki

*bardzo dawno temu*

Słysząc jej pytanie o imię, postanowił na nie odpowiedzieć. Zapomniał, że się nie przedstawiał, a też nie pytał o te należące do kotki. Za bardzo wkręcił się w straszenie tego kociaka Bylicą, by się tym przejmować. 

- Wypłosz - przedstawił jej się. - A ty, księżniczko?

- Jestem Blanka.

Widać było, że należała do pieszczochów. Ta nazwa brzmiała jak typowe imię dla kici zniewolonej przez Wyprostowanych. 

- Miło poznać. Chcesz się może pobawić? Strasznie tu się nudzę. Bylica nie pozwala mi na zabawy, woli mnie obmacywać i lizać, ble - wykrzywił pysk z odrazą.

Dalej brnął w te głupoty, by umocnić negatywne wrażenie o starej kocicy w oczach kotki. 

- Możemy - miauknęła, by zaraz stracić tą pewność. - Ale jak ci nie pozwala, to nie boisz się, że się dowie?

- Jesteśmy w dziurze. Jak nie będziesz krzyczeć, to się nie dowie - Po czym wskoczył na jej grzbiet, ciągając ją od razu za ucho.

Szczerze to dawno z nikim nie bawił się w taki sposób. Odkąd jego rodzeństwo zmarło był samotny i pozbawiony takiego dzieciństwa. Skaza za to było dziwne i czasem kusiło im wlać, jednak hamował się, bo czuł, że zrobiłby im poważną krzywdę. 

- Krzyczeć? - nim zdążyła przekręcić łepek, już mogła poczuć na sobie jego ciężar i mokrość jego pyska na swoim uchu. - Aj! - pisnęła, by zaraz ugryźć się w język. Próbowała jakoś zrzucić z siebie kocurka i wyrwać się z jego paszczy. 

Przycisnął ją mocniej do ziemi, czując się jak pan i władca. Memlał jej ucho, ciągając je, nie robiąc jednak kotce krzywdy. Chociaż bardzo kusiło go, aby je oderwać jej, nie chciał dostać bury i jakiejś kary. Kto wie, co wtedy by wymyśliła Bylica, tym razem prawdziwego, a nie zmyślonego.

Na dodatek ta mocniej zaczęła się wiercić, co nie pomagało. 

- Nie tak mocnoo - miauknęła.

Wypluł jej ucho, po czym zszedł z niej, by zaraz popchnąć ją na bok jak śmiecia. Tym właśnie teraz była, odkąd została porwana. Powinna przywyknąć do takiego traktowania. Chciał jej w tym tylko pomóc. 

- Widać, że nie umiesz się bawić. - Usiadł, zaczynając wygryzać sobie sierść z łapy.

Ból przyjemnie rozszedł się po jego ciele. Musiał się wyżyć na sobie, by zapanować nad chęcią skrzywdzenia kotki. Nie radził sobie, co było po nim widoczne, lecz nie zamierzał jakoś bardzo zaprzątać sobie tym głowy. Przyzwyczaił się już do takiego obgryzania i nie robiło to na nim żadnego wrażenia, a ulga jaką odczuwał była wręcz błoga. 

Zmarszczyła brwi, widząc, jak oskubuje sobie łapę.

- Umiem! Tylko mnie zaskoczyłeś...

- Tak? - przerwał czynność, oblizując pysk. - No to pokaż na co cię stać, Księżniczko. - Po czym znów się na nią rzucił, przyciskając do ziemi. 

Skoro tak chciała się bawić, to niech udowodni, że na coś ją było stać! 

Gdy tylko nadążyła się okazja, delikatnie przygryzła, a raczej chwyciła pyskiem jego kończynę i zaczęła memłać, tak jak on wcześniej jej ucho. Czując jak go ślini, nie mógł pozostać bierny! Od razu zabrał łapę z jej pyska, sam atakując tą należącą do niej, ciągając ją na boki jak zabawkę.

- Wrrrrr - wywarczał, jakby dorwał mysz.

Zasyczała na niego, próbując wyrwać się z jego pyska, jednak to nie podziałało, więc lekko kopnęła go tylnymi kończynami. Udawała groźną? Było to zabawne. Wypluł jednak jej łapę, bo nieco ten atak go zabolał, po czym rzucił jej wywyższające spojrzenie. 

- Takie coś na mnie nie zadziała. Jestem silnym i potężnym liderem gangu! Poddaj się księżniczko! - miauknął, wczuwając się w zabawę.

<Blanko?>

Od Blanki CD. Wypłosza

 *bardzo dawno temu*

Skrzywiła się, widząc zdekapitowane ciało gryzonia. Widok był... co najmniej odpychający. Przynajmniej nie pachniało najgorzej. Zbliżyła nosek do truchła i ostrożnie skubnęła kawałek, omijając ogon i łapki. Poczuła, jak kawałek mysiego futerka ociera się o jej język. - Jest... w porządku - miauknęła w końcu, przełykając kęs. Nie smakowało źle, jednak tekstura posiłku była obrzydliwa. Wypłosz tymczasem zjadł głowę, chrupiąc zmieloną czaszką, delektując się posiłkiem. Widząc jak ona je, aż skrzywił nos.

- Co jest? Księżniczka, brzydzi się posiłku?

Usłyszała tylko, jak kości myszy skrzypią pod zębami kocura. Po jej grzbiecie przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Okropny dźwięk.

- To nie tak... tylko... nie jestem przyzwyczajona do... tego - mruknęła, wskazując łapą na bezgłowe, nadgryzione truchło.
- To się przyzwyczajaj szybko. No już. Do buzi i gryź - poinstruował.
- I... nie zachoruję od tego? - skrzywiła nos.
- Nie. Jest dobre. Jedz albo ja zjem. Nie gardzi się takim posiłkiem.

Czuła, jak jej żołądek się skręca z głodu. Oczywiście, że chciała coś zjeść. Nie jadła nic oprócz tego jednego gryzka od wczoraj. Ale... może jak poczeka, Bylica przyniesie jej coś innego? Coś mniej... leśnego do zjedzenia? Ignorując burczenie w brzuchu, przysunęła tylko łapką mysz do kocurka.

- Możesz zjeść. Ja zjem... później - mruknęła.
- Jak chcesz - Wziął mysz i ją zjadł w kilka chwil, że zniknęła. - Pychotka. Żałuj.
Westchnęła cicho. Wolałaby wrócić do domu, do miski pełnej soczystych, przyjemnych do jedzenia kąsków. Bez głowy, bez ogona, łapek i futerka. Żałowała, że wyszła przez to okno. Mogła uciec szybciej do domu, nie rozmawiać ze starą świruską... kotka podciągnęła nosem i przetarła załzawione ślepia łapką.
- Co ryczysz? - Wypłosz trącił ją łapą. - Nie bądź beksa. Dajesz im tym tylko satysfakcję.
- Gdybym posłuchała się mamy nigdy bym tu nie trafiła. Chciałam tylko zobaczyć ogródek i wtedy Bylica mnie porwała - chlipała, wciąż ścierając łezki z pyska. Gdy trochę się uspokoiła, spojrzała na burego zaszklonymi ślepiami. - A ty? Ciebie też tak porwała?

- Ja nie miałem domu. Żyłem na śmietniku, sam. Porwała mnie, bo obiecała mi jedzenie. I tyle. - wzruszył ramionami.
- To... okropne - mruknęła, opuszczając wzrok. - I potem urwała ci nogę?
- Jak próbowałem uciec. Wtedy ją odgryzła - wyjaśnił jej.

Pokręciła z niedowierzaniem głową, spoglądając na resztkę łapy kocura. 

- Bolało? - zapytała smutno.
- Bardzo. To tak... jakby ktoś odgryzał łapę. Strasznie bolało. Potwornie. Myślałem, że umrę - westchnął. - Ale przeżyłem. Niestety. I muszę znosić ich tortury.
- I nie możesz odejść bo oderwą ci kolejną... to potworne - mruknęła pod nosem. - Jak masz na imię? - zapytała, zdając sobie sprawę, że nawet nie wie jak się zwracać do jedynego normalnego kota tutaj.

< Wypłosz? >

Od Wypłosza do Blanki

*bardzo dawno temu*

Usłyszał, że stara świruska kogoś porwała. Czy się dziwił? No może odrobinkę. Patrząc na jej miłość do kociąt, to było do przewidzenia. Nie spodziewał się, że nastanie to jednak aż tak szybko. No i co ją do tego skłoniło? Przecież dzieciak, to kolejna gęba do wykarmienia! Na dodatek trzeba będzie ją wyszkolić... Na samą myśl, że kolejny kot w jego otoczeniu, będzie robił cudowne postępy, a on będzie tkwił przez swoje upośledzenie w miejscu, aż go skręcało. Może jak uszkodzi tego robala, to będą mogli razem spędzać ten czas, klnąc na swój okropny los? 

Zbliżył się do dziury, w której zostało uwięzione to biedne stworzenie. Dojrzał tam małą, zrozpaczoną bengalkę. Wcale nie było mu jej szkoda. Uśmiechnął się pod nosem, bo wpadł na cudowny pomysł, by nieco się zabawić jej kosztem. 

- Ej ty. Podobno byłaś pieszczochem, to prawda? - zapytał, przyglądając się jej więzieniu. 

Widać było, że próbowała się uwolnić. Małe szramy po pazurkach w ziemi, wskazywały jasno na ten akt desperacji. 

Słysząc jego głos, zadarła główkę, a jej ślepka zabłysły. 

- Tak, prawda - miauknęła, wciąż próbując łapkami dosięgnąć wyjścia z dziury.

Obserwował te jej żałosne próby, przyglądając się jej dokładniej. Musiał przyznać, że była ładna. Widział wiele pieszczochów, gdy żył na ulicy, więc wiedział co mówił. Gdy kocię ponownie się ześlizgnęło do dziury, odezwał się. 

- Lepiej nie uciekaj - zaczął. - Jak to zrobisz, to Bylica jeszcze odgryzie ci łapę jak mi - Pokazał jej brak tylnej kończyny.

O tak, właśnie tak. Ona nie wiedziała jaka była starsza kotka, więc z chęcią powie jej o niej wszystko co wiedział. Oczywiście nie była to prawda, ale kto mu zabroni nieco wprowadzić bengalkę w błąd? A widok jej strachu, tylko napędzał go do kontynuowania tej zabawy.

- C-co? - otworzyła szerzej oczy, widząc jego kikut. Przełknęła ślinę i przestała się wspinać, zjeżdżając na dół. - To ona ci to zrobiła?

Kiwnął głową, próbując zgrywać pokrzywdzonego przez los. W zasadzie tak było, jednak nie za sprawką Bylicy. A może i tak? Przecież to ona go porwała i skazała na tortury, dając mu na mentorkę rąbniętą na łeb Krokus. Mógł w taki sposób się jej odpłacić za pomoc. Nie zamierzał dopuścić, by pieszczoszka ją polubiła i stanęła po jej stronie, tak jak Skaza. 

- Tak. Ona. I nie tylko to. Chciała bym był od niej zależny. Zrobiła ze mnie kalekę. - prychnął. - A oko... oko straciłem za karę, bo byłem niegrzeczny - wymyślił swoją żałosną historię. 

Skuliła się, kładąc po sobie uszy.

- Niegrzeczny? - pisnęła. - To... to straszne!

- Bardzo straszne. Lepiej rób co każe, dla swojego dobra. Lubi małe kociaki, takie jak ty. Liże je i molestuje, a nawet zabiera gdzieś w krzaki. - straszył ją dalej, coraz bardziej się rozkręcając.

Naprawdę nie mógł uwierzyć w to, że mała brała to na poważnie, ale dobrze dla niego. Dzięki temu świetnie się bawił, zapominając o swoich problemach. 

- Molestuje? - Skuliła się bardziej. - I zabiera w krzaki...? Chyba nie mówisz o... o nie. Ja nie chcę tu być! Nigdy nie chciałam! - Podciągnęła nosem, czując, jak po policzkach spływają jej łzy.

Ojoj, doprowadził księżniczkę do płaczu. Jak mu było z tego powodu przykro. powstrzymał się od parsknięcia śmiechem, by nie zniszczyć otoczki, jaką tworzył wokół srebrnej kocicy. Musiał postarać się bardziej, by ona na pewno uwierzyła w jego kłamstwa. Przecież to będzie zabawne! Już nie mógł doczekać się widoku zdziwionego pyska Bylicy, gdy ten maluch zacznie płakać na jej widok!

- A myślisz, że ja chciałem? Los jest okrutny, księżniczko. Lepiej się przyzwyczajaj. Moja mentorka, taka jedna Krokus, topiła mnie w błocie, wiesz? Bo nie znałem nazwy jakiejś roślinki. To świruski. Uważaj więc na siebie. 

- Księżniczko? - Uniosła wzrok z ziemi na kocura. Widział jak zaczyna panikować. Pewnie teraz w głowie myśli, że czeka ją to samo. Z powrotem wspięła się na ściankę, patrząc mu prosto w oko. - Proszę, musisz mi pomóc uciec. Uciekniemy razem! I nigdy nie będziesz musiał być topiony w błocie!

Och... Chciała uciec? Przecież co to byłaby za frajda, gdyby jej pomógł? Zaraz zabawa by się skończyła i musiałby wrócić do nudnej rzeczywistości, gnębiony przez roślinki podstawiane mu przez mentorkę pod nos.

- Słyszałaś co do ciebie mówiłem? - prychnął. - Złapią nas. Odgryzą nam łapy. Nie chcę mieć tylko dwóch, przez to, że mnie do tego namówiłaś. Nie chcę skończyć jako ich zabawka, czaisz? - grał dalej, doskonale wczuwając się w swoją role. 

- Jak uciekniemy we dwóch to nas nie złapią! - jęknęła, posyłając buremu błagalne spojrzenie. - Nie możemy tu zostać!

Co za naiwniak. 

- We dwóch będzie trudniej uciec! Wybacz, ale nie pomogę ci. To zbyt ryzykowne. Ty twierdzisz inaczej, ale to nie tobie świrnięta baba oderwała łapę - warknął przekonująco, że aż sam w to uwierzył. Mimo to świetnie się bawił, obserwując przerażenie młodszej.

Kotka słysząc jego odpowiedź, osunęła się z powrotem na mech w dziurze. Wbiła wzrok w ziemię, a z jej pyska wydarł się nerwowy śmiech.

- Jest świrnięta. Oczywiście, że jest - miauknęła pod nosem, by zaraz znów zacząć płakać. - Już nigdy nie zobaczę normalnego domu. A jeśli już to bez nogi i oka? Co mam zrobić w takim razie, skoro nie mogę uciec?

- Poddaj się. - odparł jakby to było jasne. Położył się, zaglądając tylko głową do dziury. - Jak chcesz przeżyć, musisz znać kilka zasad. Wtedy cię nie skrzywdzą. Chcesz je poznać? - zadał pytanie, wymyślając kolejny szatański plan, by upokorzyć młodszą. 

- Tak! Chcę! Proszę! - odpowiedziała zaraz. 

- Musisz mówić do Bylicy mamusio. Nie uciekaj, gdy zacznie cię lizać. Musisz być grzeczna. Wykonuj jej polecenia, no i nie uciekaj. Udowodnij im, że jesteś już ich. Wtedy cię wypuszczą z dziury - poradził, co wcale nie mijało się z prawdą. Był pewien, że gdy bengalka zacznie tak się zachowywać, to na pewno wolność miała już zapewnioną. A zresztą... Widok jej cierpienia, gdy będzie zmuszona to robić, wręcz będzie cudowny do oglądania. 

- Zacznie mnie lizać? - zapytała, przełykając ślinę. - Ale ja nie chcę... i mamusio? Ale ja już mam mamę... nie potrzebuje drugiej... i nie chcę żeby Bylica była moją mamą!

On też nie chciał, by stała się jego matką, ale do tego doszło, bo go poniekąd wychowywała. Teraz nieco mniej, bo wszystko zwaliła na Krokus, lecz tak... tak było. Nie uznawał jej jednak za swoją matkę. Może na początku tak, by dopiec "starszej siostrze", ale porzucił to już dawno. Praktycznie w momencie, gdy dowiedział się, że ta starucha chcę go wykorzystać, by na starość jej leczył schorowane gnaty. No chyba nie! Nie zamierzał być jej zasranym niewolnikiem! 

- No to pewnie wydrapie ci oko albo oderwie ucho, za twój bunt. Jak nie chcesz to trudno. Ja chciałem tylko ci pomóc - burknął niezadowolony. 

- Będę grzeczna! Będę! - dodała zaraz, słysząc jego słowa. - I nie mów jej o tym co mówiłam! Nie chcę stracić oka ani ucha!

A szkoda, że nie chciała ich tracić. Wyglądałaby cudownie z taką skazą. Była... wręcz ideałem. Nie cierpiał tego. Chciał odebrać jej tą urodę. Zrobić z niej szkaradę, na którą nawet nikt nie spojrzy... Kusiło go, oj kusiło, lecz pewnie dostałby porządne lanie od Bylicy za taką samowolkę. Musiał więc obejść się smakiem. 

- Nie powiem. Jesteś całkiem ładna, księżniczko. Szkoda byłoby widzieć jak tracisz to piękno. Przynieść ci coś do jedzenia? - zaproponował.

Powinna jeść. Nie miał pojęcia czy ktoś ją tego uczył. Była w końcu pieszczochem! One jadły tylko dziwne rzeczy podawane przez Wyprostowanych. Wątpił czy kiedykolwiek miała w pysku smak prawdziwego mięsa. W zasadzie... On jadał tylko resztki ze śmietników, więc na takie luksusy było go nie stać. Dopiero teraz, gdy miał na usługach rodzinkę Bylicy, z łatwością mógł skosztować gryzoni, które tak uwielbiał. 

- Bylica mi dała mysz, ale boję się, że jest zatruta... - Odgarnęła łapką mech, pod którym ukryła trupa. - Poza tym, nawet jakbym się nie obawiała trutki, nawet nie wiem jak zacząć... - Z niechęcią spojrzała na mordkę zwierzątka.

Dała jej mysz?! A mówiła, że już nic nie ma i proponowała mu jakiegoś ptaka! Może nie powinien grymasić, ale uwielbiał myszy! 

- Mogę ci pokazać - miauknął, po czym ześlizgnął się do niej na dół. Wołał siedzieć tu z nią, niż tam na górze z tą bandą oszołomów. I tak go pewnie stąd wyciągną, jak zauważą, że tu wpadł, a chęć dziabnięcia nieco pokarmu porwanej kotki, kusiła go. 

Zaskoczona odsunęła się, gdy znalazł się tuż obok.

- Nie boisz się, że tu utkniesz? Jak ja? - Położyła po sobie uszka, zerkając na burego zdziwiona.

- Szczerze to wole siedzieć tu w dziurze niż iść na kolejny trening z Krokus - Przewrócił okiem. - Nie martw się tak o mnie księżniczko. - Uśmiechnął się do niej sugestywnie. - Myszy to najlepsze co mogło ci się trafić. Nie umiem ich łapać, ale lepsze to niż żarcie Wyprostowanych z ich kubłów.

Spojrzała z powrotem na mysz. 

- Najlepsze? - mruknęła nieprzekonana. - Skoro tak mówisz... Ale Dwunodzy nigdy nie karmili mnie swoim jedzeniem, a na pewno nie z kubła. Zawsze dawali mi coś innego, w takich szeleszczących papierkach.

Prychnął na to.

- No, księżniczko, to dzisiaj poznasz smak prawdziwego żarcia. - miauknął, po czym chwycił mysz i odgryzł jej łeb. - O tak to się robi. Odgryzasz, a potem jesz. - Rzucił jej truchło bez głowy.

Widział jej obrzydzenie, ale to dobrze. O to mu chodziło. Nie musiała tego jeść, a on wręcz chciał jej ukraść piszczkę, robiąc z niej istną masakrę, byle tylko ta jej nie tknęła i zostawiła zjedzenie jej jemu.

<Blanko?>

[przyznano 6%]