Przecież to wszystko wyglądało jak jakiś sen. Najpiękniejszy na świecie sen, który niszczył każdą obawę Migoczącego Nieboskłonu. Jednak gdy kocur rozglądał się dookoła, wszystko było na swoim miejscu. Realne. A Lśniąca Gwiazda dalej był obok, chwaląc go i tłumacząc jego przyszłość, jakby już od dawna była zapisana w gwiazdach.
Pierwszy raz od księżyców wojownik poczuł się tak doceniony. Jego lęk przed odrzuceniem ze strony rodzica nagle zniknął, zastąpiony faktem, że Lśniąca Gwiazda miał wobec niego duże plany i nie jest nim w żaden sposób zawiedziony, czego Migot bał się najbardziej. Myślał, że po tylu porażkach na treningach jego dawny mentor skreślił go na dobre. Chociaż nigdy nie krzyczał, nigdy nie krytykował, Migot znał jego wymagania, które stawiały przed uczniem wielkie wyzwania. Kocur nigdy się nie poddał, ale ilość porażek go przygniotła, a po pojawieniu się w klanie rzekomych dzieci Lśniącej Gwiazdy poczuł, że zostaje zastąpiony. Jednak Klanie Gwiazdy jak on się mylił! Nigdy nawet nie powinien rozważać opcji, że jego ojciec go skreślił. Migoczący Nieboskłon popełnił wielki błąd, wątpiąc w swoje możliwości i nie zamierzał popełnić go nigdy więcej.
– Dlatego chciałbym, żebyś zajął się szkoleniem jednego z tych dzieciaków, które ostatnio pojawiły się w naszym obozie – poinformował Lśniąca Gwiazda. – Wybierzemy ci któregoś z trójki, a ty będziesz odpowiedzialny za jego rozwój – oznajmił i spojrzał na syna z pewnym spokojem w oczach. Wyglądał tak, jakby czekał, aż to wojownik przejmie głos, chcąc dowiedzieć się, co on myśli na ten temat. Migot nie zamierzał więc milczeć i zanim się odezwał, lekko się wyprostował.
– Lśniąca Gwiazdo jest mi niezmiernie miło, że doceniłeś mnie na tyle, że masz wobec mnie takie plany – wydusił z siebie point, starając się ukryć drżenie głosu z podekstytowania. – Dam z siebie wszystko by być najlepszym Jaśniejącym Skrzydłem i w przyszłości zastępcą u twojego boku – powiedział, już bardziej opanowany. Wypowiedział te słowa tak, jakby składał ojcu jakąś przysięgę. Ten kiwnął lekko głową, chyba ustatysfakcjonowany odpowiedzią syna. – Tak samo jak najlepszym mentorem – dodał pospiesznie i wtedy wyraz jego twarzy się zmienił. Uśmiech, który towarzyszył mu przez większość rozmowy zniknął, a wzrok lekko się zamglił. Nie chciał pytać ojca o to, o co kłócił się cały klan, ale nie mógł też wiecznie siedzieć cicho i walczyć z własnymi myślami. Musiał znać prawdę, by udowodnić wszystkim, że są w błędzie.
Lśniąca Gwiazda zauważył tą nagłą zmianę nastroju u Migoczącego Nieboskłonu, jednak nie odezwał się. Dał wojownikowi przestrzeń, by spokojnie przemyślał całą sytuację, nie naciskając na żadne wytłumaczenia, chociaż doskonale wiedział, że coś jest na rzeczy. Migot był za to wdzięczny, czując się dużo swobodniej, mimo kłębiącej się w jego głowie lawiny myśli. W końcu kocur wziął głębszy oddech i spojrzał prosto w oczy swojego rodzica.
– Czy ta plotka jest prawdziwa? Czy ta trójka kociaków naprawdę jest... – urwał, spuszczając nieco wzrok. Głupio mu było tak zadawać to pytanie, jednak jako syn przywódcy i możliwy brat trójki kociąt, miał prawo znać prawdę. A kolejna taka okazja do rozmowy mogła już nigdy nie nastąpić.
– Migoczący Nieboskłonie, jako mój syn powinieneś mi ufać bardziej, niż ktokolwiek inny w tym klanie. Czy naprawdę sądzisz, że posunąłbym się do spotkań z tą zdrajczynią? – zapytał przywódca, zachowując wszelką powagę tej sytuacji. Migot aż spuścił wzrok na swoje łapy, ale było widać, że kamień spadł mu z serca.
– Ufam ci bezgranicznie i od zawsze wątpiłem w te wszystkie pogłoski – odparł.
– Koty zawsze będą drążyć w sprawy, których nie rozumieją. Stąd plotki, które roznoszą się szybciej niż podmuchy wiatru – wyjaśnił Lśniąca Gwiazda, a point kiwnął lekko głową, po czym podniósł ją, by ponownie spojrzeć na ojca. Poczuł, jak całe napięcie, związane z tą niedorzeczną pogłoską, go zostawia. Dawno nie czuł takiego spokoju i był wdzięczny, że wreszcie poznał prawdę na ten temat.
Teraz pozostał im tylko powrót do swoich legowisk i zasłużony odpoczynek po tym długim i wyczerpującym dniu pełnym wrażeń. Jednak Migot nie był pewny, czy na pewno uda mu się zasnąć. Dalej był podekscytowany, a z każdym uderzeniem serca zdawał sobie sprawę, że wszystko to miało miejsce naprawdę i tylko kwestią czasu było jego mianowanie i na Jaśniejące Skrzydło i na zastępcę Klanu Klifu.
***
– Niech wszyscy zapamiętają ten dzień. Niech wszyscy pamiętają, że lojalność nigdy nie pozostaje niezauważona. Powitajcie nowe Jaśniejące Skrzydła! – poniosło się echem po obozie klifiaków, wywołując aplauz wśród pobratymców, zebranych dookoła. Migoczący Nieboskłon wyprostował się, a promieniujący uśmiech wstąpił na jego pysk. Jego marzenia zaczynały się spełniać. Ciężka praca wreszcie zaczęła przynosić widoczne efekty i każdy w Klanie Klifu mógł być tego świadkiem! Już nikt nie powinien w niego wątpić. W końcu teraz był ponad większością klanu, był wzorem dla innych, kimś wyjątkowym! A wszystkie koty, które kiedykolwiek w niego wątpiły mogły zobaczyć jak bardzo się myliły. Nikt nigdy nie powinien go lekceważyć.
Rozejrzał się po tłumie zgromadzonych, gdzie udało mu się dostrzec swojego brata. Chociaż Migoczący Nieboskłon dalej nie był do niego przekonany po zmianie ścieżki nauki, Firmament dalej był jego bratem, kompanem na dobre i na złe. I był też jedynym kotem, którego Migot tak tolerował, nawet mimo dezaprobaty jego decyzji.
Bez większego zastanowienia nowo mianowany kocur podbiegł do Firmamentowej Łapy, który przywitał go z radością.
– Gratulacje – powiedział. – Jestem z ciebie dumny, tyle już osiągnąłeś! – dodał po chwili Firmament.
– Wiem! Wszystko wreszcie zaczęło się układać. Może tobie też się uda! – odparł Migot, nie zdając sobie sprawy z tego, że takie słowa mogły zaboleć brata. Ten jednak nic nie powiedział, a jego zachowanie nie wskazywało na nic negatywnego, dlatego point nawet przez chwilę nie pomyślał, że uraził ucznia medyka takimi słowami. W końcu chciał dobrze. Firmament mógł jeszcze coś osiągnąć. A kto wie, może nawet zostałby Jaśniejącym Skrzydłem? Tylko wtedy musiałby porzucić te swoje roślinki... No nic. Tylko Klan Gwiazdy wiedział, co tak właściwie skrywa przyszłość.
Zanim którykolwiek z nich zdążył odezwać się poraz kolejny, podeszła do nich Pszczeli Lilak. Wyglądała na zadowoloną i ewidentnie nie zdawała sobie sprawy z tego, że przeszkodziła dwójce kocurów w rozmowie.
– Gratulacje Migoczący Nieboskłonie! To niesamowite, że jesteś Jaśniejącym Skrzydłem – powiedziała. Migot uśmiechnął się do niej, ale uśmiech ten zdecydowanie nie był szczery. Jasne, cieszył się, że Lilak dalej go wręcz ubóstwiała, ale miał dosyć jej obecności.
Po słowach kotki zapadła niezręczna cisza. Cała trójka patrzyła na siebie nawzajem, nie wypowiadając ani jednego słowa.
***
Obowiązki Jaśniejącego Skrzydła nie sprawiały Migoczącemu Nieboskłonowi większych problemów. Nie różniły się za bardzo od zwyczajnych obowiązków wojowników, ale za to dzięki tej randze, Migot wysypiał się dwa razy lepiej, niż normalnie. A wszystko to dzięki tym lepszym posłaniom. Kto by pomyślał, że awans będzie niósł za sobą jeszcze więcej pozytywów?
Siedział nieopodal stosu ze zwierzyną, delektując się swoim kąskiem. Wreszcie wszystko zaczynało wędrować na swoje miejsce, układając się w idealną całość. Jak dobrze było w końcu odpocząć!
<Tato?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz