Od Promienistej Łapy

Było dosyć wcześnie. Różnobarwne liście były wszędzie. Na ziemi, jak i jeszcze na drzewach. Były bardzo blisko spadnięcia. Zwłaszcza, że wiał dosyć intensywny wiatr. Zimne powietrze było coraz bardziej dokuczliwe. Drzewa wręcz idealne do wspinaczki. Właśnie dlatego tu byłem. Chciałem wejść na jedno z drzew. Choć miałem z tym drobne trudności, nie mogłem pozwolić, by to sprawiło, że nie mogę być wojownikiem! Nie chciałem być uczniem dłużej od Zaćmionej Łapy! To byłoby nie do dopuszczenia. Fakt, nie rywalizowałem z kotką, ale chciałem mieć tę satysfakcję, że tym razem nie byłem ostatni. Wystarczyło mi, że byłem najmłodszy z rodzeństwa. Dodatkowo zaczynało już mi się nudzić bycie uczniem. Wydawało mi się, że czegoś mi brakuje. Jak się domyślałem, minąć to miało gdy uzyskam moje wojownicze imię. Co prawda, chyba nie powinienem wychodzić z obozu, ale na Klan Gwiazdy, ten mentor długo spał! Pewnie i tak zrobiłby mi trening o późniejszej porze. Idąc tak wśród drzew, w końcu postanowiłem wejść na któreś z nich. Wybrałem to, które było przede mną. Byłem pewny, że mi się uda, przecież wcześniej mentor mi mówił, pokazywał jak to zrobić, ba! Parę razy już to zrobiłem, Przyszedłem bliżej pnia i spojrzałem w górę moim jedynym sprawnym okiem. Poszedłem parę kroków w tył i skoczyłem z wysuniętymi pazurami. Byłem dosyć wysoko. Byłem z siebie zadowolony! Ale to jeszcze nie był koniec ćwiczeń!

***

Minęło właśnie parę bić serca odkąd wróciłemm do obozu, a już zobaczyłem znajomy pysk. Czarno-biała kotka o zielonych oczach patrzyła na mnie obok legowiska wojowników. Moja matka, Zielone Wzgórze. Uśmiechnęła się w moją stronę, a ja podszedłem. Zanim zdążyłem się przywitać, ta zapytała niespodziewanie:
— Synku, gdzie ty byłeś? — zapytała spokojnym tonem. Czyżby widziała jak wychodziłem? W każdym razie nie miałem serca jej okłamywać.
— W okolicach studni. Ale spokojnie! Byłem od niej daleko, że nawet jej nie widziałem! — powiedziałem, próbując się obronić, mimo, że nic mi nie zarzuciła.
— To niedaleko Złotych Kłosów! Proszę nie chodź tam więcej — Jej głos delikatnie się zmienił. Czyżby to było zmartwienie?
— Dobrze, a teraz już idę — powiedziałem bez większego zastanowienia i poszedłem w stronę legowiska uczniów, zostawiając matkę za sobą.

[wspinaczka na drzewa]

[przyznano 5%]

Od Promienistej Łapy

Nadszedł świt. Onyksowa Gwiazda zwołał cały Klan Klifu, by rozpocząć naradę.

– Dziś zaatakujemy – oznajmił lider stanowczo. – Niedługo po górowaniu słońca, kiedy ich patrol będzie daleko od obozu.

– Nareszcie! – mruknęła Dzika Burza. – Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę miała okazję walczyć z Klanem Wilka.

– Czy ja też muszę walczyć? – spytała ładna, pręgowana uczennica. Stojący obok niej Zakrzywione Oko pokręcił głową.

– My medycy nie możemy walczyć, powinniśmy być czujni i cierpliwie czekać na powrót wojowników – wyjaśnił z powagą. – Jednak Onyksowa Gwiazdo, co z Piaskową Łapą i Promienistą Łapą?

– W Klanie Wilka są uczniowie – mruknął lider. – Mogą być dla nich idealnymi przeciwnikami.

Długowłosy, rudy kot siedzący obok innego kocura wyprostował się i z dumą spojrzał na członków klanu. Nikt jednak nie zwrócił na niego uwagi, poza jednym, szarym kocurem. Spojrzenie Szarego Płomienia było pełne grozy, co nieco rozbiło dumną postawę ucznia.

– Plan ataku jest następujący: – kontynuował Onyksowa Gwiazda. – Zaatakujemy dwiema grupami, tak jak zrobił to Klan Nocy. Najpierw, pod moim dowództwem do obozu wejdą Piaskowa Łapa i Dzika Burza. Reszta wojowników zaatakuje chwilę później, kiedy tylko usłyszy mój sygnał. Pamiętajcie, że chcemy tylko przegonić Klan Wilka. Nie ważcie się nawet nadepnąć na kociaka!

Klan rozszedł się i zaczął przygotowywać do bitwy. Koty rozciągały się i rozgrzewały przed walką. Promienista Łapa usiadł z boku i zaczął przyglądać się swoim łapom. Jego dość długie, białe pazury lśniły w blasku słońca. Nagle, z całej siły uderzył wysuniętymi pazurami w kamień. W twardej skale zrobiło się niewielkie nacięcie, przez chwilę błyszczące na czerwono, jednak szybko pobladło.

– Świetna metoda! – zawołał Błyskający Wąs podchodząc. – Drapiąc ostrzysz pazury.

– Szkoda, ze Ruda Łapa nie może wziąć udziału w bitwie… Zawsze o tym marzył. – westchnął uczeń. Mentor lekko się zmieszał.

– Z pewnością Ruda Łapa będzie oglądał tą bitwę wraz z Klanem Gwiazd. Uwierz mi – powiedział. Uczeń zadowolony zaczął ostrzyć swoje pazury, zgodnie ze wskazówką mistrza. Nie mógł się już doczekać walki!

* * *

Klan Klifu czekał przy granicy. Świeże znakowania Klanu Wilka dały im jasno do zrozumienia, że ten teren był już spenetrowany.

– Były tu trzy koty – oznajmiła Dzika Burza. – Kocur, ten co zawsze, kotka i uczeń.

– Damy radę – mruknął Onyksowa Gwiazda. – Błyskający Wąsie, nasłuchuj mojego znaku.

Kocur skinął głową, a pierwsza grupa oddaliła się, zagłębiając się w tereny Klanu Wilka. Promienista Łapa uważnie obserwował swojego ojca i siostrę znikających mu coraz bardziej z oczu. Gdy już ich nie widział Błyskający Wąs mruknął:

– Idziemy

Przeszli spory kawałek drogi. Wokół czuli zapachy kotów z Klanu Wilka. Promienistej Łapie sierść na karku jeżyła się za każdym razem, gdy do nosa trafiała ostra woń wroga. Szary Płomień i Błyskający Wąs też drżeli z podniecenia. Ich wąsy ruszały się nerwowo. W końcu rudy wojownik kazał się zatrzymać. Po chwili trzej usłyszeli głośny jęk Onyksowej Gwiazdy. Pobiegli w kierunku głosu, do obozu Klanu Wilka otoczonego skałami. Wewnątrz słychać było syk i krzyki wojowników. Trójka kotów wbiegła na polanę i od razu rzuciła się do walki. Promienista Łapa rzucił się na szylkretową uczennicę. Kotka atakowała bardzo szybko, jednak w pewnym momencie Promienista Łapa zdołał chwycić ją za tylną łapę i brutalnie rzucił nią o ziemię. Przytrzymał ją łapą z wysuniętymi pazurami i nie wypuszczał, gryząc ją i szarpiąc. W końcu poraniona uczennica, obciekając krwią zdołała się wyrwać i uciekła za kulejącą królową, próbującą ratować swoje kocięta. Promienista Łapa ponownie rzucił się w wir walki. Kątem oka widział lidera walczącego zacięcie z pręgowaną kotką, Błyskającego Wąsa unikającego ciosów cętkowanej wojowniczki i Dziką Burzę walczącą z dużym, brązowym kotem. Promienista Łapa rozejrzał się po obozie szukając wolnego przeciwnika, zaatakował dorosłą wojowniczkę, brązową z ciemnymi podpaleniami. Kotka nie zdołała oprzeć się sile ucznia i upadła na ziemię. Promienista Łapa próbował ją mocno zranić, jednak wtedy kotka uderzyła go mocno w ranę, zadaną mu wcześniej przez uczennicę. Promienista Łapa syknął z bólu, a kotka zdołała mu się wyrwać.

– Sądziłeś, że z medyczką pójdzie ci łatwo? – warknęła kocica. Szybko i z wielką siłą uderzyła kociaka zwalając go z nóg. – Nędzny uczeń!

Promienista Łapa spróbował się podnieść i skoczył na kotkę. Ta zrobiła zwinny unik.

– Tylko na to cię stać kotku? Zawiodłam się – mruknęła kotka i potężnym uderzeniem ponownie powaliła ucznia. Ten szybko wstał i znów spróbował ataku. Historia się powtórzyła. – Jesteś potomkiem domowych kotów i chcesz walczyć ze mną? Córką Wilczej Gwiazdy?

Promienista Łapa był zaskoczony wiedzą wojowniczki. Jesteś potomkiem domowych kotów… Aż tak to widać? Kotka uderzyła jeszcze raz, tym razem bardzo mocno. Promienista Łapa poczuł krew spływającą po jego boku. Nagle coś rzuciło się na medyczkę. Uczeń z ulgą rozpoznał Szarego Płomienia. Kocur uderzył ją w pysk tworząc kolejną oszpecającą szramę. Z siłą Klanu Tygrysa Sprawił, że medyczka uciekła z obozu. Na polu bitwy zostało tylko sześć obciekających krwią kotów. Promienista Łapa i Szary Płomień, Onyksowa Gwiazda i szara kotka, oraz walczący nadal z cętkowaną kotką Błyskający Wąs. Wtedy przeciwniczka lidera upadła na ziemię. Nie ruszała się.

– Wojenna Gwiazdo! – zawołała rozpaczliwie przeciwniczka Błyskającego Wąsa biegnąc do kotki. Położyła się obok zakrwawionego ciała, nikt nie śmiał jej ruszyć.

Promienista Łapa i Szary Płomień z wielkim trudem się zbliżyli.

– Ona nie żyje? – spytał Błyskający Wąs Onyksową Gwiazdę. Długowłosy kocur przymrużył oczy. Po chwili kotka ponownie zaczęła oddychać.

– Wojenna Gwiazdo! – zawołał podniesionym głosem lider Klanu Klifu.

– Kim jesteś? – syknęła nieufnie wojowniczka Klanu Wilka leżąca obok liderki. – Gdzie Niespodziewana Gwiazda i Ametystowa Chmura?!

– Niespodziewana Gwiazda i Ametystowa Chmura nie żyją – oznajmił Onyksowa Gwiazda. – Klan Gwiazd wybrał mnie na nowego lidera Klanu Klifu.

– Jakim prawem łamiesz sojusz zawarty przez twoją poprzedniczkę i mojego ojca? – Kotka była wściekła, widać to było w jej oczach.

Onyksowa Gwiazda wziął głęboki wdech. Liderka Klanu Wilka otworzyła oczy i ociężale podniosła się z ziemi.

– Wojenna Gwiazdo! – zaczął lider ponownie. – Pokonaliśmy twój klan w walce. Musicie odejść z tej części terytorium i zamieszkać po drugiej stronie Drogi Grzmotu.

– Dlaczego? – spytała kotka słabym głosem.

– Klan Klifu przejmuje wszystkie tereny po tej stronie Drogi Grzmotu – wyjaśnił. – Każda wasza próba odbicia tej części terenów zostanie odparta. Odejdźcie po dobroci, inaczej wygnam was siłą.

– Czemu złamałeś sojusz? – mruknęła Wojenna Gwiazda.

– Klan Klifu nie potrzebuje już waszej pomocy, a terytorium. Wynoście się. Już!

Szara liderka wstała, otarła się pyszczkiem o towarzyszkę i wyszła z obozu, jeszcze ostatni raz odwracając się w wyjściu. Klan Klifu odetchnął z ulgą. Onyksowa Gwiazda zaczął się śmiać, Błyskający Wąs powalił z uśmiechem na ziemię Szarego Płomienia. Promienista Łapa też się śmiał, jednak po chwili… Uczeń upadał na ziemię.

– Promienista Łapo! – zawołał Onyksowa Gwiazda z przerażeniem, Kidy tylko zobaczył głębokie rany na ciele swojego syna. – Szybko! Biegnijcie po Zakrzywione Oko!

Szary Płomień i Błyskający Wąs wybiegli z podbitego obozu. Lider położył się przy ciężko dyszącym uczniu.

– Przepraszam tato – powiedział ze smutkiem Promienista Łapa.

– Z-za co synu? – spytał kocur ze smutkiem w głosie.

– Nie zdołałem zostać wojownikiem – mruknął uczeń. Jego ojciec otulił go ogonem. Promienista Łapa zamknął oczy. Przez chwilę leżał w bezruchu, a potem je otworzył. To nie był już obóz Klanu Wilka. Kociak rozejrzał się wokoło i dostrzegł Rudą Łapę biegnącego w jego kierunku. Brat rzucił się na niego i przeturlali się przez łąkę.

– Ruda Łapa? – zdziwił się Promienista Łapa. Szybko podniósł się i zobaczył jeszcze kilka innych kotów. Niespodziewana Gwiazda, Kościste Futro, dwie wojowniczki, których nie znał i jego matka. Z zachwytem podbiegł do niej i dotknął ją nosem.

Od Promienistej Łapy C.D. Szarego Płomienia

- Chciałem wiedzieć, czemu nie zgadzasz się z tatą - powiedziałem. - I trochę cię przekonać. Wiesz, nie jestem wojownikiem, jak ty, ale mama bardzo dużo wyjaśniła mi i Piaskowej Łapie, kiedy byliśmy mali.

- Ametystowa Chmura była kiedyś domowym kotem, nie wiedziałeś? - prychnął Szary Płomień z lekką pogardą. - Co ona wiedziała o klanach?

- Wiedziała to, co ty! - zawołałem, jakby to było oczywiste (bo w sumie było). - To ona cię wychowała! Była twoją mentorką! I przyjaciółką Niespodziewanej Gwiazdy... I to ona uczyła ją o klanach.

- Skoro uczyła się o klanach od Niespodziewanej Gwiazdy to pewnie podzielała też jej zdanie dotyczące sojuszu z Klanem Wilka - upierał się wojownik. 

- Wiesz... Jak mówił nasz lider, Wojenna Gwiazda trzyma sojusz, ale jej następca mógłby zrezygnować, albo zażądać od nas czegoś, czego nie będziemy mogli im oddać.

- Niech już ci będzie... Ale, nie uważasz, że życie napraw byłoby prostsze, gdybyśmy połączyli klany?

Odwróciłem się na chwilę, by pomyśleć. Jeden klan zamiast czterech? Co odpowiedziałaby mi mama na takie pytanie? A może już mi odpowiedziała? Wracam myślami do dni, kiedy byłem jeszcze małym kociakiem. Rozmawiałem z mamą o klanach Burzy i Nocy... Dlaczego z nimi nie mamy sojuszu? Co mama powiedziała?

- Bo różnimy się zachowaniem - odpowiedziałem. Szary Płomień wzdrygnął się zaskoczony moją wypowiedzią. Musiała zrobić na nim wrażenie. - Lubisz deszcz? Bo ja nie. A Klan Nocy ciągle moczy sierść polując na ryby.
- A co ma to wspólnego z Klanem Wilka?
- Na ich terenach jest las, a na naszych skały. Myślisz, że wolą łapać ptaki wśród skał niż myszy w lesie? Nasze klany są inne, dlatego nie współpracują!

<Szary Płomieniu? BW>

Od Promienistej Łapy C.D. Onyksowego Łowcy

Propozycja Błyskającego Wąsa bardzo mnie zaskoczyła. Mama mówiła mi, że uczniowie zazwyczaj nie mają prawa do podejmowania decyzji w tak ważnych dyskusjach. Czułem się wielce zaszczycony.

- Uważam, że masz rację ta... to znaczy Onyksowa Gwiazdo - powiedziałem. Moja siostra skinęła głową.

- Nie chcę wyjść na tchórza, ale obawiam się, że Klan Nocy może nam poważnie zagrozić - powiedziała Piaskowa Łapa. - A gdybyśmy mieli kocięta? Klan Nocy już łamie Kodeks Wojownika!

- Zatem decyzja podjęta! - zawołał lider z radością. - Jutro zaatakujemy Klan Wilka!

- Ale... - zaczął Szary Płomień, jednak mój ojciec skarcił go srogim spojrzeniem. Kocur położył po sobie uszy i wyszedł z obozu. Podbiegłem do Błyskającego Wąsa.

- Co się stało Szaremu Płomieniowi? - spytałem mentora. Kocur westchnął ciężko.

- Nie wiem, ale może mieć to związek z ostatnim atakiem. Nasz klan bardzo osłabł, a Klan Wilka jest silny - wyjaśnił. - Atakując możemy liczyć tylko na to, że patrol nie będzie znajdował się po tej stronie Drogi Grzmotu.

Nerwowo podreptałem w miejscu. Błyskający Wąs miał rację. Szary Płomień przez Klan Nocy stracił ostatnio mentorkę i ucznia. Może teraz martwić się o resztę klanu. A może o kogoś szczególnego?

- Szary Płomień chyba się zakochał - szepnąłem do mentora. Kocur zdziwiony drgnął wąsami.

- W kim? W Dzikiej Burzy? - spytał równie cicho zerkając kątem oka na cętkowaną kotkę. Skinąłem głową. - Nigdy o czymś takim nie wspominał...

- Myślisz, że mógłbym z nim o tym porozmawiać? - spytałem. Mój mentor mruknął cicho.

- Nikt nie zabrania ci rozmawiać z członkami klanu - powiedział. Uśmiechnąłem się i dotknąłem go noskiem, po czym wybiegłem z obozu za Szarym Płomieniem. 

* * *

Po dość długim węszeniu trafiłem na jego ślad. Poszedł w kierunku granicy z Klanem Wilka. Może chce jeszcze raz zbadać nasz nowy obóz? W sumie ja też chciałbym go zobaczyć. Przyspieszyłem kroku, a po krótkiej chwili zobaczyłem Szarego Płomienia. Siedział w trawie, tuż obok granicy z Klanem Wilka.
- Hej! Szary Płomieniu! - zawołałem. Kocur wręcz podskoczył ze strachu. Podbiegłem bliżej niego.
- Promienista Łapo?! Co ty tu robisz? - spytał lekko zmieszany. - Czemu się tak wydzierasz? Jeszcze Klan Wilka cię usłyszy...
Dopiero teraz zdałem sobie sprawę ze swojej głupoty. Skuliłem się przerażony.
- Nic nam nie zrobią - powiedziałem cicho. - Sojusz jeszcze trwa... A tak w ogóle, co tutaj robisz?
Kocur podskoczył słysząc to pytanie.
- Ja... - zaczął wpatrując się w dal. - Ja sprawdzałem tylko jak tam bezpiecznie wtargnąć...
- Bezpiecznie? Ty chyba żartujesz! Wejdziemy i zrobimy co trzeba! - powiedziałem półgłosem. - Może odejdziemy kawałek? Nie jestem pewien, czy to bezpieczne rozmawiać tak blisko ich terenu.
Kocur kiwnął głową i razem odeszliśmy na długość drzewa od poprzedniego miejsca. Szliśmy chwilę w milczeniu, w końcu zacząłem.
- Nie musisz martwić się o nasz klan. Z siłą taty i twoja na pewno wypędzimy Klan Wilka z tego terenu. Bez ofiar.
- Ale Klan Wilka może ponieść straty - westchnął kocur. - Nie chcę nikogo skrzywdzić.
- Nie mamy powodu by kogoś zabijać. Chcemy ich przecież tylko przegonić!
- Ach Promienista Łapo! Jak ty nic nie rozumiesz! Klan Wilka traci łowiska. Mają kocięta, które mogą umrzeć z głodu.
- Ale jeżeli ich stąd nie wygonimy to Klan Klifu może wiele stracić - powiedziałem. - Jeżeli zostaniemy w naszym obozie Klan Nocy znów może nas zaatakować. A jeżeli zamieszkamy tu zanim pozbędziemy się Klanu Wilka... Ich kolejny lider mógłby zerwać sojusz.
- I to my mamy być gorsi? - mruknął z pogardą kocur.
- Nie będziemy gorsi, bo nikogo nie zabijemy!

<Szary Płomieniu?>

Od Promienistej Łapy

Błyskający Wąs trenował właśnie swojego ucznia w łapaniu ptaków. 

- Musisz być szybki i zdecydowany próbując schwytać ptaka - powiedział poważnym, pouczającym tonem.

- Dam z siebie wszystko! - zawołał raźno uczeń. Kocur uśmiechnął się z dumą.
- Popatrz! Jaskółka! - zawołał nagle i w kilka uderzeń kocięcego serca wzbił się w powietrze i chwycił ptaka w pazury. Szybko go zagryzł i odwrócił się do ucznia. - Spróbuj to powtórzyć.
Promienista Łapa zaczął rozglądać się za potencjalną ofiarą. Po chwili dostrzegł kolejną jaskółkę, która tym razem przysiadła na skale. Szybko wyskoczył i przydusił ptaka do skał. Spod pazurów ucznia zaczęła wypływać czerwona ciecz.
- Masz potężny cios - powiedział mentor z podziwem. - Może powinniśmy zapolować na coś większego?
- Co masz na myśli? - spytał uczeń z zainteresowaniem.
- No nie wiem... Co powiesz na wronę?

<Błyskający Wąsie? BW ;_;>