Od Kawki CD. Burzowej Nocy

Słowa Burzowej Nocy zostały mu w pamięci.

"Oczywiście, że nie, nie znam go."

Wiedział, że kotka nie mówiła tego szczerze. Ratowała mu tyłek przed innym Burzakiem, ale... co jeśli mówiła prawdę?

Nie kochała go?

Wszystko na to wskazywało. To było takie oczywiste. Gdyby... gdyby darzyła go takim uczuciem ich relacja pewnie wyglądałaby inaczej. Gdyby go kochała... pewnie widywaliby się częściej niż raz na księżyc albo kilka księżyców. Spędzaliby razem wolne chwile, rozmawiali o swoich problemach, małych porażkach, czy sukcesach. Przeżywaliby wspólne przygody, które kiedyś wspominaliby z uśmiechem czy zażenowaniem. Ich relacja nie stała by w miejscu, czy się cofała. Wspólne spotkania nie były rzadkością, dla której Kawka porzucałby wszelkie aktywności tylko czymś zwyczajnym.

Kocur westchnął cicho, otulając się ogonem.
Miał dość tego wszystkiego.

* * *

 * Porą Nagich Drzew*

Wałęsał się smutno bez celu. Mróz gryzł go uporczywie. Trzepnął ogonem. Polowanie było coraz trudniejsze. Zwierzyna wsiąkła chyba w glebę. Kawka kopnął kamień znajdujący się przed nim. Niewielki głaz uderzył głucho o krzew. Przestraszony ptak zerwał się do lotu i za uderzenie serca już go nie było. Kawka przeklnął samego siebie w myślach. Właśnie pozbawił siebie obiadu i kolacji. 
— Kawka? Ty żyjesz? 
Na dźwięk znajomego głosu ciarki. Odwrócił się niepewnie. Burza. Jej brązowe ślipia wpatrywały się w niego zmartwione. Kawka uciekł wzrokiem, przypominając sobie co krzyczał z Psią Łapą. Czuł jak przegrzewa się ze wstydu. 
— Ż-żyję... — miauknął w końcu. 
Niebieska kotka zmarszczyła brwi. 
— Czemu jesteś smutny?
Czarny pokręcił łbem. Nie chciał o tym rozmawiać. Nie było sensu. 
— Jakiś niemrawy jesteś. Pchły złapałeś? — dla bezpieczeństwa Burza zrobiła krok do tyłu. 
Kawka wysilił się na coś co wyglądało jak uśmiech. 
— Haha. — mruknął. — Czemu tu jesteś? 
Burzowa Noc uciekła wzrokiem. 
— Jesteś moim przyjacielem. Sprawdzam czy tyłka sobie nie złamałeś czy coś. — burknęła. 
Przyjacielem. 
— Jak widzisz jestem cały... — odparł, odwracając się do kotki. 
Nie umiał jednak odejść. Powiedzieć, żeby go zostawiła. Usiadł. Burza niepewnie się do niego dosiadła. 
— No więc? 
Kawka zmrużył ślipia. 
— Co? 
Burzowa Noc westchnęła. 
— No co cię tak gryzie? Wyglądasz jakbyś miał całą gromadę robaków z zadzie. — mruknęła. 
Czarny wbił wzrok w łapy. 
— Ja... — zaczął, ale po uderzeniu serca stwierdził, że to głupie. 
Nie wiedział jak to wszystko wytłumaczyć. Nie mógł od tak powiedzieć jej, że ją kocha skoro ona go nie darzyła takim uczuciem. Wtedy zupełnie straciłby ją ze swojego życia. Zraziłaby się do niego i odeszła na zawsze. 
— Zimno jest. Nie mam co jeść. — mruknął w końcu. 
Nie kłamał, ale to nie wszystko co leżało mu na sercu. Niepewnie zerknął na kotkę. 
— U nas w Klanie Burzy nie jest lepiej. — miauknęła. — Jeszcze przez Piaskową Gwiazdę wszystko jest takie... popieprzone. Nawet nie mam siły o tym gadać. — dodała, widząc pytający wzrok kocura.
Wstała i odeszła parę kroków. 
— Spotkajmy się tu za połowę księżyca. Może uda ci się coś złapać i zjeść do tego czasu. — puściła mu oczko. 

* * * 

Cały zestresowany ulizywał sierść na klatce piersiowej. Futro niesfornie nie chciało przylec. Dziś widział się z Burzową Nocą. Dawno nie widzieli się w tak krótkim odstępnie czasowym. Nerwy zjadały nie takiego młodego kocura. Mimo wszystko stres go złapał. Nie wiedział czy powinien zaryzykować i powiedzieć kotce o swoich uczuciach, czy może stłumić to i być dalej przyjaciółmi. 
Para brązowych oczu spojrzała niepewnie na zgniłe owoce, które dostał od Psiej Łapy na samotne noce. Nie był pewny czy proponować je kotce. Nie znał jej stosunku do takich rzeczy. 
— Nad czym tak myślisz? 
Podskoczył zaskoczony. Burzowa Noc patrzyła na niego rozbawiona. 
— Nic tylko twój paskudny pysk mnie przestraszył. — burknął. 
Kotka zmrużyła ślipia. Trzepnęła ogonem i dosiadła się do kocura. 
— Masz gorszy. 
Kawka jedynie wywrócił ślipiami, udając, że wcale go to nie zabolało. Spojrzał na owoce. Wzrok niebieskiej za nim podążył. 
— Co to? 
— Owoce.
— Widzę, ale czemu tak śmierdzą? — pysk Burzy skrzywił się lekko. — Nie mów, że lubisz takie zapachy. 
— Nie lubię. — prychnął. — Śmierdzą, bo są zgniłe. Można takimi poprawić sobie humor.

Wojowniczka uniosła brwi zdziwiona. Niepewnie tyknęła jeden z nich. Spojrzała ponownie na kocura. 
— Jak to ma działać niby?
Kawka westchnął zupełnie jakby pytała go o działanie słońca. Kotka zmarszczyła brwi i pokazała mu język. 
— Widać, że Burzaki nie potrafią się bawić. — zaczął z wrednym uśmiechem. — Wystarczy, że zjesz taki jeden albo parę, a wszystko staje się piękniejsze, chce się tańczyć, śpiewać. Można zaprzyjaźnić się z najgorszym wrogiem...
Burzowa Noc nie wyglądała na przekonaną. Trzepnęła ogonem. 
— Nie wierzę, że to sprawiłoby, że zaprzyjaźniłabym się z Piaskową Gwiazdą. — burknęła.
Kawka wzruszył ramionami.
— Zawsze są wyjątki. To... chcesz spróbować? 
— A ty już to robiłeś? — zapytała. 
Kiwnął łbem. Kotka niepewnie powąchała ponownie owoce. Spojrzała na kocura. 
— Ty pierwszy. Wolę nie ryzykować sraczką. — mruknęła. 
Kawka położył to co mu z uszów pozostało. 
— Dzięki. 

* * *

— I... i nie uwierzysz co się wtedy stało...! — miauknął Kawka. 
Czknął niespodziewanie, sprawiając, że przysypiająca na nim Burza podniosła się nagle obudzona. Rozejrzała się zdezorientowana. 
— Cooo?
— Psia Łapa jest... jest moim bratem...? To... to c-chyba tak działa... 
Burzowa Noc zrobiła duże ślipia. 
— Alee akcja. A kto to ten... no Psia Łapa? Psia Łapa... haha... głupie imię. — zaśmiała się cicho.
Kawka wyprostował się, próbując sobie przypomnieć o czym przed uderzeniem serca mówił.
— No mój... brat... chyba. — powtórzył w końcu to co ostatnio powiedział. 
Burza położyła się na ziemi. Mokra i brudna szybko sprawiła, że na pysk niebieskiej wkradło się niezadowolenie. 
— Kaw... ka! Jestem taka brudna... — jęknęła, patrząc na błotnistą breje na swoim brzuchu. 
Kocur spojrzał na towarzyszkę swojej popijawy. 
— Widzę. — miauknął jedynie. 
Burzowej Nocy nie spodobała się ta odpowiedzieć. Podeszła do czarnego i zaczęła wycierać brud w niego. 
— Pomóż miii...  

Jej brązowe ślipia wpatrywały się w niego błagalnie. Kawka próbował przed nimi uciec, ale kotka chytrze co odwrócił łeb podążała za nim tak, by znów wbić w niego błagalne spojrzenie. 
— No nie bądź... nie bądź taki... — jej łapa uderzyła o jego klatkę piersiową. 
Czarny czuł jak się przegrzewa w środku. Kotka na swój sposób była taka... urocza. Myśli w jego łbie szalały, a łapy zaczęły nerwowo drżeć. W końcu wystawił język i przejechał po umorusanej mordce wojowniczki. 
— Do pyska ci... w tym... błocie. — stwierdził po uderzeniu serca. 
W odpowiedzi dostał ubłoconą łapą w czoło. Burzowa Noc podeszła do niego bliżej i zaczęła ocierać się o jego ciało. 
— Albo mnie umyjesz, albo wytrę się o ciebie. — zagroziła, zaskakująco poważnym tonem. 
Jej brązowe ślipia były roześmiane. Na pysku malował się lekki uśmiech. Kawka już nie pamiętał kiedy ostatnio widział ją w takim stanie. Była taka...
—...Śliczna. 
Burzowa Noc otworzyła szeroko ślipia. 
— Co? 
Kawka spojrzał na nią zdziwiony.
Zaraz.
Czy on powiedział to na głos? 
Na Klan Gwiazd. 
— Co powiedziałeś? — brązowe ślipia czujnie wpatrywały się w niego. 
Kawka zatrząsnął się nerwowo co miało przypominać śmiech. Przynajmniej w jego mniemaniu.
—...Nic.
Zmrużone ślipia wojowniczki nie zdawały się przekonane. 
— To... nie brzmiało jak nic. — mruknęła. — No powiedz... powiedz no...
Kawka otworzył niepewnie pysk, ale po uderzeniu serca go zamknął. Położył łeb na barku niebieskiej kotki, która otuliła go ogonem. 
— Mysi móżdżek. 
Serce czarnego biło jak szalone. W głowie powtarzał dwa słowa, które chciał powiedzieć Burzowej Nocy już od tylu księżyców, ale nie potrafił ich wykrztusić z siebie. Przeklinał siebie w myślach. Nie miał nic do stracenia. Zawsze mógł to zwalić na owoce. Zawsze mógł wmówić kotce, że się przesłyszała. Zawsze mógł...
— K... Kocham cię. — wydusił wreszcie. 
Cisza. Wiatr jakby ucichł. Podobnie jak reszta świata. Kawka słyszał jedynie bicie własnego serca. Bał się oderwać wzrok od futra kotki. Spojrzeć na jej zniesmaczony pysk. 
— Ja... ja ciebie też, kupo futra. — miauknęła cicho wojowniczka. 
Nie wierzył w co słyszał. Wtulił się mocniej w kotkę. Burzowa Noc cicho zamruczała i liznęła go za uchem. Kawka niepewnie oderwał pysk od jej sierści. Spojrzeli sobie prosto w ślipia i nieśmiało zetknęli się nosami. Później już nie przeszkadzała im błotnista gleba przyklejająca się do ich futer. 

<Burza?>

Od Burzowej Nocy Cd Kawki

 *Dawno temu*

Niebieska szła obok rudego partnera patrolu, nie chciało jej coraz bardziej. Miała robić za te rude cholery dwa razy bardziej, a oni się mogli lenić! Jeszcze liderką dalej jest ta kremowa maruda. Władczyni lasu i klanu, niech się wypcha myszami. By to futro zależało od inteligencji to niebieskie oraz czarne byłyby najmądrzejsze. Obserwowała tereny wokół siebie, naprawdę nie chciała pomagać Piaskowej Gwieździe, ale jakby przestała robić miałaby problemy i by osłabiła klan. Po dłuższym patrolu i względnym spokoju na nim zauważyła czarnego kota bez uszu, znała tylko jednego takiego. Kawka. Wiewiórczy Pazur krzyczał, że ma się pośpieszyć i że to morderca. On? W którym momencie wyglądał tak? Podbiegła do pręgowanego tygrysio, może coś mu odbić.

– Wiewiór, a może to przypadkowy samotnik, który nic złego nie robi?

– Przypadkowy? Ostatnio tutaj był ślepaku! Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że przypadkiem kręci się wokół naszych terenów akurat, gdy mamy morderstwa?

– Tak! Przypadek. Każdy jest równie podejrzany, ale po, co by miał mordować?

– Bo nie jest rudy, pomyśl. Ma inny kolor futra, poza tym możemy się go spytać najlepiej? – żółtooki spojrzał na czarnego, który nie wydawał się zadowolony. Naprawdę? Bała się, że się wyda, rozmawiać z samotnikami nie było dobrze, szczególnie się z nim przyjaźnić. – Co robisz tutaj z n o w u?

– Przyszedłem tutaj. Już idę, więc nie spinaj dupy.

– Nie tak szybko, co wiesz o morderstwach?

– Nie wiem, co się u was dzieje i jakie morderstwa, ale spadaj.

– Wiewiór, on pewnie nie wiem, że nie wolno wchodzić k…- Ledwo powstrzymała się przed użyciem imienia przyjaciela. Musiała mu jakoś to wytłumaczyć, bo wiele księżyców go nie widziała. Tęskniła bardzo i miewała myśli, czy nie uciec z klanu i dołączyć do niego.

– Wie świetnie. – warknął. – A ty nie odchodź.

– Naprawdę może nie wie? Skąd ma wiedzieć, jak zapewne ledwo o klanach słyszał, no pomyśl spod tego rudego głupiego futra.

– A ty co go tak bronisz? Zakochałaś się? – Popatrzyła na niego zdziwiona. Ona? Nie umiała sobie samej odpowiedzieć w myślach co czuje do Kawki. Musiała powiedzieć, że nie, inna odpowiedź nie istnieje.

– Oczywiście, że nie, nie znam go. A co? Zazdrosny?

– O ciebie? Nigdy. – przewrócił oczami. Spojrzała na czarnego, który był zmieszany, musiała to wyjaśnić. Źle ten dialog musiał brzmieć.

– Jestem ładniejsza od ciebie rudzielcu. – warknęła. Musiała pomóc Kawce, może uda się mu odejść, jak się będą kłócić?

– Na pewno nie, masz jakiś nie rude albo nie kremowe futro.

I wymiana głupich komentarzy ciągnęła się jeszcze chwilę, gdyby drugi wojownik prawdopodobnie by nie przestali.

– Gdzie on? – warknął.

– Poszedł sobie, zrobił to, co powiedział idioto. Idziemy do obozu już może?

– Musimy zobaczyć, czy go nigdzie nie ma. – odpowiedział zdenerwowany, machając ogonem.

***

Spojrzała na swoje łapy, bolały ją niemiłosiernie. Zimno było, a oprócz tego lód był w obozie. Woda, która zalała obóz zamieniła się w lód, a kremowa paskuda zamiast poprosić kogoś o pomoc, to nie, ona będzie sama robiła. Denerwowało ją to, że może być chora, bo kremowa ma taki kaprys. Zmienia humory gorzej, niż w kotce w ciąży, a chyba w niej nie jest. Ciekawe co u kawki? Jak się czuje w takiej pogodzie? Czy opuszki mu nie pękają? Czy żyje? Zdrowy jest? Martwiło ją to mocno. Jak ona w klanie sobie słabo radziła to jak on miał się trzymać?

***

Szła żwawo przez wysoki śnieg na terenie klanu burzy. Czuła chłód na karku, wolałaby siedzieć w obozie, ale musiała go znaleźć. Nie wiedziała nawet, czy on żyje, a o przyjaciół powinno się dbać. Była już blisko granicy z nikim, kojarzyła, że Kawka tutaj bywał. Na jasnym tle by łatwo znalazła kocura, którego futro było czarne. Rozglądała się uważnie, szukając czarnego futra przy granicy, nie mogła za daleko wyjść. Po chwili dłuższej zauważyła czarne futro.

– Kawka? Ty żyjesz? – zawołała zadowolona. Tęskniła, chociaż wyglądał dość słabo.

<Kawka?> 

Od Kawki CD. Burzowej Nocy

Kawka położył zażenowany resztę tego co pozostało mu z uszu. Liczył, że kotka nie widziała jego niezgrabnego polowania. Wyprostował się i chrząknął. Nie mógł się jąkać jak Wilczak na drzewie.

— Do przodu jakoś. — odparł, uciekając wzrokiem od niebieskiej.

Nie mógł gapić się na nią jak debil.

— Jakoś...? — mruknęł Burzowa Noc. — Wyglądasz jak chodzący kościotrup. — miauknęła z lekkim rozbawieniem.

Jej brwi wesoło uniosły się do góry, a spięcie jakie jeszcze uderzenie serca panowało na pysku kotki zniknęło. Wzrok kocura skupił się na bliźnie na poliku niebieskiej. Patrzenie na nią było łatwiejsze niż prosto w brązowe ślipia. Kawka uniósł ogon do góry, próbując odgonić myśli od kotki.

— Więc ta wariatka została wywalona? Czemu Piaskowa Gwiazda tak długo zwlekała?

Burza przewróciła ślipiami.

— Sama nie wiem. Chyba mózg jej się czasem przegrzewa od tej rudej fanaberii. — prychnęła Burzaczka.

Jej ogon drgnął nerwowo. Kawka zaciekawiony zmrużył ślipia.

— Rudej fanaberii? Fajnie się bawicie w tym Klanie Burzy. — mruknął.

Burzowa Noc prychnęła, posyłając mu zirytowane spojrzenie.

— Weź. Na łeb upadła. Albo dostała kamieniem za młodu. Załamka. To tylko brzmi śmiesznie. Ale gdybyś to widział. Na Klan Gwiazd. Te rude wywłoki moczą tyłki w piasku całe dnie. Jeszcze jęczą jak kotki w rui. — zaczęła stękać Burza, chodząc nerwowo w kółko.

Kawka skrzywił się.

— I nikt z tym nie robi? Jesteście gorsi niż Wilczaki. — prychnął z lekkim rozbawieniem.

Burzowa Noc zmroziła go spojrzeniem.

— Może nie masz takich boityłków jak ja w klanie.

— Pewnie tak. — odparł dumnie.

— Pewnie ten kremowy uczeń medyka faszeruje te ptasie móżdżki jakimś ziołami... Nie ma opcji, żeby byli aż tak ułomni. Rozumiesz! — ostatnie słowo brzmiało bardziej jak rozkaz niż pytanie z pyska niebieskiej.

Kawka kiwnął łbem od niechcenia. Dobrze wiedział, jak tępe potrafią być klanowe koty. Cieszył się, że sam już nim nie był. Był wolny. I często głodny, samotny i bez opieki medycznej, ale to przy wolności jaką posiadał było niczym. Uniósł dumnie łeb do góry.

— Może sama powinnaś wziąć tych mysi głąbów do kupy. — stwierdził nieśmiało.

Burzowa Noc spojrzała na niego zaskoczona.

— Myślisz, że dałabym radę? Niektórzy to naprawdę ciężkie przypadki... — westchnęła ciężko.

Kawka zaśmiał się cicho. Nie wątpił. Niebieska wariatka była tego najlepszym przykładem. Spojrzał niepewnie na Burzową Noc. Także rozbawiona spoglądała na niego. Czarny westchnął cicho. Gdyby Burzowa Noc tylko była samotniczką... mogliby cały czas być razem. Śmiać się z klanowych mysich bobków, polować, spacerować po niekończącym się lesie... wspólnie zasypiać w jednym legowisku. Gdyby tylko była wolna jak on...

Szybko speszony pokręcił energicznie łbem. Musiał wyrzucić tą myśl z głowy szybko. Zanim palnie coś głupiego. Burzowa Noc spojrzała na niego zdziwiona. Kawka uciekł wzrokiem spod spojrzenia jej pary brunatnych ślip.

Należeli do dwóch różnych światów.

On wychudzony włóczynoga, ona pracowita wojowniczka.

— Aż tak się przejąłeś tymi kupami futra? — mruknęła do niego Burza.

Kawka pokręcił łbem.

— Nie. No co ty. Pf. — odparł zmieszany. — Cieszyłem się pięknem pory zielonych liści.

Brązowe ślipia nie wyglądały na przekonane.

— Patrząc na własne łapy?

— A nie są ładne? — uniósł do góry ubłocone kończyny.

Burza pokręciła łbem. Uśmiechnęła się lekko.

— Dobrze cię widzieć, Kawko. — miauknęła nagle.

Czarny speszył się tymi słowami. Kotka chyba też. Niezręczna cisza wkradła się pomiędzy nich.

— N-no wiem. — burknął w końcu z udawaną pewnością.

Kotka westchnęła.

— Ale z ciebie narcyz. — mruknęła, kopiąc grudkę lepkiej w ziemi w stronę kocura.

Kawka prychnął, odskakując od niej.

— Głupia jesteś? A co jak są w niej robale? — drący głos zdradził jego obawy.

Burzowa Noc uśmiechnęła się wrednie i posłała w jego stronę jeszcze parę błotnistych ciapek.

* * *

Minęło wiele księżyców odkąd ostatnio widział Burzową Noc. Pory roku mijały, a na pysku Kawki pojawiły się pierwsze siwe włosy. Czuł się staro. Nawet Psia Łapa żwawo hasając, zupełnie jakby sam był jeszcze nastolatkiem, mu to wypominał. Kawka zatrzymał się. Wysychająca kałuża była jedyną pozostałością po wczorajszej burzy. Znikała powoli, wchłaniając się w ziemię. Czarny westchnął, mocząc w niej łapę.

Może powinien odwiedzić Klan Wilka. Ostatnio coś Klan Gwiazd się na nich gniewał. Kawka zastanawiał czym Wróbelek im tak podpadł. Spojrzał niechętnie w stronę lasu. Po płonącej kotce chyba jednak wolał się trzymać otwartych terenów. Postawił niepewnie łapę na polanie. Smród królików uderzył w jego nozdrza. Skrzywił się. Miał nadzieję, że Burzowa Noc nie śmierdziała tak samo.

— Ej! To ten przybłęda z kiedyś! Ten bez uszu! — rudy wojownik wyskoczył jakby znikąd.

Kawka spojrzał na niego zaskoczony. Nie tego się spodziewał. Rudy prychnął na niego, wyciągając pazury. Jego pomarańczowe ślipia płonęły gniewem. Kawka zrobił krok w tył. Może i byli w podobnym wieku, ale rudzielec wyglądał na o wiele lepiej odżywionego.

— Może to nasz morderca...? Burzowa Noco! Weź się pospiesz! — warknął za siebie.

<Burza?>

Od Burzowej Nocy Cd Kawki

*nie wiem kiedy ok?*

Niebieska obserwowała otoczenie. Czuła kogoś, nawet bardzo dobrze. Jednak przez obecność rudego kocura obok nie mogła się skupić. Jej interakcje z wojownikiem starała się ograniczyć trochę, bo oboje mieli dość awanturnicze charaktery przez co dochodziło do różnych bójek czy awantur. Zaczęła czuć wyraźny trop po pokazaniu śladu zapachowego przez Wiewiórczego Pazura. Rozpoznała zapach. W jednym momencie przez jej umysł krążyła tylko jednak rzecz “Kawka żyje?”. Martwiła się o czarnego strasznie i problemy jej nasiliły się ostatnio. Nie wiedziała, czy kocur żyje i miała ogromną nadzieję, że zapach nie zaprowadzi ich do trupa. Poszli oboje za zapachem i znaleźli. Zauważyła tylko jak czarny kot uciekał. Drugi z wojowników chciał się zerwać i pobiegł kawałek, jednak zatrzymał się i obrócił głowę w kierunku dotychczasowej nory.

– Co tak stoisz? Musimy go pogonić! – warknął kocur.

– Nie. – syknęła ostro. – Nie będziemy nikogo gonić.

– A co? Może go znasz? Dlatego pewnie bronisz mu tyłka.

– Nie bronię. – warknęła oburzona. W głębi serca wiedziała coś innego jednak próbowała udawać, że stosuje się kodeksu. – O kodeksie zapomniałeś?

– Pamiętam właśnie nie, co to ty. Mamy bronić granic! A ty pozwalasz samotnikom łazić po naszym terenie?! W takim razie słabo patrolujesz. – Brązowooka położyła uszy na głowę. Zapomniała. Nie chciała przyznać przed nikim, że znała Kawkę, spojrzała na to, co zostawił kocur i westchnęła.

– Zabił nam zwierzynę, mamy, chociaż co przynieść do obozu. – mruknęła, próbując zmienić temat. Zmrużyła oczy, patrząc na kwiatka, nie rozumiała, po co kocurowi kwiatek. I to w dziobie kawki, dla niej te dwie rzeczy się nie łączyły.

– Nie zmieniaj tematu. – syknął. – Złapaliśmy go bez problemu i pokazali mu siłę klanu Burzy, a teraz będzie pewnie częściej tutaj wracać.

Burzowa Noc skrzywiła się, wiedziała, że były wojownik klanu Wilka wrócił w jakimś celu. Jednak po chwili myślenia zdała sobie sprawę, że chciał przeprosić? Sięgnęła pamięcią i przypomniała sobie ostatnie niezadowalające wymiany zdań.

– Nie będzie wracać, samotnicy nie są głupi przecież. Zdał sobie sprawę pewnie, że nie ma, po co wracać, bo wojownicy pilnują i tyle.

– Właśnie nie zdał sobie sprawy, bo nie pokazaliśmy mu tego. – syknął.

– On nawet nie miał uszu, wyrwałbyś mu ogon czy co? Miał jeszcze blizny na mordzie, więc takiemu nawet nic nie zrobisz. Do tego jakiejś dziwnej budowy był, z wyglądu trochę jak Wilczak.

– A co tak mu się przyglądałaś? – mruknął podejrzliwie. Kotka popatrzyła się w bok. Popełniła błąd. Zapomniała, że zna Kawkę za dobrze.

– Eeee no ten. – zaczęła niepewnie. Plątał jej się język.

– Ten? – Popatrzył na nią zdenerwowany.

– Wracajmy. – odpowiedziała tylko. Chciała to przemyśleć. To było … ciężkie.

*** 

Niebieska zaczęła tęsknić za Kawką. Nie widziała go dawno, szybciej jakaś czarno-biała samotniczka jej się napatoczyła, niż przyjaciel. Albo i ona za dużo nie szukała? To było bardzo możliwe, nie miała czasu. Piaskowa Gwiazda była wymagająca i ostra. Bała się, że jakieś potknięcie będzie u niej karane bardzo srogo, a losu Szepczącej Duszy nie chciała podzielić. Chociaż nie lubiła kotki i w pewnym sensie się cieszyła, że ma przyzwolenie na atakowanie jej na ich terenach. Taką trochę nagroda nie? Aktualnie kotka postanowiła, że pójdzie zapolować, a bardziej takie wytłumaczenie zrobiła, gdyby ktoś się jej zapytał czemu wychodzi z obozu. Była pora zielonych liści, więc z upolowaniem czegokolwiek nie powinno być problemu dzięki czemu nawet potem mogła próbować na szybko coś złapać, gdyby dłużej szukała czarnego. W poszukiwaniu samotnika odrzuciła z góry granicę z rzeką i nocnikami. Nikt tam nie chciał żyć, bo rzeka niebezpieczna, a nocniaki śmierdzą. Mocno śmierdzą, chociaż wiedział to każdy. Została jej granica z klanem Wilka i z terenami niczyimi.

Może wrócił do swojego klanu? – Była to jej jedna z głośniejszych myśli. W końcu mógł wrócić do rodzinnego klanu, ale chyba wtedy by jej o tym powiedział prawda? Byli przyjaciółmi, więc pewnie tak. Chociaż skierowała swoje łapy w kierunku terenów niczyich. Chyba tam były najbardziej sprzyjające warunki na życie jako samotnik jej zdaniem. Chwilę dłuższą zajęło jej dojście do okolic granicy, nie było to blisko, a tereny klanu Burzy niebyły małe bardzo. Usiadła na chwilę, w końcu lepiej, by teraz odzyskała siły niż, potem gdy będzie musiała wracać i tłumaczyć się. Ziewnęła, próbując dodatkowo się rozbudzić, nie było za późno i chciało jej się po części spać. Nigdy nie należała do porannych ptaszków, które pierwsze wychodziły z legowiska, wręcz odwrotnie, zazwyczaj na końcu wychodziła. Myśli przerwał jej szelest. Od razu obudził w niej czujność i rozejrzała się szybko. Wstała sprawnie i próbowała zlokalizować źródło hałasu. Dochodził on prawdopodobnie zza granicy, więc mogła być spokojniejsza. Odetchnęła lekko. Po chwilowej obserwacji zauważyła sprawcę hałasu, nie widziała dokładnie sylwetki jednak był to dość chudy kot goniący mysz.

Niedorajda, jak oni mogą tak żyć. – pomyślała. Nie mogła jednak odpocząć, bo nie wiedziała, czy samotnik nie wejdzie na ich tereny i czy nie będzie to Kawka. Nie. Próbowała sobie wyjaśnić w głowię, że to pewnie nie on. Obserwowała dalej kota i zobaczyła, że przestał biec, prawdopodobnie złapał swoje śniadanie. Zmrużyła oczy, tak bardzo chciałaby to był on. Jej przyjaciel, najbliższy jej kot i jedyny który ją rozumiał bez problemu. Podeszła bliżej granicy by sprawdzić. Było to skrajnie nieodpowiedzialne i głupie. Mógł być to groźny samotnik z walką, którego mogłaby wyjść z poważnymi uszkodzeniami.

– Kawka-a? – zapytała niepewnie. Nie wiedziała dlaczego to robiła, a robiła coś ryzykownego. Po chwili nabrała pewności siebie więcej. – Kim jesteś? I co robisz niedaleko terenów klanu Burzy? – walnęła swoją formułkę, gdy spotykała obcych. Usłyszała kroki, więc cofnęła się trochę w tył.

– Nie poznajesz-z? – usłyszała znajomy głos. Poczuła, że serce mocniej jej walił. To on! Tak to on! Najchętniej, by przybiegła do niego i zaczęła biegać z radości.

– Poznaj-e swój-ego przyjaciela ocz-ywiście idi-ioto. Dawno-o ciebie-e nie-e widziała-am. – czuła, że język jej się plącze ze stresu.

– Dawno-o? Bardzo-o dawno-o. Nie była-ś na ostatnim-m zgromadzeniu-e?

– Nie było-o mnie. – Dziwnie się czuła w towarzystwie kocura. Jakoś specyficznie. – Piaskowa-a Gwiazda wybiera nielicznych-h. Ale mam dobrą informację-e. Kotka-a którą trzymałeś-ś, kiedy-ś, kiedy-y pluła-m mat-ce na pyś-k, pamiętasz ją-ą? Wywali-ła ją z-z klanu. – powiedziała zadowolona. Postanowiła, że zacznie jakoś rozmowę normalnie, jak z przyjacielem. – A-a co-o u-u ciebie?
<Kawka? Zastój "lekki"> 

Od Kawczego Lotu (Kawki) CD. Burzowej Nocy

Patrzył na kotkę w osłupieniu. Nie rozumiał nic z tej chaotycznej wypowiedzi. Trzepnął ogonem. Martwiła się o niego? Chyba w głowie się jej pomieszało. Skoro tak się niby martwiła mogła się bardziej zaangażować, a nie siedzieć na tyłku w swoim wygodnym legowisku! Nie miała pojęcia co się u niego dzieje. Nic o nim nie wiedziała! Miała jedynie swoje idiotyczne wyobrażenie jego ze Zgromadzenia, kiedy akurat miał dobry humor. Gdyby poznała go od gorszej strony na pewno by się od niego odwróciła. Jeszcze bredziła mu o jakimś nie kochaniu go. Dobrze o tym wiedział. Wraz z jego matką odszedł ostatni kot jaki go kochał. A Burzowa Noc jeszcze śmiała mu to wypominać. Wbił pazury w ziemię.

— Pająki ci łeb zasnuły. — stwierdził, próbując się nie trząść.

Na pysku szarej pojawiło się jeszcze większe zmieszanie.

— Co? — wydobyło się z jej pyska głucho.

— Pstro! — warknął kocur. — Liczyłem, że jesteś inna! Ale jesteś taka jak wszyscy!

— O czym ty mówisz, lisi bobku! — syknęła. 

Kawka pokręcił łbem nerwowo. Emocje buzowały w nim. Sam nie był pewny co właściwie czuje. Lęk, gniew czy smutek. Były teraz nie do odróżnienia. Wbił wzrok w kotkę i prychnął z pogardą. 

— A teraz udajesz głupią! Typowe. 

— Ogarnij się! — wrzasnęła kotka. 
Kawczy Lot otworzył pysk, ale Burzaczka kontynuowała. 
— Nie rozumiesz, że martwię się o ciebie?
— Wca...
— Nagle znikasz bez śladu i mam być zadowolona?! — przerwała mu. — Że znoszę twoje humorku na pokaz czy co?!
Jej zjeżony ogon chodził nerwowo na prawo i lewo. 
— Nie! Lubię cię, uznaje cię za najbliższego mi kota, wiesz?! Jak mówisz mi, że jestem taka jak wszyscy to co masz na myśli?! Tak samo mam w ogonie twoje życie niby?! — wrzasnęła kotka. 

Kawka położył ogon. Wzrok wbił w ziemię. Nic nie rozumiała. Nic o nim nie wiedziała. 
— Tak samo mam w ogonie twoje życie niby?! 

— Tak! Tak! Na ostry i ciernie tak! — krzyknął, bijąc wściekle ogonem o ziemie. — Poza tym nic o mnie nie wiesz! Gdybyś... Gdybyś mnie znała to już dawno byś mnie zostawiła! — wrzasnął. 

Niechciana łza spłynęła mu poliku. Znów to zrobił. Zniszczył kolejną relacje z ważnym kotem. Już nie było odwrotu. Za późno na przepraszam. 

— Tobie naprawdę się we łbie poprzewracało. — mruknęła kotka. 

Otworzyła pysk, by coś jeszcze dodać, ale Kawczy Lot na to nie pozwolił. Nie spoglądając na kotkę, ruszył w stronę granicy Klanu Wilka. 

— A ty gdzie frajerze? — wrzasnęła kotka, biegnąć za nim. 

— Zostaw mnie!

— Zapomnij!
Kawczy Lot gnał ile sił w łapach. Burzowa Noc także. Niebezpiecznie szybko zbliżała się do kocura. Jednak wraz z przekroczeniem przez niego granicy zatrzymała się. 
— Jesteś skończonym idiotą! — wrzasnęła. 

* * *

Pysk Burzowej Nocy był ostatnią rzeczą jaką zobaczył. Kawka obudził się gwałtownie. Kropla rosy upadła prosto na jego nos zbudzając go ze snu. Niezadowolony schował pysk pod łapami. Wraz z nadejściem pory nowych liści świat odżywał, a złapanie zwierzyny nie było już takim wyzwaniem. Ptaki radośnie ćwierkały. Nieuważnie stąpały po ziemi zalecając się do samic. Były idealnym łupem dla głodnego Kawki. 
Kocur skradał się właśnie do jednego osobnika zajętego walką z dżdżownicą. Mimowolnie oblizał pysk na samą myśl o posiłku. Po ciężkiej porze nagich drzew schudł mocno. Żebra nadal były widoczne pod umorusanym futrem. Ptak odleciał. Zdezorientowany Kawka rozejrzał się. Napotkał się z brązowymi ślipiami. Duże i pełne złości przyglądały się mu. Kocur szybko rozpoznał kto to taki. Ona z resztą też. Zjeżyła się. Nim jednak zdążył otworzyć pysk ruszyła w przeciwną stronę. Kocur za nią. 
— Ej! Czekaj. Spłoszyłaś mi zwierzynę!
Kotka nie reagowała. Jedynie przyspieszyła kroku. Kawka nie poddawał się. 
— Chyba jesteś mi coś winna! Ej! — wrzeszczał za nią. 
Dobiegli do sędziwego dębu. Jego potężne gałęzie powoli wypuszczały młode liście. Liliowa zatrzymała się. Wpatrywała się w korę parę uderzeń serca po czym się odwróciła w jego stronę. Zmierzyła go wzrokiem. 
— Wilk bez uszu pozbawiony jest też honoru. — szepnęła, latając wzrokiem po całej okolicy. 
— Co? 
Kawczy Lot nic z tego nie rozumiał. Jedynie wpatrywał się tępo w kotkę. 
— Przeznaczenie splącze ci łapy. A wraz z nimi rozum. — mamrotała coś do siebie. — Jedynie Bóg Słońca cię zbawi. 
Wpatrywali się jeszcze uderzenie serca w siebie aż kotka dała w długą pozostawiając Kawkę pytaniami, na które szybko nie odnajdzie odpowiedzi. 

* * *

Zerkał na znajdujące się po drugiej stronie rzeki tereny Klanu Burzy. Mimowolnie wypatrywał tam szarego futra. Wcale nie tak, że za nią tęsknił. Nie miał już za czym tęsknić. Wraz z ostatnią kłótnią pogrzebał ich przyjaźń. Nie było szans, że Burzowa Noc będzie chciała spojrzeć mu w pysk. Nie była taką słodką idiotką jak Różana Słodycz. Westchnął, spuszczając wzrok na łapy. Rzadko zapuszczał się na tereny lisów. Zazwyczaj nie miał powodów. Dziś jednak cicho tłumiąca się w nim nadzieje, że spotka Burzę przeważyła szalę. Lecz Klan Gwiazd pokrzyżował mu plany. 
W głowie wciąż miał słowa wariatki z lasu. Zastanawiał się czy miały jakiś sens. Czy jest możliwe, że rzeczywiście jakoś odnosiły się do jego przyszłości. 
— "Wilk bez uszu..." — szepnął do samego siebie zmętnię. 
Kim był ten cały Bóg Słońca? Kawka nigdy o nim nie słyszał. Leśne klany wierzyły jedynie w Klan Gwiazd. 
— A ty znów chcesz wpaść w lisią paszczę? — zawołał znajomy piskliwy głos. 
Kawka odwrócił się, by ujrzeć cynamona. Psia Łapa przyglądał mu się z powalonego pnia. Czarny położył ogon. Zawiódł się, sądząc, że ktoś inny skrywa się za jego grzbietem. 
— Nie tak powinna wyglądać twoja mina, gdy widzisz kogoś kto uratował ci życie. — stęknął staruszek. 
Kawka cicho westchnął, krążąc wzrokiem wokół własnych łap. Nie miał dziś ochoty na sprzeczkę z Psią Łapą. Cynamonowy, jak sam cętkowany uważał, był bardziej doświadczony życiowo od niego. Może zgodziłby się odpowiedzieć na parę niewinnych pytań czarnego. Może wiedział kim była ta liliowa wariatka? Albo przynajmniej Bóg Słońca...? A może znał się trochę na kotkach? Kawka spuścił wzrok zażenowany. Już sama myśl o zapytaniu kocura była... ciężka. Zaczął grzebać łapą w ziemi, zerkając na samotnika.  Serce mimowolnie mu przyspieszyło. Czym się tak denerwował? Przecież to tylko niewinne pytanie. Psia Łapa nie nakrzyczy na niego za to. 

— Co ci? Język ci odcięli? Robaków dostałeś? — mruknął Psia Łapa.
— Masz kogoś? — wypalił w końcu Kawka. 
— Co? 
— W sensie... Nieważne. — zrezygnował. — Zapomnij o tym. 
Samotnik spoglądał na niego trochę zdziwiony. Chyba nie za bardzo wiedział co powiedzieć, gdyż jedynie wpatrywał się w niego tępym spojrzeniem. 
— Nie obraź się, ale wolę kotki. — ciągnął Psia Łapa. 

Kawka zawstydzony wbił wzrok w ziemie. 
— Ja właśnie też. — wypalił czarny, siadając. 

Na pysk cynamonowego wkradł się lekki uśmiech. Jego roześmiane ślipia posłały mu sprośne spojrzenie. 

— A więc o to chodzi.
Kawka nieco zmieszany spojrzał na niego. 
— Nie jestem pewny, czy mamy to samo... — zaczął Kawka. 
— Wystarczy, że ja jestem. Przynieś mi trzy myszy to może zastanowię się, czy ci pomóc. — miauknął Psia Łapa, kładąc się leniwie na konarze. 
Kawka niechętnie zgodził się na te warunki. Ruszył ku potokowi, licząc, że nie napracuje się na marne. 

* * *

Ulizany jak nowonarodzone kocie kręcił się niespokojnie na granicy z Klanem Burzą. Rozglądał się niespokojnie za niebieską wojowniczką, ale nigdzie nie było jej widać. Wpatrywał się na swój marny łup na przeprosiny. Niewielki czarny ptak z drobniejszym kwiatem. Według Psiej Łapy kotki lubiły prezenty z głębszym znaczeniem. Kawka nie znał się na kwiatach, więc jedynie łudził się, że to znaczenie będzie odpowiednie. 
— Czujesz to? To chyba samotnik. — niski głos rozległ się po polanie. 
Kawka pospiesznie skrył się w krzaki. Nie zdążywszy pochwycić swojego podarunku dla Burzy jedynie smętnie na niego spojrzał przez gałęzie krzewu. Najwyżej będzie musiał upolować drugiego ptaka. Z kwiatkami będzie gorzej. Niewiele teraz ich rosło. Westchnął cicho niepocieszony. 
— Był tu niedawno... 
— I co chcesz go teraz ścigać? Powodzenia ci życzę, Wiewiórczy Pazurze. — prychnęła wojowniczka. 
Sierść stanęła na karku Kawki. Burzowa Noc na razie go nie zauważyła. Podobnie jak jego podarunku. Dwójka Burzaków zaczęła kręcić się po okolicy. 
— Ej, Burza. Chodź tu. — miauknął rudy kocur.
— Nie wołaj mnie jak psa. — syknęła kotka. — Czego? 
I znaleźli. Kawka nie miał pojęcia jaki wyraz pyska ma wojowniczka. Miał nadzieję, że jedynie nie zrozumie tego źle. Szybko wyskoczył z krzaków biegnąc prędko w stronę lasu. Pozostawiając dwójkę wojowników z martwym kawką i niewielką konwalią w dziobie. 

<Burza nocna?>

12 pkt

Od Burzowej Nocy Cd Kawczego Lotu

Gdzie ten głupek? Nie, że go lubię, jednak gdzie on? Chce z nim pogadać. Wygłupiać się. Tęsknie trochę, tylko inaczej, niż za Siostrą. Nie. Nic do niego nie czuję, po prostu nie chce dlatego debila źle. Sam sobie nie poradzi przecież, z jego szczęściem to już pewnie ma napiętku z rodzeństwem. Zatrzymuję się na chwilę i obracam głowę w stronę granicy. Nie widzę już jej, jednak nie pojawił się dziś. Polowałam dość długo przy niej, powinien wyjść. Spotkałam patrol Wilczaków do tego, i musiałam się jakiejś wojowniczce, że królik wpadł na ich tereny i czekałam, aż wróci. Głupio to musiało brzmieć. Kocham życie.

– Idziesz? Słyszałem, że musisz posprzątać dziś, zabawne.- mówi poważnie Wiewiórczy Pazur. Mogę mu coś zrobić? Naprawdę, to by było cudowne. Jednak życie jako samotnik pewnie jest słabe.

– Idę, i nie słuchaj tyle, bo uszy ci zwiędną.- odpowiadam po chwili i obracam głowę w kierunku swojej trasy.

***

Teraz to on jest idiotą, że nie chce się spotykać z takim cudownym kotem jak ja? Kawczy Lot musi mieć coś z łbem. Wyślę go do medyków. Może nie moich, ale jego, mają tam kogoś. Mówił coś, że mają tam medyka, no to będzie miał wycieczkę. Stop. O czym ja myślę? Przecież to mój wróg, chyba. Tylko ja za często o nim myślę, jak to by było żyć w jednym klanie. Lepiej bym miała, przyjaciel w klanie, nikt by mi nie zarzucał, że śmierdzę Wilczakami. Tłumaczyć się znowu nie chce, bo już raz dostałam reprymendę. Panu rudemu głupkowi coś się nie podobało.

– Jeżeli go dziś nie będzie to mu nakopię następnym razem.- mówię cicho i idę w stronę granicy. Rozglądam się po kilku uderzeniach serce. Jest! No to bójki nie będzie.

— O, Kawczy Locie. Dawno cię tu nie było, co? — patrzę na czarnego kocura.

— J-jakoś zeszło. — mruknął. — Moja uczennica zawala trening…

— O ja też mam ucznia. — odpowiadam mu dumnie. — Hm…

On próbuje mnie wkręcić? To nie powód! Ja się martwię, a on nic. Może jego brat ma dzieci?!

— Coś się stało? Twój brat już powiększył ród, że jesteś taki zestresowany?- mruczę miło.

— Wczoraj jedna wojowniczka próbowała mi wmówić, że jestem… — przerwał zawstydzony. Jaki? Chory? Wredny? Chamski? Niewychowany? Jaki do cholery?

– Jaki? Może myśli, że masz coś z głową?- mruczę śmiejąc się cicho. Sam chciał.

– Chyba ty. - odpowiada kocur bez uszu.

– A możliwe, wiesz ostatnio o tobie myślę dużo. Wszedłeś mi do łba wiesz! I martwiłam się debilu! Podobno podobnie wygląda miłość … jednak to nie ona, prawda Kawka? Nie myśl sobie, że ciebie kocham! Bo to nie prawda, chyba.- odwracam wzrok zmieszana. Czemu ja to mu mówię? Durny charakter, okropieństwo. Co jak mi nie uwierzy? Uzna, że go kocham, nie daj klanie Gwiazdy.

<Kawczy Locie? Burze nie umie gadać o emocjach.>

Od Kawczego Lotu CD. Burzowej Nocy

Wałęsał się bez celu koło granicy z Klanem Burzy. Może z celem. Nieważne. Zerkał nerwowo co rusz na polane. Bez skutku. Szarego futra nie było. Trzepnął ogonem. Głupi Burzak. A on się tu specjalnie pofatygował, by sprawdzić, czy wszystko z nią okay. Niewdzięcznica. Na widok szarego futra postawił ogon. 
— Te Burzaku, uważaj jak leziesz. Granica za chwilę. — warknął do niej złośliwie. 
Kotka oderwała wzrok od podłoża i spojrzała na niego. Uśmiechnął się wrednie. 
— Hej Wilczaku od przemyśleń, jak idzie ci z powstrzymywaniem twojego brata przed posiadaniem rodu? Tylko szybko, bo muszę ogarnąć jeszcze karę. — mruknęła rozbawiona kotka. 
Widząc, że mu się przygląda położył resztkę tego co mu pozostało z uszu.
— Jakoś. Chyba faktycznie jest gejem. Ostatnio dziwnie się kręci ze Modrzewiową Korą. — odpowiedział niemrawo. 
Zaskoczyła go wieść o karze kotki. Czyli jednak Morka Gwiazda umiał pokazać pazurki. 
— Co się tak gapisz? — mruknął. — Zabujałaś się? 
Kotka zjeżyła sierść na grzbiecie. 
— Chciałbyś, Wilczaku. — miauknęła. 
Kawczy Lot zaśmiał się cicho. Była coraz lepsza w odgryzaniu się. Nic dziwnego. W końcu uczyła się od mistrza. Uśmiechnął się wrednie. 
— No chyba ty. 
— Bratankowie zaczęli cię uczuć odgryzek? — zaśmiała się niebieska. 
Pokazał jej język. 
— Stój. — miauknęła nagle. — Chyba... chyba coś tu masz. — wskazała na jego grzbiet. 
Wojownik zamarzł. Jego łeb wypełnił się jednym słowem. Robal. Spanikowany pomodlił się do przodków i powoli odwrócił, łeb by spojrzeć w tamtą stronę. Nic tam nie było. Spojrzał zły na Burzaczkę, która już ledwo powstrzymywała się od śmiechu. 
— Ty szujo! — wrzasnął na nią. 
— G-gdybyś tylko... gdybyś tylko widział swoją minę... — wymiauczała ledwo co, łapiąc łapczywie powietrze pomiędzy salwami śmiechu. 
Kawczy Lot zjeżył się i skoczył na kotkę. Mała burzacka gnida. Za kogo ona go miała, żeby robić go w takie maliny. Przyszpilił kotkę do ziemi. Niebieska zdezorientowana spojrzała na niego ocierając roześmiane ślipia. Już nie pamiętał kiedy widział ją taką szczęśliwą. Dziwny skurcz złapał go w żołądku. Uciekł pospiesznie wzrokiem od wesołych brązowych ślip. 
— Będziesz rzygać? Proszę nie na mnie. — miauknęła w miarę poważnym głosem. 
— Głupia jesteś. Ja nie rzygam. — mruknął podniośle, schodząc z niej. 
— A ja nie sram. 
Kocur odwrócił się w jej stronę zaskoczony. Jednak wyraz pyska kotki szybko zapewnił go w przekonaniu, że to nie prawda. Trzepnął ogonem. 
— Jaką karę dostałaś za twoją akcje? — zmienił temat. 
Wolał nie wnikać w tajemnice wypróżniania się kotek. 
— Mam więcej obowiązków. I tyle. Ale Szepcząca Łapa została zdegradowana. Znów gnije w kociarni. — mruknęła, unosząc ogon. 
Kawczy Lot uśmiechnął się lekko. 
— Nie wiesz, że to nieładnie cieszyć się z czyjegoś nieszczęścia. 
Burzowa Noc wywróciła ślipiami. 
— Chyba mogę sobie pozwolić na mały grzech. I tak mojej matki nie przebiję. — mruknęła ciszej z ledwo wyczuwalną złością. 
Wbiła wzrok w łapy, otulając się ogonem. Wilczak przyglądał się jej kątem oka. Dopiero gdy ta podniosła łeb, szybko uciekł wzrokiem gdzieś indziej. 
— Może kiedyś dorwiemy ją na granicy z Ryjojadami. Czasem się tu ich medycy zapuszczają po ziółka. I na spokojnie znów wyjaśnimy sprawę. Bez wkurzających gówniarzy. 
Burzowa Noc na tą myśl rozchmurzyła się trochę. 
— Dobry plan. Jak tylko ją wyczujesz to krzycz. 
— Spokojnie. Smród Rybojadów jest dobrze wyczuwalny. Poczujesz go nawet ze swojego obozowiska. 
— Wierzę ci na słowo. A teraz wybacz, ale jeśli zaraz nie posprzątam kociarni będę mieć na sobie oddech wściekłej Trzciny. Pa!
— Pa. — mruknął cicho. 
Spotkanie z kotką zdawało się trwać sekundę. A tyle wschodów słońca się nie widzieli. Jakaś część głęboko w nim była z tego powodu głęboko niepocieszona. Kawce nie za bardzo podobała się ta dziwna część jego. Nie umiał jej stłumić, ani spełnić jej oczekiwań. Trzepnął ogonem. Spojrzał po raz ostatni na oddalającą się kotkę i wrócił do obozowiska.

* * *

Wpatrywał się w górkę ziemi. Parę uschniętych kwiatów leżało na niej. A Mały Wilk pewnie gnił jak one pod ziemią. Kawczy Lot trzepnął ogonem. Siedział przed grobem brata, nie wiedząc za bardzo co powinien zrobić. Nie sądził nigdy, że kiedyś zabraknie mu tego paskudnego pyska czy jego wyzwisk. Westchnął cicho, odchodząc od grobu. W lesie panowała cisza. Ptaki zdawały się ucichnąć, a tupot łap zanikł. Kawczy Lot spojrzał niepewnie w stronę granicy z Klanem Burzy. Burzowa Noc straciła siostrę. Dziwne pragnienie porozmawiania z nią o tym pojawiło się w głowie kocura. Kawka szybko odrzucił tą myśl. To byłoby głupie. Poza tym kotka na pewno właśnie tego chciałaby słuchać podczas ucieczki od obowiązków. Jego głupiego lamentu za bratem, którego przecież tak nienawidził. Uderzył ogonem o ziemie. Z każdym uderzeniem serca coraz bardziej kusiło go wybranie się na granicę. Istniała w końcu szansa, że kotka go przy... Zaraz. O czym on myślał. Pokręcił energicznie łbem, wyrzucając tą myśl z siebie. Obkręcił się w wokół własnej osi nerwowo. Spojrzał na grób brata. Pewnie nawet w Klanie Gwiazd wyzywał go od mysich larw i uważał za lepszego. Prychnął. Już sam nie wiedział co ze sobą zrobić. Niepewnie ruszył w stronę granicy. Las powoli zaczynał się rozrzedzać. Polana była już niemal widoczna. Kropla wody uderzyła go w nos. Uniósł wzrok ku niebu. Ciemne chmury tańczyły po niebie. Złowrogi odgłos wydobył się z jednej z nich. Nie minęło uderzenie serca, a deszcz runął. Uderzał w złości o ziemię, tworząc jeszcze większe błoto. Kawczy Lot niezgrabnie przeskakiwał pomiędzy kałużami. Woda ciekła mu z sierści nieprzyjemnie. Nim znalazł schronienie minęła dłuższa chwila. Widząc niedużą norę, pospiesznie się do niej wcisnął. Zmęczony i z zdyszany spojrzał na niebo. 
— O co ci chodzi? — zapytał chmur. 
Nie dostał odpowiedzi. Skulił się bardziej, chcąc jakoś ogrzać. Dreszcze nieprzyjemnie przebiegały przez jego ciało. Czuł się marnie. Było mu zimno w cholerę i źle. Nawet na głupie spotkanie nie mógł wyjść. Głupi kaczko-wąż pewnie to wszystko zaplanował. I uśmiechał się teraz wrednie w tym całym zasranym Klanie Gwiazd, patrząc na jego nieszczęście. Wbił pazury w ziemię. 
— Wcale za tobą nie tęsknię, drobny zasrańcu! — wrzasnął w stronę nieba. 
Odpowiedział mu grzmot. Przemoknięte futro na ciele kocura zjeżyło się. Mały Wilk wygrał tą kłótnie. 

* * *

Spoglądał na toczące się w obozowisku życie. Nikt nie zwracał na jego większej uwagi. Koty przechodziły zajęte sobą. Puszczykowy Krzyk pewnie znów uganiał się za Różaną Słodyczą, a Północny Mróz wpatrywała się gdzieś w gwiazdy. Położył pysk na łapach. Nudził się. Życie stało się rutyną. Taką najnudniejszą. Dzień w dzień to samo. Rano wstawał, nocą szedł spać. Od paru księżyców nie zbliżał się do granicy z Klanem Burzy. Zawsze coś się działo. Albo jego żołądek odmawiał mu posłuszeństwa, jakby mieszkała tam cała rodzina myszy, albo ktoś się pojawiał znikąd, czy deszcz zaczynał padać. Klan Gwiazd dawał mu widoczny znak, że nie powinien się z nią spotykać. Ale nie miał pojęcia czemu. Nic z tego nie rozumiał. Tak samo czemu kotka tak często wkradała się mu w sny. Czasem nie spał przez to. Koszmary były niczym przy tym. Westchnął i otulił się szczelnie ogonem. Widząc przed sobą parę łap, uniósł niepewnie łeb. 
— Hm? 

Różana Słodycz dosiadła się do niego. 
— Wiem co ci. — westchnęła, klepiąc go po grzbiecie ogonem.
Kawczy Lot spojrzał na nią zdziwiony po czym znów wbił wzrok w łapy. 
— Nie wiesz. 
— Wieem. Dobrze pamiętam ten wzrok. Zdradzisz mi która to? —poprosiła, uśmiechając się lekko. — Może jakoś poradzę. 
Wojownik, który wcześniej próbował ją zignorować teraz trochę zagubiony spojrzał na kotkę. 
— Co? — mruknął. 
Kocica uśmiechnęła się. 
— No która wpadła ci tak w oko? — miauknęła. — Może Jastrzębi Podmuch? Albo Pierzasta Mordka? Wiesz, że mi możesz zdradzić. 
Kawczy Lot zerwał się na łapy oburzony. O co ona go podejrzewała. Skąd w ogóle jej ten pomysł uderzył do łba. 
— Nikt. — prychnął. 
— Przecież widzę jak błądzisz ślipiami po obozie. Nie musisz mi mówić. Chce ci tylko pomóc. Czasem jakiś kwiat, czy miły gest może dużo zrobić. — mruknęła. 
Kawczy Lot poczuł jak robi mu się za gorąco. 
— To się mylisz. Przykro mi. Kobieca intuicja cię zawiodła. Idę. — wydukał i odmaszerował pospiesznie. 

* * *

Stał na granicy z Klanem Burzy. Odważył się i przyszedł. Sam nie wiedział co tu dokładnie robi. I jak wytłumaczy tak długie znikniecie. Potrząsnął szybko łbem. On nie musiał się jej z niczego tłumaczyć. Byli obydwoje kotami z innych klanów. Miał dużo na głowie i tak wyszło. Jeśli nie zrozumie to jest mysim móżdżkiem. Trzepnął ogonem. Coś jej nie było. Może to przez karę. Może siedział tu na marne. Tylko robił z siebie debila. Uderzył ogonem o ziemie. Nie rozumiał czemu tak się denerwuje.
— O, Kawczy Locie. Dawno cię tu nie było, co? — usłyszał znajomy głos. 
Podniósł łeb, by ujrzeć Burzową Noc. 
— J-jakoś zeszło. — mruknął. — Moja uczennica zawala trening...
— O ja też mam ucznia. — miauknęła dumnie. — Hm... 
Kocur niepewnie na nią spojrzał. Burzaczka zmrużyła ślipia. 
— Coś się stało? Twój brat już powiększył ród, że jesteś taki zestresowany?
Kawczy Lot zaśmiał się nerwowo. 
— Wczoraj jedna wojowniczka próbowała mi wmówić, że jestem... — urwał zawstydzony. 

<Burza?>

Od Burzowej Nocy Cd Kawczego Lotu

*Dawno temu* 

Patrzę rozbawiona na czarnego wojownika. Czego on się boi? Robaczki są fajne!

– Boisz się? Śmieszne, “wielki wojownik” boi się robaczka?- Śmieje się głośno.

– Zdejmij-j go, nie-e ręczę za siebie.- warczy Kawczy Lot. Przerzuciłam oczami i zdejmuję zębami robaka z głowy starszego. Kładę zwierzątko przy swoich łapach.

– Nazwę ją … Chmurka! Jak kiedyś będę mieć dzieci to nazwę jedno tak!- Dotykam robaczka nosem.

– Co ty myślisz o tych dzieciach.- krzywi pysk kocur.

– Posiadanie kociaków musi być fajne, patrzeć jak dorastają. Nie cieszyłbyś się? Tylko chce być lepszą matką niż moja, durna złamała kodeks. Poza tym ehh nie będę ci tłumaczyć, kocur nie zrozumie.- mamroczę pod nosem.- Co się tak boisz robaczków?

***

Wychodzę z obozu, ona-a nie żyje. Moja siostra, kochana siostra! Jedyny członek rodziny, którego szczerze kochałam. Czemu Gwiazdni są Zabrali? I jeszcze kłóciła się z innym kotem. Na szczęście była to kotka, zakochać się nie mogła.

– Cholerni Gwiezdni, wierzę w was jednak czemu zabieracie MOJĄ rodzinę? Nie znudziło się wam to? Macie tyle kotów do zabrania, że musieliście Stokrotkę? Mogła tyle zrobić, zostać medyczką, być lepszą od matki. Jednak nie, głupi jesteście. Po co ja w was wierzę?- mamroczę pod nosem i zamykam oczy. Nie mogę płakać. Tylko kociaki płaczą. Może jestem kociakiem? Tylko w ciele dorosłego kota? Odpowiedzialna nie jestem, ucznia mam chyba cudem? Może Mokra Gwiazda zlitował się nade mną i dał mi syna siostry mojego mentora. Brakuję mi trochę Śpiewającego Wiesiołka i wspólnych treningów. Opuszczam głowę i kieruję swoje łapy w kierunku “lasku”. Małe to strasznie, jednak kilka drzew jest. Krzaki jakieś. To tego zginęła Tuptająca Łapa, córka Orlikowego Szeptu. Pewnie źle się czuję, posiadanie kociaków jednak nie jest takie fajne. Przez te kilka księżyców to zobaczyłam, posiadać partnera fajne, dzieci nie. Trzeba się nimi opiekować, dbać, urodzić! Dużo kotek zdzierało sobie gardła podczas porodu. Nie, nie, nie. Nie dam się wrobić.

***

No normalnie “kocham” moją rodzinę, mogę jej się wyprzeć? Jest taka możliwość? Są koty które pomogły, by mi zrobić nową tożsamość w klanie? Bym nie była córką medyczki, tylko córką samotniczki z klanu klifu? Choć, by mieć korzenie w klanie jakimkolwiek, a tak to pewnie ojciec to samotnik. Matka nie chciała mi nic o nim powiedzieć, jednak mówiła, że “tutaj jest”, a to było na zgromadzeniu. Więc albo jest z klanu albo samotnikiem, z którym spotykała się na boku podczas zgromadzenia. Oba równie możliwe. Jeszcze durna kara, życia nie mam. Trening, polowanie/patrol, sprzątanie. Piękna rutyna. Na spotkania czasu nie mam, jednak czas na przemyślenia tak. Doszłam do ważnego wniosku, zgromadzenie to dno dna i nie chce tam chodzić. Widzieć ohydną mordę liderów, którzy uważają się za lepszych “mam 9 żyć, słuchaj się mnie” bla, bla, bla. Jak gwiezdni od nich się odwrócą zostaną zerami, nic nie warci. Zakładają własne rodziny, przez to prządek klanu jest zaburzony i rodzina lidera jest faworyzowana. Liderzy nie powinni mieć dzieci, tak jak medycy. Mokra Gwiazda w tej kwestii dobrze robi, jest samotny i szczęśliwy. Klan najważniejszy powinien być dla lidera, jak nie ma kociąt ani partnerki, więc nie traci czasu na takie pierdoły.

– Te Burzaku uważaj jak leziesz. Granica za chwilę. – warczy jakiś głos. Podnoszę głowę. O Kawka, cudowny kompan przemyśleń.

– Hej Wilczaku od przemyśleń, jak idzie ci z powstrzymywaniem twojego brata przed posiadaniem rodu? Tylko szybko, bo muszę ogarnąć jeszcze karę.- śmieje się cicho widząc czarnego. Ostatnio go nie widziałam na granicy. Pewnie był zajęty szukaniem ładnych kotek.

<Kawczy Locie?>

Od Kawczego Lotu CD. Burzowej Nocy

Zdębiał trochę, słysząc pytanie kotki. Jak na złość brat raczył go poinformować, że on i Śnieżne Futro... no ten teges. Wbił pazury w ziemie. Głupi kaczy-wąż. Musiał ją otumanić jakimś ziółkami od Potrójnego Kroku. Jak on w ogóle to zrobił? Przecież bez przednich łap... nie! Nie mógł o tym myśleć. Trzepnął ogonem. 

— Nie. Nie mam. Przecież mówiłem ci, że w moim klanie kotki to tępe kije. Mamy taką Różaną Słodycz... ona serio ma coś nie tak z mózgownicą. Pewnie dlatego, że urodziła się jako pieszczoszka. — prychnął. — Ty pewnie też nikogo nie masz, pani wojowniczko? 

— No wiesz... — odwróciła szybko  głowę. — No nie mam! A chce mieć! Może nie chce bachorów, ale chce partnera! By się mieć komu wyżalić. Ty byś nie chciał mieć?

Kawczy Lot prychnął. Sam nie wiedział czy chciałby, czy nie.

— Po co mi kotka, która tylko by mi stękała nad głową? — mruknął w końcu. 

Widząc wzrok Burzy, dodał. 

— Mówiłem ci, że u nas same kije, a nie kotki. — prychnął. — "Bla bla bla i wtedy tamten tamtemu to, a w ogóle to dziś miałam sraczkę bla bla..." — zacytował jedną.

Niebieska zaśmiała się cicho.

— Faktycznie beznadziejne przypadki. 

Westchnął, siadając. 

— No wiem. I pomyśleć, że się rozmnażają. Zaraz cały Klan Wilka będzie taki tępy. U was też tylko wybitnie inteligentni się rozmnażają? 

— Trudno stwierdzić. — mruknęła. — Może...

— Wiesz co? Walić to. I ich wszystkich. — wszedł w jej słowo. — Czas na sprawdzenie twojej sprawności, pani wielka wojowniczko. — uśmiechnął się złośliwie i cisnął w kotkę błotem. 

Ta odskoczyła. Uderzenie serca wpatrywała się w niego z szeroko otwartymi ślipiami, po czym sama nabrała błoto na łapę i cisnęła nim w kocura. Lepka ziemia uderzyła go prosto w pysk. Obrzydliwy smak ziemi dostał się na jego język i do nosa. Kichnął, ścierając szybko maź. 

— Masz przerąbane! 

— Pierw musisz mnie złapać! — zaśmiała się, ciskając w niego błotem i uciekając. 

Ogon Kawki chodził na boki. Zamrugał pospiesznie i ruszył za kotką. Sprawnie omijał pociski kotki, a niektóre przyjmował na siebie. Liczyła się zemsta, a nie wygląd. Mając ogon Burzowej Nocy tuż pod pyskiem, chwycił za niego i skoczył na kotkę powalając ją. Błoto poleciało na wszystkie strony, brudząc koty. 

— Coś ci się nie udało. — mruknął dumny z siebie, wpatrując się w swoją zdobycz.

— Na pewno? — miauknęła. 

Zaczęła wycierać swoje brudne łapska o jego brzuch. 

— Przesadziłaś. — warknął, nacierając kotkę błotem i mokrymi liśćmi. 

Broniła się, więc obydwoje po krótkim czasie stali się błotnymi potworami. Patrząc z daleka, gdyby nie uszy Kawki, trudno by było stwierdzić które to które. Burzowa Noc zrzuciła go z siebie zadowolona po czym zaczęła się śmiać. 

— No ci? 

— Wyglądasz... wyglądasz... — zaczęła, ale nie mogła przestać się śmiać. 

Kawczy Lot prychnął, odwracając się do niej zadem. 

— Ty na pewno nie lepiej, prze pani Błotnista Noc. 

— Jesteś pewny, Błotnisty Locie? — mruknęła, ściągając liść za ucha. 

Przekręciła łeb, po czym podeszła do niego i włożyła mu dwa mokre liście do uszów. 

— No i proszę. Jak nowe. — stwierdziła. 

— Będę się przez ciebie czyścił przez dwa wschody słońca. — burknął. 

— Myślę, że podobnie. — mruknęła, spoglądając na swoje futro. 

Kawczy Lot już chciał coś syknąć, gdy poczuł, że coś mu pełza po łbie. Znieruchomiał. 

— C-co ja tutaj m-mam? — zapytał, próbując nie panikować. 

Burzowa Noc spojrzała na niego z podejrzeniem.

— Robaka. 

Poczuł jak łapy robią mu się słabsze. 

— Zdejmij go! — pisnął niemal przerażony. 

Kotka uśmiechnęła się wrednie, ale łaskawie zdjęła to paskuctwo z jego łba. Kawka odetchnął z ulgą, wpatrując się z nienawiścią w różową dżdżownicę. Obrzydliwe stworzenie zżrące gówna. Teraz na pewno będzie się mył dwa wschody słońca. Burza zdawała się coś mu wygarnąć, ale Kawczy Lot był szybszy. 

— Nikomu o tym nie mów! Zrozumiałaś? — burknął. — Inaczej obudzisz się łysa jak mój tata! 

<Burza?>

Od Burzowej Łapy (Burzowej Nocy) CD Kawczego Lotu

 Prycham na czarnego. On jeszcze nie został spalony? Jak mi jest gorąco, a on jest czarny!

– A ty nie burzaku? Ja mam, choć cień, a ty tylko na głupiej polanie.- Przewracam oczami. Mnie? Miejsce mojego klanu jest lepsze. Mamy króliki! Takie smaczne.

– Phii mi się żyje dobrze, zimny wiatr jest wtedy zbawieniem. Choć mogłoby popadać, jeszcze moje futro to koszmar w takiej porze.- Oddycham zmęczona już.- Twoje futro wydaje się krótsze, jak ci się z takim żyje? Nie wyglądasz źle.

Śmieje się cicho pod nosem, można zdenerwować go trochę. Bronić się umiem, więc nawet jak by chciał mi coś zrobić to mogę jeszcze uciec. Jednak to by źle wyglądało, że nie umiem się bronić! A potrafię! Walczę pewnie lepiej, niż większość kotów!

– Masz coś do mnie kupo futra? Niby gruby jestem?- Macham ogonem rozbawiona.

– Nie. Nie wyglądasz źle, choć ruszyć byś się mógł. Może pobiegasz? Bo jak ty masz się ruszać? Trening raz na jakiś czas by ci nic nie zrobił, bo będziesz wyglądać jak pieszczoszek! Taki gruby, głupi no jak ty.- Czuje na sobie wściekły wzrok czarnego. Chyba przesadziłam, nie chyba tylko na pewno.- No spokojnie, nie miałam nic złego na myśli! Pieszczoszki są eee czyste? Tak jak ty? Czy coś, nie zabij mnie? Grzecznie sobie żyje!

– Masz szczęście, że mam dobry humor, inaczej byś nie była taka zadowolona z życia.- mówi poważnie.

– Udajmy, że jestem ci wdzięczna, dobra? Co u ciebie?

– Nie twój interes Burzaku.- warczy czarny.

– Burzowa Łapo, a niedługo zapewne będę wojowniczką! I nie wkurzaj się, jak tak miło się pytam, a ty jakiś chamski. Zrobili ci coś? Ten liliowy staruch? Albo twoja siostra? Choć w to wątpię jednak wyglądała groźnie. Masz jeszcze jakieś rodzeństwo?

– Mam. Trójkę starszego i jednego w moim wieku, taki Kaczowąż.

– Kaczowąż? Kto to?- Krzywię się niezadowolona. 

– Mój głupi brat, wygląda jak węzo kaczka! Nie ma łap z przodu i to od małego!

– Jak to? I on jest medykiem … mam racje? Albo starszym?

– Nie. On jest wojownikiem! Rozumiesz? On został wojownikiem!- Patrzę na niego zdziwiona. Jak to? Ja jestem nadal uczniem, a taki typ wojownikiem?!

– Dziwne, bardzo dziwne.

***

Przykucam niedaleko zwierzyny. Muszę złapać tego królika. Nie jest jakiś bardzo chudy, jak na porę opadających liści. Dziwnie jest wiedzieć, że mogę sobie sama wychodzić z obozu, bez pozwolenia. Skradam się powoli do królika, za chwilę zacznie pewnie uciekać. Rzucam się na zwierzynę, jednak, zanim jestem w stanie zacząć za nią biec widzę rudą kupę futra, która zabija zająca. Kto się ośmiela zabrać MOJĄ zwierzynę?! Mierzę kota wściekłym spojrzeniem. W klanie mamy tylko jedną rudą kupę futra która jest wojownikiem.

– To moja zwierzyna!- syczę na kocura. Musiał mnie widzieć!

– Nie zabiłaś jej, więc była niczyja, i by ci uciekła. Bo nie umiesz polować.- syczy Wiewiórczy Pazur. Ja nie umiem polować?! Ja? Poluje pewnie lepiej od niego! Co on myśli sobie? Że, skoro jest kocurem to może więcej? Niech o tym zapomni.

– Poluje pewnie lepiej od ciebie! I była moja, gdyby nie ty to bym ją zabiła! Nie wchodź mi więcej pod łapy na polowaniu, bo ja w przeciwieństwie do ciebie umiem coś robić. Oprócz chwalenia się, co i tak idzie ci źle.- Odwracam się i odskakuje od wojownika. Muszę coś złapać, wstyd wrócić bez zwierzyny. Spokojnie, to tylko głupi kot. Wkurzający, głupi, wywyższający się kot.

– To ja mam zwierzynę, ty nie. Dziwnie się, że zostałaś mianowana na wojownika.- Wysuwam pazury. Nie wypadaj czegoś zrobić “koledze” z legowiska.

– Licz się ze słowami.- warczę pod nosem. Robię głęboki oddech i odchodzę do wojownika. Nie ręczę za siebie jak jeszcze raz mi zwierzynę zabierze. Ulubieniec swojej mamy, kto by go lubił? Nikt!

– Kto mi co zrobi? Jakaś kotka która jest córką Medyczki?- Rozszerzam oczy. Niech on nie mówi o tym! Nie chcesz żadnej kary za zrobienie kotu z własnego klanu, masz ucznia ma wyszkolenie. Nie możesz nic zrobić. Odchodzę od wojownika bez słowa. Muszę złapać jedzenie, odpocząć. A chłód jest coraz mniej przyjemny. Spalone tereny nie ułatwiają polowania. Przechodzę obok granicy z Wilczakami, ich patrole patrzą od pewnego czasu na nas dziwnie. Nie tak jak wcześniej, jak zawsze. Jak by wkurzeni? Trzeba zapytać się kogoś. Kilka drzewek, może znajdę tutaj więcej zwierzyny?

– Trzymaj się swojej graniczy Burzaku, dobrze ci radzę.- warczy jakiś kot. Obracam się w jego kierunku. Może jej?

– Trzymam się swojej granicy, masz coś do mnie?- syczę na nią. To kotka. Teraz czuję. Dziwne, że możemy wyczuć czy to kotka czy kocur.

– Tylko cię informuje, nie podskakuje, bo wy tylko w mowie silni jesteście.- Co ona mówi?! Nie jestem słaba!

***

Z dnia na dzień coraz bardziej wkurza mnie niechęć klanu wilka, wcześniej dało się wytrzymać. Jednak teraz? To jest koszmar! Nie każdy, jednak od tej jednej rozmowy sama straciłam miłe nastawienie do ich. Jedzenie jest coraz mniej, deszcz jest dość często. Ziemi jest sucha. Dobry czas na konflikt z innym klanem.

– Burza ty mnie słuchasz?- Patrzę na Stokrotkę. Miała mi coś tam powiedzieć, nie wiem nie pamiętam.

– Tak, tak, tylko wiesz jestem mentorką i … mam trening do przeprowadzenia i chce iść na krótki spacer! Miłego dnia!- Odchodzę od kotki. Poszłyśmy się przejść jak siostry, coraz mniej czuje z nią to więź co za czasów kociaka. Robię głęboki oddech, powietrze jest … zimne. Gdybym tylko mogła tylko na chwilę wrócić do czasów kociaka.

– Uważaj gdzie leziesz, za chwilę przekroczysz granicę.- Podnoszę wzrok. Kawczy Lot. Granica? Jaka? Zatrzymuje się szybko. Biorę głębszy oddech. Pachnie Wilczakami, racja.

– Ta dzięki, powiesz mi czemu wasz klan patrzy na nas tak krzywo?- Marszczę nos. Niech mi odpowie! Czarny zamiast mi odpowiedzieć odchodzi od granicy. Czemu mnie nie słucha?!- Odpowiedź mi!

– Iglasta Gwiazda zrobił kilka dziwnych zasad związanych z Klanem Burzy.- Kładę uszy. Jak tak można? To przecież dziwne. Nawet mój stary lider takich dziwnych rzeczy nie robi.

– Jak tak można?- Robię krok w tył. To nie jest normalne!- Może tak zrobić? Przecież mój klan jest taki sam jak Klifiaki. Może nie taki sam ale przecież nie jesteśmy gorsi! 

– Słowo lidera jest prawem, nie dziwię się, że jesteś nadal uczniem.

– Jestem wojownikiem przecież. I kodeks wojownika ma kilka dziwnych podpunktów. I tak jakoś żyjemy z nimi, ale jest też wspomniane, że jeżeli lider jest słaby można się go nie słuchać.- Uśmiecham się lekko. Jednak coś pamiętam, a kodeks i tak jest łamany. I to ciągle, medycy mają dzieci, związki między klanowe to norma pewnie. Tylko jest ich mało przez manipulacje. I dlaczego mamy niby nie kochać innego kota nawet jak jest z innego klanu? Miłość jest pięknym uczuciem, każdy potrzebuje jej tylko niektórym jak mnie nie udaje jej się znaleźć. A zakochane pary są takie urocze! Cętkowany Kwiat i Orlikowy Szept są uroczy i ładnie wyglądają razem!!- Taka zasada partnerstwa jest głupia, zabraniają miłości. Właśnie! Masz Partnerkę albo Partnera? Czy jako jedyna jestem samotna?

Dodaje po chwili zamyślenia. Mam nadzieję, że nie jestem jedyna, która nawet miłości nie znalazła. A przynajmniej w moim wieku chyba. 

<Kawczy Lot?> 

Od Kawczej Łapy (Kawczego Lotu) CD. Burzowej Łapy

Widząc, że udało mu się zdenerwować kotkę, uśmiechnął się wrednie.

— Polemizowałbym. Myślę, że od większości, jednak jestem. Poza tym, nie wiesz, że złość piękności szkodzi? — rzucił zgryźliwie, spoglądając na jej wyciągnięte pazury. 

Kotka jeszcze bardziej zmarszczyła brwi. 

— To przestań mnie denerwować. 

Kawka zaśmiał się cicho.

— To mnie zmuś.

Przyjął bojową pozycję. Szara prychnęła głośno.

— Ej! Ja nie chce musieć wysuwać pazurów, jednak to zrobię, jak nie przestaniesz, bo wkurzasz mnie jak liderzy. 

Kawcza Łapa wypiął dumnie pierś. 

— Co? Dobrze słyszałem? Mam zadatki na lidera? — mruknął wrednie, przeciągając się.

Burzowa Łapa trzepnęła ogonem. 

— Źle słyszałeś. I szybciej na mysiego móżdżka. 

Kawka nie przejął się słowami kotki. Dumnie przeszedł kawałek, by wskoczyć na niski kamień.

— Pokłoń się Burzaku! Stoisz przed wszechwspaniałym Kawczą Gwiazdą. 

Kotka zmrużyła ślipia. 

— Oh tak? Posuń się. — także wskoczyła na kamień. — Masz jakiś interes do Burzowej Gwiazdy, Wilczaku?

Czarny zmarszczył brwi. Nie podobała mu się wizja dzielenia się kamieniem. Machnął ogonem, spoglądając z ukosa na kotkę. 

— Złaź, mysi bobku, bo... 

— Bo co? — zaskoczony odwrócił się za siebie.

Borsuczy Krok przyglądała mu się niezadowolona. Kawcza Łapa przełknął ciężko ślinę. Nie była dobrym znakiem. 

— Kto to? — szepnęła Burzowa Łapa. 

— Moja siostra. 

— Nie wygląda jak ty. 

Kawka położył to co mu pozostało z uszu. 

— Przecież wiem, mysi móżdżku.

— Też tu jestem. — syknęła Borsuczy Krok zniecierpliwiona. — I jeśli nie chcesz, żeby twój mentor się dowiedział co wyrabiasz zamiast trenować radzę ci się ze mną udać, Kawcza Gwiazdo. — miauknęła z wrednym uśmiechem. 

Kawcza Łapa wolał nie pyskować kotce. Grzecznie zszedł z kamienia, mrucząc ciche pa, i ruszył za nią w głąb lasu. 
— Dobrze mieć przyjaciół, lecz nie lepiej we własnym klanie? — mruknęła do niego Borsuk.

Kawka nie odpowiedział. 
— Może kiedyś dojść do walki i będziesz musiał stanąć po jednej stronie. Albo lojalność wobec klanu, albo przyjaciela.
— Lepiej nie wykracz. — syknął jedynie kocurek, uciekając siostrze.

* * *

Kawczy Lot, jako już dumny wojownik, włóczył się lasem. Było ciepło. Wręcz upalnie. A jego ciemne futro nagrzewało się za szybko. Na dodatek strumień wysechł. Zmęczony położył się na granicy lasu z polaną. Zupełnie ów przypadkiem niedaleko także znajdowała się granica z Klanem Burzy. Nie musiał czekać długo, by dojrzeć znajomą sylwetkę. 

— Mózg ci się jeszcze nie przegrzał w tym skwarze? — rzucił opryskliwie do kotki. 

<Burza?>

Od Burzowe Łapy cd. Kawczej Łapy (Kawczego lotu)

*jakiś czas temu*

– Nie wiem jak powiedzieć … nie chce mi się tego komentować, bo nie mam na to wpływu. Nie wiem, co siedzi w głowie reszcie klanu Burzy, oni mają dziwny tok myślenia.
Patrzę w stronę terytorium klanu wilka. Jak oni polują? Przecież nie rozpędzą się, chyba że w drzewo chcą wpaść. Jednak chyba, aż tacy głupi nie są? Może są. Czarny coś mamrocze pod nosem. Nastawiam uszy. Ptaki hałasują. Pewnie na nie polują.
– A jaki ci idzie twoje polowanie? I jak wy polujecie w lesie? Przecież nie ma jak się rozpędzić, więc co? Wpadacie w drzewa?- Śmieje się zadowolona. Kawcza Łapa wydaje się być wkurzony trochę.- Nie złość się, złość piękności szkodzi.
Uczeń z klanu wilka mierzy mnie wściekłym wzrokiem, czas przestać. Przestaje się powoli śmiać, jednak jakoś nie widzi mi się potem tłumaczyć Śpiewającemu Wiesiołkowi czemu nic nie złapałam i czemu oberwałam. Macham szczęśliwa ogonem, rozmowa z uczniem z innego klanu jest ciekawsza od rozmowy z członkami własnego klanu.
– My polujemy na inne rzeczy niż głupie zające.- Mówi dumnie. Zające są super!- I potrafimy się wspinać na drzewa, a nie to co wy. Tylko potraficie uciekać albo się chwalić.- Mierzę go niezadowolona wzrokiem. Jest starszy i co? Nie może mówić, że umiemy tylko uciekać!
– Nie mów tak.- Wysuwam pazury.- A ty nie lepszy, sam nie jesteś idealny. Nikt żywy nie jest!
Pokazuje pazury wściekła. Czarny jest lisi ogon ode mnie. Jednak nie da się normalnie rozmawiać z wilczakami. Mają ego wyższe od Wiewióra! I chyba połowy klanu burzy w jednym kocie! A na czele mają jeszcze liliowego starucha! On ledwo dycha! Mokra gwiazda nie jest dużo lepszy, jednak on przynajmniej ma wszystkie cztery łapy! 

< Kawcza Łapa?>

Od Kawczej Łapy CD. Burzowej Łapy

Starł ślinę kotki z pyska z obrzydzeniem. Tylko tego dziś mu brakowało. Śliny Burzaka na mordzie. 

— Co to ma znaczyć? — burknął na nią i mierząc ostrym wzrokiem. Niech Burzak zna swoje miejsce, a nie się mu pałęta po obozie. 

Kotka wzruszyła jedynie ramionami, zerkając na niego ukradkiem. 

— Też na mnie naplułeś — odpowiedziała po uderzeniu serca. 

Nie miał na to argumentu. Kawcza Łapa położył to co zostało mu z uszu. 

— Co tu robisz? — mruknął, zmieniając temat i przechadzając się kawałek. 

Niebieska kotka podążyła za nim wzdłuż granicy. Dreptała na nieco dłuższych łapkach od niego równym krokiem zostawiając w śniegu odciski łap. Kawcza Łapa nie rozumiał jak Burzaki czuli się dobrze na tak otwartym terenie. W każdej chwili mógł zaatakować ich jastrząb, czy inne ptactwo. 

— Jestem na polowaniu, a ty? 

Kawcza Łapa drgnął ogonem. Od kotki nie czuł zapachy zwierzyny, więc nie tylko mu tak źle szło polowanie. 

— Też. — odparł. — Takich wypierdków jak ty puszczają już na samodzielne patrole?

Burzowa Łapa zmarszczyła brwi. 

— Kto tu jest wypierdkiem — burknęła śmiało. 

Kawka położył to co pozostało mu z uszu. 

— Gdybym nie uszy to byłbym wyższy od ciebie o cały mysi ogon. — stwierdził i widząc zaciekawienie w ślipiach kotki szybko zmienił temat. — I jak twój flaczały lider? Wydawało mi, że mój jest starym dziadem, ale twój jednak go pobił. 

Burzowa Łapa zamyśliła się na chwilę. 

— Może ma i swoje lata, ale jakoś się trzyma — mruknęła. — A twój? Zdawał się na zgromadzeniu przysypiać... 

Kawka westchnął. 

— Staruszek ma swoje lata — mruknął. — Powinien już starszyźnie spać, ale ciołek od was się u nas prowadza — warknął. 

<Burzowa Łapo?>