Od Cynamonki CD. Bastet

 skip wiele księżyców, do czasów +/- teraźniejszych

W Betonowym Świecie źle się działo. Nie raz przemieszczając się uliczkami, gdy tylko zadarła głowę ku górze, miała okazję dostrzec przemykającą po dachach gniazd dwunożnych znajomą sylwetkę, za którą od wielu księżyców podążali samotnicy-łowcy, pragnący prestiżu w miejskiej dżungli za dopadnięcie słynnej Czaszki. Do jej uszu doszły słuchy, że Bastet oddała swoje kocięta i Jafara pod pieczę Białozora. Jako matka, nie potrafiła zrozumieć decyzji samotniczki, być może dlatego, że cynamonowa była pieszczoszką i na świat patrzyła oczami pieszczocha. Na miejscu łaciatej kocicy zapewniłaby kociętom bezpieczny kąt, wśród sprzymierzeńców, a nie wrogów. Skoro abisynka na swój teren przyjęła już jedną grupę samotników, to mogła kolejnej czwórce, a nawet piątce udzielić schronienia, aby na spokojnie udało się zaplanować próbę odbicia Jafara z łap wroga. Była w stanie to zaproponować kotce, jednak na to już było za późno, a próby skontaktowania się z poszukiwaną kotką nigdy nie zakończyły się powodzeniem.

— Żałuję, że nie dane mi było poznać swoich wnuków, jednak dobrze się stało, że Miedź i Jerzyk opuścili Betonowy Świat. Są bezpieczni, z dala od konfliktów.  — Na pysku pieszczoszki pojawił się słaby uśmiech. Gdy tylko jej córka wyjawiła, że spodziewa się kociąt, cynamonowa o mało co nie wyłysiała, tak samo, jak w momencie, gdy została poinformowana o tym, kto jest partnerem jej córki. Widząc jednak iskierki radości w zielonych oczach szylkretki, nie mogła nie podzielać jej radości. — Pewnie już urodziła. Ciekawe jak mają na imię…

— Gdy tylko sytuacja się uspokoi, postaram się udać do Klanu Klifu i tego dowiedzieć — miauknął Hessonit — Zrobię Miedzi niespodziankę, a kocięta na pewno się ucieszą, że mogą poznać swojego wujka, pieszczocha. — rzucił żartobliwie. — Chociaż może lepiej im tego nie mówić… Jeżyk wspomniała, że niektóre koty w klanach niespecjalnie przepadają za nami, pieszczochami. Uważają nas za gorszych, bo jesteśmy zależni od dwunożnych…

— Na szczęście ojciec Jerzyka jest zastępcą w ich klanie, a może i już teraz nawet liderem… na pewno bez problemu ich przyjęli. Musieliby być bez serca, żeby nie udzielić schronienia ciężarnej kotce, nawet jeśli nie byliby z nikim z ich klanu spokrewnieni. Poza tym w klanach mają kodeks i jeśli mnie pamięć nie myli… — zamyśliła się, starając sobie przypomnieć nauki Bylicy na temat czterech klanów. — jest w nim wspomniane, że nie mogą porzucić kotów w potrzebie.

— Trochę jak dobrze znane nam gangi, ale nie do końca…

Abisynka w odpowiedzi przytaknęła. Koty z Betonowego Świata mogły chociaż trochę wziąć przykład z tych żyjących w klanach Zamiast tworzyć kilka pomniejszych różnych gangów, mogli stworzyć coś większego, tak aby każdy mieszkaniec miasta, w szczególności samotnicy zdani na samych siebie, mogli bez trudu wiązać koniec z końcem.

Ułożyła się wygodnie na parapecie. Westchnęła, mając nadzieję, że konflikt pomiędzy sprzymierzeńcami Jafara i Białozora zakończy się szybciej niż zakładała, tak aby miała możliwość osobiście poznać swoje wnuki. Wątpiła, że będzie miała siły, aby samodzielnie udać się do Klanu Klifu, w końcu z każdym kolejnym księżycem była starsza, jej stan zdrowia pomimo dobrej opieki lekarskiej (oraz ziół od Kamiennej Sekty) pogarszał się, a siwe włoski, które zaobserwowała podczas przeglądania się w lustrze tylko dobitniej jej przypominały o tym, że nie jest już tak sprawnym kotem, jak te 70 księżyców temu.

Od Bastet CD. Cynamonki

 Zeskoczyła do zarośli, gdy tylko dojrzała znak starszej od siebie pieszczoszki. Tam skrywał się zbieg. Zasyczał na nią, gdy podeszła, ale wzrok Bastet pozostawał chłodny i wyrachowany. 

—  Jesteś Bastet, prawda? — zagadnęła pieszczoszka, a Bastet strzepnęła uszami.  — Słyszałam co nieco o tobie. Lewa łapa Jafara — uśmiechnęła się, przyglądając się jej. — Tylko proszę, uważaj na kwiatki! 

Nie zamierzała nie wysłuchać prośby cynamonowej kotki. Wyciągnęła stamtąd kocura za kark, starając się nie uszkodzić kwiatów, na których z jakiegoś powodu starszej zależało. Przygniotła go łapami do ziemi, słuchając jego przerywanego warczenia.

— Tym razem ci odpuszczę. Nie jestem na tyle złośliwa, by zostawić komuś wielkie plamy posoki na posesji. Ale następnym razem czeka cię pewna śmierć.

Bury pokiwał głową energicznie, a kotka szturchnęła go i niemal od razu wstał na łapy, uciekając przez płot i znikając gdzieś poza zasięgiem ich wzroku. Dopiero wtedy Bastet skierowała wzrok na pieszczoszkę, otaksowując ją badawczym spojrzeniem, jak element do przeanalizowania.

— Nie mylisz się. Bastet, Czaszka... Jak zwał, tak zwał. Pracuję dla Jafara, a ten zbieg to tylko kolejny dowód skrajnej głupoty tych, którzy myślą, że zdołają go przechytrzyć. Wszyscy kończą tak sami. Temu... Odpuściłam. Nie słynę ani z dobrodziejstwa, ani jakiejkolwiek sprawiedliwości, ale nikt nie lubi martwych ciał gnijących na swoim terytorium. Nie sprawiasz problemów, nie mam więc po co utrudniać ci życia.

<Cynamonka?>

[214 słów]

[Przyznano 4%]

Od Cynamonki CD. Bastet

Pieszczoszka dokazywała pomiędzy kwiatami w ogródku jej Dwunożnych. Ganiała za piłką, którą popychała łapkami przed sobą, przerzucając ją od jednej do drugiej. Promienie słońca grzały ją w plecy, na szczęście miała swój basenik, w którym w razie czego mogła się ochłodzić. Odrzuciła zabawkę na bok, po czym przeciągnęła się, rozważając jak na tę chwilę dalej mogłaby spędzić wolny dzień od treningów z Bylicą. Pomiędzy szopą na tyłach ogrodu, a żywopłotem dostrzegła przemykający cień. Zaintrygowana zbliżyła się nieco, jednak ktoś, czy też coś znajdującego się w zaroślach przestało się ruszać. Zaryzykowała i wsadziła łebek pomiędzy gałęzie i liście, a jej wzrok skupił się na nieproszonym gościu o burym kolorze futra. W pierwszej chwili myślała, że był to Nico, jednak nieznajomy kocur miał zielone oczy. 

— Proszę… pozwól mi tu zostać — wybełkotał, po czym cały się spiął i wycofał w do tyłu, gdy na płot wskoczył kolejny kot.

Zaintrygowana Cynamonka kolejnym gościem uniosła głowę do góry, chcąc się przyjrzeć kotu, czy też jak zdążyła po chwili zauważyć kotce o pięknym umaszczeniu futra. Nieznajoma rozglądała się po jej ogródku. 

— Szukam dość dużego wzrostu, burego kota z zielonymi oczami. Przebiegał gdzieś przez tą okolicę — opisała pieszczoszce wygląd zbiega, bez zbędnego przywitania. — Widziałaś go?

— Niestety nikogo takiego nie widziałam — odparła, po czym jednak wskazała głową kotce w stronę zarośli pod nią. Po chwili czarno-biała zeskoczyła i z gracją wylądowała tuż przed nimi, odcinając tym samym ucieczkę kocurowi — Jesteś Bastet, prawda? — zagadnęła przyglądając się kotce, nie dostrzegła na jej szyi obróżki, a jej umaszczenie i cała reszta wskazywało na to, że faktycznie to była kotka zwana przez niektórych Czaszką — Słyszałam co nieco o tobie. Lewa łapa Jafara — uśmiechnęła się przyglądając się poczynaniom młodszej względem kocura, który zasyczał, gdy jego kryjówka została odkryta przez Bastet — Tylko proszę, uważaj na kwiatki! - poprosiła, wiedziała, że Dwunożna będzie strasznie ubolewać, gdy kwiaty zostaną podeptane. Cynamonka sama kiedyś to uczyniła, gdy była jeszcze kociakiem i stwierdziła, że zabawa pomiędzy nimi jak i skakanie na nie, będzie idealną zabawą. Przez tydzień nie wychodziła wtedy na zewnątrz. — Wybacz mi~ — rzuciła do burego wzruszając ramionami, Jafar w końcu jej pomógł, więc to właśnie komuś od niego powinna pomagać, a nie komuś kto sobie u jego gangu nagrabił.

<Bastet?>

[przyznano 5%]

Od Bastet Do Cynamonki

 Słońce świeciło z nieba, rozświetlając nieco ulice Betonowego Świata. Kotka sprężystym i zgrabnym chodem przemierzała ulice miasta. Jej broda była wysunięta w górę, ogon unosił się wysoko, łapy raz po raz dumnie kroczyły, a brązowe, ciemne oczy spoglądały z góry na otoczenie. Od razu było widać, że kotka nie stanowiła plebejskiej części ulic miasta. Żadna przybłęda by się w ten sposób nie nosiła. Uderzała o chodnik delikatnie poduszkami łap.

Jej uszy uniosły się na dźwięk rozmowy jakichś dwóch nieznanych jej kotów w mrocznej i zacienionej części zaułka.

— Rzygać mi się chce na widok tego, jak się nosi Księżniczka — prychnął jeden z nich, co zaintrygowało Bastet, która zbliżyła się do rogu, nie ujawniając się przed rozmówcami. — Ego wybiło mu w szczyt nieba. Jego poplecznicy nie inaczej... W dupie im się poprzewracało od nadmiaru władzy. Ale są jedynym dobrym źródłem zapasów i informacji, to trzeba przyznać. Biada jedynie tym idiotom, którzy myślą, że ich oszukają. To jak igranie z ogniem.

Wysunęła się z rogu, świdrując ich ciemnymi, brązowymi oczami.

— O wilku mowa.

— Stać w imieniu Jafara — miauknęła wyniośle, strosząc białoczarne futro. — Dosyć wam problemów?

— Zawsze wpychacie się w nie swój interes.

Kotka uniosła wyżej łeb i zaatakowała bez ostrzeżenia, celując pazurami w pysk jednego ze śmiałych samotników. Podczas gdy go tłukła, drugi rozpoczął ucieczkę, dlatego zostawiła obitego kocura i ruszyła w pogoń za uciekinierem. Wkrótce zniknął jej z oczu za którymś z kolei minionym rogiem. Dostrzegając pierwsze lepsze ogrodzenie z tyłu jakiegoś domu Dwunogów, wskoczyła na nie, rozglądając się po okolicy. Zawsze mógł schować się gdzieś na posiadłości Dwunogich.

Zamiast samotnika, dostrzegła jednak jakąś pieszczoszkę, która zwróciła jej uwagę. Zwróciła się w jej stronę.

— Szukam dość dużego wzrostu, burego kota z zielonymi oczami. Przebiegał gdzieś przez tą okolicę — opisała pieszczoszce wygląd zbiega, bez zbędnego przywitania. — Widziałaś go?

<Cynamonka?>