Od Pasikonikowego Nowiu (Tonącego Pasikonika) CD. Źródlanego Dzwonka

Wpatrywała się w liliową sylwetkę, jak w obrazek. Jej ślipia podążały za każdym krokiem kotki. Niezdolna do wypowiedzenia słowa, po prostu podążała za nią. Wojowniczka zatrzymała się w kępie trzcin i gałęzi.

— T-tu jest parę wolnych. Możesz wybrać jedno. — miauknęła Źródlany Dzwonek. 
Pasikonik niepewnie podeszła na sztywnych łapach do nich i spojrzała. Nie za bardzo wiedziała co robić, więc tępo wpatrywała się w nie. 
— A ty? G-gdzie śpisz? — zapytała w końcu, ukradkiem spoglądając na kotkę. 
Liliowa wskazała łapą na jedno leżące w kącie. Obok niego znajdowało się dość blisko czyjś drugie. Pasikonik czując na sobie to czujne spojrzenie pary brązowych ślepi położyła swoje nowe legowisko koło tego kotki. 
— M-mam nadzieję, że nie masz nic przeciw. Tylko ciebie... znam. — wyjaśniła szybko, kładąc uszy w zakłopotaniu. 
Źródlana pokręciła łbem. Niezręczna cisza została przerwana wstaniem lilowej i skierowaniem się do wyjścia. Szylkretka zerkała na nią niepewnie. Nie tak wyobrażała sobie to spotkanie. Nie chciała, żeby na tym to się skończyło. To nie tak miało wyglądać. 
— Czekaj. — pisnęła cicho. 
Wojowniczka spojrzała na nią. Albo na coś za nią. Pasikonik czuła, jak serce podchodzi jej do gardła. 
— Chciałabyś mnie o-oprowadzić? 

* * * 

Dwie kocie sylwetki przemierzały usypaną liści polanę. Drzewa za nimi kołysały się spokojnie. Rwąca rzeka szumiała w tle, wypełniając ciszę pomiędzy nimi. W oddali świerszcze powoli zaczynały grać swą melodie. Zagubione spojrzenia kotek czasem spotykały się, by po uderzeniu serca znów się rozbiec. 
— Dlaczego Klan Nocy? — ciche pytanie uleciało z pyska liliowej. 
Pasikonik zatrzymała się. Jej wzrok powędrował na zagubione w rzece liście. 
— N-nie miałam gdzie się podziać. — miauknęła niepewnie, zerkając na towarzyszkę.
Zbyt głupio było jej wykrztusić z siebie, że trafiła przypadkiem i potem wciągnęła się w takie łajno. 
— Coś wydarzyło się w Klanie Burzy... — zaczęła niepewnie, pragnąc jedynie wypełnić tą ciszę. 
Zrobiła niewielki krok do przodu, zawieszając się ukradkowo wzrokiem na liliowej. 
— Byłam tam... kimś kogo sama n-nienawidziłam. N-nie żyłam tak naprawdę. Bardziej trwałam bez większego sensu. — mamrotała cicho, trochę wstydząc się tych słów. — Aż stało się to... i zrozumiałam, że nie mogę t-tak dłużej. 
Wzrok liliowej błądził gdzieś wokół niej. 
— To? — cichy głos wydostał się z jej pyska. 
Pasikonik zrobiła parę kroków w jej kierunku. 
— "To" pozostało za mną. — miauknęła, zdobywając się na odwagę spojrzenia na pysk liliowej. — Teraz chce się s-skupić na teraźniejszości. 
"Na tobie". Nie wiele zabrakłoby i to uleciałoby z jej pyska. Brązowe ślepia bacznie lawirowały na jej sylwetce. Pasikonik niepewnie i ostrożnie przesunęła swój ogon odrobinkę w stronę kotki. Ze wzrokiem wbitym bacznie we własne łapy, trochę bała się spojrzeć na jej pysk. 
— Liściasty Wirze! 
Obie kotki podskoczyły przerażone, oglądając się wokół. Nawet nie spostrzegły się, że ich ogony się splątały. Dopiero przyjemne ciepło, jakie uderzyło Pasikonik ją w tym uświadomiła. Stojąc sztywno, nie śmiąc ruszyć się na milimetr, tkwiła w bezruchu. Ich ślepiom ukazał się wędrujący w oddali zrozpaczony bury kocur. Nawet nie spostrzegł dwóch kotek. Ocierając łzy, skierował się w stronę w głąb polany.  
— Kto t-to? — wydukała Pasikonik, przesuwając się lekko w stronę Źródlanej. 
Liliowa nie protestowała. Wodziła wzrokiem jeszcze uderzenie serca za wojownikiem. 
— Wodnikowe Wzgórze. — jedynie padło z jej pyska. 
Szylkretka kiwnęła łbem. Nie wiele jej to mówiło. 
— Chcesz... przejść się na plażę...? — zapytało nieśmiało, puszczając ogon kotki zawstydzona. — N-nigdy nie byłam tam. W sensie... z tobą tutaj...

* * * 

Jeszcze ciepły piasek grzał ich futra od spodu. Morska bryza targała futra. Wzrok liliowej utkwił w morzu. Dzieliła ich mysia odległość, która z jakiegoś powodu wciąż siedziała we łbie Pasikonika. Jej wzrok wędrował po drobnej sylwetce. Źródlana zmieniła się. Bardzo. Zdawała się taka słaba. Wychudzona i skulona. Jej ciało drgało lekko. 
— Jest ci zimno? — miauknęła i wstała. 
Nie czekając na odpowiedź kotki, położyła się za nią, otulając drobne ciało swoim futrem. Liliowa nawet nie drgnęła. A Pasikonik była zbyt onieśmielona by zapytać. Już i tak zalewała się stresem z powodu swojego dość śmiałego ruchu. Ze wzrokiem wbitym sztywno w morze, bała się go spuścić nieco niżej na liliową. Poczuła, jak Źródlana przesuwa się lekko boczkiem w jej stronę. Pasikonik przełknęła ciężko ślinę i pozwoliła sobie położyć ogon niedaleko kikuta liliowej. Zamruczała cicho, zestresowana i wzrokiem zbłądziła w stronę morza. Otworzyła szerzej ślipia na widok, jak słońce powoli tonie w morskich falach, zalewając świat na bordo-purpurowe odcienie. 
— Jak ładnie. — miauknęła cicho. 

* * * 
*wciąż przed morderstwom Śnieżnej Gwiazdy*

Minęło parę wschodów słońca od jej dołączenia. Śnieżna Gwiazda nadała jej nowe imię, dość ironicznie paskudne, i stała się oficjalnym członkiem Klanu Nocy. Pszczela Duma, dość miła kotka, uczyła ją w wolnym czasie pływać. Pasikonik starała się nie narzekać, ale dość szybko zauważyła podziały społeczne w klanie. Gang kotek, do którego zdawała się należeć Pszczela dość często wodził za nią świdrującym wzorkiem. Przez to Pasikonik zamiast ułożyć sobie na nowo życie, jak to widziała w swoim łebku, i stać się lepszą i pewniejszą wersją siebie, cała sztywniała na widok tamtych. 
— Lepiej im nie podpadnij. — tajemniczy głos odezwał się za nią. 
Pasikonik podskoczyła przerażona. Srebrna kotka wpatrywała się w nią lekko rozbawiona. 
— Ostatnio tajemniczo zmarła dwójka kotów, za którą nie przepadała tamta paczka. A chyba nie chcesz być następca? — kontynuowała wojowniczka, okrążając szylkretkę. —  Uważaj lepiej na Makowe Pole. Uwinęła sobie pół klanu wokół pazura. 

Pasikonik nieco zdezorientowana pokiwała łbem w podzięce, powoli odchodząc od tajemniczej kotki. Ruszyła przed siebie, próbując wyszukać w tłumie liliową sylwetkę. Źródlana nie była zbyt towarzyska. Jedynie czasami zauważała ją z czarnym kocurem. Jej uczniem jeśli dobrze pamiętała. Widząc ów kotkę, podeszła szybkim krokiem do wojowniczki. Nieco śmiało przywarła od razu bokiem do kotki. 
— Przejdziemy się gdzieś dziś...? — zapytała z nadzieją, nawet nie zauważając, że nie były same. 
Pomarańczowe puste ślepia wpatrywały się w nią bez wyrazu. Czarny kocur siedział sztywno ze wzrokiem wbitym w szylkretkę. Pasikonik położyła po sobie uszy przestraszona. 

<Kminek?>

Od Pasikonikowego Nowiu CD. Źródlanego Dzwonka

Łapa nieprzyjemnie pulsowała. Pasikonik położyła po sobie uszy. Nawet to wyjście zepsuła, stając się ofiarą ataku kraba. Zawstydzona bała się spojrzeć na towarzyszkę. Na pewno była nią zażenowała. Jeszcze to ona musiała pozbywać się skorupiaka. Bardziej nie mogła się ośmieszyć. 
— Łapa cała? Żadnej krwi?
Pokręciła łbem, uciekając przed parą brązowych ślepi. 
— T-tylko boli. — wydusiła cicho. 
Liliowa odetchnęła z ulgą. 
— Wybacz, nie spodziewałam się, że kraby postanowiły przejąć te kamienie. — zaczęła kotka. 
Szylkretka pokręciła nerwowo ogonem. Jeszcze Źródlana czuła się winna temu wypadkowi. Pasikonik czuła, jak łapy jej drżą. Nie mogła zepsuć bardziej tego głupiego wyjścia. Tak bardzo jedynie chciała spędzić z nią chwilę czasu, a zdążyła zrobić wszystko, żeby wyszło na opak. 
— P-przepraszam... — miauknęła Pasikonik. 
Nieco zdezorientowana wojowniczka spojrzała na nią. Szylkretka przełknęła ciężko ślinę. Wolała tego nie tłumaczyć. Najwidoczniej musiała. Wbiła wzrok w łapy. 
— Gdybym p-podwinęła łapy jak ty... nie d-dopadłby mnie. — mruknęła zawstydzona, owijając się ogonem.
Liliowa zamrugała, lecz po uderzeniu serca się otrząsła. 
— Nie mamy wpływu na złośliwości krabów. To nie twoja wina. — stwierdziła kotka. — Dzięki temu już wiem, że czas tam uważać. — dodała.
Pasikonik jedynie zamruczała cicho potwierdzająco. 
— T-to co teraz...? — zapytała niewinnie. 
Nie chciała się jeszcze żegnać. Dopiero się zobaczyły. Jej łeb próbował mimowolnie stworzyć jakiś temat. Wykrzesać z siebie cokolwiek godnego powiedzenia do towarzyszki spaceru. Liliowa westchnęła.
— Skończyły mi się pomysły. — miauknęła szczerze, zerkając na kotkę. — A ty?
Pasikonik skuliła się, próbując ukryć malujące się na pysku emocje. 
— M-może spotkalibyśmy się przy P-przybrzeżnym Oku... To n-niedaleko Ścieżki Grzmotu... — zaczęła cichutko, lecz widząc nieco zdezorientowany wzrok kotki zaklęła się w myślach.
Przecież Nocniaczka nie znała ich nazw na lokalizację różnych obiektów.
 — Znaczy... t-to taki staw. Jest ładny. Są k-kaczki i  węże, i w ogóle... . Mało k-kto się zapuszcza... M-mogłabyś podpłynąć. A ja j-ja dojdę. — wydukała ciężko. 
Brązowe ślepia wpatrzone w nią nie pomagały w opanowaniu oddechu. Dygająca istota zwana też Pasikonikiem starała się ustać w miejscu, lecz każda kończyna zdawała się mieć inny plan. 
— Brzmi... ciekawie. Może na następnym spotkaniu? Brzmi dość daleko dla ciebie. A cała dygoczesz. Na pewno wszystko w porządku? — liliowa bacznie ją obserwowała. 
Pasikonik rozpuszczała się pod tym spojrzeniem. Pokiwała energicznie łbem, próbując opanować drżące ciało.
— T-tak... — sapnęła cicho. — A-ale może faktycznie... Starczy przygód. 

* * * 

Nieważne ile razy przychodziła na granicę i kiedy Nocniaczki nie było. Przepadła bez śladu. Niczym kamień rzucony w rzekę. Unikała jej? Jednak była zażenowała nią? Zirytowała się jej pomysłem i postanowiła więcej się nie pojawiać? Myśli Pasikonik z stawały się coraz gorsze. Niekończące się czarne scenariusze przelatywały przez jej łeb, doprowadzając ją niemal do szału. Czasem płaczu. Nie rozumiała co się stało. Czym zawiniła. Konkretnie. Bo znalazła już piętnaście powodów dlaczego liliowa ją znienawidziła. To wszystko ją wykańczało. Wysysało z niej życie. Fakt, że wszystko było tajemnicą nie pomagał. Nie mogła nikogo się poradzić. Nikomu zwierzyć. W oczach każdego stałaby się zdrajcą. Parszywcem gotowym zaprzedać ich klan. 

* * * 

Minęły niemal dwa księżyce jej bycia samotnikiem. Pierwsza euforia zdążyła już dawno opaść, a pojawiało się coraz więcej problemów na jej drodze. Obcy i agresywni samotnicy chcący wykorzystać ją do swoich celów byli jednym z nich. Świat stawał się coraz chłodniejszy z każdą nocą. Pora Nagich Drzew zbliżała się nie ubłaganie. Pasikonik wolała nie myśleć o polowaniu podczas ciężkich śnieżnych burz. Powoli kończyły jej się opcje. Lecz nie chciała wracać do Klanu Burzy. Nie miała odwagi tam wracać. Spojrzeć im w oczy. Niczym syn marnotrawny powrócić po własnej porażce. Widzieć zawodu i wyższości w ślepiach Różanej Przełęczy, która już wcześniej jej uświadamiała, że nie da rady. Miała rację. Oczywiście, że miała. Pasikonik nie potrafiła własnego ogona upilnować sama a co dopiero przeżyć całkowicie uzależniona od siebie. Błąkała się bez celu, próbując znaleźć dla siebie miejsce. 

* * * 

Dotarła do morza. Szła wzdłuż niego, licząc, że doprowadzi ją do sensownego miejsca. Zamyślona niezbyt zbaczała na czas oraz przebytą drogę. Dopiero gdy uderzył ją znajomy zapach zatrzymała się. Niemal zapomniała tej woni. Zastygła, rozglądając się. Musiała szybko zejść z tego terenu, jeśli nie chciała kłopotu. Ogon zaczął nerwowo jej chodzić na boki. 
— Ej ty! — usłyszała głos zza drzew.

Zadrżała przerażona. Wpadła. Zaraz ją rozszarpią. Zrzucą się na nią i poderżną gardło. Dwójka kocurów wyszła za klonów. Położyła uszy, przybierając uległą postawę.
— N-nie chce kłopotów. — wydusiła cicho. 
Bury i srebrny wojownik podeszli do niej, przyglądając się jej uważnie. 
— To tereny Klanu Nocy. Więc chyba wiesz co musimy...
— Chce s-się spotkać ze Śnieżną Gwiazdą... — przerwała niechcący kocurowi zestresowana pierwszą myślą jaka wpadła jej do łba. 
Bury niepewnie spojrzał na swojego towarzysza. Pasikonik zaklęła się w myślach. Otuliła się ogonem, starając opanować drżenie. 
— W jakim celu? 
Szylkretka przełknęła ciężko ślinę. 
— T-to moja s-siostra... — skłamała, uciekając wzrokiem na podłoże. 
Kocury spojrzały po sobie zaskoczone. Wymienili parę słów szeptem, jedynie przyglądając Pasikonikowi. Kotka czuła, że zaraz zejdzie z tego świata. 
— W tam razie pójdziesz z nami. Jagodowy Gąszczu, idź pierwszy i powiadom Śnieżną Gwiazdę, a ja z nią przejdę się przez Zrujnowany Most. Nie umiesz pływać, prawda? 
Szylkretka pokiwała łbem. Srebrny wojownik wskoczył do wody, spoglądając niepewnie na towarzysza i zniknął wśród wysepek. Pozostawiając ją samą umierającą ze stresu z obcym kocurem. 

* * *

Nim zdążyła cokolwiek powiedzieć wylądowała ze Śnieżną Gwiazdą w jednym legowisku. Srebrna uśmiechała się do niej ciepło. Siedziała parę mysich odległości od niej. Jej jasne futro mieszało się z podłożem legowiska. Zachowywała się zupełnie jakby Pasikonik nie wygłupiła się, udając jej rodzeństwo. 
— Więc... — zaczęła liderka, spoglądając na nią. — Zgaduję, że jesteś Urokiem...?
Szylkretka niepewnie pokiwała łbem, zbyt zestresowana by cokolwiek powiedzieć. Śnieżna Gwiazda zaśmiała się cicho, kręcąc łbem rozbawiona.
— Dużo zmieniłaś się odkąd ostatnio się widzieliśmy. Zmieniłaś głos, kolor ślip, barwę futra, a nawet płeć... — urwała liderka, wbijając parę mrocznych ślip w wychudzoną sylwetkę. — Nie wiedziałam też, że można przeżyć rozjechanie przez Potwora...
— P-przepraszam! — pisnęła przerażona. 
Wyglądająca dość niewinnie kotka nagle zmieniła się. Anielski blask przyćmiły wbite w nią i przeszywające na skroś ciemne ślepia. Zadrżała. W co ona się wpakowała? 
— J-ja po prostu... 
— Cii... — przerwała jej liderka, kładąc łapę na jej pysku. — Nie trzeba było tego tak komplikować. Ale nie martw się nie jestem zła. Wręcz mam dla ciebie rolę. Ja zachowam dla siebie twoje głupie kłamstewko, a ty w zamian mi pomożesz, dobrze?
Pasikonik niepewnie pokiwała łbem. Nie zdawało się, żeby miała inne opcje. Wpatrzona we własne łapy, oczekiwała werdyktu liderki. 
— Ktoś za bardzo węszy wokół mnie. Czuję jego obrzydliwe ślepia wpatrzone w mój grzbiet. Lecz ciągle mi się wymyka... — westchnęła srebrna, machając teatralnie łapą. — Masz go znaleźć. Albo ją. Nie obchodzi mnie to. Jesteś nowa, więc wykorzystaj to. Zdobądź dla mnie informacje kto na mnie czyha. 
Szylkretka pokiwała jedynie łbem. Liderka zaczęła jej jeszcze opowiadać o ich klanie i obowiązkowej lekcji pływania, lecz myśli Pasikonik były jedynie przy wyznaczonym jej zadaniu. Zestresowana ciężarem na jaki na niej spoczął, nie potrafiła się skupić na słowach kotki. Minęła dobra dłuższa chwila niż Śnieżna Gwiazda puściła ją wolno każąc przybrać sobie inne imię niż jej zmarłego brata. Zmierzała zamierzona przed siebie, bojąc się podnieść wzrok. Czuła na sobie ich wszystkie spojrzenia. Każdy szeptał. Nie wiedziała gdzie jest co. Bała się zapytać. Stała, jak debil, licząc, że jakaś przyjazna dusza ją zbawi i zaopiekuje się nią. 
— Pasikonik...? — cichy głos dotarł do jej uszu. 
Ujrzała parę zaskoczonych ślepi. Zamarła, nie wiedząc co zrobić.

<Kminek?>

Od Pasikonikowego Nowiu

Przestawiła się. Nocami wędrowała, zaś dniem odsypiała. Nieznośna pogoda zmusiła ją do zmiany trybu życia. Zwiedzała. Powoli pokonywała swój lęk przed zagęszczonymi terenami. Coraz śmielej wchodziła w las, który gwarantował więcej pożywienia niż przesuszone polany. Głównie sama zajęta swoimi myślami błądziła wśród nieznanych terenów. 

Aż pewnego wieczoru spotkała ją. Ruda kotka zjawiła się przed nią. Szylkretka zjeżyła się przestraszona. Nie chciała konfrontacji, lecz nie zamierzała tracić zwierzyny. Dwie jaszczurki były pierwszym co udało się jej upolować od dawna. 
— Spokojnie, nie zamierzam ci nic zrobić. — oznajmiła pospiesznie kotka, uśmiechając się lekko. — Poza tym nie przepadam za gadami. Są dość twarde i bez smaku...
Szylkretka spuściła wzrok. Także nie przepadała za tym specyficznym walorem smakowym. Lecz nie umiała upolować nic innego wśród leśnych gęstwin. Położyła uszy zawstydzona. 
— Jeśli jej lubisz to spoko, nie mam nic przeciw. — pospieszyła z wyjaśnieniem ruda, trochę zdezorientowana smutkiem obcej. — Jestem Rosa, a ty?
Niepewny wzrok Pasikonik spoczął na sylwetce nieznajomej. Nic nie wskazywało na złe zamiary kotki, lecz nie wiedziała czy mogła jej ufać. Może to wszystko było podstępem. Samotnicy, których dotychczas spotkała niezbyt przepadali za obcymi. Szczególnie na ich terenach. 
— P-pasikonik... — wyznała cicho, otulając się ogonem. 
Zgarnęła bliżej siebie upolowane jaszczurki. Nie zamierzała ich tracić. Zaczęła powoli żuć twarde mięso, zaspakajając burzący się o posiłek żołądek. 
— Urocze imię. — stwierdziła ruda, przysiadając się do niej. 
Spotkawszy się ze spanikowanym wzrokiem szylkretki, dodała po chwili. 
— Oh, wybacz mi. Dawno już z nikim nie rozmawiałam. A ty zdajesz się taka... nieporadna. W dobrym tego słowa znaczeniu. 
Pasikonik spuściła wzrok zaniepokojona. Nieznajoma obserwowała ją już jakiś czas, a ona nic nie zauważyła. Nie wiadomo ile kotów już ją śledziło i mogło zamordować, gdy ona zbyt pogrążona w swoich myślach nie zbaczała na otoczenie. 
— To jak? Chciałabyś się zaprzyjaźnić? Mogę upolować ci coś lepszego niż te jaszczurki. Wystarczy ze ze mną trochę posiedzisz i porozmawiasz. To nic wielkiego przecież. — namawiała ją Rosa. 
Przytłoczona szylkretka kiwnęła łbem. Posiłek inny niż jaszczurki brzmiał tak dobrze. 

* * * 

— I wtedy nasza matka nas wywaliła. Stwierdziła, że skoro umiemy same polować to sobie poradzimy. Więcej jej nie widziałam. Okropna była. Uhh, taka surowa. Chyba nigdy nie usłyszałam, że mnie kocha. A byle samotnik mi to powiedział po wschodzie słońca rozmowy. A moja siostra... masakra! Jeszcze gorsza. Obiecała mi, że będziemy się trzymać razem, a zwiała do jednego z tych klanów i od tamtego czasu nawet nie raczyła mnie odwiedzić. — stękała ruda, kręcąc ogonem. 
Pasikonik wgryzała się w delikatne mięso zająca upolowanego przez Rosę. Niczym rarytasem delektowała się każdym kęsem tłuściejszego kawałka zwierzyny. Nerwowo zerkała co uderzenie w stronę kotki, lecz ta nie zdawała się w żaden sposób zwierzyną. Wciąż jedynie poruszała pyskiem. 
— Wtedy się okazało, że woli kotki...? Nie wiem nigdy wcześniej nic na to nie wskazywało, ale tamta samotniczka uderzyła jej do łba. Miała dwukolorowe ślepia wiesz? Jedno niczym słońce w porze szczytowania, drugie zaś skradzione przez morskie głębiny. Nie patrz na mnie, jej słowa. Kompletnie zbzikowała na jej punkcie. Nawet smród tamtej jej nie przeszkadzał! Była niemożliwa. — westchnęła Rosa, uśmiechając się smutno. — Lecz odeszła. Każdy w końcu odchodzi. Dlatego tak warto cenić tych, którzy przy nas są. — miauknęła przygnębiająco. 
Szylkretka przerwała na chwilę, by spojrzeć na kotkę. 
— D-dlaczego odeszła? — zapytała cicho. 
Trochę się bała, że kotka zabierze jej zająca jeśli nie będzie jej słuchać. 
— Umarła. Zabita przez Klan Wilka. — wyszeptała ruda, odwracając pysk.
Wojowniczka zadrżała mimowolnie.
— S-są straszni. Z-zaatakowali m-mój klan. — wyznała nieśmiało. — N-nie chciałaś się zemścić?
Zapłakane ślepia wbiły się w Pasikonik. 
— Marzyłam. Przez wiele dni i nocy. Lecz co mogę zrobić sama? Przeciwko tak wielkiej grupie kotów? My samotnicy jesteśmy zdani na siebie. Skazani na to co los przyniesie. Nie mamy takiego wygodnego życia jak wy w klanach. Nikt nie będzie przelewał krwi za nasze bezpieczeństwo. Nikt nie będzie walczył o życie każdego chorego. Tu nic nie jest takie piękne. — miauknęła twardo kotka, nie ukrywając swojego zdenerwowania. 
Szylkretka położyła uszy. 
— Przepraszam. N-nie chciałam cię zdenerwować.

Ruda pokręciła łbem. Westchnęła i otarła łzy.
— Nieważne. Opowiedz mi coś o sobie. Coś ciekawego. Coś emocjonującego. Jeśli mnie zaciekawisz to może jutro też coś ode mnie dostaniesz. — mruknęła Rosa, próbując zmienić temat. 
Wojowniczka wzięła głębszy wdech i niepewnie zaczęła opowiadać. O swojej matce, rodzeństwie, klanie. Sprowadzona przez towarzyszkę na temat spraw miłosnych nieśmiało o Źródlanym Dzwonku. Cała dygotała, gdy napomknęła o spotkanym synu kotki podczas zgromadzenia. 
— Ale nie masz pewności, że to jej syn? — zapytała pointka, marszcząc nos. — To dlaczego tak się przejmujesz?
— A c-co jeśli jest nim... — mruknęła cicho kotka. 
— W innym klanie? I to jeszcze tak dalekim? Nie wydaje ci się to dziwne? Zbyt dziwne. Przesadzasz. Zdecydowanie. — stwierdziła Rosa, kiwając łbem. — Zupełnie, jakbyś sama sabotowała tą relację. 
Szylkretka skuliła się. 
— N-niezbyt rozumiem. — wyznała zawstydzona. 
— Chodzi mi o to, że się obawiasz czegoś, więc skazujesz to sama na porażkę zamiast spróbować. Nie wiem co przeszłaś, ale... Wolisz żałować, że nie spróbowałaś, czy przekonać się co z tego wyjdzie?
Pasikonik coraz bardziej się gubiła w tym wszystkim. Czuła presję odpowiedzi na sobie. Sama nie wiedziała czego chciała. Bała się zmian. Bała się niemal wszystkiego. Była wiecznie przerażona. Karykaturą swojej matki. Nienawidziła się za to, ale zmiany nie były łatwe. Nie umiała nagle stać się kimś innym. Wszyscy tego oczekiwali, lecz to nie było możliwe. Mogła próbować udawać. Mogła zmuszać się do rozmowy. Lecz w środku nadal była przerażona. Nieważne ile próbowała. Nie potrafiła z tym wygrać. 
— Spróbować... — miauknęła cicho, choć dobrze wiedziała, że temu nie poddała. 
Kłamstwo było wygodniejsze. Gwarantowało spokój. Niedopytywanie. Brak nacisku. 
— No to świetnie. Chęć zmiany jest najważniejsza. To dzięki niej idziemy do przodu. — świergotała ruda. — Teraz wszystko będzie prostsze. Zobaczysz. Niewielki krok daje wielkie zmiany. Wystarczy, że teraz jej wyznasz wszystko. Jestem przekonana, że zrozumie. 
Szylkretka czuła, jak miękły jej łapy. Słyszała to zbyt wiele. Wszystko błaho powtarzane przez każdego. Regułki mające magicznie rozwiązać każdy problem. Gardziła nimi. 
— D-dzięki. Ja już pójdę. — mruknęła nieśmiało, wstając. 
Widok niezrozumienia w niebieskich ślepiach utwierdził ją w przekonaniu, że to była właściwa decyzja. Nie prosiła o nietrefne rady. Nie chciała ich. Rosa nie znała jej. Nie wiedziała nic poza płytkiej i wydukanej historii Pasikonik, która sprzedała się za obietnice śniadania.  A mimo to próbowała jej ułożyć życie po swojemu. Jak każdy ostatnio. 
— Jesteś pewna? Nocą jest tu niebezpiecznie. 
Nie zatrzymała się, jedynie kiwnęła w podzięce za posiłek łbem i ruszyła dalej. 

Od Pasikonikowego Nowiu

Biegła. Biegła jak najdalej od tego wszystkiego. Niezrozumienia. Kpiny. Odrzucenia. Szyderstwa. Pozostawiała to wszystko daleko za sobą, nawet nie myśląc o zatrzymaniu się. Była wolna. Te parę uderzeń serca, lecz wolna. Pozbawiona wszelkich łańcuchów założonych jej przez los. Zostawiła to daleko za sobą. Na ledwo widocznym już terenie Klanu Burzy. Emocje szalały w wychudzonym ciele. Wszystkie jej problemy i zmartwienia zdawały się zbyt odległe, by męczyć jej sumienie. Paskudny uśmiech wkradł się na jej pysk na myśl, jak Słoneczna Łapa będzie się obwiniać. Uniosła dumnie ogon. Należało jej się. 

* * *

Obudziła się wśród drzew. Senne powieki ciążyły jej, a zmęczone ciało wołało o więcej odpoczynku. Nie chciała wstawać, lecz wewnętrzy niepokój zmusił ją do podniesienia się. Otoczona w szczelnej pułapce nie czuła się bezpiecznie. Szelest lasu, dźwięk upadających gałęzi - jej uszy latały co rusz w stronę kolejnego hałasu. Z podkulonym ogonem szybko wydostała się z lasu, by wpaść na skwar. Sucha trawa zatrzeszczała pod jej łapami. Zmrużyła ślepia. Była już pora szczytowania słońca. Musiała długo spać. Ciepłe promienie nagrzewały powoli jej grzbiet. Niechętnie zawróciła się do lasu. Usiadła na jego skraju, skrywając się przed słońcem. Musiała ustalić co dalej. Musiała coś zaplanować. Upolować. Zjeść. Spojrzała niepewnie na las. Nie umiała się w nim przemieszczać. Już wychodząc z niego narobiła wystarczająco hałasu. Potrzebowała planu. 

— A ty co tu robisz? 
Pasikonik rozejrzała się gwałtownie wokół siebie. Liliowa sylwetka wyłoniła się z leśnej ściółki. Nie wyglądała przyjaźnie. Jej czujne niebieskie ślepia nie odrywały się od niej nawet na uderzenie serca. 
— Wracaj do siebie, Burzaku. — prychnęła kotka. — To moje tereny. 
Szylkretka poczuła, jak cała odwaga i energia z niej wypływa. Nie spodziewała się tak szybko konfrontacji z innym samotnikiem.
— J-ja tylko tędy przechodzę. Z-zaraz pójde. — obiecywała, kładąc ulegle uszy. 
Liliowa nie zdawała się być przekonana. Zrobiła krok w stronę jej. 
— Nie obchodzi mnie to. To mój las. Nie próbuj nawet mi tu wchodzić i kraść zwierzynę. — syknęła, uderzając łapą o suchą ziemię. 
Pasikonik szybko wybiegła na skwar, oddalając się od agresorki. Miała nadzieję, że ta zaraz odejdzie i będzie mogła skryć się w leśnej gęstwinie, lecz liliowa uparcie ją obserwowała. 
— Jeśli spotkam cię jeszcze raz nie zamierzam się cackać. — postraszyła ją, machając łapą z wyciągniętymi pazurami. 
Wojowniczka pisnęła i pognała dalej nie zważając na upał. Wolała faktycznie nie ryzykować. 

* * * 

Rozglądała się po nieznanych terenach. Niezbyt wiedziała, gdzie trafiła. Lekki stres zżerał ją od środka, lecz głód był silniejszy. Powinna chociaż próbować zapolować. Krzaczaste runo leśne nie obiecywało zadawalających ją efektów. Długo tropiła nim trafiła na trop myszy. Starając się cicho stąpać, co nie było łatwe w lesie pełnym gałązek podkradła się do myszy. Zbyt skupiona nie zauważyła spróchniałej gałęzi, o którą finalnie się wywróciła. Gryzoń zwiał, a Pasikonik została bez posiłku. Poczuła, jak łzy mimowolnie wypływają jej ze ślip. Róża miała rację. Wcale nie było łatwo. Powinna to wiedzieć, lecz tak bardzo wypierała to z umysłu. Euforia zaćmiła jej logiczne myślenie, sprawiając, że teraz była głodna i wykończona i bez schronienia. Kompletnie zagubiona wśród nieznanych terenów. Uświadamiając sobie swoją bezradność, poczuła nieprzyjemny dreszcz przechodzący przez jej ciało.
Była taka żałosna. 

Od Pasikonikowego Nowiu CD. Źródlanego Dzwonka

Pasikonik została, obserwując znikającą w oddali liliową sylwetkę. Jej wzrok powędrował na kwiecisty wianek pozostawiony przez Nocniaczkę. Trąciła go nieśmiało łapą, przyglądając się kwieciu. Uczucie nostalgii zmieszało się ze smutkiem. 

Nie zdążyła ujrzeć liliowej w nim. 

Niechętnie zebrała się i nieco kulawym krokiem zgarnęła wraz ze sobą wianek. Miała nadzieję, że nikt nie wyczuje wśród kwiecistej woni zapachy Nocniaczki. Nie chciała porzucać fragmentu tej przyjemnej chwili. Dowodu, że się odbyła. Niemal że nie zauważyła porzuconym przez kotkę ziół. Położyła po sobie uszy. Miała nadzieję, że liliowa nie będzie miała przez to problemów. 

* * *

*przed porwaniem Kminek wciąż*

Szybko rozpoznała liliową sylwetkę, krążącą przy zalewisku. Brązowe ślepia zabłysły na jej widok, sprawiając, że Pasikonik speszyła się, uciekając wzrokiem. Czyżby także jej szukała? Nie, to musiał być przypadek. Wymyślała. Zerknęła znów w stronę kotki, by upewnić się, że ta zniknęła. Poczuła, jak głos jej gdzieś ucieka. Musiała coś powiedzieć. Nie mogła jak kocię jedynie zerkać na nią ukradkiem zbyt nieośmielona by podejść. To by było dziecinne. 
— Szuk-kasz ziół...? — ośmieliła się w końcu, zbliżając się w stronę kotki. 
Nocniaczka zdawała się lekko zdezorientowana. 
— Ziół? — powtórzyła niepewnie. 
Pasikonik miała ochotę zapaść się pod ziemię. Czemu nie potrafiła logicznie rozmawiać tylko z jej pyska wylatywały bezsensowne słowa. Brak kontekstu był jej charakterystyczną stroną.
— O-ostatnio zapomniałaś ich zabrać... — wyjaśniła speszona, utykając wzrokiem we własnych łapach. — N-nie byli źli? 
Liliowa rozluźniła się, a na jej pysk zdawał się wkraść lekko zakłopotany uśmiech. Lecz równie dobrze mogło się jej wydawać. 
— Nie, spokojnie. Zebrałam nowe szybko, jak się zorientowałam, że zostały. — odparła sprawnie.
Szylkretka kiwnęła łbem, szurając nerwowo w ziemi. Tak bardzo nie umiała utrzymywać rozmowy. Znów niezręczna cisza pożerała ją od środka. Czuła się jej winna. Gdyby tylko była lepszym rozmówcą. 
— Ł-ładny mamy dzień. — bąknęła niewyraźnie, siadając.
Liliowa spojrzała na nią analizująco. Pasikonik spięła się cała. 
— Co? Możesz powtórzyć trochę głośniej? 
Szylkretka czuła jak umiera w środku. Powtarzanie takiej błahostki. Zbłaźniła się. Chciała móc wymyślić lepszy temat do rozmowy na szybko, lecz jej głowa była pusta jak kamień. 
— Ł-ładną m-mamy pogodę. — postarała się mówić nieco głośniej. 
Nocniaczka kiwnęła łbem. 
— Ah, tak. Przepraszam, jestem trochę przygłuchawa. Piękna pogoda, owszem. Idealna na spacer. — przymknęła oczy, unosząc głowę w stronę słońca.

Znów cisza. Pasikonik słyszała wręcz bicie własnego serca. Spacer. Spacer. To słowo odbijało się w jej głowie bez końca. Musiała coś zrobić. Musiała to powiedzieć. 
— Chcesz i-iść... — urwała, widząc na sobie baczne spojrzenie brązowych ślepi. — N-na spacer?

— Jasne, chętnie, tylko gdzie? — zapytała liliowa rozglądając się. — Nie mamy chyba zbyt dużego wyboru. — przyznała z ledwo wyczuwalnym smutkiem. 
Pasikonik położyła po sobie uszy. 
— Racja... — posmutniała. 
Była taka głupia. Czemu o tym nie pomyślała. Znów się zbłaźniła. Poczuła, jak zapada się ze wstydu w ziemię. Zimniejszy podmuch wiatru uderzył w jej futro. Skuliła się, by osłonić się przed nim. 

— Wygrzewałaś się kiedyś na kamieniach na plaży? — usłyszała pytanie. 
Niepewnie spojrzała w stronę liliowej. Nie zdawała się nią znudzona. Jeszcze.
— To musisz koniecznie spróbować. Są niedaleko. I po obu stronach naszych granic. — dodała, unosząc ogon do góry. 
Pasikonik zerwała się na łapy. Nieco zbyt gwałtownie. 
— Chce z-zobaczyć. — miauknęła cicho, trochę niegrzecznie.  

<Kminek, randka wśród kamyków?>

Od Pasikonikowego Nowiu CD. Różanej Przełęczy

Obserwowała wychodzącą z kociarni siostrę. Fala bezradności i wstydu przebiegła przez kotkę. Róża musiała być nią zażenowana. Stała się tym czym najbardziej niegdyś gardziła. Nieporadną i użalającą się nad sobą sierotą. Zupełnie jak ich matka. Wróciła na posłanie, wciąż wzrok wlepiając we własne łapy. Niczego nie zmieni, trwając w tym stanie. Lecz nie miała także odwagi, by wyrwać się z obłędu rzeczywistości jaką sobie zgotowała. 

* * * 
*przed wojną*

Niespokojnie kręciła się po obozowisku. Kątem oka próbowała dostrzec gdzieś szylkretową sylwetkę siostry, lecz na marne. Odkąd Różana Przełęcz została zastępcą była zajęta. Bardziej niż mogło się zdawać Pasikonik. Położyła po sobie uszy, nie mogąc znaleźć nigdzie kotki. Marna i licha motywacja zgasła znów, przykryta kującymi ją z tyłu łba myślami. Róża na pewno miała ważniejsze sprawy na głowie niż pomoc swoje nieporadnej siostrze w staniu na własne łapy. Odwróciła się i wróciła do żłobka. Tam gdzie było jej miejsce. 

* * * 

Wojna nie przebiegła tak, jak tego oczekiwali. Panoszący się po obozowisku Wilczaki stali się elementem codzienności. Patrole z nimi, przywłaszczanie sobie zwierzyny, kradzież ziół... kradzież ich medyka. Wszystko to sprawiało, że wartość ich klanu zdawała się znikoma. Wśród kotów krążyły pogłoski o buncie, lecz nikt nie ośmielił się na odważniejsze działania niż plotki. 
Cała ta sytuacja wywierała dodatkową presję na Pasikonikowym Nowiu. Czuła oddech śmierci na karku. Jej dawni oprawcy kręcili się teraz po jej domu. Stres, który ją zżerał zdawał się nie do wytrzymania. Wystarczył sam zapach Klanu Wilka, a czuła, jak sztywniała. A mimo tego wciąż tu tkwiła. 
— R-różana Przełęczo.  — zawołała cicho w stronę kotki. 
Szylkretka uniosła wzrok na siostrę i podeszła do niej. 
— Tak? — zapytała, analizując wzrokiem jej wystraszoną sylwetkę. — Coś się stało?
Pasikonik uciekła spojrzeniem na własne łapy.
— Ja... j-ja dłużej tego nie wytrzymam. Ucieknijmy. — miauknęła niepewnie, spoglądając na pysk siostry. 

<Róża?>

Od Pasikonikowego Nowiu CD. Źródlanego Dzwonka (Psiej Pokory)

*dawno temu na nowych terenach*

Szła wzdłuż jeziora. Pora Nowych Liści była ciepła. Młoda trawa kiełkowała pod jej łapami. Niewielkie kwiatki koniczyny trącały ją w kończyny. Słońce powoli kierowało się ku morzu, by znów ustąpić nocy. Samotny spacer miał oczyścić jej myśli, lecz zamiast tego wciąż kłębiły się w jej umyśle. Niespokojna tafla zalewiska zupełnie jak jej umysł zdawała się sztargana przez wiatr. 
— Dzień dobry!
Oderwała wzrok od zalewiska, by spojrzeć na liliową kotkę. Zdawała się taka przepełniona energią. Niezniszczona. Choć może to były pozory, przez które Pasikonik nie mogła się przedrzeć. Nieco speszona skierowała wzrok na jej pysk. Bukiet kwiatów. 
— Hej. — miauknęła ciszej, spoglądając za siebie.
Nikt z jej klanu nie zdawał się patrolować aktualnie tych okolic. Kwiecisty Pocałunek pewnie niejedynie jej zdradziła, że w okolicy Upadłego Potwora widziała wiele królików. 
— Z-zbierasz zioła d-dla medyka? — zapytała, siadając.
— Tak, wysłali mnie, żebym pozbierała. 
— Z-znasz się na ziołach...? — urwała, czując jak głupie było to pytanie.
Nie wysłaliby jej gdyby się nie znała. 
— Tak. Orientuję się nawet. — przyznała Kminek. 

Pasikonik kiwnęła łbem, przenosząc wzrok na własne łapy, by nie wgapiać się w kotkę zbyt długo. Zakryła szybko ogonem niepełnosprawną łapę, mając nadzieję, że liliowa nie zwróciła na to uwagi. 
— M-moja siostra... — zaczęła niepewnie, zerkając jedynie na Nocniaczkę. — R-robiła takie... wianki. Z kwiatów. Chciałabyś się m-może nauczyć? — spuściła wzrok, by nie widzieć jej reakcji. 
— Chętnie. — odpowiedziała liliowa. 
Uczucie ulgi przeszło przez jej grzbiet. Rozluźniła się lekko. Nie wyśmiała jej. Rozejrzała się wokół. Usiana mleczami, koniczynkami i nielicznymi makami polana nie oferowała zbyt wiele. Wstała powoli, czując na sobie spojrzenie wojowniczki i udała się do mleczy. Zerwała kwiaty tuż przy samej ziemi. 
— Mam także zbierać? — zapytała Kminek. 
Pasikonik kiwnęła łbem i zrobiła krok w stronę kolejnych kwiatów. Minęło dobre parę uderzeń serca nim kupka z kwieciem się uzbierała przed kotkami. 
— T-tyle starczy. — miauknęła cicho, zerkając na umorusaną żółtym pyłem liliową. 
Uśmiechnęła się lekko i usiadła nad zbiorami. Złapała parę łodyg w pysk i położyła przed sobą. 
— M-musisz tak skrzyżować ł-łodygi. — zaprezentowała. — I p-potem zrobić tak... I tak k-kolejny raz. — zaczęła przeplatać. 
Niezbyt zgrabna konstrukcja powoli nabierała kształtu. Czuła na sobie wzrok liliowej, jak wpatruje się uważnie w jej ruchy. Łapy lekko zadrżały jej nerwowo. 
— J-jak ci idzie? — mruknęła, próbując odgonić myśli. 
Liliowa spojrzała się niepewnie na rozlatujący się twór. 
— Niezbyt... 
Pasikonik wstała i podeszła do niej. Ich pyski dzieliło parę mysich długości. Szylkretka starała się udawać, że wcale nie czuje się z tym dziwnie. Szybko spuściła wzrok i przyjrzała się lepiej wiankowi. Wszystko było dobrze, ale kwiaty rozplątywały się. 
— M-musisz m-mocniej ściskać. — miauknęła cicho. 

<Kminek?>

Od Pasikonikowego Nowiu

Brązowe ślepia wpatrywały się w nią przenikliwie. Spuściła potulnie łeb niczym owca na rzeź. Ciemny ogon owinął ją szczelnie. Zupełnie jak dzikie kłącza drzewo. Ciasno i dusząco. Jego woń gryzła ją. Czuła jak obrzydliwie na niej osiada. Przenika. 

— Hej, przeszkadzam wam? — jej słodki głos znów ją gnębił. 

Pochmurny oderwał się od kotki. Świeże powietrze otuliło ją z każdej strony. Ciężar jego zapachu opuścił ją. Chociaż na parę uderzeń serca. Mogła zaczerpnąć wdechu. 

— Czego? — jedno słowo bez ogródek padło z jego pyska. 

Z nadzieją spojrzała na niebieską kotkę. Jej utrapienie, jak i wybawicielkę. Kwiecisty Pocałunek uśmiechnęła się lekko. Podeszła bliżej nich. Bez zapowiedzi wpakowała się pomiędzy nich. Jej kwiecista woń zawirowała wokół szylkretki. Oddzieliła go od niej z taką łatwością. Niczym kamienny mur blokowała czerń jego ślepi od niej. 

— Chciałabym trochę poznać szwagierkę. — miauknęła zaczepnie, szczerząc się jak kocię. — Jesteś zupełnie jak mama. Jakbym nie wiedziała co ptaszki świerkają to nawet bym nie wiedziała, że w końcu się ustatkowałeś. — miauknęła radośnie, karcąc brata spojrzeniem. 

Pasikonik zastygła nic nie mówiąc. Bała się zaprzeczać. To on panował nad charakterem tej relacji. On decydował o każdym kroku. Niczym kat i władca siał niepokój w jej łbie każdego wschodu słońca. 

— No co tak milczycie. — jęknęła niezadowolona Kwiecista. — Opowiedzielibyście coś? Jak się poznaliście. Albo co was w sobie urzekło? — wpatrywała się wyczekująco w ich, obracając energicznie głową. 

Milczała. Nie potrafiła wyksztusić z siebie słowa. Nie potrafiłaby skłamać. A kara za prawdę byłaby zbyt brutalna, by ją zniosła. 

— Uratowałem ją przed szalonym samotnikiem i zakochała się we mnie. Prawda, słońce? — gładkość z jaką kłamał przerażała ją. 

Zupełnie inaczej pamiętała wydarzenie. On skąpany w krwi własnego ojca. Ona płacząca. Zmanipulowana. Skrzywdzona. Złamana. 

— T-tak... — ledwo wydobyła głos. 

Kwiecista złapała się za łeb zachwycona. 

— Jejku! Jak uroczo. Chciałabym, żeby Makowa Furia też była taka romantyczna... — jęknęła niebieska. — W sensie, jeszcze nie jesteśmy razem. Ale to tylko słowo "jeszcze". Gdyby tylko choć raz przyniosła mi kwiaty zamiast martwego zająca... Rzuciłabym się jej w ramiona! — ogłosiła głośno kotka. 

Pasikonik wbiła wzrok w łapy. Nie wiedziała zbyt wiele o miłości. Rozbita rodzina. Rozbite marzenia. Rozbita ona. Nic z tego nie dawało jej żadnych fundamentów na wiedzę o romansach. Westchnęła głęboko. Chciałaby uciec od tego wszystkiego. Daleko. Jak najdalej by mogła. Lecz nic poza Klanem Burzy jej nie czekało. Już nie. 

— Jakby mój brat ci się znudził, to wiesz, ja "jeszcze" jestem wolna. — rzuciła jej żartobliwie Kwiecista, puszczając oczko. 

Pasikonik uciekła zawstydzona spojrzeniem gdzieś dalej. 

— Zostaw ją. — syknął Pochmurny. — Lepiej zajmij się swoimi sprawami. — wywrócił ślepiami. 

Niebieska zaśmiała się, trochę nerwowo, i wstała. 

— Życzę wam jak najlepiej kochasie. Tylko z niektórymi sprawami nie warto się spieszyć. Pamiętajcie. — miauknęła na pożegnanie. 

Gdy tylko zniknęła z pola widzenia znów ją osaczył. Sztywna i silna łapa powaliła ją na ziemię. Upadła w ciszy. Bez najmniejszego jęku czy pisku. Wypełnione mrokiem ślepia wodziły po jej ciele. Stanął nad nią, blokując jej wszelkie ścieżki ucieczki. Myślami był gdzieś daleko. Dalej niż Klan Burzy. Bała się w nie spoglądać. Utkwiła wzrokiem na chmurze leniwie przepływającej po niebie. Malujące się na czerwień niebiosa wskazywały, że słońce za niedługo miało schować się w morzu. 

— Dlaczego... — zaczął, lecz urwał po uderzeniu serca. 

Zamknęła ślepia. Nie chciała w tym uczestniczyć. Psychicznie i fizycznie. Zabawiał się nią. Niczym myszą. 

— Dlaczego się nie bronisz? Nie walczysz? — zapytał, odwracając jej pysk w jego stronę. — Otwórz oczy. 

Niechętnie spojrzała na niego. Nie była wstanie odczytać jego emocji. Samotność zdawała się mieszać z żalem. Nie wierzyła, że był zdolny do tych emocji. 

Jego łapa dotknęła jej szyi. Drgnęła. Nieprzyjemne ciepło zawrzało w jej ciele. Powoli wędrował niżej zabawiając się niesfornymi kosmykami sierści po drodze. Przełknęła ciężej ślinę, odwracając wzrok. 

— Patrz na mnie. — zażądał. 

Zacisnęła mocniej ślepia. 

— Patrz. — powtórzył, naciskając mocniej na jej brzuch. 

Cichy jęk opuścił jej gardło. Czuła, że dała mu satysfakcję. Widziała tą rozkosz malującą się w jego ślepiach. Przywarł do niej. Ciepłe powietrze z jego nozdrzy łaskotało ją w szyję. Pomimo całego wstrętu i obrzydzenia jakie odczuwała jakaś część niej odczuwała z tego przyjemność. Chory umysł sam oszukiwał siebie nie będąc w stanie przyjąć więcej smutku. 

— Pasikoniku... — jego głos, jakby oderwany od rzeczywistości, zdezorientował ją. 

Próbowała go zrzucić z siebie. Ciężar był straszny. Niczym stos kamieni. Potężny głaz. Jej marna próba walki jedyne ją upodlała. 

* * * 

—  Pasikoniku? — znów ten sam głos męczył ją. 
Otworzyła niechętnie ślepia zbudzona ze snu. Czarne futro otulało ją z każdej strony zupełnie jak w jawie. Woń suchej trawy i słońca przyduszała, nie pozwalając zapomnieć o jego obecności. Zadrżała, kuląc się. 
— Co ci się śniło? — zapytał, pochylając się nad nią. 
Odwróciła od niego pysk. Nie chciała spoglądać na niego. Na ciemne ślepia, skrywające zbyt wiele emocji, których nie była wstanie pojąć.
— T-ty... — szepnęła jedynie. 
Poczuła jak się uśmiecha. Nie musiała tego widzieć. Poznała na pamięć jego zachowanie. Mowę ciała. Beztroską radość, jaka go przepełniała, gdy udawał, że tamten dzień nigdy się nie wydarzył. 
— Szczerzysz się, jakby sam Klan Gwiazd ci się objawił. — rzucił zaczepnie Tropiący Szlak. 
Pochmurny zaśmiał się. Nie potrafiła stwierdzić czy szczerze, czy sztucznie. Spuściła wzrok wędrując gdzieś po swoich łapach. 
— Śniłem się Pasikonik. — miauknął dumnie, ocierając się o sztywną kotkę. 
Bury kocur zmrużył ślepia, przekręcając łeb. Czuła, jak jego wzrok wypala ją na wylot. Marzyła o zniknięciu.
— Ona nie wygląda na zachwyconą. — stwierdził wojownik. 
Ich wzrok wylądował na jej marnej sylwetce. Tonęła przez tą przenikliwość otaczającą ją z każdej ze stron. Zapadała się w samej sobie, próbując wyrzucić świadomość gdzieś indziej. 
— Jestem. — mruknęła jedynie, szybko chowając w pysk w czarnej gęstwinie. 
By nikt nie wyczytał kłamstwa z jej pyska. Nie zorientował się. Nie ukarał jej. Dyszała ciężko pod kołtunami z jego futra. Poczuła, jak jego ogon owija się wokół jej wątłego ciała. Mimowolnie zadrżała. Nie chciała spełnienia tego snu. 
— Ostatnio... zdajesz się taka słaba. — zamruczał jej do ucha. 
Przyjemny dreszcz, którego się tak brzydziła przeszedł przez nią. Chciała uciec, jak najdalej od niego. Lecz ciało nie pozwalało jej się ruszyć, oczekując więcej. 
— Powinnaś odwiedzić łoże medyka. — mruczał dalej, przypadkowo coraz bardziej muskając płatek jej ucha. — Moja siostra bardzo chce cię poznać bliżej. Nie dam rady tego dłużej przekładać, słońce. 
Milczała. Jedynie to potrafiła zrobić. Pozostawić wszystko bez odpowiedzi i schować się coraz głębiej pod jego futrem. Jak najdalej od całej problematyki świata jaki istniał. 
— Wstawaj. — zażądał, podnosząc się. 
Chłód brązu zmroził ją na wskroś. Ze spuszczonym łbem posłuchała się. Nie ośmieliła się podnieść wzroku.
— Nie pozwolę ci zaniedbywać się dłużej. 

* * *

Stała jak na skazaniu. Wiśniowa Iskra powoli obracała ziołami, wciąż nie mogąc znaleźć tego co szukała. 
— Proszę. — w końcu padła odpowiedź. 
Nieznane jej liście wylądowały pod jej łapami. 
— Musisz więcej odpoczywać. Stres i zmęczenie to twój główny problem. — miauknęła medyczka. 
Pasikonik pokiwała łbem.
— Wiśniowa Iskro, i jak? — dopytywał Pochmurny Taniec, który nie mógł dłużej wysiedzieć na dworze. 
Od razu przywarł do niej bokiem nie pozwalając nawet na uderzenie serca wytchnienia. Widząc na sobie wzrok medyczki, odwróciła pysk od niej, uciekając w połacie posklejanego czarnego futra. 
— Musi więcej odpoczywać. Dopilnujesz ją? — zapytała szylkretka. 
Poczuła jak mięśnie na jego pysku się poruszają. Odpowiedź była oczywista do przewidzenia. 
— Oczywiście. — miauknął, trącając kotkę pyskiem. — Musisz więcej spać, słońce. Koniec z randkami przy gwiazdach. — zażartował.
Pasikonik czuła, jak coś ją skręcało. Musiała wyjść stąd. Jak najszybciej. Oderwała się od niego, kierując się w stronę światła. 
— Poczekaj na mnie, słońce. — zawołał za nią. — Przepraszam, Wiśniowa Iskro. Dziękujemy za pomoc. 
Dogonił ją w parę uderzeń serca. Znów dotknął. Czuła, jak miękną jej łapy. Nienawidziła tego. 

npc: kwiecisty pocałunek, tropiący szlak, pochmurny taniec

choroby: pasikonikowy nów

Od Pasikonikowego Nowiu

Niczym cień jej matki przemykała się po obozowisku. Niewiele ślip zawiesiło na niej spojrzenie. 

— Pasikonikowy Nowie! — zawołał radosny głos. 

Niechętnie odwróciła łeb w jego stronę. Szara kotka o kwiecistej woni niczym jej imię spoglądała na nią z zakłopotanym uśmiechem. Szylkretka nie wiedziała o co chodzi. Dlaczego ją zaczepiała.

— Słuchaj, mam takie drobne pytanko. Zauważyłam, że często przebywasz z moim bratem, i oczywiście niczego nie sugeruje, o nie nie nie, ale wiesz może co się z nim dzieje? Martwię się o niego. zdaje się taki nieobecny. — zaczęła swój wywód. 

Pasikonik położyła uszy. Za dużo informacji na raz. Wspomnienie tamtego dnia wciąż powodowało u niej ciarki i odruchy wymiotne. Chciała jedynie to wyrzucić z pamięci. 

— Nie w-wiem. — wydusiła z siebie cienkim głosem. 

Nie mogła jej powiedzieć, że Pochmurny zabił ich ojca. Zamordował bez skrupułów. A jej nakazał milczenie. 

— Oh, straszna szkoda. Chciałabym mu jakoś pomóc. Ulżyć. Tylko on mi pozostał, wiesz? — miauknęła smętnie, poprawiając bukiet sierści na ogonie. 

Pasikonik uciekła od niej wzrokiem. Nienawidziła kłamstwa. Lecz nie mogła wypuścić z pyska prawdy. Pochmurny ją zabije. Rozszarpie. Na strzępki. 

— Coś się stało, Pasikoniku? — zapytała zmartwiona kotka. — Słabo wyglądasz. 

Szylkretka zebrała się na mizerny uśmiech. Poczuła jak łapy jej drżą. Nie mogła wpaść w panikę. Nie teraz. Nie przy niej. Inaczej odkryje, że kłamała. Dopuściła się paskudnego łgarstwa jak jej matka.

— J-jest... okay. — wymamrotała, czując jak gardło się jej coraz mocniej ściska. — Z-zmęczenie. — dodała. 

— No tak, z Diamentowa Grota musiała ci dać niezły wycisk. — stwierdziła niebieska. — Sama już dawno nie miałam ucznia, zapomniałam jacy potrafią być wyczerpujący. 

Na samą myśl o córce zastępcy kotka wzięła głębszy oddech, czując jak jej klatka piersiowa sama się zaciska. Koszmarze jej codzienności o pomarańczowych ślepiach. Potworze w kociej skórze. Młoda i rozpuszczona uczennica wyniszczyła ją do końca. Dobiła ją gdzie mogła. 

— Pasikoniku? Pasikoniku...? — męczący głos kotki wciąż się do niej dobijał. — Może przejdziemy się do Wiśniowej Iskry...? 
Szylkretka jedynie bezsilnie łbem. Nie mogła złapać na tyle oddechu, by zaprzeczyć, że wszystko w porządku. Skierowała się posłusznie za kotką. Szła, a bardziej uderzała bezwładnie łapami o podłoże, podążając za szarym końcem ogona wojowniczki. 
— Wygląda, że nie ma zbyt wiele kotów. Jedynie Wilcza Zamieć i Diamentowa Grota. — miauknęła Kwiecisty Pocałunek. 
Pasikonik zatrzymała się. Nie było opcji. Nie mogła tam wejść. Nawet jeśli miałaby zejść z tego świata. Wolała spędzić ostatnie uderzenie serca wijąc się z bólu niż z matką i znienawidzoną uczennicą. Ujrzała błysk w jej oku. Oznakę huraganu, który miał zaraz nadejść. 
— No proszę kogo ja widzę. Zadawałaś się mnie unikać od ukończenie mojego treningu, a ja tęsknię. — rzuciła przepełnione sarkazmem i ironią zdanie. 
Pasikonik odwróciła łeb. Nie chciała na nią spoglądać. Oddałaby wszystko by stracić na to parę uderzeń słuch. 
— Czemu się przede mną chowasz? No zarycz, no. — syknęła kotka. — Jak tchórz chowasz się za tą starą pierdolniętą kotką!

Poczuła, jak łzy spływają jej po polikach. Jakby mogła wymazałaby istnienie kotki z tego świata. To ona powinna zaginąć, a nie Jelonek. 
— Jeśli nie chcesz zostać zaraz wyproszona, radziłabym zachować resztę przemyśleń dla ciebie. — ostrzegła ją Wiśniowa Iskra. — W czym mogę ci pomóc, Kwiecisty Pocałunku? 
— Przyszłam tu z Pasikonikowym Nowiem... — urwała, widząc, że drobnej kotki nie ma za nią. — Pasikoniku! Gdzie jesteś?
Szylkretka schowana za krzewem nie reagowała. Jedynie wsłuchiwała się w kolejne obrazy na jej temat. 

npc: Kwiecisty Pocałunek, Diamentowa Grota

Od Pasikonikowego Nowiu CD. Źródlanego Dzwonka

Stawiała niepewnie łapy w chroboczącym mchu. Las był dla niej obcym terenem. Ciasnym i nieodgadnionym. Ciągle dudnił życiem. Śpiew ptaków, trzask gałęzi, szmer wędrujących wokół mrowiska mrówek.

Był ucieczką przed parą przerażonych brązowych ślepi, które wciąż wodziły za nią wzrokiem. Pochmurny Taniec zmusił ją, by przyrzekła, iż nie zdradzi jego tajemnicy nikomu. Że jego zbrodnia nie ujrzy światła dziennego. Wciąż czuła na sobie jego duszące spojrzenie, obserwujące każdy jej ruch. Każdy jej gest. 

Nie potrafiła normalnie funkcjonować pod natłokiem jego spojrzenia. Dlatego tak chętnie zgłosiła się na polowanie w nieznanym lesie. Pomimo że i ten był przerażający wciąż mniej niż czarny kocur. 

Wysoki głaz skąpany w słońcu ukazał się jej ślepią. Zatrzymała się na uderzenie, by przyjrzeć się tworowi matki natury. Liliowy ogon zwisał z niego.

Zjeżyła się, jednocześnie czując wstyd, że nie wyczuła zapachu obcego. Lekki zapach mięty oraz ryb dotarł do jej nozdrzy niesiony przez ciepły podmuch wiatru. Znała tą woń. Położyła uszy. Nie wiedziała co za bardzo zrobić w takiej sytuacji. Nie chciała budzić miłej wojowniczki. Głupio jej także było odejść, gdy los je połączył. Jednakże także niezręczne było czekanie aż wstanie. Złapała się za łeb, przygnieciona tymi opcjami. 

— Hej... — miauknęła cicho, by nie wzbudzić śpiącej kotki. 
Otuliła się ogonem, czując, jak wstyd ją zalewa. Gadała do śpiącego kota, by w końcu móc z kimś porozmawiać. 
— Wybacz, ż-że... ostatnio n-nie udało nam się spotkać. — wyszeptała, szurając zdrową łapą w piasku. — Ja... U m-mnie dużo się działo... W sensie... nie u mnie, k-ktoś... ktoś zrobił coś złego. I teraz... t-teraz mnie pilnuje. Szantażuje... Ja... ja nie wiem co zrobić. B-boję się, że j-jak mu podpadnę t-to... to skończę jak on... — zdradziła, czując przechodzące ją ciarki. 

<Kminek?>

Od Pasikonikowego Nowiu

Czarny kocur stanął jej na drodze. Posłał czarujący uśmiech. Uniósł brwi. 

Pasikonik skrzywiła się, kładąc uszy. Nie była pewna o co chodzi. Lekki dyskomfort uderzył w nią. Chciała się wycofać. Uciec gdzieś daleko od niego, lecz wiedziała, że nie da rady. 

— O-odejdź m-mieszańcu... — prychnęła cicho. 

Pochmurny Taniec zaśmiał się cicho.

— Brzmisz, jakbyś ty nie była. — oznajmił kotce, zbliżając się. 

Zjeżyła się. 

— Co m-masz na myśli? — wydukało cicho, niepewna tego, czy faktycznie chce to wiedzieć.

Pochmurny uśmiechnął się. 

— Twoja matka była moją mentorką. Poza tym chodziły o niej liczne plotki. Jedno jest pewne. Nie urodziła się tutaj. Przyniesiono ją wraz z Zajęczą Gwiazdą. Tylko ciekawe skąd, p r z y b ł ę d o. — drażnił się z nią. 

Położyła po sobie uszy zła na niego. Nie miała ochoty dłużej rozmawiać z tym palantem. Odwróciła się od niego i powolnym krokiem ruszyła ku gromadzie kotów.

— No nie odchodź. Wiele nas łączy, Pasikoniku! — zawołał. 

Widząc, że nie reaguje, zagrodził jej drogę.

— Ty nie znasz ojca. Ja swojego też nigdy nie poznałem. — sprostował. 

— I co? — prychnęła zestresowana tym natrętnym zachowaniem. — N-nie obchodzi mnie to.

Czarny wypiął się dumnie, unosząc ogon ku górze.

— Może mój zna twojego. Jest stary pewnie. Podobno pochodził z innego klanu. Jeśli dobrze pamiętam miał do czynienia z tym całym "Lisią Gwiezdą" co zapłodnił twoją starą. — wyjaśnił. 

Pasikonik syknęła zła na niego. 

— L-lisia Gwiazda dawno już nie żył, gdy moja m-matka zaprzedała dupy komuś. J-jest świrnięta. Nie gadaj b-bzdur. — warknęła na kocura, drżąc z nerwów. 

Pochmurny położył ogon. Jego spojrzenie lekko złagodniało. 

— Spokojnie, mała. Nie unoś się tak. — rzucił luźno, sprawiając, że przez szylkretkę przeszły kolejne spazmy. — Ej, ej, może opowiem ci o moim ojcu, co? Podobno jesteśmy mega do siebie podobni. Tylko on jest bardziej siwy. I poraniony. Ale prócz tego kropka w kropkę. Wiesz, że kiedyś należał do Klanu Wilka? Był synem zastępcy, uczniem lidera. Sam zlał Lisią Gwiazdę podczas wojny. A jego syna posłał do Mroczej Puszczy. Pewnie z Kamienną Gwiazdą też by się rozprawił w trymiga. — mruknął pewnie. 

Pasikonik zastrzygła uszami. 

— P-po co mi to mówisz? — miauknęła cicho. 

Pochmurny wyszczerzył się. 

— Nie chciałabyś wybrać się ze mną? — zaproponował. — Będziemy mieć obydwoje alibi, że polowaliśmy, a może dowiesz się coś o swoim ojcu.

— U-umarlak nie może być moim ojcem. — syknęła. 

— Nie wiesz kiedy zdechł. — odparł czarny zadowolony. — Czekam na ciebie, gdy słońce zajdzie. 

* * *

Sama nie wiedziała czemu przyszła. Może ciekawość. Może fakt, że kocur nadal by ją męczył potem pytaniami dlaczego nie przyszła. Widząc jednak uśmiech na jego pysku, żałowała, że przyszła. 

— Witaj, piękna. Poranne chmury to przy tobie nic. — wymruczał. 

Lekko zdezorientowana zrobiła krok do tyłu.

— M-mam s-sobie iść? — pisnęła.

A co jeśli chce ją wykorzystać? Zaciągnąć w ciemny las i zabawić się jej ciałem. Obrzydzona tym i przerażona zadrżała. 

— Nie, nie. Jejku, na żartach się nie znasz, panno z kijem w tyłku. — puścił jej oczko. — Chodźmy, zanim kompletnie mi uciekniesz. 
Niechętnie podążyła za nim. Ciemny las znajdujący się poza terenami Klanu Burzy nie wyglądał zachęcająco. Szła za czarną kitą skulna. Trzęsąca się na każdy trzask gałęzi pod ich łapami. 
— N-na pewno go tu znajdziemy...?
Pochmurny Taniec wskazał jej na ślady kocich łap. 
— Cichosza. — szepnął nagle. 
Zjeżyła się, wyczuwając czyjś wzrok na sobie. Odwróciła się spanikowana. Za nią dosyć wysoki kocur mierzył ją zimnym spojrzeniem. Pierwsze co wrzuciło jej się w ślepia to brak uszu. Szczątki ich wystawały dziwacznie z czarnego łba. Wyglądem bardziej kojarzyły jej się z rogami. Położyła po sobie uszy.
— Czego chcecie, Burzaki? — syknął samotnik, jeżąc się. — Nie zamierzam pozwolić wam kraść mojej zwierzyny.
Wychudzone ciało i słaby głos świadczyły o tym, że zwierzynę tylko widywał w snach. Kotce zrobiło się lekko żal starca. Pewnie nie widział na tyle dobrze, by coś upolować. 
— Tu i tak nic nie ma. — stwierdził pewnie Pochmurny Taniec.

Siwy kocur odpowiedział mu prychnięciem. Pasikonik skuliła się. Nie tak to sobie wyobrażała.
— T-to twój tata, czy nie? — szepnęła do czarnego. — Nie p-powinien cię poznać? 
Zirytowany Pochmurny trzepnął uchem.
— Jak, moja droga? Nigdy mnie nie spotkał. — wyjaśnił jej. 
Spojrzał na kocura twardym spojrzeniem.
— Zgaduje, że mam do czynienia z Kawką? — rzucił pewnie, przyglądając się samotnikowi. — Jestem twoim synem. Nazywam się Pochmurny Taniec. Mam także siostrę o pięknym imieniu Kwiecisty Pocałunek — oznajmił, siadając. 
Starszy zmrużył ślepia i prychnął z pogardą. 
— Ja nie mam dzieci. — syknął i odwrócił się gotowy odejść. 
Wojownika trochę wcięło. Nie tak to sobie wyobrażał. Miał to idealnie wymalowane na pysku.
— Nie, tato! Czekaj!

— Nie nazywaj mnie tak, Burzaku!

— Ale ja naprawdę jestem twoim synem. — miauknął zły czarny.
Brązowe ślepia spojrzały na niego chłodno.
— Skąd ta pewność? — prychnął siwy. — Nic o mnie nie wiesz.

— Nieprawda! Mama mi opowiadała o tobie masę historii. — zaprzeczył smutno Pochmurny niczym kocię. — Moja mama... Burzowa Noc... ona naprawdę cię kochała. 
Furia pojawiła się w oczach samotnika. Trzepnął ogonem, bluźniąc pod nosem.

— Kłamiesz! Kłamiesz! — krzyknął rozgoryczony. — Ona mnie porzuciła. Odrzuciła. Zostawiła. Gdy ja... — urwał. — Nieważne. To niemożliwe, żebyś był moim i jej synem.

Wojownik położył po sobie uszy. 
— Nie wierzę, że okłamywała mnie całe życie. Że zmyśliła te wszystkie historie. Jak rzucaliście w liderów szyszkami. Jak Klan Wilka okazał się ciebie niegodny. O twoich zwycięskich bitwach z Klanem Klifu. O twoich... uszach... 
— Zamilcz! — syknął zjeżony samotnik, zakrywając pysk łapami. — Jeśli to prawda... Jeśli to prawda to dlaczego. Dlaczego mnie zostawiła? Dlaczego mnie porzuciła? Nigdy nie przyszła. Wiesz ile księżyców sterczałem jak mysia strawa narażając się dla niej? Nie chce o niej słyszeć. Ani o tobie.
Pochmurny Taniec wpatrywał się tępo w ojca. Pasikonik zagryzła wargę. Nie czuła się komfortowo uczestnicząc w tej kłótni. Jak i w tym wszystkim. Najchętniej wróciłaby do obozu, lecz bała się ruszyć. Sparaliżowana przez krzyki kocurów bała się ruszyć. 
— Dlaczego...? Dlaczego taki jesteś? — miauknął ciężko wojownik. — Taki podły. Taki pozbawiony uczuć.
Kawka trzepnął ogonem zły. 
— Ja? Zostałem porzucony przez jedynego kota, którego kochałem. Który zdawał się żywić takie uczucie do mnie. Przez długie księżyce. Spójrz ile już żyjesz. A ja wciąż nie widziałem jej od tamtego dnia. Cały czas samotny. Pozbawiony bliskości. Cała moja rodzina nie żyje. Cała. Nie masz prawa mi zarzucać takich rzeczy. — syknął na syna. 
— Nie, jesteś egoistą. Mogłeś sam do nas przyjść. Dołączyć do Klanu Burzy. Ale wybrałeś to życie. — warknął Pochmurny Taniec. — Nie wycieraj sobie moją matką mordy. 
— Nie moja wina, że okazała się lisim łajnem.
— Sam jesteś nim! 
— Powiedział kocur, który nie zaznał smaku życia. 
— Nie masz prawa tego mówić. Nawet mnie nie znasz. 
— Ty też mnie nie znasz. A mimo to nawiedzasz mnie oczekując nie wiadomo czego. Mam się rzucić i cię uściskać? Popłakać? — fuknął Kawka, wysuwając pazury. — Jesteś żałośny. Zupełnie jak twoja matka. 
Pasikonik nawet nie zarejestrowała momentu kiedy rzucili się na siebie. Dwie czarne plamy stały się jedną. Jęki i krzyki niosły się po lesie, płosząc nieliczną zwierzynę. Głośny trzask dotarł do jej uszu. Potem konający jęk. Zacisnęła mocno ślepia, nie chcąc dłużej temu przyglądać. 
Minęło parę uderzeń serca. Nastała cisza. Bezdźwięk zaniepokoiła ją. Niepewnie uchyliła ślepie.

Skąpany we krwi Pochmurny Taniec. 
Nieruchomy samotnik. 
Nie chciała się mu dłużej przyglądać. Obraz ze zgromadzenia uderzył ją. Ciepła krew. Zapach śmierci. Lodowate spojrzenie trupa. Cieknące osocze. Ogromna bordowa plama, splamiająca wszystko co napotka na swej drodze. 
Pisnęła, kuląc się. Czuła, jak łzy napełniają jej ślepia. Była taka słaba. Taka przerażona. 
— Pasikonik, błagam, nie mów o tym nikomu, dobrze? Proszę. Błagam. To będzie nasz sekrecik? Dobrze? Taki mały sekrecik... — szeptał jej Pochmurny Taniec, lecz do niej już nic nie docierało.

Od Pasikonikowej Łapy (Pasikonikowego Nowiu) CD. Kminkowej Łapy (Źródlanego Dzwonka)

— Może chcesz mi powiedzieć, jak wygląda ścigający cię? Z pewnością ułatwi mi to pilnowanie naszego bezpieczeństwa. — miauknęła głośno. 

Pasikonik wciąż drżąc, spojrzała na kotkę. Deszcz uderzał coraz mocniej o ziemię. Rytmicznie stukał w drewno. Czuła się tak źle. Wstyd mieszał się z lękiem. Ośmieszyła się przed obcym kotem. Cała przerażona tkwiła na obcym terenie, siedząc ze nieznajomą. Uwięziona. 

— Czekoladowy k-kocur. Żół-łte ślepia. — wyszeptała, zastrzygając uszami. 

Liliowa kotka kiwnęła łbem, przypatrując się otoczeniu. Pasikonik przełknęła ciężko ślinę. Nocniak nie zdawał sobie sprawy z zagrożenia. Szaleństwa czekoladowego. Jego braku hamulców. Położyła po sobie uszy na myśl co mógłby zrobić mniejszej kotce. Tak malutkiej i niewinnej. 
— J-jest szaleńcem. — wyznała. — Z-zrobił mi to. — mruknęła niechętnie, unosząc łapę. 

Kotka mrugnęła i wydała z siebie ciche "oh".

— Przykro mi, że cię to spotkało. Nie powinnaś musieć tego przeżywać. — odparła ostrożnie

Pasikonik otuliła się ogonem. Nie wiedziała za bardzo jak na to zareagować. Podziękować? Ale za co. Zimny dreszcz przeszedł jej przez grzbiet. Niezręczna cisza znów wkradła się pomiędzy nie. Zerknęła kątem oka na towarzyszkę. Rzucała się w oczy. Jak i zapadała w pamięć. Ciało pokryte bliznami. Krótki ogon. Jasne futro. Ciemne jak błoto ślepia.
— N-nie wyglądasz jak Nocniak. — rzuciła, zaraz przegryzając sobie język. 
Zaraz kotka ją wygoni na deszcz. Zostawi na łaskę tego psychopaty. 
—... A jak wygląda Nocniak? — rozglądała się powoli, skupiając na cieniach między drzewami. 
Zamyśliła się, próbując sobie przypomnieć tych spotkanych na wojnie. Niewielu z nich pamiętała. Większość była umięśniona. Dziwna. Gruba. 
— D-duży, n-napakowany... śmierdzący... — wykrztusiła z siebie obraz stereotypowego Nocniaka w końcu. 

Liliowa prychnęła, dusząc śmiech. 

— Ciekawa wizja, chyba faktycznie nie wyglądam na klanowego kota. A zapach to raczej kwestia higieny. — trzepnęła uchem, kątem oka zerkając na kotkę
Pasikonik mruknęła cicho. W sumie racja. Choć i tak większość Nocniaków kojarzyła jej się ze smrodem zdechłej ryby. Deszcz powoli słabł. Wystawiła łeb na zewnątrz, narażając się na zmoknięcie. Po czekoladowym nie było śladu. Lecz mimo to mogła przyrzec, że czuła na sobie jego spojrzenie. Przyłapywała się, że dostrzegała czekoladowe futro wszędzie. Sterta gałęzi, błotnista kałuża, suche liście. Wszystko sprawiało mylne wrażenie. Mąciło w jej umyśle. Złapała się za łeb, po uderzeniu serca karcąc za to. Nie powinna przed Nocniakiem zdradzać swych słabości. I tak już wystarczająco się ośmieszyła. Lecz krople zdradziecko przypominały kocie kroki. Otoczenie przyprawiało ją o palpitacje serca swą brązową scenerią. Zjeżyła lekko sierść.
Nie potrafiła uwolnić się z tego lasu. 

— A ja...? — zaczęła nieśmiało, byle nie wychodzić z bezpiecznego schronienia. — Przypominam B-burzaka?

<Kminek?>

Od Pasikonikowej Łapy (Pasikonikowego Nowiu) CD Truskawkowej Grządka

 — Pasikonikowa Łapo! — usłyszała głos. 
Sylwetka rudego medyka z Klanu Klifu pojawiła się na horyzoncie. Zamrugała lekko zdziwiona, kładąc uszy. Lecz po uderzeniu serca przypomniała sobie, że medycy mogą przekraczać granice klanów. 
— Zgadnij co! Zostałem mianowany! — sapnął, gdy znalazł się tuż przy niej. — Miło cię widzieć, stęskniłam się — dodał już ciszej.
Położyła uszy, czując kującą zazdrość. Szkolenie na medyka trwało dłużej i było bardziej skomplikowane, lecz mimo tego Truskawek to już osiągnął to. W porównaniu do niej. 
— Cieszę s-się twoim szczęściem. — skłamała. — I jakie imię t-teraz nosisz?
Klifiak dumnie wypiął pierś. 
—Truskawkowa Grządka. 
Pasikonik zastrzygła uszami.
— Grządka?
Rudy zamyślił się na uderzenie serca. 
— Sam nie wiem. Liderka wymyśliła. — odparł. 
— Aha. — oznajmiła nieco zdezorientowana. — C-ciekawe jakie imię ja dostanę. C-choć nie sądzę, że Obsrany K-kamień wpadnie na coś g-godnego uwagi. — mruknęła niezadowolona, owijając się ogonem. 
Niebieskie ślepia spojrzały na nią zaciekawione. 
— Obsrany Kamień? — powtórzył niepewnie, nieco rozbawiony. 
Kotka wzdrygnęła wąsami. 
— L-lepiej nie pytaj. Moja liderka. M-ma coś n-nie tak z łbem. — wyznała cicho.
Truskawkowa Grządka zmarszczył nos, na słowa kotki.
— Cóż, nie ona pierwsza. Jak chcesz to mogę ją zbadać na ten łeb, ewentualnie pierdolnąć bądź srakę zafundować — zaśmiał się cicho, chociaż jego propozycja była jak najbardziej szczera. 
Kotka uśmiechnęła się słabo, grzebiąc łapą w piachu.
— Kusząca oferta. — wyznała cicho. — T-to nie tak, że jest zła. A-albo jebnięta. — dodała. 
Wbiła wzrok w ziemie zawstydzona. 
— Ale s-sypia z m-moją świrniętą m-matką. — wyrzuciła z siebie, trzepiąc ogonem.
Złapała się łapą za głowę. Po co ona to wszystko mówiła. Jeszcze ją znienawidzi. Albo wyśmieje. Albo odejdzie zażenowany. Ale też jak zaczęła coraz bardziej kusiło ją zdradzenie kotko-kocurowi więcej. Wyrzucenie siebie z tych bzdur, jakimi traktuje ją życie. 
 — O-ona... ona dopiero n-nadaje się do zbadania. — prychnęła rozgoryczona. — T-tak jej upadło n-na łeb, że twierdzi, że L-lisia Gwiazda t-to mój ojciec. — wyznała, jeżąc się. 

<Truskawka?>

Od Pasikonikowej Łapy (Pasikonikowy Nów) CD. Geparda

Zirytowana trzepnęła ogonem. Miała ochotę zrobić coś temu małemu gnojkowi. Wydrapać oczy czy coś. Lecz przyglądające się jej z uwagą koty uniemożliwiały to. 

— To córką Wilczej Zamieci. — usłyszała z tyłu. 

Spojrzała na Fretkowy Bieg, która nagle zamilkła. Szylkretka zrobiła krok do tyłu, kładąc po sobie ogon. Czuła nienawiść płynącą od tamtej. Pomimo że nic jej nie zrobiła. Gniew i żal przelewał się w kotce. Najchętniej wywrzeszczałaby jej, że przez jej puszczalski tyłek teraz ledwo się kociaki mieszczą w żłobku.

— Pewnie taka sama pokraka jak matka — ogłosiła odważnie Szczypiorkowa Łodyga. 

Pasikonik położyła uszy zła. Miała ochotę wygarnąć im wszystkim, żeby się zamknęli. Że nawet nie wiedzą co przeżyła przez swoją matkę. Jak bardzo jej nienawidziła. Tupnęła zła łapą. Widząc wzrok na sobie przybłędy-dziwadła, syknęła. 
— N-no dalej, proszę. M-może też coś chcesz m-mi zarzucić. — warknęła na kociaka. — Trzy-trzymaj się ode mnie z d-dala przybłędo albo p-pożałujesz!
Nie czekając na odpowiedz gówniaka, wybiegła z  kociarni zła na cały świat. Upokorzona. Jej łapa już nigdy tam nie stanie. 

* * *

Wciąż je słyszała. Szepty rozlegające się za każdym jej krokiem. Kątek oka widziała przemykające cienie. Czuła na sobie parę żółtych ślepi śledzących każdy jej ruch. Spanikowany weszła pośpiesznie do legowiska medyków. Zapach ziół otoczył ją z każdej strony. Czarna szylkretka przekładała zioła. 
— D-dzień dobry. — miauknęła cicho Pasikonikowy Nów. 
Wiśniowa Iskra kiwnęła jej łbem na powitanie, mając pysk zajęty jakiś chwastami. Ujrzała w kącie czarnego kocura. Za rogu wyskoczyła biało-szara koteczka. 
— Witamy! — ogłosiła wesoło, lecz na widok Pasikonik zmarszczyła brwi. 
— T-to ty... — mruknęła niezadowolona szylkretka. 
Zjeżyła sierść przestraszona. Może powinna wyjść. Jeszcze ta przybłęda spróbuje ją otruć...


<Gepard?>

wyleczeni: Pasikonikowy Nów, Pochmurny Taniec

Od Pasikonikowej Łapy (Pasikonikowy Nów)

Patrzyła na martwe ciało wujka. Ich nową liderkę - Kamienną Srakę. Kochankę jej matki. Zresztą nie lepszą od niej. Także miała swoje kocięta gdzieś. Śliniła się jedynie do jej siostro-brata. Zwęglony Kamień zmieniał płeć jak Wilczaki liderów. Pasikonik nie orientowała się już. Czajkowe Zaćmienie znalazła sobie kochasia. Różana Przełęcz była jak zwykle gdzieś indziej myślami.

Jedynie biały zdawał się faktycznie darzyć ją rodzicielską miłością. Wiele księżyców temu, ale jednak. Wciąż to pamiętała. Bajki i historie o przygodach jego i mamy. Mamy, która wiecznie ich unikała i płakała na ich widok.

Wbiła pazury w ziemię. Była tak bezsilna wobec tego wszystkiego co działo się wokół niej. Nienawidziła tego.

— Pasikonikowa Łapo... — zaczęła Czajkowe Zaćmienie.

Szylkretka nawet nie spojrzała na siostrę.

— Nie. — syknęła, odchodząc.

Nie chciała tego słuchać. Poczuła spływające po polikach łzy.

Czemu musiała być taka słaba?

Zupełnie jak jej matka.

* * *

— Pasikonikowa Łapo?

Odwróciła się, by ujrzeć czarny pysk. Parę zielonych ślepi. Skrzywiła się od razu. Liderka patrzyła na nią. Kotka położyła uszy, czując jak łapy mimowolnie zaczynają jej drżeć.

— Masz już 30 księżyców. To wystarczający czas by nauczyć się wszystkiego. Masz zakończyć szkolenie w tym księżycu albo czeka cię wygnanie. — ogłosiła ostro kotka. 

Pasikonikowa Łapa nastroszyła kitę. Jak śmiała. Jak mogła. Parszywa lisica. Chciała tupać łapami. Wykrzyczeć słowa cisnące się jej na języku. 

"Wypchaj się. Moja matka cię nie chce to przyszłaś mnie dręczyć?"

— P-przepraszam... —  wydusiła cicho. 
Uległe. Niczym mały kociak. Kamienna Gwiazda kiwnęła łbem, pozostawiając gotującą się w środku Pasikonik. 

* * *

Burzliwa kłótnia z Bladym Zmierzchem sprawiła, że Pasikonikowa Łapa stała się Pasikonikowym Nowiem w ciągu trzech wschodów słońca. Szylkretka skrzywiła się, słysząc wybrane dla niej imię. Zbyt przypominało jej to siostry i matki. Udowadniało, że nie mogła uciec od rodziny. Naznaczona nimi. Uwięziona. 
— Gratuluję, Pasikonikowy Nowie. — miauknął Pochmurny Taniec, szczerząc się. 
Nie znała go. Nerwowy dreszcz przeszedł po jej grzbiecie. 
— C-czego, p-przybłędo? — wydusiła z siebie. 
— I kto to mówi? — miauknął, unosząc dumnie ogon do góry. — Podejdę, jak będziesz w lepszych humorze. — mruknął, puszczając jej oczko. 
Pasikonik skrzywiła się. Głupi buc. 

Od Pasikonikowej Łapy Do Kminkowej Łapy

Jajko toczyło się po sosnowej gałęzi. Zbliżało się do kresu. Nie miała jak pomóc. Przyglądała się jedynie tej nierównej walce. Zahaczyło o korę i stoczyło z kursu. Spadło. Uderzyło o ziemię. Głucho. Podbiegła. 

Mrok rozlał się na mchu. Smród konającego wiele księżyców zwierza wypełzł ze skorupy. Cofnęła się obrzydzona. Zapach nie tracił na intensywności. Tonęła w nim. Dusiła. 

— Pasikonikowa Łapo...? — ocucił ją głos mentorki. 

Zdezorientowane pomarańczowe ślepia mierzyły ją niepewnym spojrzeniem. Kremowe futro tańczyło targane przez wiatr. Szylkretka cofnęła się od jajka. Mentorka podeszła bliżej jej. Zdawała się nieporuszona zapachem. Jej wciąż wyprostowana sylwetka, jak i lekko uśmiechnięty pysk  przynajmniej nic takiego nie zdradzały.

— T-tak...?

— Czemu tu tak sterczysz? — zapytała. — Chodź, mamy jeszcze dużo do zrobienia. Szkoda tracić czas. Musisz się podszkolić, by umieć z nią funkcjonować. — dodała, zerkając na łapę kotki.

Szylkretka zasłoniła zawstydzona kończynę, okrywając ją puszystym ogonem. Nienawidziła jej. Była paskudna. Upośledzona. Rzucała się w ślepia. Nie mogła jej ukryć. Nie mogła jej zakryć. Wciąż utykała chodząc. Przyciągała spojrzenia. Niczym matka wariatka.

— Nie czujesz tego? — miauknęła, wbijając w mentorkę niezrozumiałe spojrzenie.

Kpiła z niej?

Kremowa uśmiechnęła się niepewnie, by następnie odwrócić się od uczennicy.

— Jedyne co czuję, to to, że przed nami jeszcze niekrótki trening. — zażartowała Blady Zmierzch.

Pasikonikowej Łapie jednak nie było do śmiechu.

* * *

Głowa niemiłosiernie ją bolała. Niczym na złość ból pulsował z każdym krokiem. Szum jeziora targanego przez wiatr nie pomagała. Podobnie jak tonące w błocie łapy. Stanęła na uderzenie serca zdyszana. Piasek z nad brzegu był stabilniejszy. Spojrzała na idące na przodzie koty. Niewzruszone pozostającą w tyle Pasikonik. Była odmieńcem wśród swoich. 
Powolnym Burzakiem.
Patrzyła na oddalające się koty. Rozglądającego się wciąż za kimś Wrzosową Rzekę. Wędrującego gdzieś myślami Pochmurny Taniec, którego łapy zdradzały napięcie. Czarnowroni Lot klejący się z jej "siostrą" do siebie niczym bobki królika. 
Zanurzyła łapy w suchym piasku, próbując uciec przed własnymi przemyśleniami. Pogoda choć nieprzyjemna nie należała do najgorszych. Toczące się powoli chmury grube niczym zwierzyna Dwunożnych zapowiadały kolejne opady. Tupot łap rozproszył ją z przemyśleń. Odwróciła nerwowo łeb za siebie. Czekoladowe futro mignęło jej przed ślepiami. Niczym zjawa pojawiło się na uderzenie serca, by następnie zniknąć. Pasikonikowa Łapa zerwała się. Kątem oka widziała tajemniczą sylwetkę. Lecz gdy tylko zwróciła się w jej stronę, ów ta znikała w gąszczu traw. Zaniepokojona powędrowała wzrokiem w stronę Burzaków. Lecz tych już nie było. Zniknęli w szeleszczących źdźbłach życicy. 
— Halo? — niepewnie jej głos przeszył polanę. 
Odpowiedział jej jedynie znów szmer łap. Czuła jak serce podchodzi jej do gardła. Granica z Klanem Wilka była blisko. Ich ostry i nieprzyjemny zapach docierał do jej nozdrzy. 
Brąz poprzecinany ciemniejszymi pasami znów zagościł w kącie oka kotki. Odwróciła się, by ujrzeć znów te przenikliwe żółte ślepia. 

Pisnęła przerażona i rzuciła się biegiem przed siebie. Kończyny tonęły w miękkiej ziemi zupełnie jakby próbowały ją zatrzymać. Upośledzona łapa zawadzała przy każdym kroku, upominając wytrwale o swoim istnieniu. Zdyszana odwracała się co rusz za siebie. Nie potrafiła go zgubić. Podłoże się zmieniło. Przemoknięty mech wprowadzał w poczucie dyskomfortu. Gałęzie trzaskały pod jej łapami. Zatrzymała się. Nigdy wcześniej nie była w tym lesie. Nie czuła zapachu swoich. Wzrok kotki powędrował szybko w stronę polany. 
Nie było go. 
Zwróciła ślepia ku lasu. Gęsty i pełen drzew. Niebo ledwo widoczne wśród koron drzew. Czuła się w nim dziwnie. Przytłoczona. Osaczona. Przygnieciona. 
Gdzie nie spojrzała rosło drzewo. Drzewo za drzewem. Niekończący się cykl. Każde inne. Różniły się wszystkim. Liśćmi. Korą. Kształtem. Kierunkiem gałęzi.
Obce i nieznane. 
Liliowe futro pojawiło się wśród nich. Pasikonik zjeżyła się. Ona znów. Czuła, jak łapy drżą jej na myśl o tym spotkaniu. 
Lecz lilię nie zdobiły cętki. Wywinięte nienaturalnie uszy. Brązowe niczym jej ślepia. Pasikonik przyglądała się nieznanej istocie, nie potrafiąc wykrztusić z siebie słowa. 

<Kminek?>

[przyznano 5%]

Od Pasikonikowej Łapy CD. Truskawkowej Łapy

Kotka spojrzała na Klifiaka z lekką obawą. Trzęsące łapy nie chciały odpuścić. Tak bardzo nie chciała robić wrażenia słabej i strachliwej. Lecz wewnętrzny lęk wprawiał kotkę w spazmy. Nie znała go. Nie wiedziała do czego był zdolny. Było w nim coś dziwnego. Klany zazwyczaj nie próbują się zaprzyjaźnić z kotami z obcych klanów. Więc dlaczego ten do niej zagadał. Nie znała innych Klifiaków.Nie poznała żadnego prócz sztywnego Lśniącej Łapy. Słyszała jedynie o ich potwornym liderze. O morzu krwi jakie zostało przez nich przelane. Ten Klifiak był jednak inny. I mówił żeńską formą. Uważał się za kotkę? Był jak jej brat? Zmarszczyła brwi. Zwęglona Pszczółka nie był jedyny? 

— J-ja też. — mruknęła, próbując ukryć drżenie głosu. — J-jestem miło zaskoczona, że... mogłam spotkać jakiegoś niemorderczego Klifiaka. 

Osobnik zdenerwował się. Ruda kita zawisła w powietrzu, wijąc się na boki. 

— To nie moja wina, że Rysi Puch jest tak samo popierdolona jak dawni liderzy. — prychnął, mierząc ją ostrym wzrokiem. — Wy macie w klanie świrniętą rasistkę, a ten z Klanu Nocy też pewnie jebnięty.

Pasikonik spięła wszystkie mięśnie, byle się nie skulić. Nie mogła się tak upokorzyć. Przerazić się byle krzykiem. 

— W-wcale n-nie jesteś lepsza niż oni... — mruknęła cicho, uciekając wzrokiem od ucznia.

Klifiak nastroszył się. 

— Nie wycieraj sobie pyska innymi Klifiakami. — syknął, wypinając dumnie. — Ja jestem medykiem. I to takim porządnym. 

Uniosła brwi. Lekka ulga wkradła się w spięte ciało kotki. Był medykiem. Nie umiał walczyć. Nie zrobi jej krzywdy.

— Krzywdy nikomu nie zrobię. — oznajmił. — Co najwyżej sraczkę, jak mnie wkurwi. 

Uśmiechnęła się słabo. Chyba nie był aż tak straszny, jak Klifiaki z opowieści. Nie był taki zły. 

— M-mój bra-... znaczy siostra... ona też urodziła się kocurem, a... a czuje się kotką... — wyznała, sama nie wiedzieć czemu. — N-na czym to p-polega? S-skąd wiesz, że t-tak się czujesz...?

<truskawek?>

Od Pasikonikowej Łapy

Chłodna noc koiła nerwy szarganej kotki. Cisza powoli rozlegała się po polanie. Przepełnione energią kocięta spały smacznie przy rodzicielkach przegapiając wędrówkę księżyca po niebie. Wojownicy wracali do swoich legowisk rozmawiając pomiędzy sobą. Szum rozmów pomału cichł. 

— Brałaś udział w wojnie? 

Zjeżyła się, słysząc czyjś głos za sobą. Położyła uszy, czując przyspieszające serce. Nienawidziła tego. Tego stanu. Tej bezsilności i przerażenia. Szylkretka podeszła do niej. Kroczyła pewnie. Z dumą. Jej chłodny wzrok zlustrował ją krótko. Z obrzydzeniem. Napotkawszy się z nią spojrzeniem szybko negatywne emocje zniknęły z ślepi nieznajomej. Zmarszczyła brwi, próbując ukryć rosnący w niej lęk. Kiwnęła lekko łbem. 
— Ja też. — wyznała kotka. — Stąd tu się znalazłam... Jak pewnie się domyślasz. Lecz nie to tutaj się liczy. Widzisz, sęk w tym, że ktoś z waszych zabił moją matkę. Nie żebym była jakoś do niej przywiązana czy coś, ale no wiesz. Samo w sobie to takie średnie. 
Nie wiedziała do czego dążyła nieznana kotka. Próbowała wstać i odejść, lecz bura zagrodziła jej przejście. 
— Wyglądasz na samotną. I słabą. Może się zaprzyjaźnimy? — zaproponowała, uśmiechając się pogodnie. — Ty pomożesz znaleźć mi mordercę matki, a ja dotrzymam ci towarzystwo, co ty na to?
Pasikonik nie była pewna, jak zareagować na to. Dawniej parsknęłaby śmiechem, wymijając kotkę. Lecz teraz żołądek ściskał ją na samą myśl o konsekwencjach tego. Nie znała jej. Nie wiedziała, jak daleko się tamta posunie. Jak bardzo walnięta była. 
— Prócz palców język ci tam też odgryźli? — mruknęła zniecierpliwiona, zerkając na łapę uczennicy. 

Szylkretka prychnęła cicho, rozpaczliwie rozglądając się za kimś, kto mógłby przerwać tą interakcje. Para żółtych ślepi spojrzała na nią. Pasikonik uciekła wzrokiem. To był jeden z ostatnich kotów, których zbawienie potrzebowała. Jego potomek. 
— Wszystko w porządku, Pasikonikowa Łapo? — miauknęła Sowia Łapa, podchodząc do kotki. 

Odwróciła wzrok. Bura szylkretka też postanowiła się zmyć. Wymamrotała coś pod nosem i odeszła ku legowisku uczniów. 
— Ładną mamy noc. — mruknęła biała, wbijając spojrzenie w gwiazdy. 
Pasikonik nie odpowiedziała. Spojrzała jedynie na rozgwieżdżone niebo niczym tamta. 

[przyznano 5%]