Od Lecącego Czasu

 Od kiedy Śnieżna Gwiazda zniknęła ze świata żywych, wyraźnie można było zobaczyć radość Lecącego Czasu. Zachowywała się, jakby jakiś ogromny ciężar znikł z jej pleców, wszędzie było jej pełno i radośnie trajkotała do pacjentów opisy tego, co akurat przy nich robiła i nawet odpuszczała im uwagi o tym, że zbyt długo czekali na przyjście.

Pokochała od razu tę ulgę braku oczu oceniających każdy krok i każdą najdrobniejszą decyzję, każdą zjedzoną przez nią mysz. Nie będzie musiała słuchać, jacy to jej brato-cholera-wie-co-siostra są wspaniali.

Z uśmiechem odesłała Poranny Ferwor bez kolca w łapie i położyła Drozdowe Futro na jednym z legowisk. 

Potem jednak pojawiła się gorączka. Pierwszy księżyc mogła ją ignorować, kolejny był cięższy, z zawrotami głowy, ciemnymi plamami przed oczami i chwianiem się. Strzyżyk zauważyła, musiała zauważyć, skoro nawet nie poszły razem na spotkanie medyków, ale nigdy nie zaoferowała pomocy.

Pojawiła się też Jaskrowy Pył, z widoczną zaniedbaną infekcją po użądleniu. To była cięższa praca, ale nic, czego nie mogła wyleczyć.

Kto by pomyślał, że wiara w Klan Gwiazdy ich aktualnej liderki będzie tak silna, a jednocześnie tak ślepa. Jak dużo szczęścia miała, że Mglista Gwiazda nie szukała innych znaków. To zepsułoby jej plan. Trupy nie powinny mieć głosów i na całe szczęście nie ostrzegli niebieskiej.

Lot nie zrobiła nic złego. Pozbyła się tylko gnijącej czarnej owcy z ich stada, ale z tyłu głowy czuła już, jak jej droga do wiecznych polowań i jasnych łąk kruszy się, zostawiając tylko tą do Mrocznego Lasu. Oczywiście, że Gwiezdni zwalą winę na nią, jeśli tak sobie zażyczą, udając, że nie mogli jej zatrzymać. Ale było warto. Powinni jej dziękować za pozbycie się takiej dwulicowej żmii. Ona z pewnością była wdzięczna jej zabójczyni za to, że pobrudziła sobie łapy w jej imieniu.

Miała dziwne przeczucie, że jej gorączka została zesłana właśnie przez nich. Próbowała wielu ziół, by ją wyleczyć. Nie dało się. Nie dało się i była świadoma, że niedługo ją wyniszczy. 

Rubin też wiedziała. Każde ich spotkanie było takim, jakby widziały się ostatni raz. Płakały. Dużo płakały, przytulały i szeptały sobie wyznania. A mimo tego, gdy ich miłość przyniosła efekty, fizyczne skutki, nie kłóciły się, gdy Lot wyznała jej, że nie może ich zachować. Rubin rozumiała. Przyznała, że sama nie mogłaby się nimi zająć, gdy pod językiem wyczuwała coraz więcej małych guzków, gdy jeden pojawił się przy oku i powoli wypychał je za przeznaczone miejsce. Obie wiedziały, że umierały. Może ta gorączka była jednak błogosławieństwem; żadna z nich nie zostawała sama na świecie i nie pozostawiały też nikogo. Nie byłoby to dla nich sprawiedliwe, ze słabością ich organizmów i nieobecnością.

Wtuliła się bardziej w czarne futro partnerki, kładąc głowę na jej barku i delikatnie nią poruszając, jakby chcąc nasiąknąć jej zapachem. Jedno z jej ślicznych, pomarańczowych oczu nie było już sprawne i musiała pomóc jej je wyjąć, by nie cierpiała. Cicho przepraszając, że nie może jej pomóc, serce ściskało jej się, gdy Rubin zaciskała zęby z bólu.

Niedługo nie będzie mogła jej nawet towarzyszyć w tym cierpieniu. Wciąż jej własny organizm nie mógł poradzić sobie z gorączką, ledwo już chodziła, musiała bardzo się skupić, chodząc na widoku, by się nie zataczać. Niedługo pojawią się halucynacje, a sama ta świadomość już sprawiała, że widziała poruszające się kule mroku na granicach widzenia. Nie wypuszczą jej z obozu. Pewnie nie da nawet rady, będąc tak zmęczoną.

— Skończmy to teraz. 

Nie było nad czym się zastanawiać, gdy tylko czekały od księżyców. Oddaliły się, niezauważone przez nikogo, od wszystkich klanowych granic. Znalezienie krzaku jagód było też tylko kwestią czasu.

Wyleczeni: Jaskrowy Pył, Poranny Ferwor, Drozdowe Futro

Od Lecącego Czasu

 *Jakiś czas temu*

Otworzyła oczy, by zostać porażoną przez światło. Odruchowo, w pierwszym szoku, odcięła się od niego, by zaraz znów uchylić powieki, tym razem przygotowana i na dłużej. Była pewna, że kładła się spać w swoim legowisku i że nigdzie nie było tak jasno, więc gdzie się znalazła? Niepewnie wstała, pozostając skulona przy ziemi, by się rozejrzeć. 

Było to obce miejsce, przez którego jaśniejącą biel ledwo dostrzegała kontury otoczenia. Wydawało jej się, że to śnieg, okrywający plażę nad rzeką. Mimo nieznajomości go czuła się tu… bezpiecznie? Wręcz tak, jak w objęciach Rubin, czego rzadko doświadczała. Jakby nic nie mogło jej się stać.

Skupiła swoje spojrzenie na poruszającej się sylwetce przed nią. Kot z oczami jak gwiazdy szedł ku niej, pozostawiając błyszczące ślady. Miała wrażenie, że jego sierść świeci jak lód w słońcu. Tak dużo blasku…

To oznaczało jedno; jej pierwszy sen od Klanu Gwiazdy!

Szeroko otworzyła oczy, a serce zaczęło jej bić szybciej z radości. Miała ochotę piszczeć, tak długo czekała na swoją szansę! W końcu! Już zaczęła tracić nadzieję! W końcu jej starania zostały uznane. Nie była taka beznadziejna. Może matka ją w końcu uzna! Odtrąciła tę myśl bardzo szybko; nie zależało jej już na tym, ale wizja ta kusiła ją w chwilach skrajnych emocji.

Zerwała się i podążyła na spotkanie kota szybkim, lecz lekkim krokiem, z uśmiechem którego nie mogła powstrzymać. Nie było tu wiatru, nic nie szumiało jej w uszach, gdy wręcz biegła na to długo wyczekiwane spotkanie.

Z bliska duch okazał się być kotką, o ciemnej sierści z dziwnymi znaczeniami, których nigdy wcześniej nie widziała. Przez białe gwiazdy mogła dostrzec prawdopodobnie żółte oczy. Zatrzymała się tuż przed nią, uśmiechającą się ciepło i spokojnie.

— Witaj, Lecący Czasie.

***

Obudziła się w środku nocy i od razu wstała z poczuciem misji do spełnienia. Wyślizgnęła się z ich legowiska, niezatrzymywana przez nieświadomą niczego Strzyżykowy Promyk. 

— Gdzie idziesz? 

Zastygła. Czuła jak cały entuzjazm i chęć działania z niej wyparowuje, zastąpiony strachem.

W sumie nie była pewna czy budzenie zastępczyni o tej godzinie nie podniosłoby alarmu. Może faktycznie mogło to poczekać, bo teraz będzie musiała tłumaczyć się jej. — Po prostu spaceruję. Na to też będziesz mi stawiać limity? — spojrzała na matkę spode łba, kładąc uszy — Powinnaś się cieszyć, przynajmniej nie przytyję, czego tak bardzo się boisz. — wywróciła oczami tak bardzo, że myślała, że wypadną jej z czaszki — Ruszam się, widzisz? Łiii. — teatralnie potruchtała w miejscu, wysoko podnosząc łapy.

Śnieżna Gwiazda przypatrywała się jej chwilę, jakby była niespełna rozumu. Już miała uznać zwycięstwo dla siebie, jedno z pierwszych, gdy kotka odwróciła się powoli i zaczęła odchodzić.

— Przydzielę ci później kogoś do pomocy przy zbieraniu ziół. — uśmiechnęła się złośliwie, patrząc na córkę przez ramię, choć większość pomyliłoby to ze słodką troską. Niestety, ale liderka miała swój własny katalog ekspresji, zakodowany do większości społeczności — Będziesz mogła spacerować caaały dzień.

Zachłysnęła się powietrzem. Lisie łajno. Dwulicowa, borsucza sraka.

— Ale-

— Żadnych, ale, kochanie. Przysłuż się nam do czegoś, gdy tyle jest robione dla ciebie.

Skrzywiła się na rzuconą sugestię, nieświadomie kurcząc się w swojej posturze. Bez słowa odprowadziła przywódczynię spojrzeniem.

Tak jakby się nie starała.

Miała nadzieję, że przynajmniej przydzieli jej Jagodowy Gąszcz do pomocy, a nie taką siostrę czy kogoś z wrednej paczki Makowego Pola.

Matka spełniła obietnicę wysłania jej w teren na szukanie ziół, których nie potrzebowali. Do pomocy dała jej Mrówczy Kopiec, ale Lot nie dała się przekonać do wersji, że to dla miłego towarzystwa. Bardziej miała wrażenie, że Śnieżna miała nadzieję, że coś je napadnie i pozbędzie się dwóch słabeuszy, którzy jej uwierają. Na nieszczęście dla starszej, liliowe wrócili całe i zdrowe, z pyskami pełnymi liści. Od razu wysłała je jednak po kolejne, tłumacząc, jak to Strzyżyk musi zająć się leczeniem. Przez cały dzień nie dała im wrócić do obozu na dłużej, niż zajmowało odłożenie roślin. Dopiero gdy zrobiło się ciemno i nie miały już nawet sił, zmęczone i wygłodzone, dała im jakże szczerą pochwałę za pracowitość i troskliwe polecenie udania się na spoczynek.

Nie miała pewności czy nie przyniosła jakiegoś trujące zielska, bo w głowie wciąż miała wizytę od kota z Klanu Gwiazdy. Najwyżej potem je znajdą. Skoro Strzyżyk była taka mądra i wspaniała to na pewno się zorientuje.

Poszła spać bez wizyty u zastępczyni, z nadzieją na kolejną wizję, choć ostatnia nie była zbyt przyjemna, jeśli miałaby podejść do tego emocjonalnie. Na razie chyba przysłaniała to jednak radość z tego snu. Pustka, która od księżyców towarzyszyła jej, gdy przebywała w tym miejscu, w końcu coś przepuściła. 

***

— Mglista Zatoko? 

Przyszła do niej z samego rana, gdy tylko kotka ruszyła się z legowiska. Właściwie to nerwowo pod nim sterczała przez jakiś czas, czekając na to. W tym czasie zaczęła się stresować tym, co musi przekazać. Albo kontaktem z zastępczynią poza kwestiami medycznymi.

— Mam ci…do ciebie sprawę. — wyjaśniła szybko, nim zdążyła odpowiedzieć, ale zwróciła na nią uwagę. — Taką do zastępczyni. Tak. Tylko wolałabym… czy możemy wyjść poza obóz?

Niebieska zgodziła się, zwracając uwagę medyczki dziwną mową ciała. Poprowadziła je na dużą plażę, uznając ją za bezpieczne miejsce, gdzie nikt ich nie podsłucha przez otwartość terenu, a dodatkowo przypominające to ze snu. Pierwsza też się zatrzymała.

— O co chodzi, Lecący Czasie?

Szylkretka wzięła głęboki wdech, szukając czegoś spojrzeniem.

— A więc… miałam sen, dwie noce temu. Od Klanu Gwiazdy. — opowiadała, utrzymując kontakt wzrokowy z Mglistą Zatoką. — Mówiła o zagładzie i białym puchu, który zasypie obozowisko i zatruje rzekę. O mroku w cieniu. Zaczął sypać wtedy śnieg, jakby miała być zamieć i zaczął mnie zgniatać… — zadrżał jej głos, gdy sobie o tym przypomniała.

— Dobrze zrobiłaś, udając się do mnie, dziękuję ci za tę informację. — Kocica spuściła wzrok na ziemię, był tak bardzo skupiony, tak skupiony, że Lot nie chciała jej przeszkadzać. W końcu wzięła głęboki wdech i niebieskimi ślepiami przeszyła młodszą. — Miałam podobny sen albo i nawet ten sam, chciałam się udać po interpretację go do Strzyżykowego Promyku, jednak teraz widzę, że od początku powinnam była szukać ciebie.

Oczywiście, że do Strzyżyk. Pewnie. Jakże inaczej. Mimo zakończenia rozmowy, Lot wciąż siedziała, poruszając nerwowo łapami, jakby nie była pewna czy o czymś powinna mówić.

— Jest… jeszcze coś. — zaczęła, rozglądając się za siebie, czy na pewno nikt tam nie stoi. 

— Co takiego?

— Bo… nie jesteś zdziwiona, że przyszłam do ciebie? — zapytała retorycznie, by przedłużyć chwilę do najcięższej części wizji i złapać oddech — W tym samym śnie… Mówiła, że nasz klan rozpada się od środka. Że niewłaściwa władza wypala w nas przepaść i szuka błędnym spojrzeniem własnych korzyści. — zawisła się, szukając słów, by inaczej oddać co mówiła kotka, ale w końcu poddała się i przypominała sobie na głos jej słowa — Fałszywy uśmiech zatruwa drzemiący potencjał. Niestosowny stosunek znieważa nasz klan. Zepsucie rozprzestrzenia się wśród was. Wydaje mi się… Um… — położyła uszy — że Klan Gwiazdy sugeruje, że Śnieżna Gwiazda albo Śnieżne Wspomnienie blokują nam rozwój ku nim... I że powinniśmy… się jej… może ich pozbyć… ale myślę, że chodzi głównie o nią… — zadrżały jej uszy. — Naprawdę nie sądziłam, że będę musiała… jako medyk… — zadławiła się powietrzem, a łzy zamoczyły jej kręconą sierść. — Ale powiedziała też, że każde zawahanie, każde kolejne uderzenie serca... Wypacza Klan Nocy. I nie chcę naszej zagłady.

Nie miała najlepszych relacji z matką, ale cicho wciąż miała nadzieję, że będą miały czas na naprawę tego. Żeby Klan Gwiazdy nakazywał im takie działania… Jednak zawsze mówiono, że oni się nie mylą i trzeba spełnić ich wolę. Jako medyk miała być pośrednikiem. Taka była jej rola i musiała ją wypełnić bez względu na swoje uczucia.

Od Lecącego Czasu

 Odprowadziła spojrzeniem rozbrykanego Poranną Łapę, wyrzucając za legowisko mech nasączony mysią żółcią i plując na bok na gorzki posmak na języku. Czekała na upragnioną zimę, gdy nikt nie będzie łapał kleszczy i nie będzie musiała się w tym świństwie babrać.

— Powracam. — zapowiedziała się pół żartobliwie, podchodząc do burego kocura. — Zjadłeś te zioła? Naprawdę, byłoby łatwiej, gdybyś zgłosił się wcześniej. Nie musiałbyś tu siedzieć.

Kocur poruszył się nerwowo, jakby zrobiło mu się głupio. 

— Miałem… ważniejsze rzeczy.

— Jak my wszyscy, ale jak umrzesz, to będzie na mnie.— przerwała mu, po upewnieniu się, że nigdzie ziół nie schował, kierując się po nowy mech — Pójdę po wodę dla ciebie. Przypilnuj, żeby nikt tu nie wchodził.

Bo Strzyżyk, gdziekolwiek była, nie była obecna. Jak gdzieś wychodziła, Lot miała zawsze nadzieję, że nie wróci, jak Nastroszone Futro. Ale zawsze uparcie wracała. Może przynajmniej znajdzie mak, zakładając, że po jego stały przypływ zgłaszała się ich niedawno odnaleziona zguba. Pewnie powinny niedługo zacząć ściągać liliową kotkę z dostępu do niego.

Gdy wróciła z rośliną ociekającą wodą, zastała byłego zastępcę w towarzystwie srebrnej kotki. Zmrużyła na to powieki, ale nie skomentowała. Wręcz przeszła obok matki i tylko rzuciła kocurowi mech pod łapy. 

— Córciu — zaświergotała — nie uwierzysz! Pogryzł mnie szczur!

Młodsza spojrzała na nią obojętnie, po chwili tasując wzrokiem. Niechętna do marnowania czegokolwiek, choćby powietrza, na liderkę, odeszła ku ziołom i po chwili wygrzebała jakiś starszy dziki czosnek. Kopnęła go ku niej, nie chcąc nawet zbliżać do niego nosa.

— Na zewnątrz i się wytarzaj.  

— Nie możesz sprawdzić, czy nie ma czegoś innego…?

— Nie ma. Bierz albo umrzyj. — fuknęła, strosząc futro na grzbiecie. 

Lekceważąco odeszła ku pogrupowanym roślinom, odwracając się do niej plecami w wyraźnym sygnale, że skończyła z nią rozmawiać. Nie odwróciła się do momentu, w którym kotka nie wyszła z atencyjnym, umęczonym westchnieniem.

Przymknęła oczy, biorąc głęboki wdech. To wszystko było okropnie męczące. Nie mogła już doczekać się wyjścia stąd. Wtulenia się w ciepłe, czarne futro. Wdychania zapachu nieniosącego żadnego klanu a zewnętrzny świat , którego niedane było jej poznać.

— Lecący Czasie? — Stłumiła wzdrygnięcie, kumulując chęć odruchu w machnięciu ogonem. Zerknęła pytająco do tyłu na Trzcinową Sadzawkę. — Na pewno słyszałaś o zniknięciu Zdradzieckiej Rybki. — Kiwnęła mu głową. Ciężko było nie słyszeć o zniknięciu dwóch starszych kotów. Lepkimi Łapkami nikt jednak za bardzo się nie przejął. — Jak zachowywała się Śnieżna Gwiazda tamtego dnia? Inaczej niż zwykle? Zniknęła gdzieś?

Powoli zamrugała. W myślach piszczała nad tym, jak opinia jej matki powoli rozpada się na kawałki. Wciąż za wolno, ale liczyła, że w którymś momencie załamie się jak kraniec klifu i wpadnie w wodę, tonąć, całkiem się tego nie spodziewając. Z drobnych kamyczków składała się tylko podstawa utrzymująca wszystko.

— Niewiele ci pomogę, była wtedy pierdolnięta jak zwykle. — stwierdziła z przekąsem, patrząc prosto przed siebie. — Ale jeśli myślisz, że mogła coś mu zrobić… byłaby w stanie. Albo kogoś w to wkopać. Może Śnieżne Wspomnienie. — wzruszyła barkami, zaczynając z powrotem grzebać w ziołach.

Wyleczeni: Trzcinowa Sadzawka, Śnieżna Gwiazda, Poranna Łapa

Od Lecącego Czasu

 Srebrna medyczka wtuliła się w sierść swojej kompanki, gdy tylko pojawiła się obok.

— Przyniosłam ci coś! — na powitanie zaśmiała się ona przez zaciśnięte na zającu zęby. Lot uśmiechnęła się do niej, choć było w tym wyrazie coś gorzkiego. 

— Dziękuję, kochanie. — otarła się o jej brodę — Ale powinnaś zostawić go dla siebie. 

— Podzielimy się nim. Będzie romantycznie. — z jej gardła wydobywały się te przyjemne wibracje mruczenia, do których nocniaczka uwielbiała zasypiać.

***

— Ile już dzisiaj zjadłaś?

— To mój drugi posiłek… Wcześniej tylko mysz na śniadanie.

— Nie za dużo? — syknęła Śnieżna Toń z miłym uśmiechem na pysku, siadając obok córki trzymającej między łapami upolowanego przez kogoś wróbla. Koteczka uniosła na nią zakłopotane spojrzenie.

— Byłam cały dzień po zioła z Jagodowym Gąszczem… Jestem głodna… — usprawiedliwiła się, mając nadzieję, że mama jej wybaczy.

— Powinnaś zostawić to dla tych, którzy faktycznie coś robią.

Koteczka spuściła spojrzenie.

— Robię, co mogę… — szepnęła w ziemię, w czasie, gdy druga wyciągała jej posiłek spod łap.

— To za mało. — szara wyprostowała się — Musisz się więcej ruszać. Osiągnąć coś. A nie tylko tyć. — przerwała, bo ktoś obok nich przeszedł, a następne słowa powiedziała głośniej, by na pewno usłyszał — No dalej, Lot, kochanie! Daj się namówić na spacerek starej matce! Jesteś ciągle zapracowana i nie masz dla niej czasu…

— … Dobrze, mamo.

Wyszły za obóz i chwilę szły, srebrna z wysoko uniesionym ogonem. Córka co jakiś czas zerkała na nią nerwowo, zaraz opuszczając oczy. Oddaliły się od obozu, gdy nagle brązowooka rzuciła się na nią, powalając na ziemię.

— Mamo! — piszczała przerażona, wijąc się w uścisku. Tylne łapy dorosłej wbijały jej się w brzuch, a otoczenie wirowało wokół, gdy kotka nią szarpała. Zaczęła źle się czuć w żołądku, a do pyska napływała jej kwaśna ślina. Oprócz matki, teraz szarpały nią konwulsje. Kaszlnęła, dławiąc się wracającą zawartością żołądka i dopiero wtedy matka przestała nią poruszać. Chwilę zajęło, by drżenie ustąpiło po wypluciu niesmacznego już mięsa z jej pyska.

Skulona w pozycję bólową, ciężko oddychała, zaciskając powieki.

— Ile razy będziemy musiały to powtarzać, nim się nauczysz? Naprawdę jesteś oporna.

***

Naprawdę starała się powstrzymać, przełknąć cofają się jedzenie. Nie chciała psuć ich momentu, gdy mogły się swobodnie śmiać. Nie pamiętając o życiu poza tymi paroma długościami. Ale coraz częściej czkała, aż w końcu zerwała się i zwróciła zająca w najbliższe krzaki.

— Lot? Wszystko dobrze?

Ciepłe, stabilne ciało zatrzymało się przy jej boku, gdy wciąż pochylona z ociekającym śliną pyskiem, bała się odwrócić.

— Przepraszam. — załkała, czując, jak słabną jej łapy. — To, to nic…

Od Lecącego Czasu

 Była zawiedziona tym, że jej matka wróciła cała z ich wyprawy odbicia Brzozowego Zagajnika. Ale miała satysfakcję z szeptów, słów wypowiadanych w ich medycznym legowisku. Powoli widzieli jakim dwulicowym łajnem była jej matka. 

Oczywiście, z tyłu głowy wiedziała, że to może obrócić się przeciwko niej samej, ale ich opinia o niej nie miała już dla niej znaczenia. Nie mogli już bardziej nią gardzić. Może po prostu nie okazywali tego dlatego, że byli zależni od niej, w odróżnieniu od Strzyżykowego Promyka, odbijającej się gdzieś z Nastroszonym Futrem.

Po tamtej bijatyce miały trochę pacjentów i widziała ich zaniepokojone spojrzenia. Aż uśmiech sam wpełzał na jej pysk. W tym klanie lubili obalać władzę, może niedługo pozbędą się i jej. Sama czasami coś podszepnęła w rozmowach na jej temat.

Wśród chorych znalazła się Mrówczy Kopiec, niebiorąca udziału w odbiciu, ale którą Lot szybko się zajęła, bo kotka wyglądała, jakby zaraz miała uciec z ich legowiska, nawet mimo kuśtykania na tylną łapę. Nastawiła ją, opatrzyła i odesłała z poleceniem wrócenia jeszcze kilka razy na kontrolę. Potem przyszła uczennica prosto z treningu.

— Spokojnie, przegrzania cały czas się teraz zdarzają. Z tym upałem właściwie ciężko się ich nie nabawić. — stwierdziła do nieśmiałej, czarno-białej uczennicy, zerkając też kątem oka na jej podobnie ubarwioną mentorkę. — Chodźcie. Musimy podejść nad rzekę i cię schłodzić. — uśmiechnęła się przyjaźnie do młodszej, biorąc do pyska mech.

Wyleczeni: Mrówczy Kopiec, Kawcza Łapa

Od Lecącego Czasu

 Uparcie zamykała oczy, by nie musieć wstawać. Nie miała ochoty być wystawioną na widok głównej medyczki. Dlatego zamierzała nie robić nic, czego nie musiała. Niech się odczepi i robi wszystko sama. Wstanie, dopiero jak przyjdzie pacjent. Jak bardzo nie obchodziły ją żadne role w klanie, akurat stanu życia innych pilnowała. Może nawet bardziej niż ta ruda zmora.

Chyba że będzie to znowu Pszczela Duma jak wczoraj albo ktoś z ich kółka lizania zadów. To magicznie znajdzie sobie inne zajęcie, bo nie zamierza znowu przeżywać tego stresu. Nie tak szybko.

Nie, żeby miała siłę na wstanie. Naprawdę słabo było jej w łapach. Z dnia na dzień coraz gorzej. 

Chciałaby móc płakać, ale na to mogła pozwolić sobie tylko w terenie, czyli gdzieś gdzie nie było ich. Teraz rzadko zabierała ze sobą Jagodowy Gąszcz. Może chciała, żeby coś ją zaatakowało. Może potajemnie liczyła, że ktoś z Klanu Wilka przedostanie się z terenów Klanu Burzy do nich. Na razie nikt jej nie znalazł oprócz pewnego kocura. Nawet… miło wspominała ich rozmowę.

Córka, która skończyłaby swoje życie, byłaby pewnie skazą na honorze Śnieżnej Gwiazdy, ale znając ją, obróciłaby to na swoją korzyść. Naprawdę, w tym bezsensie tylko ta wizja ją zatrzymywała. 

Coraz częściej rozważała pójście na ochotnika do Klanu Burzy; słyszała, że Gepardzia Łapa została tam sama, a polubiła ją na zgromadzeniach i szkoda jej było starszej medyczki. Mogłaby uwolnić się na jakiś czas od lizusostwa Strzyżykowego Promyka i humorów własnej matki. Może ta by się zgodziła? W końcu jej córka okazałaby, jak wielkie serce ma albo inne gówno tego typu, które rozpowiadała, by ukryć swoją pogardę. W sumie nie wiedziała, czy wciąż bawi się w to, czy może otwarcie już nią gardzi.

Mocniej zacisnęła powieki, powoli biorąc wdech i zatrzymując go w płucach. Na samą myśl zadrżały jej łapy.

Po wydechu gwałtownie wstała, gotowa iść, póki nie zacznie wyobrażać sobie kolejnych scenariuszy. Szybkim krokiem, bez oglądania się na boki, poszła do liderki. Stanęła w progu i spotkała się z nią spojrzeniami. 

— Śnie- Mam- Śnieżna Gwiazdo. — przywitała się, nie mogąc utrzymać zbyt długo kontaktu wzrokowego. — Mam prośbę. 

—Tak? Jaką? 

— Chciałabym pójść pomóc medyczce Klanu Burzy.

Srebrna zmrużyła oczy, przyglądając się jej, aż całkiem zwątpiła i cofnęła ciało do tyłu.

—W jakim celu? Doceniam twoją chęć niesienia pomocy innym, ale Gepardzia Łapa jest sama winna swojej sytuacji. Nie uważasz, że tymi działaniami możemy narazić się Klanu Wilka? Sytuacja w Klanie Burzy jest napięta i niespokojna. Nie chce by użyli cie przeciw nam.

Zacisnęła powieki, próbując regulować swój oddech, by nie zacząć jeszcze bardziej panikować. No tak. Jakby ją obchodziło co się z nimi stanie. Nie, to nie to było przyczyną bólu. Znowu sugerowała, że szylkretka wszystko zniszczy.

— Rozumiem. — chociaż wcale nie rozumiała, prędko odwróciła się i potruchtała z powrotem. Po drodze wpadła na Sarni Tupot i subtelnie zagoniła do siebie z tym paskudnym skręceniem, by je opatrzeć. Byle nie zostawać znowu z myślami, bo te już się pojawiły, gdy uświadomiła sobie, jaki brak kultury okazała po prostu wychodząc. 

Wyleczeni: Pszczela Duma, Sarni Tupot

Od Lecącego Czasu do Makowego Pola

*przed wojną, bardzo dawno*

Wcześnie rano weszła do legowiska wojowników. Strzyżykowy Promyk i Muchomorzy Jad jeszcze spali, nie musiały więc nawet wymienić spojrzeń. Mogła spokojnie pójść uzupełnić zapasy ziół. Oznaczało to jednak obudzenie Jagodowego Gąszczu i znoszenie jego humorów, ale zdecydowanie wolała je, zamiast medyków.

Kiwnęła głową kotu pilnującemu obozu, nawet nie zwracając uwagi kto to i poprowadziła ich dalej. Cele miała zlokalizowane, bo brała medykamenty zawsze z tych samych miejsc. Czasami chodziła bez celu, to przy okazji szukała nowych, ale z towarzystwem wojownika, nie chciała marnować jego czasu. Musiałaby szukać nowego pomocnika, gdyby Jagodowy Gąszcz zbuntował się i odmówił. A nie pamiętała za bardzo kotów w klanie. Wszyscy byli tak samo beznadziejni.

Nie pamiętała dostania się do poszukiwanego miejsca, ale nie miało to znaczenia w ogólnym obrazie. Dotarli.

Weszła sprawnie na drzewo i uczepiona gałęzi, zaczęła odplątywać powój z niższej gałęzi. Czy było to trochę więcej roboty niż szarpanie go z dołu? Pewnie tak, ale przez to był dłuższy, więc mogli na spokojnie go dzielić na potrzebne rozmiary i robiło to mnie hałasu. Gotową łodygę zrzuciła na dół, a towarzyszący jej kocur zajął się ściąganiem go z reszty pnia. Gdy uznała, że mają wystarczająco, zeskoczyła na dół i obwinęła się rośliną. Wygodniejszy sposób niż przenoszenie, bo mogła trzymać w pysku coś więcej, a srebrny był wolny do ewentualnej walki. Taki mały system sobie wypracowali przez księżyce współpracy. A potrzebowali jeszcze poszukać pewnych niebieskich kwiatków.

Ich umiejscowienia nie była pewna, ale znała okolicę, w której były. Powoli machając ogonem, poprowadziła ich w tamtą stronę.

Naprawdę myślała, że do tego czasu wojownik odmówi pomagania jej. Sądziła też, że sama będzie miała do niego urazę przez tamto wydarzenie z topielcem. Ale na razie działali. To dobrze. Cieszyła się. Nawet trochę go lubiła. Na tyle ile była w stanie kogoś lubić, chyba znajdował się na podium.

Kocur wiedząc czego szukają, zauważył roślinę pierwszy. Czasami się tak zdarzało. Podziękowała mu i pobiegła przodem, by przykucnąć przy kwiatkach. Pod koniec, gdy miała już prawie wystarczającą ilość, usłyszała szelest. Wierząc, że Jagodowy Gąszcz powiadomiłby ją, gdyby było to coś pilnego, spokojnie skupiła się na zrywaniu liści ogórecznika dla Błotnistej Plamy. Dopiero gdy skończyła urywać gałązkę, uniosła głowę, by napotkać spojrzeniem siostrę zielonookiego.

<Mak?>

Od Lotu (Lecącego Czasu) CD. Turkucia (Turkuciowego Skrzydła)

 Słysząc polecenie, spróbowała podskoczyć na swoich krótkich łapkach. Przy trzecim jednak potknęła się o coś niewidzialnego i upadła pyszczkiem w ziemię. Trochę ją zamroczyło, a przez mgłę usłyszała jego śmiech. Ze wstydu zebrały jej się łzy w oczkach. Nie spodziewała się kompletnie ugryzienia w uszko, więc głośno na nie zaskomlała, zaczynając głośno szlochać.

– Jeszcze dwa podskoki. Wstawaj już! – wykrzyczał z radością.

Dźwignęła się na łapki i zmieszana, unikając patrzenia na niego, zrobiła dwa koślawe ruchy, mające być podskokami. Spodziewała się, że będzie z nich niezadowolony, mama na pewno by nie była, ale on zadowolony pogłaskał ją po głowie.

– Ale jesteś grzeczna – zaświeciły jej się oczka, gdy usłyszała dumę w jego głosie – Nie mogłem znaleźć lepszej! To teraz kręć się w kółko.

Uśmiechnęła się, czując się trochę pewniej z tymi pochwałami i cofnęła się trochę, by zacząć kręcić. Kręciła się i kręciła, czekając na znak, że może przestać. On jednak nie nadchodził, co poskutkowało tym, że potknęła się o swoje przednie łapy i znowu się przewróciła. Łzy, które wcześniej się zdążyły zatrzymać, znów piekły ją pod powiekami. Ale rudy pogłaskał ją po główce. Śledziła ruch ciałem, nie chcąc, by ten moment łagodnej bliskości się skończył.

– Świetnie ci poszło! Widzę, że się zmęczyłaś... To teraz przerwa, ale potem wracamy do ćwiczenia!

Położyła całe ciałko na ziemi, przymykając oczka, nie wiedząc co zrobić z tymi zawrotami głowy. Zaciśnięcie powiek nie działało, więc przycisnęła do nich łapę. Wyczuła ogonem, że kocur położył się obok. Zdjął jej siłą łapkę z oczu. Nałożyła ją z powrotem, a on zrobił to samo co wcześniej. 

– No co się tak chowasz?

Śmiał się, gdy przetrzymywał jej kończynę przy ziemi siłą. Próbowała się wyrwać, ale różnica w sile była zbyt duża.

<Turkuć?>

Od Lecącego Czasu do Jaskrowego Pyłu

 Głęboko odetchnęła, gdy czarna szylkretka wyszła z ich legowiska. Mimo że Daliowy Pąk zdawała się przyjaźnić z jej matką, czuła w niej pogardę do siebie. Wręcz zdziwiła się, że kotka nie wyszła od razu, gdy okazało się, że Lot jest jedyną obecną z medyków, ale najwidoczniej kleszcz koło oka był w stanie ją poskromić. Nie była pewna, dlaczego tak jej nie lubi, ale przecież nie była głupia, bo wyczuwając nastroje matki, nauczyła się też analizować innych. Nie, żeby jej się to podobało, bo czuła się, jakby przekraczała granice, ale… co mogła zrobić innego, by przetrwać bez wydziedziczenia, gdy to Śnieżne Wspomnienie była złotym dzieckiem. Naprawdę nie rozumiała dlaczego, bo siostra wydawała jej się brzydka. I skończyła trening później niż medyczka.

Trzepnęła uchem i z niechęcią zerknęła na kulkę mchu, wykorzystaną do przetrzymania mysiej żółci. Ten smród wciąż kręcił jej się w nosie. Głupie kleszcze. Teraz musi to posprzątać. 

Chwilę zbierała się w sobie, by dotknąć nasączone rośliny i gdy to zrobiła, szybkim marszem pognała za obóz. W ich legowisku było duszno, ale tutaj czuła się, jakby miała się usmażyć. Jej białe futro ją samą biło po oczach, dodatkowo wpadając jej do oczu i zbierając kurz wzbijający się z ziemi. 

Zamaszyście wrzuciła mech w jakieś zarośla, zatrzymując się jeszcze przy rzece, by przemyć łapy i pysk. Nawet na chwilę wskoczyła w płytką wodę, by zamoczyć więcej długości kończyn, dając sobie krótkotrwałą ulgę, nim prędko skierowała się z powrotem. Już z wejścia dostrzegła czarne futro, krążące nerwowo przy legowisku, jakby bojąc się wejść.

Nim kot ją zauważył, przeszła obok, odzywając się, ale nie czekając.

— Jeśli potrzebujesz pomocy, wchodź, proszę.

Oglądnęła się na niego ponaglająco dopiero z cienia.

Kotka nieśmiało weszła. Okazało się, że ma popękane poduszki; nic dziwnego z tą pogodą — powiedziała jej to, chcąc złagodzenie jej nerwy. Szybko przeżuła szczaw, notując z tyłu głowy, że się kończy, i nałożyła papkę na spód łap leżącej kotki, wcześniej mówiąc jej, co będzie robić, by się dodatkowo nie stresowała. 

Uprzedziła, że teraz będzie musiała chwilę tak poczekać i usiadła dystans ogona dalej, uśmiechając się do niej, gdy co jakiś czas na nią zerkała, co miało być pokrzepiające i miała nadzieję, że działa.

<Jaskier?>

Wyleczeni: Daliowy Pąk, Jaskrowy Pył

Od Lecącej Łapy (Lecącego Czasu)

 *Przed mianowaniem* 

Wcześnie rano wyszła z obozu w towarzystwie swoich nauczycieli wspinaczki; Żonkilowej Zatoki i Jagodowego Gąszczu. Trochę zabawne, że trafili znowu na siebie, gdy poprzednie spotkanie było przypadkowe. Może podobna energia ich przyciągała? Miała wrażenie, że wbrew pozorom są dość podobni. Może gdyby srebrny kocur nie był taki… taki jaki był. 

Obecność znajomych kotów dodawała jej odrobiny otuchy w tym, co mieli zrobić; szukać ziół na brzegu rzeki. Nie widziało jej się do niej zbliżać po jej nieudanej próbie ratowania kociego życia — bała się, że z wody znów wyczołga się mokra mara, prześladująca ją w snach następne księżyce i sprowadzająca gniew matki. Co jakby zaatakował ich jakiś samotnik i nie mogłaby pomóc swoim kompanom? To byłby dopiero wstyd! Oh, matka by ją wydziedziczyła! Gdyby tylko miała lepszą pamięć…

Gdy już dotarli na miejsce, gdzie podobno miał być widziany przez czarną kotkę czterolistny kwiatuszek o wyrazistym żółtym kolorze, co chwilę z niepokojem patrzyła w wodę. Potem przestała to robić tak otwarcie, bowiem zdała sobie sprawę, że wojownicy mogą pomyśleć, że nie wierzy w ich umiejętności albo im nie ufa. Albo, że coś kombinuje. A przecież tak nie było! Ale że cały czas milczeli, może źli na swoje towarzystwo albo wczesną pobudkę, nie miała odwagi zaczynać rozmowy swoim tłumaczeniem się. Z ulgą w końcu dostrzegła wysoki glistnik z postrzępionymi liśćmi i pobiegła w jego stronę luźnym truchtem. Nim wojownicy, czujni i dość przez to powolni, dotarli bliżej, robiła przymiarkę do odgryzienia pierwszej łodyżki. 

Pierwsze dwa bukieciki podała kotce, bo wydawała się ostrożniejsza. Kolejne wzięła sama, by srebrny, którego znała dłużej, mógł w razie zagrożenia działać. Ostrożnie wstała, upewniając się, że dobrze trzyma kwiatki i dała im znak, że mogą wracać.

Na szczęście tym razem nie mieli żadnych przygód i trupów, a może wojownicy zdążyli jeszcze się zdrzemnąć przed innymi obowiązkami.

Postaci NPC: Żonkilowa Zatoka, Jagodowy Gąszcz 

Od Lecącej Łapy (Lecącego Czasu)

   Jej nauka od jakiegoś czasu stała w miejscu. Nie potrafiła wchłonąć więcej nazw roślin, które mogły zabić lub uratować, a po zobaczeniu bliskiego potrzeby amputacji ogona musiała wstrzymywać wymioty. Łapy drżały jej na samą myśl o tym. Nie, nie, nie. Tym mogła zająć się ambitna Strzyżykowa Łapa. Ona by tylko coś zepsuła. Oczywiście, że nie pokazywała swojej niechęci otwarcie. Wydawało jej się, że robi dobrą robotę, chowając się ze swoimi słabościami. Ale pewnego dnia otrzymała ostrzeżenie, że to czas jej mianowania.

Zdębiała. Zauważyli, że nie nadaje się na nic wyżej. Oh, mama będzie zła… A klan? Już patrzyli na nią krzywo! 

***

  Wysunęła się naprzód, chowając swój strach w pewnej pozie, w którą ustawiła ją matka dawno temu. Czasami dawała jej opaść, ale szybko przypominała sobie o pozorach. Popatrzyła na znajomy pysk mentora, jakby z boku nie wlepiały się w nią nieruchome, lodowate oczy Śnieżnej Toni.

— Ja, Murzomorzy Jad, medyk Klanu Nocy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tę uczennicę. Trenowała pilnie, by zrozumieć drogę medyka, i z waszą pomocą służyć swojemu klanowi przez wiele przyszłych księżyców. Lecąca Łapo, czy przysięgasz podążać drogą medyka, trzymać się z daleka od klanowych wojen i chronić wszystkie koty, nawet za cenę życia?

— Przysięgam. 

— Zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaje ci imię medyka. Lecąca Łapo, od tej pory będziesz znana jako Lecący Czas. Klan Gwiazdy docenia twoją dobroduszność i uczciwość oraz wita cię, jako pełnoprawnego medyka Klanu Nocy.

Rozległo się kilka wiwatów, zarejestrowała wśród nich głos Żonkilowej Zatoki. 

Na błagania i obietnice poprawy było już za późno. 

  Logiczne było, że ktoś musiał być od tej gorszej roboty - myślała później, patrząc w mrok swoich powiek, po rozmowie z rodzicielką na uboczu, gdy obok niej stała siostra, dumnie wypinając pierś. Może gdyby nie oceny innych... wcale by jej to nie przeszkadzało. 

Od Lecącej Łapy

Niepewnie spojrzała w górę, na korę drzewa. Rozumiała czemu ma się nauczyć wspinać, w końcu powodzie, wojny i dzikie zwierzęta nie były żartem, dodatkowo mogła potrzebować zbierać jakieś rzeczy do składziku z drzew, ale niespecjalnie jej się to podobało. Wizja spadnięcia stamtąd była straszna, więc spojrzała z ukosa na swojego dzisiejszego mentora - Jagodowy Gąszcz uczył ją w sumie dość często, jako że nie miał swojego oficjalnego ucznia i głównie udawał cień w któryś krzakach obozu. Gdyby nie był skazany na jej obecność, pewnie nawet by nie wiedziała o jego istnieniu. Nie wydawał się mieć przyjaciół i w sumie zastanawiała się czy ktokolwiek o nim pamięta, bo nigdy nie słyszała o nim od innych. Gdy dostawała innego mentora niż on do treningów, przy których Muchomorzy Jad nie dałby sobie rady przez wiek, do głowy przychodziło jej, że zastępcy, lub komukolwiek tego dnia rozdawał obowiązki, też wypadł mu ze świadomości. Sam kocur zdawał się nie dbać o to. Może tak było mu wygodniej? Jej też by tak pewnie było, nie musieć robić nic pod czujnym spojrzeniem kotów, nie znających się na tym, co ona próbowała zrozumieć.

Mentor pogonił ją do szybszych decyzji, po pokazaniu jej dwa razy co ma zrobić. Udało jej się wejść może dwie krótkie długości. W jego spokojnym głosie czuła truciznę, jak u matki. Stresowało ją to. Ten niepokój dał o sobie znać w zamazującej się przez łzy wizji, których nie mogła powstrzymać, jakkolwiek by chciała. Przylgnęła więc do drzewa, chcąc je schować, a jednocześnie bojąc się poruszyć w którąkolwiek stronę. Kocur, stojąc na dole, spytał co się dzieje. Nie odpowiedziała mu, tylko zaciskając powieki. Usłyszała z tyłu westchnięcie i ściągnął ją na dół za kark. Od razu usiadła, ciesząc się z połączenia z ziemią.

Ulga nie trwała długo, bo gdzieś blisko dało się słyszeć kroki i szemranie cichego, nieznanego głosu. Zza drzew wyłoniła się czarna kotka, krocząca jak u siebie, chociaż nigdy jej nie widziała. Ale nie wyczuwała od niej obcego zapachu, więc trochę opuściła sierść na karku. Nowoprzybyła spojrzała jakby sennie na młodą medyczkę o mokrych policzkach, potem na kocura i drzewo.

— Uczycie się wspinać? — zagadnęła. Kątem oka zarejestrowała jak kocur kiwnął jej głową — Chyba trochę ci nie idzie... — zwróciła się do niej. Jej słowa były bardzo powolne i spokojne. Śmieszne. — Pokażę ci jak. Może problemem jest mentor. Bez obrazy. — dodała, jakby miał się obrazić.

Kotka równie nieśpiesznie pokazała jej wszystko po kolei, z komentarzem krok po kroku. Śledziła ją równie uważnie co kocura, a widząc, że można wspinać się tak wolno bez zrobienia sobie krzywdy, odrobinę się uspokoiła. Wcześniej chciała zrobić to jak najszybciej, jak Jagodowy Gąszcz, ale może źle o tym myślała.

Pod okiem dwójki zapomnianych kotów spróbowała kolejny raz.

Postaci NPC: Jagodowy Gąszcz, Żonkilowa Zatoka

[przyznano 10%]

Od Lecącej Łapy

Kilka dni temu, gdy schylała się nad ziołami, coś ukłuło ją w oko. Prawie od razu o tym zapomniała, ale teraz odzywało się to coraz większym dyskomfortem. Próbowała to wymasować łapą, ale nie pomagało. Ciągle mrużyła źrenice. Niespecjalnie czuła też potrzebę jedzenia, zbyt skupiona na obowiązkach i dolegliwości. Myślała, że samo przejdzie, więc nie pytała o to z początku mentora. Potem pomyślała, że powinna sama wiedzieć co się dzieje, więc zawstydzona, bała się z tym zgłosić, pokazać swoją niekompetencję. Niespokojnie więc chodziła z punktu do punktu, robiąc, co jej kazano. 

A dostała najnowsze polecenie zaglądnięcia do żłobka (chyba pierwszy raz, wcześniej ufano z tym bardziej Strzyżykowej Łapie). Czekała tam na nią Mysi Okruch, trzecia Królowa w ich klanie. Miała w pysku gotowe zioła na jej zdiagnozowane wcześniej skręcenie łapy; liście bzu i korzeń żywokostu. 

Powoli weszła do miejsca przeznaczonego karmicielkom, mrużąc oko, niby od słońca. O dziwo nie było pozostałych dwóch kotek, chociaż po głośności hałasu tam można było pomyśleć że jest ich dużo więcej. Chciała się grzecznie przywitać, ale jej słowa nie zostałyby nawet usłyszane w tych krzykach dwóch kremowych w tym świetle kotów. Stanęła sztywno długość od nich, nie wiedząc za bardzo co zrobić. Miała wrażenie, że ich dialog coraz bardziej eskaluje.

- Przepraszam? - odezwała się cichutko, gdy stała tak już dłuższą chwilę bez bycia zauważoną przez któreś z nich. 

- Czego?! - wrzasnęli oboje, ale kotka zreflektowała się w ciągu sekundy i przeprosiła słodkim głosem skruszoną koteczkę, która jedną łapą zaczynała już uciekać. W odróżneniu od kocura, który zaczął mówić coś o świadkach i szantażach, jakimś Raniuszku mającym rację, coraz bardziej się nad nią pochylając, gdy ona kuliła się ku podłodze, nic nie rozumiejąc z tego co się działo i o co była oskarżana.

-Przestań krzyczeć na biedne dziecko. - odezwał się kolejny kot zza jej pleców. Kolejny kremowy, równie najeżony co poprzedni i to jeszcze bez oka. Usiadł tuż obok niej, wyprostowany i mierzący tamtego bojowym spojrzeniem. Szczupły kocur chwilę wytrzymał jego spojrzenie i fuknął, wychodząc. Nowy jakby sflaczał i uśmiechnął się do niej miło. - Nie wróci tu, możesz robić te różne medyczne rzeczy.

Skinęła w podzięce za pozwolenie i przebierając szybko łapami wcisnęła w legowisko kotki korzenie i dała jej gałązki do przeżucia, wyjaśniając po co są, czując na sobie ich czujne spojrzenia. Oceniali ją. Zbierali informacje, by wyśmiewać, jak uprzedzała matka. Próbowała robić co mogła, by uznali jej działania za najlepsze.

- Masz coś nie tak z okiem? - zagadnęła przyszła matka, gdy zabierała od niej pogryzione strzępy gałązek. Spłoszona zerknęła na nią, jeszcze bardziej przestraszona, gdy wyczuła obecność mentora, który pewnie przyszedł zobaczyć, co zajmuje jej tak długo i co nawaliła. Usłyszał.

- Zobaczymy je. - zapewnił na wyjściu. I będąc już w legowisku spełnił obietnicę.

Wyleczeni: Lecąca Łapa, Mysi Okruch

Postaci NPC: Mysi Okruch, Mopkowy Skrzek, Orzechowe Serce

[przyznano 5%]

Od Lecącej Łapy

Chowała się za legowiskiem, udając, że jej nie ma. Bardzo by chciała, żeby tak było. W ich progi zawitać miał zastępca klanu. Wprawdzie nie wiedziała, czy na pewno tak będzie, bo jeszcze się nie zapowiedział, ale widziała, że miał coś nie tak z łapą, gdy wrócił z patrolu. Chciała coś powiedzieć, ale nim się zebrała w sobie, zaprosiła go po pomoc, zniknął wśród wojowników. Dziwne, że jeszcze go nie było. A uciekała dlatego, że wiedziała, że tym razem będzie to jej kolej na nastawienie jego barku, jeśli z daleka dobrze go zdiagnozowała. Prawdopodobnie będzie umieć to zrobić — skrycie ćwiczyła na gałęziach, sobie, kamieniach, czymkolwiek tylko mogła. Ale wciąż stresowała się tym tak samo. Zrobi coś źle i wszyscy będą się na nią denerwować, szczególnie mama, wygnają ją z klanu...

Oczywiście, jej ucieczka trwała tylko krótką chwilę i znowu musiała wrócić, jak tchórz, do środka.

Bywała tu często, bo nie socjalizowała się z kocurami jak Strzyżykowa Łapa. Wychodziła głównie po zioła i na treningi niezwiązane z nimi. Pamiętała już, gdzie, co leżało i odkryła, że lepiej jej się zapamiętuje, gdy przechodząc, zainteresuje się pojedynczą rośliną, zamiast spędzania wieków na powtarzaniu serii.

Akurat w wejściu mignął jej ogon Trzcinowej Sadzawki. Wejście do środka zajęło jej przez to dodatkową chwilę.

Jej obawy sprawdziły się, gdy została spytana, jak należy mu pomóc.

— Nastawić i liście maliny do pogryzienia, by złagodzić ból…?— powiedziała niepewnie, chociaż znała poprawną odpowiedź.

— Co zamiast nich?

— Wierzba. — stwierdziła szybko, oczywiste było, że chciała mieć za sobą ten sprawdzian.

Miała pomóc ta ważnej osobistości klanu sama…

Kładąc po sobie uszy, nie widząc nic oprócz łapy kocura, skupiła się i zrobiła, co miała zrobić. Z ulgą cofnęła się po liście, gdy tylko wyczuła pozwolenie. Niepewnie spoglądnęła na mentora, który kiwnął głową.

Gdy skończyła skupiać się na pręgowanym kocurze, zanotowała też obecność Przepiórczego Gniazda i Mopkowego Skrzeku, którymi ktoś zdążył się zająć; skutecznie omijała ich potem spojrzeniem.

Wyleczeni: Trzcinowa Sadzawka, Przepiórcze Gniazdo, Mopkowy Skrzek

Postaci NPC: Trzcinowa Sadzawka

[przyznano 5%]

Od Lecącej Łapy

 *Zgromadzenie*

Kolejne zgromadzenie było równie stresujące. Tylko teraz dodatkowo musiała unikać tego kocura z Owocowego Lasu, który przyczepił się ostatnim razem. Więc na początku chowała się w grupie medyków; było czuć w towarzystwie dystans, ale czasami ktoś do kogoś mruknął. Sama siedziała jednak obok gaduły; długołapej, wielkouchej uczennicy, która już na wcześniejszymi zgromadzeniu wysyłała jej ciekawskie spojrzenia. Patrzyła na nią grzecznie, dając znać, że słucha, nie wiedząc co odpowiadać na jej paplaninę. Była z Klanu Klifu, a ostatnio Sroczy Lot wydawała się zła, że rozmawiała z innymi grupami. Mama też skrzywiła się, słysząc o tym. Ale też szczerze nie potrafiła wymyślić odpowiednich reakcji, a nim zdążyła się namyślić, kotka znowu zmieniała temat i hasała wokół. Czereśniowa Łapa w końcu zamilkła na chwilę, by trącić ją łapą. "Chodź pobiegać!" zaproponowała i już pchała ją czołem w bark, by młodsza się ruszyła. Obejrzała się na pozostałych, którzy niespecjalnie zwracali uwagę, podrygiwali ogonami z irytacją, albo posyłali wspierające uśmiechy w ich stronę. Ah. Jako najmłodsza w towarzystwie pewnie była najbardziej odpowiednią towarzyszką do zabawy. 

Ale nie mogła zdecydować się, co powiedziałaby na to mama; kazała jej się wprawdzie więcej ruszać, by nie była tak gruba (podobno liliowa przybrała na wadze, ciągle jej to wypominano), ale tak przy tylu kotach? Będą się śmiać. Patrzeć.

Ale arlekinka napierała i w końcu Lot straciła siły w łapach, a aby je odnaleźć razem z równowagą, musiała zrobić te kilka szybkich kroków; co czarna uznała za początek zabawy, pacnęła ją i pobiegła. Może był to instynkt łowiecki, który młodsza wciąż miała jako kot i którego nie miała szansy wykorzystać, ale zaczęła ją ścigać. Na początku zabawa działa się na obrzeżach, ale gdy jasna zaczęła jakimś cudem doganiać drugą kotkę, ta skręciła między koty i szybko zniknęła jej z oczu. Zziajana i zmęczona, czując jak bolą ją płuca, usiadła i rozglądnęła się. Czereśnia przepadła w tłumie i chyba nie miała siły jej szukać, bo aż łapy jej się trzęsły od tego ruchu. Czuła się z tym źle, nawet bardzo, ale wiedziała, że jutro będzie musiała być zdolna do funkcjonowania i już po tym wszystko będzie ją boleć. Może niebieskooka sama się wróci, gdy zorientuje się, że zabawa jest już niemożliwa.

Ale zamiast medyczki, pojawiła się inna osobniczka.

— Pani Lisek…?— zaczepiła obca i zaskoczona się odwróciła, wzdrygnęła tak silnie, jakby wręcz podskoczyła w miejscu. To była zła reakcja, za którą dostałaby burę. Nie mogła rozejrzeć się, czy Śnieżna Toń pilnowała, ale na wszelki wypadek musiała wykonać instrukcję. Miła odpowiedź. Zawsze miła odpowiedź, bo nie może się chować za srebrną całe życie, nawet jeśli potem będzie boleć ja brzuch z nerwów i chlaśnie się po łapie na gwałtowne, żenujące wspomnienie.

— Przepraszam, ale nie jestem lisem? — wyjąkała 

— Faktycznie. Wyglądasz i… — śmiesznie ubarwiona obca wyciągnęła szyję i otwarcie sprawdziła zapach koteczki — Pachniesz inaczej też. Zaraz... jesteś z Klanu Nocy?! — cofnęła się.

Położyła uszy na ton wojowniczki i odchyliła się do tyłu, unosząc jedną łapę, gotowa do ucieczki. To była… niespodziewana reakcja.

— T-tak? — przełknęła ślinę; miała wrażenie, że będzie ja z Krogulcem.

Biało-czarna zrobiła niezadowoloną minę, przeszywając ją spojrzeniem.

— Wszyscy mówili mi, że jesteście strasznymi potworami. Ale ty nie wyglądasz groźnie. Bardziej... uroczo? Jak taki mały króliczek!

Być może zakrztusiła się na to powietrzem, zdusiła jednak dźwięk potwierdzający to. Porównanie do ofiary i pożywienia, jakkolwiek uroczego… 

I czemu ich klan miał być potworami? Niektórzy nie byli zbyt mili, ale generalnie dobrze im się żyło i nie było żadnej śmierci od księżyców. Może jedno zaginięcie…

— Nie jesteśmy potworami... — obroniła bez jakiejś specjalnej mocy za słowami.

— No to super! Czyli możemy się zaprzyjaźnić! Jaki… — kotka coś mówiła, ale zbyt szybko na jej zestresowany mózg i nagłą zmianę nastawienia.

— Jeszcze raz? — poprosiła o powtórzenie drepczącą w miejscu pointkę. 

— Jaki... jest... twój kwiatek ulubiony?

— O. Nie wiem. Nie zastanawiałam się nigdy. — zaczęła się tłumaczyć. Głupia, medyk i nigdy takich rzeczy nie wybrała Um… m-może mieczyki?

— Oh, tak są przeurocze! Takie kolorowe... Oznaczają gotowość do walki, wiesz? Ja lubię rutę.

— Oh, nie wiedziałam... — nieświadomie skopiowała dźwięk wydany wcześniej przez kotkę i spojrzała na bok — A co oznacza ruta?

Obca na pytanie zdawała się trochę sposępnieć, co zestresowało młodszą; myślała, że jak dopyta o zainteresowanie, o którym wspomniała, będzie zadowolona.

— Tylko nie mów nikomu, dobra? — uciekła wzrokiem gdzieś indziej. — Samotność.

— Oczywiście, że nikomu nie powiem, jeśli tego nie chcesz. — zapewniła, dając sobie czas na przemyślenie, czy na pewno dobrze rozumie, że pod tym słowem znajduje się sugestia — Jest ci źle w... — pociągnęła noskiem, sprawdzając zapach — Owocowym lesie?

Zaprzeczyła ruchem głowy i podbiła to słowami 

— Niee. — jęknęła ciężko. — Po prostu jest ktoś, kogo lubię. Tak wiesz, bardzo bardzo. A ona mieszka daleko ode mnie. Widujemy się tylko tu. I teraz nie mogę jej znaleźć. — brzmiała, jakby miała płakać.

— Oh. To zrozumiałe, że tak się czujesz. — poruszyła się niespokojnie, niepewna, co ma mówić — Możemy jej poszukać. Z jakiego klanu jest?

Owocniak odskoczył radośnie.

— Naprawdę? Dziękuję! Tak ślicznie ci dziękuję! — wypiszczała — Z Klanu Klifu!

Skinęła głową, zdziwiona entuzjazmem kotki… Zazdrościła jej go.

— To... Jak wygląda? — rozejrzała się, jeszcze na nikogo specjalnie nie patrząc.

— Jest śliczna. Czujesz się jakby gwiazda spadła z nieba, by rozświetlić swym blaskiem cały świat.... oczy jej niczym niekończące się morze sprawiają, że kot w nich tonie…

Lecąca Łapa poczekała cierpliwie, aż kotka skończy 

— Musisz naprawdę ją lubić. Ale, żeby ci pomóc, potrzebuję raczej... Mniej poetyckiego opisu.

— Hahahaha, pewnie masz rację. Sorki. Nie wiem, co mnie opętało. N-nie mów jej nic, dobra? - zaśmiała się nerwowo, a Lot skinęła, jakby próbując powiedzieć, że nic nie szkodzi. — Jest wyższa od nas. Biała w liliowe i kremowe plamy, na pysku ma taki pasek jak ja. Oczy ma niczym morze. Naprawdę! Mało kiedy się takie widuje.

— Mm, oczywiście, nic jej nie wspomnę. Jej oczy brzmią naprawdę intrygująco.

— Dzięki! Jesteś lepsza niż moja siostra. Super z ciebie przyjaciółka. — zamruczała, ocierając się o bok Lot, która, zaskoczona, zadrżała, gdy tylko się od niej odkleiła. Nawet nie znały swoich imion i już się mianowały jakimiś relacjami? To było dziwne… Powinna czuć się chyba szczęśliwa i dziwnie załaskotał ją mózg, ale raczej przeważał niepokój.

— Nie jestem... super przyjaciółką. — mruknęła, chowając przynajmniej część dyskomfortu w rozglądaniu się na boki.

— Co? Czemu? Dla mnie jesteś super! — oznajmiła z zaskakującą pewnością, gdy szły przez tłum — O jejku! To ona! — zaalarmowała, kryjąc zawstydzony pysk łapą. — Chowaj się!

—... Czemu? — spojrzała na jej zakryty pysk. Wstydziła się? O co chodzi? — I wciąż cię przecież widać…

— Co? — wydarła się zdecydowanie za głośno jak na kogoś chcącego się ukryć — To schowam się za tobą. — niezgrabnie wpakowała się za nią. — Patrzy tu? Proszę, powiedz, że nie!

Nie powiedziała nic, bo szukana (unikana?) kotka zwróciła na nie uwagę i szła w ich stronę. Zgodnie z życzeniem, Lot zrobiła lekki ruch, by odrobinę bardziej zakryć towarzyszkę, ale chyba został niezauważony.

Kotki zajęły się sobą, a młoda, czując się obco i nieproszenie, wycofała się bez słowa. Krótko potem wpadła znowu w sidła energicznej medyczki innego klanu.

Postaci NPC: Czereśniowa Łapa 

[przyznano 20%]

Od Lecącej Łapy

 *Początek treningu*

Na cokolwiek wyglądało to na zewnątrz, czuła, że była drugą opcją nawet poza rodziną. Nie, żeby miała prawo do oczekiwania czegoś innego; doklejono ją do roli należącej już do Strzyżykowej Łapy. Kotka chyba miała jej to za złe, bo praktycznie udawała, że nie istnieje. Całkiem słusznie.

Nie powinno jej tu być. Nie widziała siebie w żadnej roli, ale nie chciała być z pewnością złodziejem i żeby tyle kotów jej nie lubiło. 

Muchomorzy Jad najwidoczniej uznany został za zbyt starego albo ona na niezbyt wartą jego uwagi, bo poza ziołolecznictwem uczyły ją inne koty. Na pierwszy rzut trafił Jagodowy Gąszcz; młody kocur, syn zastępcy. Zastanawiała się, czy to lider pokarał ją niezbyt przychylnym kotem. 

Był straszny. Widywała go ze żłobka, jak siedział na obrzeżach i się gapił z niezadowoloną miną, jakby miał lada dzień przeprowadzić atak na obóz i wymordować ich wszystkich. Nigdy nikt do niego nie podszedł, aby porozmawiać.

Bliżej był jeszcze bardziej przerażający. Szczególnie że szli sami przez tereny, które pierwszy raz widziała na oczy, trzymana wcześniej pod kluczem z matką. Mówił zwięźle i krótko, jakby wcale nie chciał z nią być i nawiązać jakiejkolwiek relacji. Ale był spokojny i nie krzyczał. Tylko się krzywił, zdegustowany, gdy zaczęła płakać chwilę po wyjściu z obozu.

Przechodzili obok granicy Klanu Klifu, a kocur krótko opowiadał o ich relacjach i charakteryzował sąsiadów. Zaczęły ją boleć łapy, nieprzyzwyczajone do trudów wędrówki, i bardzo miała ochotę pomarudzić o przerwę, ale znając podobne sytuacje od matki; nie zrobiła tego. Pod koniec granicy z szybkim Klanem Burzy naprawdę zaczynała się chwiać. Na szczęście kocur stwierdził, że ich ostatnich sąsiadów, Owocowy Las, wskaże jej dziś tylko z daleka, ruchem głowy w odpowiednim kierunku i mogli wrócić do domu.

Postaci NPC: Jagodowy Gąszcz 

[przyznano 5%]

Od Lecącej Łapy

 *Dawno*

Nie podobało jej się położenie, w które wkopała się kilka księżyców temu; ale skąd mogła wiedzieć, że matka potraktuje jej słowa tak poważnie? Czemu nigdy nie traktowała innych rzeczy z oczekiwaną uwagą! Czasami odważyła jej się powiedzieć, że czuje się z czymś niekomfortowo i ją wyśmiewała! A tutaj? Zaaranżowała jej rolę, chociaż jej w niej nie chciała i teraz ją potępiała. 

Od jej błędnie wycenionej deklaracji czuć było, że szala faworyzacji przeniosła się na Śnieżkę (czasami zastanawiała się, czy od urodzenia nie była na straconej pozycji. W końcu wybór imienia miał znaczenie. Nienawidziła się za tak głupią logikę i wątpienie w matczyną miłość, tak wychwalaną w klanie). To siostra była złotym dzieckiem, chwalonym za swoją waleczność. Ciągle tylko czego to nie zrobiła. Gdy ją spotykała sama krytyka.

Już na dni wcześniej matka ograniczała jej pożywienie. Teraz to sobie przypominała, bo zyskało to sens, gdy usłyszała, kto zostaje jej mentorem.

Nikt nigdy nie patrzył, gdy podchodziła do niej, wskazując, że jest głodna, a kotka, krzywiąc się, odpychała ją fizycznie od siebie lub mięsa. Raz spróbowała zbuntować się przeciw temu traktowaniu, to skończyła wymiotując z braku jedzenia w żołądku od ponad dnia. 

Mogła się oszukiwać, że jako uczennica będzie mieć więcej wolności. Matka potrafiła pojawić się znikąd. Milcząc, odsuwała mysz spomiędzy jej łap. Z tym niezadowolonym spojrzeniem, napięciem w powietrzu. Sprawiała, że z oczu koteczki od razu wypływały łzy. Nikt nigdy nie patrzył. Nie było takiej potrzeby, gdy ktoś tak współczujący i sympatyczny był rodzicem. To było normalne. Z nią było coś nie tak.

Powietrze było zbyt stojące jak na mianowanie ucznia; w tym się nie myliła. Temperatura nagle opadła z tego, co 'złote dziecko' wywołało. Jej mianowanie, jej święto, zmieniło się w atak na lidera. Czuła, że kocur będzie jej nieprzychylny; cokolwiek zrobiła matka, już sam ciąg wydarzeń, domino, które teraz się działo, sprawiało, że podświadomie będzie szukał jej zagłady.

Odwróciła głowę, kątem oka zerkając na matkę, gdy w tle brzmiały wiwaty. Rzadko który dotyczył jej. Czarna przetrzymała jej spojrzenie i odwróciła głowę, by schylić się do niebieskiego z dumą. Potem dopiero oplotła ją ogonem, ale powietrze wciąż nie nadawało się do oddychania.

— Dam z siebie wszystko. — szepnęła przyszła medyczka. 

— Dopilnuję tego.

Postaci NPC: Śnieżna Toń 

[przyznano 5%]

Od Lecącej Łapy

 *Jesienią*

Miała ważną misję. Znaleźć zioła. Ich poprzednią stertę pokryła pleśń przez czyjąś nieuwagę (pewnie jej znając życie); nie były zbyt często używane, ale zawsze warto było je posiadać na czarną godzinę. Jej strażnikiem w terenie został jak zwykle Jagodowy Gąszcz, który chyba miał zły humor albo coś (jak zwykle), bo milczał i wywracał oczami na każde przypadkowe spotkanie spojrzeń. Dystans na szczęście nie był zbyt duży; zioło rosło na jednej z wysepek. Szybko znalazła co miała i przykucnęła, ostrożnie zbierając gałązki.

Woda dystans od nich zapluskała i oboje unieśli głowy, zaniepokojeni. Kocur zmienił pozycję, oddzielając ją od tego czegoś, cokolwiek tam było. Nie podobała jej się jednak niewiedza (bo jak może uciekać przed czymś, jak nie wie co to), więc wyjrzała zza jego boku. Obskurny kształt wyłonił się na piach, wyciągając ku nim jakby wychudzone szpony. Chwilę jej to zajęło, ale rozpoznała w sylwetce przemoczonego, czarnego kota. Z jego szyi zwisał zielony materiał ze złotą kulą, która dawała znać o każdym jego ruchu. Wcześniej ciągnął się po ziemi, teraz zatrzymał się i kaszlnął ostro. Z jego pyska wyleciała woda w zaskakujących ilościach. Wpadł mordą prosto w powstałe błoto, tracąc siły. Dopiero wtedy uczennica zerwała się do przodu, wyrwana z szoku. 

— Hej! Hej! — szturchnęła go łapą. Osobnik oddychał jakby krótkimi westchnieniami, otwierając paszczę na wzór ryby wyciągniętej z wody przez wojownika. Spanikowana, obeszła jego ciało w jedną i drugą stronę, próbując zgadnąć, co ma robić. Tego się jeszcze nie uczyła! Chyba, w tym momencie nie mogła sobie nic o tym przypomnieć. Wszystkie wspomnienia wyparowały! Ale nie mogło być źle skoro oddychał! Ale jego serce… Musiała… musiała na logikę… Obróciła głowę na towarzyszącego jej srebrnego — Potrząśnij nim! Musi wypluć wodę!

— Ale to pieszczoch. — uciszyła go agresywnym syknięciem, nie wiedząc, czy powinna próbować ogrzać obcego pocieraniem, czy w sumie co robić. Ale sama nie miała definitywnie siły na cokolwiek, co było trzeba, więc potrzebowała pomocy dorosłego.

Kocur westchnął i chwycił go, trzęsąc. Z pyska wylatywały resztki jedzenia i płyny, półprzezroczyste, zabarwione. Znalazł się jakiś glon. Jagodowy Gąszcz wyglądał na zdegustowanego, gdy dosięgły jego łap. 

Gdy już nic nie leciało, kazała go położyć na boku i by Jagodowy Gąszczu przechylił mu głowę, przetrzymać ją tak. Sama łapami uciskała na klatkę piersiową pokrytą ciemną sierścią, co jakiś czas zatrzymując się i sprawdzając, czy cokolwiek się ruszyło. Wcześniej ruszał chociaż trochę łapami. Nieprzytomnie, ale je zginał. Teraz był sztywny. 

Próbowała. Naprawdę próbowała. Ale obcy nigdy już się nie ruszył, a towarzyszący jej kocur ściągnął ją siłą z ciała i zapłakaną zaciągnął do obozu, mrucząc coś pod nosem. 

Postaci NPC: Jagodowy Gąszcz 

[przyznano 5%]

Od Lecącej Łapy

 *Zgromadzenie*

Tuż przed zgromadzeniem zaszyła się gdzieś w cieniu, pazurami rwąc trawę i czując, jak szaleńczo bije jej serce ze strachu przed tym nieznanym wydarzeniem. Dużym zbiorowiskiem obcych. Nie chciała tam iść, nie chciała, tak bardzo nie miała na to odwagi. 

Skuloną i bujającą się lekko w przód i tył znalazła ją matka. Przypomniała o manierach i skarciła za zachowanie, a nim skończyła, były wzywane wraz z klanem do wyjścia.

Na miejscu nie dała jej czasu na zaaklimatyzowanie się w nowym otoczeniu (nie, żeby było to w ogóle możliwe) i wysłała w magiczną podróż podbijania serc obcych kotów. Gdy nawet nie potrafiła tego w swoim klanie.

Posłusznie weszła w tłum, siłą trzymając uszy postawione i ogon względnie wzniesiony, by nie ukazywać swojej nienormalności. Miała cichą nadzieję, że koty wyczują jej chorobę i nie będą się zbliżać; złość matki nie była może lepsza, ale nie była też gorsza niż zagrożenie kontaktu z nimi.

— Hej!

Zastygła, wyczuwając, że to było do niej. To się czuło. To spojrzenie na ciele. Jakby zawieszającym się ruchem spoglądnęła na niewiele starszego kocura. Był biały w łaty. Wyglądał jak każdy inny biało-kolorowy futrzak. Za parę zachodów słońca zapomni jak wyglądał.

— Cześć. — nie była pewna, czy powinna odpowiedzieć 'uczniowsko', czy 'dorośle', 'wojowniczo' więc wybrała pierwsze lepsze powitanie, panikując na przedłużającą się ciszę z jej strony.

— Co tak zamarłaś? Jestem przyjacielem. Pochodzę z Owocowego Lasu, a ty? — mówił miłym tonem. Jak mama, kiedy były wśród obcych. Odrobinę rozluźniła postawę na znajomy fragment.

— Um... Jestem z Klanu Nocy. Po sąsiedzku z wami.— wytłumaczyła głupio, pamiętając pokazanie jej terenów.

— Z klanu nocy? Naprawdę? Podobno wasz klan wymordował nasz, dawno, dawno temu i przez to musieliśmy się ukrywać wiele księżyców — Zdębiała, bo o tym nie wiedziała i głupio czuła się teraz przez przyznanie skąd jest.

— U-uh, nie wiem, nie żyłam wtedy? Widocznie mieli powód, by tak zrobić…

— Możliwe. — uśmiechnął się. — Nazywam się Krogulec. Nie chowam urazy. To były dawne dzieje. Chciałem tylko zobaczyć czy o tym wiesz. Niektórzy mogą ukrywać niechlubną historię przed młodymi.

—...Jasne? — mruknęła niezbyt przekonana, z widocznym dyskomfortem.

— A ty? Jak ci na imię? 

Mentalnie uderzyła się w pysk. 

— Lecąca Łapa. Miło mi. — dygnęła. Schemat. Lubiła schematy.

— Będziesz wojownikiem? Masz ten dziwny człon łapa. W zasadzie, po co go nadajecie? Nie lepiej mieć jedno imię?

— Człon łapa oznacza ucznia, czyli jeszcze nie skończyłam treningu. Zaczęłam go dopiero pół księżyca temu. Lubię nasze wojownicze imiona i to tradycja. — wyjaśniła spokojnie, broniąc klanu.

— A nie myli wam się? Mieć tak wiele imion? To musi być jakiś koszmar. A jakie macie jeszcze tradycje?

— Nie, niespecjalnie? To wam powinny się mylić imiona, skoro macie tylko jedno, a kotów o takim samym może być kilka.

— Nasze są proste. Wasze skomplikowane i się wciąż zmieniają. Raz jesteś tym, a raz czym innym. Nie ma u nas przypadków, gdzie imiona się powtarzają.

— No to na początku, tuż po mianowaniu ktoś może się pomylić z przyzwyczajenia i tyle. — wzruszyła ramionami.

— Słyszałem, że wasz klan żyje w wodzie. To prawda? Gdzie śpicie, gdy macie tam pełno wody?

— Nie żyjemy w wodzie, jesteśmy kotami, nie rybami. Przez nasze tereny przepływa rzeka.

— I żywicie się rybami? Pewnie dziwnie smakują. My jadamy myszy i czasem ptaki. 

Rówieśnik rozmawiał z nią jeszcze o swoim bracie, cierpiącym na jakąś chorobę, której nie znała. Nie była w stanie odmówić, gdy nalegał na znalezienie Muchomorzego Jadu, ale na szczęście ten zniknął jak ryba Jagodowego Gąszczu w czasie polowania nad rzeką i zielonooki wkrótce zostawił ją samą. Wśród tłumu. 

Miała ochotę płakać.

[przyznano 20%]

Od Lotu do Turkucia (Turkuciowej Łapy)

 Dzisiaj mama wyciągnęła ją na spacer. Powiedziała, że na zewnątrz dawno nie było ładnej pogody, a teraz zaświeciło słońce i powinni wyjść, chociażby dla zdrowia. Daliowy Pąk szybko podłapała pomysł i do nich dołączyła, jej dzieci rozproszyły się na boki. Zaraz dołączyła się Popielaty Świt z Tulipanowym Płatkiem, tak je przynajmniej powitano i jedyny kocur w towarzystwie, Orzechowe Serce, który patrzył gdzieś na bok, jakby nieobecny.

Koteczka grzecznie siedziała przy boku matki.

— A ty, Lot, co chciałabyś osiągnąć?

Popatrzyła zaskoczona w górę, na jej pysk, zaraz szybko patrząc w dół.

— Nie bądź niemiła. — szepnęła matka, a jej koleżanki dodały coś o tym, że jest za duża, by być tak nieśmiała.

Poruszyła nerwowo łapami, nie wiedząc co odpowiedzieć. Chyba nigdy nie rozmawiali o tym z mamą… Nie myślała też o tym samodzielnie. Oh, co byłoby ambitnym wyjściem, którego jej matka byłaby dumna?

Z opowieści kotów wnioskowała, że trzeba być silnym wojownikiem i umrzeć w walce, by być szlachetnym i godnym podziwu. Ale szacunek mieli też medycy. Wydawali się być bliżej lidera i zastępcy, co rodzicielka zdawała się uważać za ważne, czego liliowa nie rozumiała. Mama często mówiła, że nie tak powinna postępować przyszła wojowniczka, wydawała się zawiedziona, gdy nie udało jej się skoczyć wysoko… więc może to były wskazówki by szła w inną rolę?

Liczyła, że rozmowa pójdzie do przodu, zostawiając temat bez odpowiedzi, ale tak się nie stało.

— Medykiem. — stwierdziła cicho, panikując w myślach, że tyle zajmuje jej odpowiedź — Chciałabym być medykiem… Bo wtedy pomogę innym kotom… będę mogła je ratować od śmierci i będziemy nieśmiertelni i nasz klan będzie potężny! — uśmiechnęła się płochliwie.

Chwilę było cicho i czuła, że to był zły wybór. 

— Oh, moja dziecinka to taki cudowny kot już od pierwszych dni! Tylko myśli o dobrze innych! — zawołała Śnieżna Toń, jakby wzruszona i przytuliła ją do siebie łapą. Nie dało jej to ulgi, wręcz tylko nieświadomie zesztywniała bardziej, czując się, jakby małe kolce oplatały się wokół niej i wysysały siłę z jej kończyn. Źle oszacowała sytuację, to nie była odpowiedź, której oczekiwała.

Pochwały trwały jeszcze chwilę i temat się zmienił na jakieś dorosłe sprawy, które starała się zrozumieć, ale niespecjalnie jej wychodziło. W którymś momencie dostała sugestię, by pójść pobawić się z innymi kociętami. Wahała się, do momentu, gdy dostała znaczące spojrzenie od mamy i powoli wstała, rozglądając się za starszymi dziećmi.

<Turkuć?>