Od Mrocznej Gwiazdy CD. Goryczkowego Korzenia

 Wszedł do legowiska akurat w momencie, gdy zapłakana Goryczkowy Korzeń rozmawiała ze swoją matką. Widząc go, Irga odsunęła się od swojej córki i podeszła do niego, mrucząc szeptem.

— Cała zapłakana. Nie chce drugiej ciąży. Tylko wyrzuty sumienia sprawiają, że próbuje zrobić cokolwiek dla kultu.

Mroczna Gwiazda westchnął głęboko.

— Można się było tego spodziewać. Ciąża jest jej obowiązkiem, a ja nie chcę trzymać w żłobku płaczących karmicielek. Porozmawiam z nią.

— Tylko ostrożnie.

Wyminęła go jednak i zniknęła, stapiając się z tłem obozowiskowego zamieszkania. On za to zbliżył się do płaczącej Goryczki i zauważył, że ta spojrzała na niego kątem oka, a potem odwróciła szybko wzrok, poprawiając się w siedzeniu.

— Twoja matka mówiła mi, że masz opory z kolejną ciążą.

Łapy złotej zadygotały nieznacznie.

— Nie chcę was zawodzić — wyszeptała półgłosem. — Proszę tylko o kolejną szansę.

Lider uniósł brew.

— Goryczko, dostałaś tych szans już bardzo dużo. Wiesz o tym.

Wojowniczka spuściła wzrok, ale nie odpowiedziała. Zatem van kontynuował.

— Powinnaś być w jeszcze gorszej pozycji niż Kunia Norka i jesteś tego bardzo dobrze świadoma. Irga była wobec ciebie bardzo cierpliwa. Aż nadto. Ale nie będziemy dłużej ci ugadzać, jasne? Jesteś słaba i nie możesz mieć do mnie pretensji, że ci to mówię, bo stwierdzam tylko fakt. Ale możesz zrobić chociaż minimum, żeby się na coś przydać. Na razie jesteś tylko pasożytem o zaniżonych umiejętnościach. Byłem łaskawy, Goryczko, że nie wyrzuciłem cię z klanu. Jesteś wojowniczką, a uczniowie przewyższają cię wiedzą i siłą. Wiesz, co to znaczy. Nie będę tolerować w Klanie Wilka takiej słabości. To źle o nas świadczy.

— P-postaram się, Mroczna Gwiazdo. Zrobię co w mojej mocy.

— Już pokazałaś swoje "starania". Nie chce ci się nawet zrobić czegoś tak prostego jak zerwanie relacji z Kuną, a my chcemy tu mówić o godnym reprezentowaniu Wilczaków — prychnął. — Nie widzisz, jak zawodzisz twoją matkę? Wychowała cię, poświęciła dla ciebie swoje życie, a ty na starość nawet nie sprawisz jej radości w postaci wnuków. Skoro Stokrotkowa Polana potrafiła to zrobić, to ty również.

Pojedyncza łza spłynęła z Goryczkowych oczu.

— Przysięgam, że to nie była moja wina. Nie chciałam, żeby to się tak skończyło!

Ale Mroczna Gwiazda spojrzał na nią tylko z chłodnym rozczarowaniem i odwrócił się, pozostając głuchym na jej wezwania.

<Goryczka?>

Od Goryczkowego Korzenia CD. Mrocznej Gwiazdy

Goryczkowy Korzeń zmarszczyła nos. Czemu miałaby się nie zadawać z Kuną? Przecież bura była niezwykle mądra i piękna, i zabawna, i przyjazna… Czemu Mroczna Gwiazda uznawał ją za niewystarczającą?

– A-ale… Kuna wydaje się taka dobra – mruknęła cicho i natychmiast tego pożałowała, widząc, jak wyraz pyska przywódcy tężeje.
– Kunia Norka jest słabą osobą niewartą przyjaźni. To nie jest kwestia podlegająca dyskusji. Jeśli uważasz jej naiwność i „dobroć” za dobre cechy, być może nie ma dla ciebie miejsca w Klanie Wilka – z jego gardła wydobyło się ciche warknięcie. Szylkretowa zadrżała, czując, jak strach ściska jej płuca.
– Przepraszam, nie chciałam podważać tego, co mówisz. – Zwiesiła głowę ze wstydem. Czy naprawdę musiała zrezygnować z przyjaźni z Kuną? Nie, nie mogła tego zrobić. Nikt inny nie sprawiał, że czuła się, jakby w każdej chwili mogła się wzbić w powietrze. Nikt inny nie był dla niej tak dobry i miły. Nawet jeśli było w niej coś, co wymagało poprawy (w co Goryczka mocno wątpiła), wojowniczka zamierzała jej w tym pomóc. – Postaram się zrobić wszystko, o co mnie prosisz. Sprawię, że wreszcie będziecie mogli być dumni – obiecała, spuszczając wzrok. Poczuła, jak przez jej ciało przechodzi nerwowy dreszcz. Nie powinna się bać, prawda? Wiedzieli, co jest dla niej najlepsze. Nigdy nie próbowaliby jej skrzywdzić. – P-porozmawiam z Irgowym Nektarem o mojej ciąż- o twojej sugestii.
Nie miała się czym martwić. Mogła wreszcie się przydać, prawda? Przecież nie udałoby jej się zepsuć nawet czegoś takiego jak… czegoś takiego, co zaproponował jej lider.
Wszystko wreszcie mogło się dobrze ułożyć.

***

Miała wrażenie, że zaraz zwymiotuje. Ból rozsadzający jej ciało jeszcze kilka godzin temu został stłumiony przez zioła podane jej przez Kunią Norkę. Bura kotka doglądała co chwilę swojej przyjaciółki, mrucząc jej do ucha pocieszające słowa, jednak, pomimo całego jej wsparcia, otępiony przez mak (lub przez przytłaczający szok) umysł Goryczki nie potrafił przyjąć do wiadomości tego, co właśnie się wydarzyło.
– Co zrobiłaś? – cichy pomruk Irgowego Nektaru rozległ się gdzieś nad głową Goryczkowego Korzenia. Przez ciało szylkretowej kotki przebiegł silny dreszcz.
– P-przepraszam – wydukała, czując, jak do jej oczu napływają łzy. – J-ja naprawdę nie chciałam… Przysięgam, to nie była moja wina! – pisnęła, nie mogąc dłużej powstrzymywać napływajacych do oczu łez. Irga westchnęła i usiadła obok córki.
– Wiem, że możesz się bardziej postarać. – Przesunęła szorstkim językiem po głowie Goryczki, która zaniosła się gwałtownym płaczem.
– Nie chcę was dłużej zawodzić! – załkała szylkretowa. – Naprawdę chciałam urodzić te kocięta! Naprawdę! Naprawdę mi zależało, tak długo się przecież starałam! Czemu nieważne jak bardzo próbuję, nic mi nie wychodzi?!
Była porażką, była najgorszym członkiem Klanu Wilka. Wszyscy to wiedzieli! Nie zasługiwała na przyjaźń, nie zasługiwała na miłość Irgi.
– Jeśli nie wyszło ci z Trójoką Wroną, może wyjdzie z kimś innym – mruknęła Irga i delikatnie odsunęła się od córki. – Musisz spróbować jeszcze raz.
– J-ja nie chcę – wyszeptała niemal niesłyszalnie wojowniczka. Ciało matki zesztywniało zauważalnie.
– Musisz. – Ciepła, współczująca aura Irgi nagle zamieniła się w chłodną i odległą. Goryczka podniosła zapłakane spojrzenie na matkę, czując, jak strach ściska jej gardło. – Nie możesz dłużej nas zawodzić.
Przez chwilę wpatrywała się w zastępczynię, nie mogąc wydobyć z siebie słowa. Rzeczywiście była zawodem dla rodziny. Oni wszyscy to wiedzieli. Oni chcieli ją kochać, ale nie mogli, bo zawiodła zbyt wiele razy. Wielki Mroczny Lesie, była takim okropnym i egoistycznym kotem.
– Przepraszam – wymruczała, ponownie spuszczając wzrok. – To poronienie to była moja wina. Nie zawiodę was więcej.
Nie sądziła, że ktokolwiek w to uwierzył.

< Mroczna Gwiazdo? >

Od Mrocznej Gwiazdy CD. Goryczkowego Korzenia

 Spędzał czas w obozie. Miał trochę wolnej chwili od słuchania wszelkich raportów czy to z patrolów, czy z treningów. Przez moment musiał odpocząć od planowania swoich następnych kroków co do Klanu Wilka i rozpatrywania wszelkich innych spraw. Kolejny niezbyt wymagający dzień. Nie zainteresował się Goryczkowym Korzeniem, która zmierzała w jego stronę, myśląc, że będzie go po prostu mijać. Bo czemu miałaby jakkolwiek z nim rozmawiać? Nie mieli o czym. Zaskoczył się więc, gdy pasierbica mimo wszystko postanowiła go zaczepić.

— Mroczna Gwiazdo? — zawołała nieśmiało. — Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy mogłabym o coś zapytać? – Skuliła się zaraz po wypowiedzeniu tych słów. Przywódca podniósł na nią spojrzenie, dostrzegając, że kotka przełyka ślinę.

— Jasne — odparł wreszcie. — O co chcesz zapytać?

— Więc… Chciałabym się przydać Klanowi Wilka — oznajmiła. — I… Chciałabym dowiedzieć się, jak to zrobić. — Wzięła głęboki oddech. — Czy powiesz mi, jak stać się przydatną… — na chwilę zawiesiła głos, nie wiedząc, czy naprawdę chce kończyć tę prośbę — …tato?

Zaskoczyło go określenie, którego użyła. Tato? Strzepnął lekko ogonem, stawiając czujnie uszy. Więc jednak jakiś głos rozsądku przemówił kotce do głowy. Postanowiła przydać się kultowi i przestać być rozczarowaniem. Szczerze mówiąc? Kocur nie zamierzał jej odrzucać, jeśli chciała przynieść korzyści im sprawie. Nie była jak Kuna, dla której nie było ratunku, nie była wydziedziczonym i porzuconym zawodem i zdrajcą. Była córką Irgi, miała szansę wstać na łapy. Jeśli chciała, to czemu nie. Niech się stara, jeśli chce zyskać względy swojej matki i ojczyma. 

— Nie spodziewałem się akurat po tobie takiej chęci, ale to dobrze, że przemyślałaś to, czy faktycznie chcesz wspomóc naszą sprawę. Wiesz, że twoja matka tego od ciebie oczekuje — spojrzał na nią uważnie. — Przydałabyś się najbardziej, rodząc nowe pokolenie. Klan nie może zaistnieć bez rodzących się kolejnych kociąt, które przejmą pałeczkę. Ale rodzicielstwo to nie tylko wydanie potomstwa na świat, to też wychowanie. Twoja matka wychowywała wiele dzieci. Spytaj się jej o radę, wytłumaczy ci wszystko, co potrzeba. Równie przydatna będziesz, jeśli zaczniesz bardziej ćwiczyć i trenować swoje umiejętności — przez moment miał ochotę zaproponować jej pomoc w żłobku, ale po chwili zorientował się, że nie miał zamiaru tak ryzykować i dać takiej osobie kocięta do przyswajania do kultu i odzwyczajania od powszechnie uznanych zasad moralności. Zamiast tego, odchrząknął. — Możesz opowiadać kociętom o Mrocznej Puszczy. Dyskretnie i tak, by nikomu niewłaściwemu nie wypaplały. Twój entuzjazm może być w tym wypadku przekonujący — zbliżył się do niej, zamierzając powiedzieć coś, co było niezwykle ważne w przypadku Goryczki. A co zauważył już dawno i wciąż irytowała go ta świadomość. — I przede wszystkim - skończ zadawać się z Kunią Norką, a już tym bardziej brać z niej przykład. Sprowadzi cię na dno. Szukaj sobie przyjaciół wśród elity, a nie wśród nielubianych zdrajców. Dla ciebie jest jeszcze szansa, ale ona? Ona nie nadaje się ani na medyka, ani na wojownika. Jest balastem. Osłabia klan, a nie przydaje się mu. 

<Goryczka?>

Od Goryczkowego Korzenia Do Mrocznej Gwiazdy

– Stokrotko… O co chodzi z mamą i Mroczną Gwiazdą?
Stokrotkowa Polana podniosła znudzone spojrzenie na siostrę, która nerwowo uderzała ogonem o ziemię. Goryczka zastrzygła uszami. Czy w jakiś sposób zirytowała karmicielkę? Miała wrażenie, jakby złota była jeszcze bardziej zmęczona jej obecnością niż zazwyczaj.
– Co z nimi niby ma być? – Kotka ponownie położyła łeb na łapach, wyraźnie przygotowując się do ponownego zapadnięcia w sen. Goryczka zmarszczyła nos. Dlaczego siostra była taka obojętna wobec tak ważnej sprawy?! Czy naprawdę była jedynym kotem, którego obchodziła to dziwne zachowanie Irgi?!
Wszystko zaczęło się kilkanaście wschodów słońca temu. Dumnie kroczyła przez obóz, niosąc w pysku upolowaną zwierzynę. Jej serce rozpierało szczęście. Wreszcie zrobiła coś dla swojego Klanu! Nie była darmozjadem! Z dumą odłożyła dwie myszy na sam czubek sterty. Nie wiedziała, czemu to zrobiła – przecież nikt nie zwróciłby uwagi na tak małe osiągnięcie. Mimo to… w głębi duszy miała nadzieję, że ta jedna szczególna osoba zobaczy ją, uśmiechnie się i potwierdzi, że rzeczywiście miejsce Goryczki jest w Klanie Wilka, że nie jest zawodem dla rodziny.
Los wydawał się do niej uśmiechnąć, gdy zobaczyła Irgę wychodzącą z legowiska przywódcy wraz z Mroczną Gwiazdą. Na pysku wojowniczki pojawił się szeroki uśmiech – to była jej szansa na pochwalenie się mamie osiągnięciem! Jednak niemal natychmiast jej entuzjazm został zgaszony. Coś dziwnego działo się z mamą. Bok Irgi delikatnie otarł się o przywódcę, a na pysku malował się delikatny, słodki uśmiech. Goryczka nie pamiętała, by przywódca kiedykolwiek był z kimś tak fizycznie blisko. Początkowo zbyła to jako pojedynczy przypadek. Ot co, zwyczajny przypadkowy dotyk!
Jednak z każdym wschodem słońca zauważała coraz więcej tych „pojedynczych przypadków”. Mroczna Gwiazda i Irgowy Nektar wydawali się nie mieć dość swojej bliskości, która z czasem zaczęła przytłaczać Goryczkowy Korzeń. Musiała się dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodziło! Wątpiła jednak, by Kuna cokolwiek wiedziała, a reszta Klanu wydawała się ją pogardzać (mieli powód – była pokraką niegodną miana wojownika). Jedynym bliskim kotem, który mógłby dostarczyć jej jakiekolwiek informacje, była Stokrotkowa Polana, przebywająca z kociętami w żłobku.
I właśnie tam Goryczkowy Korzeń się udała.
– Są… dziwni – mruknęła, krzywiąc się. – Rozmawiają ze sobą strasznie często. Dotykają się.
– Tak robią partnerzy – burknęła jakby od niechcenia karmicielka. Wojowniczka spojrzała na nią z nieukrywanym zaskoczeniem. Więc o to od początku chodziło?! – Nie wiedziałaś? – parsknęła siostra. Goryczka pokręciła głową.
Była beznadziejna. Nawet tak prostej rzeczy nie potrafiła zauważyć! Czy naprawdę była komukolwiek potrzebna?
Nie. Nie mogła się poddać. Musiała walczyć, musiała pokazać mamie i całej reszcie, ile jest warta. Mogła wykorzystać aktualną sytuację! Tak, dokładnie tego chciałaby od niej Irga – obracania wszystkiego na swoją korzyść. Przecież nie mogła zepsuć czegoś tak prostego, prawda?
Niedługi czas później nerwowo dreptała po obozie, próbując rozplanować sobie wszystkie swoje przyszłe działania. Zbyt wiele rzeczy nie wyszło jej tylko dlatego, że robiła je pochopnie. Ta rozmowa musiała przejść perfekcyjnie!
– Mroczna Gwiazdo? – zawołała nieśmiało, gdy kocur, z którym chciała porozmawiać, wydawał się mieć chwilę spokoju. – Przepraszam, że przeszkadzam, ale czy mogłabym o coś zapytać? – Skuliła się, czując się źle, rozmawiając z kimś tak ważnym i wspaniałym jak ich lider. Przywódca podniósł na nią spojrzenie, a Goryczka przełknęła nerwowo ślinę. Nie potrafiła rozszyfrować jego wyrazu pyska.
– Jasne – mruknął kocur. – O co chcesz zapytać?
Wojowniczka przestąpiła z łapy na łapę.
– Więc… Chciałabym się przydać Klanowi Wilka – oznajmiła. Jaka szkoda, że Kuna nie mogła z nią tutaj być. Jej obecność na pewno sprawiłaby, że czułaby się pewniej. – I… Chciałabym dowiedzieć się, jak to zrobić. – O nie, na pewno robiła coś źle! Mroczna Gwiazda się na nią zezłości, potem powie Irdze, a potem wszyscy będą jej jeszcze bardziej nienawidzić! Wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić. Wszystko musiało się wreszcie ułożyć. Teraz miała szansę! Jeśli Mroczna Gwiazda teraz był jej rodziną, to musiał być dla niej życzliwy dokładnie tak jak Irgowy Nektar! – Czy powiesz mi, jak stać się przydatną… – na chwilę zawiesiła głos, nie wiedząc, czy naprawdę chce kończyć tę prośbę – …tato?

< Mroczna Gwiazdo? >