Od Wilczej Tajgi

 Pora nagich drzew przyniosła za sobą fałdy grubego śniegu, a czasami Tajga miała wrażenie, że gdyby wyszła z obozu, zmiotłoby ją szybciej niż była w stanie zaczerpnąć oddechu. Wiatr był porywisty i z miną największego gbura przemierzając las na poduszkach łap wiecznie dotykających zwilgotniałej i zimnej gleby zapragnęła znowu zobaczyć znienawidzoną przez nią porę zielonych liści, która była mniej dręcząca nawet w swoich upałach. Nawet jej gęste futro, choć pomagało w odizolowaniu zimna od ciała, nie sprawiało, że zima była bardziej znośna.

* * *

Wróciła do obozu, czując, jak pocą jej się poduszki łap. Miała nadzieję, że nie zachoruje, bo nie zamierzała kisić się bezczynnie u medyka, nie robiąc całkowicie nic dla klanu. Mówiąc zresztą o medyku, natknęła się na matkę wychodzącą od Kuniej Norki z ojcem przy boku. Wilcza Tajga instynktownie odwróciła pysk i zniżyła głowę, starając nie rzucać się w oczy. Unikała rodziców odkąd wyczuła ich niezadowolenie z tego, że przyprowadziła nazywającego się teraz Białą Łapą samotnika do klanu. Wciąż nie potrafiła ich zrozumieć. Odkąd się urodziła i wychowywała w Betonowym Świecie, zakazywali jej ufać komukolwiek. Praktycznie nie znała świata poza rodziną. Robiła tylko to, co chcieli, zastanawiała się nad tym, co było według nich ważne a pomijała to, co uważali za niegodne uwagi. Kochała ich, ale wciąż byli nadmiernie ostrożni we wszystkim, co robili - ona też, ale bez przesady! Miała dość izolacji od otoczenia, słuchania się ich jak ślepiec i nieprzywiązywania do kotów. W Klanie Wilka poznała zarówno wielu idiotów, jak i wielu świetnych kompanów. Biała Łapa był ciekawy, miał za sobą historię, którą chciała poznać jak elementy nieznanej dotąd układanki. I przede wszystkim przerażało ją to, jak bardzo mogła się z nim utożsamić - jak bardzo im obu odebrano dzieciństwo. Prawie jak każdemu kotu urodzonemu w mieście. Jak skrzywdzono go w młodym wieku. Nie powinna mu współczuć, powinna była go przegonić, bo taki jej obowiązek - ale to, że mu zaufała wcale nie znaczyło, że była krucha! Nie była słaba, nie była i nigdy nie będzie. Jej mentorka mogła być z niej dumna. A rodzice po prostu jej nie rozumieli.

— Gdzieś się wybierasz, młoda damo? — słyszała już głos swojej matki, który sprawił tylko, że kotka strzepnęła ogonem. W końcu musiało do tego dojść. Unikała sprzeciwiania się woli rodziców, ale nie mogła wiecznie zgadzać się na wszystko. Musiała w końcu się im stawić i najwidoczniej to był ten moment.

— O co wam chodzi? Dlaczego nie możecie zaakceptować, że nie będę wiecznie robić tego, czego wy chcecie? Biała Łapa nie zrobił niczego złego. Nie znam go długo, a zdążył wesprzeć mnie bardziej, niż wy kiedykolwiek przez te dziewiętnaście księżyców. 

— Nie znasz go — warknął Zawilec. — Nie wiesz nawet, skąd pochodzi.

— Z Betonowego Świata. Jak my.

— I to pierwszy powód, dla którego nie powinnaś mu ufać. Betonowy Świat rodzi morderców i zepsutych moralnie świrów.

— Takich jak wy?

Chwilowa cisza, która nastała po tym pytaniu sprawiła, że kotka położyła po sobie uszy, ale po chwili ogarnęła się z własnymi myślami. Nie powinna żałować tego, co powiedziała, bo powiedziała prawdę. Jej rodzice byli potworami, a to, że byli delikatni w stosunku do niej nie usprawiedliwiało tego, co robili innym.

— Robiliśmy, co musieliśmy, żeby zapewnić nam przetrwanie. Nie odwracaj kota ogonem. Zresztą, nie musisz się martwić o Białą Łapę. Nie będzie ci zawadzał, bo odchodzimy.

Wilcza Tajga aż się zakrztusiła. Splunęła, strosząc futro.

— Co?! Nie zamierzam opuścić Klanu Wilka tylko dlatego, że wy coś sobie ubzduraliście. Mam tu przyjaciół. Biała Łapa, Szakala Gwiazda, mam ich wszystkich zostawić, bo nie możecie mi zaufać choć ten jeden raz? Osiągnęłam tu tak dużo i mam pozwolić, żeby znów stać się nikim?

— Słońce, wiem, że to dla ciebie ciężkie, ale właśnie dlatego nie chcieliśmy, żebyś się przywiązywała — powiedziała szylkretka, choć względnie spokojnie, to tonem nieznoszącym sprzeciwu.

— Ach, rozumiem. Mam się nie przywiązywać do kotów, bo mogę je stracić. Co za pokrętna logika. Nie kłopoczcie się mną, nie zamierzam stąd odchodzić. Najwyżej będziecie musieli mnie zostawić.

Odwróciła się i mimowolnie uśmiechnęła, słysząc za sobą prychanie matki. 

— Nie zamierzamy cię tu zostawić. A już na pewno nie z tym potworem.

— Potworem? Kogo masz na myśli? Białą Łapę? Może cię tym nie oświecę, ale w Klanie Wilka wszyscy są chorzy na łeb, choć to wam jakimś cudem nie przeszkadza. Jednak cieszę się, że zmieniliście zdanie.

— Czy to był szantaż emocjonalny? — w pytaniu ojca mogła niemalże dostrzec nutę podziwu. No tak, czego się po nich spodziewała?

— To nie ma znaczenia. Nie zamierzam zostawić wszystkiego tylko dlatego, że wy tak chcecie — warknęła, obróciwszy się na piętach i usłyszała za sobą tylko sapnięcie matki uspokajanej przez ojca. Natknęła się na (ku ironii) swojego ucznia i aż zesztywniała, uświadamiając sobie, że to widział.

— Ja...

— Spokojnie. Twoi rodzice nie rozumieją ani naszej relacji, ani żadnej innej. Ale ty nie musisz się ich słuchać.

Położyła po sobie uszy. Może coś było w tych słowach? Powinna być bardziej samodzielna i przestać jakkolwiek zastanawiać się przed zrobieniem czegoś, czy rodzice będą z tego czegoś zadowoleni. Ona i siostra już od początku powinny zastanowić się nad tym, czy faktycznie zawsze mają rację.

A potem, ku jej zdziwieniu, Biała Łapa zbliżył do niej pysk i pocałował ją. Uśmiechnęła się po wszystkim, nie z samego faktu, że to zrobił, ale z faktu, że rodzice to widzieli.

wyleczeni: Ostra Kostrzewa

Od Wilczej Tajgi CD. Śmierci

 Ciężko było odpowiedzieć na jego pytanie, gdy nie mogła oddychać. Kaszlała, spazmatycznie wypluwała z siebie wodę i otrzepywała się z wilgoci na zmoczonym futrze.  Nie mogła wziąć oddechu przez krótki moment, ale wkrótce sytuacja uspokoiła się, a ona zakaszlała po raz ostatni. Spojrzała na kocura z głową opuszczoną ku ziemi.

— Ciężko mówić, by było w porządku, skoro omal się nie utopiłam — rzuciła sarkastycznie. Dlaczego ją uratował? Nie widziała, co działo się za jej plecami, była zajęta próbowaniem utrzymać się na powierzchni. Samotnik coraz bardziej ją zaskakiwał. — Po co mnie uratowałeś?

Jego sierść przylegała teraz do ciała, a ona spostrzegła bliznę sięgającą od połowy głowy do samej potylicy. Rozszerzyła oczy, ale nie skomentowała tego widoku.

— Przecież obiecałem, że cię nie utopię, czyż nie? — przypomniał jej o tym, pozwalając, aby woda muskała jego namoczoną sierść, jak i łapy kotki. — Dałaś się porwać panice. Chaotyczne ruchy na to wskazywały. Ale rozumiem, że to twój pierwszy raz i się boisz. Ze mną jednak nie ma czego. Spójrz. Trzymaj się mnie mocno — i to powiedziawszy zawrócił na głębsze wody, aby zaraz zaczął płynąć z kocicą na swym grzbiecie. Nie zwracał uwagi na to, że przez jej ciężar jego ciało, jak i łeb od czasu do czasu szły pod wodę. Mocnymi łapami odpychał się miarowym, spokojnym tempem, tak jakby dryfował, robiąc dla kocicy za łódkę. Gdy zrobił takie kółeczko, wrócił łapami na stały grunt, wypuszczając nosem wodę i oblizując pysk. 

— I co? Było strasznie?

Pokręciła głową.

— Nie, dopóki to nie ja się topię — parsknęła, a gdy jej łapy wreszcie dotknęły ziemi, jej ciało oblała nagła ulga. Musiała jednak przyznać, że była to całkiem dobra zabawa. Dotrzymał słowa. Może to był tylko drobny gest, ale nawet członkom byłego gangu nie zaufałaby w tej kwestii. Działała emocjonalnie, ale nie była w stanie nad tym panować. Nigdy nie czuła się tak dobrze od czasów dołączenia do ograniczającego ją pod każdym względem klanu. Tęskniła za domem, a w tym momencie poczuła się, jakby znów była wolną, niezależną samotniczką. Przyzwyczaiła się do Klanu Wilka, może i nawet go pokochała, ale za szeregiem plusów stało dwa razy więcej minusów. 

Gdy ogarnęła się po przyjściu na ląd, spojrzała na kocura. Żeby spojrzeć mu prosto w oczy, musiała zadrzeć łeb.

— Było całkiem zabawnie. Dziękuję. Z początku zaczynałam żałować decyzji, że ci zaufałam, ale miałeś wiele okazji, by mnie zabić... Zawsze powodujesz tyle rozterek u nieznajomych? — spytała z przekorą.

— Cóż... Bycie wyrośniętym kotem onieśmiela wielu. Jednakże nie oznacza to, że jestem krwiożerczym potworem czy mordercą. Cieszy mnie to, że ci się podobało. — Zastrzygł uchem, gdy usłyszał alarmujący jego zmysły dźwięk. Uniósł łeb wyżej, ponad kotkę, po czym zawęszył. Ktoś tu zmierzał. — Twoi przyjaciele nadchodzą. Lepiej, aby mnie tu nie zobaczyli. Cieszę się, że mogłem cię uszczęśliwić. Jutrzejszego poranka też będę na ciebie czekał — to powiedziawszy wycofał się głębiej w wodę, a następnie w niej zniknął, jak gdyby stanowiła jego naturalne środowisko. 

Z krzewów zaraz wyszła grupka rozgadanych wilczaków, którzy ujrzeli Wilczą Tagję, przemoczoną i stojącą samotnie nad brzegiem rzeki. Zdumienie to mało powiedziane co malowało się na ich pyskach. Podeszli i zaczęli wypytywać o to co się stało, czy wpadła do rzeki i co tu właściwie robiła. Kotka przez moment jeszcze wpatrywała się w bystrą taflę wody, utwierdzając się w przekonaniu, że ten osobnik był... Dziwny i osobliwy. Ale tym samym dość interesujący.

Odwróciła się gwałtownie, gdy usłyszała kroki patrolu. Wbiła im do głów na szybko jakąś historyjkę o tym, jak to przegoniła samotnika przebywającego na tutejszych terenach, walcząc z nim aż do samej wody. Talentu aktorskiego może i wybitnego nie miała, ale potrafiła się wybronić, gdy było trzeba.

<Śmierć?>

Od Wilczej Tajgi

Niespodziewana pożoga ogarnęła dużą część lasu. Żyła w Klanie Wilka już kilka księżyców, a zdążyła doświadczyć wielu przykrych zrządzeń losu. Mistrzyni była wśród tłumu, gdy koczując przy krystalicznej wodzie jeziora, Stokrotkowa Gwiazda ogłaszała zebranym, że przydadzą się koty, które pójdą na zwiady i ocenią straty. To była... misja ryzykowna, bo jak fałdy wody, które zgasiły płomienie sprawiły, że pogorzelisko nie stanowiło już zagrożenia w kwestii ognia i spalenia się, tak dym wciąż unosił się w powietrzu. Uduszenie się nim byłoby okropnym sposobem na śmierć.

A potem spojrzała na siostrę i znów na liderkę. Tajga zdążyła już stać się uczennicą wojowniczki-mistrzyni, która ustała na pozycji zastępcy, wyszkolić się na jednego z lepszych wojowników, w niecały księżyc ukończyć szkolenie i wstąpić w szeregi mistrzów w wieku zaledwie czternastu księżyców. Wszystko to brzmiało niewyobrażalnie i budowało jej lepszą pozycję w klanie. Do tego chciała dążyć. Do szczytu kariery i ambicji, by zapewnić sobie i rodzinie bezpieczeństwo - a w Klanie Wilka tak częste były przypadki nadużyć wobec tych zwykłych kotów, które nie wyróżniały się z tłumu.

Musiała zaryzykować.

Robiła już gorsze rzeczy. Musiała po prostu zapomnieć o śmierci, zapomnieć o tym, że jest śmiertelna, a jej ciało kruche jak lód po rozpoczęciu odwilży.

Zgłosiła się niemal bez zawahania. Widziała troskę na pysku Szakal - mimo, że ukończyła szkolenie, mentorka wciąż była dla niej ważna. Wilczej Tajdze zależało na jej uznaniu.

* * *

Wyruszyła. Już na samym początku doszło do niej, jak ryzykowna była to misja. Czołgała się po ziemi, unikając unoszącego się wokół dymu, który teraz jeszcze był dość rozrzedzony, ale wiedziała, że później nie będzie tak łatwo. Starała się wstrzymywać oddech, ale mimo to czuła smród stęchlizny i spalonych korzeni. Płuca ją rozbolały, więc wzięła niepewny wdech i zakasłała kilka razy.

Rozejrzała się po polanie. Potrafiła się już orientować w terenie - była na wschód od jeziora, a niedaleko widziała wierzchołek Potwornej Przełęczy. Wkraczała na polanę, na której to wylądował kawałek dziwnego potwora skonstruowanego przez Dwunożnych. Wokół niej wystawały z czarnej i pokrytej popiołem ziemi pnie spalonych drzew. Kilka z nich było całkowicie obalonych, Generalnie dostrzegła, że czarna, spopielona trawa była niemal wszędzie. Tylko w nielicznych miejscach cokolwiek się ostało. To, co tworzyło Potworną Przełęcz, choć było osmolone dużą ilością popiołu czy też węgla, jaki stworzył się z przypalonych drzew, zdawało się raczej zachowane. To były trwałe i twarde elementy, których ogień nie byłby zdolny pożreć. Ale to, co było najbardziej kłujące i frustrujące to fakt, że nie widziała nigdzie śladów zwierzyny. Jedyne co mówiło, że kiedykolwiek istniało tu życie, to zwietrzałe kępki pozostawionej sierści, zwęglonych odchodów i odcisków łap. Ale poza tym - pustki. Zapach dymu był intensywny, ale była pewna, że wyczułaby chociażby starą woń zwierzyny. Ale takowej nie było. Musiała przenieść się w bezpieczne miejsce po wybuchu pożaru, być może na południe, do Burzaków, lub przepłynęła przez rzekę. Część zwierzyny pewnie zginęła spalona lub uduszona dymem.

Poczuła się, jakby miała wodę w płucach. Zakaszlała raz, a potem kaszlała spazmatycznie, w nagłym ataku, biorąc łapczywe hausty powietrza. Nie powinna tak długo tu przebywać. Powinna już wracać.

I tak też zrobiła. Przedarła się przez gęstwiny spalonego lasu, pozostawione pnie drzew ogołocone z igieł. Ruszyła na północ, ku jezioru, klucząc między spalonymi drzewami. Nagle jakiś smród przebijający się przez zapach unoszącego się wyżej dymu zwrócił jej uwagę. Jakby nie było dość, że dusiła się przesiąkającym jej przez futro i płuca dymem, dołączyła do tego okropna woń zwęglonego mięsa i rozkładających się zwłok. 

I wtedy zobaczyła na trawie duże kopytne zwierzę, które było albo w późnej fazie rozkładu, albo dostało się w samo ognisko pożaru (cóż za ironiczne wyrażenie). W każdym razie, widząc wijące się wśród ciała robaki przyspieszające proces gnicia i pociemniałe mięso wraz z towarzyszącym temu zwęglonym zapachem gotowanego mięsa, gula podeszła jej do gardła, a wraz z nią żółć i kotka, czując zbierający się odruch wymiotny, zwymiotowała na ciemną trawę. Widziała czarne przypalone mięso zwierzyny. Oblizała pysk, krzywiąc się na ostry smak wymiocin.

Jak oni mają się z tego wylizać?

JAK zginął Mroczna Gwiazda?

Nie doszłoby do tego, gdyby wciąż żył. Mogli mówić, co chcieli, ale duża część Wilczaków popierała go nie bez powodu. Nie obchodziło jej, jaką był osobą, dopóki zapewniał bezpieczeństwo swoim kotom. Oby Stokrotkowa Gwiazda wiedziała, co robiła.

Skierowała się w dalszą drogę na północ, ku jezioru. Przelotnie spojrzała jeszcze na wschód, skąd wysuwały się mętne, szare fale rzeki. Pomyślała o samotniku, z którym tak często rozmawiała. Czy przeżył? Miała nadzieję, że znalazł jakąś kryjówkę. Ten pożar nie należał do małych i nieszkodliwych.

Co było jego przyczyną? Susza minęła. Nie było nic, co mogłoby podjudzić wściekłe płomienie.

Starała się nie otwierać pyska i już w ten sposób dotarła do tymczasowego obozu. W miarę jak zbliżała się do jeziora, dym ustępował i choć był wyczuwalny, nie stanowił już zagrożenia.

Gdy tylko jej sylwetka wysunęła się zza drzew, wszystkie spojrzenia skierowały się na nią. Była pokryta grubą warstwą popiołu, dym przeniknął przez futro i teraz nim śmierdziała, a na dodatek czuć było woń wymiocin, jaką wciąż na sobie nosiła. Dostała ataku kaszlu, krztusząc się, jakby próbowała wypluć własne płuca. Od razu podbiegła do niej Szakali Szał. Wilcza Tajga chcąwszy podnieść wzrok zakasłała jeszcze raz, wracając do poprzedniej pozycji. 

— Jak zaczynasz się dusić, nie wysilaj się do tego stopnia, by musieć walczyć o własny oddech  — powiedziała, a Tajga naprawdę zauważyła, że ta misja nie obeszła zastępczyni między uszami. Przejmowała się nią. To było... miłe.

— Pójdziemy do medyka.

— Powinnam zdać Stokrotkowej Gwieździe...

— Raport złożysz później, przekażę jej, że musisz odpocząć. Lepszy kot oddychający, niż martwy. 

Pokiwała głową, nie chcąc sprzeczać się z mentorką i ruszyła u jej boku do Kuniej Norki. Opierała się o bok zastępczyni, wydając z siebie miarowe pokasływania.

* * *

— Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy to fakt, że ziemia jest doszczętnie spopielona. Trawa została w większości wypalona, tylko w nielicznych miejscach się zachowała. Drzewa w większości ogołocone z igieł, powalone, przełamane na pół lub zwęglone. Zostały albo małe pniaki, albo wysokie pnie z pozostałymi gałęziami, ale już bez kolców. Potworna Przełęcz też jest pokryta popiołem i zwęglona, ale ogień nie trawi skał i innych twardych materiałów, więc nie ma tragedii. To, co najważniejsze to fakt, że brakuje zwierzyny. Widziałam dużo pozostałości, ale pouciekała. Sądząc po śladach, mogła zwiać na tereny Klanu Burzy lub niczyje. Albo na zachód, na tą część naszych terenów, która nie została dotknięta przez pożar. Ale z pewnością jest bardzo dużo padliny. Natknęłam się na sporo martwych zwierząt, już w zaawansowanym etapie rozkładu. Zwęglone i nienadające się do jedzenia. Możemy mieć problem z polowaniem w tamtym obszarze. Generalnie wszystko, co tam było stało się pogorzeliskiem. Ogień pożarł dużo roślinności, więc zwierzyna nie będzie chętna do zapuszczania się w rejony, gdzie brak jedzenia. Dym jak się utrzymywał, tak stale się utrzymuje. Jest go pełno, unosi się na górze, więc trzeba chodzić przy ziemi. Można się tam udusić, więc trzeba uważać. Również można stać się ofiarą spadających gałęzi. Marnie to wygląda w tej chwili i trochę czasu musi minąć, nim przyroda się zregeneruje.

Stokrotkowa Gwiazda skinęła głową.

— Dziękuję, Wilcza Tajgo. Możesz odejść.

Od Wilczej Tajgi CD. Śmierci

 — Żegnaj — mruknęła tylko pod nosem, widząc, jak odchodzi. Jak to się działo, że przypadkowi samotnicy mieli więcej do powiedzenia, niż członkowie klanu, których po takim czasie powinna znać lepiej? Ten samotnik był... Dziwny, pod wieloma względami. Zachowania i wyglądu. Ale przeczuwała, że mógł wiedzieć coś na temat Klanu Wilka. Wciąż zastanawiało ją, dlaczego zaryzykował życiem. W grupie  Wilczacy może i by nikogo nie zaatakowali, ale pojedynczo... Była niemal pewna, że to by się nie skończyło dobrze. Pozostawało tylko czekać na następne spotkanie i spróbować dowiedzieć się więcej. Czuła, że nie powinna była tak dużo mu mówić, ale czuła się pewniej, gdy on też opowiadał o swoich doświadczeniach. Coś zupełnie odmiennego, niż u Wilczaków, którzy niechętnie mówili o swojej przeszłości, jak gdyby nie chcieli do niej wracać lub nie chcieli nikomu jej zdradzać.

* * *

Przechodziła przez las, gotowa spotkać się z samotnikiem. Wciąż zastanawiała się, co przyszło jej do głowy, że postanowiła spoufalać się z kimś całkiem obcym - ale dlaczego miałaby nie korzystać z młodości? Dlaczego miałaby nie poznać lepiej tak wrażliwego na otoczenie kota, by nie skończyć w toksycznym związku lub jako kolejna wymuszona przez liderów do ciąży? Był... osobliwy. Nie mogła go nazwać przyjacielem, ale z pewnością dobrym znajomym. Za każdym razem wyobrażała sobie w głowie jego historie i te okropne sytuacje, z jakimi musiał się zmierzyć. Zawsze się zastanawiała, co ona zrobiłaby na jego miejscu. Wkrótce ujrzała go siedzącego przy drzewie.

— Witaj — zwrócił się do kotki, gdy w nos zakuł go jej obcy zapach, tak bardzo nie pasujący do otoczenia. — Jednak przyszłaś. — Otworzył oczy. — Proszę. Podejdź i usiądź. — Poklepał miejsce obok, aby spoczęła.

— Jeśli mam być szczera, sądziłam, że się nie zjawisz — powiedziała. — Łatwo jest przyjść i zebrać od kogoś informacje, a potem zniknąć, jakby nigdy się nie istniało.

On jednak się pofatygował. Podeszła do niego w cieniu drzewa i usiadła obok, w odpowiednim jednak dystansie.

— Tym razem to ty opowiadasz. Chcę wiedzieć o tobie więcej.

— Nie jestem typem kota, który nie dotrzymuje obietnic — rzekł ze spokojem, leniwie przejeżdżając językiem po swojej łapie, by strzepać z niej kawałek trawy, który się do niej doczepił. — No dobrze. Co by tu o sobie opowiedzieć... — zamyślił się. — Hm... Cóż. Lubię spokój i ciszę oraz śpiew ptaków. Czuje się wtedy zrelaksowany. W Betonowym Świecie panuje gwar, co sama pewnie wiesz. A tutaj? Czuć wolność... Gdy byłem mały ciągle żyłem w biegu. Uganiałem się po płotach, brudnych uliczkach, pędząc niczym wiatr, tylko po to, aby umknąć śmierci. Tak jak już wspominałem, moim wzorem do naśladowania była moja starsza siostra. Ona potrafiła znikać niczym zjawa, skakać po dachach z gracją i wdziękiem, którego mi brakowało. Podziwiałem jej upór i patrzyłem jak wzrasta w siłę. Starałem się jej zaimponować i powiem ci, że nawet nieźle to mi wychodziło. Wiesz, że raz udało mi się zakraść do bazy gangu i zwinąć im mysz? To było zabawne, gdy potem obserwowałem jak kłócą się nawzajem, że pewnie ten drugi ją zjadł i nie chcę się przyznać. Ah... — Uśmiechnął się szeroko, przymykając oczy i biorąc wdech. — Rodzina... sprawia, że ma się po co żyć. Prawda? — Utkwił w niej spojrzenie.

Wsłuchiwała się w słowa białego samotnika. Cóż, czasami naprawdę myślała, że kotom brakowało wrażliwości. Wszyscy żyli w pośpiechu, nikt nie znajdywał czasu, żeby pozachwycać się tym, na jak pięknych ziemiach się znaleźli. Mogła całkiem utożsamić się z kocurem.

Przekręciła łeb, spoglądając na niego z ukosa. Zmrużyła oczy na jego ostatnie słowa.

—Tak. Choć nie dla każdego — zauważyła. W Klanie Wilka bardzo dużo było aranżowanych partnerstw. Gdy długo nie rodziły się kocięta, kotki były zmuszane do rodzenia. Wątpiła, że dzieci zrodzone z takich miotów szanowałyby i kochały swoją rodzinkę. Na przytoczony przez niego przykład jej wibrysy zadrżały z rozbawieniem.— Nie ma z tobą twojej siostry? Rozstaliście się? Swoją drogą, nic mnie tak nie bawi, jak słuchanie o tym, jak gangsterzy mają pod górkę. Kto wychował się w mieście ten wie, jak wygląda tam życie. Toksyczne ścierwa, którym zależy tylko na władzy i młodych kotkach. Bycie w gangu to przekleństwo, żadna przyjemność.

— Niestety. Moja siostra pracuje dla grubej ryby. Awansowała na jego lewą łapę i żyje jej się niczym pieszczochowi przy ciepłym kominku. A ja... Wole podróżować niż być na usługach gangu. Więc nie. Nie ma. Ale od czasu do czasu, gdy me kroki zawracają na rodzinne strony, odwiedzam ją. Takie rozstania uświadamiają kotu, co jest dla niego cenne w życiu i ponowne spotkania są przez to bardziej magiczną chwilą — powiedział, aby następnie zapytać. — A jaka jest twoja siostra?

Domyślała, się, kim mogła być ta "gruba ryba". Nie było już odwrotu, gdy dołączało się do jednego z największych i dominujących gangów w Betonowym Świecie. Niektórzy pięli się po hierarchii, inni byli przerażeni tym, co się tam działo, ale chcąc uciec, stawali się jedną z ofiar.

Na pytanie potrząsnęła głową, przerywając zamyślenie i wracając znów na świat.

— Jest słabsza ode mnie. Fizycznie często szybciej męczy się od innych kotów. Ale podziwiam ją za to, jaką ma odwagę. Gdy kiedyś jeden z grupki przybłęd, której matka podkradła zapasy medykamentów, złapała nas w ślepym zaułku, siostra od razu wyrwała się do przodu, żeby nas obronić. Potrafi być cięta na zdemoralizowane świnie z ulicy. Nie jest zbyt silna, ale nie znam bardziej odważnej osoby. Mogłaby i umrzeć, żeby uchronić całkiem obcego kota. To głupie, ale doceniam jej dobroczynność. Potrafi rozmawiać z innymi. Działa prawie jak zioła uspokajające dla innych kotów, ale gdy to ona panikuje, to ja ją uspokajam.

<Śmierć?>

Od Wilczej Tajgi Do Śmierci

 Nie tak dawno temu została mianowana. Wciąż nie przyzwyczaiła się do imienia Wilcza Tajga, ale brzmiało majestatycznie. Inaczej, niż w przypadku samotników. Przechadzała się przez las w poszukiwaniu zwierzyny do upolowania, starając się robić to bezszelestnie, by niczego nie przepłoszyć. Nagle między zaroślami zauważyła rzucające się w oczy białe futro i omylnie stąpnęła na gałąź, jeżąc się i wydając z siebie dyskretny syk. Mroczna Gwiazda zawsze nakazywał przeganiać intruzów, a jego zastępczyni, zajmująca teraz pozycję liderki, zdaje się uważać podobnie.

— Gdziekolwiek się teraz ukrywasz, pokaż się, inaczej będę zmuszona zawiadomić odpowiednie koty. Nie skończy się to wtedy dla ciebie najlepiej  — ostrzegła.

Biała postura kota wysunęła się powoli zza krzewu, uśmiechając się pod nosem.

— Wybacz za to ukrywanie się. Słyszałem, że... Nie jest tu bezpiecznie. Proszę, nie powiadamiaj swoich towarzyszy. Nie jestem wrogiem i nie szukam problemów.

Zmrużyła oczy, lustrując go nieufnie. Co więc osoba taka jak on mogła tutaj robić? Sądził, że była głupia?

— Czego więc szukasz? To bynajmniej nie jest miejsce dla samotników.

— Lubię spacerować. — Owinął łapy ogonem. — Poznawać świat. Przebyłem wiele, wiele księżyców, by się tutaj znaleźć. Zaciekawiło mnie to miejsce. — Z jego pyska nie znikał życzliwy uśmiech.

— Jeżeli cię przestraszyłem to przepraszam. Nie było to moim zamiarem.

Wilcza Tajga prychnęła.

— Nie przestraszyłam się ciebie. Ryzykujesz życie dla spaceru i przyjemności? — mówiła spokojnie, ale wyraźnie szorstkim głosem, pokazując mu swoje nastawienie. — Masz wściekliznę, że są u ciebie takie zaniki lęku?

— Możliwe. Ale nie martw się. Nie gryzę. — Pewna iskierka błysnęła w jego oku. Otrzepał swoje futro, górując łbem nad kocicą. — Jeżeli masz czas i chęci, chętnie dam się odprowadzić na granicę. Głupio przyznać, lecz się nieco zgubiłem. Las... Jest takim niesamowitym miejscem. — Uniósł ze spokojem łeb na drzewa. — Lecz każda roślina tu wygląda tak samo.

Uniosła wyżej brodę, mierząc go ostrożnym wzrokiem, by wyglądać choć na trochę wyższą przy tym olbrzymie. Może to właśnie powinna zrobić? Nie ukrywała, że niezbyt widziało jej się pozbawianie życia kolejnego kota, choć robiła to już tysiąc razy i zrobiłaby kolejne tysiąc. Mogłaby odprowadzić go na granicę. Sam by odszedł, nie robiąc problemów ani jej, ani innym Wilczakom.

— Niczego nie próbuj — powiedziała tylko. Miał... Bardzo nietypowy wygląd. Musiała wyglądać śmiesznie, grożąc tak wielgachnej istocie. Był większy od przeciętnego kota, miał śmiesznie dyndające pędzelki i długie futro. — Jestem już i tak dość łaskawa... Powinnam pozbyć się ciebie już dawno.

Nie dodała tego, że oszczędzała go, bo nie chciała po raz kolejny brudzić łap w krwi. Chociaż słuchając go, utwierdzała się w przekonaniu, że powinna była to zrobić. Ruszyła przodem.

— Też na początku tak myślałam, ale jest tu mnóstwo różnych roślin. Tylko wystarczy spędzić tu więcej czasu, a zaczynasz je odróżniać. To piękne miejsce.

— Nie wątpię, że to piękne miejsce — Ruszył za nią spokojnym krokiem, napawając się otoczeniem i cichym ćwierkaniem ptactwa. — Och? Pozbyć się mnie? W takim razie jestem wdzięczny, że zasłużyłem na twą łaskę. To miłe —  skomentował. — Skoro na początku myślałaś podobnie do mnie, to rozumiem, że nie pochodzisz stąd?

Zacisnęła zęby. Była okropna. W rozmawianiu z obcymi. Rozmawiali może od kilku minut, a ona zdążyła mu zdradzić, że nie pochodzi z klanu.

— Ta informacja jest ci szczególnie potrzebna? Po prostu... przywykłam do innego krajobrazu. Nie żyłam w lesie.

— Ja także, jak można się domyślić. Nie jest to nic złego. Naprawdę. Nie czuj się z tego powodu źle — powiedział widząc jak zaciska swój pysk. — Moim krajobrazem, który zwykle widziałem podczas swych wędrówek to pola i Siedliska Wyprostowanych. Bardzo ciekawe miejsca, najbardziej to drugie. Kot nie śpi nocami, aby móc wszystko ujrzeć. Taki ze mnie... obieżyświat — zaśmiał się mrukliwie pod nosem, a jego wibrysy zadrżały.

— Co skłoniło cię do zamieszkania tutaj? Czyżby leśne koty kusiły dobrami? 

Mruknęła pod nosem. Zdawał się dość sympatyczny, gdyby nie fakt, że był kompletnie obcy i najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, jak niebezpieczny jest Klan Wilka.

— Nie miałam zbyt dużo do powiedzenia w kwestii wprowadzenia się do Klanu Wilka. To był pomysł moich rodziców. Nie prosili mnie o zdanie. Nie zamierzam protestować, bo nie jest tu źle.

<Śmierć?>

Od Wilczej Łapy (Wilczej Tajgi)

 Minęła wejście do obozowiska i od razu uderzył w nią znajomy zapach, który kiedyś był dla niej smrodem zwiastującym niebezpieczeństwo, a teraz - wonią kojarzącą się z domem, ciepłym posłaniem, nieco świrniętą społecznością i przede wszystkim rodziną.

Trzeba przyznać, że ostatnimi czasy dużo się działo. Klan Burzy wyzwolił się spod ich łap, a rewolta była niebywale spektakularna. Może i by ją cieszyło wpatrywanie się w ten widok, bo co wojna to nowe doświadczenia, jednak niestety to głównie na nich odbił się cały ten ruch. Koty nieco osłabły przez podtruwane zioła.

Podeszła do sterty zwierzyny i upuściła nań szarawą myszkę, siadając następnie w obozowym cieniu. Spod zmrużonych powiek obserwowała życie toczące się na leśnej polanie. Zgiełk rozmów, szeptów czy plotek rozciągał się wzdłuż niej, a ona słyszała to i nawet nie miała potrzeby się od tego izolować - całkiem podobał jej się fakt, że klan był żywy i łatwo było wyciągnąć rozprzestrzeniające się informacje.

Zaskoczyła się więc lekko, gdy ujrzała złotą zastępczynię kroczącą ku niej. Odbyły już dzisiaj trening, więc co Szakal chciała zrobić? Pogadać? Poinformować o czymś? Jak na zawołanie, dymna podniosła się z łap, zbliżając się do kotki.

— Przygotuj się, bo wieczorem czeka cię ważna chwila — oznajmiła, rzucając jej uśmiech od ucha do ucha. — Robisz postęp za postępem, więc mam nadzieję, że zaprezentujesz się jak najlepiej.

Wilcza Łapa parsknęła.

— Postaram się — nie dopytywała, o co dokładnie chodziło córce Stokrotkowej Gwiazdy, bowiem domyślała się i to tylko budziło w niej ogromne dozy podekscytowania, które usiłowała zatrzymać w sobie. Nie potrafiła jednak nie uśmiechać się głupio, co nie uszło uwadze złotej, która na moment położyła swoją łapę na jej łapie, po czym odeszła, zajmując się swoimi sprawami.

Z durnowatym nieco krokiem i uśmieszkiem godnym największego zawadiaki ruszyła do legowiska uczniów i zgodnie z oczekiwaniami, zastała tam kończącą posiłek Różaną Łapę. Niedaleko leżeli rodzice, miziając się gdzieś w kątach i przejeżdżając szorstkim językiem po swoich futrach z widoczną troską.

— To już chyba ten moment — zielone ślepia zalśniły z radością. Różana Łapa podniosła się na nogi, rzucając siostrze pytające spojrzenie. — Chyba mnie mianują.

Szylkretka rzuciła się w objęcia znacznie wyższej, ciemnofutrej uczennicy. Wilcza Łapa położyła podbródek na barku młodszej.

— Gratuluję! — miauknęła kotka, co zwróciło uwagę Ostrej Łapy. Kocica uśmiechnęła się półgębkiem, przerywając kontakt wzrokowy z ojcem.

— Tak szybko? Jesteśmy tutaj niepełny księżyc — zauważyła srebrna. Podeszła do córki, tarmosząc ją po głowie. — Moja krew.

— Będziesz musiała walczyć — przypomniał leżący niedaleko pręgowany czekoladowy kocur, unosząc się na łapy i dołączając do córek. — Jesteś gotowa?

— Tak — odparła z przekonaniem. Już ją przeszłość nauczyła, żeby nie zastanawiać się nad ofiarą, jeśli jej szkoda jest dla ciebie korzystna. Brutalne były to zasady, ale nie miała wyboru. Swoje życie powinna stawiać na pierwszym miejscu, dlatego była gotowa nawet poważnie okaleczyć swojego przyszłego przeciwnika, jeśli miałaby w ten sposób zdobyć uznanie mentorki i liderki.

Spojrzała w stronę zachodzącego słońca. Niebo przybrało barwę mocnej czerwieni i różu mieszającej się z morskim błękitem, a żarzące się słońce rozświetlało jeszcze las, choć szykowało się do wędrówki za horyzont. Gwiazdy powoli zaczęły być widoczne na niebie, choć księżyc ustępował jeszcze miejsca największej z gwiazd. 

— Nie bój się używać siły, Tajgo — matka usiadła obok córki, delikatnie liżąc futro na jej szyi, by przygotować jej wygląd na ceremonię. — Robisz to dla swojego dobra. Ktoś musi ucierpieć i nie dopuść, żebyś tym kimś była ty.

Dymna spuściła wzrok na własne łapy. Wylizywała jedną z nich, by zapewnić sobie czystość na czas tak ważnej chwili, jak mianowanie na wojownika. Była świadoma słów Ostrej Łapy.

— Nie zamierzam.

— Chcesz ją wyczyścić, czy zjeść? — mruknął ojciec na widok srebrnej kocicy doglądającej wyglądu zewnętrznego swojej córki, na co ta prychnęła.

— Ostatnią osobą, która wiedziałaby cokolwiek na temat dobrego wyglądu, jesteś ty, mój drogi.

Wilcza Łapa parsknęła śmiechem, podobnie zresztą jak jej młodsza siostra. Rozładowywała w ten sposób bezmiar stresu, jaki w tym momencie odczuwała w swoich żyłach. Cierpka krew strumieniami płynęła przez jej ciało i kończyny, a mimo to dziwny chłód objął jej tułów. Stanie się wojownikiem wiązało się z dużą ilością nowych praw, które uzyska. Będzie mogła prowadzić patrole, wychodzić sama z obozu, wyprowadzać kocięta pod swoją opieką, może nawet szkolić własnego ucznia... Dreszczyk ekscytacji przebiegł po jej grzbiecie. 

Gdy ujrzała po raz kolejny zbliżającą się złotą sylwetkę, odetchnęła, próbując wyładować napięcie i rzuciła rodzinie jeszcze jedno wdzięczne spojrzenie.

— Powodzenia. Będziemy przy tobie — rzuciła matka, a Wilczej Łapie pozostało dołączyć do swojej mentorki, będącej teraz również zastępczynią. Szakal skinęła krótko głową, gdy jej uczennica do niej dołączyła.

Niebo było już ciemne i choć odcienie czerwieni wciąż się zachowały, nie było już słońca, a jasny księżyc i skupiska różnorodnych gwiazd. Piękne, pomyślała kotka, gdy wpatrywała się w bezwiedną podniebną puszczę. 

W miarę, jak kierowała się z mentorką do pnia, słyszała dobiegające stamtąd wołanie Stokrotkowej Gwiazdy.

— Każdy kot zdolny do samodzielnego polowania niech zbierze się pod miejscem przemówień.

Koty zaczęły się zbierać, zainteresowane, co ten wieczór przyniesie potomnym i co liderka miała do powiedzenia. Tłum stawał się coraz gęstszy, a w tym czasie Szakali Szał zwróciła się jeszcze do uczennicy.

— Pamiętaj, że choćby nie wiem co, atakuj tak, jakby miało od tego zależeć twoje życie. Nie zważaj na to, czy robisz komuś krzywdę. Wygrana jest konieczna, żebyś mogła się dalej rozwijać. Zrozumiano?

Pokiwała głową.

— Zrozumiano.

— Powodzenia. Będę na ciebie patrzeć z góry. 

Odprowadziła mentorkę wzrokiem, gdy wskoczyła na pień i zajęła miejsce koło swojej matki. W tym czasie dymna starała się oddychać głęboko i wydychać powietrze, by uspokoić bijące szaleńczo serce. 

— Wilcza Łapo, wystąp.

Gdy tłum ustał w szerokim okręgu, dając niezwykle dużą przestrzeń do walki, ona wyszła na środek. Skierowała spojrzenie na Szakali Szał, a zastępczyni skinęła jej głową z otuchą.

Trzyma za ciebie kciuki, pomyślała Wilcza Łapa, by uspokoić szereg pętających się w głowie myśli. Będzie dobrze.

Spojrzała tym razem na matkę, która z determinacją w oczach spoglądała na nią, widząc w córce pewną wygraną. Ojciec z dumą wpatrywał się w nią, wysuwając wysoko pierś i brodę, a siostra uśmiechała się delikatnie jak najcieńszy kwiat konwalii i to ten uśmiech rozpromienił serce uczennicy przygotowującej się do mianowania.

— Jabłoniowa Łapo, wystąp.

Więc to miał być jej przeciwnik. Serce w amoku próbowało jej się wyrwać z piersi, ale gdy ujrzała swojego przyszłego rywala, dojrzała, że był jeszcze bardziej przerażony i zestresowany, niż ona. Ona przynajmniej potrafiła ukryć ogromne miary adrenaliny i stresu, ale Jabłoniowa Łapa - niemal dygotała, nie potrafiąc ustać na łapach. 

Zrób wszystko.

Nawet, jeśli musisz krzywdzić.

*uwaga, BRUTALNE opisy walki i otrzymanych obrażeń*

Od Wilczej Łapy

 Przemierzali tereny nad rzeką. O tej porze roku zdawała się rwąca i choć nurt był na tyle duży, by ponieść kota, nie byłoby raczej problemów z płynięciem pod prąd.

"Najpierw trzeba w ogóle umieć pływać", zbeształa siebie w myślach.

Na myśl o bystrym nurcie wody żółć podchodziła jej do gardła. Mętne szaro-błękitne fale wody rytmicznie uderzały o piaszczyste koryto. Spojrzała na Frezję, ale wojowniczka tylko stała w bezruchu, nasłuchując czegoś. Wilcza Łapa wyostrzyła zmysły i w końcu też usłyszała to, co zwróciło uwagę kotki. Charakterystyczny plusk wody i szelest krzewów.

Wilcza Łapa przeniosła ciężar na uda i bezszelestnie ruszyła do przodu, ale Frezja pokręciła głową i wyprzedziła uczennicę.

— Zostań tutaj z Błękitnym Ogniem. Zobaczę, co to.

I zniknęła w gąszczu ostrych krzewów. Błękitny Ogień spojrzał na dymną i posunął się do przodu. Trzymała się niego, depcząc mu po piętach, gdy wchodzili w krzewy i to właśnie zza nich obserwowali, co się działo.

Bury samotnik wykopywał właśnie zwierzynę z dziury, którą nie tak dawno zakopali, by zapolować jeszcze na coś innego i wrócić później. Zapach jednak wyraźnie zdradzał, gdzie zwierzyna była ukryta.

Wilcza Łapa odruchowo zjeżyła się, nie chcąc pozwolić, by ich ciężka praca została udaremniona, ale Błękitny Ogień powstrzymał ją.

— Spójrz. Trzeba zachować cierpliwość.

Pokiwała głową na słowa wojownika. Przyjrzała się odgrywanej scenerii. Frezja wydała z siebie ostrzegawczy syk, ale wyraźnie wychudzony samotnik nie zamierzał odpuścić. Wojowniczka była zmuszona zaatakować, gdy ten nie ustąpił i nie oddał ukradzionego łupu. Rzuciła się na niego, a obcy nie zdążył nawet uskoczyć. Spletli się w uścisku. Kotka dostrzegła, że intruz złapał głowę Frezji obiema łapami i cisnął ją z całej siły do dołu, by ta zetknęła się z twardą glebą i rozwaliła sobie czaszkę. Frezja jednak złapała go za łapę i wykręciła, powodując aż chrzęst miażdżonych kości. Rozległ się wrzask, ale Wilcza Łapa patrzyła na to chłodnym wzrokiem, bez krzty zawahania. Zauważyła, że Błękitny Ogień również nie zraził się tym widokiem. 

Samotnik w końcu wyrwał się wojowniczce i uciekł, ale ta nie goniła go. Jedynie podniosła się z ziemi i zadyszana wróciła do nich.

— Nie powinnaś go zabić? — spytała z powątpiewaniem dymna. — Może wrócić.

Frezja dmuchnęła, a świst wydarł się z piersi.

— Jeśli wróci, to życie mu najwyraźniej niemiłe — odparła. — Nie każdego trzeba dobijać.

— Trzeba było go zabić — powiedział chłodno Błękitny Ogień. — Weź piszczkę, zbieramy się do obozu.

Wojowniczka wróciła się po zdobycz, a im pozostało już tylko skierować swoje kroki do reszty klanowiczów.

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy

 Wróciła z polowania. Chyba setnego tego dnia, a takie przynajmniej odnosiła wrażenie po ogromnej ilości pracy, jaką wkładała w treningi z Szakal i dodatkowe aktywności. Odetchnęła, gdy wreszcie mogła ruszyć do legowiska starszyzny i dostarczyć dwóm staruszkom pożywienie. W środku była tylko Irgowy Nektar, ale uczennica mimo to położyła mysz i odwróciła się ku wyjściu, gdy usłyszała starczy, ale dziwnie ciepły głos.

— Zaczekaj.

Serce zabiło jej szybciej. Powoli zwróciła się w stronę złotej, taksując ją zielonym spojrzeniem spode łba.

— Jesteś doprawdy jedną z niewielu osób, która wciąż przynosi tutaj zwierzynę. Przynajmniej z uczniów.

Skonsternowana próbowała coś powiedzieć, ale tylko niezrozumiały bełkot wyrwał się jej z pyska. Irgowy Nektar uśmiechnęła się lekko.

— Pochodzisz z Betonowego Świata.

— Tak, Irgowy Nektarze.

— Miejsce owiane złą sławą — odparła, przypatrując się uczennicy tak dokładnie, jakby badała przedmiot pod względem jego cenności. Wilcza Łapa poczuła się trochę odkryta z intymności, czując jak dreszcz przebiega jej po gładkim futrze. — Jak się tu odnajdujesz?

— Jest inaczej. Nie widzę trupów każdego dnia. Chyba zmiękłam przez przebywanie tutaj.

Złota zamruczała, a wąsy zagrały lekko.

— Żeby dostać, co chcesz, zmień myślenie, zamiast rozwiązać problem — miauknęła. — Nie przepadałaś za widokiem ciał, skupisk i wszechobecnej śmierci?

— Niezbyt. Nikt chyba nie przepada — mruknęła pod nosem, kryjąc przytłoczenie takimi pytaniami.

— Zatem zamiast od tego uciekać, w bezpieczne miejsce, które nie istnieje, powinnaś zacząć akceptować powód twojego dyskomfortu. Zaakceptować to, że śmierć będzie na każdym kroku twojego życia.

Na samą myśl o tym żołądek uczennicy zrobił porządnego fikołka, a ona poczuła w ustach posmak wymiocin. Nienawidziła miasta. Nienawidziła tego, co tam widziała, co zobaczyła. Nienawidziła wspomnienia smrodu rozkładających się ciał znajomych z gangu. Zamordowanych w niewyjaśnionych okolicznościach.

— Na zgromadzeniu widziałam, że traktowano nas jak czarne owce w stadzie. Podobno to Klan Wilka znany jest z radykalnych zasad. Ale przy tym, co działo się w Betonowym Świecie... Tutaj jest jak w niebie.

— Kocia zachłanność i chciwość jest nieskończona, Wilcza Łapo. Im więcej chcesz, tym więcej ryzykujesz, by to zdobyć. Im najwyraźniej zależy na władzy, więc rywalizują o nią, a potem umierają jeden za drugim, idą na śmierć po kolei. 

Skąd klanowa kotka mogła tyle wiedzieć?

— Dziękuję.

— Zamiast dziękować, pokaż, że dobrze wykorzystałaś te słowa. Zamiast przepraszać, nie popełniaj więcej błędu.

Skinęła głową. Powinna była to rozumieć, skoro większość życia spędziła na ulicy. Przepraszanie oprawcy za naruszenie jego cierpliwości było jak kopanie sobie grobu. Trzeba było wyczuć różnicę między załagodzeniem konfliktu rozmową, a nadmiernym przymilaniem się. Gdy morderca wyczuje, że kot próbuje kupić czas lub ugrać coś słodkimi słówkami, nie ma już ratunku - słowo "przepraszam" tylko potęgowało szansę na pewną śmierć. Dlatego nie używało się go, by przeprosić za swoje czyny. To czynami udowadniało się swoją cenność i prawdomówność. Każdy był mocny w gębie.

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy Do Pajęczej Łapy

 Przystosowanie się do nowych warunków nie było może tak ciężkie w jej przypadku, jak mogła się spodziewać, ale mimo to zmiany były dość nieoczekiwane. Cieszyła się jednak, że jej mentorka stała się zastępczynią i utrzyma wątpliwą liderkę w ryzach. W mieście nauczyła się dostosowywać do zmian, bo te zawsze były gwałtowne i zawsze zaskakiwały, a mimo to przebywając w Klanie Wilka odczuła bardzo fakt, że choć był to klan specyficzny, osobliwy i dość brutalny (odstający pod tym względem od reszty), to o wiele bezpieczniejszy od niełaskawych ulic Betonowego Świata. Brudnych, nieokiełznanych, pełnych szarawych i szemranych typów, czekających tylko na zioła i nieszczęście młodych kotek, które pałętały się samotnie po ciasnych uliczkach. 

Znudzona przekręcała wziętą ze sterty mysz raz to na grzbiet, raz na brzuch. Gdy brzuch myszy znalazł się odsłonięty, do góry, Wilcza Łapa znużona wcisnęła pazur w ciałko, a następnie przekręciła go w środku ofiary i wyrwała, powodując jednocześnie, że czerwonokrwiste wnętrzności wyleciały chyłkiem z zawiniątka i spadły na pobliską trawę. Uczennica nie potrafiła ukryć obrzydzenia, gdy dotarł do niej paskudny zapach flaków.

— Widzę, że idealnie pasujesz do Klanu Wilka — parsknęła Sosna na ten widok, a Wilcza Łapa spiorunowała ją spojrzeniem.

— Nie jestem jak ty, nie zabijam wszystkiego, co się rusza — odpowiedziała cierpko, zadzierając podbródek.

— A skąd taki wniosek? Plotek podsłuchiwałaś?

— Więcej, niż ci się zdaje.

— Nasłuchałaś się tych bredni pewnie od Chłodnego Omenu i reszty — prychnęła. — I nie widzisz mnie jako nikogo innego niż kata, chociaż nawet nie brałaś udziału w żadnej publicznej egzekucji.

— Raczej tego nie żałuję.

Bura skierowała wzrok na piszczkę, a potem znów na dymną, unosząc brew.

— Widzę, że widok krwi jednak cię bawi.

Wzruszyła ramionami.

— Gdybym mogła, zniknęłabym wszystko, co się tyczy krwi i śmierci, ale nie jest to możliwe, więc po prostu dostosowuję się pod warunki.

— Czyli nie masz nic przeciwko.

— Nie słyszałaś nic o tym, co się dzieje w Betonowym Świecie? Przywykłam.

Była nieco zirytowana faktem, że dała się sprowokować do dłuższej rozmowy, więc potrzebując odizolowania się od całej tej gromady pomyleńców, odeszła od staruszki, kierując się gdzieś na ciemne ubocze. Sapnęła, znajdując upragnioną samotność pod rozłożystym świerkiem niedaleko od wyjścia z obozu. Wilczacy... Nie byli źli. Byli osobliwi w swoim obyciu i każdy był na swój sposób inny, jednych lubiła bardziej, innych mniej. Jednakże od co niektórych osobników wolała się trzymać z daleka. Chyba tylko Szakali Szał miała w sobie choć trochę przyzwoitości. A mówili, że to w klanach, w mniejszych społecznościach koty mają w sobie więcej klasy, w co nie omieszkała się wątpić, zważając na to, że w jakże niesławnym mieście panował stałe przepych i każdy egocentrycznie dążył do swego, mając całkowicie w poważaniu to, czy w swojej pogoni za celem nie zniszczy życia komuś innemu.

No i nie mogła się długo nacieszyć swobodą.

Cień rozpostarł się przed nią, a chwilę później wyrósł jej przed nosem Błękitny Ogień. Pysk kocura nie zdradzał niczego, ale kotka nie była raczej zadowolona z tego, co usłyszy.

— Zawołaj Pajęczą Łapę. Idziemy na patrol.

Jakżeby inaczej. Łapy niemiłosiernie ją bolały, ale spięła się i pofatygowała do legowiska uczniów. W środku zobaczyła tylko wspomnianego Pajęczą Łapę. Ani siostry, ani reszty nie było widać.

— Wstawaj, mamy iść na patrol z Błękitnym Ogniem — mruknęła dość chłodno, bez zbędnego "dzień dobry".

<Pająk?>

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy

 Dymna uczennica rozprostowała niezgrabnie łapy, leżąc pod drzewami rzucającymi rozłożyste, pnące się jak najdalej cienie.

— Co się dzieje z Sarnim Krokiem? — Zaskoczona śledziła wzrokiem zapłakana rudą idącą u boku swojego przywódcy w kierunku nory. Nie tak wyglądał raczej reprezentacyjny związek.

— Ona tak zawsze — przyznał Błękitny Ogień i strzepnął ogonem. — Już od wielu dobrych księżyców szlocha jak kocię, bo wpadła nierozumnie w relację z Mroczną Gwiazdą. Każdy wie, że takie nie kończą się dobrze, a nie słuchała przestróg.

Wilcza Łapa uniosła zainteresowana brew, ale nie odpowiedziała nic, obserwując rozwój akcji.

A tego, co stało się potem nikt nie mógł przewidzieć.

Zapanował praktyczny chaos. Z początku jadła właśnie swój zasłużony posiłek w cieniu obozowiska, gdy zdrój konsternacji zalał ją po zobaczeniu lidera wychodzącego z nory, umamłanego w krwi. Nikt nie pytał, co się stało i choć niektórzy zdawali się zaniepokojeni, nikt nie był jednoznacznie zaskoczony. Może oprócz młodych uczniów, którzy nie widzieli jeszcze Mrocznej Gwiazdy w akcji. Olszowa Kora natychmiast podbiegła do lidera i ruszyła do nory, by chwilę później wyjść z niej, niosąc ciało Sarniego Kroku umazane w krwistej połaci posoki. Wilcza Łapa nie mogła ukryć deszczu, mimo że w mieście takie widoki były chlebem powszednim i zdążyła się do nich przyzwyczaić.

Potem wybuchnął chaos wojenny. Koty podzieliły się na oddziały, a ona została w obozie. Lekko rozczarowana tym, że nie mogła pójść na bitwę, zajęła szeregi w sercu Wilczackich terytoriów - nie narzekała jednak na to, że dostała zadanie bronić obozu, ale przyjęła to zadanie bez sprzeciwu. Każdy mógł jakoś pomóc.

W miarę płynącego czasu Wilczacy zorientowali się, że Mrocznej Gwiazdy nigdzie nie było. Poszukiwania zakończyły się odnalezieniem umorusanego w krwi ciała, które zostało przeniesione do obozu. Zauważyła, że część kotów opłakiwała go bardziej, niż inni. Ci z oderwana częścią ucha czuwali najdłużej, a ona dołączyła, siadając gdzieś z boku i kierując pysk w ziemię, składając ciche modły. Mimo wszystko był liderem i nieważne, jaką był osobą. Gdy w grę wchodzi przywództwo, najważniejsze jest to, co robi on dla klanu i jego umocnienia. Nie to, jaką jest osobą, nie jego moralność i prywatne, jednostkowe poglądy.

Wiedziała to aż za dobrze. Nauki Betonowego Świata.

* * *

Stokrotkowa Gwiazda została przywódczynią. Wilcza Łapa nie miała co do niej konkretnych uczuć, bo zbyt słabo znała kotkę, by jednoznacznie stwierdzić, czy będzie dobrze liderować. Ale za to... Zastępczynią została Szakali Szał. Jej własna mentorka. Rozpierała ją duma i szacunek, bo jej zdaniem złota nadawała się do tej roli i była pewna, że będzie ją nosić godnie.

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy CD. Szakalego Szału

 Pierwszy raz od tak długiego czasu czuła się równie rześko, gdy wraz ze złotą mentorką biegły wprost ku wschodnim krańcom terytoriów Klanu Wilka. Nie znała tych ziem, więc pozostawało jej wiernie poruszać się za Szakal, która obeznana była w iglastym lesie rozpościerającym się w tych rejonach.

— Dokąd zmierzamy? — spytała, z daleka widząc już nurt błękitnej rzeki. Nie miała pojęcia, gdzie kończyły się granice, dla niej las był... Bezwiezdny, mógłby się ciągnąć nawet przez cały świat.

— Zbliżamy się do terenów niczyich, lecz zaraz obok ujrzymy połać należącą do społeczności określającej się Owocowym Lasem. Nie są klanem i nie wierzą w Klan Gwiazdy. Coś tylko obiło mi się o uszy, że wyznają Wszechmatkę, cokolwiek to oznacza — mentorka zmrużyła oczy, gdy uderzył w nią rześki wiatr. — Nigdy osobiście nie rozmawiałam z tą dziwaczną grupką i niewiele wiem na ich temat. Minimum z minimum dowiedziałam się poprzez podsłuchiwanie na zgromadzeniach.

Owocowy Las. Szczerze, Wilcza Łapa niezbyt ich rozpoznawała. Nie odróżniała ich od reszty klanów. Dość szybko wyruszyła na swoje pierwsze zgromadzenie, więc zapachy jeszcze jej się mieszały i niezbyt potrafiła dopasować je do konkretnych klanów. Pozostawało jej więc dopytywać się mentorki i innych kotów.

—  Nie rozmawiałam z nimi. Którzy to? Kogo mieli za lidera? — dopytywała, żądna wiedzy. — Jeśli są wyjęci spod prawa dotyczącego klanów, to... Dlaczego wciąż z wami żyją i chodzą na zgromadzenia poświęcone głownie Klanowi Gwiazdy? To dziwne bardzo.

— Spokojnie, spokojnie, bo nie nadążam! Zaraz mnie zalejesz tymi pytaniami.

Śmiech podobny do pisków hien rozległ się pomiędzy drzewami; melodyjny, lecz z nutą upiorności. Wilcza Łapa mogłaby przysiąc, że lekki dreszczyk przeszedł jej pod futrem. Omal brakowało, żeby sama się nie zaśmiała, ale wypuściła tylko powietrze z płuc, uśmiechając się na ten psychiczny śmiech swojej mentorki. Gdyby usłyszała go w nocy w środku lasu, chyba zeszłaby na zawał. Złota jednak kontynuowała.

— Obecny lider to Agrest, brązowo-bialy kocur z bliznami na przedniej kończynie. Jeszcze niedawno rządził nimi Komar, choć zapewne umarł ze starości — wymiauczała — Nie wiem co oni tu robią, ale zgaduję, że obcują w tym miejscu z podobnych powodów co my. Dla informacji. Większość klanów nieprzychylnie patrzy na ich obecność. Mi zaś osobiście są po prostu obojętni. Niczego złego nie uczynili.

— Ah, czyli faktycznie zbierają informacje w ten sposób. Walczyli już z którymś z klanów? Nikt się nie sprzeciwił, że pseudo-klan wyjęty spod prawa się miesza w życie społeczne reszty? Dla mnie to by było dziwne, gdyby nagle na jednym ze zgromadzeń pojawiła się obca grupa mówiąca, że teraz oni również będą w nich uczestniczyć — znowu niekontrolowanie zalała mentorkę falą pytań. Rozglądała się w każdą ze stron, pociągając nozdrzami w celu zapamiętania zapachów. — Śmierdzi tu mokrym psem. Współczuję patrolom granicznym, że muszą wąchać zapachy wrogich klanów...

Szakal uśmiechnęła się. 

— Jeszcze nigdy nie walczyli przeciw klanowi, ale to pewnie do czasu. W wojnę łatwiej się wplątać, niż myślisz. 

Mistrzyni zatrzymała się i usiadła. 

— Zapewne zauważyłaś, że ostatnio Agrest zbliżył się do nowej liderki Klanu Nocy. Wcześniej przymilał się do Burzaczki jak do własnej kochanki. Ale cóż, Kamienna Gwiazda umarła, to trzeba znaleźć sobie nowego partnera na noc. — Wzruszyła ramionami. — Być może niedługo powstanie kolejny sojusz przeciwko nam i wybuchnie niepotrzebny konflikt. Ale dobra, odbiegłam nieco od twojego pytania. Nie wiem szczerze jak sprawa przebiegła, gdy pierwszy raz wstąpili na skałę. To miało miejsce w chwili, gdy jeszcze moja matka latała z kąta do kąta jak młode dziecię. Mimo wszystko przewiduję, że reakcja była bardzo nieprzychylna względem Owocniaków. W końcu nie wierzą w Klan Gwiazdy. Wiesz, dzielni "wojownicy" — zaakcentowała — muszą chronić siebie przed poganami. 

Wilcza Łapa wsłuchiwała się w słowa mistrzyni z wyraźnym zaciekawieniem. 

— Niby wszyscy się chronią pod słowami, że są wierni Klanowi Gwiazdy, a jednak robią więcej złego, niż koty, które w nic nie wierzą lub wyznają inną wiarę. Trochę to ironiczne — przyznała z niesmakiem, tracąc ewidentnie coraz to większe miary sympatii do przedstawicieli innych klanów.

— Oh tak — starsza zaczęła głośno mruczeć. — Dlatego my nie jesteśmy za Klanem Gwiazdy i w dużej mierze pozostajemy ateistami. 

— Moim zdaniem to słuszna decyzja — odparła niczego nie świadoma kotka. — Nigdy nie byłam za wierzeniami, w których główną rolę odgrywają te dobre i niewinne koty. Nikt nie jest całkowicie dobry i nikt nie jest całkowicie zły. W Betonowym Świecie górował ateizm i anarchia, a widok śmierci to była codzienność. Klany są... Bardziej zrównoważone, więc spodziewałam się, że będą tutaj koty, które naiwnie wierzą, że wszystkie dobre duszyczki idą do takiego Klanu Gwiazdy. Już rozumiem, skąd ta pogarda w głosie wielu Wilczaków, gdy pytałam o ich wiarę i mówili mi o Gwiezdnych.

— Cieszę się, że zgadzasz się z naszym punktem widzenia. Będę teraz szczera; może tacy jesteśmy, bo wielu z nas kiedyś również żyło życiem samotnika. Mroczna Gwiazda pochodził z sekty wielbiącej moc przyrody, a moja babcia doszła tutaj po ataku wrogich kotów, które zniszczyły jej drobne plemię.

Mając babcia, mentorka miała na myśli Irgowy Nektar - tak, to Tajga też wiedziała, głównie dlatego, że miała tendencję do zadawania wielu pytań i czerpania przyjemności z odkrywania nowych miejsc i tajemnic tych właśnie miejsc. Klan zdawał się mieć ich sporo. 

Informacja o przeszłości Mrocznej Gwiazdy i Irgowego Nektaru dość ją... zdziwiła. Jeśli takie właśnie mieli korzenie, to może to było powodem, dla którego nie przemawiała do nich wiara?

— Małe społeczności zawsze mają niewielkie szanse na rozwój. Są podbijane przez o wiele większe grupy — westchnęła. — My, jako niewierzący w przypadku klanów jesteśmy raczej mniejszością, prawda?

<Szakal?>

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy

 Mogłoby się wydawać, że skwar będzie mniej uciążliwy w gęstym lesie, gdzie niemal na każdym kroku drzewa iglaste rzucały cień. A jednak, pora suszy była nie do zniesienia. Przestrzelone cienkimi chmurami niebo w odcieniu głębokiego błękitu towarzyszyło dzisiejszemu słońcu, stanowiąc zarówno zmorę, jak i marzenie żywych istot.

Zza wysokich jaskrawych traw wyłoniła się ciemna dymna uczennica, która ignorując słońce górujące nad nią swoimi żarzystymi promieniami,  przeszła z powolnego kroku do szybkiego biegu. Gdy mysz obróciła łeb na ślepą stronę, zaatakowała i przybiła żyjątko do ziemi, jednym kłapnięciem szczęki przebijając jego tchawicę.

Zadowolona z siebie, podniosła zdobycz i dumnie odmaszerowała do reszty patrolu łowieckiego. 

— Szczerzysz się, jakbyś obskórowała Burzaka — prychnęła Jaszczurzy Syk, przewracając oczami na ten widok.

Wilcza Łapa postanowiła powstrzymać się od dodania od siebie niezbyt grzecznego komentarza, gdzie Jaszczurka mogła wsadzić sobie te słowa.

— Nie będę sobie psuć humoru — dodała tylko.

— Możemy już wracać? — spytała wreszcie zniecierpliwiona Jaszczur. Gęsi Wrzask miał widocznie inne plany, bo wyrywał się do przodu, oglądając las uważnie w poszukiwaniu kolejnego łupu. 

— Czy mi się zdaje, czy pachnie tu trupem?  — mruknęła. Zapach, a raczej smród dobiegał gdzieś z zarośli, ale Wilcza Łapa zniżając pysk do ziemi, zaczęła węszyć. Weszła do krzaków, krzywiąc się jedynie na uczucie igieł, które kłuły ją, przeciskając się przez gęstą sierść na szyi. 

Zastygła w bezruchu, gdy dojrzała rozkładające się powoli ciało jakiegoś ptaka, który po głębszej analizie okazał się być wroną. Skrzywiła się, widząc czerwone mięso poprzetykane zza kruczoczarnych piór i oblatujące je powoli muchy, których dużo było w tym sezonie. Uroki lasu. Całe szczęście, że jedzenia było na tyle dużo, że nie musieli zastanawiać się nad tego typu posiłkami. 

— Co ty odwalasz? — Jaszczurzy Syk spojrzała na nią ze zniecierpliwieniem i odrazą. — Zostaw to.

Wilczej Łapie pozostawało tylko przewrócić oczami.

— Wolałam to sprawdzić, niż żeby kolejny patrol nagle natknął się na cielsko jakiegoś kota. Nigdy nie wiadomo.

Jaszczurka sapnęła niezadowolona.

— Bezczelne są te bachory w dzisiejszych czasach...

— Nie widziałaś jeszcze, jak naprawdę potrafię być bezczelna — odgryzła się tylko, zmęczona łażeniem ciągle w upały. Jeśli jednak miała to robić, by zostać mianowana, nie zamierzała protestować. Przez gorsze rzeczy już przechodziła. Żałowała tylko ilości straconego czasu na słuchanie przekleństw Gęsiego i niepotrzebnych komentarzy Jaszczurki. Nie była w Klanie Wilka aż tak długo, a już czuła, że wariowała z nimi wszystkimi u boku... Czasem miała wrażenie, że tylko Szakal była normalna. 

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy

 *przed śmiercią Mrocznej Gwiazdy*

Zaszła do legowiska starszyzny, by podzielić się upolowaną zwierzyną. Wiedziała, że w Klanie Wilka starsi żyli na własne utrzymanie i nie wolno było podawać im czegokolwiek ze sterty, ale ponoć obecne starsze na tyle przyczyniły się do rozwoju klanu, że ich ta restrykcja nie dotyczyła. Wilcza Łapa nie znała szczegółów, ale wolałaby, aby nie okazało się, że jakiś debil ją okłamał. W przeciwnym razie mogłoby się to dla niej źle skończyć. Jednak wielokrotnie widziała, jak Irgowy Nektar czy Wiśniowy Świt biorą ze sterty zwierzynę. Ani lider, ani reszta klanu nie zwracali na to uwagi. Sosnowa Igła natomiast... Wilcza Łapa nie miała okazji jeszcze jej widzieć korzystającej z dóbr klanu.

Spojrzenia od razu skierowały się w jej stronę, gdy tam weszła. Sosna splunęła.

— Uważasz, że sama sobie nie potrafię niczego upolować? — zaczęła psioczyć, mimo że Wilcza Łapa perfekcyjnie ją zignorowała, jakby burej tu wcale nie było. — Nie jestem jeszcze stara i nieporadn...

Znudzona ciągłym gadaniem kotki, położyła niewielką mysz i odwróciła się do wyjścia, w międzyczasie słysząc tylko, jak Irga beszta subtelnie Sosnę za bezmyślne rzucanie najgorszymi obelgami.

Sapnęła, gdy na moment przed jej oczami pojawiły się mroczki. Upał był nie do zniesienia, a ona diametralnie zapragnęła wycieczki nad rzekę. To było głupie, bo za nic nie umiała pływać, ale myśl o zimnej wodzie sprawiała, że jej serce biło szybciej. Długie futro może pomagało w izolacji ciepła, ale czasami miała wrażenie, że dusiła się we własnym ciele.

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy

 Wracała właśnie z treningu z Szakal i zaszła po drodze do żłobka, gdzie spoczywała Płonąca Dusza ze spoczywającymi u jej boku kociętami. Wreszcie nie kwiliły, a dały matce odpocząć. Położyła kawałek zwierzyny pod łapami królowej. To był w końcu jeden z jej obowiązków. Starszyzna musiała sobie radzić sama, ale karmicielki wciąż były bardzo ważne, bo rodziły i opiekowały się przyszłością klanu.

— Dziękuję.

Wilcza Łapa wzruszyła ramionami. Nie zrobiła tego z cudownego dobrodziejstwa.

— To mój obowiązek.

— Mimo wszystko, dobry gest.

Płonąca nie była szczęśliwa. Czuć było przygnębienie w jej głosie.

— Nie lubisz tu siedzieć?

— Nie lubię być zamknięta w czterech ścianach, więc można tak powiedzieć.

Wilcza Łapa skinęła głową, ale nie powiedziała nic więcej.

— Zatem życzę, żeby twoje życie było trochę milsze, ale mam inne sprawy na głowie.

I szybko ewakuowała się z legowiska, wypuszczając powietrze z płuc. Nie chciała słuchać czyichś żalów. Nie była bynajmniej odpowiednią do tego osobą, a tragiczne życie innych osób nie było jej sprawą.

Skwar otaczał ją z każdej strony, co przyprawiało o cholerny ból głowy. Gdyby mogła, nie ruszałaby się z legowiska przez cały dzień, ale nie mogła zaniedbywać swojej powinności. Mimo to musiała przyznać, że czuła się, jakby gotowano ją żywcem. Wypatrzyła jakąś odpowiednią zwierzynę ze sterty i wzięła ją w pysk. Odnalazła w obozie Różaną Łapę i położyła się koło niej w cieniu jednego z drzew.

— Proszę, zjedz — podała jej szaro-brązową mysz.

Róża nie protestowała, skinęła tylko głową w podzięce i zajęła się konsumowaniem łupu któregoś z członków klanu.

— Jak trening?

— Nie nadaję się.

— Przesadzasz. Nie może być tak źle — choć sama wierzyła, że tak, mogło być.

— Trenowałam walkę i udało mi się ją raz pokonać, ale mam wrażenie, że dawała mi fory.

— Nie martw się. Jestem pewna, że już słabsze koty przystępowały do ceremonii.

— I jak myślisz, co się z nimi działo? — Różana Łapa skierowała na nią spojrzenie, a Wilk utrzymywała z nią kontakt wzrokowy, wpatrując się w nią chłodno. W końcu jednak westchnęła i odwróciła wzrok.

— Jeśli będą mieli w planach się ciebie pozbyć, to obiecuję, że ja zrobię to wcześniej z nimi. Do walki nie trzeba tylko siły fizycznej. Możesz pokonać kogoś sprytem.

Uczennica zdawała się nie być przekonana, ale pokiwała lekko głową.

[przyznano 5%]

Od Wilczej Łapy Do Chryzantemowej Krwi

 Już od jakiegoś czasu pogoda dawała się we znaki. Zwłaszcza z jej długim czarnym futrem, jedynie przyzywającym światło i słońce. Miała suche gardło, zresztą jak większość klanowiczów o tej porze. Niebo było czyste, błękitne, usiane tylko pojedynczymi chmurami, które nie zwiastowały jednak deszczu. Razem ze współklanowiczami zebrała się z samego rana na środku obozu, gdzie Stokrotkowa Polana wybierała już koty do odbycia porannego patrolu. Z każdym dniem czuła się coraz bardziej częścią tego klanu, jakby powoli wsiąkały w nią te wszystkie normy i członkowie klanu. Zdążyła już na przykład dowiedzieć się, że Sosna to stara zrzęda, która ma zdecydowanie zadziwiający zasób wulgarnego słownictwa. Niestety na własnej skórze.

— Na patrol graniczny przy granicy z Klanem Klifu wyruszą Olszowa Kora, Lwia Grzywa, Chryzantemowa Krew, Jabłoniowa Łapa i Wilcza Łapa. Patrol poprowadzi Olsza.

Nie widziała w tłumie swojej mentorki i stąd pewnie Stokrotka jej nie wybrała. Miała pewnie wiele obowiązków, skoro była mistrzynią, a kotów było wiele do patrolów granicznych. Czarna dymna nie protestowała. Wręcz chciała wziąć udział w patrolu.

Wyruszyli wcześnie. Byli najwcześniejszym, porannym patrolem, a niebo było jeszcze jasne, gdy opuszczali obóz. Wilcza Łapa bez trudu dotrzymywała kroku reszty patrolu. Bratanica lidera szła na przodzie, a oni tuż za nią, w różnym tempie. Mijali las, wciąż tak odległy, choć już nieco bardziej znany. Oznaczali granicę z Klifiakami, gdy zbliżali się do Czarnych Gniazd. Ponoć te tereny należały wcześniej do nich, ale po wojnie u boku Klifiaków oddano im te tereny w ramach wynagrodzenia za pomoc w walce. Widziała, że Lwia Grzywa rzuca w tamtą stronę utęsknione spojrzenie.

— To było dobre miejsce do wylegiwania się — wyjaśniła Olszowa Kora. — Ze wszystkim trzeba się kiedyś pożegnać.

Wilcza Łapa sapnęła, zmiażdżona prawdziwością tych słów. Spojrzała za ramię na Jabłoniową Łapę, który wlókł się na końcu, widocznie niezainteresowany rozmową z resztą patrolu.

— Jakim cudem nie gubicie się w tym lesie? Drzewa ograniczają widoczność. Wszystko tu wygląda tak samo — zauważyła, a Lwia Grzywa zaśmiał się cicho.

— Gdy wychowujesz się w tym lesie od kociaka, znasz go jak własny obóz. Jestem pewien, że ty też będziesz kiedyś pomagała poznawać tereny młodym uczniom.

— Póki co moja orientacja w terenie w tym miejscu jest chyba znacznie zaniżona od młodych uczniów— burknęła pod nosem, na co Olsza tylko parsknęła.

— Ty przynajmniej na coś się przydajesz.

No to niezły komplement.

Nagle coś zaszeleściło w krzakach, a patrol diametralnie najeżył się i przygotował pozycje gotowe do walki. Wilcza Łapa w tej kwestii nie różniła się od innych. Odsłoniła zęby, gdy z zarośli wyskoczył samotnik. Prawdopodobnie chciał się przedostać przez tereny, ale wiedział, że miał małe szanse na ucieczkę, postawił więc na atak. Tajga nie była jednak głupia i widząc, że szarżował na Chryzantemę, rzuciła się w jego stronę, przewracając go na bok. Poturlali się i zobaczyła tylko kątem oka, jak Lwia Grzywa stara się podbiec, by pomóc. Olszowa Kora jednak zagrodziła mu drogę.

— Pozwól jej się wykazać.

Ugryzła nieznajomego w kark i pociągnęła, wyrywając spory kawał mięsa. Ten kopał ją zaciekle tylnymi łapami, aż uczennica poczuła ostry ból w brzuchu. Wykorzystała swoją zwinność, żeby prześliznąć się między jego nogami i zaatakować od brzucha. Tak też zrobiła, orając pazurami jego czułe miejsce i słysząc, jak wrzeszczy. Poczuła dreszczyk adrenaliny i jeszcze bardziej przerażający dreszczyk satysfakcji. Zbiła go z nóg i chcąc przyszpilić, popełniła błąd, schylając się do niego. Zdążyła odskoczyć, zanim złapał ją za gardło. Po chwili skoczyła na niego, tak że przednimi łapami mogła zadrapać brzuch, zaś tylnymi odepchnąć jego głowę. Starała się unikać dawania mu łatwej drogi do dostania się do czułego brzucha. To był młody kot. Mogłaby nawet powiedzieć, że mniej więcej w jej wieku. Widać, że jego walka była na dość przeciętnym poziomie, ale wystarczającym, by zrobić komuś poważną krzywdę.

Wykorzystując czas, gdy łapał równowagę, objęła przednimi jego szyję i wgryzła się w gardło, odrywając spory kawałek mięsa. Krew zbroczyła z niego, a ciało upadło z mlaskiem na trawę. Zadyszana kotka wpatrywała się jeszcze w swoją ofiarę, przerażona, jak łatwo przychodziło jej pozbawiać kotów życie własnymi łapami. 

— Wilcza Łapo... — Lwia Grzywa próbował coś powiedzieć, ale Olsza uciszyła go spojrzeniem.

— Dobrze zrobiła. Wiedział, na co się pisze, wchodząc na teren Klanu Wilka.

Wilcza Łapa spojrzała na Chryzantemową Krew, bo to właśnie ją obroniła przed napastnikiem, choć dymna domyślała się, że Wilczaczka sama by sobie poradziła.

— Nie chciałam, żeby zaatakował ciebie.

<Chryzka?>

[przyznano 30%]

Od Wilczej Łapy

 Zgromadzenie przebiegło całkiem spokojnie. Wciąż pamiętała stresujący moment, gdy zapachy różnych kotów dotarły do jej nozdrzy w jednym momencie. Rozmowa z mentorką okazała się być zbawienna. Jedyne, na co Wilcza Łapa mogła narzekać, to na fakt, że widziała widok prawdopodobnie rozpoczynającego się romantycznego zbliżenia dwóch liderów za skałą, ale cóż... Co kto lubi. Szakali Szał na zgromadzeniu powiedziała jej trochę więcej o sobie, co też zainteresowało dymną, bo zdawały się do siebie bardziej niż podobne. Ona też nie była złym kotem, mimo że wielokrotnie robiła złe rzeczy i... rozumiały się. Ze wszystkich klanów cieszyła się, że to tutaj właśnie dołączyła.

Teraz jadła zasłużoną zdobycz po odbytym treningu. Odrywała kawałki mięsa za mięsem, delektując się jedzeniem stworzenia, które było czyste i naturalne, w przeciwieństwie do śmieciowego żarcia z miasta.

Poczuła gwałtowny ból na swoim ogonie, nastroszyła się jak jeż i odwróciła w tamtą stronę, instynktownie sycząc, gotowa do obrony. Jednak był to tylko ojciec, który rzucił jej z deczka rozbawione spojrzenie. 

— Widzę, że jesteś przyzwyczajona do tego, że ktoś na każdym kroku chce cię zabić. Dobrze, że nie zapomniałaś, jak się bronić — pochwalił ją. — Jednak tutaj, gdyby ktoś ci zagroził, byłby już martwy.

Zwróciła pysk ku swoim łapom z lekkim zawstydzeniem.

— Tak myślisz?

— Mieliśmy to szczęście, że każdy z nas szkoli się u jednego z bardziej lubianych przez lidera kotów. Poza tym, klany działają trochę inaczej. To społeczność, więc nie ma tu mowy o zabijaniu kogokolwiek. 

— Ja słyszałam co innego — mruknęła pod nosem.

— Nie myśl o tym. Tutaj jest bezpiecznie.

— Dlaczego nie powiedzieliście dokładnie co się działo w Betonowym Świecie?

— Przecież dokładnie widziałaś, co się działo. Wszyscy umierali jeden po drugim. My też byśmy tak skończyli.

— Mam wierzyć, że nagle komuś zachciało się zabijać akurat członków naszego gangu? Musiał być jakiś powód — strzepnęła ogonem, ale kocur westchnął tylko, kładąc łapę na łapie swojej starszej córki.

— Teraz pozostaw przeszłość za sobą. Nigdy nie chciałem, żebyś musiała być jakkolwiek wciągnięta w to świństwo z miasta, ale okoliczności nas do tego zmuszały. Tutaj nie musisz się tym przejmować. Po prostu żyj jak inni.

Żyj jak inni.

Dobre.

— Jasne, tato — odpowiedziała, chociaż nie była przekonana do tego, że powinni czuć się tu bezpieczni. Wciąż musieli mieć oczy dookoła głowy. Zagrożenie było wszędzie, zwłaszcza gdy moralność lidera była wątpliwa. Wątpiła, że skrzywdziłby kogoś potrzebnego, ale... Podejrzewała, że nie miałby oporów z krzywdą kogoś bezużytecznego.

[przyznano 20%]

Od Wilczej Łapy

 Noc zdawała się szczególnie cicha. Wilcza Łapa przeniosła się do legowiska uczniów, gdzie teraz sypiała i gdzie miała swoje posłanie. Leżała zwinięta w kłębek, a lekki nocny wietrzyk przedostający się przez liście mierzwił jej długie futro. Miała przymknięte oczy i starała się zasnąć, ale zbyt dużo myśli wirowało jej w głowie. Wtedy usłyszała pociągnięcie nosem - najpierw jedno, potem drugie, aż w końcu zaczęło być szybkie i zduszone, jakby ktoś bardzo próbował się uspokoić i nie zbudzić przy tym nikogo. Wilcza Łapa uniosła brodę znad łap i rozejrzała się po legowisku. Bok siostry drgał nierównomiernie, ona sama miała wciśnięty pysk głęboko w mech. Twarz Tajgi diametralnie zmieniła się w łagodny. Cicho poderwała się z posłania i podeszła do trzęsącej się siostry. Dyszała, wyraźnie powstrzymywała panikę. Miała szybki oddech, a klatka piersiowa unosiła się i opadała w szybkim tempie. Zauważywszy starszą siostrę, Róża podniosła głowę, ale Wilcza Łapa uciszyła ją gestem i wskazała na wyjście z legowiska. Różana Łapa podążyła za siostrą, a gdy wyszła na świeże powietrze, zaciągnęła się chłodnym strumieniem tlenu, jakby z trudem przychodziło jej oddychać.

Z oddali Wilk widziała wartownika patrolującego teren. Błękitny Ogień. Od razu rozpoznała niebieskiego kocura. Przechadzał się wokół obozu, oglądając las z każdej strony, gotowy do zaalarmowania reszty w wypadku potencjalnego zagrożenia. 

Dymna skupiła swój wzrok znów na siostrze. Zbliżyła się do niej i otuliła ją swoim ciepłym futrem i ogonem.

— Boisz się?

Różyczka pokiwała głową, wylewając z siebie gorzkie łzy. Starsza poczuła wilgoć na swoim futrze.

— Nie podoba mi się tu, Tajgo.

— Mi też. Ale rodzice wiedzą, co robią. Będzie dobrze.

— Chcę do domu. 

— W Betonowym Świecie nie byliśmy już dłużej bezpieczni. Tutaj mamy ochronę klanu.

— Wolałabym umrzeć tam niż żyć tutaj.

— Nie jest źle. Poznałam już sporą część Wilczaków. Są osobliwi, ale da się z nimi porozmawiać. Przywykniesz.

— Zabiją nas...

— Nie zabiją, jesteśmy pożyteczni.

Szylkretka spuściła wzrok.

— Ty też jesteś — zaznaczyła zielonooka.

— Jestem do niczego. Nie nadaję się. Słyszałaś, co oni robią na tych treningach dla wojowników? Zabiją mnie. Nigdy nie dorównam im siłą.

— Skąd pomysł, że tylko siła jest pożyteczna? Jesteś kreatywna i bystra. Możesz ostrzegać przed niebezpieczeństwem. 

— Albo każą mi rodzić dzieci — prychnęła. — Słyszałam, że zmuszają do tego kotki.

Westchnęła. Nie była w stanie okłamywać siostry i dobrze wiedziała, że siostra również nie da się okłamać. Przytuliła ją mocniej.

— Obiecuję, że jeśli będzie się dziać coś złego, uciekniemy stąd. Bez względu na to, co powiedzą rodzice.

Róża pokiwała głową.

—  Dziękuję.

— Odpocznij. Rano czeka cię trening. Bielicze Pióro jest wymagająca?

— Wyrozumiała.

— Zatem nie masz się czym martwić. Chodź.

I tak wróciły do legowiska, chociaż jeszcze przez długi czas Tajga nie była w stanie zapaść w sen.

[przyznano 5%]

Od Tajgi (Wilczej Łapy) Do Szakalego Szału

 Dziwnie było się przyzwyczaić do takiego skupiska kotów. Gangi zazwyczaj liczyły sobie do dziesięciu osobników, chyba, że mowa była o gangach najbardziej znanych kotów w mieście, takich jak Entelodon czy Jafar, określany potocznie jako księżniczka. Tutaj kotów było znacznie więcej, a każdy zdawał się inny w obyciu. Ledwo tu przybyła, a nasłuchała się wielu plotek - a to, że Klan Wilka posiadał cały inny klan pod kontrolą, a to, że Mroczna Gwiazda to psychol i morderca. Chociaż wiele z nich chwaliło lidera za to, jak umocnił Klan Wilka, Tajga zauważyła, że w tym temacie klanowicze podzielili się na dwa liczne obozy - jedni, którzy go nie popierali i drudzy, którzy uważali, że robił dobrze.

Dla niej jako wychowanki miasta nie miało to znaczenia. Być może moralność w klanach była powszechna, a jedno morderstwo to szok i niedowierzanie na cały las, ale w mieście amoralność to cecha każdego jednego kota. 

Dostała tylko informację o mianowaniu, które miało odbyć się wieczorem. Róża zdawała się tak samo niepewna tych wszystkich dziwacznych obrzędów. Niebo stale się ściemniało, a czas płynął wolno, jakoby zatrzymał się już dawno. Chciałaby wierzyć, że tak właśnie było. Uprzednio cała ich czwórka musiała spędzić noc poza obozem, a tego dnia miało odbyć się ostatecznie mianowanie. Wciąż nie była pewna, jak wyglądało i czy w ogóle polubi to miejsce.

Słaby zarys księżyca już pojawił się na niebie, a ona uniosła łapy, które same powiodły ją w stronę pnia drzewa na charakterystyczne słowa lidera Wilczaków.

— Każdy kot zdolny, by polować, niech zbierze się na zebranie klanu! 

Tłum zebrał się w mgnieniu oka. Nawet nie zdążyła mrugnąć, a koty w różnym wieku, różnorakiej płci i wyglądzie otoczyły pień, z którego z góry patrzył na nich lider. Poczuła tylko charakterystyczny pomruk matki za plecami. Wyglądało na to, że wiedziała, na co się pisze. Zatem Tajga też nie powinna mieć obaw.

— Różyczko, wystąp.

Ledwo wyczuwalne drganie nastało chwilę po tych słowach. Spojrzała na siostrę z troską w oczach, chociaż Róża zdawała się nieprzejęta otoczeniem. Ale wiedziała, że tak nie było. Po prostu ukrywała stres wywołany kompletnie nowym środowiskiem do życia, żeby nie wyjść na słabą. Nie chciała wkopać przed liderem całej rodziny - co za poświęcenie.

— Różyczko, ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczennicą. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Różana Łapa. Twoją mentorką zostanie Bielicze Pióro. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę.

Mroczna Gwiazda zwrócił spojrzenie na ową Bielicze Pióro, buro-białą kotkę, którą Tajga widziała już wcześniej. Nie znała jeszcze wtedy jej imienia.

— Jesteś gotowa do szkolenia kolejnego ucznia. Otrzymałaś od swojej mentorki, Irgowego Nektaru, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją siłę i oddanie. Będziesz mentorką Różanej Łapy. Mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę.

Tajga tylko przemierzyła wzrokiem scenę, która odgrywała się tuż przed jej oczami. Bielicze Pióro dotknęła nosem jej siostry, a klan zaczął chórem skandować jej nowe imię. Tajga przyłączyła się do tego rytuału, chociaż to nazewnictwo w niczym nie przypominało tego z miasta. Mimo to skandowała głośno, może nawet najgłośniej, razem z ojcem i matką.

Róża odeszła na bok, z błyskiem w oczach rozmawiając z mamą, ale Tajga wciąż była napięta, bo doskonale zdawała sobie sprawę, że to ją lider obmierzał teraz spojrzeniem - teraz miała być jej kolej. Nigdy nie godziła się na takie przyrzeczenia. Tutaj, w klanie, nie była wolna, a poddana zasadom ściśle związanym z ich wierzeniami.

— Tajgo, wystąp.

Wystąpiła duży krok do przodu, przełknęła gorzko ślinę i popatrzyła na przywódcę. Nie pokazała po sobie ilości stresu, ale i dziwnego podekscytowania, jakiego teraz czuła - jedynie chłodny, szorstki wzrok gotowy na wszystko.

— Tajgo, ukończyłaś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś została uczennicą. Od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz znana jako Wilcza Łapa. Twoją mentorką zostanie Szakali Szał. Mam nadzieję, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę.

Ze ściśniętego tłumu wykroczyła piękna złota kotka - Tajga mogła się zaklinać, że piękniejszej istoty nie widziała. Taka sierść to dopiero rzadkość. Imię Szakalego Szału obiło jej się o uszy. Była rzekomo mistrzynią, czyli jedną z wyższych rangą wojowników, którzy trenowali pozostałych. Dymna powinna czuć się zaszczycona, że to właśnie ktoś taki miał pełnić funkcję jej mentora. Była jednak świadoma, że im bardziej profesjonalny nauczyciel, tym większe wymagania - ale nie zamierzała protestować, lecz postarać się i stać się jedną z najlepszych wojowniczek klanu. Mieli pokazać, że przynoszą korzyści, żeby czuć się tu bezpiecznie i nie bać się o własne życie. Zatem była gotowa to pokazać.

— Szakali Szale, jesteś gotowa do szkolenia kolejnego ucznia. Otrzymałaś od swojego mentora, Gęsiego Wrzasku, doskonałe szkolenie i pokazałaś swoją siłę i szlachetność. Zostaniesz mentorką Wilczej Łapy. Mam nadzieję, że przekażesz jej całą swoją wiedzę.

Szakal zwróciła się w stronę uczennicy, zaś Wilcza Łapa podeszła do niej i obie zetknęły się nosami. Poczuła wilgotny dotyk nosa niemalże obcej kotki. Pachniała igłami.

Po dłuższej chwili ich nosy się rozłączyły, a klan zaczął skandować jej imię.

— Wilcza Łapa! Wilcza Łapa! Wilcza Łapa!

Czy naprawdę każdemu członkowi klanu poświęcali taką uwagę? Tajga nigdy nie czuła się kimś szczególnie ważnym. A tutaj... Wszyscy patrzyli na nią, wypowiadali jej imię. Wyprostowała się dumnie, ale nie pozwoliła sobie na uśmiech - jej twarz wciąż pozostawała kamienna, choć wyraźnie zadowolona.

Koty z towarzyszącym im szeptem oczekiwały kolejnych słów lidera. W tym czasie Wilcza Łapa podeszła do swoich rodziców. Nie będzie w stanie zostać na ich ceremonii, musiała porozmawiać ze swoją mentorką w pierwszej kolejności. Otarła się o bok ojca, który zamruczał głośno.

— Dziwne tradycje, ale nie zamierzam protestować.

Matka tylko spiorunowała go spojrzeniem, a Tajga uśmiechnęła się półgębkiem. Nie powinna zwlekać, więc udała się do mistrzyni, która wylizywała swoją prawą łapę. 

— Witaj, Szakali Szale — przywitała się, kłaniając głowę. Podobno tak okazywało się szacunek w klanach. W gangach zazwyczaj pokazywało się uległą postawę, uginało przed silniejszym łapy, abg przypadkiem nie zostać staranowanym.

<Szakal?>

[przyznano 5%]

Od Tajgi

 Tajga nie zastanawiała się już, jak długo byli w drodze. Opuścili miasto jakiś czas po kolejnej śmierci. Z całego gangu zostali już tylko oni. Nie mogła wyzbyć się z głowy obrazu rozkładającego się truchła sojuszniczki. Powinna być twarda, a jednak nie mogła pogodzić się z wolą rodziców. Opuścić miejsce, w którym się wychowała. Wielokrotnie się pytała, kto jest sprawcą tych czynów i jakiemu gangowi sobie nagrabili, ale rodzice zawsze unikali odpowiedzi. Zwróciła przelotny wzrok na siostrę, która ze zwieszoną głową maszerowała z nimi. Tajga zwróciła znów łeb w stronę matki, która czujnie wyrywała się do przodu. Zawsze prowadziła. Siostra była wyraźnie zmęczona i przygnębiona po tym, co się z nią stało. Matka tylko szybko opatrzyła ranę na brzuchu i już musieli zbierać się dalej.

— Róża nie nadąża — zaprotestowała dymna. — Raczycie nam wreszcie wyjaśnić, co się dzieje?

— W mieście nie jest już bezpiecznie.

— To kiedykolwiek było bezpiecznie? — parsknęła. Ale nie uzyskała odpowiedzi. Nie była jej już potrzebna, bo zbliżali się do gęstego iglastego lasu. Spojrzała tylko po sobie z siostrą. Dyszała, ale nie protestowała. Widziała jednak po wyrazie pyska młodszej, że nie była zadowolona ze zmiany miejsca zamieszkania. Tajga też nie była. Zasługiwała na minimum informacji  o tym, co się dzieje. W mieście zaczęło być niebezpiecznie, racja, ale wciąż nie znali powodu. Czy był to tylko przypadek, czy ktoś realnie uwziął się akurat na nich. Między kolejnymi ofiarami było przecież dużo czasu różnicy.

— Wy. Co robicie na obcym terytorium? — warknął nagle jakiś głos, a chwilę później jego właściciel ujawnił się, wychodząc z iglastych zarośli wraz z dwoma innymi nieznajomymi kotami. Tajga automatycznie wyszczerzyła kły, gotowa do ataku, ale matka wystąpiła naprzód, jakby była totalnie niezaskoczona obecnością nieznajomych samotników.

* * *

Spotkali Mroczną Gwiazdę. Rzekomego przywódcę napotkanych wcześniej kotów, które okazały się być nie tyle samotnikami, co członkami klanu. Kocur miał niezwykle złowrogi wygląd, ale gdy z nimi rozmawiał, zachowywał stoicki spokój. Tajga uważnie wpatrywała się w niego, gotowa na pułapkę, ale nic takiego nie miało miejsca. Czekała ich tylko rozmowa na temat przeszłości i użyteczności w klanie. 

— Co zatem zrobicie, aby klan czerpał korzyść z waszej obecności? — spytał z początku, taksując ich błękitnym spojrzeniem.

— Wszyscy jesteśmy przyzwyczajeni do używania siły, gdy trzeba. Może słyszałeś o Betonowym Świecie – jeśli tak, zdajesz sobie sprawę, jak ciężko jest tam przetrwać słabym kotom. Dlatego mogę zapewnić, że takimi nie jesteśmy. Znam się trochę na medycynie i dobrze walczę.

Spojrzał przelotnie na Tajgę, a kotka zmierzyła go zimnym spojrzeniem. Wcale jej się tu nie podobało. Wcześniej działali dla siebie, a teraz mieli podlegać jakiejś dziwnej obcej społeczności? Z kotami, które jeszcze chwilę temu chciały się ich pozbyć?

Gdy wzrok przywódcy zatrzymał się na młodszej siostrze, czarna dymna wiedziała już, co usłyszy.

— Czy wasze dzieci też się przyłożą do tego zadania? Nie chcę w klanie darmozjadów. To jest miejsce dla osób, które nie boją się umrzeć i zabić. Jest nas dużo, zatem kolejne gęby do wykarmienia to równie duże obciążenie.

Tajga wydała cichy, ostrzegawczy pomruk. Zachowywała należyty spokój i godność, ale nie zamierzała pozwolić obrażać swojej siostry. Wzrok lidera tylko na moment przemknął przez jej pysk, ale zdawał się niewzruszony reakcją samotniczki. Matka uratowała sytuację.

— Obie nasze córki dużo przeżyły i równie dużo mają za plecami. Będą dobrymi wojowniczkami, o to możesz się nie martwić, Mroczna Gwiazdo. Nie boimy się zabijać, gdy trzeba. Zrobimy to i wiele razy.

Skinął tylko głową.

— Dam wam szansę. Jeśli okaże się, że macie potencjał… będę pamiętać o tym, co powiedzieliście. 

Odwrócił się, a oni zostali odprowadzeni do obozu przez dwójkę kotów o obcych pyskach. Wciąż nie była przekonana co do pomysłu przyłączenia się do obłąkanych świrów, ale miała nadzieję, że matka wiedziała, co robi. Nie chciała w żaden sposób podważać jej umiejętności. Jeśli to miało zapewnić im bezpieczeństwo, rozumiała to. Może przyłączenie się do obcych będzie bezpieczniejsze, niż tułaczka po nieznanych ziemiach?