Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiej Gwiazdy

Wbiła w kamień nieufne spojrzenie. Nie wyglądał jakoś specjalnie niezwykle, choć pewnie na niektórych zrobiłby wrażenie. Przekrzywiła łebek, gapiąc się w niego uważnie, ale nie wykonała polecenia brata. Łapy trzymała przy sobie, tak samo, jak język.
— No nie wiem — sarknęła. — Coś kombinujesz, a ja mam obawy, czy chcę, by odbiło mi do łba tak jak tobie, a potem zaczęłabym się zachowywać jak stary, niecieszący się z życia nadęty gbur — dodała zgorzkniale.
— Chcesz skontaktować się z Klanem Gwiazdy? Zobaczyć czy istnieją? To poliż ten kamień, a się przekonasz — miauknął tylko.
— Dopiero co mówiłam, że nie wiem, czy czegoś nie kombinujesz! — oburzyła się, zirytowana jego popędzaniem. — To dziwne lizać kamień, Jastrząb! Może ktoś po prostu wtarł w niego jakieś ziółka i dlatego widzisz nienormalne rzeczy, albo robisz ze mnie idiotkę i chcesz, bym się zbłaźniła przed tobą? — gdybała.
— To dotknij nosem. Wtedy też powinnaś spotkać się z Klanem Gwiazdy — przewrócił oczami. — No proszę. Jak w nich wierzysz i to, że istnieją, to powinnaś i w to uwierzyć. Medycy tak się z nimi kontaktują
Uderzyła ogonem w ziemię, wciąż niepewna, czy powinna mu ufać. Gapienie się bezczynnie w kamień zaczęło ją nudzić.
— To zrób to pierwszy — rozkazała. — Jak zobaczę, że z tobą okey, to też to zrobię.
Przewrócił oczami i dotknął kamienia, zapadając w sen. Wytrzeszczyła oczy, widząc, co się z nim stało. Pacnęła go łapą, ale nie ruszył się. Oddychał, więc żył, ale i tak czuła niepokój, patrząc na niego. Niepewnie pochyliła się ku kamieniowi. Poczuła zimny dreszcz na nosie, gdy jego czubek dotknął gładkiej powierzchni. Zamknęła oczy, a gdy je uchyliła, zobaczyła obraz czystego chaosu i zniszczenia.
— Co się... — ucięła, dostrzegając Jastrzębia. — Coś ty zrobił?! — wykrztusiła.
— Jesteśmy w Klanie Gwiazdy, a ja nic nie zrobiłem — miauknął, obserwując pogorzelisko. — Lepiej by cię nie złapały te ciemne cienie, bo nie będzie przyjemnie. — Wskazał je, wędrujące i czające się na dusze.
— Że przepraszam bardzo co? — Przysunęła się bliżej niego, starając się nie okazywać lęku i dręczących ją wątpliwości. — Jeśli to coś się do mnie zbliży, to cię popchnę w to przed siebie — syknęła.
Skrzywił się, patrząc na nią.
— Po prawej Klan Gwiazdy, po lewej Mroczna Puszcza. Jak widzisz, nikogo tu nie ma. Większość spowiły cienie i zniknęli raz na zawsze. W to wierzysz. W coś, co przestało już istnieć
— Ale nie mogli prze... — odpaliła się, nerwowo drążąc pazurami w ziemi. — Niemożliwe. Nie mogli ot, tak zniknąć, muszą gdzieś być... — zapierała się.
— Nikt do nas nie przyszedł Skało. Żaden krewny. Zwykle pojawiali się na wezwanie lidera. Ich już nie ma. Są tylko dusze z Mrocznej Puszczy
— Mrocznej Puszczy? — powtórzyła, kuląc uszy. — Nie mów tak. Może nie reagują na twoje wezwania, bo jesteś gorszy? Masz wątpliwą moralność i nie zasługujesz na władzę, sami to mogli zauważyć. To wszystko tu może być tylko złudnym obrazem, a Klan Gwiazdy szczęśliwe żyje z dala stąd — burknęła.
— Jak chcesz, możemy się przelecieć na ich tereny i sobie to sprawdzisz. Musisz uważać tylko na cienie — miauknął, odbijając się od podłoża, zaczynając lewitować. — Wołaj ich, może znajdziemy jakiegoś niedobitka.
— Co ty robisz?! — Odskoczyła w bok, zaskoczona jego ruchem. — Nie! Nie idę już nigdzie, nie ufam w ani jedno twoje słowo. Chcę wrócić do obozu, jak to zrobić? — spytała, rozglądając się w obawie, że jakiś cień ją zaraz zje.
— Musisz się obudzić. O tak — miauknął, po czym zniknął, zostawiając ją tam samą.
— Jastrząb! — krzyknęła spanikowana. — To nie jest zabawne! Gdzie ty jesteś? — Obejrzała się za siebie, ale z żadnej strony nie wychyliło jej się bure futro. Całość wyglądała tak, jakby przeszło tędy tornado, a potem jeszcze zawróciło i powiększyło szkody.
Nie wierzyła, że tak miał wyglądać Klan Gwiazdy. Chociaż nie była głęboko wierząca, tak w jej wyobraźni przodkowie żyli w całkowicie innym miejscu. To otoczenie nie spełniało jej oczekiwań.
Zacisnęła mocno powieki, obawiając się ujrzeć najgorsze. Poczuła ból w czasie i dziwne uczucie wirowania, nim ponownie otworzyła oczy. Jej oddech uspokoił się, gdy ujrzała znajome otoczenie. Znowu była w legowisku medyka, a widok burego kocura w kącie na nowo obudził w niej złość.
— Ty idioto! Jak mogłeś mnie tam zostawić?! A co, jakbym się tak łatwo nie obudziła? Ty w ogóle myślisz czasem? — pruła się.
— Gdybyś się nie obudziła, to bym po ciebie tam wrócił. Sądziłem, że taka silna siostra poradzi sobie z tym i nie będzie potrzebować mojej pomocy — prychnął
— Nie wątp w moją siłę — warknęła, wymijając go i uderzając ogonem w pysk. — Jesteś paskudny i nie wiedziałam, czego mam się po tobie spodziewać. Mogłeś zostawić mnie na śmierć, skąd miałam wiedzieć, czy ufać temu twojemu "po prostu się obudzisz"? — burknęła
— Pokazałem ci tylko, że to, co mówiłem o Klanie Gwiazdy to prawda. — Wypluł z pyska jej sierść. — Więc teraz mogę cię opuścić w spokoju
— Świetnie. Idź sobie i nie wracaj — rzuciła naburmuszona. — Już najlepiej nigdy.
— Żegnaj, Skało. Może kiedyś odwiedzę cię w koszmarach — miauknął tajemniczo, opuszczając legowisko wojowników

***

Życie stało się dziwne.
I choć już wcześniej mogła określić swój sposób bytu jako chaotyczny, tak teraz wszystko zdawało się posypać w drobny mak. Informacja o śmierci Jastrzębiej Gwiazdy z jednej strony była niespodziewana, a z drugiej, gdy tylko wspominała ich ostatnią rozmowę, zaczynała utwierdzać się w przekonaniu, że bury miał od początku jakiś plan na swój koniec.
Nie interesowało jej to jednak. Postanowiła w pełni zapomnieć o tym, iż w ogóle byli rodzeństwem. Nie był dobrym bratem, więc nie miała powodu do tęsknoty. Po prostu odkąd odszedł, ogarnęła ją jakaś pustka. Nie miała się z kim droczyć, ale też i nie miał kto jej bezsensownie karać.
Władza Wielkiej Gwiazdy jej nie odpowiadała, tym bardziej po tych żenujących wykładach na zgromadzeniu. Wolała już nawet ujrzeć przydupasów Jastrzębia jako liderów, niż przesadnie feministyczną kotkę.
Strzepnęła ogonem piach z futra. Tak naprawdę została ostatnia. Matka nie żyła, ojciec pewnie też, wujek, nawet jeśli dalej gdzieś sobie dychał, to był już zapewne stary i konający. A teraz i jej brat ją opuścił. Te wszystkie księżyce, które spędzili razem, powoli odchodziły w niepamięć.
Mimowolnie się uśmiechnęła. Całe życia uznawała za rywalizację. Starała się na treningach, aby zostać jako pierwsza mianowana. Jak najszybciej upolowała swoją pierwszą piszczkę, żeby móc szczycić się tym osiągnięciem. Chciała być po prostu w czymkolwiek lepsza od niego i to tak, by mieć na to dowód. Bo to, że przerastała go w każdej dziedzinie, wiedziała od dawna. Potrzebowała, tylko by inni to zauważyli.
Teraz miała w końcu to swoje "coś". Będzie mogła do ostatnich dni swojego żywotu cieszyć się głupio z tego, że żyła dłużej od niego.

Od Jastrzębiej Gwiazdy cd Skalnego Szczytu

Kręcił się w kółko poddenerwowany. To nie była prawda. Nie mogła. Jednak sam zauważył, że coś nie grało z jego ciałem. Czuł się gorzej i z trudem mógł skupić myśli. Deszczowa Chmura go zbadał, lecz nic nie wykrył. Pozostało więc dowiedzieć się tego od Mrocznej Puszczy. Na szczęście udało im się odzyskać kamień mrocznych dusz, dzięki czemu trafił od razu do Ciemnego Lasu. 

To co mu powiedzieli, zaskoczyło go. 

Zakpili z niego... że niby umierał? Nie mógł w to uwierzyć. Zmarli jednak byli jednogłośni, co do końca jego czasu w świecie żywych. Doskonale wiedział kiedy to nadejdzie, bo mu powiedzieli. 

Nie zamierzał jednak ginąć w taki sposób, wyżerany przez własne ciało. 

Zaplanował plan, który mógł przynieść mu więcej korzyści. Czym była w końcu śmierć, jak nie życiem wiecznym? Mógł być... wszystkim. Być wszędzie, słuchać i widzieć to, co nie mogą śmiertelni. To pozwoliło mu nie popaść w panikę. Umrze, ale na swoich warunkach. 

Przyszedł do siostry, która właśnie wychodziła z legowiska wojowników. Zaproponował jej spacer. Miał nadzieję, że się zgodzi. Chciał spędzić ostatni wolny czas z rodziną, nawet jeżeli się nie dogadywali i uważał ją za dziecinną. 

Kotka o dziwo poszła za nim. 

- Dziwisz się, że to zaproponowałem? - miauknął, idąc spokojnym krokiem przez las. 

- Owszem - odparła natychmiastowo, trzepiąc w jego stronę ogonem. - Myślałam, że jesteś zbyt zajęty romansowaniem z burzakami i majstrowaniem kociaków na granicy w krzakach, by w ogóle pamiętać o tym, że masz siostrę - rzekła.

No tak. Czego mógł spodziewać się po Skale jak nie plotek i jeszcze raz plotek. 

- Nie mam dzieci - Przewrócił oczami. - A do krzaków mnie nie ciągnie. Chyba, że ciebie? - Spojrzał na nią. - Nie chcesz być matką? Czas ucieka...

- Tak Jastrząb, czas ucieka, piekło czeka - to mówiąc, spojrzała na niego z wyższością. - Na ciebie z pewnością. Ja nie potrzebuje dzieci do spełnienia siebie, jestem idealna i bez nich. Za to tobie by mogły uratować wizerunek zimnego gbura - stwierdziła.

Już zaczynał sobie przypominać, dlaczego jej nie lubił. Właśnie za to. Te bezsensowne przytyki i komentarze. 

- Ja również nie potrzebuje potomstwa - mruknął. - Naprawdę jesteś niemiła. Życzysz mi aż tak źle? Uważasz, że jestem stary?

- Ty zawsze byłeś mentalnie stary. Wiesz, co to znaczy korzystać z życia? - prychnęła. - Poza tym, ledwo co omal ostatnio nie zdechłeś, tak to byś po sobie chociaż dzieciaki pozostawił. Spokojnie, byłabym dobrą ciocią i powiedziała im, jakiego mieli paskudnego ojca - dodała, uśmiechając się triumfalnie.

No tak. Musiała przypomnieć mu o zgromadzeniu, gdzie prawie nocniak go zamordował na oczach trzech klanów. Miał szczęście, że wtedy jeszcze był sprawny i mógł się obronić. Gorzej sprawa się miała z napastnikami, których pogoniła Piaskowa Gwiazda. Nawet zauważył, że jednego z nich pojmała. Nie współczuł mu. Ani trochę. 

- Co tak bardzo chcesz ode mnie dzieci, co? Swoich nie możesz mieć? - Uniósł brew, ignorując jej przytyki. - Bezpłodna jesteś, jak nasza kochana Motyli Trzepot? - Uśmiechnął się perfidnie.

Tak, wiedział doskonale o problemie kotki. Trudno było nie zauważyć jej usilnych prób zalecania się do kocurów, wypadów nie wiadomo gdzie i pogarszającego się humoru, zwłaszcza że do uszu dotarły go wieści od medyków, że kotka stara się o zostanie matką, niestety nadaremno. 

- Po co mi twoje bachory? - parsknęła rozbawiona. - A czy ja cokolwiek mówiłam o bezpłodności? Tego nie wiem, nie trzeba mi wiedzieć i nigdy się nie dowiem - odparła, wzruszając ramionami. - Nie narażę nikogo na tak potwornego wujka jak ty. Wstyd w ogóle myśleć, że ma się ciebie w rodzinie.

Westchnął. Pewnie kiedyś spróbowałby ją zastraszyć, by przestała go obrażać, ale nie miał teraz na to sił. 

- Dlaczego wszystko co powiem, odwracasz przeciwko mnie? Jestem twoim ulubionym tematem do rozmów?

Przewróciła oczami i pacnęła go lekko łapą w bok. 

- Już tak sobie nie dopowiadaj, nie wszyscy myślimy o czczeniu ciebie - burknęła. - Sam robisz z siebie ofiarę, ja tylko stwierdzam fakty, nie rób ze mnie ciągle tej złej. Wystarczy, że to ty mnie zaatakowałeś, a całą winę zwaliłeś na mnie. Gdyby nie te twoje przeklęte życia już dawno byś zdechł - dodała. 

Ha! Gdyby wiedziała, że Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd go zrobiło w konia... Coś sądził, że paplałaby o tym gorzej niż Kunia Łapa. 

- Nie podobało mi się po prostu twoje zachowanie na zgromadzeniu. Nie doszłoby do tego, gdybyś była posłuszna - powiedział nie reagując na jej pacnięcie. - Aż tak życzysz mi śmierci, że ciągle to powtarzasz?

- To i tak najlepsze, co cię może teraz w życiu spotkać - stwierdziła, przyspieszając kroku. - No dawaj staruszku, nie wlecz się jak ślimak. Widać, że się za mało w dzieciństwie ruszałeś. Kości już nie dają rady, co?

Parsknął.

- Że jako duch będzie mi lepiej? A skąd wiesz? Może teraz jest idealnie? - zapytał, nie przyspieszając, a idąc nadal swoim tempem. - Z moimi kośćmi wszystko w porządku. Nie interesują mnie kocięce zabawy, kto pierwszy gdzieś dotrze. To spacer a nie wyścigi.

Kotka naprawdę dawała mu wibracje kocięcia. Mieli biegać? Czy wiedziała ile miała już księżyców na karku? Że też jeszcze nie zwichnęła sobie stawów, przez tą energiczność. Mogłaby wtedy leżeć w legowisku medyków i zająć się myśleniem o sobie. 

- Spacery są dla zmizerniałych staruszków - odgryzła się. - Ja jestem młodą duszą i ciałem, nie będę tracić czasu na dreptanie w miejscu - rzekła i zawróciła do niego, a następnie lekko go popchnęła od tyłu. - No już! Jedna łapa, druga łapa, żwawiej!

- Ciałem to powątpiewam. Już siwizna pojawia się na twoim pysku - parsknął. Spojrzał na nią protekcjonalnie, gdy ta go popchnęła, przez co musiał, chcąc nie chcąc, uczynić większy krok, by nie upaść. - To ja tu jestem liderem, zapomniałaś? Nie rozkazuj mi i nie popychaj. Tak dobrze było ci w żłobku, że przejęłaś zachowania kociaka?

Miał nadzieję, że groźba podziała na nią i się opanuje. Nie będzie przez jej durne wymysły biegł. Przez chorobę już i tak źle się czuł. Nie miał zamiaru paść gdzieś w lesie, nie dokończywszy swojego planu. 

- Lider sridel - burknęła. - Bądź sobie kim chcesz, ale jesteś również moim niedorozwiniętym w pełni bratem, nie panosz się już tak. Ja mam co robić, ale jeśli ci się nudzi, to wracaj do żłobka. Odpoczniesz sobie od tego stresu związanego z rolą przywódcy - mruknęła i uśmiechnęła się prowokacyjnie. - Albo idź sobie porozmawiaj z Małą Różą, z pewnością macie wiele tematów do dyskusji, może zdążysz z nią wszystko przegadać nim umrzesz.

- Nie rozmawiajmy o śmierci, dobrze? - Pacnął ją ogonem po nosie, wyprzedzając. - Jestem za stary na żłobek. Nudziłbym się tam. A o tym kocurze, nie chcę nawet słyszeć ani słowa. Nie psuj mi dobrego humoru, Skało.

Czuł jak wzrasta jego irytacja. Zaczął żałować, że w ogóle zaproponował ten spacer. Kotka była niemożliwa i tak samo tępa jak za kociaka. 

- Czemu nie mamy o tym rozmawiać? - spytała, krzywiąc się, bo jego futro połaskotało ją w nos. - Każdy kiedyś umrze. Mam nadzieję, że ty pierwszy, ja będę dlugożywna - odparła z dumą. - Chwila, dobrego humoru? Chyba się przesłyszałam, bo ty nigdy nie jesteś w dobrym humorze.

- Gdybym nie miał dobrego humoru, to bym nie zaproponował ci spaceru - wyjaśnił jak kocięciu. - Ale dość o tym, opowiedz jak się bawiłaś na zgromadzeniu. Podobało ci się? Zaprzyjaźniłaś się z kimś?

Spojrzała na niego podejrzliwie. No naprawdę? Aż tak mu nie ufała? Teraz na każde jego pytanie, będzie reagować tak jakby coś knuł? 

- A co cię to? Myślisz, że nie mam co robić, tylko będę wypytywać każdego o ich klan?  A potem przylecę z podkulonym ogonem do ciebie i ci wszystko wygadam? - prychnęła. - Ale bywasz naiwny, braciszku.

- Nie o to mi chodziło. Po prostu ciekawi mnie jak się bawiłaś. Nie interesują mnie plotki o klanach. 

I tak wiedział co nieco z innych pysków, więc wyciąganie informacji ze Skalnego Szczytu było ostatnim co zamierzał robić. Najwidoczniej bycie miłym dla kotki było bezsensowne. 

- A, no to bawiłam się świetnie - zaczęła. - Szczególnie wtedy, gdy mój brat konał na skale poobijany przez jakiegoś rybojada. Szczerze to wstyd mi za ciebie, że potrzebowałeś wsparcia, zamiast samotnie go pokonać. Jeśli przewodzi nami tak słabeusz, to aż strach myśleć, co inne klany o nas pomyślały po tym, co się stało - mruknęła.

Nie miał zamiaru odnosić się do tego zdarzenia. Czarna nie zdawała sobie sprawy z tego, że samemu udało mu się przegonić napastnika. Jak zawsze widziała tylko to co chciała. 

- I znowu wracamy na mój temat. A mówiłaś przed chwilą, że przesadzam - miauknął.

- Bo przesadzasz. Dramatyzujesz gorzej niż kotka w ciąży - stwierdziła.

Już chciał odgryźć się, bo kto tu naprawdę dramatyzował? Ona. I się z tym nie kryła. Nie dziwił się, że zostanie na zawsze starą panną. Kto by ją w ogóle chciał? On ledwo z nią wytrzymywał, a co dopiero jakiś obcy. 

- Skoro tak mówisz - westchnął, nie odpowiadając na jej poprzednie pytania odnośnie zgromadzenia. - Więc nie masz ciekawego życia? Smutne. Może powinienem dać ci ucznia? 

- Mam ciekawsze życie od ciebie - odparowała natychmiastowo, zła samą sugestią, że miałoby jej się nudzić. - Nie będę ci mówić o wszystkim, bo jesteś głupi i mało co rozumiesz - prychnęła.

Ojoj, mądralińska się zdenerwowała. 

- Postaram się zrozumieć - miauknął zachęcająco, wbijając oczekujący wzrok w siostrę.

- Nie. Ty nigdy nic nie rozumiałeś i dobrze wiem, że to się nie zmieniło - mruknęła. - Idź popodrywaj sobie jakiegoś Burzaka albo bądź dalej zrzędliwą marudą siedzącą cały dzień w legowisku.

Tępa, obślizgła gnida. Ciągle grała tą samą zwrotkę, jakby się zacięła. Czy to było wszystko na co było ją stać? Nie miała innych kart? Musiała miauczeć na okrągło o Burzakach?

- Jak widzisz, wyszedłem z tobą na spacer. Skoro pytam to oznacza, że chce zrozumieć. A dzisiaj ten dzień jest nasz, siostro. Nikt go nie przerwie - zapewnił, zaczynając powoli poddawać się, bo znów wracali do punktu wyjścia. - Czuję się przez ciebie odtrącony.

- Ty się czujesz odtrącony? - parsknęła. - To pomyśl sobie, jak ja się czułam przez całe życie, kiedy matka cię faworyzowała. I nie, nie jestem zazdrosna, po prostu jesteś żałośnie śmiesznym hipokrytą - stwierdziła.

- Nie wiem w jakim pojęciu faworyzowała. Jakoś tego nie odczułem. Robiłem wszystko za nią. Gdybym czuł wdzięczność, to sądzisz, że sprowokowałbym cię byś ją zabiła?

- Nie musiałeś mnie prowokować, wystarczająco jej nienawidziłam i by bez twojej zachęty ją zabić - odparła z oburzeniem. -  Jesteś strasznie fałszywy, po tobie można się spodziewać wszystkiego.

- Jesteś bardzo niemiła. Mógłbym to samo powiedzieć o tobie, wiesz? Ciągle podkładasz mi kłody pod łapy

- Ja? - Niemalże zakrztusiła się z powietrzem. - To przez ciebie w dzieciństwie wlazłam na drzewo i to przez ciebie wylądowałam uwięziona żłobku! A na dodatek teraz odwaliłeś kolejne gówno! Nie czyń winnej ze mnie, wszystko to twoja wina

Posłał jej długie spojrzenie, idąc dalej. Ta rozmowa zaczynała go męczyć. 

- Aż tak to rozpamiętujesz? Może powinnaś wyrzucić z siebie ten cały ból, który gromadzisz? Bo widzę, że zaczyna cię nosić.

- Ja się nie noszę! - wrzasnęła, pusząc ze złości ogon. - Przestań wmawiać mi takie bzdury! Nie mam z tymi wspomnieniami problemy, tylko z tobą. Jak skonasz świat będzie lepszy - stwierdziła hardo.

- Doprawdy? Twoje ciało mówi zupełnie co innego - powiedział, nie przejmując się słowami siostry. - Myślę, że po prostu mi zazdrościsz i tyle. Ciężko ci jest dorosnąć - Pokręcił głową.

- Co? - Stanęła w miejscu jak wryta, nie zmierzając dalej podążać za tym bucem. - Czego miałabym ci zazdrościć? Tego, że nic sam nie osiągnąłeś, tylko całe życie wszystko było ci podkładane pod pysk? - prychnęła. - Błagam cię, jesteś sierotą a nie wojownikiem.

- Naprawdę chcesz psuć ten miły dzień na kłótnie? - spytał, również się zatrzymując i kierując wzrok na siostrę.

- Ten dzień miły był, dopóki cię nie zobaczyłam - odparła krnąbnie. - Myślałam, że mnie chociaż na tym spacerze przeprosisz za wszystko, co mi w życiu złego zrobiłeś - dodała wyczekująco.

Spojrzał na nią bez wyrazu. Tak jak zresztą zwykle. Nie był ani zaskoczony, ani zły słysząc jej słowa. Miał już po dziurki w nosie tego wszystkiego, co było już powoli po nim widać. 

- Przepraszam - Po czym wznowił marsz.

- Ale szczerze - rzuciła wyniośle, spoglądając na niego. - Najlepiej się popłacz ze wzruszenia. W końcu starasz się o przebaczenie swojej siostry, nie byle kogo.

Nie zareagował od razu, omijając ją i idąc dalej. 

- Nie umiem płakać. To musi ci starczyć. Nie jesteś kimś wielkim Skało, już tak się nie wywyższaj, bo ci ego zleci ze skarpy.

- Nie zmieniaj tematu - syknęła, wciąż się nie ruszając, a odległość między nimi stale się zwiększała. - Powiedz mi Jastrząb, czy tobie w ogóle zależy, żeby między nami były dobre relacje? - spytała.

Zatrzymał się. Czy zależało mu na tym? Nie. Po co więc to robił? Pewnie dla spokoju, by po śmierci móc śmiało zająć się czymś innym niż swoją głupią siostrzyczką.

- Sama sobie odpowiedź na to pytanie. W końcu zabrałem cię na spacer i przeprosiłem.

- Zapewne tylko na pokaz - stwierdziła, mrużąc oczy. - Jesteś zbyt dziwny, by twoje odpowiedzi dało się interpretować jednoznacznie.

- Nikogo prócz nas tu nie ma, więc o czym ty mówisz? Nie mam widowni, by robić to na pokaz - uświadomił ją.

- Czy ja wiem? Ktoś może gdzieś siedzieć w krzakach. Równie dobrze może specjalnie chcesz, bym uwierzyła w twoją dobroć i zaczęła rozpowiadać, jak wspaniały jesteś - mruknęła ozięble.

- Nie obchodzi mnie to co o mnie mówisz innym. Takie przyziemne sprawy mnie nie interesują, Skało. Jak chcesz możesz sprawdzić krzaki, nikogo tu nie ma.

- Przyziemne? - prychnęła. - I to ja się niby wywyższam? Naucz się doceniać to, co masz na ziemi i co cię otacza. Dam sobie łapę uciąć, że w Klanie Gwiazdy nie ma dla ciebie miejsca. Oby cię spotkały najgorsze męczarnie po śmierci.

- Oj nie martw się Skało o to. Już sobie załatwiłem cudowne życie po śmierci - Uśmiechnął się do niej, wiedząc coś czego ona nie wie.

- Będziesz się palił w ogniu? - zagadnęła. - Skoro to cię satysfakcjonuje i nie potrzebujesz zmiany, to świetnie. Będzie ci chociaż ciepło.

- Nie będę się palił. Tam nie ma ognia - miauknął do niej. - Są tam również koty z Klanu Gwiazdy wiesz?

- Nie rozśmieszaj mnie - parsknęła. - Nigdy nie będziesz na równi z kimś na tyle dobrym, by trafić na Srebrną Skórę. Po prostu na to nie zasługujesz

- A czy ja mówiłem o Srebrnej Skórze? - powiedział do niej tajemniczo. - Jak wiesz, Skało... Życie jest ciężkie i krótkie. A co jest potem? Wieczność. I to chcę osiągnąć. - zdradził jej. - A ty? co chcesz osiągnąć?

- Każdego czeka wieczność. Tylko niektórych w lepszym miejscu - odparła. - Po co mam myśleć o śmierci i o tym, co będzie po niej, skoro nie jestem jej bliska? Spójrz na mnie Jastrząb, może i jesteśmy w tym samym wieku, ale to ja żwawsza i pełna energii. Ty tak naprawdę mógłbyś się już położyć i czekać na zgon - mruknęła.

- A jeśli ci powiem, że umieram? - zapytał, obserwując jej reakcję. - Że po to chciałem spędzić z tobą ten czas?

- To byłabym zarazem szczęśliwa i zdziwiona - odparła, zdziwiona jego słowami. - Co ty kombinujesz? Samobójstwo?

- Nie - Wznowił marsz. - Jakbyś się zainteresowała to bym ci powiedział więcej, ale się strasznie wleczesz.

- Ja się wlekę? - prychnęła, zrywając się z miejsca. Przegoniła go i zatarasowała mu drogę. - Proszę, jestem zainteresowana, mów.

- To spacer, a ciągle mnie zatrzymujesz, wiesz?  - westchnął. - Więc zadaj pytanie.

- Czy jak otrzymywałeś liderowe życia od Klanu Gwiazdy, był tam ktoś ważny? - spytała. - To znaczy... Ktoś, kogo lepiej znaliśmy i w ogóle.

Przewrócił oczami. Oczywiście... musiała pytać o ten beznadziejny Klan Gwiazdy. Tak jakby jeszcze mieli jakiś wgląd w życie śmiertelnych. Żałował, że siostra wyrosła na kogoś... takiego. W ich kulcie byłoby jej do twarzy. Przynajmniej zrobiłaby coś co nie przynosiłoby im wstydu. 

-  Myślałem, że o co innego zapytasz. Ale dobrze. Odpowiem ci. Nie. Klan Gwiazdy już nie istnieje. Dlatego medycy nie dostają snów i nie udzielają się na zgromadzeniach. Żaden lider nie ma dziewięciu żyć.

- Mam wiele pytań, ale zaczęłam od tego - mruknęła, a potem cała nadąsana trzepnęła go ogonem w pysk. - O czym ty gadasz? Cofnij te słowa, nie powinieneś tak mówić o Klanie Gwiazdy. Przodkowie są zawsze z nami - syknęła, czując, jak z nerwów napinają jej się wszelkie mięśnie w ciele. - Nie masz dziewięciu żyć? Skąd wiesz, że wszyscy liderzy nie mają? Może to tylko z tobą jest coś nie tak? Nasz klan jest przeklęty przez tak idiotycznego osobnika jak ty! Świetnie Jastrząb, super, że się tym dopiero teraz chwalisz!

Zrobił niezadowoloną minę, gdy jej ogon zetknął się z jego pyskiem. Aż kusiło go by oderwać jej tą kitę i wsadzić jej do gardła. Może wtedy udałoby mu się nawrócić ją na ich sprawę? 

- Klan Gwiazdy nie istnieje. Gdy dotknąłem kamienia od nich, przeniosłem się tam. Ale nikogo z nich nie spotkałem. I nie dlatego, że jestem przeklęty. Oni umarli, Skało. Toczą wojnę i giną. A co do mojej wiedzy, skąd wiem, że wszyscy nie mają... Inne duchy mi to powiedziały. To chyba jasne, że jak nie mają sił, by nawet się skontaktować z liderami, to nikt z nich nie ma żyć. I możesz mi nie wierzyć, ale już starość się zbliża i niedługo się przekonasz, że nie kłamałem, kiedy tam trafisz i nikt cię nie przywita. Mógłbym w sumie ci to udowodnić... Nadal mamy ten kamień od nich w obozie. Myślę, że za moim pozwoleniem, mogłabyś tam przejść i ujrzeć to pobojowisko.

Doskonale wiedział co teraz się stanie. Burza i bronienie umarlaków, którzy byli na przegranej pozycji. Jego siostra powinna lepiej dobierać sobie sojuszników. 

- Nie mów tego! - Podniosła głos. - Klan Gwiazdy nigdy nie zginie. Cokolwiek tam sobie nie wymyśliłeś i tak nie dasz rady tego udowodnić. Proszę, możesz spróbować, pokaż mi ten niby kamień... A, właśnie, Kamień - urwała, uśmiechając się. - Lubisz chyba kamienie, prawda? Szczególnie takie czarne, futrzaste i zielonookie.

Nie wiedział co to za uczucie go opętało, gdy wypowiedziała te słowa. Speszenie? Czuł jednak, że nie podobało mu się schodzenie na te tory. Znów miała czelność go o to zamęczać? Gdyby tylko wiedziała, że ich relacja nie opierała się na żadnej miłości. Zresztą... i tak by nie zrozumiała. Nie była taka jak on, nie pojmowała wielu rzeczy. Była zaślepiona tylko swoim małym, szarym światem. 

- Zgłupiałaś? Kamienie nie mają futra - Ominął ją, by wznowić marsz. 

- Kamienie nie, ale istnieje pewna kotka o takowym imieniu, którą bardzo lubisz, jak dobrze pamiętam - zaczęła, doganiając go i zaczynając głośno mówić wprost do jego ucha. - Jest Burzaczką. A to twoje ulubione istotki do podrywu - kontynuowała rozweselona.

Trzepnął uchem, odganiając jej pysk. Musiał znów jej to tłumaczyć? Naprawdę? Czy ona kiedykolwiek da mu spokój z tymi burzakami? To co robił to była gra. Gra, w której szykował spektakularne zakończenie, które pociągnie na dno cały ten klan. 

- Nikogo nie podrywam. Nie czuje takich przyziemnych emocji jak zauroczenie czy miłość. Zamiast mnie obserwować, powinnaś skupić się na swoim życiu, bo jak sama twierdzisz, żyjesz w moim cieniu, a sama się do niego pchasz.

- Nie żyję w twoim cieniu. Blask mojej wspaniałości jest ponad to, po prostu niektórzy go nie dostrzegają, bo mają liście na oczach - prychnęła, truchtając w jego tempie. - No weź, na pewno się kiedyś zakochałeś, miałeś w końcu tyle fanek... O! Wiem! - podekscytowała się. - Gdybyś musiał być w związku z jednym kotem, to z kim byś był?

- Nie. Nie zakochałem - słysząc jej dalsze pytanie, westchnął. - Ze sobą.

- No weeeeź, Jastrząb - westchnęła, przewracając oczami. - To nudna odpowiedź. Wybierz kogoś. Kamienna Agonia? A może ta nowa zastępczyni z Klanu Burzy? Albo dobra, ty udajesz porządnego, to kogoś od nas trzeba wybrać... Cisowa Kołysanka? Mroczny Omen?

- Nie jestem gejem. I nie. Nikt z nich. Po co pytasz o takie głupoty? Powiedziałem ci przecież, że nie jestem zdolny do tego typu uczuć.

- Hm... Okej, jesteś uparty, ale ja to z ciebie wyciągnę. Dymne Niebo jest stary, Rozkwitający Pąk również... O, wiem! Pokrzywowa Skóra?! Albo Motyli Trzepot, skoro nie chcesz być gejem.

- Nie mów mi o Motylim Trzepocie. Zalazła mi za bardzo za skórę. I nie. Nikt z nich. Już mówiłem, że nikogo nie mam.

- No dawaj, powiedz swojej ukochanej i jedynej siostrzyczce, kto tam siedzi w twoim serduszku - miauknęła, mocno zainteresowana. - Może być nawet jakiś Burzak, nie powiem nikomu, że zdradzasz klan z powodu miłości, obiecuję.

Wziął gwałtowny wdech.

- Nie mam nikogo. Naprawdę. Przysięgam.

Już naprawdę chciał wrócić do obozu i nie wychodzić ze swojego legowiska. Tak. Wyjście z nią na ten cholerny spacer było poważnym błędem. 

- Jastrzębi Bucu, przestań zgrywać takiego zamkniętego i zdradź mi imię swojej ukochanej - rzuciła ze śmiertelną powagą. - Bo się obrażę inaczej.

- Nie mam żadnej ukochanej! - warknął zirytowany. - Nie denerwuj mnie.

- Na pewno masz! - zapierała się uparcie. - Kto inny jak nie Kamienna Agonia? - dopytywała.

- Nie mam. Nie dociera do ciebie? Taka tępa jesteś, że nie potrafisz tego zrozumieć?

Machnęła gniewnie ogonem. 

- To nie ja jestem tępa, tylko ty uparty. Myślisz, że jestem głupia i ślepia? Widzę to po tobie, stale coś ukrywasz! Jak nie kochanka, to co? – prychnęła.

- Co niby miałbym ukrywać? Nic nie ukrywam. Powiedziałem ci przecież wszystko.

- Powiedziałeś, ale nie udowodniłeś - mruknęła - Nie wiem, czy kogoś nie masz, a twoją bajkę z upadkiem Klanu Gwiazdy łyknął by tylko kociak. Daj jakikolwiek dowód, a przyznam, że miałeś rację - rzuciła.

- Dobrze. To chodź do obozu - powiedział, zaprowadzając ją do legowiska medyków i kamienia.

Chciał mieć ją z głowy już do końca dnia. Co go podkusiło, by z nią wyjść? Dobrze, że więcej się już nie spotkają. Miał jej dość na kolejne wieki egzystowania w Mrocznej Puszczy. - Dotknij językiem i przenieś się tam, zobacz swój Klan Gwiazdy - zakpił, chcąc się ulotnić od kotki jak najdalej. 

<Skało?>

Od Skruszonej Mordki(Skalnego Szczytu) CD. Jastrzębiej Gwiazdy

Od dnia swojej kary, przyrzekła sobie zamilknąć. Miał to być z jej strony akt buntu, w ramach oburzenia tym, jak niesłuszne oskarżenia padły w jej stronę i jak bestialsko skazano ją na rolę kociaka. Dumne imię, jakie nosiła, zostało zmienione na żałośnie brzmiącą „Skruszoną Mordkę”. Rozumiała przekaz. Według Jastrzębia nie była już silną skałą, a taką, która przez swoją słabość rozpadła się na drobne kawałki.
Z początku jej postanowienie nie szło najlepiej. Z natury była gadatliwa, toteż nie kontrolowała serii słów, padających z jej pyska za każdym razem, kiedy coś bądź ktoś, ją denerwował. A w momencie izolacji w żłobku, łatwo było działać na jej nerwach. Musiała znosić markotności królowych, nieustannie narzekających na warunki, w jakich przyszło im wychowywać swoje potomstwo. Nie obyło się bez warkotów z jej strony, że skoro mają z kociętami problem, to po co się w ogóle na nie decydowały. Przez spory czas z niepokojem przysłuchiwała się Irygowemu Nektarowi. Kotka z zapałem wmawiała swoim potomkom, że klanowa wiara to zwykła bajka, a jedyne, w co należy wierzyć, to Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd. Opowiadała o tym tak wiele, że Skała zamiast czuć się przekonana co do jej racji, miała ochotę wyjść stąd, uciec jak najdalej od tego obozu, a następnie napatoczyć się pierwszemu lepszemu dzikowi pod nogi. Złota pełniła rolę jej „matki”. Przez większość czasu próbowała posłać Skałę do kąta za złe zachowanie, ale nigdy jeszcze czarna jej nie posłuchała. Same próby zmuszenia jej do kulenia się przy ściance z podkulonym ogonem były upokarzające. Aż tak nisko nie upadła, aby wykazywać posłuszeństwo wobec nawiedzonej wariatki.
 Nie mogła pogodzić się z tym, że nikt nie wierzył w jej niewinność. Byli tak zaślepieni jej bratem? Przeklinała Jastrzębia wraz z jego całą gromadą adoratów, którzy nie wiadomo co w nim widzieli. Zwykły buras, któremu za dużo szczęścia dopisało w życiu i w ten oto sposób dostał się na szczyt. Zarówno on, jak i Krocząca Gwiazda, to najgorsi liderzy, jakich ten klan mógł mieć.
Strzepnęła ogonem ze złości. Dlaczego na świecie nie było sprawiedliwości? Zasługiwała na znacznie lepszy los, niż pozostanie w zamknięciu, wśród skalistych ścian jaskiń.
W tym momencie sama nie wiedziała, co ją tu trzyma. Jadła jak najmniej, w ramach buntu, choć jej brata zapewne mało to obchodziło. Liczyła jednak, że jeśli padnie, to Jastrząb będzie miał ją na sumieniu i z tego powodu nie zazna dobrego życia po śmierci. A ona była grzeczna, więc będzie na niego pluć ze Srebrnej Skóry, obserwując, jak powoli stacza się na dno i zaznaje swoją ostateczną porażkę.
W pewnym momencie stwierdziła, że ma po prostu dosyć. Pewnym krokiem zbliżyła się do wyjścia ze żłobka, śmiało wychylając łebek poza jego strefę. Niemalże czuła, jak do jej nozdrzy dochodzi świeże powietrze. Odetchnęła z ulgą.
Klan głodował. Ale to i dobrze, niech ten mysi móżdżek wie, że gdyby nie zamknął jej tutaj z powodu swojego ogromnego ego i niemożności pogodzenia się z przegraną w walce, to czarna upolowałaby tyle zwierzyny, że nie byłoby problemu.
— Pokruszona Mordko, nie możesz opuszczać żłobka. Cofnij się do środka i zajmij zabawą z rówieśnikami.
Usłyszała ten przeklęty głos. Niechętnie podniosła wzrok na jego właściciela, który perfidnie uśmiechał się w jej stronę. Miała ochotę pazurami zedrzeć mu tę radość z pyska.
— Dopadły cię już zaniki pamięci? — parsknęła. — Sam wymyśliłeś sobie Skruszoną Mordkę, a i tak to przekręcasz. Współczuję nam wszystkim, że przewodzi nami zwykły sklerotyk bez umiejętności myślenia — warknęła.
— Nie musisz się tak żałośnie odgryzać przez to, że jesteś zła. To tylko i wyłącznie twoja wina, trzeba było myśleć, zanim skoczyłaś na mnie z zębami — stwierdził.
— Ja skoczyłam?! — syknęła. — Nie zgrywaj niewiniątka! Ty zacząłeś i dobrze o tym wiesz. Ja się doskonale obroniłam i skopałam ci tę świętą, zasraną dupę, więc nie zwalaj winy na mnie! To wszystko przez ciebie! Gdybyś był lepszym liderem, klan nie musiałby uciekać z obozu i nie doskwierałby nam teraz głód — ciągnęła, a jej ogon puszył się coraz bardziej z każdym wypowiedzianym przez nią słowem.
— Skoro nic ci nie pasuję, to czemu nie uciekniesz? Nikt cię tu nie trzyma — odparł. — Poza tym, jeśli jesteś taka mądra, to co proponujesz w celu pozbycia się naszych problemów? — spytał.
Skrzywiła się. Chciał udowodnić jej, że jest głupia i jedyne co potrafi, to drzeć się na innych. 
— Dosłownie pozbyłabym się problemu. Czyli ciebie. Jesteś tak samo słabym liderem, jak twoja matka — wysyczała, powstrzymując się od przyłożenia mu łapą w pysk. Pazury samoistnie wbiły się w podłoże, gotowe do ataku.
— To była również twoja matka — zauważył.
— Nie! — krzyknęła, zwracając uwagę zapewne każdego, kto znajdował się w obozie. — Ona nigdy nie zasługiwała na to miano, za to ty byłeś idealnym mamisynkiem — skrytykowała. — Taki sam jak ona. Obyś tego kiedyś pożałował — burknęła, krzywiąc się niewzruszeniem, jakie tkwiło na jego pysku.
— Jesteś zazdrosna? — spytał.
— O jej uwagę? Nigdy. Nie potrzeba mi w życiu obecności takich sztucznych pustaków jak wy — wycedziła przez zaciśnięte zęby.

<Jastrząb?>

Od Jastrzębiej Gwiazdy cd Skalnego Szczytu (Skruszonej Mordki)

 — Nie o to mi chodziło, mówiąc, byś odnalazła obóz Dwunożnych. No nic. Zioła też się przydadzą. Zanieś je medykom. Ja poszukam kogoś innego do tej roboty.

— Kogoś innego? — prychnęła. — Gdybyś był bardziej rozgarnięty, sam byś raczył ruszyć swój święty tyłek! — burknęła, widząc jego niezadowolenie. 

- Tak. Kogoś innego - odpowiedział, odwracając się do niej tyłem. Nie miał zamiaru wplątywać się z nią w dyskusje. Nie rozumiała czym jest władza. Była taka jak zawsze... sobą. Żyjącą w wyimaginowanym przez siebie świecie. 

Słysząc jej prychnięcie i to jak wychodzi, mógł odetchnąć z ulgą. Czuł, że jeszcze sprawi mu problemy.

***

No i tak jak się spodziewał, Skalny Szczyt doprowadziła do tego, że wybuchnął. Tak długo znosił jej humorki, że nie dał rady dalej tego tak ciągnąć. Zwłaszcza, że kotka skrytykowała go i zarzucała jakieś chore romanse. Nie był zainteresowany żadnym z tych jej dzikich fanabeli, ale do niej to oczywiście nie docierało. Dlatego... Skończyła tak jak skończyła. Z karnym imieniem i w żłobku. 

Rany dalej go piekły po jej pazurach, nie dając zapomnieć o tej nocy, gdzie doszło między nimi do walki. Po tym jak zmarł ich najstarszy medyk, częściej odwiedzał uzdrowicieli, by zapewnili mu najlepsze warunki na wyleczenie ran. Z każdym dniem już lepiej się czuł, chociaż wieści od patroli nie były zbyt optymistyczne. Niedawno zlecił wojownikom poszukać innego miejsca do życia. Przez to, że Kunia Łapa  wygadała się o wszystkim Klanowi Nocy, nie mogli tu zostać. To było zbyt niebezpieczne. Na razie jednak utknęli w martwym punkcie i prócz częstszych patroli, mało co mógł zrobić. 

Wstał z posłania i udał się do głównej groty, gdzie ocenił krytycznym wzrokiem ich mizerny stos ze zwierzyną. Bardzo ciężko było wykarmić klan w taką pogodę. A dochodziła jeszcze sprawa z Skruszoną Mordką, która została balastem, przez jego decyzję. Nie miał zamiaru cofać jej kary. Doskonale wiedział, że to idealna kara dla siostry, która nie lubi siedzieć bezczynnie na tyłku. 

O, o wilku mowa. Dostrzegł jej niezadowolony pysk, który wyłonił się z komory, gdzie znajdował się żłobek. Zbliżył się do niej powolnym krokiem, a następnie spojrzał z wyższością. 

- Pokruszona Mordko, nie możesz opuszczać żłobka. Cofnij się do środka i zajmij zabawą z rówieśnikami - miauknął, nie mogąc powstrzymać kpiącego uśmieszku, który cisnął mu się na pysk. 

<Skruszona Mordko?>

Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiej Gwiazdy

— O rety, czy nadarzył się cud? — Udała zaskoczoną. — Wszechwiedzący Jastrząb czegoś nie wie? No nie żartuj, twoja matka to się w grobie musi przewracać, że jej idealny synek nie potrafi podołać jakiemuś zadaniu — rzuciła z kpiącym uśmiechem na pysku.
— Mamy tę samą matkę — zauważył ze znudzeniem, patrząc na nią kątem oka. — A ty, jeśli nie masz nic więcej ciekawego do powiedzenia, to idź zrób dla klanu przysługę i zajmij się czymś pożytecznym — warknął.
— Klanowi czy tobie? —spytała. — Widzę różnicę.
— Komukolwiek Skało — westchnął, wzdychając cicho, prawdopodobnie zmęczony zarówno problemami na ich terenach jak i upierdliwym gadaniem swej siostry. — Po prostu idź i daj mi spokój — dodał. Nie zabrzmiało to jak prośba, a rozkaz, na co czarna machnęła gniewnie ogonem i lekko się nastroszyła.
— Może i jesteś liderem, ale nie nadużywaj swojej władzy w ten sposób — rzuciła pierwsze, co jej ślina na język przyniosła. Rzadko kiedy myślała nad sensem wypowiadanych przez nią słów, a już na pewno nie przy bracie, który swoim spokojem denerwował ją do takiego stopnia, że ogarniała ją niekontrolowana złość.
— Dbanie o stan klanu nazywasz nadużywaniem władzy? — Jego beznamiętny ton głosu ponownie wywołał w niej drżenie, spowodowane irytacją, którą miała wręcz wymalowaną na pysku.
— W twoim wykonaniu wszystko może być złe — rzekła. — Żegnam — dodała oschlej i odmaszerowała.
Nie bardzo jej się podobało, że co rusz na czele klanu znajduje się ktoś z jej rodziny. Począwszy od wujka, później przeklęta matka a teraz brat o mysim móżdżku. Nie zamierzała dogłębniej oceniać sposobów ich władzy, ale sama myśl o tym ją dobijała. Ciągnąc łapę za łapą, niezdarnie wpadała co rusz na każdego, kto akurat ją mijał. Z jej pyska ani razu nie padło słowo „Przepraszam”.

***

    Sytuacja była nieciekawa, ale jako jedna z wojowniczek miała mało co do gadania. Wylądowali w jaskiniach, które niejednego kota wpędzały w klaustrofobiczne myśli. Ściśnięta wśród wojowników, niechętnie wspominała tych, którzy odeszli w wyniku ostatniego zamieszania. Znała się z każdym, ale śmierć jej pierwszej uczennicy nie była czymś przyjemnym do przeżywania i to właśnie za nią zaczynała tęsknić.
Świetlista Dusza imponowała jej od samego początku. Chciała się uczyć i starała się spełniać oczekiwania swej mentorki. Nie były one wysokie, bo Skała doceniała jej zapał i to, że nie doszło między nimi do żadnego konfliktu. Cały okres trwania treningu przeżyły pokojowo, bo biała kotka była zbyt pozytywna i za miła na denerwowanie się swoimi porażkami. Po każdym upadku po prostu się podnosiła i działała dalej.
— Skalny Szczycie! — Nastawiła ucho w stronę nawołującego jej głosu. Senny Pysk dreptała ku niej, z dosyć poważnym wyrazem pyska. — Jastrzębia Gwiazda ma do ciebie sprawę — oświadczyła, zatrzymując się zaledwie o parę kroków od niej.
Czarna podniosła na nią wzrok pełen zainteresowania. Wstała energicznie z ziemi i kiwnęła głową, nie mówiąc nic więcej. Nie miała ochoty na spotkanie, bo wiedziała, że bury samym istnieniem doprowadzi jej do białej gorączki i kotka wyprodukuje z siebie za dużo słów, których znaczenie i tak do niego nie dotrze.
Zawędrowała do nowego legowiska lidera. Ciemna sylwetka zlewała się z otoczeniem, gdyż w jaskiniach trudno było o światło. Do uszu kotki dochodziło tylko drapanie pazurem o podłoże.
— Chciałeś mnie widzieć — mruknęła. — Zatęskniłeś się już za mną? To urocze, ledwo co się widzieliśmy przy…
— Sprawa jest poważna, więc nie trać mojego czasu — przerwał jej i zaczął mówić dalej, bo kotka była gotowa okrzyczeć go za jego haniebny czyn, jakim było niepozwolenie jej dokończenia wypowiedzi. — Ci paskudni Dwunożni nadal nie odeszli z naszego lasu. Chabrowy Szept ledwo co uniknął śmierci z ich łap, podczas polowania! Skalny Szczycie... dziś udowodnisz, na co cię stać. Twoim celem jest namierzenie ich obozu. Muszą gdzieś spać. Wysłałbym z tobą kogoś, lecz im więcej kotów by poszło z tobą, tym byłaby większa szansa na wykrycie. Udowodnij mi, że moje nauki skradania nie poszły w las. To twoje zadanie — oświadczył, nawet nie podnosząc na nią wzroku.
— Długo ćwiczyłeś tę wypowiedź? — spytała rozbawiona, ale jego poważna mina mówiła sama za siebie. Nie miał nastroju do żartów. — Dobra dobra, załatwię to, co jak co, ale na swojej siostrze możesz polegać — miauknęła dumnie, a ten tylko westchnął.
— Idź, póki nie jest późno. Nie będę wysłał za tobą patroli na ratune…
— A no tak — przerwała mu w akcie zemsty za jego wcześniejsze wtrącenie. —Sam byś polazł mnie szukać. Przyznaj, że nie przeżyłbyś beze mnie jednego dnia — rzuciła. — Albo nie. Zamilcz. Nie musisz mi tego potwierdzać, wiem swoje — mruknęła i wycofała się z jego legowiska na tyle szybko, by nie mógł skomentować jej słów.
Od razu ruszyła w stronę lasu.
Nie rozmyślała nad niczym więcej, jak nad wypełnieniem tej misji. Mina mu zrzędnie, gdy z triumfem oświadczy o sukcesie swojego zadania, czym tylko udowodni, że jest lepsza od niego w każdej dziedzinie. Siedział na zadku w swoim tymczasowym leżu, podczas gdy ona w tym samym czasie biegała jak głupia po terenach.
Przyspieszyła kroku, natchniona wizją podziwu, jaki otrzyma. Ledwo co dochodziły do niej dźwięki z otoczenia i dopiero dziwny ryk w połączeniu z niespotykanym przez nią dotychczas zapachem, zwróciły jej uwagę. Przystanęła, podnosząc wzrok w kierunku źródła dźwięku.
Wyjrzała ponad pobliskie krzaki i momentalnie ją zamurowało. Poczuła zimny powiew na skórze, który przebił się przez barierę z jej długiego futra.
Dzik rył racicą w ziemi, pochylając łeb i wąchając podłoże w poszukiwaniu pożywienia. Przypomniał jej się żart Jastrzębia, kiedy na jednym z treningów nastraszył ją obecnością tych stworzeń w lesie.
Skrzywiła się i momentalnie napuszyła, czując, jak łapy ciągną ją do walki. Widok kłów ją z lekka odstraszył, a wiedząc, że i tak nikt nie dowie się o jej ucieczce, postanowiła stwora ominąć.
Jeden krok wystarczył, by wdepnąć w gałązkę, której trzask był na tyle głośny, by przykuć uwagę każdego, kto znajdował się w okolicy.
Odwróciła głowę i w ostatniej chwili odskoczyła na bok, bo szarżujący dzik kierował się wprost na nią. Zahamował przed drzewem i ponownie zawrócił w jej stronę. Nie zastanawiała się i popędziła przed siebie, niezgrabnie balansując między krzakami i kamieniami.
Biegła długo, aż zmęczenie całkowicie przejęło nad nią kontrolę. Przystanęła, skulona przy kupce liści, patrząc z niepokojem w miejsce, z którego przybiegła. Zwierza już nie było, co inie pozwalało jej nie odetchnąć z ulgą. Musiała mieć na uwadze, że takie niebezpieczeństwa czają się na nią w zasięgu zaledwie kilku króliczych skoków.
Poszła dalej. Trochę ostrożniej stawiała kroki, a uszy miała skierowane do tyłu, by nasłuchiwać dźwięków zza ogona. Oczami bacznie badała teren, aż niespodziewanie spostrzegła kupkę ziół.
Wyglądały na podejrzane, ale nie debatowała zbyt długo, tylko od razu zgarnęła je do pyska. Mogą się w końcu przydać, różnie bywa z dostępnością roślin medycznych na ich terenach, szczególnie w chłodniejszych porach.
Przez moment sama zapomniała, czego w ogóle szukała. Gdy ją olśniło, uruchomiał u siebie tryb pełnego skupienia, chociaż w tej chwili rozpraszał ją każdy szmer.
Wędrówka wydawała się trwać bez końca. Zaczęło robić się późno, a ona nic nie znalazła. Warknęła z bezradności, ale jeszcze szukała. Ufała swoim zmysłom. Głównie polegała na węchu, chcąc doszukać się smrodu dwunożnych, ale typowo leśne zapachy tłumiły ten odór. Skoro tylko słońca zniżyło się do linii koron, kryjąc się za nimi, poddała się, niechętnie zawracając do obozu. Nie wiedziała, jaką wymówkę zaserwuje bratu, ale będzie musiała wymyślić godną miana prawdziwej wojowniczki wersję, która nie ośmieszy jej tak, jak to, co zrobiła w rzeczywistości.

***

    Starała się nie okazywać swojego zawodu. Była wyprostowana, ogon trzymała wysoko w górze, a wzrok skierowała ku niebu. Instynktownie wymijała innych klanowiczów, kiedy kierowała swe kroki w stronę legowisku lidera. Żałowała, że zapach dwunożnych nie był aż tak wyczuwalny, jak smród jej brata, sugerujący jej, że jest u siebie.
— Heeeeeej! — rzuciła przeciągle, wchodząc do środka.
— Znalazłaś ich obóz? — spytał bez zbędnego przedłużania, patrząc na nią ponuro.
— A gdzie "O siostro, cieszę się, że wróciłaś żywa" albo "Stęskniłem się"? — dopytywała, ale jego standardowo poważny wyraz pyska zniechęcił ją do dalszej dyskusji. - No jakby ci to powiedzieć...
— Mów — ponaglał.
— Tak trochę go nie znalazłam, ale za tooo — urwała, wycofując się z jego legowiska i wracając ze swoją zdobyczą. — Patrz! Mam zioła! Przydadzą nam się teraz! — rzekła z niebywałym optymizmem w głosie, byleby nie dać po sobie poznać, że sama jest zawiedziona wynikiem jej misji.
Jastrząb spojrzał wpierw na zioła, a potem podniósł wzrok na nią, sugerujący wprost, że ma ją za skończoną kretynkę. Wyglądał tak, jakby z zażenowania chciał walnąć siebie łapą w czoło, a potem pacnąć siostrę, ale z już większą siłą.
— Nie o to mi chodziło, mówiąc, byś odnalazła obóz Dwunożnych. No nic. Zioła też się przydadzą. Zanieś je medykom. Ja poszukam kogoś innego do tej roboty.
— Kogoś innego? — prychnęła. — Gdybyś był bardziej rozgarnięty, sam byś raczył ruszyć swój święty tyłek! — burknęła, widząc jego niezadowolenie. Zamiast docenić jej starania, tylko narzekał, co było oburzające.

<Jastrząb?>

Od Jastrzębiej Gwiazdy cd Skalnego Szczytu

 - A co ty tak tuptasz w miejscu? - rzuciła, zbliżając się ku nie mu. - No nie powiesz chyba, że zaraziłeś się ode mnie. Czyżbyś w końcu znalazł w sobie jakieś pokłady energii? Ciekawe, nawet pod twoją władzą giną niewinne koty - stwierdziła oskarżycielsko, by choć trochę wzbudzić w nim irytację. - Chyba ktoś tu się nie stara...

Zacisnął pysk tak mocno, że usłyszał jak jego zęby zgrzytnęły o siebie. Doskonale zdawał sobie sprawę, że to nie powinno się wydarzyć! Niedługo porozmawia na ten temat z Sosnową Igłą. Wiedział doskonale, że to była jej sprawka! Jak śmiała podważyć jego rozkazy?! Oj... na pewno pożałuje. Już on się o to postara. Nie po to tyle księżyców planuje i pieszczotliwie dba o swój plan, by teraz jakaś smarkula mu to wszystko zniszczyła! 

- Zamknij się! - warknął, co zaskoczyło kotkę. 

Pierwszy raz widziała jak jawnie wylewa się z niego żar? Prawdopodobnie. Mógł ją zlać, tak jak zawsze to czynił lub zmienić temat, odgryzając się. Jednak jej słowa, że się nie stara, mocno ugodziły w jego dumę. 

Nie przewidział tego, stąd te konsekwencje. Co jeżeli wszyscy podzielą słowa Skalnego Szczytu i historia się powtórzy? O nie... nie pozwoli na to! Na szczęście miał po swojej stronie potężnego sojusznika, który w razie czego ocali mu życie. A wtedy... wtedy każdy pożałuje tego, że ośmielił się go zrzucić ze stołka. 

- Zajmij się swoimi sprawami - prychnął jeszcze do niej, wchodząc do legowiska lidera. 

***

Dziwne dziury w ziemi zaczęły się przybliżać. Teraz już wiedział na pewno, że coś kieruję kroki w ich stronę. Potroił liczbę patroli, a innym kazał być czujnym. Nie wiedział co to było. Za dnia nikt nie dostrzegł żadnego zagrożenia. Czyżby się ukrywało? Dlaczego? Czy to zwiadowcy, którzy niedługo przekażą armii ich lokalizację i nastąpi atak? 

Był poddenerwowany, ale starał się tego nie okazywać. Sytuacja z Sosnową Igłą się uspokoiła. Kotka urodziła dla klanu potomstwo, by zmazać swój błąd. Wszystko na powrót się układało i nikt nie zamierzał go strącić. 

Udało mu się ustabilizować sytuację i był z tego zadowolony. No... jedynie Gepardzia Cętka coś niuchał, próbując rozkopywać dawne dzieję. Musiał się go pozbyć... 

Jego rozmyślania przerwało pojawienie się Skalnego Szczytu, którą wysłał na zwiad. Kotka nie wyglądała na pobudzoną czy też radosną, więc nic nie znalazła. Wysłuchał jednak z przyzwoitości jej słów, które potwierdziły jego domysły. 

- Czego tak w ogóle szukamy? - zapytała. 

- Skąd mam wiedzieć? - miauknął, wstając. - To może być cokolwiek. 

<Skało?>

Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiej Gwiazdy

- Jak zwykle radosna i pełna życia - odpowiedział na jej marudzenie. - Ale jak już tu jesteś, to możesz mi zdać raport. Czy stosy zniknęły? - spytał spokojnie, spoglądając na resztę obozu.
Już na sam początek dał jej powód do bulwersu. Jego pysk może i nie wykazywał zbyt wielu emocji, ale dostrzegła w tych pustych ślepiach lekką kpinę. Sierść zjeżyła się jej na grzbiecie, a gardło mimowolnie opuścił niekontrolowany warkot.
- Biedny z ciebie lider. Taki zajęty i ślepy, że nie ma czasu przejść się na przegląd terenów - przyznała z udawanym żalem i obeszła go dookoła. Zaciągnęła się zapachem tkwiącym na jego ciele. Od razu we wspomnieniach odtworzyła obraz matki, na co tylko bardziej się napuszyła.
Albo była przeczulona, albo z legowiska Jastrzębia wciąż nie ulotniła się woń jego poprzedniczki. Zirytowała się na tyle, iż poczuła spięcie swych wszystkich mięśni.
- Pytam cię grzecznie, więc po co w tobie tyle złości, siostrzyczko? - mruknął, przekrzywiając głowę. - Czasem bardzo cię nie rozumiem - dodał, z głosem przesyconym sztucznym smutkiem.
- Z wzajemnością. Jakbyśmy mieli dwie różne matki. A wiesz co? - urwała, by nadać tej chwili milczenia dramatyczności. - Szkoda, że tak nie jest - wypaliła.
Bury spojrzał na nią znużony, ale nie powiedział nic, tylko cierpliwie wpatrywał się w oczekiwaniu na jej odpowiedź. Załapała to dopiero po kilku dłuższych króliczych oddechach.
- No dobrze, mój ukochany braciszku. - Uśmiechnęła się złośliwie. - Jest pięknie. Twoja wspaniała potęga dowodzenia klanem sprawiła, że w lesie nie ma żadnych martwych piszczek, stanowiących dla nas zagrożenie. Wspaniale, czyż nie? A to wszystko tylko i wyłącznie zasługa najwspanialszego pod słońcem kocura. Ciebie - doprecyzowała, trącając go w bok.
- Widzę, że przeszły ci smutki po utracie ukochanej - mruknął, a ona spięła się, wiedząc, o kim mówi.
- Nic poważnego między nami nie było, mówiłam ci - syknęła na myśl o Płonącej Waśni. - Zresztą, przyznałam się do ulotnej chwili słabości z mojej strony. Zakochałam się, ale ja przynajmniej nie wykraczałam uczuciami poza Klan Wilka. Jak tam twoje burzaki, ilu już ich uzbierałeś? - palnęła. - A tę czarną sobie daruj, jest zdecydowanie ponad ciebie.
- Ja ni...
- Ciii, Jastrzębia Gwiazdo, nie męcz swojego szlachetnego języka na dyskusję ze mną. Odpoczywaj sobie, a ja z miłą chęcią poczekam, aż i ty ujawnisz swoje wady. Ale nie tylko mi. Pochwal się całemu klanu - mruknęła, pacając go ogonem w pysk i odchodząc z dumnie wyprostowaną posturą.
Ostatnio może i była trochę płaczliwa i zachowywała się jak sierota, a nawet i gorzej, ale już zniosła wszelkie melancholie. Ledwo co narodzone kocię było od niej rozsądniejsze. Mimo to nie zamierzała pozwolić, by ten stan kiedykolwiek do niej wrócił. Będzie twarda. Silna jak skała, którą była. 

***

Wszechobecny chaos rozszedł się wśród wojowników, kiedy doszło do informacji o śmierci Dębowej Piersi. Skalny Szczyt lekko się tym przejęła, bowiem to właśnie ten kocur był pierwszym, który wsparł ją po zabójstwie własnej matki. A w dodatku bywał tak głupiutki, że nie dało się go nie lubić.
Po wszystkich oskarżeniach i przedstawieniu na środku obozu, przeniosła wzrok na Jastrzębią Gwiazdę. Chcąc nie chcąc musiała przyznać, że jej brat nie radził sobie najgorzej, choć miała wiele uwag do jego sposobu panowania. Czasami wydawało jej się, że specjalnie wcisnął jej do wytrenowania kolejnego ucznia, byleby nie kręciła się przy nim i nie marudziła.
Długo czekała, nim zastała go samotnie kroczącego obok własnego legowiska.
- A co ty tak tuptasz w miejscu? - rzuciła, zbliżając się ku nie mu. - No nie powiesz chyba, że zaraziłeś się ode mnie. Czyżbyś w końcu znalazł w sobie jakieś pokłady energii? Ciekawe, nawet pod twoją władzą giną niewinne koty - stwierdziła oskarżycielsko, by choć trochę wzbudzić w nim irytację. - Chyba ktoś tu się nie stara...

<Jastrząb?>

Od Jastrzębiej Gwiazdy cd Skalnego Szczytu

 - Tak, tak właśnie powiedziałam. Nie musisz teraz tego wspominać, przecież kochałeś mamusię, a mamusia kochała cię. Byłeś w końcu jej małą kopią – rzuciła z lekkim ukłuciem zazdrości. - A jak zepsujesz swoje życie, to zaraz będziesz i dużą.

Och? Czyżby słyszał u niej nutkę zazdrości? Naprawdę sądziła, że matka go kochała? Przecież to były brednie. Czarna chyba miała spaczone podejście do tego słowa, tak jak on do tego uczucia. 

Pokręcił głową, klepiąc miejsce tuż obok siebie. Czekała ich rodzinna rozmowa, która z jego perspektywy mogłaby być bardzo interesująca. 

Kotka westchnęła i usiadła, nie rozumiejąc do czego to zmierza. Nie musiała.

- Tak naprawdę nasza matka nikogo nie kochała poza Jastrzębim Podmuchem - zdradził jej. 

Tego się chyba nie spodziewała. Widział jak otwierała pysk, chcąc wyrzucić z siebie masę zbędnych słów, lecz zatkał jej go swoim ogonem. Nie miał teraz czasu i chęci na słuchanie jej biadolenia. 

- Taka prawda moja droga. Myślisz, że dlaczego noszę takie imię? Czemu obie miały coś do siebie? Krocząca Gwiazda ją kochała, dlatego tak łatwo ją zabiłaś. Bo się poddała. Zrobiła coś strasznego, zabiła swoją miłość. Własnymi łapami, czyż to nie straszne? 

Skała pokręciła głową, wypluwając sierść z jego ogona i odtrącając go łapą. 

- Chyba nie. Była słaba, Klan Gwiazdy nie dał jej żyć. Nie uwierzę, że do siebie coś czuły. 

- Jastrząb nie, matka tak. I to kochana siostrzyczko ją zgubiło. Nas nigdy nie kochała. A ja... nigdy jej nie kochałem. Powinnaś to już zauważyć, tak przecież dobrze mnie znasz - wytknął jej to. 

Teraz chyba za bardzo namieszał jej w głowie, widział jej zdezorientowanie. 

- Ale przecież... wybrała cię na zastępcę - wytknęła. 

- Skało, Skało... może i jesteśmy rodzeństwem, ale ja... jestem tym inteligentniejszym bratem - miauknął, co spotkało się z oburzeniem czarnej.

- Też jestem mądra!

Westchnął. No tak, widać było... 

- Oczywiście - zgodził się z nią, co ponownie mogło ją wprawić w osłupienie. - Możesz już odejść, teraz śpimy oddzielnie. Nie tęsknij w nocy - Te słowa wystarczyły, aby kotka wstała i rzuciła w jego stronę, że to on będzie za nią tęsknił i nie popłakał się przez straszne sny. 

Och... gdyby tylko wiedziała, że to mu nie grozi...

***

Obudził się rano bez problemów. Sądził, że nocne łowy, które miały ostatnio miejsce, nie pozwolą mu na odpoczynek, jednak... był szczerze zadowolony. Czuł pełnię sił, a widoki krwawej rzeźni, pozostawały nadal w jego umyśle. Delektował się nimi, nadal odczuwał to pobudzenie... Teraz naprawdę żył. 

Układ jaki zawarł z Mroczną Puszczą, bardzo mu odpowiadał. Nigdy nie czuł tylu wyraźnych emocji. Zawsze żyła w nim obojętność i nuda, którą starał sobie zapełnić przez manipulację. Jednak morderstwo... to dopiero rozkosz dla umysłu i podniebienia. 

Podniósł się i skierował łapy na zewnątrz. Obóz tętnił życiem, jego zastępczyni rozdzielała patrole, więc mógł poobserwować krzątających się wojowników. 

Jedna kotka najbardziej rzucała się w oczy. Instynktownie wodził za nią spojrzeniem, aż nie wyczuła, że ktoś jej się przygląda. Widząc go, od razu podeszła.

- O co chodzi? Nie masz nic innego do roboty? 

- Jak zwykle radosna i pełna życia - odpowiedział jej tylko. - Ale jak już tu jesteś, to możesz mi zdać raport. Czy stosy zniknęły?

<Skalny Szczycie?>

Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiego Cienia(Jastrzębiej Gwiazdy)

Z tępym wzrokiem wbitym we własne łapy, wsłuchiwała się w słowa brata. Chociaż kocur odsunął się na parę kroków, wydźwięk jego wypowiedzi pozostał zawieszony w powietrzu, tuż przy jej uchu. Markotnie pociągnęła nosem, starając się wymazać z pamięci wszystko, co pozostało we wspomnieniach po Płonącej Waśni. To rude, kręcone futro i wiecznie zirytowane spojrzenie, nie zamierzały opuścić miejsca w jej łbie, bądź ona sama po prostu nie chciała o zapomnieć o obiekcie westchnień.
Skała nie miała ochoty kiedykolwiek się zakochać. Nie planowała tego, a jednak mając podstawiony od najmłodszych lat wzorzec do naśladowania, nie była w stanie pohamować swoich uczuć. Działały szybciej, niż ona się poruszała, a refleksu nie miała najgorszego.
Podniosła głowę ku górze, starając się przybrać swoją standardową wersję optymistki z ambitnymi planami, bo przecież jej rozwój nie zakończył się wraz z mianowaniem na wojownika. Całe życie będzie się uczyć wielu nowych rzeczy i przeżywać jeszcze więcej załamań, bądź radości. Spotka wiele kotów, może i lepszych od takiej Płomień, z którą niestety – mimo starań czarnej utrzymywała głównie toksyczną relację.
- Przyda ci się trochę ruchu… - Słowa Jastrzębiego Cienia przywróciły ją do rzeczywistości z głębokiego stanu zamyśleń. Momentalnie zadrżały jej wąsy, gdy blask brązowych ślepi zatrzymał się na kocurze, który nawet nie wiedział, jak bardzo sobie podpadł w tym momencie.
- Sugerujesz mi, że przytyłam? – warknęła, zrywając się z miejsca. – A widziałeś ty swój szeroki zadek? Naprawdę Jastrząb, tym sposobem nie wyrwiesz żadnej kotki ani kocura z Klanu Burzy. Widziałeś, jak bardzo niektórzy z nich są chudzi? Polecą na twój tłuszcz, a nie osobowość, która… Dobra. Ona też nie istnieje. To już zostaw sobie ten tłuszcz, będziesz miał czym podrywać – wymamrotała, zadowolona z tego, co z siebie wyprodukowała.
Dostrzegła chwilowe zawahanie się w wyrazie jego pysku. Chciał coś powiedzieć, ale zmienił zdanie z najprostszego powodu. Znał w końcu Skałę jak nikt inny, wychowywali się razem i po dziś dzień spędzali ze sobą dużo czasu, pomimo faktu, że bury miał teraz masę obowiązków jako zastępca. Zapewne dobrze wiedział, że dyskusja z nią nie ma sensu i jest tylko stratą czasu, bo upartej samicy nie da się przemówić do rozumu.
- Patrząc na to, że tylko siedzisz i płaczesz, to tak – urwał, odwracając głowę. – Nazbierało ci się trochę ciałka pod futrem – stwierdził dosyć odważnie, przy okazji w ostatniej chwili ratując się przed atakiem siostry. Tylko się odsunął, ale to wystarczyło, by czarna łapa przecięła powietrze tuż przy jego nosie.
- Tak myślisz? To patrz. – Precyzyjnie pacnęła go w bok, ale tym razem było to w formie zabawy. – Gonisz spaślaku.
I uciekła, odrzucając każdą dołującą ją ostatnio myśl. Wiatr smagał ją po futrze, kiedy w pędzie wymijała przeszkody na swej drodze, w postaci drzew i krzewów. Zaledwie na sekundę odwróciła głowę, by z satysfakcją dostrzec brata biegnącego tuż za jej ogonem. Zaśmiała się, czując się na powrót jak kociak. Te beztroskie chwile z dzieciństwa, kiedy pomimo braku miłości rodzicielskiej, potrafiła cieszyć się ze wszystkiego, nawet wtedy, gdy było źle.

***

Nieufnie wpatrywała się w krew na łapach za każdym razem, gdy coś upolowała. Zamiast futra i piór piszczek, widziała strzępy burej sierści. Potrzebowała chwili, by uświadomić sobie, że to tylko wytwór jej wyobraźni i nie ma co się przejmować. Postąpiła dobrze i z kimkolwiek nie rozmawiała, potwierdzał  to. Krocząca Gwiazda oszukała ich wszystkich, nie robiła nic dla dobra społeczeństwa i tak naprawdę była tylko pasożytem, niszczącym ich od środka.
Przez nią stali się słabi, Klan Gwiazd zesłał im problemy ze zwierzyną, a Jastrzębi Podmuch zwariowała i przepłaciła za to wszystko życiem. Skalny Szczyt zabiła w dużej mierze dla niebieskiej kotki, bo w końcu to ona widziała te znaki, które wskazywały na problemy z ich ówczesną liderką. I to ona zrobiła pierwszy krok w drodze ku wolności. 
Zadrżała, gdy ktoś musnął ją ogonem po grzbiecie. Momentalnie zawiesiła wzrok na przemykającym z boku burym futrze i odetchnęła z ulgą.
Jej brat jako przywódca, kto by się tego spodziewał? Nie miała nic do tego, bo i tak nikt z aktualnych wojowników Klanu Wilka, nie byłby w stanie zająć się nimi lepiej. Jastrzębi Cień, a raczej już Gwiazda, był chociaż rozsądny, co z trudem przechodziło jej przez myśl, bo i tak miała brata za skończonego idiotę. Po prostu miał zbyt wiele szczęścia w życiu.
- W tym momencie, gdybym był wrogiem, mógłbym cię zabić. Siedzenie z dala od obozowiska i ryczenie to coś, co nie przystoi prawdziwemu wojownikowi, nie sądzisz? – mruknął, przysiadając się obok.
- Widzisz, mógłby mnie ktoś zabić, ale jeszcze nie zabił i nie zabije nigdy. Potrafię uważać, nie miej mnie za idiotkę pokroju naszej matki – palnęła bez namysłu, gdyż jej myśli momentami aż za bardzo krążyły wokół zmarłej.
Dobrze zrobiłaś, przestań się zamartwiać – Podpowiadał jej umysł, ale słuchanie go nie było takie łatwe. Przeklinała siebie, bo za każdym razem, gdy pozwalała sobie na takie ujawnianie emocji, czuła się słaba.
- Matka nie żyje – wymamrotał to z obojętnością, ale była prawie że pewna, iż usłyszała w jego głosie pogardę. Wiedział, co ją martwi i specjalnie zawiesił się na tym temacie. Za bardzo wykorzystywał jej chwilowy stan, a ona nie mogła dawać się zwodzić, jak zwykły mysi móżdżek.
- Wiem. Bo ja ją zabiłam, czyszcząc ci legowisko lidera. Bądź wdzięczny, braciszku, bo w końcu – urwała, odchrząkując – zasłużyłeś na to – dodała przesłodzonym tonem głosu.
- Sama to powiedziałaś przed całym klanem, więc nie rozumiem, o co ci teraz chodzi. Śmiejesz się z samej siebie? Uznałaś, że jestem dobrym zastępcą i będę dobrym liderem, a oni to poparli – kontynuował, przypominając jej coraz bardziej tamtą chwilę.
- Tak, tak właśnie powiedziałam. Nie musisz teraz tego wspominać, przecież kochałeś mamusię, a mamusia kochała cię. Byłeś w końcu jej małą kopią – rzuciła z lekkim ukłuciem zazdrości. - A jak zepsujesz swoje życie, to zaraz będziesz i dużą.
Niby nie chciała jej pamiętać jako swojej rodzicielki, ale czuła się, jakby piętno bycia gorszym dzieckiem zostało przypisane do niej na stałe. Nienawidziła być gorsza od brata, a teraz pozostało jej się z tym zmagać.

<Jastrząb?>

Od Jastrzębiego Cienia cd Skalnego Szczytu

- Oh, Jastrząb – mruknęła bez entuzjazmu, nawet nie podnosząc na niego wzroku. 

Patrzyła na jego brudne od błota kończyny i ze znudzeniem przysiadła przy nim i oparła się o jego bok, kryjąc pysk w długiej sierści.

Był... zaskoczony. Nie spodziewał się, że siostra; ta pewna siebie istota, pójdzie szukać pocieszenia w jego futrze. Domyślał się, że to miało związek z odejściem pewnej osobniczki. I jak miał nie osądzać jej o zakochanie w Płonącej Waśni, skoro ta zachowywała się tak, jakby ktoś złamał jej serce? On się cieszył z takiego obrotu spraw. Od razu powietrze stało się lżejsze, a świat nie podkładał mu pod łapy kłód. Wręcz przeciwnie! Władza należała teraz tylko i wyłącznie do niego! 

Och, ale biedna Skała, nie mogła tego znieść! Pierwszy raz widział ją w takim stanie. Smutek wylewał się z jej ciała falą, a on żywił się nim niczym pasożyt. Jego serce wręcz drżało z ekscytacji. Taki stan nie trzymał go nawet po kocimiętce, którą zażywał na czerwony kaszel. O tak... ból i łzy, to było coś co przyprawiało go o nieziemskie doznania. Ukrywał jednak swój wyśmienity humor, chociaż wiedział, że siostra doskonale zdawała sobie sprawę z jego uciechy. To była właśnie jego kula u nogi, ktoś kto doskonale go znał, mimo jego starań, ukrycia swojego mroku. 

- Jak tam zastępco, dużo masz pracy? – zapytała od niechcenia, mocniej się do niego tuląc. 

Objął ją ogonem, zgrywając pozory dobrego brata. Byli wszakże w obozie, gdzie wszyscy skupiali na nim uwagę częściej niż zazwyczaj. A rola troskliwego brata, idealnie mu wychodziła przy gapiach.

- Całkiem sporo. Matka zrzuciła wszystko na moją głowę. Pewnie się załamała po śmierci wujka - udał żal, chociaż miał ochotę prychnąć i ponarzekać na jej głupotę. - Ale nie bój nic. Twój ukochany brat ma wszystko pod kontrolą. Klan Wilka jest bezpieczny, czerwony kaszel minął... - przerwał patrząc na nią z udawaną troską. - A co u ciebie? Widzę, że niezbyt ci się wiedzie. Nadal rozpaczasz po tym lisim łajnie? 

- Ona nie jest lisim... - zaczęła protestować na tyle ile mogła. 

- Ci! - przerwał jej, mocniej ją do siebie przyciągając i zaczynając szeptać jej do ucha. - Wiesz dobrze, że jest. Zostawiła cię. Zawsze przeganiała i traktowała jak wronią strawę. Mimo tego, że się starałaś ją zmienić, zaprzyjaźnić... ona miała cię gdzieś. Byłaś jej zabawką, którą porzuciła. Nie ma co po kimś takim rozpaczać. Powinnaś... przekuć swój żal w siłę... I gdy ją zobaczysz... jak błąka się po terenach... mogłabyś ją... - przerwał, aby nie zagalopować się za daleko. Słowo zabić tańczyło mu na końcu języka, ale wiedział, że Skale by to się nie spodobało. Możliwe, że od razu by od niego odskoczyła jak oparzona, a tego nie chciał. Teraz kiedy była tak odsłonięta, miał szansę... - Mogłabyś pokazać jej, jaki błąd zrobiła. 

- Jak niby? A jeśli jej nigdy nie spotkam? 

- Los bywa... nieprzewidywalny... - od razu jego myśli uciekły w stronę pewniej czarnej osobniczki. - Kto wie? Może nas zdradziła i dołączyła do innego klanu?

- Ona nie mogłaby...

- Właśnie, że mogłaby. Zrobiła to. Właśnie teraz. Odeszła. Zdradziła. Była egoistką zapatrzoną w czubek swojego nosa. Przestań się więc mazać i skup na tym co jeszcze posiadasz. Skalny Szczycie... chodźmy na polowanie... - Od razu wstał, zabierając od niej swoje futro. - Przyda ci się trochę ruchu. 

<Skało?>

Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiego Cienia

- Już rozumiesz? Wujek będzie mi wdzięczny; mi, a nie tobie. Ty nie masz żadnych informacji o klanach, nie wiesz co w nich się naprawdę dzieje. Żałosne... - Skrzywił pysk w geście odrazy do jej osoby.
Od połowy tej rozmowy była bliska skoczeniu mu do gardła. Dawno nie miała w sobie aż takich pokładów irytacji wobec brata, które wręcz pchały ją do agresywnych czynów. Wydała z siebie cichy warkot, wysuwając pazury i wbijając je w ziemię, a jej chłód przesiąkł każdą z jej kończyn.
- Oh, myślisz, że w to uwierzę? – prychnęła, napinając wszystkie mięśnie. – Dobrze wiem, do czego prowadzą te twoje całe dyskusje. Ja szykuję się do roli karmicielki? Wypraszam sobie! Szybciej to ja będę ciotką dla twoich bachorów, bo świetnie idzie ci wyrywanie wojowniczek z innych klanów, a o wpadkę w twoim przypadku nietrudno. – Czuła w gardle zbiór wszystkich słów, którymi miała zamiar go zaraz pocisnąć. Jej klatka piersiowa ze złości poruszała się w niebywale szybkim tempie.
Nie dała mu dojść do słowa. Widząc, że uchyla pysk, by powiedzieć coś na swoją obronę, wtrąciła się pierwsza.
- Wujek miałby być ci wdzięczny? Błagam, chcesz mu opowiadać o swoich podbojach miłosnych? Super, wysłucha cię, ale takie informacje mu nic nie dadzą! Ma cię poklepać po główce za to, że przelizałbyś się z jakimś burzakiem? Jeszcze byś naniósł jakichś choróbsk od nich do klanu… - mamrotała dalej, nie dbając o sens swych wypowiedzi. Momentalnie przypomniała sobie o czymś. – Ah, zapomniałam zabić cię za gadanie głupstw wujkowi. Kocham się w Płonącej Waśni? Serio, Jastrząb? Na nic lepszego nie było cię stać? To jest dopiero żałosne, że tak ci się musi nudzić w życiu, by siać jakieś głupie plotki na lewo i prawo – skończyła swój wywód, mimo wszystko zadowolona z tego, co z siebie wyprodukowała.
Bury zrobił to co zwykle. Spojrzał na nią z kamiennym wyrazem pyska, choć gdzieś w tle kryła się jakaś pogarda i rozbawienie.
- Skończyłaś? – spytał, a potem odwrócił się i zaczął kierować się w stronę legowiska.
Czarna nie dała mu ot, tak odejść. Rzuciła się biegiem, wyprzedziła go i zatrzymała przed nim, uniemożliwiając mu dalszą drogę. Nie da mu odejść bez słowa. Nie tym razem.
- Nie masz nic na swoją obronę? – rzuciła pewna swego zwycięstwa.
- Sama się poniżyłaś, nie będę staczał cię na samo dno – odparł spokojnie, jakby robił jej tym łaskę.
- Nie poniżyłam się! Jest ci głupio, bo mam rację i te twoje „zbieranie informacji” o burzakach to tylko przykrywka do podrywania ich – mówiąc to, ściszyła głos i nachyliła się ku niemu. – Spokojnie, będę łaskawką ciotką dla twoich dzieci, bo wstyd mieć takiego ojca.
I po tych słowach odeszła, jeszcze bardziej dumna. Jastrzębi Cień oczywiście jej nie gonił, bo nawet nie miał sił na walkę z jej głupotą. Skała i tak kłóciłaby się bezsensownie, byleby nie skończyć jako przegrana strona. 

*** 

Skalny Szczyt naprawdę czuła pustkę po odejściu Płonącej Waśni.
Była podczas jej ucieczki na polowaniu, a kiedy wróciła do klanu, dowiedziała się o wszystkim. Zdecydowanie przeżyła szok i miała ochotę wygarnąć każdemu, jakim jest głupkiem, że nie zatrzymał jej i nie przekonał do pozostania. Jak Wróblowa Gwiazda mógł pozwolić na stratę tak wspaniałej wojowniczki?
Zresztą, nie powinna myśleć źle o wujku, odkąd umarł.
To w sumie był dla niej kolejny cios. Od niedawna wydawało się jej, iż ich relację się poprawiły, a kiedy zaczął się czuć gorzej, to naprawdę się zmartwiła. Liczyła, że wyzdrowieje, a tu pewnego dnia Borsuczy Krok ogłosiła jego śmierć.
Nie cierpiała faktu, że teraz liderką jest jej matka. Gdy była młodsza, uważała ją za wzór do naśladowania, ale z biegiem czasu doszła do wniosku, że rodzicielka jest straszna i ma swą córkę  gdzieś, więc i Skała nie dbała o ich relację. Była jej obojętna, a teraz nie czuła się tu swobodnie, gdy wszystko było pod taką władzą.
Już fakt, że Jastrzębi Cień został zastępcą, jej nawet tak nie dobijał. Stokroć wolała brata na przywódcę niż matkę. To, że go wybrała, nie było niczym dziwnym, czarna od zawsze widziała, że to właśnie bury jest tym lepszym dzieckiem w oczach Borsuk. Był pod wieloma względami jej mniejszą kopią.
Nawet nie czuła zazdrości.  W tym momencie wszystko co złe zwalała na Kroczącą Gwiazdę.  Optymizm Skalnego Szczytu umierał za każdym razem, gdy ta masywna kupka futra pojawiała się w zasięgu wzroku. Była niemalże pewna, że i przez nią Płomień odeszła.
Zacisnęła zęby, nie wiedząc już, co ze sobą począć. Wszystko wydawało się nieśmiesznym żartem i była tym tak dobita, iż unikała od tamtego dnia Jastrzębia i ani razu nie zamieniła z nim słowa. W sumie to z nikim nie gadała.  

Nie zamierzała mu gratulować. Raczej współczuła, bo bycie zastępcą Borsuk musiało być najgorszą karą, jaką można było dostać.
Jastrzębi Podmuch chociaż o tym wiedziała, czym na pewno zyskała w oczach czarnej. Zresztą, Skała nigdy do niej nic nie miała i w tym momencie naprawdę cieszyła się, że w klanie są jeszcze jakieś porządne koty.
Z cichym westchnięciem wstała ze swojego miejsca, kończąc użalanie się nad wszystkim. Była tak wpatrzona we własne łapy, że nie zwracała uwagi na otoczenie, dopóki nie wpadła w bure futro.
- Oh, Jastrząb – mruknęła bez entuzjazmu, nawet nie podnosząc na niego wzroku. Patrzyła na jego brudne od błota kończyny i ze znudzeniem przysiadła przy nim i oparła się o jego bok, kryjąc pysk w długiej sierści.
Czuła się wygaszona ze wszelkiej energii. Czy zrobiła coś złego i Klan Gwiazd karał ją samymi nieszczęściami? 

Odejście Płomień, śmierć Wróbla i władza Borsuk.
To wszystko brzmiało tragicznie i zabierało z niej chęci do życia. Nawet nie miała ochoty żartować z brata, choć on na pewno świetnie bawił się jej stanem i miał na końcu język powody do kpienia z jej samopoczucia.
- Jak tam zastępco, dużo masz pracy? – zapytała od niechcenia, mocniej się do niego tuląc. Musiała jakoś podtrzymać tę rozmowę, nim oszaleje ze smutku.

<Jastrząb?>

Od Jastrzębiego Cienia cd Skalnego Szczytu

Nie mógł znieść siostry, która wiecznie truła mu tyłek. Miał dość jej miauczeń. Wiedząc, że zostało mu tak niewiele życia, nie miał zamiaru i chęci umrzeć w ten sposób! Nie przy niej, nie przy jej trajkotaniu pyska! Przecież to haniebna śmierć. No i sam fakt, że się bał odchodzić na tamten świat, nie pomagał. Nie chciał jeszcze umierać. Był na to za młody! Ale jak na złość Skalny Szczyt musiała go zarazić! Tkwił więc zamknięty w sobie, dość długo z nadzieją, że kotkę to znudzi. Ta jednak wyglądała na pełną energii, co wskazywało na to, że jej stan się poprawia albo była tak bardzo głupia, że chciała umrzeć z otwartym pyskiem. A co jeśli już nie żyła, a jej ciało nieprzyzwyczajone do zamilknięcia na wieki, jeszcze się nie otrząsnęło i nawijało dalej? Ah... ta wizja była okropna... 

Ale było, minęło. Okazało się, że martwił się na próżno. Miał bardzo silne ciało, które przetrwało księżyce plucia krwią i teraz mógł wyjść z tego piekła. Musiał pobyć w ciszy. Po prostu musiał, bo czuł, że jeszcze chwila i oszaleję. 

- Jak się czujesz z tym że już nie będziemy spędzać ze sobą całych dni? – zagadnęła go siostra. – Pewnie jest ci smutno, ale nie martw się! Jak mnie ładnie poprosisz, to możemy razem chodzić na polowania. – Uśmiechnęła się głupawo w jego stronę.

- Za nic na Klan Gwiazdy! - oburzył się. Naprawdę swoim trajkotaniem zniszczyła mu umysł. Czuł się przeżarty, zmielony i wypluty. Teraz musiał poskładać się na nowo, co będzie go pewnie kosztowało kilka księżyców. 

- Muszę od ciebie odpocząć, idź dręczyć kogoś innego - fuknął, pierwszy raz w życiu, chyba nie panując nad emocjami. Co też ta choroba z nim zrobiła?! Widząc jak na pysku siostry wkrada się wielki uśmiech, syknął tylko i odszedł w las. Wygrała. Musiał jej to przyznać. 

Wygrała. 

***

Zgromadzenie było... cóż... gorące. Lecz pomimo tego katastrofalnego finału, dowiedział się wiele rzeczy od dawnego mentora Kamiennej Agonii. Naprawdę kusiło go wybranie się nad granicę z Klanem Burzy, aby móc zadręczać Pyskatkę. Jednak już dawno odzyskał swój zdrowy rozsądek, a umysł uleczył się po chorobie, więc rozumiał, że kotka była zapewnie chroniona w żłobku niczym kocię i nie było szans na to. Musiał więc czekać z nadzieją, aż jej kara dobiegnie końca, a oni znów spotkają się na zgromadzeniu... 

- Co cię tak ciągnie do tych burzaków? - rozległ się za nim głos siostry. - Przynajmniej twój podryw się udał? 

Odwrócił się, mrużąc oczy. O co jej chodziło? Naprawdę sądziła, że na zgromadzeniu to robił? Wyrywał burzaków? Jej umysł był prostolinijny. Że też musieli być spokrewnieni... 

- Nie podrywałem tego kocura - uświadomił jej to. - Zbierałem informację, a nie jak ty, niańczyłem jakiegoś ucznia z naszego klanu. To robi prawdziwy wojownik, ale co ty o tym wiesz... szykujesz się pewnie do roli karmicielki. A mogłabyś się chociaż na coś przydać. Skoro uważasz się za taką wielką wojowniczkę, godną Płonącej Waśni, to czemu kisisz tyłek na ziemi, kiedy nasi wrogowie są osłabieni?

Widział jak na jej pysk wkrada się to znane mu skupienie. Próbowała pewnie zrozumieć co miał na myśli i o jakichś wrogów mu chodzi. Nie miał zamiaru jednak jej niczego ułatwiać. Nie za te bezczelne plotki, które rozpowiada na jego temat. No... przynajmniej kieruję je tylko w jego stronę. Jeszcze brakuje tego, aby cały klan zaczął skupiać na nim uwagę i uważać, że coś kombinuję z Klanem Burzy. 

- Już rozumiesz? Wujek będzie mi wdzięczny; mi a nie tobie. Ty nie masz żadnych informacji o klanach, nie wiesz co w nich się naprawdę dzieję. Żałosne... - Skrzywił pysk w geście odrazy do jej osoby. 

<Skało?> 

Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiego Cienia

Nie czuła się ostatnio najlepiej. Co rusz drapało ją w gardle, a przełyk wydawał się suchy. Momentami miała problem ze złapaniem oddechu i potrzebowała porządnie się wykaszleć, by móc w ogóle normalnie funkcjonować. Czasami kręciło jej się w głowie, a łapy uginały się pod ciężarem ciała.
Nie mogła jednak zrezygnować z treningu, bo w końcu była prawdziwą wojowniczką, a takim nie przystaje przejmować się drobnymi problemami ze zdrowiem. To z pewnością nic poważnego, a klan potrzebował jej sprawnej. Była niemalże pewna, że przejdzie jej po paru dniach.
Z powagi sytuacji zdała sobie dopiero sprawę, kiedy brat zaczął kaszleć i plunął na jej ogon. Widząc krew, zastygła w bezruchu. Rozszerzyła ślepia ze zdumienia, a gdy chciała posłać Jastrzębiowi oskarżycielskie spojrzenie, ten biegł już w stronę legowiska medyków. Westchnęła i z trudem dźwignęła się na własne łapy, podążając jego śladem. Niech ją już ktoś zbada i powie, że nic się nie dzieje. Zdąży jeszcze przejść się na patrol.
Weszła do środka, gdzie bury opowiadał Potrójnemu Krokowi o tym, co mu dolega. Choć wydawał się spokojny, Skała mogłaby przysiąść, że widzi u niego pewne zmartwienie. W środku mógł się naprawdę trząść, co ją nawet satysfakcjonowało, bo ona nie bała się tego, co ma być. Przecież nie może być tak źle, jakieś lekkie choróbsko, dadzą im kwiatka do zjedzenia i cudem będą zdrowi. To zawsze tak działa i jest proste, więc nie ma powodu do paniki.
- Nie wierzę, kolejni – wycharczał trójłapy, spoglądając na ich zapas ziół. – Przeklęty czerwony kaszel.
- CZERWONY KASZEL? – Czarna, słysząc to, niemalże wycofała się z legowiska. – A ty musiałeś na mnie napluć, jesteś wspaniałym bratem, naprawdę! – warknęła w stronę brata, starając się nie dać emocją.
Była za młoda na śmierć. Jeszcze miała tyle komplementów do powiedzenia Płomień, nie może teraz tak po prostu odejść z tego świata! W głowie rzuciła stos obelg w kierunku Jastrzębiego Cienia.

*****

Ostatecznie skończyli na kwarantannie. Epidemia objęła wielu członków klanu, a przez pewien okres czasu jedynym dźwiękiem były odgłosy kaszlu. Skalny Szczyt mimo złości trzymała się blisko brata. Nie mogła już beztrosko biegać po lesie, tylko była zmuszona do kulenia się w żłobku, który tymczasowo pełnił miejsce dla chorych. Z jednej strony czułą się paskudnie, choroba zabrała z niej chęci do życia, a mimo to z nudów potrafiła przez cały dzień gadać. Marudziła, jęczała, warczała – wykazywała swoje niezadowolenie na każdy możliwy sposób. Szczególnie oberwało się Jastrzębiowi, bo ta nie dawała mu spokoju. Momentami nawet szeptała mu do ucha zaczepne odzywki, na temat jego kochanki z Klanu Burzy. Obiecała sobie szukać jej wzrokiem na każdym zgromadzeniu i czekać na jakieś podboje ze strony burasa. To byłoby jej zdaniem całkiem zabawne.
Niestety Jastrzębi Cień nie dawał się jej głupocie, tylko ignorował każde jej słowo. Mogła go nawet pacać, atakować, a on i tak nie reagował.
- Jak dalej będziesz takim nudziarzem, to nigdy nikogo nie wyrwiesz – mruknęła, czekając na moment, w którym w końcu pęknie. W odpowiedzi dostała ciche prychnięcie. Syknęła. – Nawet tej od Burzaków – powiedziała to ciszej. Po chwili dostała łapą po głowie.
- Przestań – warknął, wstając i odchodząc na drugi koniec ich więzienia. Zaśmiała się cicho, zadowolona z chwilowego sukcesu. Naprawdę nie wyobrażała sobie, że kiedykolwiek znowu trafi do tego przeklętego żłobka. Co prawda, winą była tylko choroba, ale nie raz słyszała o tym, jak z powodu kar cofano wojownikom rangi. Zadrżała na myśl o takim okrucieństwie. Przez to, że bała się swej matki u władzy, starała się być grzeczna i nie rozrabiała.
- Jastrząąąąąąb, nie opuszczaaaj mnieeee! – wydarła się, drepcząc w jego kierunku.
Owszem, bała się momentami śmierci. Czerwony kaszel był w końcu poważnych choróbskiem, ale wierzyła w swoją siłę i to, że nie da się tak łatwo pokonać.

*****

Codziennie dostawali jakieś zioła do przeżuwania, a ona z biegiem czasu zaczęła czuć się lepiej. Widziała, że stan jej brata również się poprawił. Nie zwracała uwagi na innych, dla niej w tym momencie liczyło się tylko własne zdrowie.
No i Jastrzębia, bo kogo miałaby denerwować, gdyby umarł?
- Jak się czujesz z tym że już nie będziemy spędzać ze sobą całych dni? – zagadnęła. – Pewnie jest ci smutno, ale nie martw się! Jak mnie ładnie poprosisz, to możemy razem chodzić na polowania. – Uśmiechnęła się głupawo w jego stronę. Jej życie powoli wracało do normalności.

<Jastrząb?>

Wyleczeni: Skalny Szczyt, Jastrzębi Cień

Od Jastrzębiego Cienia cd Skalnego Szczytu

 - Przecież mam ciemniejszą sierść ode mnie – westchnął, dalej nie pojmując swej siostry.

Czarna naprawdę przekraczała granicę rozsądku, przez co trudno było mu zrozumieć co kieruje jej działaniami. To tyczyło się też jej machania pyskiem. Mogłaby dać sobie spokój, próbą zabłyśnięcia przed nim, bo wychodziło jej to z naprawdę marnym skutkiem. 

- Tak, ale ja mam dużo światła w sobie, jestem zawsze wesoła i radosna! A ty masz wyraz pysku, jakby ktoś za kociaka zabrał ci ulubioną zabawkę, a twoje cierpienie miałoby się ciągnąć przez całe życie – mruknęła. – Ta biel może i nie rozświetli twojego wnętrza, ale chociaż będziesz milej wyglądał na zewnątrz!

Ledwo to powiedziała, a już nabrała w łapę tyle śniegu, ile tylko dała radę, po czym cisnęła w jego stronę. 

Uchylił się w bok. Zabawa na poziomie kociaka. Byli już dorośli, a ta... nadal zachowywała się jakby utknęła na poziomie kijanki. A z tym całym światłem to dowaliła. Kto by się spodziewał, że Skalny Szczyt ma poczucie humoru. 

- Nie - odpowiedział jej krótko zwięźle i na temat. 

Siostrę wmurowało.

- Co nie? O tak! - dodała zaraz, nabierając na łapę ponownie śnieg.

- Nie - ostrzegł ją z lekkim warkotem. 

Naprawdę nie miał czasu i chęci, aby zniżać się do jej poziomu. Tak jak lubił ją dręczyć i napawać się tą chwilą, kiedy na jej pysku wypływała złość, tak nie lubił oglądać jej radosnego uśmiechu, który zwiastował dla niego klęskę w postaci białego futra. 

Nienawidził w niej tego.

Nienawidził całej otoczki, która nad nią wisiała. Jej śmiechu, radosnych iskierek w oczach.

Nienawidził jak grała mu na nerwach tak samo, jak on na jej. 

Nienawidził, że umiała go przejrzeć, stawiać warunki i mieć na niego haka. 

Nienawidził jej błysku w oczach, śniegu na sobie, gdy jej kulka dosięgła celu.

O tak. 

Można by powiedzieć, że nienawiść w jego słowniku miała jednak inny wydźwięk. 

Kiedy sam poirytowany do granic możliwości, nabierał na łapę śnieg, aby ta też się wybieliła.

Kiedy grymas niezadowolenia pojawił się na jego pysku, gdy ta uniknęła jego ciosu, a on zaczął knuć małą zemstę. 

Skalny Szczyt miała szczęście, że w jego oczach nienawiść odbijała się echem bardziej pozytywnym niż negatywnym. 

- Jak ja cię nienawidzę - fuknął do niej, kiedy ta rzuciła mu się na grzbiet, pozbawiając równowagi. 

Upadł na biały puch, ciesząc się z grubego futra, które chroniło go przed mrozem. 

- Przestań. Wiem, że mnie uwielbiasz - miauknęła roześmiana. 

I musiał jej przyznać rację. 

***

Jego uczeń oficjalnie został już wojownikiem i teraz miał masę wolnego czasu. Szwendał się i zajmował polowaniami, patrolami, nie mając na głowie rozgadanego ucznia, który wywija mu żartami na prawo i lewo. 

Dzisiejszy dzień jednak był nieco inny, bo doskwierał mu ból gardła. Nie przejął się tym oczywiście, bo nie było to zbytnio kłopotliwe. Dopiero, gdy zaczął kasłać, a po obozie rozniosła się plotka o epidemii czerwonego kaszlu, zimny dreszcz przebiegł mu po grzbiecie. 

Skalny Szczyt też kasłała. 

I jak na złość szła na patrol! 

- Zostajesz - Zagrodził jej drogę, wbijając w nią stanowczy wzrok. 

- Nie. Idę - powiedziała, próbując go obejść. 

Nie pozwolił jej na to. 

- Kaszlesz! Słyszałem w nocy.

- To źle słyszałeś. 

- Skało... 

- Jastrząb...

- Idziesz do medyka. Już. - Złapał ją za ogon i zaczął ciągnąć w przeciwnym kierunku do wyjścia z obozu. Jeżeli byli chorzy, nie powinni bagatelizować swoich objawów... Jeszcze umrą... 

A tego chciałby uniknąć. 

Nagle zatrzymał się, a z jego gardła wydobył się okropny charkot. Puścił jej ogon i ze zgrozą ujrzał na nim krew. Jego krew. 

No świetnie. 

Jeżeli Skała miała lekkie przeziębienie, to teraz mogła już mieć pewność, że niedługo rozwinie się jej czerwony kaszel, po tym jak jej kochany brat, napluł jej na ogon krwią.

To brzmiało tak ironicznie i strasznie, że zaczął naprawdę martwić się o życie.

Swoje życie. 

W te pędy pognał do legowiska medyka; do Potrójnego Kroku, zostawiając siostrę sam na sam z jej nowym problemem.

<Skało?>

Od Skalnego Szczytu CD. Jastrzębiego Cienia

- Nie twój interes. Chciałbym jednak, abyś nie miauczała wszystkim na prawo i lewo jak plotkarska mewa, że znam jakąś burzaczkę, jasne? - cicho syknął w jej stronę, a jego słowa jedynie ją podjudziły. Oczywiście, że wykorzysta to w taki sposób, jaki sama będzie chciała. Obraza zabolała jej duszę, ale wyjątkowo nie skomentowała tego, choć jej łapy same rwały się do bójki.
- Ślepa nie jestem i wiem, co widziałam! A to, jak te informacje wykorzystam, to już moja sprawa - dodała pewniej, uradowana z tego, że miała okazję akurat być świadkiem takiej sytuacji. Nie planowała nawet nikomu o tym mówić, bo mało kogo zapewne obchodzą podboje miłosne Jastrzębia. Ją zresztą niby też nie interesowały, choć z drugiej strony, był to po prostu świetny powód do szydzenia, a z takiej okazji się nigdy nie rezygnuje. Zamierzała mu to wypominać na niemalże każdym kroku, a z pewnością wtedy, gdy będzie ją za bardzo denerwował.
- A, no tak, zapomniałem, że dopowiadasz sobie we wszystkim – rzucił nagle, na co od razu się nastroszyła. Od razu poczuła na futrze delikatny powiew, pchający ją niemalże do przodu.
- O co ci znowu chodzi?! Poza tym burzaczka? Serio? To najsłabszy klan! Skoro już musisz podrywać kotki z innych klanów, to mógłbyś się jednak choć trochę cenić! – prychnęła. Bury był niesamowity, wystarczyło, by powiedział jedno słowo, a ona była już podenerwowana do granic możliwości. Wprost niebywałe.
Jastrząb nawet nie raczył skomentować jej słów, tylko odszedł spokojnie. A to zadziałało na nią jeszcze gorzej. Po prostu stała w miejscu przez parę chwil i warczała cicho na brata.

***

Radośnie dreptała ścieżką, pokrytą cienką warstwą śniegu. Co jakiś czas zatrzymywała się i z uśmiechem na pysku spoglądała na pozostawione przez nią ślady łap. Jako wojowniczka powinna zadbać o to, by mknąć niezauważalna, a jednak dzisiaj odstąpiła od tej reguły. Zresztą, kręciła się blisko obozowiska, więc nawet nie miała się przed kim kryć. Odpoczywała, wdychając świeże powietrze za każdym razem, gdy tylko wiatr musnął futro na jej grzbiecie. Bawiło ją to dziwne uczucie, więc nie zaprzestawała swym dziecinnym zachowaniom. I tak nie miała zbyt wiele do roboty. Trening Świetlistej Łapy szedł dobrze, więc jej uczennica miała wkrótce zostać mianowana na wojownika.
Skała była dumna, choć ceremonii jeszcze nie było. Sam fakt, iż ma już za sobą pierwszą podopieczną, napawał ją niebywale wielką dawką optymizmu. Mruczała, śmiała się i szczerzyła jak głupia. Chciała na każdy możliwy sposób okazać swoje zadowolenie z życia.
Z jednej strony nie planowała tracić czasu na bzdety, a z drugiej – poświęcenie całego życia jednej sprawie zaczęło wydawać jej się nudne. Oczywiście marzenia o byciu najlepszą wojowniczką wciąż tkwiły wysoko na liście jej pragnień, a jednak chciała też takiego bytu, by w razie niespodziewanej śmierci nie żałować, iż podczas egzystencji na ziemi nie miała czasu na przyjemności.
Mamrotała pod nosem wiele słów, grzebiąc łapą w białym puchu.
Wtem poczuła oddech na ogonie. Zamarła w bezruchu, po czym ze świstem wypuściła powietrze z płuc i skoczył do przodu, jednocześnie się obracając. Czyjaś łapa zahaczyła o koniuszek jej kity, a ona w ostatniej chwili złapała równowagę, dzięki czemu nie wywaliła się na ziemię.

- Słychać cię było niemalże przy granicy z Klanem Burzy, z takim roztrzepaniem byłabyś łatwym celem dla każdego przeciwnika – stwierdził niemalże natychmiastowo, spoglądając na nią ze skrytą pogardą w oczach.
Znaczy, czarna nie wiedziała, co tak naprawdę siedzi mu w głowie, ale mogła się domyśleć.
- Jestem blisko obozu, co mogłoby mi się tu stać, kochany braciszku? – zanuciła. – Oh, to takie milutkie, że się o mnie martwisz! – skwitowała. Nie czekając na jego reakcję, zgarnęła łapą odrobinę śniegu i rzuciła w jego pysk. Natychmiastowo się otrzepał.
- Co ty robisz? – mruknął, spoglądając nią z niezrozumieniem.
- Masz wyjątkowo ciemne futro, czy przez to jesteś taki ponury? – zagadnęła. - Właśnie dodaję ci blasku.
- Przecież mam ciemniejszą sierść ode mnie – westchnął, dalej nie pojmując swej siostry.
- Tak, ale ja mam dużo światła w sobie, jestem zawsze wesoła i radosna! A ty masz wyraz pysku, jakby ktoś za kociaka zabrał ci ulubioną zabawkę, a twoje cierpienie miałoby się ciągnąć przez całe życie – mruknęła. – Ta biel może i nie rozświetli twojego wnętrza, ale chociaż będziesz milej wyglądał na zewnątrz!
Ledwo to powiedziała, a już nabrała w łapę tyle śniegu, ile tylko dała radę, po czym cisnęła w jego stronę. Oczywiście była tylko kotem, ruch jej kończyn był mocno ograniczony, więc jej poczynania wyglądały trochę żałośnie. Nie przejmowała się tym jednak, gdyż denerwowanie własnego brata przynosiło jej wiele pozytywnych emocji.

<Jastrzębi Cieniu?>

Od Jastrzębiego Cienia cd Skalnego Szczytu

 - Chyba sobie żartujesz! – powtórzyła ostrzej. – Oczywiście, że niczego się nie bałam, ty mysi bobku, od początku wiedziałam, że coś było nie tak! – warknęła kochana siostrzyczka.

Widział jak po jej pysku przebiega masa emocji, które były niczym najsmaczniejsza piszczka. Napuszyła się i nim zareagował uderzyła go łapą w bok.
Zachwiał się, bo uderzenie nie należało do najsłabszych. Nie wywrócił się jednak, stając pewniej na gruncie. Co jak co, ale on też trochę sił posiadał.
- Czemu tak się złościsz? Nie wiesz, że szkodzi to piękności? - próbował ją udobruchać, lecz ta warknęła coś pod nosem, coś bardzo obraźliwego i syknęła zła.
- Chcesz jeszcze raz?!
Ojej. Przybrał najsmutszy wyraz pyska na jaki było go stać, że aż oboje uczniowie, którzy przypatrywali się temu, zwrócili się w stronę Skalnego Szczytu.
- To był tylko żart! - tłumaczył raz jeszcze Suśla Łapa. - To nic złego! Ja często robię żarty moim siostrą i... wszystkim tak naprawdę - wyznał. - Ale to nie jest złe! Naprawdę! To... to była moja wina... - Zwiesił łeb.
- Jak to twoja? - Świetlista Łapa spojrzała na niego zaskoczona.
- No... robiłem mentorowi żarty i... i postanowił też zrobić swojej siostrze. Bardzo się ucieszyłem, bo rzadko widuję na jego pysku uśmiech. Jak musisz być na kogoś zła, to na mnie - powiedział, czekając na werdykt Skalnego Szczytu.
Kotka stała zaskoczona, wpatrując się w ucznia. Niespodziewała się chyba takiego obrotu sprawy. Dla niego to było nawet na łapę. Wychodziła ponownie na tą złą.
- Jego też uderzysz? - fuknął w jej stronę, podchodząc do kocurka i owijając go ogonem. - Naprawdę się na tobie zawiodłem. - Pokręcił głową, wzdychając.
- Jak będzie trzeba, to uderze ciebie jeszcze raz, bo to ty pewnie dajesz mu zły przykład! - miauknęła zmieszana, próbując wyjść z twarzą.
- Ale... ale to nie on! - próbował dalej wyjaśnić wojwoniczce Suśla Łapa.
Widział jak jej mysi móżdżek nagrzewał się od natłoku myśli. Widząc, że się w nią wpatruję, posłała mu zły i obrażony wyraz pyska. Cudownie. Skała obrażalska aktywowana.
- Nieważne. Nie róbcie tak więcej - miauknęła, po czym udała się w tylko znaną jej stronę. Zgadywał, że poszła szukać Płonącą Waśń, aby powzdychać do jej wielkiego ego.
- Przepraszam. - Uczeń spojrzał strapiony na jego oblicze.
- W porządku. To ona nie rozumie - próbował go pocieszyć.
- Ale przeze mnie ma pan teraz problemy... Nie chciałem. Naprawdę. Czy to źle, że robię żarty? To... to sprawi, że nikt nie będzie mnie lubił? - Wlepił w niego wzrok. Chciał odpowiedzieć mu, że oczywiście. Powinien zająć się czymś pożytecznym, a nie doprowadzać go ciągle do szału, wyskakiwaniem z krzaków. Zgrywał jednak tego dobrego, więc pozostawił nic nie mówić.
- Idź odpocznij. Weź ze sobą Świetlistą Łapę - rozkazał.
Kocurek smętnie pokiwał głową i oddalił się. Skoro pozbył się problemu mógł teraz odpocząć.

*po zgromadzeniu*

Obudził się wyspany. Poprzedniej nocy odbyło się zgromadzenie, które tym razem nie spędził ze swoją siostrą, a z kimś innym. Przez cały ten czas czuł na sobie wzrok kotki i kwestią czasu było, jak zaraz przyjdzie go wypytywać. Nadal nie potrafił zrozumieć jak te dwie były do siebie podobne. Możliwym było, że Klan Gwiazdy maczał w tym swoje niematerialne łapy. Sprawdzał go? A może chodziło tu o coś innego? Wątpił w zbieg okoliczności. Gdyby się spotkały pewnie zrozumiałyby siebie nawzajem albo od razu znienawidziły. Pokręcił łbem, wzdychając. Nie czas było o tym myśleć. Musiał wziąć się do pracy. Obiecał posiłek dla Kamiennej Agonii, gdy zjawi się w obozie Klanu Wilka. Szczerze to nie mógł się już tego doczekać. Łatwo poszło przekonać ją do tego. Gdy ją nakryją... to pewnie rozkręci się niezła afera. On oczywiście nie miał zamiaru przyznawać się do znajomości z czarną burzaczką. Matka obdarłaby go chyba ze skóry! Lecz... tylko jedna jednostka mogła go wkopać. Ta co widziała go z nią podczas zgromadzenia. Rozejrzał się za siostrą, lecz nie musiał zbytnio się wysilać. Już szła w jego kierunku, a na jej pysku widać było, że zaraz zacznie wypytywać.
- O co chodzi? - zaczął, aby od razu przeszła do rzeczy, a nie bawiła się z nim w podchody.
- To ty mi powiedz o co chodzi. Co to za jedna? Czy ty wiesz, że nie wolno podrywać kotek z innego klanu?
- Nie podrywałem.
- Widziałam jak obejmowałeś jej ogon! No! Mów! - miauknęła zadowolona z tego, że miała go w garści.
- Nie obejmowałem, a zakładałem się.
- Niby o co?
Uśmiechnął się do niej tajemniczo.
- Nie twój interes. Chciałbym jednak, abyś nie miauczała wszystkim na prawo i lewo jak plotkarska mewa, że znam jakąś burzaczkę, jasne?

<Skało?>