Od Liliowej Pieśni CD. Ulewnego Szkwału

Przeszłość, spacer po plaży

— Szkwale! Ten kamyk jest prześliczny! — wymruczała do niebieskiego. — Dołożę go do mojej pierwszorzędnej kolekcji.
— Cieszę się, że ci się podoba — odpowiedział fińczyk, a następnie poszli dalej wzdłuż morza.

Zgromadzenie

Księżyc świecił nad Bursztynową Wyspą, koty już zebrały się przy skale, aby wysłuchać przywódców klanów. Gdy weszła na litą skałę, rozdzieliła się ze swoim towarzyszem podróży, Szkwałem i zaczęła szukać Tańcującego Pierza. W tłumie kotów udało się jej zauważyć biało-rudą gęstą sierść i podreptała w jej stronę. On chyba również zauważył kątem oka Liliową Pieśń, ponieważ się podniósł. Ich spotkania odbywały się regularnie pod osłoną ciemności. Kotka w gorętsze, tropikalne noce zaczęła go uczyć, pływać! Było to ciekawe doświadczenie uczyć kogoś z Klanu Burzy. Pierze skręcił od razu w jej stronę. W odpowiednim momencie, gdy Nocniaczka szła przed nim nieświadoma obecności kocura, zakradł się z mrocznym uśmieszkiem i ją wystraszył.
— Bu! — krzyknął przy jej uchu. Liliową Pieśń przeszły ciarki. Na głęboki śmiech Pierza, który zmrużył lisie oczy ze swoim typowym, pewnym siebie uśmieszkiem, zrozumiała, co się dzieje.
— Ach! Przestraszyłeś mnie! — rzekła kotka. — Co u ciebie?
Pierze szybko spoważniał, a powaga przerodziła się w smutek.
— Ja... — uciekł wzrokiem w bok. — A, tam! Nic ciekawego! — miauknął, mając twarz chęci zignorowania problemu. — A jak tam u ciebie, co, Lilijko? — zapytał, przybliżając się. — Może ty masz jakieś plotki warte mej uwagi? Albo... coś ważnego do przekazania? — wyszczerzył się szerzej, mając na myśli to coś.

***

Koty zaczęły się zbierać w grupy, gotowe do opuszczenia wyspy. Liliowa Pieśń i Tańcujące Pierze nadal siedzieli w tym samym miejscu.
— Ja... — zaczęła. — Ja... bardzo cię lubię, ale... — zacięła się. Czemu musi wybierać?
Burzak zmarszczył brwi, zachowując drwiący uśmiech.
—... Ale co? — wtrącił jej nagle. — Nie zaczynaj znowu z tą lojalnością do klanu... każdy z nas miał włóczęgę lub pieszczocha jako przodka. Klany to tylko propaganda i czysta dyskryminacja reszty — rzekł i wzruszył barkami. — W każdym razie, miło, że chcesz mi zaproponować relację na wyższym stopniu... — wymamrotał, siadając koło niej. Ich ciała się stykały; Tańcujące Pierze przy Liliowej Pieśni był niczym słońce, a ona – księżycem. Te dwie istoty teraz siedziały obok siebie, wpatrzone w pustkę.
— Lubię cię, bardzo cię lubię — zaczęła. — Dzięki tobie zrozumiałam dużo rzeczy, które nurtowały mi głowę, ale... — zacięła się. — Kocham kogoś innego — bała się, jak na to zareaguje. Nie chciała, by został jej wrogiem!
— A...ha... aha.
Uśmiech zniknął z jego pyska. Skrzywił się. Zmrużył oczy w szparki. Słońce zaczynało zachodzić, księżyc obecnie triumfował. Czuł się zawiedziony. Rozczarowany.
Wstał i cofnął się, bez słowa odwracając się do niej tyłem i próbując odejść.
— Ja, ja przepraszam, ja — przerwała, słysząc mruk Szkwału.
— O co biega?
Do uszu niebieskiego dobiegła jakaś ostra dyskusja, widział Liliową Pieśń dyskutującą z jakimś rudym kocurem, czy to Tańcujące Pierze? Szybko poszedł do kotki, by stanąć w jej obronie, oczywiście Burzak się oddalił.
— Widziałem, że cię drażnił, więc przyszedłem cię odciążyć od niego — chociaż sam nie wiedział, czy rzeczywiście tak było, skoro jego pytanie bardziej brzmiało, jakby był zbędny.
— Ulewny Szkwale, nic się nie dzieje — przerwał jej Pierze, który obrócił się w samą porę. Lilia mogła dostrzec jak w jego szmaragdowych, niegdyś spokojnych, nieco posmutniałych oczach tlił się dziki żar. Ogień, jakiego jeszcze nie zobaczyła. Kątem oka zobaczył jakiegoś puszystego młodziaka, który najwyraźniej chciał się bawić w ofiarę. Syknął na mniejszego, niebieskiego kocura, prawie się na niego rzucając. Mało brakowało, a bliski kontakt zakończyłby się tragicznie dla Nocniaka.
— Drażnić? — warknął przez zaciśnięte szczęki. Odwrócił się na pięcie z wyższością. Mieli tylko widok na jego umięśniony zadek. Wziął głęboki wdech i wydech, po czym zaczął beznamiętnie:
— Nie mam na was czasu. Jedzcie sobie te śmierdzące ryby czy coś. Zawsze wam z pyska tak śmierdziało, że byście swym jednym oddechem powalili nie jednego dwunożnego…
Fińczyk przewrócił oczami.
— Lepsze ryby niż naśladowanie królików w jedzeniu trawy, widać, że ci się udziela, życie wśród nich chyba nie jest na twoją korzyść. Lepiej kicaj do swojej gromadki, bo widzę, że twój Króliczek już odprowadza klan.
— Nie! Stop! — krzyknęła kotka, ale kocury nie zwracały na nią uwagi. Czuła, że zaraz wejdą sobie do gardeł…
Rudy point odwrócił się błyskawicznie, wręcz hipnotyzująco poruszając płynnie swym ciałem. Przybliżył się do Nocniaków, uwagę zwracając na Liliową Pieśń z wyraźnym smutkiem.
— ... Lilio, nie mów mi, że on... — spojrzał kątem oka z obrzydzeniem na wściekłego niebieskiego. Westchnął ciężko i przekręcił oczyma, wracając do kotki. — Co za rozczarowanie. Liczyłem na coś, co faktycznie by mnie zaskoczyło pozytywnie — miauknął bez ani jednej krzty emocji w głosie, patrząc na nich z dołu. — Niestety. Jak to ja, ciągle mnie koty rozczarowują. Dogłębnie ci współczuję, Lilio... — dodał ciszej, wręcz intymnie się pochylając ku Nocniaczce; tak, aby ostatnie słowa dotarły tylko do niej. Szmaragdowe oczy zalśniły, gdy w nich odbijała się cała Srebrna Skóra nad nimi. Pokręcił głową i się odsunął. Wydawał się niemalże zawiedziony niczym ojciec swoim synem.
Ulewny Szkwał położył swój puszysty ogon na jej ramieniu.
— Nie zwracaj na niego uwagi Lilio, on nawet nie jest Nocniakiem — spojrzał na grupę kotów z ich klanu która opuszczała wyspę.
— Odprowadzę cię od tego Burzaka. Wrócimy razem do Klanu Nocy, nasi pobratymcy pewnie i tak zauważą, że wyjdziemy ostatni z wyspy.
— Och, ja... — wykrztusiła. Czuła się jak przy Sośnie. Czy naprawdę musiała niszczyć komuś uczucia?
Dwójka kotów już miała wyjść z wyspy, dogonić swoich pobratymców, którzy byli poza nią. Ulewny Szkwał szedł ostatni, a Lilia pierwsza. Kotka jeszcze raz, a może ostatni chciała spojrzeć na Pierza ze współczuciem, obróciła łeb a zamiast widzieć rudego kocura, który też wraca, to zobaczyła, jak skacze na Szkwał.
— Uważaj! — niebieski fińczyk zauważył próbę ataku rudzielca i szybko zrobił unik. Point popatrzył tylko w stronę Szkwału, ignorując Lilie.
— Myślisz, że możesz mi ją odebrać ot, tak? Zapłacisz mi za to, ty zepsuty pomiocie! — rudzielec ponownie skoczył na niebieskiego, wbijając swoje szczęki w jego plecy. Ulewny Szkwał zawył, próbując zrzucić z siebie agresywnego Burzaka.
— Stop! — krzyknęła liliowa, próbując się wrzucić do walki, ale nic to nie dało. Kocury przyczepiły się do siebie, nie dając przestrzeni, by je odczepić. Kocury nie słyszały jej słów, dla nich się tylko liczyło, żeby siebie wykończyć. Ulewny Szkwał zrzucił z siebie Pierze, uderzając nim mocno o ziemię.
— Odejdź, Pierze, albo użyje w ostateczności większej przemocy — Tańcujące Pierze się zaśmiał na Całą Bursztynową wyspę.
— Śmiesz z nią być, nienawidząc jej czekoladowej rodziny? Ja, gdybym był z nią, pokochałbym wszystko, co jest z nią związane — niebieski kocur przez chwilę milczał.
Czuła rumieńce na twarzy, dwójka kotów się o nią biła...
"Lilio, wróć na ziemię!" potrząsnęła głową i ocknęła się. Zrozumiała, że nie mogła mieć obie łapy na obu stronach, musiała wybrać, którą ścieżką pójdzie. Lecz nie chciała nikogo kaleczyć, nie chciała któregoś z nich opuszczać... Ale zrozumiała, że tylko jedną ścieżką może pójść, lecz kogo miała wybrać?
"Kieruj się sercem" pojawił się głos w jej głowie, nie wiedziała, czy miała paranoje, czy ktoś do niej gadał. Pomyślała przez parę chwil, po której stronie stanąć, aż w końcu przeszła kilka kroków, zasłoniła wybranka ciałem. A tym wybrankiem był Ulewny Szkwał.
Nocniak miał pozytywne zdziwienie na pysku, zaś Pierze to widząc, zjeżył się i spojrzał na nich wrogo.
— Jesteście obaj siebie warci! Idę sobie, straciłem za dużo czasu na niewłaściwego kota — Tańcujące Pierze szybkim susem uciekł z Bursztynowej Wyspy, Liliową Pieśń dotknęły ostre słowa Burzaka, bo lekko posmutniała. Ulewny Szkwał zbliżył się do Liliowej Pieśni, chcąc ją pocieszyć.
— Dla mnie zawsze będziesz właściwym kotem i wyborem, jakiego podjąłem — musnął ogonem po grzbiecie liliowej, po czym wyciągnął głowę, by zobaczyć gwieździsty horyzont.
— Teraz nam też by się przydało popędzić jak królikojady, żeby dogonić resztę — zażartował.
Kotka zaśmiała się, spojrzała w jego oczy i obaj popędzili w stronę rodzimych ziem.

Teraźniejszość

Po obozie rozległ się szmer rozmów kotów. To dzisiaj miał być ślub nowych namiestników, Trzcinowego Szmeru i Żmijowcowej Wici. Ulewny Szkwał, który został na niego zaproszony, kilka dni wcześniej powiedział jej o planie przemycenia jej na ślub jako rekompensatę za akcję z Tańcującym Pierzem. Liliowa Pieśń wystroiła się na tą okazję, miała dwa kwiaty przy uszach podarowane przez jej brata (skradzione od Dwunożnych, lecz o tym nie wiedziała) oraz pnącza powoju na ogonie i łapach. Gdy dotarli na Wyspę Świetlikową, schowała się za Ulewnym Szkwałem i wtopiła się w tłum. Usiedli przy wodzie, na wprost ołtarza.
Obok nich usiadł książę – Rogaty Flaming – i zaczął rozmawiać z fińskim. Gdy zobaczyła ukradkiem księcia, próbowała wejść pod futro przyjaciela. Na szczęście, Szafirek, która przed chwilą przybyła, usiadła obok niej, zasłaniając ją i mrugnęła do niej oczkiem. Jak dobrze, że miała takich przyjaciół!
— Ceremonia się zaczyna! — szepnął do niej Ulewny Szkwał, więc skupiła swój słuch na słowach Mandarynkowej Gwiazdy.
— Zebraliśmy się tutaj, aby połączyć ze sobą Trzcinowy Szmer i Żmijowcową Wić. Czy ktoś jest przeciwny? — zapytała, rozglądając się dookoła.
— Ja! — krzyknął ktoś z tłumu. — Trzcinowy Szmerze, nie mogę na to pozwolić! Czy nasze wspólne chwile nic dla ciebie nie znaczyły?
— Pst, Szkwale, co się dzieje? — spytała przyjaciela, gdyż inni jej zasłaniali.
Wojownik obrócił się do Lilli.
— Niezapominajka wniosła sprzeciw co do ślubu Trzcinowego Szmeru i Żmijowej Wici — szepnął do niej, następnie patrząc na Flaminga, który patrzył na niego z wyraźnym zdziwieniem, poklepał się po brzuchu jak foka.
— To chyba mi w brzuchu burczy, em... To przez ten chaos.
— Bul bul! — to było dość desperackie posunięcie, ale musiała pozostać niezauważona, a szczególnie do wręczania prezentów.
Popatrzyła na Flaminga, a potem na Szkwał, mając nadzieję, że jej nie zauważyli. W ogóle, co Niezapominajce odbiło? Z drugiej strony było jej żal kotki, w końcu ona nie odwzajemniła uczuć Tańcującego Pierza, którego też może zraniła, ale kochała innego kocura, a rudy był jej przyjacielem, tylko przyjacielem, Trzcina też wybrała kogoś innego. Miała wrażenie, że to sprawa gdzie nie ma ofiar i winnych…
— Chyba jakieś zwierzę jest w wodzie! — znienacka do jej uszu dotarł kolejny głos, jak się później okazało, należał do Ćmiego Mżenia. Wstrzymała oddech, słysząc kota, który mówił o niej. Schyliła głowę, mając nadzieję, że pozostanie niezauważona.
— Szkwale, jest już pomówienie ceremonii? — wyszeptała do kocura, lecz zamiast odpowiedzi usłyszała tylko słowa dalszej inspekcji szarej kotki.
— B-bul bła bul! — brnęła w to dalej, nie mogła się dać zdemaskować. Z desperacji, wyciągnęła łapę i uderzyła Ćmę w brzuch.
— NO CO ZA ŁAJNO — wybrzmiała frustracja wojowniczki.
Szkwał, który był zajęty oderwaniem uwagi księcia, obrócił się do Lili.
— Świetnie ci idzie udawanie mego brzucha, brzmi, jakbym na serio był głodny, przy okazji chyba jeszcze nie ma ceremonii, ktoś tam coś wrzeszczy z tyłu. Zachowuj się naturalnie — rzekłszy to, obrócił się do Ćmy z zastanawiającym spojrzeniem.
Cóż, jak to działało, to udawała dalej, przy okazji dotykając znów Ćmę.
— BUL BAL BŁABUL! — dała z siebie wszystko, inne koty się jakoś dziwnie popatrzyły…
Kryjący ją fińczyk zrobił wielkie oczy, a potem emitował duszenie się.
— BLAUGHHH UGBLE — walił się po klatce piersiowej, aż przestał kaszleć.
— Przepraszam was wszystkich w tym nowożeńców, mam problemy z żołądkiem, jakoś nie miałem tego rano. Myślę, że teraz powinniśmy skupić uwagę na nowożeńcach, nie koniecznie na moje niezawinione problemy żołądkowe — czuł krzywe spojrzenia i powiedział do Lili.
— Tyle wystarczy jak na odgłosy brzuszne — oznajmił. Czuła, że przesadziła z odgłosami dźwiękowymi, więc skinęła głową i szeptem, figlarnie odpowiedziała:
— Bul.
— Słyszę cię — usłyszała skupioną nad zdemaskowaniem intruza Ćmę, która skoczyła na łapę Liliowej Pieśni. W odpowiedzi na atak kotka wrzasnęła. W tym całym harmidrze ledwo słyszała słowa przywódczyni, głośno i wyraźnie usłyszała dopiero:
— A więc ogłaszam was mężem i żoną!
Wszyscy wokół zaczęli wiwatować, Szkwał również.
— Możesz się już trochę wychylić! — mruknął do niej, po czym wrócił do wiwatów.
Ćma nie widziała, że to łapka, a nie wąż i ją szybko schowała.
Spojrzała na Liliową Pieśń, która wychyliła się trochę, za bardzo. Była podejrzanie mokra... chwila...
— Ej ty! — zawołała, idąc w jej stronę. — Zrób "bul bul".
— Eee... Bul bul?
Jak dobrze, że tak starała się oddać, że to żołądek Szkwału i mówiła basowym głosem!
— To ty! Czemu ukrywałaś się w wodzie? Jesteś w ogóle zaproszona?! I DLACZEGO MNIE KOPNĘŁAŚ W BRZUCH???
— Hę? — liliowa udawała zdezorientowaną, jak mogła się domyślić?
— Nie myśl sobie, że jesteś taka mądra! Tylko ty bulbulowałaś podczas całej ceremonii, a na pytanie, żeby zrobić bulbul, zrobiłaś DOKŁADNIE takie samo!
— To ty w ogóle tutaj byłaś? — spytała.
— Oczywiście, że byłam! Naskoczyłam ci na ogon, mysi móżdżku!
Wyglądało to trochę, jakby Ćma rozmawiała z dwoma wymyślonymi kotami
— Ćmo, proszę, to musiało być nieporozumienie... — mruknęła.
— Dobra, nieważne — zrobiła pauzę, jakby właśnie coś przyszło jej do głowy. — Słuchaj, nie wydam cię, jeśli zabierzesz tej łajniarze MOJĄ żabę — wskazała na Wesołą Łapę.
— Ćmo, błagam, wybacz za wystraszenie cię, wygłupy widać mi nie służą. A co do brzucha to musiał być przypadek, naprawdę, wybacz.
To prawda, wygłupiała się i walnęła najpierw nie chcący, potem specjalnie kotkę w brzuch. Co się z nią ostatnio działo?! Masakra. Ale nie będzie uganiać się za żabą. Gdy kotka odeszła i zrobiło się zamieszanie, syknęła do niebieskiego:
— Szkwale, idziemy dać prezenty?
— Jasne, damy je razem. Myślę, że może się ucieszą — owinął swoim ogonem ogonek Lili i poszli w stronę nowożeńców. Uśmiechnęła się do niego i przyszli dać prezenty. Gdy doszła, skinęła głowę w stronę Trzciny oraz Żmija i miauknęła.
— Trzcinowy Szmerze i Żmijowcowa Wici, przepraszam, że tak was nachodzę bez zaproszenia, lecz chciałabym wam dać te prezenty. Oto niebieski krzemień w kształcie głowy kota oraz pomarańczowy kamień w kształcie zachodzącego słońca. Niech Klan Gwiazdy was prowadzi!
Szkwał poczekał, aż Lilia skończy i odezwał się kolejno.
— Żmijowa Wici i Trzcinowy Szmerze, też mam dla was prezenty — mocniej przytulił ogonek Lili, się stresując, bo zaprosił kogoś na ich ślub, kto nie powinien na nim być, ale tak chciał sprawić kotce przyjemność.
— Chciałbym wam złożyć trzy kamyczki, które się błyszczą, jeden jest zielony, drugi niebieski a ten ostatni pomarańczowy. Są bardzo unikatowe, gdy szukałem czegoś dla was, to mogę stwierdzić, że zajęło mi to dużo czasu. Co do Liliowej Pieśni to ja tutaj ją przyprowadziłem, może nie powinienem, ale stwierdziłem, że byłbym niekompletny, świętując samotnie wasze szczęście.
Kiedy skończyli mówić, ta skinęła głową.
— Dziękuję bardzo za prezenty. Kamienie są naprawdę ładne, szczególnie ich kolory. Mam nadzieję, że nam wybaczycie, że nie zostaliście razem zaproszeni na ślub. Jesteście parą? Mam nadzieję, że wybaczycie nasz mały błąd.
— Dziękuję Trzcinowy Szmerze za zrozumienie — uśmiechnęła się. Para... W sumie, od księżyca zaczęła sobie uświadamiać, że Szkwał był kimś więcej niż przyjacielem. No cóż, może kiedyś…
Koty skinęli głowami przed nowożeńcami i oddalili się, by zrobić innym miejsce.
— Ulewny Szkwale, ostatnio coś się ze mną dzieje! Najpierw Tańcujące Pierze, potem walnięcie w brzuch Ćmiego Mżenia, a najgorsze jest to, że nie wiem, co mnie kieruje!

— Kopnęłaś Ćmie Mżenie? No cóż, to raczej nie koniec świata, zagoi jej się. Co do Tańcującego Pierza to może o nim zapomnij?

— Może masz rację? — miauknęła. — Może za bardzo się staram i nie daje upust emocjom, które później wybuchają? Ach, nie wiem — kotka popatrzyła na niego i znów impulsywnie się do niego przytuliła.
— Wiesz, zawsze możesz ze mną pogadać. Po coś niby tu jestem, ''Liliowa Pieśni''.

— Dziękuję, Ulewny Szkwale, zawsze mogę na ciebie liczyć.
— Wiesz, nie wiem, czy to dobre miejsce na takie rozmowy. Ale myślisz, że po tym, co się stało po zgromadzeniu, możemy nadal nazywać się przyjaciółmi? — ta konfrontacja z Pierzem sprawiła, że coś się zmieniło, a przynajmniej kierunek ich relacji. ''Liliowa Pieśń''.

— Nie — miauknęła. — Dla mnie... Jesteś kimś więcej... — wymruczała.

— Ty dla mnie szczerze też, zdałem sobie ostatecznie z tego sprawę, gdy zobaczyłem cię u boku Pierza. Tego nachalnego kocura. Byłem tam zły, nie wiem czemu, chyba nie mogłem znieść, że wymieniasz swój śmiech radości i spojrzenia z kimś innym — wbił pazury w ziemię. — Chciałbym być tym, który byłby godny, choćby twego jednego uśmiechu.
Kotka czuła motylki w brzuchu. Przy nim czuła się bezpiecznie i dobrze.
— Zapomnijmy o tym. Jeśli Pierze zechce ze mną rozmawiać, to tylko jako przyjaciel lub kolega.
Słowa Szkwału odbijały jej się echem po głowie.
— I chce z tobą wymieniać uśmiechy i szczęście, dla mnie nawet przekonałeś się do mojego czekoladowego brata! — zrobiła pauzę i spojrzała mu prosto w oczy. — Kocham Cię, Ulewny Szkwale. 

— Ja ciebie też kocham, Liliowa Pieśni, oby nasz ślub kiedyś też był taki piękny — spojrzał głęboko w jej oczy, swoim błękitnym spojrzeniem.

<Ulewny Szkwale?>

Od Liliowej Łapy CD. Ulewnego Szkwału

Liliowa Łapa starannie wylizywała ranę po walce z sokołem ćwierć księżyca temu. Różna Woń opatrzyła jej ranę, a Gąbczasta Perła codziennie sprawdzała. Na szczęście ptak zaatakował w mało wrażliwym miejscu, a zakażenie się nie wdało. Rozmyślała cały czas o Sośnie, bracie, śmierci matki, a jednocześnie o chęci wysłuchania opowieści Nenufarowego Kielichu, których słucha przy sprzątaniu legowiska starszej, chęć zostania wojownikiem i wspólnego polowania z przyjaciółmi. Miała wrażenie, że między tymi dwoma światami była wąska, lecz głęboka przepaść gdzie spadnięcie skutkowało śmiercią. Z jednej strony czuła się, jakby zdradzała swój ukochany klan, za którego może oddać życie, a z drugiej strony nie chciała traktować Mroka jak obcego kota. W dodatku, gdy usłyszała o możliwości szpiegostwa dla samej liderki, chciała bardzo udowodnić, że się do tego nadaje, choć Szkwał w nią nie wierzył. Na szczęście po rozmowie z Urodziwą Łapą poczuła się lepiej i postanowiła żyć jak zawsze. Nagle z zamyślenia wyrwał ją głos Czosnkowej Krewetki.

— Witaj Liliowa Łapo! Jak rana? Gąbczasta Perła powiedziała, że możesz wracać do treningu, ale żebym najpierw sprawdziła, czy na pewno.

Liliowa wystrzeliła z posłania jak proca.

— Tak! Jestem gotowa! Jak będę tu siedzieć jeszcze jeden dzień, to czuję, że rozniosę to legowiska.

U mentorki w oczach ukazał się błysk rozbawienia i czegoś jeszcze jakby dumy.

— W takim razie chodźmy temu zapobiec. — Machnęła ogonem w stronę wyjścia, a uczennica podreptała do szylkretki i po zetknięciu się nosami skierowały się do wyjścia z obozu. Kiedy przepłynęły rzekę, koteczka myślała, że się tu zatrzymają lub skręcą w głąb terytorium, ale zamiast tego nadal kierowały się w stronę morza. Zanim uczennica zdążyła zauważyć, znaleźli się na wybrzeżu. Fale zmywały piasek, a kolorowe muszelki ozdabiały jego całą powierzchnię.

— Czosnkowa Krewetko, czemu mnie tu przyprowadziłaś?

— Twoim zadaniem będzie złapać morską rybę. Musisz zejść w głąb morza, jeśli chcesz to zrobić, a piana morska i wiatr mogą ci to utrudniać. Ja będę na brzegu i będę patrzyła na twoje postępy.

Liliowa Łapa otworzyła szerzej oczy, nigdy nie łowiła w morzu, a kotki nie będzie blisko niej, jednak skoro mentorka myśli, że da radę, to da radę.

Wsunęła łapę pod wodę. Czuła, jak obmywa ona całą jej nogę. Weszła głębiej, aż po brzuch. Kiedy tak szła, zauważyła małe rybki odpływające od niej, ale i tak one były tylko na przełknięcie. Musiała złapać normalnej wielkości rybę, nic więcej. Stanęła nieruchomo, lekko uginając tylne nogi do wyskoku i czekała na swoją ofiarę. Jednak czekanie trochę trwało. Znudzona Liliowa Łapa w końcu zauważyła dorsza szukającego pożywienia w piasku. Niestety, zanim kotka zdążyła położyć swoje łapy na zwierzęciu, ten odpłynął w głąb morza. Zdenerwowana uczennica uderzyła łapą, rozpryskując wodę na boki.

"Spokojnie Liliowa Łapo, jeszcze raz" — powiedziała do siebie i zdeterminowana znowu przystąpiła do obserwacji.

Tym razem stała nieruchomo jak głaz, jedynie wiatr i morskie fale mierzwił jej futro. Musi to zrobić! Nie może zawieść swojej mentorki! Nagle kątem oka zauważyła jakiś błysk. Uczennica zmrużyła oczy i przyjrzała się bliżej. To rybie łuski! Okazało się, że należą one do łososia rozglądającego się na boki, jakby czegoś szukał. Albo się zgubił. Lilijka wyczuła moment i skoczyła na rybę. Przestraszony próbował uciec, lecz kotka była szybsza i przygniotła go łapami. Łosoś wił się, starając wymknąć się spod kończyn, ale Lilia mu na to nie pozwoliła. Szybko wzięła go w szczękę i zabiła go, zaciskając na nim swe zęby. Udało jej się! Zadowolona pobiegła w stronę mentorki, a woda spowalniała jej ruchy.

— Ciosnkowa Krefetko! — zawołała, sepleniąc przez trzymaną w szczęce zdobycz. — Złapałam łososia!

Mentorka chyba ją zrozumiała (albo odczytała to po jej wyrazie pyska i po tym, co w nim miała) i uniosła z dumy ogon do góry, podchodząc kilka kroków do spienionego morza.

— Jestem bardzo z ciebie dumna, Liliowa Łapo.

Uczennica położyła rybę koło jej łap i zamruczała w podziękowaniu za te słowa.

— Chyba to najwyższy czas, aby ci to powiedzieć — rzekła szylkretka. Kotka nie wiedziała, co o tym sądzić — czy Czosnkowa Krewetka nie będzie jej już szkolić? Czy widziała Mroka walczącego razem z nią z sokołem?

— Liliowa Łapo — zaczęła. — Bardzo szybko się uczysz. Walkę opanowałaś prawie do perfekcji, co widać przy akcji z drapieżnym ptakiem.

Kotka się speszyła

— Ale... On był bardzo poharatany...

— Lecz w twoim wieku to i tak duże osiągnięcie. Na polowaniu jesteś precyzyjna w tym, co robisz i szybka. Nauczyłam cię wszystkiego, co umiem. Według mnie jesteś gotowa, aby zostać wojowniczką.

Liliowa Łapa nie spodziewała się tego. Myślała, że wojowniczka żartuje.

— Naprawdę?

— Naprawdę. Mandarynkowa Gwiazda też się zgadza.

Uczennica myślała, że odleci ze szczęścia. Fajnie jest być uczniem, ale perspektywa mianowania bardzo ją przekonywała.

— Chodź, zanieśmy to wszystko! — rzekła mentorka, idąc w stronę obozu.

Przed napadem borsuków

Liliowa Łapa leżała w swoim legowisku, ziewając z nudów. Księżyc w pełni świecił wysoko, był czas zgromadzenia, jednak ona nie została wybrana, aby na niego pójść. Z nią byli też Rezedowa Łapa, który powoli zasypiał na swoim posłaniu, oraz Narwana Łapa, który bawił się liśćmi. Wszystko wskazywało na to, że ten wieczór będzie spokojny. Kątem oka zobaczyła Senną Łzę idącą w stronę legowiska medyka. Czy ona nie miała być na zgromadzeniu? Kotka postanowiła to sprawdzić

— Cześć, Senną Łzo! Czemu nie jesteś na zgromadzeniu?

— O, cześć, Liliowa Łapo, Różana Woń mnie odesłała, mówi, że mam duży katar i lepiej, żeby ktoś mnie zobaczył.

— Jeśli chcesz, chętnie cię odprowadzę. I tak nie mam co robić!

— Dziękuję, Lilio. Chodźmy.

Plotkując, dotarły do legowiska medyka. Tam Gąbczasta Perła zbadała ją i dała kupkę ziół.

— Proszę — powiedziała do szylkretka. — Zjedz to.

Kotka przeżuwała spokojnie liście, a następnie położyła się spać.

Nagle lilijka usłyszała jakiś krzyk.

— Borsku!

Hmm, może powinna zobaczyć, o co chodzi? Wydawało się jej, że to głos mentorki, więc może ją woła.

Jednak później okazało się, że to nie było przywołanie. To było wołanie na pomoc. Przed jej oczami Czosnkowa Krewetka próbowała się uwolnić od wielkich łap... Borsuka!

Już chciała ruszyć na pomoc, ale Świteziankowe Jezioro zagrodził jej drogę.

— Ty, Rezedowa Łapa i Narcyzowa Łapa pilnujcie żłobka, my się tym zajmiemy — potem zaatakował borsuka.

Z legowiska wojowników na przodzie z Niezapominajkową Nadzieją koty wyszli z legowiska,

atakując zwierzę. Ze strony wyspy dla więźniów wyszedł Lśniąca Ikra ze Stroczkową Nadzieją, wydał mu rozkazy i sam wskoczył do wrzawy bitwy. Z tunelu wydał się wrzask drugiego borsuka, mrożący krew w żyłach, okazało się, że Pierzasta Kołysanka wczepiła się w zad, a dymny ruszył na pomoc. Rozpromieniony Skowronek w tym czasie bohatersko rzucił się na borsuka przygniatającego Czosnkową Krewetkę.

— Klanie Gwiazdy, pomóż! — pomodliła się w myślach i przybliżyła się do Flaminga i jego matki, aby ich chronić. Słyszał, jak czarny point się irytował, ale próbowała to zignorować

Tyle się tu działo! Liliowa Łapa oddychała ciężko, próbując nie zemdleć. Borsuk, próbujący zrzucić z siebie kremowego, zmienił taktykę i przewrócił się na bok, przygniatając kocura, który wydał z siebie wrzask, a potem w powietrzu rozległo się głośne chrupnięcie. Czy on ... zmarł? Popatrzyła na Narcyzową Łapę, chyba on też tak uważał. Borsuk, który wcześniej blokował wejście do obozu, zniknął. Gdzie on jest?! Wątpiła, żeby tak sobie po prostu poszedł. Pierzasta Kołysanka i Lśniąca Ikra łapali oddech, a z pyska księżniczki wydobył się ledwo słyszalny stęk bólu. Nagle podskoczyła, słysząc krzyk, a następnie widząc borsuka wychodzącego z legowiska starszyzny.

"Nenufarowy Kielich!" — krzyknęła w myślach. Nie darowałaby, gdyby starsza umarła. Już miała lecieć w tę stronę, ale wtedy wyleciał Żmijowcowa Wić, a za nim Trzcinowy Szmer i rzucili się na napastnika. To nie będzie zbyt mądre, jakby poleciałaby tak za borsukiem, więc nadal stała na swoim miejscu, chroniąc żłobka. Wtedy zobaczyła Wężynowy Splot, przeszukującej obóz.

— Hej, Narcyzową Łapo! Leć do legowiska starszyzny.

Kocurek zamrugał do niej oszołomiony.

— Co się tak ociągasz?! No nie stój tak! — krzyknęła do Narcyzowej Łapy, który zakłopotany poszedł na borsuka.

— NIE DAJ MU UCIEC! BIEGNIJ! — krzyknęła, aż kotkę rozbolały uszy. Nagle Wężynowy Splot najeżyła futro na karku i ruszyła w stronę legowiska wojowników. Borsuk próbuje się tam przedostać! Trzcinowy Szmer i Żmijowcowa Wić zauważając to, skoczyli na borsuka, jednak zwierzę ją złapało i kotka nie mogła się ruszać.

— Puszczaj, ty kupo futra! — warknęła.

Wężynowy Splot z Narcyzową Łapą w tym czasie walczyli z drugim napastnikiem. Borsuk próbował zrzucić kocicę, lecz ona mocno trzymała się jego grzbietu. Zza trzcin rozniosło się cichy, niemal niesłyszalny pisk. Borsuki znieruchomiały, nie zwracając uwagi na koty. W tym momencie z ciemności wyłoniła się Senną Łza, która skoczyła i złapała zwierzę za pachę, aby uratować walczącą. Borsuk obudził się z transu, ryknął i rzucił o ścianę Wężynowy Splot oraz Senną Łzę. Przerażona, przypatrująca się Gąbczasta Perła ruszyła do przodu.

Czarno-biały napastnik w tym czasie złapał za nogę szylkretki, która zaryczała z bólu, jak wróg przyszpilił ją do ziemi. Liliowa Łapa postanowiła pomóc, skoczyła na niego i ugryzła go w ucho. Borsuk zrzucił ją, ale ona się tak prędko nie poddawała. Skoczyła i zatopiła pazury w zad zwierzęcia. Przerażone miauknięcia uniosły się, gdy borsuk, do którego przyczepiony był Żmijowcowa Wić, dotarł do celu. Zdeptał trzciny, a ich oczom ukazała się Korzenna Łapa z czymś piszczącym. To piszczące coś od razu wypełzło w jego stronę, ocierając się węgielkowym nosem. Czy to młode borsuka? Wężynowy Splot wstała, a drugi borsuk teraz tylko harczał gdy zauważył, że młode jest bezpieczne.

— Ty głupia uczennico! Prosisz się o śmierć? Puszczaj go! — wrzasnął zirytowany Żmijowcowa Wić i szczerze, liliowa wcale mu się nie dziwiła.

— Korzenna Łapo, puszczaj go, bo wszyscy zginiemy! — zawtórowała Trzcinowy Blask.

— Ale on był sam, w lesie! Miałam go tak zostawić? — zapiszczała, bliżej przytulając młode ku zdenerwowaniu borsuczycy. Wiedziałam, że mnie nie zrozumiecie, więc go schowałam!

— Tak, miałaś go tam zostawić! Wiedziałem, że czekoladowe koty przynoszą pecha! — powiedział zezłoszczony Złocisty Widlik.

— I co? Wtedy ktoś z was by przyszedł i by go zabił!

— Na wszystkie ryby w rzece! — wycedził Żmij. — Za chwilę ja rzucę tym bachorem o matkę jeśli go nie oddasz!

Zła Gąbczasta Perła odciągnęła swoją córkę na bok, a Liliowa Łapa wylizywała jej rany.

— Dziękuję — szepnęła Gąbczasta Perła. Lilijka zamruczała w odpowiedzi.

Korzenna Łapa postawiła łapę przed małym, sprawiając, że borsuk zwiększył swe rozmiary

— Nie! Nie oddam go tej ... Tej nieodpowiedzialnej głupiej matce! Pewnie sama go tak zostawiła!

Ktoś krzyknął: niech ktoś ją złapię, niech się opamięta!

— Oszaleje zaraz! Ty egoistyczna, głupia wypluwko! — Zeskoczył z samicy borsuka i obracając się w skoku, poleciał na siostrzenicę, odrzucając ją do tyłu. Złapał ją za pierwszą lepszą część ciała i odciągnął na tyle, na ile umiał, aby borsuczyca nie rzuciła się na nich.

Gdy tylko jej szczenię znalazło się z dala od reszty kotów, przyciągnęła je do siebie dużą, czułą łapą, intensywnie obwąchując je swoim mokrym nosem, po którym ściekała świeża posoka. Szczenię pisnęło w stronę matki, wyciągając do niej swój maleńki pyszczek i szukając znajomego ciepła. Paroma liźnięciami udało jej się uspokoić młode, które wtuliło się w jej pokaźnych rozmiarów łapę. Samica zadarła łeb ku górze, mierząc wszystkich wokół niej swymi maleńkimi ślepkami.

— Wyhrr... Koty... Głupie! Jahrr dzieci! Łase na cudzhrre małe... — wycharczała.

— Co ona mówi? — spytała Liliowa samą siebie.

— Co tak siedzisz jak bezbronny kociak! Zrób coś! Może przeproś, że zabrałaś jej dziecko? - warknął zezłoszczony Żmijowcowa Wić.

— Mam przepraszać... borsuka? — splunęła, wprowadzając większe niezadowolenie.

— Sprowadziłaś problemy? To teraz się z tym mierz mysi móżdżku — syknął Złocisty Widlik na Korzeń.

— Ja przynajmniej go mam, a teraz milcz! — odpowiedział Żmijowcowa Wić.

— Wargi nohrr was nie dothnie. Nihdy. Tahi sam. Karhhdy! Tamhi terr. Potwohrr i wy i oni — powiedziała borsuczyca.

— My nie jesteśmy potworami! To wy właśnie wtargnęliście do nas i zabiliście nam koty! Kto niby jest jeszcze tak okropny niby? Jakie wargi? - odpowiedziała Trzcinowy Szmer.

— Koty. Potwohrr. Od pothworr lud wasz wyhredl i potwohrr jest. Kahry kot. Jah wy tah i oni. Rah jur zabrhali — mówiąc to, borsuczyca bliżej przyciągnęła do siebie szczenię, pokazując na nie nosem. — Nie da druhi rah kot zabrah.

Niezapominajkową Nadzieją lekko schyliła łeb, aby ta nie widziała jej już może jako zagrożenie. Na młode nawet nie spojrzała.

— Co chcesz przez to powiedzieć? Co masz na myśli..? Nie chcieliśmy problemów, na prawdę, przepraszamy…

— Czy mieliście drugie dziecko i ktoś go wam zabrał? — miauknął piastun.

Fuknęła. Przez chwilę wpatrywała się oczkami jak guziczki w Złocistego Widlika, jakby próbując skupić się na zrozumieniu jego słów. W końcu zdało się, że dotarło do niej znaczenie zdania wypowiedzianego przez piastuna, na co wskazywały położone uszka.

— Inni. Jah wy. Wiohen tehru wiele. Zabrrhli wyhtko. Bóhr, nohry, dzierrhi. Tyho Warga zostah. Zostaho nih prarhie— Rozłożyła łapy, pokazując pustkę między nimi.

Złocisty Widlik odwzajemnił spojrzenie borsuczycy ze spokojem w zielonych oczach.

— Koty zabrały wam teren? — miauknął.

— I ilu was było? — dopytał po chwili.

— Ale co to Warga? — dopytała Trzcinowy Szmer, która nie dostała odpowiedzi.

Wskazała na niebo. Liliowej ukazała się konstelacja gwiazd, przypominającej niedźwiedzia, albo borsuka

— Warga.

— To wasza wiara? Znaczy przodek lub coś tego typu? — mruknął piastun. Może to taki ich Klan Gwiazdy.

Przytaknęła.

— Nie pohie. Koty. Niehorne zauhania. Rahnią. Obiecują. Khramcy.

— Po co te pogaduchy? Zabierzcie malucha i idźcie z tąd — miauknął zirytowany Żmijowcowa Wić

Przekręciła głowę. Nie do końca rozumiała niektórych słów kocura.

— Warga czuha. Wargi nohrr dobhry. Jak mahtka. Warhi bhak — Borsuczyca ponownie pokazała pustkę między łapami, nieco je rozkładając, w geście zrezygnowania.

— Do widzenia! — miauknęła Niezapominajkowa Nadzieja.

Liliowa Łapa zrozumiała czyny borsuczyca. Chroniła to, co jej pozostało. Rodzina nawet dla nich była ważna. Tak bardzo tęskniła za matką i za Mrokiem... czemu on zawsze musi nawiedzać jej myśli? Ale, czy to jej tak przeszkadzało?

— Żegnajcie! — krzyknęła za nimi. Borsuczyca odwróciła głowę i mrugnęła. Czy ona chciała jej coś przez to powiedzieć? Odwzajemniła gest i machnęła ogonem na pożegnanie.

Koty w obozie sprawdzały swoje rany. Złocisty Widlik rozmawiał ze Stroczkową Nadzieją, który miał w pysku zioła, a Niezapominajkową Nadzieja pomagała Trzcinowemu Szmerowi.

Liliowa weszła do legowiska medycznego. Popatrzyła na nieprzytomną mentorkę. Czemu jednak nie ruszyła jej na pomoc? Może by nie była w takim złym stanie. Obok niej krzątała się Gąbczasta Perła.

— Gąbczasta Perło, czy ona... przeżyje?

Kotka popatrzyła na nią ze współczuciem.

— Nie mogę ci tego obiecać. Ale zrobię co w mojej mocy, obiecuje.

Popatrzyła na poturbowaną Senną Łzę.

— Może zostanę przy niej? Masz dużo pracy, a ja będę ją oglądać

Medyczna zamrugała z wdzięcznością.

Nagle do legowiska wpadł przerażony Rezedowa Łapa.

— Gąbczasta Perło! Nenufarowy Kielich nie żyje!

Kotkę wmurowało, a lodowaty dreszcz przeszył jej ciało. Dlaczego akurat teraz! Była emocjonalnie przywiązana do niej

— Jak zginęła? — zapytała z drżącym głosem.

— Nie miała żadnych ran na ciele, ale była zwinięta w głąb legowiska. Chyba dostała obrażeń wewnętrznych.

Kotka była bardziej wściekła na Korzenną Łapę. To wszystko przez nią! Chętnie ucięłaby jej uszy. Za dużo straciła. Z obozu dobiegł hałas. To były wracające koty ze zgromadzenia. Wyszła, zauważając, że automatycznie idzie do Ulewnego Szkwału. Zobaczyła fińskiego kocura, rozmawiającego z Przypaloną Łapą.

Podbiegła do niego, chcąc opowiedzieć o wydarzeniach.

<Ulewny Szkwale>

[2412 słów]

[48%]

Od Szkwalnej Łapy (Ulewnego Szkwału) CD. Liliowej Łapy

Przeszłość

Wrócił on po kolejnym treningu na Kolorowej Łące z Mewim Puchem, przyniósł mysz. Polowanie na gryzonie nawet nie było złe, bo był dość szybki, ale preferował łowienie ryb. Czuł po prostu się związany z wodą, która była wszędzie, w samym obozie po cały teren Klanu Nocy, nie mówiąc często, że miejsca z wodą były dla niego piękne i miały swój urok. Te plaże z morską wodą, czy lasy ze strumieniami! Tego widoku nie zastąpi mu zwykła łąka lub las drzew, woda dawała terenom swój urok i życie. Uczeń dał gryzonia na stertę zwierzyny, by ktoś inny go zjadł, akurat odkładając zdobycz, podbiegła do niego Liliowa Łapa, witając się z nim, uczeń odwzajemnił powitanie.
— Cześć — odpowiedział niebieski uczeń liliowej kotce.
— O co chodzi? — spytał ją po tym, jak długo nie odpowiadała, bo myślała nad czymś.
— Chciałabym ci coś powiedzieć. — miauknęła kotka, wskazując ogonem na pobocze obozu. Kiedy tam usiedli, Liliowa Łapa z niepokojem oczach powiedziała:
— Spotkałam mojego czekoladowego ojca! — To Lilia miała ojca?!!? Chociaż nie głowił się nad tym, myślał szczerze, że jej koleżanka wzięła się z krzaków, bo znaleziono ją bez rodziców. Trochę to nietypowe, lecz nie chciał tego oceniać, bo on wziął się ze Złocistego Wildika jak reszta jego rodzeństwa.
— Kiedy go niby spotkałaś? — spytał.
— Szłam z Senną Łapą i Czosnkową Krewetką na patrol, pierwsze patrolowaliśmy granicę z Klanem Burzy i Klanem Klifu, a potem zeszliśmy niżej tam, gdzie są te kamienie od dwunożnych. Akurat się rozdzieliliśmy, chciałam sprawdzić południową część lasu i nagle coś usłyszałam, poszłam za źródłem dźwięku i spotkałam pierwsze przez przypadek mego brata. — Jej brata? Nie sądził nigdy, że Lilia ma rodzeństwo; zawsze mu wyglądała na jedynaczkę.
— A co było potem?
— Potem porozmawiał chwilę z nim, oczywiście, gdyby nie mój ojciec, który wołał gdzieś z tyłu jego imię, to bym się nie domyśliła, że to on. Nie spodziewałam się, jednak że przyjdzie do nas tak prędko, więc wspięłam się na drzewo, mówił same niemiłe rzeczy o naszym klanie, a potem chciał się wspiąć na te drzewo, na którym siedziałam. Dobrze, że Senna Łapa ich przegoniła, bo bym miała przerąbane od niego. — Ten ojciec naprawdę był jakiś okropny, skoro Lilia się go bała, chociaż wspominała mu pierwsze po przewianiu, że był czekoladowy.
— Chciał cię aż tak skrzywdzić?
— Znaczy, mój ojciec Sosna, zawsze był jakoś w stosunku chłodny do mnie, choć nie pamiętam tego dokładnie. Moja mama opowiadała mi, że jest dość nieprzewidywalny, że pewnej nocy porwał mojego brata i nie wrócił nigdy. Moja mama zawsze była smutna gdy wspominała o tym co się stało wtedy, jak tak o niej myślę to tęsknie za nią, jak tak myślę, to była jedynym kotem, którym miałam przez ten okres. — Można było wyczuć smutek wydobywający się z słów uczennicy, Szkwałowi zrobiło się bardziej żal kotki, a jakaś niewspomniana nienawiść narodziła się do jej ojca, choć nie znał go osobiście.
— Lilio, jeśli twój ojciec będzie ci zagrażał, to Klan Nocy nie będzie obojętny na twoje cierpienie. Czekoladowe koty zawsze są takie od urodzenia, szemrane i niemoralne, dlatego nasz klan wystrzega się ich jak ognia, bowiem oprócz tego przynoszą nieszczęście. Nie dziwię ci się, że tyle nieszczęścia cię spotkało, gdyby nie twój ojciec to byłoby inaczej i może twoja matka by żyła. Nie tylko klan cię więc obroni przed tym, gdy tylko poczujesz się niekomfortowo z jego powodu, to zawsze możesz mi powiedzieć, nie pozwolę by, coś ci zrobił! — Ten natrętny futrzak nie miał prawa tak traktować Lilii, kogokolwiek, skoro był w stanie obrazić ich klan, to mógł zaatakować kogoś lub porwać. Dlatego będzie stał na straży granic, jak będzie wojownikiem i będzie je częściej sprawdzać, nie tylko z powodu Sosny.
— Dziękuję, Szkwalna Łapo, za twoje wsparcie. — Liliowa Łapa otarła łzy, które z niej wypływały, chyba naprawdę temat jej rodziny był dla niej trudny. Nie chciał chyba poruszać tego tematu dla jej dobra, ale z drugiej strony musiał przynajmniej dokładnie wiedzieć, jak wygląda Sosna, gdyby chciał go rozszarpać.
— Widzę, że temat twojej rodziny jest trudny, ale czy mógłbym spytać, jak wyglądają twój brat i ojciec, gdybym ich kiedyś spotkał? Wtedy bym cię poinformował, gdyby byli gdzieś w pobliżu. — Kocica patrzyła na niego dość niepewnie, ale po dłuższym zamyśleniu kiwnęła głową i zaczęła mówić.
— Mój tata ma tygrysie pręgi i zielone oczy, natomiast mój brat Mrok też jest czekoladowy, tylko że ciemniejszy i ma te same pręgi co ja i jest w tym samym wieku. — Kotka już skończyła opis, brzmiąc już spokojniej i pewniej.
— Obiecuję, że nie będziesz dłużej się nim już martwił, Liliowa Łapo. — Kotka mogła to zinterpretować na różne sposoby, ale on tylko myślał o tym, by jak najdalej przegonić to zło, wcielone z ich terenu, żeby pecha Lilli i innym nie przynosił.

* * *

Teraźniejszość

Od kiedy Błoto i ten jakiś rudzielec zostali na czas nieokreślony, takimi jakby więźniami, to czuł ciężkie spojrzenie, właściwie to Mandarynkowej Gwiazdy, gdy tylko miał okazję ją minąć, to myślał, że go zje oczami! Chyba naprawdę nie podobało jej się to, że sprowadził tu czekoladowego samotnika, przecież jednak gdyby go zostawił zranionego, to stałby się gorszym kotem od Błota, wojownicy nie zabijają innych z błahych powodów. Jedyne słuszne powody, dla których mógłby zabić to gdyby Mandarynkowa Gwiazda mu kazała lub gdyby powód był naprawdę ekstremalny, choćby samo obrona lub gdyby taki kot naprawdę by był potworem. Szkwał starał się przysłowiowo chodzić na palcach, żeby już bardziej nie zdenerwować jej, nawet złym oddychaniem czy chodzeniem. Brzmiało to głupio, ale naprawdę niewiele brakowało, żeby go wysłała na osobną wyspę, albo zrobiłaby z niego odrzutka jak Fląderkę.
Modlił się, tylko żeby jej nie spotkać, tego wschodu słońca, w sumie to każdego się modlił, bo nie chciał dostać zawału. Akurat wrócił z patrolu łowieckiego gdzie byli Śnieżna Mordka, Morszczynowy Wąs i Wlatująca Uszatka, deszczu było dużo i czasem podczas łowieniu ryb był kłopotliwy, ale złapali kilka sztuk ryb, akurat odkładał swojego brzana na stos. Zobaczył jednak, że pewna osobowość zbliżała się w jego stronę, to był Mewi Puch.
— Mój były uczniu, Mandarynkowa Gwiazda chce z tobą rozmawiać. — Niebieski kocur mrugnął dwa razy, zdziwiony, czy miał naprawdę przerąbane? Przełknął z trudem ślinę.
— A jaki będzie temat tej rozmowy? — spytał, jak głupi chcąc być na serio pewny czy jego dni zbliżają się ku końcowi gdy spojrzy Mandarynkowej Gwieździe w oczy.
— Chciała z tobą porozmawiać o twoim poprzednim przewinieniu, chciałom złagodzić to, wiem, że zrobiłeś to, by chronić klan. Życzę tylko tego, żeby twoja kara nie była wielka, jesteś dobrym kotem. Teraz idź, przywódczyni nie może długo czekać. — Poklepał ogonem po barku młodego wojownika, po czym poszedł. Mandarynkowa Gwiazda na serio, go chciała w swoim legowisku. Szedł w stronę pnia, który był dosyć blisko sterty zwierzyny, trzęsącymi się łapami. Gdy tylko już był w środku, to przywódczyni na niego spojrzała oceniająco, od góry do dołu.
— Nie ukrywam, Ulewny Szkwale, że bardzo mnie zdenerwowałeś, przynosząc ze sobą te dwie przybłędy. Trudno mi cokolwiek z nimi zrobić. — Ulewny Szkwału spadły uszy z automatu w dół, niezadowolenie rodziny królewskiej, zwłaszcza przywódczyni zawsze raniło jego serce. Mandaryna tylko machała lekko ogonem z gracją.
— Wasza wysokość, naprawdę nie chciałem tym działać, przeciwko Klanu Nocy. — Czarna srebrna kocica jednak bez żadnej szczególnego wyrazu pyska, patrzyła na niego.
— Gdy kazałam Mewiemu Puchu cię tu przynieść, ten zawodził oczywiście, że mam ci dać jak najmniejszą karę, że mam cię oszczędzić jako jego ucznia, aż mi uszy puchły! Oczywiście nie mogę stwierdzić, że ta gadanina była, zbędna, bo wymyśliłam dla ciebie pokutę. Będziesz dla mnie obserwował Rosiczkową Krople, każde jej zachowanie w ciągu kilku wschodów słońca. Wymaga to takiej uwagi, że śpiąc, nie możesz spać, a gdy jesz, to nie możesz jeść, rozumiesz? Każda najmniejsza czynność może cię rozproszyć, a ja szukam kota uważnego, zwłaszcza że liczba zdradzieckich pysków się powiększyła. Jeśli jednak się nie spełnisz w tym, to będziesz musiał pilnować więźniów na wyspie, zwłaszcza tych, których zaciągnąłeś, masz wybór. — Czy ona go właśnie pytała, czy chce być szpiegiem lub pilnować tych więźniów? Śledzenie kogoś brzmiało lepiej, niż użeranie się z nowym czekoladowym samotnikiem, którego przytargał do obozu,
— Jestem w stanie przyjąć pierwszą opcję na siebie, Mandarynkowo Gwiazdo! Nie spuszczę choćby oka z Rosiczki.
— To świetnie, a teraz odmaszeruj. Tylko nie ciesz się za bardzo, bo będziesz za bardzo ściągać uwagę innych, a nie chcę, by jakieś wścibskie koty coś podejrzewały. — Szkwał posłusznie wyszedł z jej legowiska bez żadnych emocji. Klanowicze, jak zwykle, byli zajęci rutyną obowiązków, a on musiał się w nią wtopić jak zwykle i jednocześnie śledzić Rosiczkową Kroplę.

* * *

Od kilka wschodów słońca obserwował Rosiczkę, jedynie co zauważał to, że gadała ze swoim rodzeństwem, a najwięcej z Tojadową Kryzą, oglądała często ptaki na niebie i jadła często gady, najczęstszej żaby. Tylko tyle na razie wychwycił, już miał nadzieję, że coś odwali szybko, a on z tym pójdzie do Mandarynkowej Gwiazdy. Zastanawiał się, czy, skoro Mandarynka mówiła mu niedawno, że jest dużo kotów, które nie działają na korzyść Klanu Nocy, to może by się przydały dodatkowe łapy do pomocy? Mógłby pójść z tym do Lawendowej Łapy, ale nie wiedział, czy jego starsza siostra się zgodzi na taki numer, może kiedyś się jej spyta. Oprócz niej darzył zaufaniem Kasztana i Urodziwą, ale nie wiedział, czy im też to z mostu mówić, Narcyz wydawał się nadawać do tej fuchy też od kiedy zbił wilczaka na zgromadzeniu, ale za mało się znaliby stwierdzić, czy mu mówić. Szumek był za młody, by go narażać na takie rzeczy. Została więc mu tylko Liliowa Łapa, ona raczej by się bardziej zgodziła prawie na wszystko, nie patrząc na jego występki. Akurat Liliowa Łapa i Szumiąca Łapa, wracały z treningu razem z Czosnkową Krewetką i Latającą Rybą, nieśli oni ryby z rzeki. Uczniowie odkładali swoje zdobycze na stos, Szkwał postanowił zagadać do nich.
— Cześć Lilio i Szumku, jak łowienie ryb? Widzę, że coś daliście na stos! — Pokazał na stos ogonem.
— Nawet dobrze. To moje pierwsze łowy! Choć Latająca Ryba nie była chyba zainteresowana moją rybą, może następnym razem, jak złowię większą, to pochwali mnie — mruknął Szumiąca Łapa. Szkwał patrzył na jego rybę, jego ostrosz nie był jakiś duży, ale też nie był malutki. Może Latająca Ryba po prostu spodziewała się po nim czegoś więcej?
— Na pewno złowisz lepszy okaz, mamy w końcu to we krwi! — Ulewny Szkwał poczochrał po głowie młodego kolegę. Choć skupił się na chwilę na Szumku, to teraz jednak musiał poświęcić chwilę dla Liliowej Łapy, miał niezłe informacje dla niej.
— Liliowo Łapo, chcesz się przejść? — Ulewny Szkwał spytał przyjaciółkę.
— Oczywiście! Szumku, też idziesz? — Liliowa kotka spytała małego ucznia. Szczerze, Szkwał nie chciał wtajemniczać Szumka w tak ważną rozmowę. Chciał iść z Lilią na osobności.
— Nie dziękuję, właśnie miałem iść do Flaminga. Za to życzę wam miłej przechadzki. — Szumiąca Łapa opuścił ich, idąc do żłobka. Ulewny Szkwał poczuł lekką ulgę i zagadał do Lilli.
— To możemy iść, nie będzie to daleko. — Ulewny Szkwał planował zabrać ją do lasu, blisko obozu z tym charakterystycznym kamieniem.

* * *

Otaczał ich aktualnie tylko las i drzewa, a blisko była ta sama rzeka, co płynęła. Na chwilę przystali, a nad nimi były ciemne chmury.
— Nie zgadniesz, Lilio, jakie zadanie specjalne mi dała Mandarynkowa Gwiazda! — Liliowa Łapa słuchała go uważnie.
— Zadanie specjalne? Mów mi jakie. — Mierzyła go zaciekawionym wzrokiem, jakby naprawdę interesowało ją to zadanie specjalne.
— Mam śledzić Rosiczkową Kroplę, właściwie robię to już od kilku wschodów słońca dla Mandarynkowej Gwiazdy. Na razie jednak nie widzę, żeby robiła coś podejrzanego, jednak nie stracę czujności! Może po prostu na serio się ukrywa. — Oby tak było, bo nie chcę wracać z informacją w tak krótkim czasie, że Rosiczkowa Kropla nie jest podejrzana. Musiał ją jeszcze pośledzić, tak dla pewności, czy na pewno czegoś nie ukrywa.
— Brzmi to super, bycie szpiegiem dla przywódcy to chyba naprawdę coś fajnego! Chyba ci ją dała, dlatego że złapałeś tego samotnika na kradzieży. Chyba ciebie ceni w jakimś stopniu. — To był miód dla jego uszu słyszeć od innego kota, że przywódczyni go ceni, może tak było? Choć nie widział tego na twarzy u Mandarynki.
— Może masz rację, choć przywódczyni mi mówiła, że tych kotów jest więcej, które mogą być podejrzane, więc się zastanawiałem, czy szpiegów nie powinno być więcej? Zastanawiałem się więc komu to powiedzieć, wypadło na ciebie, bo szczerze gdybym podszedł do Urodziwej Łapy, to by mnie zagryzła, za to, że Błotowi przez przypadek łapę złamałem. — Kotka nieco się zdziwiła.
— Czy ty chcesz, żebym była szpiegiem? Sama nie wiem, czy się nadaje, klan potrzebuje kogoś, kto stawi się za nim, a ja gdy mój ojciec przyszedł to, zamiast jemu się postawić, uciekłam na drzewo — Powiedziała kotka lekko zawstydzona.
— Gdybyś się nie nadawała, to bym nie przyszedł do ciebie! Jesteś najbardziej lojalną kotką w klanie, jaką znam, oprócz mego rodzeństwa! Teraz nadeszły czasy gdzie potrzebujemy wierne koty, które pomogą zwalczyć klanowi te chytre lisy, które się maskują. Nie wyobrażam sobie kogoś innego, kto by razem ze mną szpiegował innych, którzy nam zagrażają. — Pomimo jednorazowego tchórzostwa Lilli to ona nadawała się na szpiega, była bardzo energiczna, nawet twierdził, że mogłaby cały dzień, szpiegować kogoś nie śpiąc.
— Skoro tak mówisz, to pójdę do niej zapytać, czy mogę być szpiegiem i pomóc klanowi — Koteczka wydawała się być podniesiona na duchu, dwa koty szły spokojnie wzdłuż rzeki, póki nie nastało naderwanie chmury, a tak padało, że nawet w rzece było widać jak mocno, spadała woda z nieba. Obaj czuli, że ich futro szybko mokło.
— Wracamy! Kto pierwszy, ten jest mokrą rybą! — Kocur szybko biegł do obozu, by uratować swoje futro od deszczu a Liliowa Łapa biegła za nim, wyprzedzając go, ta pokazała mu język w udawanej irytacji, a on się zaśmiał, biegnąc za nią.

<Liliowa Łapo?>

Od Liliowej Łapy Do Szkwalnej Łapy

— Hej! Wstawaj! Nie Spij! —  Jakaś łapa trąciła Liliową Łapę w bark. Okazało się, że to Urodziwa Łapa. Kotka szturchała ją w bok. W końcu wstała i rozciągnęła się. Nagle sobie uświadomiła: 

— Spóźnię się! — wykrzykiwała, machając na pożegnanie przyjacółce. Patrząc przez ramię, zobaczyła rozdrażnienie w jej oczach, gdy obok pojawił się Szkwalna Łapa. Ciekawe, o co poszło, ale nie miała teraz czasu się o tym dowiedzieć.
—  Wybacz, Czosnkowa Krewetko! — przeprosiła — Zaspałam!
— Oby to już się więcej nie powtórzyło. —  powiedziała i dodała — Dzisiaj idziemy na patrol graniczny z Rosiczkową Kroplą i Senną Łapą.

Uf, dobrze, że nie z Morszczynową! Otóż… dzień wcześniej znalazł jej skrytkę z skarbami, naśmiewając się z niej.
"A więc tu trzymasz swoje skarby?" — rozbrzmiał jego głos w jej głowie.
A potem, no cóż, skoczyła na niego i poturlali się w głąb legowiska, dostając uwagę od Wężynowego Splotu, która właśnie przechodziła.
— Liliowa Łapo, idziesz? —  Odwróciła się, widząc zamyślenie uczennicy.

— Już lecę! — odpowiedziała i poszła za mentorką.
— Witaj, Rosiczkowa Kroplo! — przywitała się Czosnkowa Krewetka.

— Witaj, Czosnkowa Krewetko! Jak idą treningi?
— Dobrze, Liliowa Łapa ma pełno pomysłów w głowie, odziwo, nawet te dobre. — Spojrzała się z twarzą udawanej pretensji.
Kiedy mentorki rozmawiały, podeszła do starszej szylkretowej uczennicy. Patrzyła w niebo, jakby widziała w nim cały Klan Gwiazdy. Lilijka lekko szturchnęła ją w bark, by jej nie przestraszyć, ale nie udało się jej, gdyż zamyślona lekko podskoczyła.
—  Cześć, jestem Liliowa Łapa! A ty? — spytała z uśmiechem.
—  O, cześć, jestem Senna Łapa. — odpowiedziała — Idziemy razem na patrol, tak?
— Tak, już idziemy, Senna Łapo — miauknęła jej mentorka.
— Już idziemy! —  Liliowa Łapa odwróciła się i podreptała do wody, aby odpłynąć z wyspy, na której mieścił się obóz.

Pora Opadających Liści zbliżała się wielkimi krokami. Korony drzew zaczęły żółknąć, a słońce dawało coraz mniej ciepła. Liście, które już spadły, szeleściły pod jej łapami. Nagle Czosnkowa Krewetka mruknęła:
— Chodźmy do granicy z Klanem Klifu i Klanem Burzy — rzekła, machnięciem ogona naznaczając kierunek. Idąc za innymi, Liliowa Łapa wdychała z rozkoszą zapachy otaczających ją kwiatów. Z większą rozkoszą to robiła, wiedząc, że niedługo znikną. Nagle poczuła zapach innego klanu – Klanu Klifu.
— Na razie nic nie widzę podejrzanego — powiedziała Senna Łapa, otwierając pysk, by więcej poczuć. Miała rację. Pośród skał nic się nie poruszało, a oprócz zapachu zwierzyny nic nie było czuć. Potem, przy Klanie Burzy też nie było żadnego śladu - jedynie woń patrolu porannego, to wszystko.
— Damy radę jeszcze obejrzeć teren wokół płaskich kamieni dla zmarłych dwunożnych przed wysokim słońcem — rzekła Rosiczkowa Kropla z zadowoleniem, że nikt nie śmiał położyć łapy na ich terytorium.
— A po drodze coś zapolujemy — dodała Czosnkowa Krewetka — Nie możecie żyć tylko na powietrze! — zażartowała.

Po zjedzeniu ryby i upolowaniu nornicy dla klanu Liliowa Łapa złapała nowe siły. Przemierzając szlaki wokół dziwnych płaskich kamieni dwunożnych, czuła ciarki na plecach. Jednak czuła też jakiś zew przygody, chciała spróbować coś sama.
— Czosnkowa Krewetko? — Podeszła do mentorki.

— Tak? — Popatrzyła na uczennicę z uśmiechem.

— Czy mogłabym zobaczyć granicę przy południowej stronie samodzielnie?
— Hmm... No dobrze, ale będziemy nie daleko odpowiedziała, kierując się w kierunku zachodnim
Zastanawiała się, czy nie pójść w kierunku rzeki, ale nie teraz, nie, jak nie wie, co z jej matką. Ptaki śpiewały wśród drzew. Nic nie wskazywało na obecność kogokolwiek. Już miała wracać, gdy coś poruszyło się dwie długości ogona od niej. Liliowa Łapa postanowiła sprawdzić, co się pod nim kryło. Zaczęła się skradać do krzaka, uważając, by nie stanąć na żadnej gałęzi. Kiedy podeszła do zarośli, wsunęła się pod liście, by się ukryć. I wtedy zobaczyła gruby, ciemny ogon! Wyskoczyła z krzaków i krzyknęła:
— Hej! Co tu robisz?
Szeroki, ciemnoczekoladowy kocur spojrzał na nią błękitnymi oczami.
— A co? Coś nie tak? — warknął.

— Przekroczyłeś granicę Klanu Nocy! — krzyknęła.

Dopiero wtedy Liliowa Łpa zobaczyła, że mimo szerokich barów i głowy był podobny do jej wzrostu.
— Co? Aaaa, granica to te zapachy kotów w paprociach, prawda?
Lilijka nastroszyła sierść na karku.
— To oznaczenia zapachowe! — warknęła — I proszę, abyś wrócił tam, skąd przyszłeś!

— Czyli wgłąb waszego "terytorium"? — parsknął kocur.

O nie, przesadził! Zdecydowanie przesadził! Liliowa Łapa wbiła pazury w ziemię, aby nie zatpić ich w sierści kocura. Otworzyła pysk aby zaprotestować, ale wtedy rozległ się kolejny krzyk innego, dojrzałego kocura:
— Mrok, gdzieś ty polazł?
Liliową Łapę dopadł dreszcz niedowierzania od łap do głowy 

"Mrok?! Ale to niemożliwe…" — przypominał jej nie co brata, ale ojciec z nim gdzieś wyparował.

— Mrok? To ty? — zaszeptała, robiąc krok w tył. Myślała, że kocur jej nie usłyszał, ale spojrzał się na nią z podejrzliwością.
— Poznaliśmy się kiedyś? — Pochylił głowę na znak dezorientacji.

— Liliowa Łapo! - — To był krzyk Sennej Łapy — Gdzie jesteś?
— Poczekaj, Senna Łapo, zaraz przyjdę! — krzyknęła. Gdy znów spojrzała na kocura, był w zamyśleniu.

— Już myślałem, że chodzi o Lilie — miauknął kocur w grymasie, lecz można w nim było zobaczyć iskrę tęsknoty.
— To ja nią jestem! Jestem twoją siostrą! — krzyknęła. Mrok podskoczył z niedowierzania. 

—  Lilia?... Jak?! Przecież mieszkasz przy rzece z matką.
— Już nie — miauknęła — Nasza mama gdzieś zaginęła, a Klan Nocy mnie przyjął. I jestem Liliową Łapą, nie Lilią — poprawiła go.
—  Mrok! Gdzie na lisy cię wcieło!
— Tu jestem! — Odwrócił się w stronę dźwięku. Kotka nie była przygotowana na przyjście pod granicę jeszcze jednego albo i więcej kotów! Musiała się gdzieś schować! Popatrzyła na krzaki dookoła. Nie, za duży hałas z szelestu liści, gdyby Mrok ją znalazł, byłoby niezręcznie. Popatrzyła na grube konary drzew, być może uda jej się tam wdrapać.

"Już widziałaś, jak inni to robią. Dasz sobie radę" — westchnęła. Spojrzała szybko kątem oka na brata, nadal był odwrócony do niej plecami, teraz mając głowę wsuniętą w krzak i miaucząc coś do innego kota, chyba kocura. Stanęła przy drzewie, ugięła łapy i wyskoczyła w górę, zaczepiając pazury na korze dębu. Teraz tylko zrobić to samo, ale z pnia. Przygotowała się i wyskoczyła w górę. Złapała się pazurami o drzewo, lecz przy tym rysując nogę o korę. Z bólu cicho pisnęła, jednak postanowiła, że będzie się piąć wyżej — ostatni skok do najbliższej gałęzi!

"Dasz radę, Liliowa Łapo!" — powiedziała w duchu i skoczyła do góry. Jest! Teraz tylko ostrożnie na gałęź. Stając na nią, Liliowa kotka czuła, jak łapy jej się trzęsą, jednak zachowała równowagę i przykucnęła w rozgałęzieniu, gdzie było dużo liści. Lilijka nie wierzyła, że jej się to udało! Być może musi troszkę popracować z Czosnkową Krewetką, aby się tak nie wachać, ale i tak znała już podstawy.
Z dębu był widok na krzaki na dole, zza których Mrok wyjął głowę. Z nim wszedł na polankę zielonooki kocur z niesmaczoną miną w ciemniejsze pręgi. Ale nie to przykuło jej uwagę najbardziej - był maści czekoladowej! Nic nie miała do tego umaszczenia, lecz słyszała o nich niemiłe zwierzenia, podobno jeden ze zdrajców miał ten kolor futra. Niby w żłobku była Fląderka, ale nie miała okazji z nią porozmawiać. Szafir twierdziła, że maść nie ma znaczenia, a Szkwalna Łapa już tak, więc kto ma rację? Z zamyślenia wyrwał ją głos owego kocura:
— Gdzieś ty był?
— Przy brzozach, jak kazałeś.
— W takim razie dobrze, że tu jesteś. Widziałem patrol nieopodal — powiedział czekoladowy z pogardą.
— Masz rację, Sosno.
Liliową tak zamurowało, że prawie by spadła z gałęzi. A więc to był jej ojciec! Chciała już zejść i się mu pokazać, ale wstrzymała się, aby poczekać na rozwój wydarzeń.
— Właśnie spotkałem... GDZIE SIĘ PODZIAŁA?!
— Być może masz już zwidy? Pora Spadających Liści się zbliża, a to czas chorób, w tym gorączki.
— Nie, naprawdę, była tu Lilia…
— Czyli jednak masz zwidy. Sójka nas wyrzuciła. Pamiętasz, jak ci mówiłem? Kazała mi się wynosić z tobą, a twoja siostra została!
Liliowa Łapa nie dowierzała. Jej matka czegoś takiego by nie zrobiła! Nie po widoku jej smutnych oczu, które starała się ukryć pod uśmiechem! Z emocji szturchnęła gałęzie, wywołując hałas, który zaintrygował kocura.
— Kto tam? Pokaż się!
Kotka znieruchomiała z przerażenia.
— A może to wiewiórka? Nie wszystko, co się rusza, ukrywa za sobą kota — mruknął Mrok

— Ale musisz być czujny! Zawsze! Bez względu na sytuację. Teraz sprawdzimy, czy to rzeczywiście wiewiórka…
"Klanie Gwiazdy, ratuj!" — pomyślała, patrząc na kocura wspinającego się na drzewo, pewny swego. Na szczęście pojawiła się Senna Łapa szukająca Liliowej Łapy. Na widok kocurów zawarczała:
— Co robicie przy naszej granicy?
— A więc jest tu ktoś jeszcze! — warknął Sosna do syna, po czym do szylkretki — Czemu niby mamy ci odpowiadać?

Senna Łapa wzięła głęboki wdech.
— Bo Klan Nocy wyrwie wam futro.
— Ech, klany — rzekł kocur, przewracając oczami — zajmują terytorium, zaznaczając je zapachami i już nikt inny nie może na nie wejść, niezwracając na koty poza nimi. Uważają się za lepszych, bo żyją razem.

Lilia nie dowierzała; jak jej ojciec miał czelność tak mówić?
— Za chwilę zwołam cały patrol, aby się z wami rozprawili, jeśli nie odejdziecie!
Kocur już nie był taki skory do kłótni. Machnął tylko nastroszonym ogonem i odwrócił się tyłem do uczennicy.
— Chodź, Mrok, niech oni tu polują na swoją wronią karmę. — Popatrzył się wymownie i odszedł wściekły.
— Dzięki, Senna Łapo! — miauknęła Liliowa, wychylając się zza liści.
— Liliowa Łapo?! Co ty tam na Klan Gwiazdy wyrabiasz?
— Chowałam się przed nimi — odpowiedziała, próbując zejść.
— Musisz delikatnie zeskoczyć. Jeszcze się nie uczyliście wspinaczki?
— NieeEEEEE! — wrzasnęła, spadając z konaru, na szczęście na krzak jagód.

— Zyjesz?! — spytała szylkretka przestraszona.

— Tak, nic mi nie jest, oprócz tego, że jagody już się do niczego nie przydadzą — miauknęła, zeskakując z krzaka i oglądając swoje plecy w ciemnofioletowe plamy.

— Co się stało?! — spytała Czosnkowa Krewetka, wchodząc na polankę. Za nią szła Rosiczkowa Kropla.

— Liliowa Łapa spotkała samotników i uciekła przed nimi na drzewo — rzekła Senna Łapa.
Lilijce było wstyd, że zamiast bronić terytorium schowała się. Ale czuła w głębi duszy, że to nie przez strach, tylko przez obawę, że będzie musiała walczyć z własnym bratem.
— Liliowa Łapo, nie próbuj nowych rzeczy na treningu sama, od których może stać ci się krzywda. Chodź, któryś z medyków musi to zobaczyć — miauknęła, patrząc na jej ranę na nóż.

 

* * *

Okazało się, że to tylko lekkie zadrapanie, na które wystarczyły dwa szybkie liznięcia i zabezpieczenie rany przed zakażeniem. Emocje z dzisiejszego patrolu ciągle ją prześladowały. Czuła, że jej rodzina ma jeszcze sekrety, które chce odkryć, ale chciała też z kimś się podzielić jej szokiem. Zobaczyła Szkwalną Łapę, dawającego mysz na stertę zwierzyny. Pobiegła na niego i się z nim przywitała.
— Cześć — odpowiedział. — O co chodzi?
— Chciałabym ci coś powiedzieć — miauknęła, wskazując ogonem na pobocze obozu. Kiedy tam usiedli, Liliowa Łapa z niepokojem oczach powiedziała:
— Spotkałam mojego czekoladowego ojca!

<Szkwalna Łapo, co powiesz na to?>

[1695 słów + wspinaczka na drzewa]

[34% + 5%]