Od Ryjówki CD. Melodyjki

Ryjówka wbiła zaciekawione spojrzenie w Melodyjkę. Wielka pani posiadała inny odcień ślipi od niej, jednak wywinięte uszka miały takie same. To utwierdzało koteczkę w tym, że były ze sobą spokrewnione. 

— Czego chcesz? — Przesunęła ogonem po ziemi, wbijając w kociaka wrogi wzrok. — Dostałaś jedzenie, więc możesz iść zająć się sobą.

Szylkretka w pierwszej chwili miała ochotę uciec. Najlepiej idąc śladem siostry, wyruszyć na poszukiwanie przygód poza norę. Powstrzymała się, w głowie powtarzając sobie, że jeśli nie teraz to nigdy. Wbiła pazurki w ziemię, próbując zebrać się na odwagę. Co innego rozmawiać z rodzeństwem, co innego z Wielką Panią. Wiedziała otóż, że jeden niewłaściwy ruch i mocno dostanie po pyszczku. 

— No... wysłów się. — syknęła kocica. 

Ryjówka westchnęła cicho, zanim wbiła ostrzegawczy wzrok brązowych ślipi w matkę. Błysnęła w nich jednak ciekawość, tak trudna do zrozumienia przez kogokolwiek, kto nie był szylkretką. 

— Slysalan jak Pani nufi o jakis klanach. — miauknęła spokojnym głosem koteczka.

Widziała jak wyraz pyska ze zirytowanego, zmienia się na rozgniewany. Przesadziła? Ale tylko zadała pytanie! Melodyjka wyglądała tak, jakby powiedziała coś okropnego. Ryjówka nie znała przeszłości opiekujących się nią i rodzeństwem kotów. 

— Nie interesuj się, chyba że chcesz dostać. — przybliżyła pysk tak blisko, że Ryjówka czuła jej oddech na sobie. Zjeżyła futerko, już myślami widząc scenę, gdzie dostaje po pyszczku. Próbowała wytrzymać we własnym ciele. — A teraz zejdź mi z oczu. Już!

Ryjówka pisnęła, puszczając się biegiem w stronę wyjścia z nory. Wyskoczyła przez nie, biegnąc w stronę znanego sobie kawałka terenu, po drodze wpadając na Muchę, jednak nie odpowiedziała przywitaniem siostrze. Bała się. Cholernie bała się tej wielkiej kocicy. A musiała spędzić z nią całe życie!

***

Z czasem jej strach, przerodził się w żal. Wbrew pozorom nie pałała otóż do Melodyjki i Słonika nienawiścią. Była otóż  nauczona, że to oni ją żywili, dzięki czemu w ogóle istniała na tym świecie. Ryjówka nie miała pojęcia skąd biorą się kocięta, ale jakkolwiek pojawiła się wśród Wielkich Kotów, musiała to być pomyłka. Oni się nie nadawali by wychować kocięta. Miała do nich żal o wszystko. Niszczyli jej i rodzeństwu dzieciństwo. Przemoc, krzyki, pretensje, milczenie. To było okropne. Już sama nie wiedziała co wolała: przechodzącą od razu do ostrych czynów Wielką Panią, czy milczącego na to wszystko Słonika. Czas nie leczył ran a sprawiał, że była wszystkiego bardziej świadoma. Właśnie na taką koteczkę zaczęła wyrastać Ryjówka, zamykająca się na wszystko co ją otaczało, pozwalając sobie jedynie w samotności na znalezienie tego, co czyniło ją usatysfakcjonowaną. 

Ostatnim gryzem na zwierzynie, było zniknięcie Melona. Gdziekolwiek podział się brat, Ryjówka czuła również i do niego żal, że nie było go przy siostrach. Słonik tłumaczył, że Melon uciekł i go znajdą, natomiast Melodyjka zapewniła, że pewnie gdzieś zdechł niewdzięcznik. To wystarczyło by Ryjówka uznała, że Melon ich zostawił. Zostawił swoje siostry. Od tego dnia, nawet zasypiając, sprawdzała, czy Mucha na pewno jest obok. Chciała mieć tylko pewność, że chociaż los siostry będzie jej znany i że ta nie zostawi jej tak po prostu wśród Wielkich Kotów. 

Wybrali się całą czwórką na polowanie. Gdy Ryjówka pierwszy raz usłyszała o tym - a właściwie została uświadomiona podczas brutalnej pobudki z samego rana - nie mogła wręcz uwierzyć! Tyle razy polowali z rodzeństwem na małe gryzonie albo motylki, ale pierwszy raz Wielkie Koty zamierzały ich tego nauczyć. Znaczy ją i Muchę. Szylkretka przełknęła więc szybko kęs niezjedzonej wczoraj myszy (na szczęście jadły już stały pokarm, przez co Melodyjka nie musiała ich już karmić i zaoszczędziły sobie tym samym nerwów z jej strony), zanim ruszyła za towarzyszami nory. 

Zostały przyprowadzone do dziwnej polany z wielką trawą, gdzie dotąd Ryjówka nawet nie postawiła swej małej łapki. Koteczka uważnie słuchała poleceń Melodyjki oraz obserwowała ruchy Słonika, ale w pewnej chwili ją to znudziło. To wszystko już wypróbowała na własnej skórze! Dla koteczki jedyną istotną radą było to, że miała być cierpliwa i że powinna uważać na wiatr. 

Ryjówka pierwsza wyruszyła ku polowaniu. Skradając się cicho, wręcz bezszelestnie, udało jej się wytropić mysz. Z zadowoleniem wybiła się z tylnych łapek, łapiąc ją między je i wgryzając się w ciałko istotki, pozbawiając ją życia. Odniosła ją pod łapy Melodyjki. Mucha jeszcze była w terenie, natomiast Słonik zapewne też wybrał się coś złapać na wypadek, gdyby dzieciarnia nic nie przyniosła na obiad. Melodyjka obiegła wzrokiem jej zwierzynę, nic nie mówiąc. Ryjówce w pewnej chwili przebiegło na myśl, że może to było za mało? 

Wbiła wzrok w horyzont. Obserwowała łagodne zmierzanie chmur po niebie. Ah, ile by dała, by być równe wolna co one. Taka... piękna oraz niezależna. Potrzebna. Pamiętała, że chmury nie tylko dawały cień, ale również wodę podczas deszczu. 

— Co cię śmieszy, gówniaro? 

Dopiero wtedy Ryjówka zdała sobie sprawę, że na pyszczku ma mały uśmiech. Szybko przybrała na nowo stanowczy wyraz pyszczka. Radość była zła, emocje były złe. Powtarzała sobie jak mantrę te słowa. Spojrzała na Melodyjkę. Była niezadowolona. Ale czy kiedyś było inaczej? 

— Nic. — wzruszyła ramionami. — Pewnie się cieszysz, że wkrótce ja i Mucha będziemy dość duże, że będziesz mogła się nas pozbyć, tak jak Melona. Znikniemy z twojego życia. Nie wiem jeszcze gdzie, ani jak, ale... co ty w ogóle z nami zamierzasz zrobić?

Miała gdzieś czy zostanie uderzona, czy uciszona. Nie obchodziło jej to. Tyle razy już oberwała, że było to dla niej niczym tlen. Chciała wiedzieć, co Ona i Słonik z nimi zamierzali zrobić. Dla dobra swojego i siostry. I nie interesowało jej, czy to co usłyszy, nie sprawi jej przykrości. Już dawno tego nie czuła. A przynajmniej tak sobie wmawiała. 

<Melodyjko? uświadomisz ją?>

Od Melodyjki CD. Ryjówki

Kotka szła do nory wolnym krokiem z łapy na łapę, mrużąc przy tym oczy z niezadowolenia i trzepiąc ogonem o pięty. Opieka nad tymi bachorami, dzień kolejny. Chociaż to, jakie podejście do swojego potomstwa miała Melodyjka i w jaki sposób się nimi zajmowała, ciężko było nazwać opieką. Jedyne, co robiła, to dbała, by z głodu nie zdechły i zapewniała im podstawową higienę. Żadnej czułości, nauki o świecie, o historii, bo po co? Nigdy nie chciała wychowywać zgrai hałaśliwych gówniarzy, nie potrzebowała ich, więc nie zasługiwali na to. A co im może się od tego stać? Jak będą dostawać pożywienie, przeżyją, kto by się przejmował ich psychiką?
W milczeniu weszła do środka tymczasowego mieszkania rodzinki. Nie chciała czasem zbudzić kociąt, oczywiście nie z troski o nie, a z faktu, że nie życzyłaby sobie, żeby zaczęły jej truć. Obejrzała się nagląco w stronę wyjścia. Podczas polowania rozdzieliła się ze Słonikiem i ten jeszcze do tej pory nie wrócił. Machnęła ignorancko ogonem. No dobra, jeśli nie wróci w najbliższym czasie, to tylko jego problem.
— Jesten glotna. — Dźwięk tupotu małej łapki przeszył podłoże. — Gdsie bylas?
Melodyjka, czując, jak krew się w niej gotuje, opuściła łeb, by spojrzeć w oczy pierworodnej. A więc jednak nie wszystkie dzieciaki spały grzecznie, nie przeszkadzając mamusi. Upuściła królika i warknęła ostro, obnażając zęby, żeby pokazać Ryjówce, jak bardzo nierozważny był jej krok.
— Nie powinno cię to interesować. Jedzenie natomiast dostaniesz, jeśli ładnie usiądziesz obok reszty rodzeństwa i się zamkniesz. — Machnęła ogonem tak silnie, że w powietrze wzbiły się tumany kurzu.
Wysunęła i wsunęła pazury przednich łap, by zdusić w sobie ochotę przejechania nimi po pysku małej buntowniczki. Następnie odgoniła ją szybkim ruchem kity i ułożyła się na posłaniu z mchu, układając się możliwie jak najdalej od pogrążonych w śnie Melona i Muchy. Kątem oka zobaczyła, jak Ryjówka, z położonymi po sobie uszami, usłuchanie siada obok rodzeństwa. Melodyjka odwróciła się od niej, westchnęła ciężko i jeszcze raz świstnęła ogonem w powietrzu.
Ostrymi kłami sprawnie rozerwała skórę swojej zdobyczy, by dobrać się do pysznego mięsa. Polowanie zawsze wzmagało w niej apetyt. Aż przywodziło jej to na myśl pełne krzyku i wesołej atmosfery wspólne posiłki uczniów Klanu Burzy… warknęła pod nosem. Przecież i tak jej tam nie chcieli, a ona potrafiła się sobą zająć… jak widać. Zaczęła przeżuwać pożywienie, delektując się jego delikatnym smakiem. Jak dobrze, że gówniarze jeszcze nie jadły stałego pokarmu, do tej pory wystarczało im jej mleko.
Gdy skończyła się pożywiać, oblizała starannie pyszczek z ewentualnych resztek pokarmu, które mogły tam się zawieruszyć. Wzięła to, co się z królika ostało w pysk i wyszła na zewnątrz, zakopując niedbale. Swój wzrok wbiła w horyzont. Gdzie do cholery był ten Słonik? Zastrzygła uchem, a z jej gardła rozległ się cichy pomruk niezadowolenia. Czując, jak negatywne emocje w niej coraz bardziej narastają, odwróciła się na pięcie. Siedząca jak na baczność Ryjówka wciąż czekała na posiłek. Samotniczka przewróciła oczami, ale tak jak obiecała, rozłożyła się przy córce, odsłaniając brzuch.
— Żryj.
Kiedy kotka zaczęła ochoczo ssać, Melodyjka zerknęła ku wciąż śpiącej pozostałej dwójce. Niech już wstaną, nie będzie karmić tych gówniarzy na dwa razy.
— Koniec spania! — Tupnęła łapą, obserwując, jak kocięta mrugają zaspanymi oczami. — Chodźcie jeść, drugiej okazji do wieczora wam nie dam.
Obydwa szybciutko podeszły do niej. Melon zaczął coś niewyraźnie mruczeć pod nosem, ale puściła to mimo uszu. Ten paskudny grubas i tak nigdy sobie nie odpuści jedzenia.
Gdy cała gromada się najadła, kotka wręcz natychmiast ich przegnała.
— Możecie się pobawić, spać, cokolwiek, byleby nie drzeć mi tu ryja. — Położyła łeb na łapach, ziewając.
Obróciła się w ich stronę. Melon ponownie kładł się na mchu, Mucha ochoczo wybiegła z nory krzycząc za sobą "Na pewno niedługo wrócę proszę pani". Jedynie Ryjówka została, z zaciekawieniem wbijając brązowe ślepka w matkę. Melodyjka burknęła. Cała trójka odziedziczyła oczy po ojcu, za to pierworodna miała wywinięte do tyłu uszy po niej.
— Czego chcesz? — Przesunęła ogonem po ziemi, wbijając w kociaka wrogi wzrok. — Dostałaś jedzenie, więc możesz iść zająć się sobą.

<Ryjówko?>

Od Ryjówki

Ryjówka pisnęła przez sen. Ogromny motyl gonił ją z coraz większą prędkością. Prawie ją miał. Czuła jego bliską obecność. Był gotowy ją zgnieść, zupełnie jak ona jego! Tylko, że teraz to ona była mała. Koteczka biegła po wysokiej, miękkiej trawie, na oślep rozglądając się za rodzicielką, za którą mogłaby się ukryć. Nie widziała jednak Melodyjki. Poczuła jak motyl ją chwyta, unosząc do góry. Pisnęła przerażona.

— Nie drżyj się.

Otworzyła ślepka. Melodyjka trąciła ją łapą, by się wreszcie uspokoiła. Serce szylkretki biło jak oszalałe. Dopiero teraz zrozumiała, że to był zły sen i żaden owad jej nie goni. Musiała się mocno drżeć, gdyż rodzicielka była bardzo niezadowolona. Ryjówka położyła uszka na łbie, spoglądając na nią przepraszająco. 

— Nialan sly sen. — miauknęła cicho. 

Zdążyła się nauczyć, że jeśli zirytujesz wielką panią, możesz się liczyć z poważnymi konsekwencjami. Koteczka nie wiedziała, że mama powinna tulić, całować, opowiadać bajki i uczyć życia. Podobnie jak tata. Miała po prostu Melodyjkę i Słonika - musiała uważać na każdy swój ruch oraz rodzeństwo, o które mimo wszystko starała się dbać na swój sposób. Nie znała otóż pojęcia uczuć i lojalności rodzinnej. Musiała jeszcze bardziej się przyzwyczaić, w końcu spędzi w tej norze całe życie, prawda? Nie znała innego. To było jej. Tak widocznie miało być. Tylko pytanie, co wyrośnie z takiej małej?

Coś przykuło uwagę koteczki. Zerknęła w stronę wyjścia. Powoli podniosła się na równe łapki. Mech przyjemnie zaszeleścił, gdy po nim przeszła, omijając swoje rodzeństwo. Podchodząc bliżej wyjścia, wyjrzała z nory. Nie oświetliło ją światło, jak zwykle gdy wyglądała. Zamiast tego ujrzała ciemne niebo, po którym przemknęła błyskawica. Była taka głośna! Przemykała po niebie rozświetlając je, wraz z kroplami deszczu, spadającymi coraz szybciej na ziemię. Wyciągnęła łapkę, dotykając jednej z nich. Drgnęła na kolejny grzmot, prędko wycofując się z powrotem do domu. 

— Cio to?
Koteczka nawet nie liczyła na odpowiedź. Ze zwykłego uporu i ciekawości, spojrzała jednak na Melodyjkę. Oczy kotki zmruży się, gdy zetknęła w stronę wyjścia. Musiała być senna. Ryjówka przekrzywiła łebek.
— Burza. — mruknęła wreszcie.  — A teraz śpij, albo wyrwę ci ogon.
A więc tym było to dziwne zjawisko. Burzą. Musiała zapamiętać. Szylkretka nie mogła spytać jednak o nic więcej. Rozkazy wielkiej pani rodzicielki za każdym razem działały. Kotka pokiwała energicznie główką. Położyła się z powrotem obok rodzeństwa. Wtuliła w sierść pulchnego braciszka, zamykając ślepka i odpływając do krainy snów.

***

Ziewnęła szeroko. Nie przywykła do wczesnego wstawania. Mogła jeszcze trochę się powylegiwać, jednak widok śpiącego rodzeństwa odwiódł ją od tego pomysłu. Przecież nie będzie jak oni! Wstała, otrzepując sierść z nieczystości. Będzie musiała ją wyczyścić. 

Szylkretka zauważyła niewielki kamień, który od razu traciła łapką. Potoczył się trochę dalej. Nic wielkiego. Od razu się znudziła. Wnuczka Koniczynki westchnęła niezadowolona. Nie lubiła nudy, podobnie jak każdy kociak. Wyjrzała na zewnątrz, bo może znajdzie coś ciekawego, co zajmie jej uwagę na długi czas. Padło na dziwną kałużę. Wysunęła się w jej kierunku, przyglądając się temu znalezisku. Gdy zamoczyła łapkę, powierzchnia drgnęła odrobinę, wręcz ledwo widocznie. Woda była lodowata. Ryjówkę jednak skusiła na tyle, że włożyła w nią kolejną łapkę i jeszcze kolejną, aż cała znalazła się w wodzie, z radością po niej skacząc.
Zabawa skończyła się wraz z pojawieniem Melodyjki. Wielka pani wyrosła jak z podziemi, już samym swoim cieniem strasząc kociaka. Ryjówka czmychnęła czym prędzej do nory, zanim by oberwała łapą. Otrzepała się już na środku, pośpiesznie odwracając w stronę kocicy. Uniosła łebek, spoglądając chwilę na rodzicielkę. Trzymała w pysku jakieś dziwne szare stworzonko, do tego się nie ruszające. Kropelka krwi spadła na ziemię. Szkarłatna ciecz przykuła jej wzrok.
— Jesten glotna. — miauknęła koteczka, tupiąc przy tym łapką. — Gdsie bylas?

<Melodyjko? Będzie opieprz?>