Od Azazela

Złapany przez nieznajomego Dwunożnego trafił ponownie do świata Obcinacza, próbował rozpaczliwie z niego wrócić. To było jeszcze gorsze niż porzucone przez niego królestwo. Uwięziony w ciasnym uchwycie Dwunoga w białym fartuchu syczał i prychał, rzucając na niego wszystkie mu znane klątwy. Słyszał rozpaczliwe jęki poległych kotów z holu. Słyszał ich płacz i zawód. I jeden przepełniony nienawiścią ryk. Jego właścicielka została wniesiona do groty Obcinacza. Azazel z rąk potwora trafił do łap jego asystentki. Zdążył dojrzeć pełne gniewu pomarańczowe ślipia nieznanej mu kotki nim przeniesiono go do innego pokoju. Pachnącego śmiercią i chorobą. Wbił mocniej pazury w asystentkę Obcinacza.

Żywego go nie wezmą!

Martwego też!

— Obyś zgniła w niebie istoto parszywa. — syknął wściekle, wysuwając swe pazury.

Miniaturowe ostrza zalśniły w świetle najtańszej żarówki z Biedronki. Nie wahał się. Sprawnym ruchem wbił je w pysk Dwunoga. Pisk. Przeraźliwy i kujący w uszy. Puściła go. Zadowolony niezgrabnie upadł na ziemię. Ostrzegał ją. Miała za swoje. Z dumnie uniesioną kitą pośpiesznie zwiał z tamtego pokoju.

— Klękajcie, istoty upadłe. Oto ja. Wasz władca nowy. Miłosierdzia z mojej strony nie doświadczycie. — warknął w stronę Obcinacza i nieznanego mu Dwunożnego.

— Wariat. — syknęła czarna kotka na stole.

Azazel zignorował to marne mamrotanie zbyt słabe by dotrzeć do jego wspaniałych uszów. Wybiegł z pokoju żalu i płaczu. Hol wypełniony bielą i obcymi Dwunożnymi nie okazał się dobrym wyborem. Morze kotów oraz innych zwierząt wpatrywało się w niego. Kątem oka wyłapał dziwnego kocura, do którego domu wpadł niedawno. Był w pułapce. Lecz musiał odnaleźć wyjście. Biegał w tą i we twe próbując zwiać z białego więzienia aż pozostał ponownie chwycony przez łapska Obcinacza.

Poległ.



wyleczeni: Hagrid, Ozzy

Od Azazela

Kraina różu. Wszystko było w nim skąpane. Zapach kwiatów i cukru unosił się w powietrzu. Azazel nienawidził tego miejsca. Bardziej niż Obcinacza. Bardziej niż wysłannika niebios-przybłędy. Lecz zmuszony do tego gnił w ciasnej klatce z Fernandem. Jedynie jego wspólnik podnosił mu morale. 
Dwunożni słudzy nie docenili jego gniewu i jego zemsta trochę ich... przerosła. Wróciwszy do domu nie spodziewali się, że ogień będzie szalał po ich meblach, a ich ukochany kot będzie siedział na środku miaucząc zadowolony. Wpatrujący się w nich oczekująco. Na ich reakcje nie musiał długo czekać. Pełna wrzasków chwalebna mu pieśń wypłynęła z pysków Dwunogów. Wzięli go na rękę i unosili pochwalnie w górze. Potem zjawiły się czerwone bestie, które także stworzyły o nim balladę pełną gwałtownych dźwięków. Najlepszy dzień Azazela w jego życiu. Czuł, że odblokował w sobie nowe moce. Stał się potężniejszy. Mocarniejszy. 
Kocur przeciągnął się w klatce. Dwunożni najwidoczniej musieli przywyknąć do jego nowej potęgi. Zbyt zlęknieni "uwięzili" go w więzieniu. Azazel zamierzał dać im trochę czasu do przywyknięcia. Poza tym w każdym uderzeniu serca mógł zwiać z tej klatki. Nieznajomy przybłęda sprezentował mu u Obcinacza tajemną wiedzę otwierania tego ustrojstwa. Lecz Azazel zamierzał być dobrym władcą. Da im jeszcze parę wschodów słońca. Przecież nie będzie gnił w tym pomieszczeniu wieczność. 

* * *

Nadal tu gnił. Azazel zaczynał się irytować. Już raz posmakowali jego zemsty. Ile ma jeszcze tu tkwić. Uważał swoich sługusów za odważniejsze istoty. Zdenerwowany wyciągnął łapkę do mechanizmu jego więzienia. Nie było łatwo. Po wielu próbach udało mu się otworzyć wrota. Dumny wyczłapał się się z klatki. Promienia słońca wpadające przez okno powitały go na wolności. Ruszył pewnym krokiem do wyjścia z groty różu. Jeden z Dwunogów napatoczył się pod jego łapy. Na jego widok donośnie pisnął. Pranie wypadło z jego łysych łap, które ubrane w materiałowe rękawice zaczęły się zbliżać w stronę Azazela. Młody demon poczuł nieprzyjemny dreszcz przez ciało. Nie chciał wracać do więzienia w różowym pokoju. Biegiem puścił się do drzwi wejściowych. Dwunożni krzyczeli za nim. Kocur jednak nawet się nie obejrzał. Gnał przed siebie. Zatrzymał się dopiero przed ulicą zdyszany. 
Nie miał już gdzie wrócić, czekało go nowe życie.

Od Azazela

Prychnął gniewnie, gdy śmierdząca ciecz dostała się do jego nozdrzy. Przeklęty Obcinacz. Przeklęci Dwunożni słudzy. Został zdradzony... tak straszliwie zdradzony. Przepełnione czystą nienawiścią ślipia wpatrywały się w oczy Wyprostowanego. Azazel z całych sił przeklinał tą paskudną, dwulicową istotę. Oby poczuła jego ból! Jego cierpienie!
Zeskoczył cały naładowany furią i trzepnął swym potężnym ogonem. Dwunożny nawet nie pisnął. Azazel uśmiechnął się dumnie. Czuł jego przerażenie pomimo zapchanego nosa. To nie koniec.
Jeszcze poczuje jego furie. 

* * *

Dwunożni słudzy opuścili jego królestwo jak zazwyczaj rano. Azazel już płonął z niecierpliwienia. Tak, teraz, teraz nastanie słodki czas zemsty. Już czuł jej smak na języku. Przez te wszystkie księżyce kocur dobrze wiedział co musi uczynić. Rozejrzał się. Od czego tu zacząć. 

Na widok zazwyczaj grającego kolorowego i ogromnego kamienia aż po jego grzbiecie przeszły ciarki podekscytowania. O tak. Idealny początek jego zemsty. Podszedł do telewizora i przyszykował się do skoku. Nie było łatwo. Kamień naprawdę był wysoki i smukły. Po wielu próbach Azazelowi w końcu udało się znaleźć na jego szczycie. Manewrując na nim w końcu znalazł stabilny punkt. A przynajmniej tak mu się wydawało. Poczuł jak traci grunt pod łapami. Telewizor zakołysał się i upadł na podłogę. Trzask i wylatujące z jego iskry upewniły Azazela, że rozprawił się z tą bestia na zawsze. Zadowolony z siebie kopnął kawałek szkła.

— Bestia iście godna pożałowania z twej istoty. Prób walki nie podjąłeś nawet. — prychnął z wyższością. 
Wskoczył na drewniany kamień, gdzie prócz stosów książek, które przy pomocy kocura z łatwością wbiły się w powietrze, stał potężny wazon wypełniony kwiatami, których Azazel nigdy nie widział na zewnątrz. Kocur nie zastanawiał się zbyt długo. Z podłym uśmiechem kopnął wazon. Woda i kwiaty wylały się na dywan. Telewizorowi to się nie spodobało. Zaczął głośniej syczeć, a woda dziwnie pachnieć. Azazel utknął na drewnianym kamieniu. Trochę nie uśmiechało mu się postawić swe wspaniałe łapy na tym dziwnym zjawisku.
Oby Dwunożni słudzy jakoś sobie z nim poradzili. 

Od Azazela

Kolejna wyprawa zakończyła się niepowodzeniem. Jak nie ta wstrętna wysłannica niebios-przybłęda to Dwunożni w cierni kręcili się wokół. Wszystko szło nie tak. Zirytowany kocur trzepnął ogonem. Dziwna energia przeszła przez jego ciało. Zapowietrzył się, a następnie powietrze gwałtownie opuściło jego ciało wydając przy tym uroczy odgłos kichnięcia. Przezroczysta substancja spłynęła z jego nozdrzy. Spanikowany prawie pisnął. 
Biegiem udał się do swoich sługusów. Nieprzejęci zajmowali się swoją łysą bestią. Miauknął donośnie. Jeden z jego Dwunogów w końcu na niego spojrzał. Wskoczył mu na kolana i zaprezentował dziwną ciecz wypływającą z jego ciała. Czuł jak słabł. Potrzebował szybko uleczenia szamana. Jego magia wypływała z niego z każdym kichnięciem. 

* * *

Nienawidził jazdy potworem. Czuł jak jego poranna ofiara próbuje mu uciec z żołądka. Ściśnięty w wiążącej jego moce klatce był wyczerpany. Nie miał siły walczyć. Po raz pierwszy w jego życiu. Osłabiony nawet nie zauważył kiedy znaleźli się na dworze. Biała budowla okazała się jego złotym ślipią. O nie. Tylko nie do tej przeklętej istoty. Zaczął przeraźliwie wyć. Nie mogli mu tego zrobić. Był zbyt słaby by zmierzyć się z Obcinaczem. Dwunożne sługusy jednak nadal ślepo podążały w stronę budowli. Otworzyli drzwi i weszli do środka. 

Mrożące krew w żyłach jęki dotarły do jego uszu. Nie był jedyny. Zielone ślipia zabłysły z klatki na podłodze. Dziwny kot zwany Papieżem także tu trafił. Nie tylko on. Zauważył kątem oka Dwunożnych swojej siostry. Ją także tu przywleczono. Czarna kotka ze przerażeniem w ślipiach trzęsła się na łapach młodej Wyprostowanej. Klatka Azazela spoczęła na ziemi. Jego słudzy odeszli od niego. 

— Nie martw się młody. Uratuję nas stąd. 
Azazel niepewnie podniósł łeb wyczerpany. Głos dochodził z klatki obok niego.
— Nie potrzeba ratunku mi, albowiem sam poradzić sobie muszę z bestią wygłodniałą... — miauknął licho. 
Śmiech rozległ się obok niego. 
— Bestia? Chyba oszalałeś. Mówisz jak wariant. Zapomnij. Sam wydostanę się na wolność. — stwierdził nieznajomy. 
Azazel nie miał siły wykłócać się z tym plebsem. Pachniał lasem, więc musiał być śmierdzącą, dziką przybłędą. Kocur położył się wygodnie, starając się zebrać energie i manę na walkę z Obcinaczem.
Nie mógł polec. 


wyleczeni: Papież, Kizia, Szczęściarz, 

Od Azazela CD. Belzebuba

Tym razem jego wyprawa w poszukiwaniu nowego królestwa szła pomyślnie. Nie spotkał jak na razie tej strasznej przybłędy - Nornicy. Na samą myśl o kotce zadrżał. Przez nią wylądował u Obcinacza. Słudzy nakładali mu na pysk śmierdzące maści. Miniaturowe miecze zostały wbite w jego niewinne ciało. Rozwścieczyło to kocura. Zwątpili w niego. Wlali w jego ciało truciznę. Lecz jego diabelska krew wyparła ją. Nie tak łatwo go pokonać.

Zachodzące słońce dodawało charakterowi jego wyprawie. Samotny władza demonów wędrujący po opustoszałej krainie. Azazel dumnie wypiął pierś. Był już niemal władcą tych terenów. Sielankowy, a bardziej demoniczną atmosferę popsuło przejeżdżająca koło niego bestia dwunogów. Azazel drgnął przypadkowo na jej widok. Scalana mrokiem niczym jego futro nie zanosiła niczego dobrego. Dwójka Dwunogów wysiadła z niej. Ich ciało także pokrywała czerń. Jeden z nich zaczął zmierzać w stronę kocura. Wydawał się znajomy. Zbyt znajomy. 

Jego ohydne łyse łapska powędrowały w stronę Azazela. Władca piaszczystych gleb prychnął na pozbawioną istotę rozumu i pobiegł ku najbliższemu domostwu. Wpadł do środka bez większego zastanowienia. Dwójka zdziwionych kocurów przyglądała się mu uważnie. 

— Szczęście spadło na was śmiertelnicy futrzaści. — rozpoczął swą przemowę. — Zaszczyt niemały. Od dziś w waszym domostwie zagościł sam Władca Demonów. 
Dwójka kocurów spojrzała na siebie zdezorientowana. Do drzwi ktoś zapukał. Trójka kotów zamarła. 

Od Azazela

Bestia wydawała z siebie straszliwe odgłosy. Zupełnie jakby ktoś zdzierał z niej skórę. Dwunożni biegali wokół niej jak opętani. Zupełnie zapomnieli, że nie złożyli Azazelowi ofiary już od paru godzin. Kocur siedział niezadowolony. Nie mogło tak pozostać. Już raz zdecydował się na wyprawę. Teraz nie polegnie. Nie tak łatwo. Spojrzał na swoich dawnych sługusów, którzy teraz traktowali go z nienależytym szacunkiem. Nie miał nic do stracenia. Zdobędzie lepszych. Potężniejszych. Takich, którzy nigdy nie porzucą go dla łysej bestii. 
Ze smutno opuszczonym łbem zaczął kierować się w stronę okna. Otwarte na oścież nie stanowiło dla niego żadnego problemu. Nie spojrzał w tył. Wielki świat wzywał go. Musiał go podbić. Wtedy jego Dwunożni pożałują. Pożałują, że nie docenili go, gdy trwał przy nich w ich marnym królestwie.
— Nie zgubiłeś się, maluszku? 
Odwrócił się do grzesznika, który śmiał się do niego tak zwrócić. Czarno-biała kotka spoglądała na niego z wyższością. Jej żółte ślipia wypełnione były odrazą. Azazel napuszczał się. Biedna, zagubiona istota nie wiedziała do kogo mówi. Kocur parsknął cicho. Tym razem daruje jej życie. Niech zna jego łaskę. Najwidoczniej była nietutejsza. 
— Z czego się chichrasz, popaprańcu? — warknęła przybłęda uliczna. 
Azazel uniósł dumnie brodę do góry. 
— Zaiście z ciebie, a kogoż innego? — miauknął dostojnie Azazel, podchodząc do wściekle bijącej ogonem kotki. — Twój umysł niewielki mej potęgi pojąć w stanie nie jest. 
— Coś ty powiedział szczylu? — syknęła, wysuwając pazury. 
Serce Azazela zabiło szybciej. Tak. Walka. W końcu. Tyle wieków czekał na godnego przeciwnika. Zwycięży i zyska jej tereny. Powoli stanie się uliczną potęgą i wszyscy będą przed nim drżeć. Przechodnie będę składać mu ofiary, a brudasy ze śmietników robić za posłanie.
Uśmiechnął się wrednie, szykując się do skoku na kotkę. Nim jednak zdołał wykonać jakikolwiek diabelski ruch pazury przybłędy przeryły mu pysk. Pisnął z bólu. Ciepła substancja zaczęła wypływać ze świeżych ran. Bolało. Piekielnie bolało. 
— Nie... nie doceniłem twego... potencjału... — ledwo panował nad tym, żeby się nie rozpłakać. — Czeka... czeka nasz bitwa... kolejna... poznasz... gniew... gniew Azazela! — pisnął i zwiał szybko pod dom.

Zaczął śpiewać pieśń bólu podobną do tej bestii, by Dwunożni wpuścili go do środka. 
— Pf, jasne, chętnie jeszcze raz się z tobą rozprawie szczylu. — miauknęła kotka, przechodząc koło niego. — Szybciej ty poznasz mój gniew. 

Od Azazela CD. Anubisa

Azazel uniósł dumnie łeb.

— Jam? Jam nie zmuszę? Zdziwisz się bracie. — prychnął. 

Był władcą piaszczystych kresów. Królem demonów. Marna istota ludzka miała nie dać mu posiłku? Anubis na łeb upadł. 

— Fernando, popilnuj miernotę tą. Ujrzysz zaraz kto pazury posiada w tym świecie. — rzekł i skoczył na parapet. 

Niedomknięte okno umożliwiło mu przedostanie się na drugą stronę. Upadł pyskiem na trawę, lecz po uderzeniu serca wstał i wyprostował się dumnie, jakby jego upadek wcale nie miał miejsca w tej czasoprzestrzeni.

— Ty! — krzyknął do istoty czernią skąpaną. —  Posiłek ofiaruj mi w te pędy albo gniewu mego doświadczysz. 

Dwunożny podszedł do niego zainteresowany. Azazel dumnie spojrzał w stronę domu brata i posłał mu wywyższające się spojrzenie. Głupiec już nie mógł zaprzeczyć, że Dwunożni służą mu, a nie na odwrót. Silne łyse łapy wyciągnęły się w jego stronę. Azazel zmierzył człowieka zabójczym spojrzeniem. 

— Głupcze, aby osoby mej zacnej dotknąć musisz zasłużyć. — prychnął, uderzając łapką Dwunożnego. 

Ten nie zdawał się być przejęty jego atakiem. Wyciągnął magiczny kamień i zaczął rozmawiać z kimś. 

— Azazel, wracaj! — usłyszał głos dochodzący z domu. 

Spojrzał się w stronę brata.

— Zazdrościsz, niebiański pomiocie? 

Anubis wywrócił oczami. 

— Dwunożnego bardziej interesuję magiczny kamień niż twoja osoba. Mówiłem ci, że jesteśmy tylko narzędziami w ich łapach! — miauczał uparcie kocur. 

— Mylisz się! Ten Dwunóg silniejszy jest niż nasi. Muszę go pokonać, aby do końca dni swych wiernie mi służył!

Kłócący się bracia nawet nie zauważyli kiedy Dwunożny wyjął siatkę do łapania bezpańskich zwierząt. 

<Anubis?>

Od Azazela

Wrzaski mrożące krew w żyłach niosły się echem po mieszkaniu. Azazel nie wytrzymywał. Jego armia podwładnych także. Słabła z każdym porwaniem słońca. Nie docenił tego co rosło w brzuchu Dwunożnej. Małe, łyse i podejrzanie pachnące przejęło władzę w tym domowisku. Swoim wrzaskiem, jak i cuchnącymi fekaliami strąciło Azazela, który zrozpaczony krył się w swoim mrocznym różowym leżu. 
Nie mógł tak dalej żyć. Nie mógł być królem demonów godnym swojego imienia przez żałośnie zawodzącą kreaturę. Kto by pomyślał, że ów istota okaże się tak wszechpotężna. Dodatkowo Dwunożni słudzy przeszli na jej stronę, krzyżując wszelkie plany Azazela, strącenia jej z tronu.
— Królestwo te niegodne mych łap już. — stwierdził kocur, słysząc jak łysy szczur ponownie śpiewa swoją pieśń cierpienia i bólu. 
Demon nie miał wyjścia. Musiał udać się na wędrówkę. Zdobyć lepsze królestwo. Lepszych sługusów. Wielki świat czekał na zbawienie przez niego zbyt długo. Spojrzał na swą armię z żalem. Jego wzrok utkwił w Fernandzie. Nie mógł go tu zostawić. Nie na pastwę tego potwora. Chwycił pluszowego misia. Ostatnim spojrzeniem oprowadził swą mroczną krainę.
— Zwlekać dłużej nie można. — mruknął i przecisnął się przez szparę z oknie. 
Nie poszło łatwo. Jeden z węży oraz jego zacne skrzydła okazały się zbyt mocarne, by z gracją wywinąć się na drugą stronę. Niespodziewane trudności wraz z jękami zostały uporane, a Azazel postawił swe łapy na niezbadanej ziemi. Słońce jasno prażyło, wypalając ogniste ślady na jego ciele. Wilgotna ziemie zdawała próbować go wchłonąć. A chłodny podmuch wiatru wypędzić z ów ziemi. Azazel nie docenił trudności świata tego. Nagły mrok zapanował na niebie. Kocur uśmiechnął się pewnie. Niebiosa były po jego stronie. Nieznany huk wypełnił okolice. Ogień zabłysnął na niebie, a wraz z nim runęła krew chmur. Azazel pisnął spanikowany, pędem udając z powrotem się do swej dawnej porzuconej krainy. 
Podbicie nowych terenów okazało się trudniejsze niż myślał. 

Od Azazela

Wieczór wkradł się na niebo, porywając słońce do krainy ciemności. Idealny czas na łowy nastał. Demon naprężył swoje mięśnie. Węże zasyczały złowrogo wygłodniałe. Ostatnie polowanie było zbyt odległym czasie. Jego mroczna otchłań (brzuch) zgadzała się z resztą ciała. 

Dwunożny sługa zabuczał coś w swojej prostackiej mowie. Azazel ruszył. Szpony uderzały energicznie o kamienne podłoże, zwiastując jego pojawienie. Niewolnik czekał już z małym kamieniem w ręce. Charakterystyczne "pstryk" zaczęło unosić się po kuchni. Ostre światło zabłysło w pomieszczeniu. Zaklęcie Dwunoga znów nie było wystarczająco mocne, by zrobić cokolwiek Azazelowi. 

— Sztuczki twe zgubią cię jedynie istoto marna. — prychnął z odrazą. 

Apetyczny zapach odciągnął jego uwagę od łysego stworzenia. Zbliżył się do ofiarnika. Cielista ciapka czekała na niego. Upolowane i zmielone zwierzę podano do jego łap. Azazel oblizał się. Posiłek szybko zniknął, a zadowolony kocur przeciągnął się, ukazując swe straszliwe zębiska przed Dwunogiem, który zaczął wydawać coraz dziwniejsze dźwięki i "pstrykać".

— Uparłeś się zaiście, walkę stoczyć to nie problem, jednakże czy twe rany wyliżesz nim ofiary kolejnej zażądam? 
Sługus widząc, że zaraz zginie z łap jego wspaniałych zniżył się pokornie, nachylając przed swym mrocznym władcą. 
— Niegłupi takiś, jak na pysk twój. — mruknął i położył łapę na mordzie Dwunoga. 
Niech zna łaskę jego. Pełne radości ślipia łysej kreatury spojrzały na niego z zachwytem. Pokorna istota. Azazel uśmiechnął się. Dwunożni niewolnicy byli tacy ulegli. Nie to co Anubis. Pfi. Mógłby się od nich uczyć, zamiast gadać swoje bzdury.
Ciężkie kroki rozległy się za rogiem. Wraz nimi nastąpił zmęczony oddech. Drugi Dwunóg zjawił się ociężale. Ostatnio przytył. Mocno. Jej brzuch okrągły był zupełnie jakby schowała w nim księżyc. Azazel nie raz próbował się dostać do tego co jest w środku kobiety. Czasem ruszało się. Czuł, że to będzie potężny demon. Dwunożna uśmiechnęła się do nich, lecz jej wyraz pyska szybko uległ zmianie. Wrzasnęła przeraźliwie, kuląc się. Dziwny zapach wypełnił pomieszczenie. 
Azazel wtedy jeszcze nie wiedział, że straci swoich sługusów przez potężniejszą od niego istotę. 

Od Azazela CD. Papieża

Przybysz znikąd wylądował na jego terenie. Zamrugał powoli. Jego demoniczny rytuał przyzwania piaskowego demona został przerwany. Wstał, zrzucając pozostałości magicznej, żółtej ziemi.

— Kimżeś jest? — zapytał z lekką obawą w głosie.

Sytuacja ta miała zbyt wiele niepewności. Obcy wyglądał dostojnie. Mroczne siły przysłały mu kolejnego niewolnika? Albo godnego jego sił przeciwnika? A może ten został zesłany by przynieść mu radosną nowinę?
— Ja? — miauknął nieznajomy, zerkając na niego. — Tym, który pokonał grawitacje. Pobłogosławionym przez boga. Wybrankiem papieży.

Azazel przechylił niepewnie łeb. Zbyt dużo informacji. Uniósł pewnie łeb, szurając łapą w piaskownicy.

— Powiadasz? Na nieznane tereny wkroczyłeś wybranku... papieży? — urwał.

Nie mógł się mierzyć z siłą, której nie znał. Tylko głupiec tak robił. Jego podwładni nie mogli tak łatwo stracić przywódcy. Na świecie zapanowałby chaos, gdyby zszedł przedwcześnie z tego marnego świata.

— Opcja pewna istnieje. Zdradź czymże są papieże jak i bóg ten, a życie twoje nie zakończy się dzisiaj. — burknął, spoglądając z ukosa na kocura.

Ten uniósł ogon zaciekawiony.

— Gdzie dorastałeś, że nie znasz tak podstawowych pojęć? — mruknął zdziwiony kocur.

— W pokrytej mrokiem i krwią niewinnych istot jaskini rozpaczy i żalu grzeszników. — miauknął tajemniczo Azazel, rysując na piasku o co mniej więcej mu chodzi.

Papież spojrzał swym pobłogosławionym okiem na to. Kwadratowy kształt z dziwnymi kreskami niewiele mu wyjaśniał. Uniósł swe zielone ślipia na kocurka.

— To wszystko wyjaśnia. Usiądź, młodziku. Wprowadzę cię w ten świat. Papież - To cudowny Dwunożny, który mnie codziennie błogosławi i uwielbia ponad wszystkie koty! Bóg - To ktoś, kto nas stworzył. I dał karmę, dom, właścicieli, to piękne słońce oraz MNIE!

Azazel przekręcił łebek. Czyżby... Czyżby...

— Książe Ciemności? Upadły Anioł, o którym pudełko magiczne opowiada niezliczone powieści? Wiele liczy imion postać jego wspaniała. — wypaplał kocurek podjarany. — On zaś jedną osobą co bóg twój i papież?

Niebieski kocur zamyślił się na parę uderzeń.

<Papież?>

Od Azazela

Kroczył w mroku. Jego wysunięte pazury złowrogo stukały o panele. Mieniąca się para złotych ślip rzucała się w oczy w pokoju skąpanym w ciemności. Przykucnął i napiął mięśnie. Para jego skrzydeł zatrzepotała, a kocur wleciał na swoje siedlisko. Przynajmniej tak wyglądało to w jego wizji. Rzeczywistości nieco niezgrabnie wspiął się na fotel biurowy. 

— Koszmarów rozkosznych, umileni moi słudzy. — miauknął wesoło do szeregu pluszaków na szafce. 

Pluszowi wojownicy zasalutowali. Azazel kiwnął łbem z uznaniem, ugniatając swój tron drobnymi łapkami. Okrążył się wokół własnej osi i spoczął na idealnie ubitym łożu. Zmrużył ślipia. Jutro czekała go daleka podróż. Odległa, lecz warta poświęcenia. 

* * *

Niespokojnie ujeżdżał szarżującego potwora. Bestia jak zwykle burzliwie gnała przed siebie. Azazel wbił pazury w jej wnętrzności. Dwunożny krzyknął. Czarny prychnął. Biedni i zestresowani łysi poddani bardzo przeżywali podróże potworem. Żałośne istoty. Bez niego nie przeżyłyby w tym paskudnym świecie. 
Gwałtowne hamowanie. Potwór zatrzymał się niespodziewanie. Azazel rozejrzał się wokół. Byli już na miejscu? Jasnożółty budynek. Kocur zmrużył ślipia. Jeden z jego węży zasyczał złowrogo. Znał to miejsce zbyt dobrze. Nie sądził, że dziś wypadał ten dzień. Ten felerny dzień. Znów będzie musiał słuchać tych niedorzeczności padających z pyska tak podobnego do jego. Westchnął. Jako demon powinien sobie poradzić, ale... Zerknął w stronę pluszowego misia. Jego wierny wojownik siedział niespokojnie, przyglądając się swojemu władcy uważnie. Azazel bał się o młody umysł Fernanda. Zbyt podatny na niewłaściwe sugestie.
— Nadzieję miejmy, że nie otumani cię zbytnio. — mruknął do niego i pozwolił się unieść Dwunogowi. 
Ruszyli na rękach Wyprostowanych w kierunku drzwi do ów groty mroku. Azazel zmarszczył nosek. Czuł już smród tych przebrzydłych teorii. Wrota się otwarły. Dwunożny powitał ich z uśmiechem. Czarny kształt także zjawił się na powitanie gości. Azazel został położony na ziemi wraz z Fernando, a drzwi zamknięte. 
— Bracie... — zaczął, wbijając wzrok w kocura. 
— Witaj, Azazelu. Widzę, że nie jesteś sam. — mruknął, spoglądając na pluszowego misia. — Zmieniłeś zdanie odnośnie moich nauk?
Azazel prychnął. Uniósł brodę z wyższością.
— Wiem, Anubisie, z eutanazji, iż są błędne, więc nawet nie próbuj. — mruknął, przygarniając do siebie bliżej Fernanda. 

<Anubis?>