Od Motylka(Motylej Łapy) CD. Jastrzębiego Podmuchu

W osłupieniu wsłuchiwała się w słowa babci, która to z coraz większym zapałem opowiadała o przodkach, o Klanie Gwiazd i o tym, co czeka każdego po śmierci, w zależności od jego postępowania za życia. Wyglądała momentami na tak przejętą i zaangażowaną, że każde jej spojrzenie skierowane na Motylka, sprawiało wrażenie, jakby niebieska zwiastowała jej trafienie w to gorsze miejsce.
Po jej przemowie cała trójka była na tyle oniemiała, że nikt nie potrafił wydusić z siebie choćby cichego szeptu. Wpatrywali się z zainteresowaniem w Jastrzębi Podmuch, co jakiś czas posyłając sobie porozumiewawcze spojrzenia. Nawet Jad milczał, choć zazwyczaj miał najwięcej do skrytykowania. Ostatecznie rudzielec odwrócił się do nich tyłem, a Listek zaczął przeskakiwać z łapy na łapę, dyskretnie tykając siostrę w bok i prosząc ją o przejęcie inicjatywy.
- Ojeju babciu, twoja wiedza jest naprawdę ogromna i pełna podziwu! – podjęła się dyskusji, standardowo słodząc swojemu rozmówcy. – Jesteś taka idealna! Piękna, niezwykle inteligenta… prawdziwy wzór do podziwiania! – miauknęła, uśmiechając się przyjaźnie.
Niebieska momentalnie przekręciła oczami, prychając pod nosem.
- Oby wam cokolwiek w tych głowach zostało z mojego gadania, bo jeśli źle skończycie, to przyniesiecie wstyd swoim rodzicom – rzuciła ostrzegawczo.
- Jeśli umrzemy, to skąd ktoś będzie wiedział, gdzie trafimy? – spytał Listek.
- To będzie łatwo ocenić po czynach. Pilnujcie się – mruknęła, a zza jej pleców rozległ się odgłos pomruków i lekkich odbić łap o ziemię. Już po chwili Rozkwitający Pąk wychyliła się w wejściu do żłobka, rozglądając się po swej rodzinie. Wyglądała tak, jakby spodziewała się zastać wszystkich martwych.
- Co za ulga, widzieć was w takiej miłej atmosferze – oceniła, wchodząc ostrożnie do środka. – Dziękuję mamo, że się nimi zajęłaś. Na ciebie zawsze można liczyć – dodała karmicielka.
Jastrzębi Podmuch po raz kolejny cicho syknęła, ale pozwoliła córce przytulić się, po czym wyszła, nawet nie żegnając się z wnukami.
- Daliście radę z babcią? Nie zastraszyła was niczym? – uruchomiła się ich rodzicielka, kiedy tylko pozostali sami.
- Przeżyliśmy, a poza tym, babcia nie jest taka zła – odezwała się Motylek, wciąż rozmyślając o wszystkim, co dzisiaj usłyszała.

***

Matka zasłaniała jej łapą oczy, kiedy na środku obozu rozgrywała się krwista walka. Motyla Łapa czuła drżenie rodzicielki oraz słyszała występujące co chwilę przełykanie śliny. Nie pozwolono jej się przyglądać temu, co miało miejsce, ale uczennica sama domyśliła się rezultatów bitwy.
W końcu uzyskała dostęp do widoku na pobojowisko. Niebieskie ciało babci wydawało się drobne przy sylwetce Kroczącej Gwiazdy, ledwo co stojącej przy swej ofierze. Jej spojrzenie było puste, jakby wyrzuty sumienia jej nie dopadły. A przecież właśnie kogoś zabiła!
I to nie byle kogo zresztą, bo Jastrzębi Podmuch. Jedną z najwspanialszych istot w klanie. Może i bywała czasami nawiedzona, ale nie zasługiwała na stratę życia. Motyl nie zdążyła nawet uzyskać jej sympatii, a miała ku temu dobre predyspozycje!
- Jej już nie ma, prawda? – wyszeptała cicho w stronę matki.
Rozkwitający Pąk tylko pokręciła głową i pociągnęła nosem, wpatrując się ślepiami pełnymi bólu we własne łapy. Panującą ów ciszę przerwała jedna z wojowniczek, wychodząca przed tłum w stronę przywódczyni, aczkolwiek żółtooka nie interesowała się dalszym rozwojem dzisiejszego dnia.
To takie absurdalne, że już nigdy nie porozmawia z babcią. Nie będzie obserwować jej irytacji, nie będzie mogła zrobić z nią czegokolwiek, bo kotka była teraz w lepszym miejscu.
Przynajmniej taką Motyl miała nadzieję. Klan Gwiazd brzmiał na najidealniejsze miejsce do trafienia po śmierci, więc przyszło jej się modlić, by Jastrzębi Podmuch siedziała tam teraz i spoglądała na ziemię, a w szczególności na nią.
Westchnęła, podnosząc wzrok na kolejnego trupa. Znowu się zabijali?
Krocząca Gwiazda za morderstwo jej babci nawet zasługiwała na swój los. Szylkretka i tak mało co o niej wiedziała, więc nie było jej żal tej utraty. Jej myśli zaprzątało w tym momencie zupełnie co innego.
Będzie miała szansę na spotkanie z niebieską, jeśli będzie wyznawać silniejszą wiarę w przodków, oraz częściej będzie się modliła. Przełknęła ślinę i zaakceptowała swoje nowe wyzwanie.
Od teraz będzie bardziej pielęgnować relacje z tymi na górze, by Jastrzębi Podmuch mogła wiedzieć, że jej ostatnia przemowa nie poszła na marne.

Od Motylka(Motylej Łapy) CD. Jastrzębiego Podmuchu

Uniosła pysk w górę, najwyżej jak tylko potrafiła, byleby dokładniej przyjrzeć się kotce. Niebieska nie raczyła zaszczycić jej zbyt długim spojrzeniem. Tylko na chwilę zawiesiła na niej wzrok, w którym kryły się niezbyt pozytywne emocje, głównie pogarda i obrzydzenie.
Motylkowi momentalnie nastroszyła się sierść na grzbiecie. Aż zwątpiła w ich więzi rodzinne, bo niemożliwym wydawało jej się pokrewieństwo z kimś tak niekulturalnym. Starała się być miła pomimo wielu aspektów, które świadczyły o jej wyższości, byleby jej rozmówca nie poczuł się gorszy, a ta tutaj jak widać, nie doceniała jej dobroci! Szylkretka przełknęła ślinę, starając się nie wybuchnąć gniewem, bo przecież takiej wyrafinowanej istocie jak ona nie przystoi się denerwować. Miała taką piękną sierść, a Jastrzębi Podmuch nie chciała jej podziwiać. W głowie miała tylko jedno słowo – skandal.
- Pff, bajeczki dla kociaków, co jeszcze srają pod siebie – odezwał się Jad, z przesyconym ignorancją głosem. – Jak się nie ma nic ciekawego do powiedzenia, to się w ogóle nie powinna otwierać mordy – stwierdził, odwracając się i kryjąc w zaciszu jednego z kątów żłobka. Co jakiś czas drgały mu wąsy, co sugerowałoby, iż dalej rzuca pod nosem różne wiązki przekleństw.
Listek przysunął się do siostry, oczekując na rozwój sytuacji. Sam zapewne nie miał ochoty wdawać się w dyskusję z ich babcią, ale w jego ślepiach widać było, iż wierzy w to, że czarna może zadbać o niezłe widowisko i zapewnić mu rozrywkę. Pokłócić się raczej nie pokłóci, ale na pewno nastąpi jakaś wymiana słów.
- Skąd wiesz, jak to wygląda? – zapytała żółtooka, po krótkiej chwili namysłu. – Byłaś tam? – Nabrała pewnych podejrzeń, mrużąc oczy i nieufnie obserwując wojowniczkę. – Twój opis wydaję się dosyć dokładny, aż pokusiłabym się o stwierdzenie, że aż nazbyt dokładny – dodała, chcąc w pewien sposób przetestować cierpliwość dorosłej. Matka wspomniała, że kotka wydaje się mieć obsesję na punkcie pewnych zasad i wiary w przodków, a Motylek uznała ten moment za świetny do przetestowania cierpliwości starszej.
- Jak śmiesz posądzać mnie o takie karygodne postępowanie? – Cichy warkot wydobył się z pyska Jastrzębiego Podmuchu, niczym grzmot z nieba w trakcie burzy. – Nigdy nie zdradziłabym przodków! I niech nigdy nie przychodzi wam do głowy spoufalanie się z czymkolwiek, co doprowadziłoby was do skończenia w takim miejscu jak Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd. To poniżej godności każdego szanującego się wojownika. Nigdy więcej nie oskarżaj mnie o takie czyny! – Złość z pewnością nie wyparowała z kotki, toteż szylkretka uznała, że trzeba ją uspokoić, bo i tak dostała przedstawienie, na które liczyła. Była nawet usatysfakcjonowana.
- Przepraszam, nie chciałam cię urazić i naprawdę nie śmiałabym sądzić, że byłabyś zdolna do czegoś złego. – Schyliła łebek, chcąc okazać skruchę. - Wydajesz się być przepełniona dobrą energią! Jeszcze raz błagam najmocniej o wybaczenie, nie wiedziałam o znaczeniu mych słów – dopowiedziała. Od samego początku uporczywie czekała na jakąkolwiek pochwałę, jednak niebieska wydawała się być niewzruszona jej idealnym zachowaniem. Trochę to młodą irytowało, ale wciąż starała się posyłać w stronę rozmówczyni nieśmiały uśmiech.
- Rozkwitający Pąk nie opowiadała wam o Gwiezdnych? – spytała z niedowierzaniem. – Przecież to najważniejsze…
- Trochę mówiła, ale chyba nie ma takich zasobów informacji jak ty – wtrącił się w końcu Listek, chcący nabyć jakąś wiedzę. – Mogłabyś opowiedzieć nam trochę więcej? Skoro to takie ważne, to dobrze, by nam się to zakorzeniło w mózgach – mruknął.
- O tak! Prosimy, byłoby wspaniale! – Szylkretka pobudziła się, patrząc błagalnie wielkimi ślepiami na wojowniczkę.

<Jastrzębi Podmuchu?>

Od Motylka CD. Jastrzębiego Podmuchu

Zajęta pouczaniem braci odnośnie brania z niej przykładu i bycia grzecznym dzieckiem, ignorowała wszelkie dźwięki, które dochodziły spoza żłóbka. Zawsze uważnie słuchała swej rodzicielki i nie opuszczała bez jej zgody bezpiecznego schronienia, jednak tym razem nastawiła ucho w kierunku wyjścia. Drgnęła, poruszona zamieszaniem, a jej futro lekko się nastroszyło, gdy usłyszała coś na wzór łkania.
- To mama? - zapytała, spoglądając na swe rodzeństwo, które także zostało zaintrygowane cudzą rozmową.
Jad skrzywił się i pokręcił głową z niedowierzaniem.
- Mama nie płacze. To pewnie jakiejś miernocie znowu coś w życiu nie wyszło - stwierdził znużony.
- Ktokolwiek to nie jest, jest z jakiegoś powodu smutny i trzeba go pocieszyć! - odparła pewnie kotka, uderzając rudego ogonem po grzbiecie. - Nie możesz być taki niemiły! Silni też płaczą, każdy ma do tego prawo - wymamrotała oburzona jego podejściem.
Kocur ledwo przekręcił oczami z powodu zirytowania, a Listek wybuchnął krótkim i cichym śmiechem.
- Czekam na dzień, w którymi ty będziesz ryczał, silny wojowniku - parsknął, mierząc dymnego kpiącym spojrzeniem.
Doszło między nimi do lekkiego zwarcia, które Motylek zdecydowała się olać. Wolnym krokiem zbliżyła się do wyjścia, zastanawiając się, czy nie zezłości tym matki. Bo co, jeśli Rozkwitający Pąk uzna to za próbę ucieczki?
Wysunęła zaledwie mordkę ze swojego azylu, zawieszając wzrok na dwóch niebieskich istotkach.
- Mamo? – Cichym głosem zwróciła ich uwagę. - Co się dzieje? Co to za pani?
- To twoja babcia - miauknęła natychmiastowo w odpowiedzi. - Jastrzębi Podmuch. Przywitaj się z nią ładnie - poleciła spokojnie.
Szylkretka zadrżała z zainteresowania. Kolejny członek ich uroczej rodzinki.
Żałowała, iż nie zadbała wcześniej o to, by jej wygląd pozostał w nienagannym stanie. Kątem oka spostrzegła, jak jej szanowna rodzicielka odchodzi od nich żwawym krokiem. Kotka, z którą młoda pozostała, westchnęła, a w jej oczach błysnęły iskierki negatywnych emocji.
- Cześć babciu! Ja jestem Motylek! – Wrzuciła na pysk najszerszy i najbardziej przyjacielski uśmiech, na jaki tylko była w stanie się wydobyć. – Cieszę się, że mogę cię w końcu poznać! Mama dużo o tobie mówiła.
Przyjęła standardową opcję na pierwszą rozmowę. Miała zamiar zaprezentować się przed dorosłą z jak najlepszej strony, by ta mogła jak najszybciej wyrobić sobie o wnuczce dobrą opinię.
- Ciekawie co też takiego ci dokładnie mówiła – burknęła, unikając z młodszą kontaktu wzrokowego.
Takie zachowanie stanowczo nie przypadło do gustu czarnej. Wyprostowała się i cicho odchrząknęła, chcąc w pełni zwrócić na siebie uwagę starszej.
- Uważam, iż zachowujesz się niekulturalnie. Odwracasz wzrok, a po twoim tonie głosu wydajesz się być na mnie zła, chociaż ja nic ci jeszcze nie zrobiłam i zapewniam, że nie mam w planach powodować w tobie, droga babciu, złego nastroju – zapewniła ze śmiertelną powagą w głosie. – Poza tym, jesteś śliczną kotką i to pewnie po tobie mama jest taka piękna, a ja jestem po niej! Też będę miała kiedyś córkę i ona również będzie piękna – stwierdziła, rozmarzywszy się na moment.
Jastrzębi Podmuch nawet chyba nie raczyła komentować jej słów, tylko stała wciąż, z lekka naburmuszona, w swoim miejscu. Wydawało się, że niebieska zdążyła zapuścić już korzenie.
- Ale wiesz co? – Motylek odezwała się ponownie, wiedząc, iż wypada się jakoś podlizać. – Z uśmiechem na pysku byłabyś jeszcze piękniejsza! Grymas ci nie pasuje.
Jej komplementy przerwała seria prychnięć ze środka żłobka. Obie natychmiastowo spojrzały we wskazanym kierunku.
- Ah, to Jad i Listek – odezwała się szylkretka. – Kłócą się ciągle bez żadnych powodów. Mama ma z nimi dużo roboty, ale ma też dużo szczęścia, bo ja jestem bezproblemowym dzieckiem i nigdy nie musi się martwić, że zrobię coś głupiego – pochwaliła się, oczekując jakiejkolwiek oznaki podziwu ze strony swej babci.

<Jastrzębi Podmuchu?:3>