Od Urdzikowej Łapy (Urdzikowego Deszczu) CD. Srokoszowej Łapy (Srokoszowej Wzgardy)

 dawno temu

Ta głupia pewność siebie przybłędy była śmieszna. Myślał, że z nim wygra? Nie da mu przecież spokoju ot tak! Zranił Aksamitkę niby w głupi sposób, ale kto wie do czego był zdolny… Urdzik był mistrzem w ocenianiu innych bez poznania ich bliżej, dlatego wystarczył ten jeden ruch i Srokosz był przekreślony na całe życie. Już nigdy nie zazna spokoju w jego obecności. Miał zamiar gnębić go do momentu gdy się podda i szczerze przeprosi za to zachowanie! Najwyraźniej nie spieszyło mu się do tego i jeszcze próbował walczyć… Miał zamiar szybko zgasić jego entuzjazm. W końcu, nawet jeżeli nie był od niego o wiele lepszy, to przeważał swoją budową ciała. Był większy niż ten patyk na nogach! Próbował go nastraszyć, ale nie bał się kogoś tak mizernego i słabego. Jego pazury nie były w stanie zrobić mu wiele krzywdy, wystarczyło go przyszpilić do ziemi.
Uśmiechnął się z pogardą. Jeszcze się przekonają kto jest lepszy. Nastroszył lekko futro i również wysunął pazury by wyglądać groźnie. W sumie, nawet bez tego był groźny! To lisie łajno nie miało z nim szans. Spiął całe ciało, ale… Nie skoczył. Nie przy innych kotach. Dumnie wyprostował się i spojrzał na niego z góry.
- Widzę, że masz nadzieję na wygraną… Skoro tak bardzo chcesz to sprawdzić, to proszę. Znajdziemy jakieś ustronne miejsce w lesie i… Dam ci spokój jeśli wygrasz. Zgoda? Zresztą i tak cię nie pytam o zdanie- prychnął wściekły.- Mi to wszystko jedno czy się pożremy czy nie. Jeżeli chcesz się bić to daleko od kotów.
Bezceremonialnie poszedł sobie od niego i ruszył w las. Musiał go sprawdzić. Pójdzie czy nie? Był na tyle tępy, że myślał, że wygra? Zabawne. Cholernie zabawne. Nie miał przecież szans z kimś takim jak on! Jednak ten idiota najwyraźniej twierdził, że ma szanse. Słyszał jak idzie za nim. Dureń. Wziął się nie wiadomo skąd i zawadzał. Najlepiej byłoby się go pozbyć. 
Kiedy znalazł już odpowiednie miejsce, ustawił się przodem do ucznia w pozycji bojowej. Mentor go coś tam podszkalał… Da sobie radę. Czemu w ogóle sądził, że nie da rady! Był sto razy lepszy od takiego przybłędy. Powinien zostać sobie w norze w której został porzucony… Bo pewnie to się stało. Kto by chciał takiego gnoja… 
Skoczył na niego z wrzaskiem, mając nadzieję, że go pokona.

<sory ze tak dlugo trzeba bylo czekac->

Od Srokoszowej Łapy CD. Urdzikowej Łapy

Starł z pyska łapą ślinę kocura. Zniesmaczony jęknął, mrużąc oczy ze złości. Obrzydliwe leśne potwory jak zwykle cechowały się prymitywizmem i brutalnością. 

— Zamknij się, lisi bobku! — syknął Srokosz, strosząc się. 

Point się jedynie zaśmiał się cicho. Mocniej przycisnął go mocniej, sprawiając, że niebieski łapczywie łapał powietrze. 

— Musisz mówić głośniej, mikrusie, ledwo cię słychać z dołu. — mruknął czarny. 

Mniejszy próbował się wyrwać, rwąc się i motając pod naciskiem ciężkiej kończyny większego kocura. Lecz na marne. 

— Wystarczy, Urdzikowa Łapo. — pouczył go mentor, dotykając ucznia ogonem w grzbiet. — Podduszając go, niczego się nie nauczysz, prócz bezsensownego pokazu siły. 

Wilcza Pogoń podeszła do swojego ucznia. Z jej brązowych ślepi biła troska. Srokosz położył po sobie uszy. 

— Nic... nic mi nie jest. — odkaszlnął, uciekając spojrzeniem od szylkretki. 

— Musisz bardziej zaufać swojemu ciału. Jest drobne i zwinne. Zamiast czekać aż wróg się zbliży i będziesz mieć szanse zaatakować, uniknij ataku. Zmęcz go. Spójrz na niego, jest wysoki i masywniejszy od ciebie - szybciej się zmęczy długą aktywnością niż ty. — szepnęła do niego, puszczając mu oczko. 

Niebieski słabo się uśmiechnął, lecz po uderzeniu serca wrócił do swojej sztywnej miny. 

— Wolałbym nie walczyć z takim bezmózgiem jak on. Jedyne co potrafi to ryczeć i walić łapami na oślep! — syknął głośno, tak by tamten na pewno usłyszał, mierząc kocura ostrym spojrzeniem. 

Point zjeżył się. 

— Wcale nie! A ty zasłużyłeś na to. Zasłużyłeś! Skrzywdziłeś Aksamitną Łapę! — wrzasnął czarny. 

Szylkretka spojrzała zaskoczona na ucznia. W jej ślepiach malowało się wiele emocji. Dawna troska przeminęła w uderzenie serca. Srokosz odwrócił od niej wzrok. Bolał go zawód malujący się w jej oczach. Pomimo że nie znała sytuacji i tak zaufała bardziej własnemu synowi, który próbował zamordować niebieskiego od księżycu niż Srokoszowi. Zjeżył się pod wpływem gniewu rosnącemu w sercu kocurka. Nienawidził tej niesprawiedliwości. Nienawidził, że był zmuszony żyć wśród obcych wbrew własnej woli. Pozbawiony rodzinnego ciepła, wsparcia czy bliskości. 

Nienawidził ich wszystkich! 
— Srokoszowa Łapo, czy to prawda? — zapytała Wilcza Pogoń, bacznie obserwując ucznia. 
Niebieski spojrzał na nią.
— Tak! Wiele pór temu przypadkiem dostała ode mnie błotem. Takim właśnie jestem potworem! — wrzasnął przepełnionym gniewem. — Okropnym potworem! Nienawidzę... Nienawidzę was! — krzyknął, tupiąc łapą i uciekł.

* * *

Wystarczyło, że ujrzał morskie ślepia i zjeżył się. Czarny point wpatrywał się w niego. Trudno było mu zgadnąć co chodziło mu po łbie.

— Zostaw mnie w końcu! — wrzasnął na kocura, jeżąc się. — Tym razem ze mną nie wygrasz. — prychnął pewnie, wysuwając pazury. 

<Urdzik?>

[przyznano 5%]

Od Urdzikowej Łapy Do Srokoszowej Łapy

 Przed zgro

Nowy lider z pewnością był dla niego dość dziwnym stworzeniem. Jasne, był za przemocą, ale, że aż na taką skalę? Gdyby był wojownikiem dobrze wyszkolonym, to by się zgłosił. Był odważny i w ogóle. Ale obecnie tylko siedział na zapyziałych treningach. Chciał więcej się walki uczyć. Więcej i więcej. By móc chronić rodzeństwo przed tymi wszystkimi oprawcami, jak ten dzieciak znaleziony w lesie. Srokosz. Miał jego zachowania po dziurki w nosie, jedynie go wkurzał z dnia na dzień, gdy widział jego obrzydliwy pysk. Dlatego ucieszył się, kiedy mentor uznał, że powinien mieć z kimś trening łączony.
Tak cholernie chciał się pobić z tym idiotą, zobaczyć jego ból. Łapy świerzbiły go jak tylko uczniowie dotarli w miejsce, gdzie mieli ćwiczyć. W głowie powtarzał sobie jak mantrę wszystkie sposoby na atak jakich się nauczył (czyli mało) i już miał skoczyć, gdy jego mentor zaczął coś paplać.
- Tylko nie walczcie z wysuniętymi pazurami- miauknął na odchodne, siadając obok jakiegoś drzewa. Spojrzał na niego zaskoczony, otwierając pysk. Jak to? Czemu? 
- Prawdziwi wojownicy walczą pazurami, a nie okładają się jak małe kocięta- mruknął cicho, czując zdezorientowanie.
- To tylko trening- przypomniał mu Kruczy Zmierzch, pokazując jasno, że nie chce słuchać jego marudzenia. Syknął rozwścieczony. Cóż, tak też sobie poradzi. Odwrócił się do drugiego ucznia. Był pewien, że wygra. Aż zbyt pewny. Dlatego bez większych kalkulacji po prostu skoczył, próbując przycisnąć kocura jak najbardziej do ziemi. Chciał słyszeć jego krzyki błagania, jego przeprosiny. Chciał słyszeć chrzęst jego kości, przy próbie wykręcenia łapy. Uśmiechnął się do Srokosza.
- Co, podoba ci się na ziemi?- splunął mu na pysk, próbując mocno trzymać go przy podłożu. Musiał go pokonać, bo w końcu go tak wkurzał. Zranił jego siostrę! No dobrze, nie zranił tylko chlapnął błotem, ale to było zranienie!

<Srokosz?>