Od Iskrzącej Łapy CD. Zwiędłego Hiacynta

 Wracała zmęczona po kolejnym treningu polegającym na tym, iż Kurza Pogoń motywowała ją do coraz to szybszego biegu swoimi wrzaskami. Doprawdy, bura o wiele lepiej sprawdziłaby się w roli alarmu przeciwwłamaniowego do obozu niż jako jej mentorka. Choć z chęcią powyzywałaby jeszcze wspomnianą kocicę w myślach, wyczerpane ciało domagało się pożywienia i to jak najprędzej, dlatego skierowała się w stronę stosu ze zwierzyną.

Łapczywie pochwyciła z niego nornicę i nie rozglądając się, udała się z piszczką w stronę oddalonego zakątka, w którym mogłaby ze spokojem ją spożyć. Była tak padnięta, że po drodze nie zauważyła siedzącego nieopodal wojownika.

— Czego chcesz, Iskrząca Łapo? — zapytał rudy, kiedy ta się zbliżyła. -— Nie powinnaś ćwiczyć na treningu, zamiast zawracać mi głowę?

Ach, jakżeby mogła zapomnieć o tym czarującym osobniku. Zwiędły Hiacynt nigdy jej nie lubił i nie śmiał tego ukrywać, swoim szorstkim sposobem bycia skutecznie ją od siebie odstraszając. Czemu musiała wpaść akurat na niego?

— Wybacz — mruknęła w odpowiedzi, nieco wzdrygając się przez złowrogie spojrzenie wojownika. Naprawdę nie rozumiała, dlaczego zawsze chodził taki najeżony. — Już skończyłam na dzisiaj trening, Kurza Pogoń dała mi czas na odpoczynek.

— W klanie zawsze znajdzie się coś do roboty. Uczniowie powinni bardziej angażować się w swoje obowiązki, a nie zwalać ja na innych wojowników — przewrócił niebieskimi oczami.

Pomimo mocno odczuwalnego zmęczenia, w Iskrzącej Łapie się zagotowało. W ostatniej chwili ugryzła się w język, by nie powiedzieć słów, których mogłaby później żałować.

— Skoro moja własna mentorka uznała, że wypełniłam wszystkie obowiązki, to chyba nie mój problem? — zapytała z wymuszonym uśmiechem, chcąc ulotnić się stamtąd jak najszybciej. 

— Pewnie już miała cię dość — odparł bez emocji kocur, powracając do zaczętej wcześniej myszy. 

Iskierka wlepiła w niego żółte ślepia i przez moment zamilkła. O nie, nie pozwoli mu na satysfakcję z tego, że trafił w jej czuły punkt. Gdy zaskoczony jej zachowaniem wojownik uniósł brwi w pytającym wyrazie, ta wybuchła śmiechem. 

— Czy ty naprawdę czerpiesz przyjemność z zachowywania się jak stary dziad, Zwiędły Hiacyncie? Nawet mój dziadek, Rozżarzony Płomień, uśmiecha się częściej od ciebie — zachichotała, z zadowoleniem obserwując rosnący poziom irytacji u rudego.

Skoro jej nie lubi, jego strata. W obecnym stanie, z piekącymi poduszkami u łap i bolącym z niewyspania łbem, już kompletnie ją to nie obchodziło.

<Zwiędły Hiacyncie?>

[369 słów]

[Przyznano 7%]

Od Zwiędłego Hiacynta CD. Iskierki (Iskrzącej Łapy)

*Jeszcze w porze spadających liści*

 Właśnie wszedł do obozu po polowaniu, które do łatwych nie należało. Pora nagich drzew zbliżała się coraz bardziej, co zmniejszało szansę na udane polowanie. Dlatego teraz powinni polować, jak najwięcej się dało, aby później nie głodować. Obok jego boku przeszła Kwiecisty Pocałunek, która była z nim na polowaniu. Była naprawdę dobrą towarzyszką do tego, bo była jedyną kotką, która utrzymywała dobre relacje z Hiacyntem. W swym pysku kocica niosła królika, którego udało jej się złapać z małą pomocą kocura. Niestety on nie miał tyle szczęścia co niebieska kotka i tym razem nie udało mu się nic złapać. Jednak zawsze jeden królik jest lepszy od niczego. Gdy tak szedł przed siebie, to nie zwrócił uwagi na małą kulkę futra, która wpadła w jego łapę. Było to jedno z kociąt tej samotniczki i Leśnego Pożaru, które powoli zaczęły wypełzać ze żłobka. I oni kiedyś będą uczniami? Nie mógł sobie tego wyobrazić. Patrzył na kotkę z irytacją, oczekując, że ta przeprosi i odejdzie od niego jak najszybciej, jednak tak się nie stało. Wypaliła głupią śpiewkę o podziwianiu jego futra, co było naprawdę okropnym i oczywistym kłamstwem. Warknął on cicho i łapą odsunął ją od siebie.
 - Kłamanie Ci nie idzie, musisz ćwiczyć dalej. Lub uważać na tych, co dbają o klan, w którym żyjesz. - Warknął wojownik i zanim kocica zdążyła cokolwiek powiedzieć, to poszedł dalej. Nie miał czasu na głupie kocięta i ich zabawy. Miał lepsze rzeczy niż pilnowanie nie swoich kociąt.

****

 Hiacynt siedział na skraju obozu, a między łapami miał mysz, a przynajmniej to, co z myszy zostało. Wziął następny kęs, co chwilę skanując wzrokiem obóz. To była jego jedna z ulubionych aktywności. Z takiego siedzenia i obserwowania innych wynosił dużo ważnych informacji. Tym razem nie mógł tego robić w spokoju, bo zauważył, że pewna ruda kocica zmierza w jego stronę. Widząc Iskrzącą Łapę, na jego pysku pojawił się grymas niezadowolenia. Jeszcze tego mu brakowało.
 - Czego chcesz Iskrząca Łapo? - Zapytał wojownik, kiedy ta się zbliżyła. - Nie powinnaś ćwiczyć na treningu, zamiast zawracać mi głowę?

<Iskro?>

Od Iskierki do Zwiędłego Hiacynta

 Zbliżająca się wielkimi krokami zima dawała o sobie znaki; wieczory stawały się coraz chłodniejsze, powietrze zgęstniało od licznych ulew, a ciepłe kolory straciły swój pogodny, złotawy blask i zmętniały.

Iskierka melancholijne wodziła wzrokiem po roztaczającym się przed żłobkiem obozie, obserwując przemierzających go wojowników. Zaczęła odnosić wrażenie, że większość z nich stawia łapy z dozą pewnej charakterystycznej ciężkości - widmo nadchodzącego mrozu i związanych z nim problemów wisiało nad kotami niczym deszczowe chmury. Sama nie potrafiła tego zrozumieć; jeszcze nigdy nie doświadczyła zimy, nie miała nawet pojęcia, czym jest śnieg! Delikatnie zmarszczyła nosek na tę myśl. Mamie nie spodoba się jej niewiedza. 

— Iskierko! Co ty tam wyprawiasz? — Zięba szybkim krokiem zbliżyła się do córki, mierząc ją ostrym wzrokiem. — Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie siedziała przy wejściu jak jakaś przybłęda? Spójrz, jak paskudnie zabrudziłaś futro tym całym pyłem i brudem — skrzywiła się.

— Przepraszam — odparła ze skruchą, kierując zawstydzone spojrzenie na białe łapki, które faktycznie pozostawiały czystością wiele do życzenia. 

— To moje ostatnie ostrzeżenie — syknęła cętkowana, gwałtownymi ruchami doprowadzając młodszą do porządku. Iskierka była przyzwyczajona do zachowania matki - które traktowała jako całkowicie normalne - dlatego szybko skuliła uszy i starała się opanować lekkie drżenie. Doskonale wiedziała, co czeka ją po złamaniu finalnego upomnienia; po ostatnim razie pozostał jej lekki siniak. 

— Iskierko, wyprostuj się — upomniała ją Zięba. — Jako prawdziwa dama musisz się odpowiednio prezentować. Pamiętaj, że wywodzisz się z rodu najlepszych rudych kotów i każdy twój błąd szkodzi całej naszej rodzinie — mruknęła poważnym, niemalże przerażającym tonem. — A przecież tego nie chcemy, prawda?

— Oczywiście, mamo — odparła z pełnym przekonaniem, ciesząc się z zadowolenia pojawiającego się na pysku ukochanej rodzicielki.

— Cieszę się, że to rozumiesz. Już teraz jesteś kimś ponadprzeciętnym; kimś lepszym od reszty klanu — kontynuowała Zięba, mrucząc słowa do ucha córki. — Ale nie możesz na tym poprzestawać. Masz być idealna, ale to wymaga pracy. Musisz uważnie stawiać każdy krok, bo nawet drobne potknięcie może skutkować upadkiem.

Iskierka spojrzała na matkę ze strachem, jednak nie wytrzymała ostrego wzroku żółtych oczu, tak często przyprawiających ją o ciarki. Na samą myśl o tym, iż mogłaby kiedykolwiek przynieść wstyd swojej rodzinie, robiło jej się słabo i niedobrze, lecz doskonale wiedziała, że nie może tego okazywać. Zięba oczekiwała silnych kociąt bez skazy - w jej planie nie było miejsca na tchórzostwo oraz pomyłki. 

Córka Leśnego Pożaru ponownie spojrzała na swoje łapy, ale tym razem towarzyszyła jej zaciekła determinacja. Będzie ćwiczyła aż do upadłego, aby nigdy nie zachwiać reputacji swojej ani bliskich! Pewnym krokiem ruszyła przed siebie, całą uwagę skupiając na poprawności i gracji swych ruchów, by nie dopuścić nawet do lekkiego zachwiania.

Na jej nieszczęście, niespodziewanie jej mordka zderzyła się z czymś zaskakująco miłym w dotyku i kotka niezbyt urokliwie upadła na podłogę, wydając przy tym cichy pisk. Niepewnie spojrzała do góry, a gdy napotkała równie zdumione niebieskie ślepia, chciała zapaść się pod ziemię. 

— Przepraszam! Ja tylko… — zaczęła, ale wyobraźnia szybko podsunęła jej obraz zawodu matki i czyhającego za nim gniewu, dlatego Iskierka na moment zamilkła. Czując powoli narastającą irytację w stojącym przed nią wojowniku, głośno przełknęła ślinę. Musi jakoś z tego wybrnąć. — Ja podziwiałam Pana przepiękne, rude futro i zwaliło mnie ono z łap. Naprawdę jest przecudowne! A do tego jakie miękkie i puszyste — wypaliła na jednym wydechu, starając się jakkolwiek opanować sytuację oraz nie dopuścić do tego, by Zięba zauważyła ją w takim stanie.

<Zwiędły Hiacyncie?>