Od Żmijowcowej Wici CD. Złocistej Łapy (Złocistego Widlika)

Kiedy Widlik był jeszcze uczniem

Kocur podniósł brew. Nie spodziewał się, że młody poruszy ten dość... specyficzny, a zarazem bardzo "nocniakowy" temat. Chociaż ta cała kwestia była raczej sprawą dość codzienną i w pewnym stopniu wyczuwalną dla każdego, tak taka otwarta rozmowa, spytanie się o szczerą opinię, było... co najmniej niespodziewanym, a nawet nieco szokującym. Zwłaszcza kiedy inicjatywa wychodzi od jednego z młodszych kolegów, którzy szkolą się pod okiem samego Kotewkowego Powiewu, pod okiem samej członkini rodu, a co za tym idzie, kotki, która była ideałem w oczach tego klanowego systemu wartości i piękności. Dla Żmijowcowej Wici całkowicie oczywistym byłoby, gdyby Złocista Łapa okazał się ogromny sprzymierzeńcem tego całego sposoby myślenia, entuzjastą tej ich historyjki o stworzeniu kotów, która tak bardzo próbowała wbić im do głowy piastunka. W końcu to on będzie musiał wkrótce opowiadać ją tym ledwo myślącym kociakom, lepić ich głupie móżdżki tak, aby nienawidziły czekoladowych, a wgapiały się w te czarno-białe jak w najpiękniejszą kwietną łąkę. Ale co on o tym wszystkim myślał? W sumie to... niekoniecznie wiedział. Myślał o tym dość sporo, głównie w wolnych momentach, kiedy nikt nie wydawał się być na tyle ciekawy, aby spędzić z nim porę posiłku, lub kiedy udawał, że wybiera się na samotne polowanie, głównie po to, aby poleżeć sobie na nasłonecznionych gałęziach w spokoju i ciszy. No i potem jeszcze urodziło się to czekoladowe kocię Tojadowej Kryzy i Borówkowej Słodyczy; jego mała bratanica Korzonek, której radosne, niczym niezmącone piski słyszał, dobiegające gdzieś z wnętrza kociarni. Na moment skupił się właśnie na tych dźwiękach, ale drganie końcówki ogona Widlika sprowadziło go na ziemie; poczuł je na tylnej łapie. 

— Hm... Nie wiem, co mogę ci na ten temat powiedzieć — zaczął w końcu, czując rosnącą niecierpliwość w młodszym koledze. — Nocniak ze mnie na tyle, na ile można uznać Nocniakiem kota, który urodził się z dwójki samotników. I chociaż próbowano mu wpoić te wszystkie magiczne, niesamowicie fantazyjne, przepełnione czarem i nietuzinkowością bajeczki, najwidoczniej ta... obca krew była we mnie zbyt dominująca i nie uwierzyłem w te wasze... bzdury —  powiedział, może trochę bardziej kąśliwie niż wypadało, niż wymagała tego sytuacja. O ile liczył się ze zdaniem rodu, a zwłaszcza Mandarynki, na swój temat, tak ta cała gadka, ta cała ich wiara i wymyślone zasady, w których próbowali przypisać najbardziej podstawowe odruchy cywilizowanego kota jakiejś wszechobecnej i wszystkowiedzącej sile... Żmijowiec uważał, że jest ponad tym wszystkim. Widziałby w sobie tego najmądrzejszego wojownika, ale niestety reszta jego rodzeństwa również raczej skłaniała się ku krytycznemu ateizmowi, więc nie mogło łączyć się to bezpośrednio z wielkością i światłością jego wspaniałego umysłu. To by znaczyło, że Tojadowa Kryza również coś musiałby z tego uszczknąć, a to nie mogło być prawdą.
— Ty możesz myśleć, co chcesz. Nie będę ci zawracać zadka gadką o równości wszystkich kocich futerek, bo szczerze... mam to gdzieś, a nie będę nadstawiać sobie karku za sprawę, w której mogę ten kark stracić, nawet jeśli jedynie metaforycznie. Chociaż sam nie uważam, aby czekoladowi wypełźli z jakiegoś bagnistego błociska, to raczej nie zobaczysz mnie stającego w obronie sprawiedliwości. Mam swoje własne kłopoty, a to, że los chciał, abym urodził się, jaki się urodziłem, to znaczy... ze zdecydowanie preferowaną aparycją... no cóż, miałem najwidoczniej zwykłe szczęście. No i właśnie to jest to, i tylko to: szczęście. Nie ma nic, czym mógłbym to inaczej wytłumaczyć. Jeśli ty wierzysz w bajeczki o magicznym pochodzeniu kotów... może to i lepiej; łatwiej będzie ci to wbijać do kocięcych łbów, a jeśli nie, jeśli moja odpowiedź na twoje pytanie miała faktycznie coś zmienić w tym twoim wciąż rozwijającym się móżdżku... — Tutaj popukał go lekko pazurem po czole i uśmiechnął się cukierkowo niczym starszy brat. Kontynuował: — To w takim razie mam dla ciebie jedną, ostateczną wskazówkę... Jeśli chcesz gdzieś zajść, to nie próbuj być stróżem prawości. Zachowuj się ładnie, wpajaj te głupoty tym swoim kociaczkom, czasem spójrz krzywo na malucha, którego futerko zbyt zlewa się z kolorem ziemi. Życie samo w sobie jest zbyt ciężkie, aby sobie je jeszcze bardziej utrudniać. — Zostawił go z tymi słowami. Wstał i otrzepał się elegancko, jakby chciał specjalnie pokazać swoje idealne futerko, jego idealną barwę, a następnie odszedł spokojnym, niepośpiesznym krokiem.

<Złocista Łapooo, możesz zrobić time skip, a wtedy bardziej Złocisty Widliku?>

Od Złocistej Łapy CD. Żmijowcowej Wici

Aktualnie

Kocurek siedział koło młodych Borówkowej Słodyczy, pilnując ich zabawy. Nie odzywał się, a jego wyraz pyska był raczej zamyślony. Ostatnio sporo się działo, a jego dotychczasowe podejście coraz to bardziej się zmieniało na przestrzeni księżyców. Miał czasem wrażenie, że błądził po omacku. To z kolei nie dawało mu spokoju. Czuł się tak, jakby robił niekiedy coś wbrew samemu sobie, za co się wściekał na siebie. Powinien być wytrwały i zdeterminowany w większości kwestii, a jednak czasem po prostu nie potrafił. Z rozmyślań wyrwał go znany mu głos Żmijowcowej Wici. Chyba dawno temu z nim rozmawiał. Potrząsnął leciutko łebkiem, przeganiając natrętne myśli. Chwilę później spojrzał na starszego kocura. Uśmiechnął się lekko.

— Ciebie też miło widzieć Żmijowcowa Wicio — wymruczał ciepło na przywitanie. Lubił tego kocura, a jego obecność zdawała się go uspokajać.

— Faktycznie jest tu milusio i zawsze cieplusio. Jak na razie żaden kociak mnie nie zaatakował, a moje łapki są bezpieczne i suchutkie — odparł z lekkim rozbawieniem, a na komentarz odnośnie Kotewki, uśmiech stał się szerszy.

— Kotewkowy Powiew to naprawdę wspaniała mentorka. Nawet jako moja opiekunka była kochana i jakoś nie wspominam źle chwil z nią spędzonych — wymruczał, a następnie westchnął. Spojrzał na Kotewkę, która przysiadła się niedaleko nich.

— Czy mógłbym pogadać na osobności z Żmijowcową Wicią? — zapytał swojej mentorki. Jasna kocica skinęła lekko łebkiem i przejęła obserwacje kociąt, rzucając Korzonek chłodniejsze spojrzenie. Złocista Łapa podniósł się i udał się z kocurem w ustronniejsze miejsce. Przez kilka uderzeń serca milczał. Rozważał, czy na pewno mógł z nim poruszać ten temat. W końcu jedno z jego rodziny było czekotem. Mógł być tak drażliwy, jak Borówkowa Słodycz. Tak, Złocista Łapa dostrzegł na Kotewce i sobie jej spojrzenie już niejednokrotnie. Było ono pełne niechęci i rozdrażnienia.

— Żmijowcowa Wicio może nie powinienem był cię o to pytać, ale co sądzisz o…no wiesz czekoladowych kotach? — wyszeptał, wbijając zielone spojrzenie w łapy. Obawiał się reakcji starszego, a jednak potrzebował z kimś o tym pogadać. Z kolei Żmijowiec był kimś, kto imponował młodemu Widlikowi. Miał tylko nadzieję, że tego nie pożałuje.

<Żmijowcowa Wicio? Nie obraź się dobrze?>

[334 słowa]

[przyznano 7%]

Od Żmijowcowej Wici CD. Widlika (Złocistej Łapy)

Okres odbudowy obozu, kiedy Widlik był jeszcze kocięciem.

Młody wojownik wpatrywał się w owego Widlika. Zdążył już ułożyć się całkiem wygodnie na skraju kociarni, gdzie ciepły, świeży mech idealnie układał mu się pod brzuchem. Mógłby do tego przywyknąć. Pamiętał, jak podczas powodzi, kiedy dano mu pod opiekę małego Zmierzcha i Trzcinkę, żartował z Lulkowym Zielem, że może zostać piastunką. Szczerze... Taka praca faktycznie nie byłaby najgorsza. Lubił dzieciaki; nawet jeśli na pierwszy rzut oka nie wydawał się typem kocura, który szczególnie przepadałby za lepkimi mordkami, ciągłymi pytaniami czy wiecznymi kłopotami, w które mają w zwyczaju pakować się najmłodsi. Brak zdartych poduszek, brak kleszczy poukrywanych za uszami, brak głupich, wczesnych pobudek nawet w najgorszą pogodę... Tak... mógłby na to pójść. Ale niestety nie poszedł. Został wojownikiem, ale dalej ma w sobie tą iskierkę, do której lgną kociaki, więc aktualnie robił i za niańkę, i za łowcę, i za zwiadowcę. Mógł mieć jedną spokojną rolę, ale najwidoczniej podświadomie wolał mieć trzy. Delikatne dotknięcie malutkich łapek wyrwało go z przemyśleń i od razu przypomniał sobie o pytaniu Widlika. Nieuprzejmie, że nie odpowiedział. Miał nadzieje, że malec nie odebrał tego jako ogromną niechęć. Zwłaszcza że Żmijowcowa Wić nie czuł do niego nawet irytacji; szczerze cieszył się z tych interakcji. 

— Hmm... Jako wojownik mam bardzo dużo obowiązków, które muszę wypełniać, żeby twój brzuch, jak i brzuchy twojego rodzeństwa i Pani Kotewki, były pełne — powiedział wyniośle. Jasny kocurek widocznie posmutniał. 
— Nawet na momencik? Nie dałby pan rady? Moze nawet wiecorem. Poplose Panią Kotewke. Zgodzi się! — Szybko rozczarowany pyszczek rozpromienił się na nowo, a bury odwzajemnił szarmancko uśmiech. 
— No nie wiem, nie wiem... Być może uda mi się wepchnąć jakieś odwiedziny od czasu do czasu. Tutaj rankiem, tu wieczorem... Chyba nie jesteś z tych, co zasypia zaraz ze słońcem, co? — Trącił go delikatnie w bok. 
— Nie! Dla pana nie zasnę nawet i calą noc! — zawołał rozemocjonowany, co zwróciło uwagę piastunki, która nagle wyjrzała z głębi. 
— Będę cię osobiście wyrzucać Żmijowcowa Wicio, jeśli przeszkodzisz kociętom pod moją opieką w potrzebnym odpoczynku. Wywlokę cię za wąsy bez niczyjej pomocy. — Posłała mu wrogie spojrzenie. Kocur wiedział, że starsza nie żartuje. Mimo kropelki strachu nie miał zamiaru zawieść Widlika. Posłał jasnemu oczko, a następnie odłożył go w głębszą część kociarni; wieczorny chłód zaczął być wyczuwalny. Pożegnał się skinieniem łba i ruszył w kierunku stosu ze zwierzyną; był strasznie głodny. 

* * *

Aktualnie 

Od kiedy nie musiał już trenować z Kropiatką, poczuł, że ma strasznie dużo czasu. Oczywiście, zawsze czuł na swoim karku oddech Mandarynki, zwłaszcza po ich sprzeczce, zwłaszcza po jej mianowaniu na przywódczynie... Ona jednak była zajęta innymi rzeczami. No a w dodatku dalej była na niego obrażona, a kocur nie wiedział, co jeszcze mógł zrobić, co powiedzieć, żeby nawet nie tyle, ile ją naprawić, a przynajmniej jeszcze bardziej jej nie popsuć. Zdecydował, że najlepszym wyjściem będzie zwyczajnie nie działać pochopnie. Wykonywał swoje obowiązki skrupulatnie, na czas, z zadowalającymi wynikami; to było najważniejsze dla srebrnej, a Żmijowiec znał ją na tyle, że o tym wiedział. Nie było sensu pchać jej się pod łapy, jeśli jedyne co mógł zrobić, to jeszcze bardziej się podkopać.

Tego popołudnia był już po porannym patrolu oraz wrócił z krótkiego, niezbyt obfitego polowania. Nie miał zamiaru się karcić; była przecież Pora Nagich Drzew... dobrze, że znalazł cokolwiek. Przemoczone, zmarznięte i zmęczone łapy zaprowadziły go pod kociarnie. Miejsce jak zwykle pachniało mlekiem i świeżym mchem; lubił ten zapach... kojarzył mu się z dzieciństwem. W środku szalała banda jego, pożal się świecie, bratanków. Nie mógł uwierzyć, że ta ruda szkarada doczekała się potomstwa tak wcześnie. Chociaż... jak tak o tym pomyśleć to i Tojad, i Borówka byli jeszcze młodzi i głupi... ich miłość musiała być zwyczajnym błędem, podobnie dzieciarnia, która bawiła się niewzruszona. Prócz rozszalałej czwórki był jeszcze jeden dzieciak, który raczej nie był zainteresowany ani swoimi kolegami, ani nim, ani piastunką, która próbowała coś do niego powiedzieć, a na pewno nie uczniem, który siedział przy małych Tojadzikach i pilnował, aby nie powyrywały sobie zbyt dużo futra. Żmijowiec uśmiechnął się i zawołał. 
— No, no... Ktoś sobie załatwił przyjemną posadkę, co? Nie dość, że zwierzynka pod nosek, to jeszcze łapki suche. No, chyba że kociak ci na nią nasiusia. — Podszedł bliżej Złocistej Łapy, klepiąc go zadziornie, ale i przyjacielsko po barku. — Chyba że się mylę, a Kotewkowy Powiew jest tak samo twardą nauczycielką, jak opiekunką.

<Złocista Łapo?>

Od Widlika CD. Żmijowcowej Wici

Kocurek zastanowił się nad słowami starszego. Czy przypominał Kotewkowy Powiew? Chyba tak. W końcu zarówno pan Żmijowiec, jak i jego opiekunka, mieli podobną barwę sierści. Zatem dla tak małego kociaka mogło faktycznie tak być.

— No tlose tak, pse pana — odparł zupełnie szczerze, po czym pochwalił wysokość wojownika, chociaż dla niego samego to praktycznie każdy był taki duży. No, oprócz Morszczyna i Gałęzatki. Ci byli wzrostowo podobni do niego. Często się zastanawiał, czy i on kiedyś będzie taki duży, albo chociaż średni. Nie chciał być mały przez całe życie, bo co gdyby wtedy na imię dostał Mała Łapa, a następnie Mały Widlik? To byłoby naprawdę straszne i ujmujące na jego honorze czy dumie. Zdecydowanie wolałby jakieś lepsze imię od tego. Przekrzywił łebek na kolejną wypowiedź Żmijowcowej Wici. Czyli o ile nie zwrócił na siebie uwagi innych, to nic nie powinno się stać? To brzmiało dosyć dobrze. Nie za bardzo chciał zostać ukaranym. Szczególnie, że nie zrobił przecież nic złego, prawda? Nie wyszedł poza żłobek. Przynajmniej nie aż tak. Wysłuchał słów wojownika odnośnie tego, co robił. Otworzył szerzej oczka. Nie mógł oczywiście odpuścić sobie dopytywania. Szczególnie, że ten temat naprawdę go zaciekawił. Przysunął się bliżej, przez co prawie całkowicie zatopił się w sierści kocura. Było to naprawdę przyjemne i milusie. Zupełnie tak, jakby przytulał się do Kotewki. Z tą różnicą, że z opiekunką był o wiele bliżej niż z jakimkolwiek innym kotem Klanu Nocy. Nie wliczając w to rodzeństwa, bo to raczej było oczywiste. Znał braci całe swoje dotychczasowe życie. Zastrzygł uchem na słowo, którego chyba jeszcze nie słyszał. Burza brzmiała strasznie. Jednak o wiele bardziej przeraził go dalszy opis tamtego zdarzenia. Od razu jego wyobraźnia rozpoczęła działać, a on się aż wzdrygnął. Wtedy też do jego uszu doleciały słowa starszej kotki, którą kocurek rozpoznał po działaniach przy ścianach w żłobku. Nie skupiał się na tym zbyt długo, bo inne koty przykuły jego uwagę. Oczywiście, musiał od razu o nie spytać swojego rozmówcę.

— Aha, cyli mają opóznienie? — spytał zaciekawiony. W końcu słyszał, że ślimaki były wolne. Bardzo wolne.

— Nazywam się Widlik pse pana, a pan? — zapytał z zaciekawieniem w oczkach. Głupio było przebywać z kimś i nie wiedzieć jak miał na imię. Zresztą, jeżeli zapamięta imię i wygląd, to gdy wyjdzie już ze żłobka to będzie miał znajomy pyszczek poza. — Wie pan co, lubie pana naplawde. Cy moze pan casem wpasc i poopowiadac histolie? — dodał, uśmiechając się z nadzieją w zielonych ślipkach.

<Żmijowcowa Wicio?>

Od Żmijowcowej Wici CD. Widlika

Wojownik spojrzał na dzieciaka. Przestraszył go? Rozbeczy się na całego i zaraz będzie musiał tłumaczyć się jego mat- ... opiekunce? O ile wyjącego kociaka mógł jeszcze znieść, to nie był pewien czy rozsierdzona karmicielka, wyskakująca na niego z pyskiem pełnym obelg i skarg, jest czymś, z czym chciał w tym momencie musieć mieć do czynienia. No cóż... W takim razie musiał upewnić się, że tak się nie stanie. Cenił sobie spokojny i odpowiednio długi odpoczynek, a po tym wszystkim, co każe robić Nocniakom Mandarynkowe Pióro... powinien móc odpoczywać długo... w grobie.

— A czy ja ci wyglądam na piastunkę, młody? Przypominam ci Kotewkowy Powiew? — zapytał, nachylając się nad Widlikiem. Usiadł w końcu, aby nie sprawiać wrażenia górowania nad małym ciałkiem... przynajmniej nie aż tak. Owinął sobie wokół łap ogon, delikatnie dotykając nim boczku kremuska. 

— Pan tes jest taki wysoki — odpowiedział grzecznie. Żmijowiec nie ukrywał, że takie słowa połechtały trochę jego ego. Kotewka była kotką, którą bardzo szanował. Była mądra, dostojna, a w dodatku była przecież członkinią rodu królewskiego. Czy to znaczy, że w oczach tego malucha on też mógłby być jego częścią? Wygląda na kota, w którym płynie krew Sroczej Gwiazdy? Czy to dlatego Mandarynkowe Pióro tak się nim interesuję i tak sprawuję nad nim swoją czujną pieczę? 
"Z rodzeństwa ja i Lulek jesteśmy najbardziej podobni do księżniczek i książąt... a Lulek to łamaga i miernota, więc oczywiste, że jej wzrok padł na mnie. Los sprzyja najlepszym." — pomyślał i uśmiechnął się pod nosem. Wzrok powrócił na Widlika.
— Ach tak? No cóż, skoro tak mówisz, to musi być prawda. W końcu to ty spędzasz z nią tyle czasu. Ja mogłem już zapomnieć o tym rzekomym podobieństwie. Ale mimo wszystko nie mam prawa wyznaczać ci żadnych kar. O ile będziemy cicho i grzecznie, to żadna karmicielka nic ci powie, nic nie zrobi, wiesz? — Nachylił się jeszcze niżej; teraz już praktycznie leżąc. — Wszyscy i tak są zajęci, więc cały obóz jest na wyciągnięcie łapy. Nawet takiej miernej, drobnej i posiwiałej, jak twoja.

— Naplawdę? — zapytał już trochę weselszy. — A Pan cos lobił?

— Wnosiłem na wyspę ogromny, chropowaty i bardzo śliski konar drzewa, który w przyszłości będzie służyć za miejsce, z którego będzie się brało najsmaczniejsze kąski prosto z lasku lub z rzeki. To bardzo ciężka praca; znacznie trudniejsza i bardziej męcząca od tego, co robią tutaj Nenufarowy Kielich i Krabowe Paluszki. Zadanie godne prawdziwego, silnego i zdeterminowanego wojownika — opowiedział. 
— Bzmi ciensko... A jak to sie lobi? — Kociak zbliżył się trochę, teraz już niemal znikając w puchatej kitce Żmijowca. 
— Musieliśmy z całej naszej mocy napierać na puste w środku drzewo, które na ziemie posłała najpewniej ta sama burza, która zrujnowała nasz obóz, i dzięki której mamy teraz tyle rzeczy do roboty. Piasek jest miły, ale łapy zatapiają się w nim jak w wodzie w brodziku, zwłaszcza kiedy musisz się skupić i stanąć na nim całym swoim ciężarem. Ciesz się, że najpewniej ominie cię ta cała zabawa, okruszku.
— Buza? 
— Przeokropna! Byłem wtedy młodym uczniem, nie umiałem nawet porządnie pływać. Moją ówczesną mentorkę porwała wielka, straszna fala i do tej pory nie udało nam się odnaleźć jej napęczniałego od wody ciała. 
— Żmijowcowa Wicio może przestaniesz straszyć kociaki? Nie masz nic innego, pożytecznego do roboty? — odezwała się nagle za nim Krabowe Paluszki, przerywając swoją robótkę.
— Właśnie wróciłem! Dajcie kotom żyć. Odprawiła mnie Mandarynkowe Pióro. Jakbyś też musiała tachać ten ciężar, to miałabyś ochotę się położyć i  kimś pogadać, a nie tylko to wplatanie, wtykanie patyków. No i ja nikogo nie straszę, tylko mówię, jak było — burknął w stronę starszej, która tylko machnęła ogonem i odwróciła się na tylnych łapach. 

— To to, co lobią te koty? — Widlik nagle wskazał łapką za kocura. 

Faktycznie. Za nimi grupa kotów, tym razem prowadzona przez Algową Strugę, robiła dokładnie to samo. Tym razem konar był większy, szerszy i znacznie grubszy; najpewniej posłuży jako legowisko dla starszych, którzy teraz zajmowali "niegodne" im miejsce na mchu. Wojownicy i uczniów z całych sił naprężali mięśnie, aby jak najszybciej uporać się z zadaniem; zwłaszcza że byli ostatnią grupą kotów, która jeszcze tego dnia pracowała. Cała reszta obozu zdawała się powoli szykować do nocnego odpoczynku; tylko oni harowali, walczyli z przesypującym się piachem, kamieniami, które blokowały im drogę, wystającą korą, która wbijała im się w ciało. 
"Każdego szkoda" — pomyślał kocur, uśmiechając się lekko na widok wymęczonej Wężynki i jej ucznia, których sapanie niemal czuł na policzku, nawet jeśli dzieliła ich dość duża odległość. 
— Dokładnie tak. Tylko nam to szło prędko i sprawnie. My byliśmy jak żwawe sarny, a oni to powolne ślimaczki. — Uśmiechnął się i zdał sobie z czegoś sprawę. — Jak ci na imię, pączku?

<Widlik?>

Event KN: Wniesienie na wyspę kłody na zwierzynę, Wtoczenie na wyspę pnia, mającego stanowić część nowego legowiska starszyzny

Od Widlika CD. Żmijowcowej Wici

Kocurek od niedawna wraz z rodzeństwem przebywał w żłobku klanu Nocy. Opiekowała się nimi Kotewkowy Powiew. Darzył starszą kotkę przyjaźnią i naprawdę starał się jej słuchać. Nie chciał przecież, by ta musiała się na niego denerwować. Nie chciał też, by się martwiła. Jednak świat zewnętrzny zaczął go nieco ciekawić, ale i niepokoić. Właściwie jego odczucia były lekko sprzeczne. Tak czy inaczej, w pewnej chwili dostrzegł dwie wojowniczki kręcące się bardzo blisko ścian jego tymczasowego lokum. Maluszek podczołgał się niczym wytrawy łowca i wbił zielonkawe spojrzenie w dwie kotki. Te miały ze sobą śmieszne, długie i brązowe przedmioty. Przy czym te różniły się od siebie wielkością czy grubością. Przekrzywił leciutko łebek, wpatrując się w nie, niezbyt rozumiejąc o co chodziło. W międzyczasie Krabowe Paluszki i Nenufarowy Kielich zaczęły podnosić trzcinę, grube gałęzie czy patyki i wtykać je w ścianę żłobka. Widlik spoglądał na to z wyraźnym zaintrygowaniem. Zastanawiał się, czy sam dałby sobie radę unieść cokolwiek z tego. Chociaż wciąż był malutki, to jego serduszko zdawało się krzyczeć swoją gotowość do działania. Niestety chwilowo mógł się tylko przyglądać tej scenie. Łapy kotek poruszały się płynnie. Zupełnie tak jakby działały na pamięć. Może to nie był ich pierwszy raz? Nawet nie wiedział, ile czasu minęło, kiedy kotki zaczęły się zbierać. Ściana żłobka wyglądała jakoś tak inaczej. Może bardziej bogato, a może dla maleństwa tak się wydawało? Nie zdążył się poruszyć, kiedy to poczuł czyjąś obecność obok. Drgnął, kiedy słowa kocura dotarły do jego uszka, a następnie skrzywił się delikatnie. Nie minęła jednak chwila, a Widlik ponownie uśmiechał się w sposób charakterystyczny dla kociąt. Niewinnie i z dziecięcą iskrą.

— Dwie panie mnie zaciekawily, bo cos robily z tym — odparł cichutko i wskazał ledwie zauważalnym ruchem gałęzie, patyki i ogólną strukturę tej części żłobka.

— Wiec patzylem — dodał jeszcze, nim umilkł, a następnie wgapił się w kocura na tyle, ile mógł. Był duży. Bardzo duży.

— Cy to zle plose pana? Pseplasam bylem po plostu ciekaw — dodał jeszcze, nim umilkł, a na jego pyszczku pojawiła się niepewność. Czy zrobił coś źle? Przecież nie wyszedł jakoś bardzo prawda? A może i wyszedł, ale źle obliczył odległość? Posmutniał. Mimo że starszy nie zrobił nic oprócz zwykłego pytania, to jednak Widlik poczuł się winny.

— Ukaze mnie pan? — dopowiedział po dłuższej chwili, nie wiedząc zbytnio, czego miał się spodziewać. W końcu starszy kocur nie był jego opiekunem, ale może miał prawa o, których maluch jeszcze nie słyszał? Może doniesie do Kotewkowego Powiewu i skończy się na tym samym? Może najzwyczajniej w świecie przesadzał? Położył uszka po sobie i się skulił.

<Żmijowcowa Wicio?>

Event KN: Umocnienie żłobka twardszymi gałęziami, trzciną i patykami.

Od Żmijowcowej Wici Do Widlika

"Ile można było pchać głupi kawałek drewna?" — To słowa, które rozbrzmiewały bez ustanku w głowie Żmijowcowej Wici, który już trzeci wschód słońca z rzędu zajmował się tym kretyńskim, męczącym zadaniem. Prócz tego nie mógł oczywiście zapominać o treningach Kropiatkowej Łapy, która była jego priorytetem. Oba obowiązki były nieustannie i skrupulatnie nadzorowane przez Mandarynkowe Pióro. Zastępczyni przewodziła grupą kotów, które zajmowały się cięższymi i bardziej wymagającymi tężyzny zadaniami w obozie, a w dodatku miała oko na szkolenia. Żmijowiec nie wiedział jakim cudem ta kotka jest w stanie robić to wszystko, a ponadto jeszcze organizować patrole, łowy i składać raporty Spienionej Gwieździe... Kiedy o tym myślał, cieszył się, że nie jest częścią rodu i nie musi się martwić możliwością zostania usadzonym na tak wysokiej randze w Klanie Nocy. Nie, żeby nie chciał poczuć sławy i władzy, która łączy się wraz z takim zaszczytem, ale i tak było to poza jego zasięgiem, więc mógł rozmyślać jedynie o minusach, które czekają na wybrańca.

Nie zmieniało to faktu, że w tym momencie Mandarynka nie wydawała się widocznie przytłoczona tymi obowiązkami, a to znaczyło tylko tyle, że bury kocur nie mógł pozwolić sobie na podwinięcie się łapy czy chwilę zawahania; zwłaszcza po sytuacji z Trzcinową Łapą, która na szczęście skończyła się w miarę dobrze, przynajmniej dla niego. Wiedział, że dla młodszej koleżanki było trochę mniej udane, ale no cóż... każdego szkoda. Najmądrzejsi i tak zawsze najpierw martwią się o swój ogon; prędzej czy później Trzcinka musiała się tego nauczyć. 
— Pchasz w ogóle czy znowu masz w głowie robaki, które wyżerają ci ostatki rozsądku? — Głos Tojadu wyrwał go z labiryntu myśli. Bury zmarszczył nos i posłał bratu spojrzenie pełne obrzydzenia. Wytężył mięśnie i z całej siły, starając się nie myśleć o rudym idiocie, który dotykał swoim śmierdzącym zadem jego boku. Napierając mocniej, starał się przepchnąć kłodę dalej, nawet jeśli jego wkład był nieporównywalnie mniejszy niż innych wojowników, którzy zostali wybrani do pracy. Po jego lewej Tojad, a po prawej Pluskający Potok... Był między jednym rudym, miernym i przygłupim wronim żarciem, a drugim... Czuł, jak jego mózg maleje z każdym wdechem, w którym rozpoznawał ich swąd. Kłoda powoli przesuwała się na swoje miejsce, które wcale nie było tak odległe, nawet jeśli tak wydawało się kocurowi z jego perspektywy. Mandarynka, obserwując prace z boku i ganiąc niewystarczająco starające się koty, powoli kroczyła, aby być z nimi na równie i sugerować zmianę kierunku, kiedy mieli napotkać jakąś przeszkodę (kamień, patyk). W końcu uniosła ogon pionowo, co znaczyło, że mogli zaprzestać. 
 — Wojownicy, koniec! — oznajmiła, a pyska Żmijowca wydarło sie westchnienie ulgi. Nie czekając na żadne słowo brata lub, co gorsza, Pluska, odszedł, aby poszukać Kropiatki, którą oddał pod opiekę matki i Rosiczkowej Kropli, zajmujących się naprawą ścian żłobka. Szybko zauważył trzy kotki siedzące w ciszy. Wiedział, że Wężynowy Kieł niekoniecznie dogaduję się z Rosiczką, a tym bardziej nie miała żadnych powodów, aby sympatyzować z wątłą i miękką uczennicą swojego syna. Łapy kotek, zwłaszcza Kropiatkowej Łapy i siostry kocura, uwijały się sprawnie i prędko, aby jak najszybciej wykonać przeznaczoną im tego dnia porcję pracy. Zaplatały gałązki, wplatały w nie giętkie trzciny, a następnie okrywały większymi liśćmi, aby kocięta nie stały się ofiarą drapieżników lub silnego wiatru, który miał w zwyczaju nadchodzić znad morskich fal. Matka za to nie była tak zaangażowana. Oczywiście, nie obijała się całkowicie, nie chciała podpaść swojej drogiej przyjaciółce Mandarynce, ale wiedziała, że dużo rzeczy ujdzie jej na sucho, a więc miała w zamiarach wykorzystywać ten fakt. Jej ruchy były powolne, ale równie przemyślane i dokładne co te Rosiczki i Kropiatki; zwyczajnie pozwalała im śpieszyć się za nią. 
Kierując się spokojnie w ich stronę, będąc już pod samą kociarnią, a dokładniej przy jej wejściu, zahaczył o coś ogonem. A raczej o kogoś.
Wiedział, że jakiś czas temu do obozu przyniesiono znalezione kocięta, które teraz pozostają pod czujnym okiem Kotewkowego Powiewu. Nie spotkał ich osobiście; nie miał czasu przez ciągłe treningi i odbudowę obozu. Teraz jednak los faktycznie zesłał jednego niemal pod jego łapy; dobrze, że niemal, bo maluch był tak drobny, że mógłby wziąć go za kamyczek. 
— A ty co tu robisz? Zaraz cię porwie mewa albo zwieje wicher morski... — powiedział, nachylając się nad siwo-kremowym uszkiem. Chociaż ton był delikatnie kpiący, to zielone ślepia pozbawione były tej tak charakterystycznej dla Żmijowca wyższości i obrzydzenia. Co jak co, ale kocięta wydawały mu się często mądrzejsze od niektórych dorosłych wojowników. 

<Widlik?>

Event KN: Umocnienie żłobka twardszymi gałęziami, trzcinami i patykami, Wtoczenie na wyspę pnia, mającego stanowić część nowego legowiska starszyzny