Od Kosaćcowej Łapy (Kosaćcowej Grzywy)

Baaaardzo dawno temu… wyjaśnienie sprawy z Sosnową Gwiazdą

Kosaćcowa Łapa miał na celu rozdrażnienie dwóch kotek. Gniew dekoncentrował, przypuszczał kocur. Gdy Brukselka wskoczyła w walkę, ten po prostu westchnął ciężko i podbiegł do pobliskiego krzewu, szykując się do skoku na oszołomioną Sosnową Gwiazdę. Wysunął pazury, oczyścił umysł, tak jak kazał mu Miodowa Kora i skupił się tylko na starej kocicy. Przeskoczył z wysuniętymi pazurami nad krzakiem. Szybki jak wiatr skierował swoje ciało w stronę przywódczyni, aby zaorać jej straszną twarzyczkę jeszcze następnymi, brzydkimi bliznami. Grzywa dawała wrażenie młodego lwa, zaraz wkraczającego w dorosłość. Zasyczał, wykonując ciosy odważnie.

Z lwią odwagą i siłą, Kosaciec dał radę trafić przywódczynię. Nie, to za mało! Jej brzydki, czarny pyszczek był cały ulany krwią własną. Rany zadane przez Kosaćca były bardzo głębokie, prawie że na cały pysk kocicy. Ostateczny cios zadał w postaci kolejnego mocnego uderzenia pazurami w nią, a następnie ostrożnie odskoczył, doszukując się słabości u przywódczyni. Jego szyja była trochę ubrudzona krwią Sosnowej Gwiazdy, która spływała na jej oczy. Mogła nawet posmakować szkarłatnej cieczy, nie otwierając pyska.

Kotka była rozwścieczona! Tym razem Sosnowej Gwieździe udało się dosięgnąć łapami żółtodzioba. Masywną sylwetką powaliła go, spluwając prosto w ślepia kocura.

— Zasrany szczeniak Zalotnej, no kto by pomyślał! — wycedziła przez zęby, z pogardą patrząc na vana — Mam nadzieję, że mamusia jest dumna z takiego syna jak ty. Wstawiasz się za tą pokraką? Myślałam, że potomków kultystów stać na nieco więcej — zakpiła.

Kosaciec uniknął jakimś trafem uderzenia od masywnej kotki. Wstrzymał powietrze, gdy przywódczyni się odezwała.

— Co? — wyszeptał drżącym głosem — Ale... jak to!? — Obracał głową na boki w akcie desperacji. — Nie, to nie może być prawdą... Nie! — krzyknął. Jego źrenice rozszerzyły się, cały świat zawirował. Nie chciał o tym myśleć wcześniej. Był przekonany, że jego matka jest dobra... W końcu była dla niego dobra! A teraz, co!?

Kątem oka spojrzał na swe łapy ulane krwią. Takie same, jak wcześniej, gdy jeszcze byli przy wierzbie, ale gdy mrugnął... widok nie zniknął. To było naprawdę.

Nagle spojrzał się na nią ze spojrzeniem jak u zdziczałego, zajadłego lisa. Zmrużył oczy. Na jego pysku pojawił się szeroki uśmiech. Zaśmiał się nerwowo. Krzyknął:

— Zamknij się, ty stara jędzo!

Obelg jeszcze więcej by poleciało, gdyby nie to, że rzucił się jak szczur z pazurami w stronę jej szyi. W jego umyśle był tylko widok zmasakrowanego ciała Sosnowej Gwiazdy. Śmierć.

Kosaciec gorączkowo próbował ją drasnąć, ale nie trafił. Nawiedzona uniknęła skierowanego ku niej ciosu, rechocząc przy tym ze wzgardą. W jej oczach odbijała się słabość i żałosność ucznia. Zaatakowała go ponownie, jednak nie kierując się ku szyi, by szybko skończyć jego życia, a ku delikatnej skórze pokrywającej jego brzuch. Nie zależało jej na tym ciele, zależało jej jedynie na wyżyciu się.

Kosaciec uniknął ciosu nawiedzonej. W jego uszach odbijał się rechot kotki. Miał nadzieję, że jego lwi, waleczny przodek będzie mu sprzyjać tym razem. Lub Klan Gwiazdy. Najwyraźniej jego modły zostały wysłuchane, gdyż poczuł, jak jakaś nieznana mu dotąd siła przejmuje kontrolę nad jego ciałem.

Każdy dech, każdy ruch wąsem i ciężkie sapnięcie czuł, że z kimś dzielił.

Zamrugał zdziwiony tym nagłym przypływem spokoju i pewności, znanego mu z kocięcych zabaw w żłobku, tuż obok ciepłego brzucha matki. Gdy otworzył swe ślepia, dostrzegł jaśniejący obrys lśniącej postaci, której przezroczyste łapy zdawały się wychodzić prosto z niego i sięgać ku ciele Sosnowej Gwiazdy. Obce pazury chwyciły się czegoś, co przypominało czarną, oplatającą liderkę pajęczynę, po czym pociągnęły z zatrważającą siłą, zrywając ją z głośnym wrzaskiem z Sosnowej Gwiazdy.

Nadprzyrodzona siła dodała mu pewności siebie. A wrzask Sosnowej Gwiazdy jeszcze bardziej go nakręcał! Nie zastanawiał się, od kogo mógł ją dostać. Od razu przeszedł do ataku. Prawą, tylną nogą dosięgnął początku jej brzucha. Następnie długie pazury wtopiły się w skórę. Łapa zaczęła schodzić w dół, zostawiając po sobie kilka długich, głębokich kresek, z których zaczęła kapać szkarłatna ciecz. Powoli i wolno, aby zadać dużo cierpienia Sosnowej Gwieździe. Tak dużo, ile się dało. Za Głupią Łapę. Za wszystkie koty, które były niewinne. Za wolność!

Kocica zaniosła się salwą kaszlu, gdy krew z uszkodzonych organów podeszła jej do gardła. Na jej pysku nie widać już było szaleńczego uśmiechu, a strach. Strach tym, że pazury Klanu Gwiazdy chwyciły jej czarną, zepsutą masę i powoli wyciągnęły z gospodarza, nie dając jej szansy na ucieczkę.

— Oczywiście, że sami byście nie wpadli na taki pomysł... Krchh, zapchlony Klan Gwiazdy! Nagle się obudziliście, świętoszki. Szkoda tylko, że tak późno.

Ruchy gwiezdnych łap również zdawały się wahać po czynie, jakiego dopuścił się Kosaćcowa Łapa, choć nie puściły zgniłej duszy potępionej.

Kocur ponownie przeszedł do ataku. Kosaciec nawet nie drgnął. Więc Klan Gwiazdy jednak nas nie opuścił, stwierdził. Miał nadzieję, że znowu trafi. Poczuł się nieco słabszy niż wcześniej, jakby Klan Gwiazdy się wahał. To go za bardzo nie obchodziło. Liczyło się, że wciąż jest silny. Jedyna krew, która była na jego futrze, to Sosnowej Gwiazdy. Był pewny, że ten cios ją zabije. W końcu skończy się tyrania. Strach przywódczyni go napawał.

Zaczął wtapiać swoje ciemno szkarłatne pazury w jej skórę, a następnie zadał jej rany. Krew trysnęła na jego pysk. Nie zlizał jej; nie chciał skazić swego żołądka tym mrocznym błotem niby jej krwią. Zmrużył oczy. Czuł nieprzyjemne ciepło na brzuchu, zapewne przez to, że nad nim skapywała krew z dolnej części ciała Sosnowej Gwiazdy.

Sosnowa Gwiazda ostatkami sił drasnęła kocura w wewnętrzną stronę przedniej łapy, spychając go przy tym z siebie. Jej oddech był ciężki, zmęczony, odsunęła się na bok, próbując odzyskać pełną kontrolę nad okupowanym ciałem Wilczej Tajgi, byleby nie dopuścić jej zbłąkanej duszy do powrotu.

Poczuł ból na przedniej łapie. Mimo tego wstał. Złapał kilka świeżych oddechów, przyglądając się przywódczyni. Sam nie dowierzał, że mógł ją dobić, nawet z pomocą Klanu Gwiazdy, ale teraz widział, że było to możliwe. Ciężki oddech, zmęczone ciało. Dziwne, że to cielsko jeszcze nie odmawiało posłuszeństwa. Może to przez to, że jest opętane? Pomyślał. Stanął pewniej, napuszył zakrwawioną — lecz nie we własnej krwi — grzywę i spojrzał jej w oczy. Po tym skoczył i rozdziawił szczękę ku jej szyi. To był jej koniec, był tego pewien!

Poczuł krew. Głębiej wtopił kły w jej krtań. Ciało zwiotczało po tym czynie, ale Kosaciec nie puszczał. Dopiero po dłuższej chwili puścił ją, cofając się o kilka kroków. Przyglądał się zmasakrowanemu ciału. Milczał, dokładnie obserwując jakiekolwiek oznaki życia przy Sosnowej Gwieździe. Zdawało się, że to koniec.

Czy tak miało smakować zwycięstwo? Czy mógł to w ogóle nazwać ,,zwycięstwem"? Nie cieszył się z tego, że wygrał, ale czy wygrał? Gdyby tak faktycznie było, nie musiałby tego chować przed całym Klanem Wilka; przed matką, ojcem, siostrą i mentorem. Mógłby swobodnie wrócić do obozu i objaśnić, że skończyły się rządy tyranek.

Ale nie mógł.

Przecież oni by go zamordowali. Kultyści, którzy niegdyś stanowili jego rodzinę, choć niektórzy nie z krwi. Do których mógł kiedyś dołączyć.

„Jeśli jestem synem kultystki” — pomyślał — „to znaczy, że... Jarzębinowa Łapa też zostanie kultystką!” — Przeszło mu przez myśl. Może uda mi się ją z tego bagna wyciągnąć, zanim będzie za późno, podjął.

Może jeszcze miał czas, aby naprawić relację z rodzeństwem.

Smaku zwycięstwa ani szczęścia lub jakiejkolwiek wolności nie czuł, a jedynie brud i krew. Był pobrudzony czymś, co było brudniejsze od błota.

Zemstą.

Nienawiścią.

Chęcią mordu.

Zobaczył, że to nie był koniec; Brukselka do tej pory nie poradziła sobie z Jadowitą Żmiją. Wiedział, że musiał pomóc, jego łapy same go ciągnęły. Chociaż rana bolała, nie mógł sobie pozwolić na tą chwilę słabości. Skoro zabił samą przywódczynię, to zastępczyni będzie jeszcze łatwiejsza. Z bliska zobaczył, jak bardzo poturbowana była Brukselkowa Łapa. W jego oczach malowało się współczucie dla starszej kotki. Ruszył do walki z pazurami, raz chybiąc, raz trafiając. Kończącym czynem było trafienie szczękami w szyję Żmii przez Brukselkę. Nagle coś czarnego zaczęło się rozpadać, fruwając na wszystkie strony. Wyglądało na to, że obie dusze w końcu wróciły tam, skąd przybyły. I wreszcie mogli zaznać odrobinę spokoju, tylko na chwilkę.

𓇚

Głupia Łapa w międzyczasie się ocknęła, brudząc trawę obok wymiocinami. Zabłąkana Łapa nie kryjąc swojego obrzydzenia wymiocinami, zrobił krok w tył. Dyszała ciężko przez jakiś czas, łapą próbując odnaleźć Zabłąkanego.

— Przyszliście — wyszeptała łamiącym się tonem, jak gdyby nie dowierzała, że jej znajomi z legowiska uczniów jednak się nią przejęli — Co z nimi? Czy to już koniec? — dodała pospiesznie, ze zmartwieniem kuląc uszu.

Srebrny kocur niezręcznie spojrzał się na liliową, myśląc nad tym, co powiedzieć.

— Tak tak... Przyszliśmy, ale proszę, nie wymiotuj na mnie... — rzucił, unikając łapą wymiocin, które znajdowały się przy uczennicy. — Z tego, co... Ahem! Z tego, co słyszałem, Sosnowa Gwiazda oraz Jadowita Żmija zostały pokonane. Serca ich przestały bić, a okrzyki walki dobiegły końca. To już koniec — odpowiedział. Kocur odwrócił swój wzrok, gdy usłyszał nagłe kroki. Był to Kosaćcowa Łapa, który podbiegł do dwójki.

— Obłąkana Łapo! Głupia Łapo! Wygraliśmy! — miauknął, nie zważając na fakt, że futro jego jest pokryte krwią obu kocic. Wymusił lekki uśmiech na pysku — Jak się czujesz, Głupia Łapo? — zapytał, co jakiś czas zerkając w stronę Zabłąkanej Łapy i Brukselkowej Łapy, która również do nich podeszła, choć nie tak szybko ze względu na rany.

— Och, ja... Ja tak się cieszę — mówiła, a jej głos drżał niczym osika smagana wiatrem — Nie, że w was nie wierzyłam, ale... Klanie Gwiazdy, to wszystko wydaje się nie być prawdą... — kontynuowała szeptem swój wywód, omiatając wzrokiem zebranych. Dopiero wtedy dostrzegła krew pokrywającą ich futra. — Brukselkowa Łapo! — pisnęła, a głos ugrzązł jej w gardle — Brukselkowa Łapo... — powtórzyła, nie mogąc z siebie wydobyć nic poza powtarzaniem imienia liliowej, intensywnie wgapiając się w jej rany — Jak... Jak wrócicie do obozu w takim stanie? — spytała, gdy udało jej się w końcu wysłowić.

— Nie mam pojęcia... — szepnęła, wpatrując się w swoje własne łapy.

— Może uda nam się jakoś wykorzystać fakt, że ostatnio po naszych terenach buszuje sobie jakieś chore stworzenie, które zabija wszystko, co napotka na swojej drodze? — zaproponowała.

— Myślicie, że to przejdzie? W Klanie Wilka zapanuje jedynie większy strach. Bestia, która pokonała ducha Mrocznej Puszczy i zastępczynię? Wiesz, jaka panika wybuchnie? — mruknął Zabłąkana Łapa, liżąc swoje futro na piersi kilkakrotnie.

Brukselka zastanowiła się na chwilę.

— A masz jakiś lepszy pomysł? Wolę, żeby koty bały się jakiejś nieznanej kreatury, niż żeby nas wyrzucili z klanu! — stwierdziła.

Głupia Łapa podwinęła ogon, próbując dosiąść się do pozostałych.

— Myślę, że gdyby się o tym dowiedzieli... to samo wyrzucenie z klanu byłoby nadzwyczaj łaskawą karą z ich strony — wymruczała, a jej uszy nieznacznie oklapły.

Kosaćcowa Łapa przysłuchiwał się dwójce kotów. Pochylił się do Głupiej Łapy, nie odwracając wzroku od uczniów i wyszeptał:

— Pomogę Ci znaleźć kryjówkę, jeśli zajdzie taka potrzeba — rzekł. — I będę cię odwiedzać, jeśli chcesz. Wiesz, dosyć samotnie teraz mi będzie w legowisku uczniów... — posmutniał. Skinął głową na słowa Głupiej Łapy. — No właśnie. Mistrzowie pewnie są jeszcze gorsi od niej, bo pewnie nie są opętani — stwierdził. — A jeśli się dowiedzą, to najłagodniejszą karą będzie Cisowe Tchnienie niosąca nam zatrute myszki z uśmiechem — dodał i się skrzywił. — Sądzę, że plan Brukselkowej Łapy jest bardzo dobry — i zwrócił się do najstarszej uczennicy: — Czy... Czy mogłabyś nam użyczyć troszkę swojego futra? — dodał pospiesznie. — Pewnie i tak ci szybko odrośnie, więc nie martw się!

Pomysł wydawał się dobry, więc się przyjął; zrobili to samo, co dziwne stworzenie z Wilczakami niedawno. Kosaciec spytał się najpierw czy mógłby użyczyć futra najstarszej uczennicy, na co – choć niechętnie – zgodziła się Głupia Łapa. Wepchnęli sierść pod pazury i w paszcze dwóch martwych kotek. Zajęli się upozorowaniem zabójstwa, aby wyszło, że znowu to dziwne stworzenie wróciło na wilcze ziemie.

Potem musieli porządnie zamaskować swoje zapachy. Przyszli nad rzekę, która dzieliła granicę z Klanem Klifu. Tam pozbyli się wszelkich dowodów z prądem rzeki. Następnie zamaskowali zapachy silnymi ziołami, które znaleźli niedaleko. Później Kosaćcowi łzawiły oczy.

Musieli pożegnać się z Głupią Łapą na jakiś czas. Kosaciec rzekł, że zaraz wróci, gdy odprowadzi koleżankę. Głupią Łapę prowadził Klan Gwiazdy do kryjówki. Kocur wtedy pojął, że gwiezdni wojownicy nie są tchórzliwi. Są nawet mądrzy.

Rozstali się przed terenami niczyimi. Kosaćcowa Łapa obiecał, że będzie do niej przychodzić co jakiś czas.

— Dziękuję, Kosaćcowa Łapo — rzekła lekko. Uśmiechnęła się łagodnie w stronę biało niebieskiego ucznia, wyczekując odpowiedzi.

Kosaciec już odchodził sztywno, smutny. Obejrzał się przez ramię na nią i rzucił beznamiętnie:

— Trzymaj się.

Głupia Łapa zniknęła w zaroślach. A potem ruszył do swoich znajomych z legowiska.

Podczas jego nieobecności Brukselkowa Łapa znalazła kilka kwiatków, którymi mogłaby zakryć szpetną ranę. Zapewne skończy ona jako blizna. Wrócił, gdy Obłąkaniec i Brukselka wymyślili plan, że mają skakać po drzewach. ,,Bawimy się w wiewiórki czy co?" zadrwił Kosaciec. Jednak i tak to zrobił, wolał nie ryzykować spotkaniem Jaskółczego Ziela.

Skakali przez dłuższą chwilę. Dziwił się, że Brukselka nadal była przytomna. Jego przednia, lewa łapa bolała bardziej niż przedtem, ale starał się to zignorować.

Gdy zeszli, byli bardzo blisko obozu. Usłyszeli spanikowany głos Jaskółczego Ziela, proszącą Zalotną Krasopanię na ubocze. Pewnie już wie, domyślał się. Przekradli się przez wejście podczas nieobecności jego matki pełniącej wartę, a następnie uciekli do legowiska uczniów. Kosaciec opadł na największe posłanie. Oczy same się zamknęły. Powieki odmawiały posłuszeństwa, gdy ten chciał je otworzyć. W końcu uległ i zasnął, kryjąc lewą łapę pod grzywą.

Miał nadzieję, że był to koniec.

Był zmęczony.

I wściekły.

Jeszcze przed wejściem Owocniaków do Świetlików…

Kosaćcowa Grzywa już pojął, iż gwiezdni tchórze zawsze pozostaną tchórzami. Dosyć długo zajęło kocurowi zaakceptowanie tych słów. Nie chciał ich dopuścić do siebie za wszelką cenę, ale po śmierci Jarzębiny… cały ten duchowy świat zaczął tracić sens. Sam nie wiedział jak się czuć po tym wszystkim. Miał płakać? Czy powinien? Czy był jakikolwiek sens lania łez na koty, które cię traktowały nawet pod koniec jak śmiecia? Miodowej Kory nie było, zniknął wraz ze swoim synalkiem. Szczawia też gdzieś wcięło z kremowym urwisem, natomiast został on, Mglisty Sen, Poziomek i Koniczyn. Był też Lisi Oset, ale jakoś się nim nie interesował. Nie, żeby był kimkolwiek ważnym dla Kosaćca. Zwykły przybłęda, ot co. Czemu miałby się nim przejmować…

Te rany nie zostały zagojone. Nigdy nie zostaną. Pozostałości tych odrażających istot nawiedzały go co noc, a nie mógł z tym nic zrobić. Zalotna Krasopani, Prążkowana Kita… brakowało tylko Jarzębiny, która go upokarzała coraz częściej. Miał jej serdecznie dosyć. O dziwo nie widział Strzępki.

Ostatnio odwiedził nową lokację na ich terenach; stare, metalowe, wielkie pudło z wejściem. Było w kolorach bardzo krzykliwych, ale Kosaćcowi to nie przeszkadzało. Bardziej go interesowało wnętrze; dziwne, wodne odbicie… ale woda się nie ruszała! Stała w miejscu. Dziwne, doprawdy dziwne. Ponadto widział coś w innych przedmiotach, których nie umiał określić. Zbudowane z drzewa, to na pewno. Mógł nawet otworzyć, choć z trudem. Coś tam było… może powinien się podzielić tym z innymi.

Wracając, na drzewach czasem widział niepokojące wronie czaszki. Zmarszczył brwi. Cóż to miało znaczyć? Ryś już nie było. Kto znowu terroryzował ich biedny las? Już dużo przeszli. Nie chciał kolejnego rozczarowania.

Wchodząc do obozu, spotkał tylko czarnego kocura z kozią bródką, a obok, w specjalnym dołku, Ryś, a bardziej tylko jej głodne oczy. Odchrząknął i odwrócił wzrok od niej. Wolał o niej nie rozmawiać. Zwłaszcza że to dzięki niemu tu się znalazła z nimi w tym obozowisku. Zaczął szukać więc wzrokiem Poziomka i Koniczyna. Nie wracali od jakiegoś czasu. Akurat zobaczył, jak dwójka poszukiwanych wchodzi do ich przytulnego, skąpanego we krwi niewinnego obozu. Uśmiechnął się i podszedł.

— Ej, Poziomeczku-ziomeczku, chodź ty no tu! — krzyknął puszysty, najstarszy zaraz po Rysim Tropie wojownik.

Oboje odwrócili się w kierunku uśmiechniętego Kosaćcowej Grzywy. Koniczyn skrzywił się. — Co tam, Kosaćcu? — zapytał Poziomkowa Polana, kuśtykając do byłego mentora z dziecięcym uśmiechem. Zapomniana Koniczyna widział, że szylkret szuka aprobaty Kosaćca. Niby ojciec i syn. Jak uroczo.

— A, no… znalazłem taką fajną przyczepę i chciałem ci pokazać. Chcesz ze mną iść?

Oriental wszedł pomiędzy nimi, psując rodzinną atmosferę.

— Nie może. On musi teraz odpoczywać…

Poziomkowa Polana niepewnie przeskakiwał pomiędzy nimi spojrzeniem. Skinął wręcz niezauważalnie chudemu wojownikowi. Kosaćcowa Grzywa prychnął, jednakże uśmiech nie zszedł z jego pyska.

— Jak sobie chcecie, maminsynki… pff… — wymamrotał, odwracając się w kierunku wyjścia.

Po chwili zniknął w czeluściach lasu, idąc do owej cyrkowej przyczepy. Musiał się dowiedzieć, co ta metalowa, wielka puszka skrywała.

[2714 słów]

Od Kosaćcowej Grzywy CD. Porywistego Dębu

Niegdyś chroniły go wiecznie zielone świerki, lecz od kilku księżyców musiał chować się we własnym futrze przez mróz, który przedostawał się przez nagie gałęzie dębów i brzóz. Pocieszenie mógł znaleźć jedynie w subtelnych promieniach słońca.

— Kosaćcowa Grzywo.

Wydźwięk tego imienia był dziwny. Brzmiało ono nieodpowiednie dla uciekiniera. W końcu nie był już lojalnym wojownikiem Klanu Wilka, a zbiegiem i zdrajcą.

— Kosaćcowa Grzywo!

Kocur zastrzygł uchem. Leżał w swoim legowisku, a jego wzrok był wbity w dół. Chciał zasnąć wiecznie. Zapaść się pod ziemię. Oczy kleiły mu się, a głowa odmawiała posłuszeństwa. Westchnął ciężko.

— Kosać…

— No żesz, wstaję już! — warknął i gwałtownie się podniósł z wielkiego posłania. — Czego chcecie tym razem? Może tym razem mnie wyrzucić na zbity pysk!? — syknął i spłaszczył uszy.

Gdy raczył obdarzyć biedaka spojrzeniem, omal nie wyskoczyło mu serce z piersi.

To był…

— Poziomku, ja nie… — wymamrotał zmieszany.

Pokręcił głową i zacisnął szczęki.

Wystraszony Poziomkowa Polana ugiął się pod byłym mentorem, zbyt przerażony, aby cokolwiek rzec w tej sprawie. Wyglądał nie tylko na zaskoczonego, ale i na zaniepokojonego. Szylkretowy kocur odsunął się od białego wojownika i westchnął ciężko.

— Ja… ja tylko ch…ch… chciałem, abyś ze mną poszedł… się przejść.

Pysk Kosaćca złagodniał.

— No dobra, Ziomeczku-Poziomeczku! — rzekł z fałszywym uśmieszkiem, zmuszając się do siadu. O mało, co ziemia by się nie zatrzęsła z powodu jego wagi. A zważywszy, że mało robił, masy mu się rzeczywiście przybrało. I faktycznie przydałby mu się ruch na świeżym powietrzu. — No to co, ruszamy, czyż nie?

Młodszy nerwowo skinął mu głową. I wyszli.

***

Oboje przykucnęli, gdy do ich nozdrzy dotarł smakowity zapach.

— O, patrz! — pisnął podekscytowany Poziomkowa Polana. — Tam jest mysz!

Kosaćcowa Grzywa skinął mu głową. Wysunął pazury i bez zbędnego myślenia z prędkością światła wgryzł się umiejętnie w kręgosłup zwierzyny. Słodki płyn przyćmił umysł Kosaćcowej Grzywy; zacisnął mocniej szczęki na myszce, aż w końcu… jej głowa spadła na oszronioną trawę. Młodszy kot zaniepokojony cofnął się, ale nie odezwał. Kosaćcowa Grzywa chwilę zszokowany gapił się w głowę gryzonia, po czym pokręcił łbem i na jego zakrwawionym pysku pojawił się słaby uśmiech.

— Brakowało mi krwi.

Poziomkowa Polana na jego słowa przełknął głośno ślinę i niepewnie przytaknął. Kosaćcowa Grzywa, widząc niemrawość byłego ucznia, zmrużył oczy. Wypluł ciałko myszy na brudną ziemię.

— Coś nie gra, Ziomeczku-Poziomeczku?

Odpowiedziała mu tylko cisza.

Biały uciekinier zmarszczył brwi.

— Odpowiedz — zażądał były mentor niskim głosem.

Młodszy uciekinier skulił się pod gromiącym go spojrzeniem Kosaćcowej Grzywy. Oddech Poziomka przyspieszył. Ponownie przełknął ślinę, wziął głęboki wdech i wydech, po czym zaczął walczyć z byłym mentorem na wzrok.

— Nie… nieważne — wymamrotał i nerwowo się odwrócił do Kosaćca tyłem.

Kosaćcowa Grzywa prychnął i prędko zagrodził mu drogę masywnym ciałem.

— Jak to "nieważne”? — warknął. — Powinieneś się bać prawdziwego kultysty! — powiedział z wysoko uniesioną brodą. — Nie mów, że wszystkie lekcje ze mną spędzone poszły w…

— Zalotna Krasopani jest twoją mamą.

Cisza zawisła między nimi.

— Ona… ona jest twoją mamą, racja? — powiedział Poziomkowa Polana pewniej.

Kosaćcowa Grzywa cofnął się.

— … Racja? — Kocur postawił jeden krok do przodu.

— Co ty… taki odważny, co? — wymamrotał srebrzysty van z nerwowym uśmieszkiem. Zmrużył oczy w szparki. — Przecież boisz się własnego cienia, ty…

Poziomkowa Polana stał sztywno z kamiennym wyrazem pyska.

— Masz takie same oczy jak ona — miauknął twardo. — Mimo wszystko jesteś ulepiony z tego samego błota, co ona. Nie możesz się nie zgodzić — mówił zimno. Przechylił łeb nienaturalnie, a na jego pysku pojawił się szeroki uśmiech. Oczy zaszły mroczną czernią, a po policzkach zaczęła spływać nocna maź.

Kosaćcowa Grzywa zaczął się cofać.

— Nie uciekniesz od tego — odezwały się głosy w ciele Poziomkowej Polany. — Nie jesteś zbawicielem. Nie jesteś bohaterem. Jesteś synem niechcianym, potępionym. Partnerem nielojalnym. Grzesznikiem — wysyczał. — Jesteś mordercą. Synem morderczyni! — zaryczał, stawiając pewniejsze kroki ku uciekinierowi. — Jesteś pomyłką. Klan Gwiazdy się nad tobą zlitował… ale zrozumiał swój błąd.

Obraz zaszedł niepokojącą czernią. Widział przed sobą dobrze mu znane, brązowe oczy. W oddali mógł usłyszeć odgłosy mew i spokojnych fali morskich, rytmicznie przybliżające się i oddalające od brzegu. Tak samo było, gdy jeszcze w Klanie Wilka miał koszmar. Koszmar, w którym zostało ujawnione, iż jego miłość spowoduje szkodę, nieurodzaj i ból. A nie tak później urodziły się jego słodkie córeczki…

Ciekawe, co u Postrzępionego Mrozu…

***

Wtem otworzył swe ślepia i zorientował się, że był w transie.

— Odpowiedz! — zażądała medyczka, a jej ogon zamiatał wściekle podłoże.

Biały kocur spiął mięśnie i zszokowany popatrzył się po trójce. Stał przed nim Miodowa Kora, Jarzębinowy Żar i… Porywisty Dąb. Westchnął ciężko i postanowił przybrać ledwo co posklejaną maskę.

Kosaćcowa Grzywa wypluł mech i pokazał owej dwójce swoje kiełki w swoim luzackim uśmieszkiem.

— Nigdzie go nie zabrałem, sam wyszedł ze mną. Nie musicie się tak spinać, tym bardziej że powinniśmy trzymać się razem. — Rozejrzał się. — Nieprawdaż, Miodowa Koro? — Ciężki wzrok spoczął na nim. — Jak to mówił Mglisty Sen? Są dwa obozy w Świetlikach, czemu utrudniacie w dobrym zacieśnianiu się więzi? Hmm?

Miodowa Kora warknął coś pod nosem, pokazując przy tym swoje kły. Ewidentnie zabolał go przytyk swojego byłego ucznia.

— Nie wycieraj sobie teraz pyska gadką o jednoczeniu się Świetlików — warknął.

Porywisty Dąb położył mech na ziemi i stanął pomiędzy kocurami. Jego tylne nogi trzęsły się z wysiłku. Wytrzymał spojrzenie Miodowej Kory i usiadł, nie mając siły.

— Nie wińcie Kosaćcowej Grzywy — wstawił się za kocurem. — To ja wyszedłem zaraz za nim. Nie chciałem wracać do dalszego leżenia, więc spróbowałem czegoś, co jest na tyle łatwe, bym mógł pomóc w budowie nowego obozu. Za długo siedzę tutaj, a jest coraz zimniej. Legowiska są prowizoryczne i brakuje, żebym jeszcze się przeziębił. Potrzebuje więcej ruchu, z resztą tak samo ciężko jest z Poziomkową Polaną. Przecież nie może przesiedzieć cały ten czas na posłaniu!

Kosaćcowa Grzywa patrzył się w swojego obrońcę beznamiętnym wyrazem pyska.

Jarzębinowy Żar wymieniła się skonfundowanym spojrzeniem z Miodową Korą.

— Wiecie co? Pójdę wam na łapę, jestem zbyt zmęczona, żeby użerać się z dwójką. Róbcie, co chcecie, tylko by to nie skończyło się gorzej, niż jest teraz.

Obdarzyła ich zmęczonym spojrzeniem i wróciła do swojego legowiska, gdzie na nią czekał Stroczkowa Łapa. Miodowa Kora z urazą popatrzył na Kosaćcową Grzywę, jednak nic nie powiedział kocurowi. Odszedł na ubocze, gdzie siedziała Rysi Trop.

Srebrzysty van splunął i prychnął. Pff, co tu kryć… ta grupa nie przetrwa. Przynajmniej nie w takim stanie.

— Strasznie się mnie czepiają — powiedział cicho Kosaćcowa Grzywa, przynajmniej jakby mówił to do siebie.

— A dziwisz się im?

Kosaćcowa Grzywa spojrzał na niego zdziwiony. Czyżby ten smarkacz śmiał pyskować?

Zatrzepotał długimi rzęsami, po czym odchrząknął i zwiesił głowę.

— Nie… nie mogę im się dziwić, Porywisty Dębie. — Pokręcił bezsilnie łbem. — Jestem tylko dla nich chaosem. Nieładem… — Przełknął ślinę. — …Pomyłką. Ale co zrobić, gdy przez całe księżyce tak dobrze grałeś, że w końcu przestałeś udawać? Światło nadziei zgaszono. Nie jestem już wybrańcem. Nie jestem tym, czego pragnęli ci gwiezdni.

Nagle tajemniczo się uśmiechnął.

— Nie byłem ich zabawką. Przeżyłem księżyce cierpienia, będąc noszonym przez wiatr. Szukałem przebaczenia, Porywisty Dębie. Znalazłem tylko cierpienie i wyrzuty sumienia. Może to ja miałem być tym antagonistą. Może to mnie powinny siły Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd zabrać w odmęty szaleństwa. Może to… może to ja powinienem zginąć przez jabłonkę. — Przy wypowiadaniu ostatniego zdania młodszy uciekinier mógł zobaczyć ból na pysku kocura. Najprawdopodobniej nawiązywało to do niefortunnej śmierci Zabłąkanego Omenu, inaczej Obłąkańca. — A mimo to, wciąż żyję. Nie wiem, czy mam szczęście i szansę na jakieś odkupienie… czy to kara za to, że istnieję i podczas życia cierpię… oraz krzywdzę tych, których poprzysiągłem sobie chronić, choćby kosztem życia.

Uśmiech zniknął.

Kurtyna opadła.

Czyżby Porywisty Dąb przedostał się przez ostatnią warstwę Kosaćca, której nikt nie zdobył od dawien dawna?

Ach, nie tak prędko. Ta bajka nie kończy się "... I żyją długo, i szczęśliwie”, gdyż…

… przedstawienie jeszcze się nie skończyło!

Biały kocur cmoknął, a zanim Dąb mógł cokolwiek rzec w tej sprawie, znów stali na oświetlonej scenie.

— No… to raczej na tyle z moich uczuć. Pora wrócić do tego jakże irytującego, starszego wojownika, którego wciąż śmieszą brązowe żarty — zarechotał. — Może chciałbyś pooglądać, jak ten mężny, odważny kocur kopie legowisko dla przywódcy, czyli samego siebie? — rzekł głośno oraz żartobliwie z wysoko uniesionym podbródkiem i puścił mu wesołe oczko.

I choć jak bardzo Kosaciec próbowałby kryć swój głęboki smutek, tak trudno było powstrzymać młodego wojownika przed współczuciem dla zbłąkanego wybrańca.

Kosaćcowa Grzywa stał nad nim z nerwowym uśmieszkiem, czekając niecierpliwie, aż kot spełni jego rozkaz. A może tego nie zrobi?

<No chodź, inwalido>

Od Kosaćcowej Grzywy CD. Miodowej Kory

Szumiące zielone liście koiły umysł Kosaćcowej Grzywy. To tak, jakby nic się nie wydarzyło; nie porzucił własnej matki ani Klanu Wilka, nie stracił miłości... i nie próbował zabić własnego mentora, którego przecież traktował jak drugiego ojca. Co się musiało stać, aby do tego doszło? Czemu wciąż żył i cierpiał z każdym kolejnym oddechem? Nie wiedział nawet, czemu zgodził się na ten niedorzeczny pomysł; czuł się suchym, lekkim listkiem w ciągłym ruchu przez różne wiatry, które bez pozwolenia go ciągnęły w te i we w tę. Nie mógł jednak już zawrócić; zbyt dużo stracił po drodze, by stracić jeszcze więcej w powrocie.Stąpał ciężko chwiejnym krokiem, sztywno trzymając ogon w dole. Zwieszona głowa gapiła się niechętnie w soczystą trawę. Głosy ucichły, przestały go nawiedzać. Czyżby to miała być jego najlepsza droga ku dobru? Czy ścieżka usłana cierniami róży w końcu zostanie zastąpiona jej delikatnymi, szkarłatnymi płatami? Nie wiedział, czy Klan Gwiazdy go obserwował, czy też Miejsce, Gdzie Brak Gwiazd już sobie ostrzyło na niego pazury. Wiedział tylko, że żył; że istniał, choć nie powinien.
Usłyszał szelest. Zatrzymał się i szybko spojrzał na źródło dźwięku - Miodową Korę. Wstrzymał oddech i nagle obraz zaczął się przed nim rozmazywać. Czy to łzy? A może dziwny strach, przez który aż serce podskoczyło mu do gardła?
Spojrzeli na siebie, jednakże Miodowa Kora szybko uciekł wzrokiem... jak i ciałem, jakby wcale go nie zobaczył.
Kosaćcowa Grzywa westchnął ciężko, pozwalając swoim łapom powędrować na spotkanie z dawnym mentorem. Stanął za nim, ale Miodowa Kora wciąż szedł przed siebie, niby porzucając byłego ucznia w niepamięć. Wojownik zmarszczył brwi i kilkoma susami zagrodził starszemu drogę przez las.
— Witaj, Miodowa Koro! — rzekł wtedy oraz uśmiechnął się mu głupkowato.
Czy miał powiedzieć coś jeszcze? Kosaćcowa Grzywa zaczął szukać słów, ale w głowie miał tylko latające jeże. Zamiast rzec cokolwiek, postanowił gapić się na kocura oczami znanej mu dobrze kultystki.
Miodowa Kora przewrócił tylko oczami, widząc, jak głupio się uśmiechał, jakby mózg mu się ulotnił.
— Ugh... nie masz lepszych rzeczy do roboty, zamiast zawadzać mi drogę? — powiedział, ewidentnie nie chcąc widzieć Kosaćcowej Grzywy.- A teraz spadaj, mam lepsze rzeczy na głowie!
Odepchnął niebieskiego kocura z bielą, po czym ruszył przed siebie, niby zapominając o problemie zwanym Kosaćcową Grzywą.
Zamurowały go słowa kocura. Przez chwilę milczał, nie wiedząc jak zareagować na ten wybuch mentora. Ostatecznie wzruszył głupio barkami i podbiegł do niego kilkoma susami. Zagrodził ponownie mu drogę.
— Czemu ty jesteś taki uprzedzony do mnie, co? — warknął, płaszcząc uszy. — Oboje nie byliśmy w najlepszym stanie, a wszystkie twoje nieszczęścia nagle spadają na mnie! — krzyknął i spojrzał na niego z góry, z obrzydzeniem. — A poza tym... — wygładził sierść na piersi nerwowym pociągnięciem języka — Gdybyś miał lepsze rzeczy na głowie, na pewno byś wiedział, gdzie idziesz. A nie powiem, że śmiesznie byłoby cię obserwować z tyłu, jak zataczałeś cały czas kółko i trafiałeś do punktu wyjścia — syknął i strzepnął ogonem.
Liliowy wojownik patrzył z pogardą na Kosaćcową Grzywę. Nie wiedział przez chwilę jak odpowiedzieć na ten szereg głupot, które wychodziły z jego pyska. Zirytowany ponownie przewrócił oczami, jakby to było jedyne, czym mógł się wybronić w tej zaistniałej sytuacji.
— Moje nieszczęścia?! To wszystko i wyłącznie twoja wina, Kosaćcu i powinieneś to doskonale wiedzieć! To tylko kolejne konsekwencje twoich niedojrzałych wygłupów na drodze grzmotu. — Mierzył go swoim wzrokiem z kamiennym wyrazem twarzy.
“Na drodze grzmotu?” — pomyślał urażony Kosaciec. “Może twoje rozstanie z żonką też było moją winą?”
Prychnął na oszczerstwa.
Mimo to zachował uśmiechniętą maskę, wyglądając jak głupiec.
Rozśmieszał go obraz Miodowej Kory gadającego do spokojnego, niewinnego kosaćca — kwiatka — a nie do Kosaćcowej Grzywy, zbiegłego wojownika Klanu Wilka i tym samym byłego ucznia liliowego kota.
— Wyobraź sobie, geniuszu, że nikt nie zna tych terenów, więc nikt nie wie jeszcze, gdzie najlepiej się tu poluje, znawco okolicy — Fuknął w jego stronę.
Nagle były uczeń napluł mu śliną pod łapy z nerwowym uśmieszkiem. Nie dzieliło go tak daleko od stracenia nad sobą kontroli.
— Nie oczekuj ode mnie przeprosin, Miodowa Koro. Żaden z nas nie jest dobry — wycedził srebrny przez zaciśnięte szczęki.
Popatrzył pod swoje łapy, widząc, jak kosaciec splunął między nimi swoją śliną, mówiąc po tym coś śmiesznego. Miodowa Kora się wkurzył, machając ogonem, nie mógł znieść tych durnych usprawiedliwień.
— Żaden z nas nie jest dobry? To wszystko, co masz do powiedzenia?! — wycedził ze złośliwym tonem, podchodząc rozdrażniony do młodego kocura.
Teraz dzieliło ich pyski mniej niż długość kociego ogona.
— Próbowałeś zabić mojego syna, a potem mnie, lisi bobku! Jeszcze tak w lekceważący sposób do tego podchodzisz, że chce mi się rzygać, jak patrzę na ciebie i twój snobizm. Nie potrzebuję nawet twoich sztucznych przeprosin! Tylko chcę, żebyś zapamiętał jedno, ty wrzodzie na ogonie! Jeśli jeszcze raz spróbujesz zabić mego syna lub mnie… to zrobię z ciebie posłanie, na którym będę spał! — popatrzył zawistnie na kota przed sobą.
I pomyśleć, że niegdyś oba kocury wskoczyłyby za sobą w ogień.

<Miodowa Koro, skończ ten swój teatrzyk i idziemy na melanż!>

Od Kosaćcowej Grzywy

Kosaćcowa Grzywa szturchnął śpiącego w legowisku obok Zapomnianą Koniczynę. Ten od razu się obudził i rozejrzał. Spojrzeli sobie głęboko w oczy i w tym samym czasie kiwnęli głową. Kosaciec wyszedł niezgrabnie z legowiska wojowników. Zapomniana Koniczyna chwilę po nim wyszedł szybko, dołączając do wojownika. Po młodszym wojowniku wstał Poziomkowa Polana i udał się za byłym mentorem.

Kosaciec szedł w stronę opuszczonego obozowiska. Nie wiedział, co miał czuć; pustka pozostawiona po kłótni z Klifiaczką i szramie na policzku zadanej przez kotkę, najwyraźniej wciąż istniała. Tak dużo pytań, a tak mało odpowiedzi. Westchnął ciężko i brnął dalej przez świat, trzymając Koniczyna blisko przy sobie.

Nie pozwoliłby sobie na stratę kolejnego dziecka Lodowej Sałaty.

Były uczeń starszego wojownika podszedł do Kosaćcowej Grzywy, zupełnie nie zwracając uwagi na Zapomnianą Koniczynę, jakby go tam nie było. Był zbyt nieprzytomny, by zdać sobie jakąś większą sprawę z jego obecności.

— Ko-kosaćcu, co-co się dzieje? — spytał cicho, mając wrażenie, że coś jest nie tak.

Spojrzał z góry na dawnego ucznia.

— Po-po-po-ziomeczku, co-co-co się dz-dz-dzieje? — przedrzeźniał go. — A co ma się dziać, ziomek? Idziemy w miejsce, gdzie wszyscy mają się spotkać! — rzekł i dał mu przyjacielskiego kuksańca. — Co ty, już zapomniałeś? — zaśmiał się.

Spojrzał zdziwiony przez ramię na czarnego kocura. Myślał, że odpadł i zostanie w obozie. Najwidoczniej się mylił.

— A-ah — powiedział speszony. — To przez zaspanie — mruknął cicho.

Kosaćcowa Grzywa rozmawiał z nim o tym nie tak dawno. Mieli gdzieś iść i nigdy nie wrócić do Klanu Wilka.

— Zapomniałem o czymś innym… — miauknął na tyle cicho, że miał wrażenie, że zazwyczaj głośny Kosaciec i tak go nie usłyszy.

— Ach, no tak, to w stylu mojego Poziomka! — zawołał, po czym uśmiechnął się w jego stronę. Traktował go jak syna, którego nigdy nie miał.

Kocur spuścił głowę i zaczął iść wyraźnie mniej energiczniej.

Nie tak później dogonili ich Mglisty Sen, Brukselkowa Zadra i Gwiazdnicowy Blask.

Chwilę zamilkli, a ciszę niszczyli tylko dwaj młodzi wojownicy. Spojrzał na nich zirytowany.

— Zamknijcie pyski, bo jeszcze ktoś się niepożądany obudzi i przyjdzie!

Po czym ruszył jeszcze szybciej w stronę miejsca docelowego.

***

Kosaćcowa Grzywa szedł dumnie, pewnie. Nie mogli go przecież zobaczyć w fatalnym stanie, co nie? To nie tak, że zżerał się od środka; że Kosaćcowa Grzywa powoli umierał w środku.

Cały czas robił coś nie tak. Nieważne czy chciał dobrze — zawsze wychodziło mu to na niekorzyść.

Może te głosy miały rację — pomyślał. — Może jestem niedorajdą życiową.

Mimo to szedł twardo.

— Pospieszmy się! — zażądał. — Zacznijcie biec za mną!

Po wydaniu rozkazu wszyscy zaczęli sprintować. Oczywiście nie obeszło się bez ślizgania i ,,łapania" zająca, jednakże w końcu dotarli. Kosaćcowa Grzywa przepchnął się przez towarzyszów i pierwszy zajął miejsce. Gdy wchodził, to nawet nie zauważył siostry, która stała dosłownie obok niego, zanim wszedł pod dziwne, skórzane legowisko.

Udało mu się usłyszeć kawałek rozmowy siostry z dziwną, białą kotką.

— Nie, to nie mój syn. To uczeń mego klanu, Stroczkowa Łapa — przedstawiła kocurka, wskazując na niego łapą. — Stroczku, to jest Amorphina. Jest samotniczką, która może nam pomóc.

— Ahhaaa! A więc to twoja koleżaneczka! — wtrącił się nagle biały kocur spod skórzanego monstrum, widząc dwie kotki i ucznia. — Jej imię brzmi jak jakaś zaraza... — dodał ciszej, bardziej do siebie.

Jarzębinowy Żar podskoczyła, tym razem słysząc niestety znajomy głos. Odwróciła się gwałtownie i zobaczyła swojego brata. Nos zmarszczył jej się w obrzydzeniu, a serce zabiło szybciej.

— Tak… to ona — wymruczała ostrożnie, a głos drżał jej lekko. — Czy wszyscy już jesteście? — dodała, rozglądając się szczególnie za Mglistym Snem i Poziomkową Polaną.

Kosaćcowa Grzywa niechętnie się rozciągnął i poczłapał w stronę siostry.

Niespodziewanie Miodowa Kora podszedł do kotek i Kosaćca, rzucając niepewne spojrzenie białej samotniczce.

— Kim ona jest? Dlaczego zapraszamy jakiegoś samotnika do tej akcji? Czy to nie tak, że to my mieliśmy nawracać Klan Wilka? — powiedział niepewnie.

Jarzębina skierowała swój wzrok na Miodową Korę.

— Nie nawracamy Klanu Wilka… — zauważyła cicho, marszcząc brwi. — Amorphina to kotka, o której wspominałam Mglistemu Snowi, Kosaćcowej Grzywie i Brukselkowej Zadrze. Zna tereny… może nam pomoże — dodała, spoglądając na samotniczkę z lekką nadzieją i ostrożnym zaufaniem.

Popatrzył zdziwiony na swego byłego ucznia, Kosaćcową Grzywę. On tylko wzruszył barkami.

— Dobra… tylko mam nadzieję, że się nie mylisz, bo mamy za sobą nie jakąś małą grupkę kotów, tylko dużą gromadę, która musi jak najsprawniej uciec, zanim się zorientują i wszystkim nam poderżną gardła! A ja nie chcę powierzać swego zdrowia losowemu kotu.

— Wyluzuj, stary — wymamrotał łaciaty wojownik Klanu Wilka. — Najwidoczniej Jarzębina nikomu nie powiedziała jeszcze o tajemniczym gościu, który dołączy — zerknął na Amorphinę. — Ale to nieważne. Nie powinniśmy teraz kłapać zębami, tylko oszczędzać siły na dalszą wędrówkę.

Jarzębinowy Żar westchnęła cicho, po czym najpierw zwróciła spojrzenie na Miodową Korę.

— Nie obawiaj się — mruknęła spokojnie. — Amorphina również wierzy w Klan Gwiazdy.

Jej głos niósł w sobie dziwną, cichą pewność. Dopiero potem odwróciła głowę w stronę białej samotniczki.

— Musimy ruszyć w stronę Owocowego Lasu, tam… za drogą — wyjaśniła łagodnie, choć jej spojrzenie było ostre jak pazur. — A potem szukać miejsca, gdzie nie sięga żaden klan. Gdzie będziemy mogli zacząć od nowa.

Przez krótką chwilę na jej pysku pojawił się ledwie zauważalny uśmiech — napięty, ale prawdziwy.

— Musimy iść! — wyrwało się z jej gardła gwałtownie, niemal drżąco.

Odwróciła się do reszty grupy i uniosła głowę.

— Czy wszyscy są? — zapytała głośniej, pewniej niż wcześniej, z błyskiem determinacji w oczach.

Teraz już nie oglądała się za siebie — tylko przed siebie, w kierunku, gdzie zniknęła wrona.

— Komuś się tu śpieszy? — mruknął czyjś głos, a zaraz po tym postać wyłoniła łeb z korony drzewa.

Kosaćcowa Grzywa zmrużył oczy, próbując dojrzeć ową postać w mroku.

— To jest jakiś zdechły szczur z głosem Rysiego Tropu, czy co?

— Jak nie jak tak! — urwała w połowie zdania, bo ześlizgnęła się z gałęzi, wpadając w krzewy.

Cicho syknęła, wychylając się zza krzewów. Ach, to przecież była Rysi Trop!

***

Jarzębina szła dziarsko do przodu, łapy stawiając szybko, niemal mechanicznie. Co chwilę oglądała się przez ramię. Widziała, jak niektórzy zaczynają się wlec, jak inni zatrzymują się na ułamek sekundy, żeby zaczerpnąć tchu.

Księżyc wisiał wysoko, a noc była długa — wiosenna ciemność trzymała ich pod swoją ochroną, ale ta ochrona nie miała trwać wiecznie. W końcu granice lasu zaczęły się przerzedzać. Zrobiło się jaśniej. Szum rzeki stał się donośny i niepodważalny, jakby woda sama ostrzegała ich przed tym, co dalej. A potem — Droga Grzmotów. Najpierw cienka linia na horyzoncie. Potem czarny korytarz dzielący świat na pół. Potem pierwszy potwór — pędzący, ryczący, z oczami oślepiających świateł.

Gdy dotarli pod most, Jarzębina niemal bezwiednie schowała się w cień, gdzie rozgrzane powietrze drżało od wibracji przejeżdżających potworów. Usiadła. Z ziół wziętych w pysk kapały gorzkie krople na ziemię. Po chwili, bez siły w głosie, niemal odruchowo wysyczała:

— I teraz co?

Jej łapy zwiotczały. Ostrożnie, niemal ze wstydem, położyła zioła na ziemi przed sobą. Wyglądała, jakby pierwszy raz pozwoliła sobie poczuć ciężar całej tej ucieczki.

Amorphina zaproponowała im wtedy dwie drogi; jedna wiodła ich przez teren Owocowego Lasu, a druga — przez Drogę Grzmotu.

Jarzębina wysłuchała uważnie propozycji Amorphiny. Medyczka zmarszczyła brwi, wpatrując się w ciemniejącą przestrzeń przed sobą. Pokręciła głową, jakby próbując odpędzić niechciane myśli.

— Poszłabym bliżej drogi — powiedziała wreszcie cicho, ale pewnie. — To ryzykowne… jednak potwora zobaczymy prędzej, zanim do nas dobiegnie.

Jej spojrzenie przesunęło się po wrzosowisku, które łagodnie falowało na wietrze.

— Możemy trzymać się bardziej wrzosów niż samej drogi. — Kiw­nęła głową. — Wystarczająco blisko, żeby widzieć, co nadjeżdża, i wystarczająco daleko, żeby nas nie dosięgło.

Zawahała się chwilę, zanim wypowiedziała kolejne słowa:

— A Owocowy Las… — mruknęła, wyraźnie niechętna. — Jest ich tam więcej. Zabiją nas. I nie chcemy robić sobie nowych wrogów.

Jej głos zabrzmiał pewnie, choć łapy drżały lekko od napięcia.

— Bliżej drogi będzie bezpieczniej niż między klanami — dodała z ostateczną, surową decyzją. — Przynajmniej wrogów zobaczymy z daleka.

Poziomkowa Polana przez większość czasu siedział w ukryciu, starając się wyłapywać poszczególne elementy rozmowy.

Wychylił się z cienia.

— Z-zgadzam się z Jarzębinowym Żarem — powiedział niepewnie, mając nadzieję, że Kosaciec nie zawiedzie się przez jego odmienną opinię. — Chy-chyba wolę unikać ja-jasnych potworów w-w ciemności, niż próbować prze-przepłynąć rzekę po ciemku. I chociaż mamy Porę Nowych Drzew, da-dalej jest ryzyko prze-przeziębienia się. — Zamilkł na chwilę, jakby ktoś miał mu zaraz przerwać i obśmiać jego opinie. Nic takiego się nie stało, więc kontynuował: — Z mo-mokrym futrem będzie nam t-trudniej. A-Ale ja się nie znam! Nie-nie musicie mnie-mnie słuchać — powiedział speszony, po czym znów spróbował zniknąć w tłumie.

Miodowa Kora słuchał uważnie dwóch propozycji Amorphiny, co do tras, które miały prowadzić na ich miejsce. Po wysłuchaniu dwóch propozycji to kocur odparł:

— Ja bym wybrał pierwszą trasę, o której mówiła Amorphina — powiedział donośnie. – Przekraczanie rzeki byłoby zbyt ryzykowne, nawet nie umiemy pływać, więc tym bardziej to bardzo nieprzemyślany ruch. Pójście przez drogę będzie dużo bezpieczniejsze. Droga Grzmotu może brzmi strasznie, ale nie będziemy jej przekraczać tak od razu na żywioł. Poczekamy na idealny moment, gdy będzie mniejszy ruch potworów i wtedy przejdziemy na spokojnie. Dodatkowo nie wiemy, jak nas przyjmie Owocowy Las w przypadku wybrania drugiej opcji. Oni raczej wydają się bardzo spokojni i raczej stronią od konfliktu, więc jeśli się dowiedzą, że uciekliśmy z Klanu Wilka, to nas wygonią, by nie mieć problemu. Także wolałbym jak już, przejść przez brzeg ich terenów niezauważony, niż przez środek terenu, którego nawet nie znamy.

Mglisty Sen podszedł do przerażonej Jarzębinowego Żaru i zetknął się z nią futrem, oddając jej tym samym ciepło. Zaczynało świtać, powinni podjąć szybciej decyzję, od tego zależało ich życie.

— Masz rację, powinniśmy iść bliżej Drogi Grzmotu, mamy większe szanse na lądzie niż w rzece, nie jesteśmy kotami z Klanu Nocy  — podjął, patrząc na pozostałych uczestników wycieczki, czekając, czy ktoś postanowi podważyć ten pomysł.

— Wiecie... — Spojrzał Kosaciec na resztę grupy. — Nie wiem, czy chciałbym się spotkać z potworem i to w środku nocy. Kto wie, czy ktoś się nie zagapi i nie zdechnie od świateł. Wybrałbym tą drugą trasę, no bo... — Uśmieszek wkradł mu się na pyszczek. — Kto nie lubi ryzyka, co?

— Ja... sam nie wiem — rzekł niepewnie Zapomniana Koniczyna. — Chyba poszedłbym tą drugą — wzruszył ramionami. — Nawet jeśli się natkniemy na nich, nie powinni nam nic zrobić. W końcu oni to nie klany, czemu oni mieliby nas zabić, co? — dodał, nerwowo się śmiejąc. — A jak się dostosujemy do ciemności, to nie będzie aż tak źle! — dodał.

Ależ on był wtedy optymistyczny i naiwny!

Spojrzał na kultystkę i skinął jej głową. Swój wzrok przeniósł na Zapomnianą Koniczynę i machnął swoim kikutem.

— Przekroczenie Drogi Grzmotu nie może być aż tak ryzykowne. Pójdźmy pierwszą opcją. Zobaczycie, że im szybciej wyruszymy, tym szybciej uciekniemy z tych terenów. Powinniśmy korzystać póki jest ciemno i nie ma tak dużo potworów. – Znów przemówił, proponując względnie lepszą opcję.

Po swoich słowach Koniczyn spojrzał niepewnie na Jarzębinowy Żar. Wyglądała, jakby nie dowierzała ich zdaniu; czyżby się mylili? Czyżby byli zbyt naiwni?

Kocur spojrzał w bok, wyraźnie zawstydzony. Chyba już wiedział, co czuł Kosaćcowa Grzywa.

Spojrzał na Mglisty Sen i słabo się uśmiechnął.

— Skoro tak... — podszedł do niego. — To pójdę z tobą.

Nie opuściłbym cię — dodał w myślach.

Nagle odezwał się ktoś z tłumu:

— Czy... Jesteśmy pewni, że jest to dobry pomysł? Ta ucieczka, mam na myśli.

Koty rozejrzały się po sobie, starając się dowiedzieć, kto wypowiedział te słowa. Cisza. Nikt się nie przyznał.

Wtedy nad ich głowami ponownie coś przeleciało, tym razem głośniej, bliżej. "Kraa!" zaskrzeczało czarne ptaszysko, gdy przeleciało nad ich głowami, a następnie zniknęło w ciemności.

Czy to był kolejny znak, czy głupi zbieg okoliczności?

— To chyba jakiś zły znak... — wymamrotał zmieszany. — Zły omen?

Mglisty Sen spłaszczył uszy i rozejrzał się po kotach.

— Klanie Gwiazdy, za co ty mnie tak karasz? — syknął pod nosem. Przeniósł wzrok z powrotem na Zapomnianą Koniczynę. — To zwykły ptak. Nie ma potrzeby patrzeć na zwierzynę, skupmy się na drodze. — Starał się wszystkich uspokoić.

Porywisty Dąb szturchnął łokciem ojca, by ten skupił się na gadającym czarnym wojowniku.

— Szybciej! Co tak się boicie? Na takie ptaszyska się poluje, a nie kuli ogony! Dawajcie na tę Drogę Grzmotu, bo zaraz kogoś wypchnę!

— No, dobrze prawisz, dzieciaku! — rzekł z uśmiechem w stronę Porywistego Dębu. — W końcu znalazł się ktoś, kto nie przemyśla jednego słowa dziesięć razy, tylko działa! — pochwalił go i podszedł do młodszego.

Nagle Miodowa Kora trzepnął syna łapą w ucho, by go uspokoić.

— Ała! A to za co? — prychnął, masując swoje ucho.

— Powinniśmy już iść. Zaczyna się robić jaśniej, koty na pewno się już zorientowały. Nie traćmy ani chwili! — zawołał i pierwszy ruszył spod mostu. Gdy już dotarł na górę, zatrzymał się przed Drogą Grzmotu i rozejrzał się. Niby nic nie widział... Ale czy na pewno? A co, jeśli potwory już tam czyhają za mrokiem, gotowe pozbawić ich życia oraz zdrowia?

Łapy już go świerzbiły od stania przy Drodze Grzmotu. Była dziwna, nieprzyjemna cisza. Zmarszczył brwi i spojrzał przez ramię. — Ruszcie dupy i biegniemy! — krzyknął. Wtedy poczuł szybki podmuch wiatru. Zesztywniał, wyraźnie zszokowany. Dopiero po kilku sekundach odważył się spojrzeć na Drogę Grzmotu, a potem na potwora, który przejeżdżał. Nawet nie zauważył, że ta biała przyjaciółka Jarzębiny przebiegła! O mały włos, a by skończyła gdzieś wyżej. Westchnął z ulgą i ruszył dalej, idąc szybko.

Odwrócił się, aby spojrzeć czy każdy już wyszedł spod mostu.

***

Truchtał dalej, nie przejmując się nikim poza swym zadkiem. Nie wiedział nawet, co teraz czuć. Jego stan w środku mógł przypominać czyjąś psychikę, która na pewno nie trzymała się za dobrze w obecnej chwili. Liczył tylko, że nic go tym razem nie trafi.

Zatrzymał się nagle i spojrzał na Porywistego Dęba z uśmieszkiem.

Spróbował go popchnąć, aby przestraszyć młodszego.

Kocur zaśmiał się. Nagle zachwiał się na skraju drogi, akurat kiedy przejeżdżał potwór. Los chciał, że wojownikowi nie do końca udało się uniknąć spotkania z maszyną. Nagły ból na łapach i boku sprawił, że wypuścił z siebie cichy syk.

Miodowa Kora szedł przed siebie, przy okazji sprawdzając Porywistego Dęba. Ciało jego syna poleciało i przez dłuższą chwilę leżał, a oczy ojca się zwęziły.

— Mój syn!

Podbiegł do niego sprawdzając, czy wszystko z nim dobrze.

— Przeżyje! — zawołał do nadopiekuńczego tatusia. W sumie to się zastanawiał, czy na pewno ,,tatusia". W końcu żaden z nich go nie przypominał? Podejrzane…

Na zawołanie Kosaćca, dawny mentor od razu syknął.

Zmartwiona Jarzębina podała Amorphinie zioła i pognała w stronę możliwie rannego. Porywisty Dąb, ku jej uldze, wyglądał na całego. Mimo to medyczka zaczęła rozgarniać jego futro, szukając ran. Odetchnęła z ulgą, widząc, że rany były tak niewielkie, aby kocur przeżył.

Wtedy Porywisty Dąb spojrzał na starszego wojownika ze złośliwym uśmieszkiem na pysku.

— Łap potwora!

Pacnął wojownika łapskiem w pysk, tak że tamten się zachwiał.

Już raz uciekinierzy przekonali się, że przepychanki w pobliżu potworów nigdy nie były czymś dobrym, więc dlaczego dalej to robili? Nikt tego nie wie, ale konsekwencje ich własnej głupoty bardzo szybko się ujawniły.

Potwór zaryczał, akurat gdy Kosaćcowa Grzywa został pchnięty, a w następnej chwili rozległ się krzyk. Dopiero po dokładniejszym przyjrzeniu się, można było dostrzec nienaturalnie wygięty ogon kocura. Nad głowami kotów ponownie coś przeleciało, ten sam czarny ptak, głośno kracząc, jakby się z nich śmiejąc, szczególnie z nieszczęścia wojownika.

Krzyk kocura przeciął ostro powietrze. Medyczka szybko do niego podskoczyła i, łapiąc go za grzywę, pociągnęła na miękkie wrzosy, gdzie było bezpieczniej.

Miauknęła coś do Stroczkowej Łapy. Gdy uczeń spełnił jej polecenie, od razu zajęła się raną. Przypadkowym ostrym kamieniem musiała usunąć trochę sierści, by zioła lepiej przylgnęły. Na każde marudzenie brata jedynie syczała, że może skończyć z kikutem, jeśli dalej będzie się wiercił. Dopiero gdy ogon wrócił do w miarę naturalnej pozycji, odetchnęła głębiej.

Kosaciec od razu po ziółkach ruszył z grymasem na pysku w stronę dwójki kocurów.

— Chyba wam się już w dupie poprzewracało! — syknął.

Spojrzał na swój niegdyś piękny, prosty ogon. Och, ależ go bolało...

Jego nienawistne spojrzenie spotkało się z rozbawionym pyskiem Miodowej Kory.

— Widać już, kto go wychował! — dodał przez zaciśnięte zęby.

Kosaćcowa Grzywa podszedł do Miodowej Kory i barkiem popchnął go jeszcze mocniej niż Porywistego Dęba.

— Mój biedny ogonek... — wymamrotał do siebie, czując piekący ból. Miał nadzieję, że obejdzie się to bez amputacji…

Jarzębina odwróciła się w ich kierunku z przerażeniem. Wstała powoli, a jej cień wydłużył się na fioletowych wrzosach.

— Koniec tego… — szepnęła, po czym podeszła bliżej Porywistego Dęba. – Koniec tego! Ty, twój ojciec i ty — wskazała na Kosaćca – macie się uspokoić! Lis wam narobił w głowach takiego chaosu, że przestaliście myśleć? Chcecie się tu pozabijać? Siebie i nas? Jesteście wojownikami czy małymi kociętami? Bo mnie się wydaje, że żaden z was na tę rolę nie zasługuje! — wysyczała groźnie, jej ogon z wściekłości smagnął powietrze. — Kosaćcowa Grzywo, ruszaj swój zad i staraj się nie machać ogonem zbyt mocno. Ty, Dębowa Łapo, ogarnij się w końcu, bo wojownikiem zostałeś, ale mózg masz najwyraźniej jak kociak. A ty, Miodowa Koro… zawiodłam się na tobie. Zachowuj spokój i nie daj się wciągać w te ich dziecinne zabawy. A teraz – marsz. Idziemy dalej.

— Jak on mógł przeżyć bez ani jednego zadraśnięcia!? Nie powinien! Kosaciec musi się zemścić! — pomyślał wojownik.

Ponownie go mocno popchnął, tak aby starszy wojownik wyrąbał się na asfalt.

— Łap potwora, stary! — zawołał ze złośliwym uśmieszkiem.

Syn spojrzał na lecącego znów ojca.

Kosaćcowa Grzywa zaśmiał się z Miodka.

— Wyglądasz, jakbyś zażywał codziennie sfermentowane owocki z Dyniową Skórką!

— Kosaćcowa Grzywo! – zawołał do kocura Mglisty Sen z przodu pochodu. — Chodź na przody! Trzeba was rozdzielić, bo się pozabijacie.

Starszy kocur spojrzał na Jarzębinowy Żar, a potem na Mglisty sen. Zaśmiał się nerwowo i uciekł spojrzeniem gdzieś w bok ze wstydu.

— Ups? — wymamrotał niewinnie.

Coś kiepsko się zapowiadało...

— Wiecie co? Może bycie na przodzie dobrze mi zrobi... — Uśmiechnął się słabo i zaczął szybciej iść. — Więc, no... lepiej już, jak sobie pójdę tam na przód, co nie...

Rozejrzał się jeszcze na boki, po czym prędko czmychnął z miejsca zdarzenia. Miał tylko nadzieję, że nikt nie zdechnie od potworów.

***

Nonszalancko omijał potwory; miał dobrą passę w tamtym czasie, ale jego były mentor… no niezbyt.

Spojrzał na Miodową Korę, jednakże nie postanowił mu pomóc. Nie miał nawet jak; był na przodzie, podczas gdy były mentor gdzieś leżał z tyłu. Kosaćcowa Grzywa jedynie prychnął i spojrzał na Porywistego Dęba przez ramię.

— Twój tatuś chyba uwielbia potwory, wiesz? — zażartował.

— Mhm... Coś dzisiaj ma pecha — mruknął, zapominając, że nie tak dawno się ze starszym wojownikiem przepychał na jezdni.

— Zamknij pysk, wronia karmo! — syknęła ostro.

— Hej! A to za co... — Wtedy ujrzał spłaszczonego na asfalcie Miodową Korę. Wcześniej nie zauważył tego detalu.

Stanął w szoku. Nie wiedział, co zrobić. Podbiec do byłego mentora? Przecież Jarzębinowy Żar już się nim zajmowała. Nie chciałby się narażać na jej gniew po raz, być może, już trzeci. Patrzył smutno na owe zdarzenie. To tak, jakby zabrakło mu empatii; pff! Co tu kryć... Kosaćcowa Grzywa już od dzieciństwa miał wybiórczą ilość współczucia. To przez jego niską inteligencję... czy może przez środowisko, w jakim się wychował? Tak czy siak, Kosaciec postanowił podejść ostrożnie do kotów. Usiadł nieco dalej i obserwował. Miał nadzieję, że były mentor nie dostał rykoszetem od potwora.

— Miodowa Koro! Słyszysz mnie?! — zapytała, pochylając się nad nim i gwałtownie wciągając powietrze.

Kocur nie miał żadnych widocznych ran, lecz jego wzrok błądził gdzieś daleko, jakby dopiero wracał z miejsca, do którego nie powinien był nigdy trafić. Przez chwilę chwiał się na łapach, jakby świat wirował mu przed oczami. Potrzebował, by ktoś podtrzymywał go do końca drogi albo nawet niósł — jego krok był zbyt chwiejny, pełen bólu i dezorientacji. Tragedia jednak nie miała końca.

Nieuważny Zapomniana Koniczyna, może z powodu rany na pysku, a może po prostu przez własną lekkomyślność, stanął zbyt blisko drogi. Zbyt blisko tego, co czaiło się w ciemności. Tym razem to Szczawiowe Serce wyskoczył w jego kierunku. Całą drogę szedł cicho, niemal jak cień; większość nawet zapominała o tym, że jest tuż obok. A teraz… teraz leżał obok Zapomnianej Koniczyny, a jego łapa była niebezpiecznie wykręcona pod nienaturalnym kątem. Medyczka od razu ruszyła w ich stronę, zabierając ze sobą Amorphinę, która jako jedyna miała jeszcze trochę ziół. Wysoka trawa szeleściła pod ich łapami, gdy przystanęła przy łaciatym kocurze.

***

— Ahh! Moje nogi! — wrzasnął nagle Porywisty Dąb z bólu i z przerażenia. — Jak ja mam teraz iść? Nie chcę umierać! Mówiłem, głupie mysie móżdżki, zejdźmy na pobocze, żeby odpocząć! 

— Zróbmy przerwę! Weźmy rannych na pobocze! — krzyknął Mglisty Sen do pozostałych.

— Ja mogę go wziąć — zaproponował głośno Kosaćcowa Grzywa. — Jestem... wystarczająco puszysty, aby go wziąć na plecy — Zerknął na Porywistego Dęba z uśmieszkiem. — Spokojnie, Dąbek, będziesz noszony jak księżniczka z Klanu Nocy, włos ci z głowy nawet nie spadnie! — zapewnił i się zaśmiał.

— Doprawdy? Już zawaliłeś sprawę, bo mi przejechało dwie łapy! — prychnął, podciągając się na przednich — Poza tym, czy ja mogę ci ufać? Dosłownie popchnąłeś kilka razy mojego ojca na jezdnie pod samochody! Jeszcze mnie zabijesz specjalnie!

— Nikt nie będzie nikogo zabijał i nikt dzisiaj nie umrze — powiedział czarny, przecierając łapą pysk, na którym miał małe rany cięte od auta. Przeniósł wzrok na Kosaćcową Grzywę. — Pomogę ci, jest ciężki, więc nie dasz rady go sam przenieść, mimo że jesteś od mnie większy... 

— Sugerujesz, że jestem gruby? — prychnął Porywisty Dąb.

Czarny wojownik zignorował kocura i spojrzał na szylkretową medyczkę. 

— Jarzębinowy Żarze, pójdziesz pierwsza. Ktoś sprawny musi być z przodu, by nas ostrzec lub pomóc szybko przeciągnąć rannych. – Odwrócił się do pozostałych, by każdy go słyszał. – Będziemy iść na zmiany! Zdrowi i ranni! Rozumiecie? Jak przejdziemy z Porywistym Dębem, po nas ma iść ktoś sprawny.

Po uzgodnieniu sprawy z medyczką, Mglisty Sen wraz z Kosaćcową Grzywą wzięli na swoje barki Porywistego Dęba, który syczał z bólu. Kiedy dano im znak, przebiegli zaraz za Jarzębinowym Żarem.

***

Kolejną ofiarą stała się kultystka Rysi Trop, która skończyła ze złamaną łapą. Porywisty Dąb zagłuszał wszystko swoimi jękami i marudzeniem. Kosaciec przewrócił oczyma na zachowanie wojownika i szedł krok w krok z Mglistym Snem. Miał już dosyć tego dnia, a żaden z kotów nie pomagał mu go umilić. Nawet się nie ucieszył z powodu zejścia na miękką, mokrą trawę.

— Wszyscy! — zwrócił się nagle Sen do kotów i objął wszystkich wzrokiem. Kiedy rozmowy umilkły, pokazał pyskiem stronę, z której rozciągał się przed nim lasek. – Powinniśmy skierować się do lasu i schronić między drzewami. Niektórzy z nas potrzebują opieki Jarzębinowego Żaru, jednak ona nie jest w stanie zająć się potrzebującymi, teraz kiedy nie ma wystarczająco dużo ziół. Tak samo musimy stworzyć prowizoryczny obóz, żeby zregenerować siły i pomyśleć, co mamy zrobić dalej...

Medyczka odetchnęła z wyraźną ulgą, gdy Mglisty Sen przejął inicjatywę. Powoli podeszła bliżej Stroczkowej Łapy, po czym spojrzała na zgromadzoną w półkolu grupę.

— Niech ranni schowają się w krzewach i odpoczną — odparła spokojnym, ale stanowczym tonem. – Ci, którzy mogą się ruszać, niech zbiorą mech z drzew, nasączą go w wodzie i podadzą rannym. Ja i Stroczkowa Łapa wyruszymy na poszukiwanie ziół. Nie odejdziemy daleko.

Nie czekając, aż ktoś wpadnie na głupi pomysł, by się do nich dołączyć, ruszyła przed siebie, w stronę nieznanego jej lasu.

Kosaciec spojrzał na czarnego wojownika.

— Dobrze by było, gdybyśmy zdjęli ten ciężar z naszych barków — rzekł i spojrzał zirytowany w górę na Porywistego Dęba, który czuł się obecnie jak księżniczka Klanu Nocy. — I po tym usadowić najbardziej rannych na bezpiecznej trawce.

Gdy chciał ogonem trzepnąć złośliwie młodego wojownika, przypomniał sobie, że przecież jego biedny ogonek został złamany przez obrzydliwego potwora. Prychnął i spojrzał na swoje łapy.

— Mogę ich przypilnować, bo przez mój ogon nie będę mógł polować.

Pokiwał powoli głową, po czym spojrzał  no Szczawiowe Serce oraz Zapomnianą Koniczynę, którzy zaproponowali pomoc ciemnemu wojownikowi.

— W takim razie my pójdziemy szybko się rozejrzeć po lasku, żeby znaleźć bezpieczne i zaciszne miejsce dla nas wszystkich — zarządził.

Nie czekając na wojowników, zniknął między drzewami w poszukiwaniu małej polanki, czy innego przyjemnego i bezpiecznego miejsca, żeby się tam usadowić.

— No i co? Nie spodziewałem się, że tak chętnie zostaniesz, żeby nas przypilnować. — Potarł swoją bródkę, pokazując ostry uśmieszek. — Widziałem twoją próbę pacnięcia mnie ogonem. Szkoda, że jest złamany, też chętnie bym ci skopał zadek, jednak też mam połamane łapy.

Starszy zmarszczył nos.

— Tatuś jest oszołomiony, więc ktoś musi pilnować takiego gówniarza jak ty — warknął.

A po warknięciu Porywisty Dąb spotkał się z mokrą, miękką trawą, jednakże nie wiadomo czy lądowanie było miękkie…

Upadł miękko na trawę. Ból był straszny, jednak nie trwał za długo. Spojrzał na starszego wojownika, jednak nie zamierzał odpuścić uszczypliwości.

— Ten gówniarz jest wojownikiem i ma tą samą rangę, co ty. — Posłał mu arogancki uśmieszek. – Jesteśmy równi, chociaż tobie brakuje bardziej zaawansowanych obrażeń. Trochę ci się upiekło, mógłbyś ruszyć jednak zadek i coś złapać dla mnie. — Zaśmiał się, teraz celowo prowokując starszego.

Kosaćcowa Grzywa westchnął ciężko i przewrócił oczyma. Zapowiadał się niezły wieczór…

***

Kosaćcowa Grzywa już dawno zasnął z otwartą buzią, gdy nagle poczuł coś dziwnego na języku. Od razu otworzył zdziwione oczy i próbował wypluć tą dziwną rzecz, ale skończyło się na połknięciu tego. Obrzydzony Kosaćcowa Grzywa skrzywił się, myśląc, że to był jego koniec.

Wtedy zobaczył dziwne, migające żółtozielone światełka, które latały niczym kurz; swobodnie i bez pośpiechu, jakby chciały, aby kocur dokładnie je obejrzał. Uśmiechnął się łagodnie i spojrzał w górę.

To były świetliki.

— Hej, Mglisty Śnie! Patrz na to! — Usłyszał wtedy Zapomnianą Koniczynę, przyjaciela Mglistego Snu, który wytrącił go z przemyśleń. — Są to świetliki! Są odjechane, nie sądzisz?

— Są takie romantyczne! — zaśmiał się Kosaćcowa Grzywa, szturchając przy tym Zapomnianą Koniczynę, na co ten z niedowierzaniem prychnął na starszego.

Pewnie gdyby nie miał złamanej łapy, to nie oszczędziłby kuksańca niebieskiemu vanowi.

Mglisty Sen się zaśmiał i spojrzał na tańczące małe światełka, które w rzeczywistości były małymi robaczkami. Nagle ze spokojnego snu zerwała się Jarzębinowy Żar i spojrzała to raz na niego i raz na świetliki.

— To musi być znak! — westchnęła, patrząc się z zauroczeniem i ulgą w oczach, jakby potężny ciężar zszedł jej w końcu z barków. — To znak od Klanu Gwiazdy!

Wszystkie koty, które leżały na posłaniach, spojrzały pytająco na medyczkę. Niektórzy zdezorientowani, inni pokręcili tylko nosami, wątpiąc w trzeźwość umysłu Jarzębinowego Żaru, tak jak Porywisty Dąb, a pozostali z zachwytem i przejęciem wchłaniali wszystko, co powiedziała, jak Stroczkowa Łapa.

— Klan Gwiazdy chce nam przekazać, że wszystko będzie dobrze! Czuwają nad nami ciągle! Chcą nam przekazać, że przed nami zaczyna się dobry początek! Nie jesteśmy zgubieni… — wypowiedziała to, mrucząc.

Kosaćcowa Grzywa prychnął na jej słowa. Nie jesteśmy zgubieni? A co z moimi dziećmi? Ach, gdyby Strzępka tu była…

— Więc… Co teraz? — odezwała się Rysi Trop. — Mam rozumieć, że jesteśmy zwykłą grupą samotników. Takimi uciekinierami?

Wszyscy wymienili się pytającymi spojrzeniami, aż w końcu popatrzyli wyczekująco na ,,przywódcę” uciekinierów.

— Jesteśmy Świetlikami — powiedział w końcu.

— Świetlikami? Tak po prostu? — zdziwił się Kosaćcowa Grzywa.

— A gdzie słowo “Klan”? Nie jesteśmy już Klanem? — zawtórował starszemu Porywisty Dąb. — Nie jesteśmy Klanem Świetlików?

— Jeszcze nie. Nie mamy ról ani obozu — wyjaśnił spokojne Mglisty Sen. — Tak samo musimy zostać zaakceptowani przez pozostałe klany… Na tę chwilę jesteśmy Świetlikami. Wnieśliśmy nadzieję dla Klanu Gwiazdy i oświetliliśmy mrok Mrocznej Puszczy. Na tę chwilę jesteśmy mali i słabi, jednak nasze siły wrócą i to ze zwiększoną siłą — rzekł dojrzale, a na jego pysku usiadł mały robaczek, od którego zawdzięczali nazwę.

Wszyscy skupili się na nim, jednak nikt nie podważył już jego słowa. Powrócili do wesołego biesiadowania i łapania świetlików.

Od Kosaćcowej Grzywy

Przeszłość; ogłoszenie wojny Klanu Wilka z Klanem Klifu

Wieczorem, gdy to słońce chyliło się już ku zachodowi, do obozu Klanu Wilka wpadła trójka wojowników, wcześniej przydzielonych do patrolu granicznego.

Dyniowa Skórka wspierała swym bokiem intensywnie krwawiącego Piołunowy Dym, któremu szkarłatna ciecz mocno utrudniała pole widzenia, natomiast Wrotyczowa Szrama, zwykle cicha i wycofana, wyskoczyła do przodu, niecierpliwie wymachując ogonem.

— Zostaliśmy zaatakowani! Klifiacy zadeklarowali nam zbliżającą się wojnę, grożąc nam odebraniem terenów!

Brzmiały słowa wojowniczki, które po chwili rozniosły się po obozie, niesione dziesiątkami szeptów. Już w momencie ich wypowiedzenia, w sercach Wilczaków zapadła jasna decyzja — wojna.

Nikła Gwiazda ogłosił, że za dwa wschody słońca wszyscy mają być w gotowości. Klan Klifu był głupi, nie zdając sobie sprawy, z kim zadziera.

⸻↣⚔︎↢⸻

Kosaciec stał przy Wrotyczowej Szramie w tłumie innych wojowników. Kątem oka zauważył Koperka, a jego strach nie umknął mu. Szepnął cicho przyjaciółce, że zaraz wróci i przecisnął się przez tłum w stronę asystenta medyczki. Stworzenie, widząc idącego w jeno stronę Kosaćcową Grzywę, burknęło cicho, a na jeno pyszczek wpełznął minimalny uśmieszek.

— Jak tam ci mija ten bardzo piękny dzionek, Koper? — zaczął z entuzjazmem młodszy i przysunął się do jego boku.

— Hmm... Średnio — mruknęło, patrząc kocurowi w oczy.

— To chyba dobrze, że średnio. W Klanie Wilka to zazwyczaj się tak czujemy... — rzekł, przytakując. Zobaczył niemrawy pysk kocura — Co ty taki smutny? — przechylił łeb Kosaciec — Przecież nie będziesz walczył. Masz siedzieć w krzakach i ratować Wilczaków; jeśli będzie w ogóle, co ratować! — zażartował.

— Może nie, ale boje się, że stanie się krzywda innym. Na przykład tobie? Wydaje mi się, że stres jest w tej chwili normalny? Nie wiem — mruknęło i lekko oparło się na kocurze. Kosaćcowa Grzywa parsknął na jego drugie zdanie.

— Po prostu chyba się boję... — stwierdziło z niemrawym wyrazem pyszczka.

— Jesteśmy silni, raczej dużo z nas nie oberwie od tych Klifiaków — dodał. Zamilkł, czekając na reakcję starszego.

— Och, to bez wątpienia! — zaśmiało się.

— Nic mnie już raczej nie zaskoczy bardziej niż głupia śmierć Omena — wymamrotał, a jego wyraz pyska posmutniał. — Może trochę jest stresik... Ale nie będzie tak źle — zesztywniał, gdy przypomniał sobie o pewnym kocie z Klanu Klifu.

Promieniste Słońce zginie, pomyślał z nienawiścią.

Chwilę później rozluźnił się, gdy poczuł bok Koperka przy nim.

— Aż tak się boisz, że się do mnie przysuwasz? — odezwał się z psotnym uśmiechem, patrząc wprost na niego. Nagle Nikła Gwiazda oznajmił, że ruszają. Kosaćcowa Grzywa spojrzał na odchodzącą resztę, a potem na Kopra.

— Chodź, bo pójdą bez nas.

⸻↣⚔︎↢⸻

Spojrzał kątem oka na Krucze Pióro, początkowo milcząc, analizując go od łap do najwyższego punktu na ciele kocura. Wydawał się silny.

Tajemniczo się uśmiechnął I rzekł do niego:

— Witaj, Krucze Pióro — zaczął. — Czy chciałbyś razem unicestwić Klan Klifu? Moglibyśmy, no, wiesz... zaczaić się na jednego i razem go ciachnąć — mówił spokojnym, dosyć przekonującym głosem. — Chcesz? Czy może jesteś zbyt dumny, aby się przyłączyć do wielkiego Kosaćca?

Prychnął trochę rozbawiony wypowiedzią kocura. Skinął głową większemu.

— Cóż, możesz to uznać za zaszczyt, ale chętnie zawalczę po twojej stronie.

Zadziornie szturchnął go barkiem, gdy się zgodził. Zerknął na terytorium Klanu Klifu.

— No i to ja lubię! — powiedział entuzjastycznie. — My, ty i ja, razem przeciwko tym zapchlonym Klifiakom... — Spojrzał na niego — Oczywiście, nie mówię o tym w sposób... romantyczny. Potem możemy już do siebie nie gadać, czarny ptaszku.

Spojrzał na Kosaćcową Grzywę trochę krzywym wzrokiem. Raczej nie gustował w starszych.

— No weź, nie dąsaj się... — powiedział do młodszego — To był żarcik. Jutro już nie będziemy mordować kotów razem, pasi? — dodał.

Odwrócił wzrok ponownie, aby zobaczyć koty w oddali.

— Idą! — szepnął Kruczemu Piórowi.

Do nosa starszego dotarł mocny zapach Klifiaków. Wzdrygnął się.

— Oby ich ta klątwa unicestwiła... śmierdzą, jakby z kaczkami spali na co dzień! — skomentował biały.

Napiął mięśnie, nie patrząc w ich stronę.

Nie chciał ujrzeć tam Strzępki.

— Tak, tak… Ale wiesz, połączenie mamy dobre. Wiem, że jesteś silny, więc raczej szybko się uporamy z przeciwnikami. — Krucze Pióro przez chwilę stał tak, jednak zdecydował się dodać — Bez homo, czy coś.

Parsknął śmiechem w jego stronę, a następnie odważył się na spojrzenie w stronę Klifiaków. Nie widział przy pierwszych kotach Strzępki. Z pyska wymsknęło mu się małe westchnięcie z ulgą. Szybko się wyprostował i wyjaśnił to, co zrobił przed chwilą, aby Kruk sobie nie myślał.

— Mało ich jest, nie będziemy musieli się brudzić ich krwią zanadto.

Nagle do jego uszu dotarły wycia wilczych wojowników. Najwyraźniej chcieli rozgrzać ducha walki przed bitwą.

Jako iż miał wojowniczego ducha, zawył, jakby był wilkiem z krwi I kości. Musiał pokazać, że się nie boją! Nie będzie okazywał strachu przed byle jakimiś kotami. Bojowe krzyki nasilały się, a nawet Krucze Pióro się do niego przyłączył.

Wyczekiwana Liściasta Gwiazda stanęła w końcu.

Zerknęła ukradkiem na swojego zastępcę, który zrównał się z nią.

Kocur ucichł, gdy Liściasta Gwiazda zaczęła mówić. Szturchnął Kruka.

— Zobaczmy, co ten gwiezdny tchórz ma do powiedzenia — wyszeptał, nie odrywając wzroku od Liściastej Gwiazdy. Gapił się tylko w nią, słuchając konwersacji z ich przywódcą.

— Nikła Gwiazdo, witaj — powiedziała uroczyście. Patrzyła kocurowi prosto w ślepia. — Czy chciałbyś wyjaśnić czemu zaszczyciłeś nasze tereny tak... liczną wizytą?

Nikła Gwiazda przeciął ogonem powietrze, powstrzymując swych wojowników przed wyskoczeniem ku gardłom Klifiaków. Parsknął sarkastycznie.

— Że też masz czelność pytać — prychnął pogardliwie. — Niby taka pewna siebie, atakuje nasze patrole, zapowiada kradzież terenów, ale gdy przychodzi, co do czego, nagle się lęka. Czyżby przytłoczyła cię nasza armia, Liściasta Gwiazdo? Niestety, muszę cię rozczarować, na zmianę zdania już za późno.

Makowy Nów podeszła bliżej przywódcy Klanu Wilka.

Kolory zeszły z pyszczka Klifiaczki.

— Nikła Gwiazdo... Nikt z naszych wojowników nie drasnął twojego choćby pazurem... Nie wiem, skąd wziąłeś takie informacje, ale masz moje słowo, że wszystko, co powiedziałeś, o co nas oskarżasz, nie jest prawdą — powiedziała, próbując brzmieć stanowczo. Niestety, Kosaciec wyczuwał tylko strach, szok, zakłopotanie…

Judaszowcowy Pocałunek zmarszczył brwi, gdy na grzbiecie włosy zaczynały się jeżyć.

— To jakieś oszczerstwa! — wypalił, nie będąc w stanie trzymać języka za zębami. Zresztą, czy kiedykolwiek Judaszowcowy Pocałunek wyglądał na kota, który milczy, gdy tego wymaga sytuacja? — Jak śmiesz pleść takie kocopoły! Jak mówi Liściasta Gwiazda, żaden wojownik Klanu Klifu was nawet nie drasnął pazurem!

Wilczak objął chłodnym spojrzeniem przerażoną, żałośnie zgarbioną ze strachu liderkę Klanu Klifu.

— Naprawdę, aż do tego momentu sądziłem, że Klan Klifu ma w sobie choćby krztynę godności. Najwyraźniej się myliłem. Łżesz w żywe oczy, Liściasta Gwiazdo. I nawet nie umiesz trzymać swoich wojowników w ryzach! Przekrzykują cię jak dzikie zwierzęta.

— To twoi wojownicy wyją na nas jak kundle do księżyca! — odwarknął zastępca, zanim Liściasta Gwiazda zdołała odpowiedzieć na jego zarzut.

Przywódca spojrzał z politowaniem na kocura z Klanu Klifu. Nie skomentował jego słów. Zastępca odpowiedział mu wrogim spojrzeniem.

Kosaćcowa Grzywa przysłuchiwał się w milczeniu ważnej rozmowy przewodzących, komentując w myślach ich słowa. Gdy Judaszowcowy Pocałunek miał czelność się odezwać o ich wyciu, ten syknął, napinając mięśnie. Był gotowy do ataku; powstrzymała go tylko myśl, że Nikła Gwiazda jakoś sobie poradzi. Albo... zginie? Zły uśmiech prawie wkradł mu się na pyszczek, ale się powstrzymał.

Nagle kątem oka dojrzał zaniepokojoną Postrzępiony Mróz. Poczuł coś ciężkiego na swojej klatce piersiowej. Kotka mogła zobaczyć jego chwilowe zaskoczenie, ale szybko spoważniał i wrócił wzrokiem do Liściastej Gwiazdy.

— Jak śmiesz nazywać mego syna zwierzyną! To wy czaicie się na nas jak wataha, nawet jeśli my prysłyśmy zwyczajnie porozmawiać, wyjaśnić sytuację — powiedziała kotka żałośnie w stronę Wilczaka. — Którzy z nas są dzikimi zwierzętami; ci, którzy chcą rozmawiać czy ci, którzy już szczerzą swoje kły?

— Nawet teraz nie umiesz zachować spokoju, więc o jakiej pokojowej rozmowie mówisz? Okaleczyliście naszych wojowników własnymi łapami, a teraz chwytacie się najbrudniejszych sztuczek, byleby uniknąć konfrontacji.

— Ile razy trzeba ci powtarzać, że nasi wojownicy nie babrali w tym swoich łap!? — syknął Judaszowcowy Pocałunek.

— No tak, bo po waszej stronie, noszące na swoich skórach smród waszego klanu, mówiące o sobie jako o członkach Klanu Klifu, biegają sobie ot tak samotnicy lub pieszczochy.

Kosaćcowa Grzywa był zażenowany Klanem Klifu.

Zerknął na Krucze Pióro i niepewnie szepnął:

— Czy w ogóle będzie nam dane kogoś... zaciukać...?

— Nie wiem, ale nie ukrywam, mam nadzieję, że nam dadzą taką możliwość. — mówił spokojnym, opanowanym głosem.

— Czy ktoś, kto dopuścił się tak... — Liściasta Gwiazda kontynuowała swoją przemowę — Tak haniebnej krzywdy, teraz przyszedłby przed twoją osobę, z garstką kotów, prosząc o możliwość rozmowy? O oszczędzeniu kolejnych żyć, kolejnych krzywd? Nikła Gwiazdo, proszę cię, abyś przestał myśleć o niepotrzebnym bólu i odwołał część swojego klanu, aby mógł zająć się czymś, co faktycznie jest mu potrzebne… Porozmawiajmy spokojnie, proszę…

— W sumie to możemy zacząć od Judaszowca, co tak kłapie tym dziobem jak opętany. — Kosaciec wskazał szybko brodą na starszego. — Racja? Mniej gadania, więcej roboty.

— Zabawa się skończyła, Liściasta Gwiazdo. Klan Wilka nie będzie dłużej znosił fałszywych obelg rzucanych w naszą stronę na zgromadzeniu, przekraczania naszych granic i atakowania naszych wojowników. Jeśli nie chciałaś rozlewu krwi, powinnaś zastanowić się nad swoimi działaniami wcześniej. Weź się w garść, jesteś liderką, nie kociakiem!

Judaszowcowy Pocałunek zmarszczył brwi, nie wiedząc, co na to odpowiedzieć.

Krucze Pióro nie mógł powstrzymać śmiechu, jaki wydobył się z jego pyszczka.

— Mniej gadania, więcej robienia, co? W sumie teraz przez to zastanawia mnie czy faktycznie potrafi się bić, czy tylko kłapać pyszczkiem na temat tego, co by to nie zrobił.

Kosaciec zachichotał razem z Krukiem, wyglądając jak dwa koty knujące coś strasznie złego.

— Możemy go przetestować.

Spojrzał na niego wyzywająco.

Młodszy uśmiechnął się wyzywająco.

— Stawiam mysz, że nie wytrzyma pięciu minut.

Zmrużył oczy, kopiując wyzywający uśmiech Kruka.

— A ja tłustego, dorosłego zająca…

Ich dalszą rozmowę zagłuszyło rozpaczliwe zawodzenie Liściastej Gwiazdy.

— N-nie! nie! Nikła Gwiazdo, nie bądź głupi! Nie przelewaj krwi! To naprawdę nie my zaatakowaliśmy wasz patrol, masz moje słowo, słowo lidera! — krzyknęła szczerze przerażona. Futro na karku zjeżyło się, a jej łapy drgały tak mocno, że mogła się w każdej chwili wywrócić. Zrobiła kilka kroków do tyłu, ale natrafiła na pierś czarnej wojowniczki, która aż podskoczyła ze strachu. Szeroko rozwartymi oczami wpatrywała się to w nią, to w siedzącą obok kotkę. Zanim usłyszała łomot łap Nikłej Gwiazdy, zdążyła szepnąć jedynie do drugiej:

— B-biegnij do obozu... Oni nas wszystkich tu zamordują. — Oczy zaszły jej łzami. I tak się stanie, pomyślał z nienawiścią.

Nikła Gwiazda rzucił się ku liderce z wysuniętymi pazurami.

— Do ataku, Klanie Wilka!

Rozkaz Nikłej Gwiazdy był słodką rozkoszą. Prośbą.

Kosaciec zgodził się.

Obnażył kły, napiął mięśnie, odsłonił ostre pazurki i... skoczył wprost na Judaszowcowy Pocałunek z pazurami.

Niestety, nie udało mu się. Spudłował. Judaszowcowy Pocałunek warknął, widząc biegnącego na niego młokosa. Uniknął ciosu. Kosaćcowa Grzywa warknął, zdesperowany patrząc na Krucze Pióro. Oby mu pomógł…

Zachichotał złowieszczo, gdy Krucze Pióro podbiegł do Judaszowcowego Pocałunku, rzucił i wgryzł się w szyję. Zastępca próbował oddać młodszemu, ale spudłował. Chichot przerodził się w śmiech. Będzie piękna szrama!

Niestety, liliowy, nieznany Kosaćcowi dotąd kocur skoczył Klifiakowi na ratunek.

— Dwójka na jednego! Niedoczekanie! — warknął i rzucił się w ich wir walki.

Gdy go usłyszał, syknął i zjeżył się. Zaszarżował, ale mimo tego spudłował. Dzisiaj był żałosny. Czyżby go przeklęto?

Liliowy zainteresował się ciemniejszym kotem. Oboje zaczęli unikać i zadawać sobie potężne ciosy.

W trakcie, gdy drugi Klifiak atakował innego kota, Judaszowcowy Pocałunek rzucił się na prawie białego wojownika, który zaatakował go jako pierwszy, przewracając na ziemię i bijąc zaciekle pazurami.

Kosaciec syknął, kładąc uszy po sobie. Gdy został przyszpilony przez zastępcę, Instynktownie go odepchnął od siebie tylnymi łapami. Fuknął, wstał prędko, po czym szybko próbował dosięgnąć drugiego kocura. Niestety spudłował.

— A żeby was Klan Gwiazdy zostawił! — krzyknął, sfrustrowany.

Wilczak widział, jak Krucze Pióro był bity przez Klifiaków. Chciał mu pomóc, ale nie był w stanie; cokolwiek próbował, kończyło się teraz fiaskiem.

Odważył się ponownie wycelować w jednego z nich, aby pomóc Kruczemu.

Kosaćcowa Grzywa nie dowierzał.

Ponownie spudłował.

Ponownie.

Chciał pomóc swojemu ,,nie-homo" towarzyszowi, ale... Gwiezdnym chyba się nie spodobało to, jak o nim mówił. I słusznie. ALE NIE W TAKIEJ CHWILI!

Zaraz po Mniszku, atak na Kruka przypuścił Judaszowcowy Pocałunek, chcąc odwdzięczyć się za szramę na karku – zanim ten na dobre podniósł się z ziemi, przybił go do niej znów Judaszowiec, wbijając zęby w puszystą szyję Wilczaka.

Drugi kocur warknął w stronę białego wojownika, próbując się na niego rzucić. Ten go odtrącił, a Mniszek nie trafił.

Judaszowcowy Pocałunek próbował ugryźć Kosaćca ponownie, lecz niestety został odepchnięty.

Kosaćcowa Grzywa zaśmiał się, gdy nieudolny wojownik spróbował zatopić kły w jego ciele.

— HA, HA! I co teraz? — zadrwił. Spojrzał na Judasza i pomknął w jego stronę, ale znowu spudłował.

Coś się w nim zaczęło gotować.

Przerażający, przenikający śmiech rozlał się po Czarnych Gniazdach. Wydawał się dochodzić znad głów, z koron... Sprawił, że koty zastygły. Wątła, wręcz niekocia postać zeskoczyła z jednego z drzew, a za nią dwie kolejne, z krzaku wypełza czwarta... Pierwsza niosła w pysku... coś... Coś, co przypominało łapę. Może nawet kiedyś nią było.

— Jacy wy jesteście rozkoszni — powiedziała, kiedy wypluła już lekko nadgniłą łapę. Uśmiechnęła się do znanych jej kotów z Klanu Klifu. — Kojarzycie prawda? Miała takie futerko, że trudno nie rozpoznać... Ja nawet rozpoznałam, kiedy biedną widziała, jak się wykrwawia, a ostatnio moje oczy spotkały się z jej, kiedy była jeszcze małym robactwem…

Kosaćcowa Grzywa gapił się w nią tępo.

— A ona, do jasnej cholery, kim jest? — zapytał, przerywając walkę i zarazem ciszę klanowców. Popatrzył w stronę Judasza.

— Ty coś o tym wiesz, racja?

Judaszowcowy Pocałunek otrząsnął się z bitewnego zamętu, by spojrzeć na pysk nieznajomej Kosaćcowi. Starszy dawał się być obrzydzony. Stał pochylony nad przeciwnikami w bezruchu. W osłupieniu.

— Nie... — Uśmiechnął się, wręcz maniakalnie, choć Kosaciec nie wiedział, co tu było takiego do śmiechu. — Co za... Co za wronia strawa! — wypluł wręcz z pyska, nie mogąc oderwać wzroku od samotniczki.

— Och... Jak grzecznie milczycie, jak patrzycie i czekacie... Że też nie mogliście być tacy spokojni od początku. — Pokręciła głową. — Bo wiecie, ja was obserwowała, z moimi towarzyszkami... Już od dawna mące sobie i mącę... Głównie w Klanie Klfiu, jednak co rodzina, to rodzina... ale mącenie w Klanie Wilka też było przezabawne! Tak łatwo się wami zabawiać! Bhaha! — Zaśmiała się na widok pyska Judaszowca. — Oj, mój drogi! Czy pamiętasz, jak skradłeś mi piórka w kociarni? Oh... Judaszowcu, czy ja też ci coś teraz skradłam? Czy opłakałeś jedną lub drugą z tych kotek? Ależ nie... Och, bo wy myślicie, że to ja zabiłam biedną, smutną Obuwik? Bhahah! WY GŁUPCY!

Judaszowcowy Pocałunek wstał i zaczął iść przed siebie, w kierunku samotniczki. Jego kroki dudniły, ciężkie i agresywne. Kotka uśmiechnęła się i również zrobiła jeden krok do przodu śmiało.

— Jak nie ty, to kto, co? Któraś z tej twojej ślepej bandy? — warczał, robiąc powolne, pełne napięcia kroki.

Kosaćcowa Grzywa uniósł jedną brew z ciekawości. Nie odpowiedział mu; zaczął gadać do siebie, a nawet się uśmiechnął. Kosaciec spoważniał, wypluł krew na bok i zmrużył oczy, patrząc to na Judasza, to na nieznajomą. Chciał coś powiedzieć, ale samotniczka się odezwała.

— Hm... Wiesz, mój drogi... Myślę, że odpowiedź jest po prostu zbyt blisko ciebie... Tak blisko, że jej nie dostrzegasz. My, w głównej mierze, w tej sprawie łapeczek nie taplałyśmy... Chociaż, może troszkę kłamię... Ale dopóki serduszko jej biło, my nic nie zrobiłyśmy. Potem dopiero... Wiesz, jak to mówią Judaszowcu... Stare znajomości nigdy do końca nie umierają, trzeba sobie pomagać... — Spojrzała na łapę Obuwik. Miała wysunięte pazury, a między nimi dalej widoczne były kępki sierści. — Chodź, podejdź... Przyjrzyj się dokładnie temu futerku, które tak się wciąż dzielnie trzyma.

Kosaćcowa Grzywa stał z rozwartym pyskiem w szoku, z obrzydzeniem gapiąc się w zgniłą łapę. Nie rozumiał całej tej sytuacji, ale wiedział, że ktoś jest martwy. Otrzepał się, próbując się uspokoić i poukładać myśli.

Spojrzał w końcu na nieznaną i warknął;

Zmarszczył brwi, gdy odezwał się Judaszowiec.

— Czy to... — Uciekło z jego pyska, gdy podchodził bliżej, przypatrując się wyrwanej, gnijącej łapie Zagubionego Obuwika.

Czarna kotka, w którą wpadła niedawno Liściasta Gwiazda, wpatrywała się w samotniczkę. Wyglądała na przerażoną w ocenie Kosaćca.

Samotniczka wybuchła śmiechem

— Spójrzcie na nią! Zielona nie tylko z imienia, zaraz chyba puści pawia! Pani wielka wojowniczka!

— Och, tak! Spójrz bliżej! — Podniosła cuchnące łapsko. Niemal rzuciła nią w kocura. — Futerko tak ci znane, tak ci bliskie, chociaż... No, nie do końca tobie... twojej siostrze na pewno! Czarne jak smoła! Specjalnie je zachowałyśmy, żeby mieć pewność, że umowa zostanie uszanowana. Z wami nigdy nie wiadomo... Wszystko byłoby okej, ale... Proste zadanie przerosło biedną Zielone Wzgórze, a miała tylko jedno... — powiedziała, wpatrując się nie w kocura, a w zielone ślepia dawnej przyjaciółki. Nagle jej łagodny, rozbawiony wyraz pyszczka zmienił się. Była rozsierdzona, pluła wszędzie dookoła — Miała trzymać kogokolwiek, kto stanie między mną a moim Pokrzywkiem, moją rodziną, daleko! Miała nie pozwolić, aby ktokolwiek się wtrącał! Aby jakiekolwiek zaszczane łajno nie pałętało się wokół niego, nie smuciło go, ani nie sprawiało kłopotów! A ona nawet z tym sobie nie poradziła! Nawet zabicie tej głupiej, szurającej po trawie brzuszyskiem pchły ją przerosło! Nawet tego nie mogła zrobić dobrze!

Kosaciec spoważniał i zaczął przysłuchiwać się im, próbując się dowiedzieć, o co im chodzi.

Zielone Wzgórze skuliła się. W złości; w żalu; w nienawiści. Na czarnej wisiał wzrok jej pobratymców. Wojowniczka odwróciła wzrok, aby nie musieć patrzeć na samotniczkę i na Bożodrzewny Kaprys, która wróciła z drugim patrolem.

Z pyska Zielonego Wzgórza wydobył się pełen bólu wrzask. Niespodziewanie rzuciła się w stronę Terpsychory, pazurami orając ziemię.

— … Zielone Wzgórze — zastępca dokończył swoje słowa, choć i tak nie miało to już najmniejszego znaczenia.

Kopnął jedną z tylnich łap zdrajczynię, która biegła na następną zdrajczynię, by spleść się z nią w zdradzieckim uścisku. — Lisia... — Nie zdążył nawet dokończyć, gdyż jego słowa zamieniły się w syk, a łapy wypaliły w przód jeszcze przed tym, jak umysł był w stanie podjąć świadomą decyzję. Podgniła noga przetoczyła się po leśnej ściółce, wypadając z łap samotniczki, gdy ta uderzyła łbem o twardą ziemię. Dusił ją, przyciskając pierś łapami w szaleńczym amoku. Dociskał je mocniej. Wbijał głębiej ostre, brudne szpony. Patrzył w ten parszywy pysk samemu obnażając zęby, jak wściekły pies.

Kosaciec już nie chciał dłużej na to patrzeć.

Kątem oka zobaczył znowu przerażoną Postrzępioną Mróz. Nie uśmiechnął się, jego wzrok był chłodny. Uśmiech wydawał się teraz niedostępny, który tak bardzo uwielbiała Strzępka. W dodatku grzywa, w którą kotka lubiła się tulić, była teraz splamiona krwią jej klanowiczów.

Była to tylko przykrywka, aby nikt nic nie podejrzewał, a może coś... więcej? Może dawał jej o czymś znać?

Był smutny, że kotka nie zjawiła się wcześniej. Czemu nie przyszła?

Spojrzał na Krucze Pióro, który ledwo sapał. Pomógł mu wstać i wskazał, gdzie jest Roztargniony Koperek. Miał nadzieję, że jego ,,brak homo’’ towarzysz nie umrze przez te rany.

Nagle Postrzępiony Mróz podbiegła skrycie do Kosaćcowej Grzywy, który stał obok wojowników, z którymi wcześniej walczył. Pchnęła go w bok, ukrywając się razem z nim w krzakach. Popatrzyła na jego rany zmartwiona.

— Wszystko w porządku? Nic ci nie jest? — Patrzyła na jego rany z paniką w oczach.

— Nie, nie… Wiesz, że jakby nas zobaczyli, mielibyśmy przechlapane. — Kocur skarcił ją, na co ta westchnęła.

— Wiem, ja… Martwiłam się. Przepraszam, że nie mogliśmy się spotkać. Ja chciałam, tylko…

— Było ci ciężko. Wiem, widzę to po tobie, sama mówiłaś, że wiele ostatnio przeszłaś. — Postrzępiony Mróz patrzyła na kocura, który był całym jej światem. Jego słowa były jak miód na jej ostatnio złamane serce.

— Przepraszam…

— Nic się nie stało. Tylko, proszę, uważaj na siebie w tej walce. — Przez chwilę patrzył na nią, po czym polizał jej ucho delikatnie. Chyba tak to robili… partnerzy? To było dziwne uczucie.

Wstał, przez co wydał z siebie cichutki syk z bólu. Rany przy barku i na pysku dały się w znaki.

— Muszę już wracać. Powodzenia — wyszeptał.

— Powodzenia… — patrzyła, jak kocur wychodzi z krzaków, pojawiając się obok Kruczego Pióra, który wracał z nieudanych poszukiwań medyków.

Ciemny kocur znowu zaczął szukać Roztargnionego Koperka. Kosaćcowa Grzywa westchnął i usiadł dalej od szamotaniny. Nie wiedział czemu, ale ta wojna nawet… nie sprawiała wrażenia wojny. Była zbyt spokojna, zbyt… żałosna. Nie było ekscytacji, nie czuł nawet rozkoszy z bólu Klifiaków… Większość czasu musiał słuchać bełkotów kilku ,,ważnych” kotów, a potem patrzeć, jak sojusznicy się zabijają i doszło do zdrady. Klan Klifu stracił wielu swych śmierdzących wojowników. W dodatku obie mu nieznajome samotniczki zostały zamordowane z zimną krwią przez własnych sojuszników. Masywna, duża kotka została zabita przez Mniszkowy Nektar i innego, nieznanego mu kota. Natomiast ta, która trzymała zgniłą łapę jakiejś Obuwik

Kosaćcowa Grzywa nagle zdał sobie sprawę, że wygrali; na jego pysku znalazł się słaby uśmiech, a potem zawył, skacząc wokół Kruczego Pióra. Liściasta Gwiazda nie żyła!

Klan Wilka odniósł kolejne wspaniałe zwycięstwo. Wiwat puszczo, wiwat wilki!

Musiał poinformować o tym kociaki, które na pewno będą chciały go posłuchać! W końcu jest wielkim Kosaćcem, czyż nie?

Jak bardzo żałował, że nie dobił tego śmierdzącego Judaszowcowego Pocałunku… może jeszcze znajdzie się okazja do wyrównania rachunków.

Reszta odchodziła już, ale on się nie poruszył. Czuł się brudny.

Przeszkadzało mu suche, posklejane krwią długie futro na klatce piersiowej.

Przeszkadzał mu brud pod łapami, pieczące, świeże rany na barkach i w okolicach nosa.

⸻↣𓇗↢⸻

Przez pewien czas czuł na swoich plecach mrożące krew w żyłach spojrzenie siostry, ale na początku starał się to zbywać. Od ich pierwszej rozmowy minęło sporo księżyców, może teraz coś ją oświeciło i chciałaby braciszka przeprosić? Oczywiście, że byłoby to kłamstwo; Kosaćcowa Grzywa o tym wiedział, ale mimo wszystko lubił sobie posiedzieć przy legowisku wojowników i pomarzyć lub rozmyślać pewne sprawy.

W tym dniu spojrzała na niego dwa razy z mieszaniną niepewności i wyczekiwania. Za drugim razem postanowiła się zbliżyć, niczym kot do zwierzyny.

Jarzębina wzięła głęboki wdech i podeszła sztywno do brata. Strzepnęła ogonem i odchrząknęła, zwracając na siebie jego uwagę.

— Kosaćcu, możemy porozmawiać? — miauknęła, jakby każde słowo sprawiało jej ból.

Kosaćcowa Grzywa spojrzał w jej kierunku. Przez chwilę rozważał jej słowa, po czym lekko skinął głową.

— Cóż to się stało, droga siostrzyczko? — zaczął z uśmieszkiem, podchodząc bliżej. — Pomóc ci w zbieraniu chwastów? Pewnie w tym księżycu wiele będzie ich potrzebować.

Kosaciec zdawał się być tak tępy, jakby wcale nie wiedział, po co został tutaj zwołany przez Jarzębinowy Żar. Jednakże, najpierw mógł się przecież zabawić, prawda? Nie mógłby być takim sztywniakiem jak jego zimna Jarzębina.

Asystentka medyczki zacisnęła zęby.

— Możliwe, że się nie przydadzą — rzekła tajemniczo i ruszyła kłusem w stronę wyjścia z obozu.

— Ha?

⸻↣𓇗↢⸻

Zbity z tropu Kosaciec posłusznie ruszył za tajemniczą kotką.

Siostra zaprowadziła brata nad wodę, tak aby można było patrzeć na Klan Klifu.

Rozglądał się na boki. Miał wrażenie, jakby śmierć ojca spłynęła z nich jak woda po kaczce. Może i długo ze sobą nie spędzali czasu, ale... to wciąż był ich tata.

Jarzębina w końcu usiadła delikatnie na trawie. Pogoda na szczęście im dopisywała.

— Patrz, czy nikt nas nie podsłuchuje —mruknęła i sama rozejrzała się dookoła.

Usiadł przed Jarzębinowym Żarem i niechętnie się rozejrzał. Miejsce, w którym się znajdowali, było spowite poranną mgłą.

— Wiesz, przez śmierć Prążkowanej Kity raczej tylko jego morderca może nas podsłuchiwać... — wymamrotał ponuro, patrząc na swoje wielkie łapy. Przez ostatnie dni miał wrażenie, jakby cały czas był brudny i oblepiony krwią. Mimo długich kąpieli w lodowatych bajorkach, uczucie to nie znikło. Westchnął i zgarbił się, ponownie obdarzając Jarzębinowy Żar spojrzeniem intensywnych, ciemnych oczu Zalotnej Krasopani.

— Nasz ojciec to nie temat na teraz — mruknęła z bólem, odwracając wzrok.

— A więc, o co ci tym razem chodzi? -- powiedział szeptem — Wciąż mnie masz za jakiegoś zabłąkanego, gdy mówiłem ci prawdę czy może przejrzałaś na oczy i chcesz mnie przeprosić? — dodał, ale chwilę później pokręcił głową z nerwowym uśmieszkiem. — Nie, skądże. Nadal tak samo dumna i pewna swej racji jak kiedyś, prawda?

—  Uwierzyłam ci i połączyłam to i owo. Wierzę w Klan Gwiazdy…

— Doprawdy? Widzę wielki postęp w takim razie — rzekł z udawanym szczęściem, wtrącając się.

Kotka zmrużyła oczy, ale kontynuowała.

— I nie tylko ja. Kosaćcu, tych kotów jest więcej, ale zapewne o tym wiesz? Szczawiowe Serce powiedział mi, że z nim rozmawiałeś. Czy rozmawiałeś jeszcze z kimś?

Na wspomnienie o Szczawiowym Sercu nieco się spiął. Tak... rozmawiał z nim, zanim pojawiła się gwiezdna klątwa. I najwyraźniej młodszemu gęba nie mogła się zamknąć przy Jarzębinowym Żarze.

— Cóż... — zaczął, przechylając głowę w prawo i krzywiąc się. Mogło się zdawać, że Kosaciec na to niechętnie odpowiadał — Pod jakimś natchnieniem, a może odurzeniem, rozmawiałem z Rysim Tropem... Szczawiowe Serce, no i jeszcze ten mały, gadatliwy bachor Wrotycz i Brukselki... jak jej tam było, Gwiazdka? Gwiazdnicowa Łapa? — mówił, gapiąc się z tajemniczą tęsknotą na Klan Klifu. Ach, ile on by dał, by jego dzieci nie musiały się rodzić takie... przeklęte.

— Musisz nam pomóc. Zbieramy coraz większą grupę, by... by...

Na prośbę nadstawił uszy i spoważniał, prostując się.

— Zbieracie coraz większą grupę, by...? — powtórzył jej słowa cicho, zastanawiając się głęboko nad czymś.

Siostra nie musiała tak długo czekać, aby brat zaczął trajkotać.

— Czy wy... — Ostrożnie spojrzał na nią i zmrużył oczy. — Czy wy... zamierzacie uciec, zamiast wyeliminować zagrożenia, jakim jest kult? Chcecie uciec bez honoru pod osłoną nocy, zostawić innych i myśleć, że sobie poradzą? Nie tylko te koty wierzą w Klan Gwiazdy — mówił, nie spuszczając z niej wzroku — Niektóre zostały zmuszone do czczenia Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd. Niektóre boją się wyznawać własną religię przed prześladowaniami w tym klanie. Przecież z taką wielką grupą moglibyśmy temu zapobiec, wiesz? Zamiast wiać i myśleć ,,niech radzą sobie sami", możemy zacząć sabotować kult i szukać więcej sprzymierzeńców. Nie... nie musimy uciekać jak tchórze. Nie możemy.

Poczuł się słabo, gdy przed nim pojawił się obraz kotów z Klanu Wilka, które zostawili na pastwę losu i które stłamsiłyby mroczne łapy kultu. Może i nic nie robił w tym kierunku, aby temu zapobiec wcześniej, ale teraz miał świadomość, że więcej Wilczaków zdało sobie sprawę z zagrożenia.

Pokręciła głową.

— Nic nie rozumiesz, Kosaćcu! Ucieczka to jedyny sposób! — miauknęła i spojrzała mu prosto w oczy. —Spojrzałam w swoje sny od Klanu Gwiazdy jeszcze raz i to jest to, co mamy zrobić. Nie rozumiesz? Gdy wyrywasz chwast, on wraca i wraca — nieważne, jak głęboko dotrzesz do korzeni. To wróci tak czy siak. Tutaj nigdy nie będzie spokoju. I co — mamy walczyć po to, żeby wierzące koty zginęły? Nie można siać ziół pośród chwastów, trzeba znaleźć inną łąkę. Chodź z nami, prowadź nas wraz z Brukselową Zadrą i duchem Zabłąkanego Omenu. To ciebie wybrał Klan Gwiazdy — to na tobie oparł nadzieję. Nie wiem, co ci kazał zrobić za pierwszym razem, ale kultystów przybywa. Kotów z nacięciami na uszach przybywa. Proszę, chodź z nami. Wiem, że nigdy za sobą nie przepadaliśmy, ale jesteś moim bratem — nie chcę, żebyś tu został sam. Z naszą chorą na umysł matką — Mroczna Puszcza już ją pochłonęła. I pochłonie ich wszystkich, tych zagubionych, którzy nie wierzą i bluźnią przeciw Gwiezdnym. Może gdy odejdziemy i zbudujemy lepszy klan, wrócimy tutaj i odbierzemy te ziemie. Bo Klan Gwiazdy nie uważa Klanu Wilka za prawdziwy klan — jak można go za taki uważać? To zlepek włóczęgów, kult czegoś okropnego. Chodź z nami, nie bój się — miauknęła z nadzieją w głosie.

Kosaćcowa Grzywa nie otworzył pyska, aby bronić swoich słów. Nie miał już sił na to, a więc tylko słuchał.

Czy naprawdę sądziła, że ten plan by się ziścił? Myślała, że nie będzie już więcej śmierci? Kosaćcowa Grzywa prychnął. Rozbolała go głowa na wspomnienie o Zabłąkany Omenie.

,,Jesteś moim bratem — nie chcę, żebyś tu został sam..."

,,Z naszą chorą na umysł matką"

Otworzył szerzej oczy, nie wiedząc, co powiedzieć. Zaskoczony kot spojrzał na medyczkę, próbując ułożyć jakiekolwiek zdanie. Miał jej powiedzieć o wszystkim? Tak jak matce, która obiecała mu wreszcie dom i ,,wybaczyła", dając mu szansę na zostanie kultystą?

— Jarzębino... — zaczął smutno. — Ja... Klan Gwiazdy...

Prychnął i odwrócił głowę w bok, a jego pysk zakrywała jego piękna, olśniewająca oraz śnieżnobiała grzywa.

Westchnął bezsilnie.

— Rozmawiałaś z moim dawnym uczniem, Po-ziomkową Polaną? — zapytał szybko, patrząc nadal w bok. — Nie chciałbym, aby on tu gnił z nimi. Jest... za delikatny, to nie jego miejsce — mówił cicho, można było wyczuć po jego głosie nutę smutku.

Przemilczał to, co chciał wcześniej powiedzieć; nie mógł tego zrobić. Najwyraźniej musi zatajać pewne sprawy przed siostrą, która mogłaby go zabić bez mrugnięcia.

—  Poziomkowa Polana? Jeśli wierzy w Klan Gwiazdy, to zabierzemy go ze sobą, jeśli będzie chciał iść. Będzie z nami bezpieczny — zapewniła brata.

— Poziomkowa Polana może i miał za opiekunkę kultystkę, ale nie zatruli go tymi bajkami, co nas kiedyś. Mam nadzieję, że będzie z wami bezpieczny — odpowiedział jej. Spojrzał na tereny Klanu Klifu.

Kotka skinęła głową na wzmiankę o Poziomkowej Polanie.

Nastała chwilowa i niezręczna cisza.

— Możesz powiedzieć — jeśli nie chcesz iść z nami, zrozumiem — ale może się zastanów? —miauknęła cicho.

— Cóż... — Wstał i spojrzał na nią. — Jeśli Klan Gwiazdy mi pozwoli, Jarzębinowy Żarze. Jeśli tylko mi pozwolą... — mruknął niechętnie. Wstał I odwrócił się do niej tyłem, pozwalając by zimny wiatr zmierzwił mu grzywę.

— Co masz na myśli, że jeśli Klan Gwiazdy ci pozwoli? Byłeś przez nich wybrany! — miauknęła.

Nagle wszystko wokół nich ucichło. Kosaćcowa Grzywa zmrużył oczy, ostrożnie odwracając się w stronę siostry.

Nie było jej.

Zamiast Jarzębinowego Żaru, widział kota w szkarłatnej cieczy. Postać uśmiechała się w stronę Kosaćca i chwilę później otworzyła pysk. Biały zesztywniał, otwierając szeroko oczy.

Bicie serca wojownika przyspieszyło, gdy nagle z ust kotki zaczęła płynąć krew.

,,To twoja wina" — słyszał, jak mówiła postać głosem Jarzębinowego Żaru.

,,Myślisz, że Klan Gwiazdy ci wybaczy?" — Zaśmiała się, podchodząc bliżej. Kosaćcowa Grzywa chciał się odsunąć, ale jego łapy odmawiały posłuszeństwa.

,,Nie przebaczy ci!" — syknęła. — ,,Nigdy! Przenigdy! Jesteś ich wstydem! Pokładali w tobie nadzieje, a ty się od nich odwróciłeś! To twoja wina!"

Nagle postać imitująca jego siostrę zniknęła, a na jej miejsce pojawiły się trzy małe koteczki. Jedna z nich nie miała nosa. Druga miała zdeformowane różne części ciała, jakby miała bardzo dużo niewidocznych gołym okiem problemów. Natomiast trzecia miała z nich najkrótsze łapki, tylna łapa miała na sobie dziwny znak, jakby przekreślenie, a jej oko nie miało źrenicy. Był to... naprawdę straszny widok, jednak Kosaciec nie czuł obrzydzenia; wiedział, kim one są. Za dobrze wiedział.

,,To twoja wina, że te dzieci są przeklęte!" — Usłyszał ich matkę. Kosaciec poczuł zimny powiew wiatru, wiedząc, do kogo ten głos należy.

,,Klan Gwiazdy ci nie przebaczy" — mówiły po kolei kocięta.

,,Koty, które przez ciebie są przeklęte, również ci nie przebaczą."

,,Nigdy. Wstyd!"

,,Wstyd!"

,,Wstyd!"

,,Wstyd...!"

Nie... nie... nie!

Nagle wszystko wróciło do normy.

Zapadła między nimi cisza.

— Wszystko w porządku? —  zapytała, zaskoczona, że brat nie odezwał się przez tak długi czas. —  Powiedz mi, co Klan Gwiazdy kazał tobie i Omenowi zrobić.

Wszystko wróciło do pierwotnego stanu. Jarzębinowy Żar stała w tym samym miejscu, co wcześniej i nie wypływała już z jej ust krew. Głosy ucichły i nastała niezręczna cisza.

Kosaćcowa Grzywa usadowił się na ziemi I spojrzał w górę posępnie. Westchnął ciężko I odchrząknął.

— Klan Gwiazdy mnie przeklął, Jarzębinowy Żarze. Przeklął... Nie tylko mnie, ale i też potomstwo kotki z Klanu Klifu, którego jestem ojcem. — mówił z bólem i spojrzal na siostrę. — A nie tylko Omen był ze mną. Była ze mną Brukselkowa Zadra i Głupia... znaczy się, Wrotyczowa Szrama; matki tych gwiezdnych dzieciaków. Klan Gwiazdy kazał Omenowi uratować Wrotycz, ponieważ miała zostać złożona w ofierze przez głowy klanu. Natomiast ja i Brukselka... cóż... — wziął głęboki wdech I wydech, jakby naprawdę bał się tego, co miał zaraz powiedzieć — Ja zabiłem Sosnową Gwiazdę, natomiast Brukselka, z moją pomocą oczywiście — na końcu zdania dumnie wypiął pierś niczym paw. — Miała za zadanie zabić zastępczynie. Myśleliśmy, że to byłby koniec tego, ale niestety. Kult jak szybko stracił dwie najważniejsze kotki, tak prędko usadowił na pozycji przywódcy tego parszywego Nikłą Gwiazdę.

Jego wyraz pyska jak i oczy posmutniały.

— I... jeśli masz mi teraz powiedzieć, że mnie nawidzisz... To powiedz, ale wiedz, że się nie obrażę. — Spojrzał na swoje łapy. — Klan Gwiazdy tylko się mną znudził, bo chciałem żyć jak każdy inny i normalny kot. Byłem tylko ich zabawką, która miała zrobić za nich brudną robotę, aby nie musieli brudzić swych gwiezdnych, niewinnych i czystych łapek — warknął.

Patrzyła na niego, a z każdym słowem szok coraz wyraźniej malował się na jej pysku. Kosaćcowa Grzywa był przygotowany na wrzeszczącą kotkę — za takie zachowanie, za łamanie kodeksu Klanu Gwiazdy, za to, że tamtą kotkę pozostawił samą.

Wtedy nad głową szylkretki rozległo się skrzeczenie czarnego ptaka. Wygładziła futro na grzbiecie i wzięła głęboki wdech.

— Ja to... to... nie spodziewałam się tego... — wyrzuciła z siebie, nie wiedząc, co powiedzieć. — Nie nienawidzę cię, znaczy... denerwujesz mnie jak to brat, ale wiesz... jednak może cię k–kocham – mruknęła, patrząc w wodę. — Ta kotka z Klanu Klifu... mam nadzieję, że ma się dobrze. Rozumiem, że to mogło zachwiać waszą wiarę w Gwiezdnych, jednak oni mają swoje zasady. Ja... ja nie popieram krzywdzenia kociąt, które nie są niczemu winne. Myślę jednak, że Klan Gwiazdy ci przebaczy. Przeproś ich w modlitwach i staraj się — czy to dla Klanu Wilka, czy dla nowej grupy... jeśli z nami pójdziesz.

Jarzębina zdawała się całkowicie omijać temat Sosnowej Gwiazdy i Jadowitej Żmii, jednak te dwie kocice nieustannie przebiegały przez jej myśli.

Kosaćcowa Grzywa spuścił głowę, uciekając wzrokiem daleko. Miał wrażenie, jakby znów był przed Zalotną Krasopani.

Mimo pozytywnej, szokującej odpowiedzi ze strony siostry, kąciki ust Kosaćcowej Grzywy nie drgnęły. Podobna reakcja, podobne zakończenia... czy tak miał skończyć? Miał być rozdarty między rodzicielką a rodzeństwem, rodziną a wiarą? Zawsze był pomiędzy. Nieważne, co by wybrał, i tak nie zadowoliłby obu stron jednocześnie.

Kosaćcowa Grzywa westchnął bezsilnie, gdy Jarzębinowy Żar skończyła mówić. Musiało trochę minąć, aby w końcu przemówił.

— Pójdę z wami — zadeklarował nagle po ciszy. Wciąż patrzył w dół. — Tylko... — Przełknął ślinę. — Pójdę jej to powiedzieć. Niewiadomo nawet czy jeszcze ją spotkam... — dodał smutno, po czym spojrzał na Jarzębinowy Żar z powagą. — A więc, jaki jest plan, droga i kochająca młodszego brata siostro?

Poruszyła uszami.

— Powiedzieć komu? — zapytała spięta, ignor.ując pytanie brata. Jej ciało drgnęło z jakiegoś powodu.

Kosaćcowa Grzywa uniósł brwi zdziwiony.

— No jak to, komu? Moim dzieciom i mojej... ich matce, rzecz jasna! — wyszczerzył śnieżnobiałe kły w uśmiechu, zupełnie ignorując mowę ciała siostry. — Też powinnaś sobie kiedyś sprawić dzieci. Zawsze chciałem być wujkiem, wiesz?

Odetchnęła z ulgą, ale na wzmiankę brata o kociętach nastroszyła futro. Przyłożyła mu łapę do policzka, delikatnie odchylając jego pysk.

—  To idź z nimi porozmawiać —  miauknęła, a po chwili zerknęła w stronę terenów Klanu Klifu. —  A nie myślałeś, by do nich dołączyć? —  zapytała cicho.

— Ja... myślałem, naprawdę myślałem — powiedział cicho, uciekając wzrokiem — Jednak i tak by mnie nie przyjęli — dodał, uśmiechając się nerwowo — W końcu... rzuciłem się na Judaszowcową Gwiazdę zanim został przywódcą wraz z Kruczym Piórem i o mało co go tamten syn Mrocznej Wizji nie zabił... więc nie sądzę, aby się nade mną zlitował.

Spojrzał w końcu na siostrę.

— A ty, czemu nigdzie nie uciekłaś? Co cię powstrzymywało, by nie uciec do Klanu Klifu bądź do Klanu Burzy lub do tych owocowych kotów? Myślałem, że porzuciłabyś nas przy pierwszej lepszej okazji.

Lekko zaskoczona, pokiwała głową na jego odpowiedź. Na jego pytanie westchnęła głośno.

— Mimo iż nie przepadam za Klanem Wilka, nigdy nie chciałam uciekać. Klan Burzy to same łąki, a ja wolę lasy. Klan Klifu... też za nimi nie przepadam. Klan Nocy, mimo iż to nasi sojusznicy, to cóż... śmierdzą rybą! I zdają się bardzo zadufani w sobie, no i tam wszędzie jest woda. A Owocowy Las... myślę, że nie doszłabym tam żywa – wyjaśniła.

Kosaćcowa Grzywa przytaknął na jej słowa.

— Tak, Klan Nocy śmierdzi. Nie wiem, jak Nikła Gwiazda umie wytrzymać przy tej Spienionej Gwieździe! Słyszałem od pewnych czarnych kotów na zgromadzeniu, że ta kotka za długo, to nie pożyje. Ciekawe w sumie, kto weźmie władzę. W końcu wybrała dwie zastępczynie.... — mruknął, zamyślając się.

Po chwili wrócił na ziemię. Potrząsnął głową i zwrócił się do Jarzębinowego Żaru:

— A więc, jaki plan, Jarzębinowy Żarze?

Pokręciła głową.

— Nie wiem jeszcze. Porozmawiam z Mglistym Snem i Brukselkową Zadrą. Możesz do nas dołączyć – mruknęła. – Może uda nam się wymyślić coś sensownego. — Po chwili podniosła się z ziemi. — Czas wracać do klanu, pozbieram zioła po drodze.

⸻↣𓇗↢⸻

Droga, kochana i gorliwie wierząca w Klan Gwiazdy oraz plan ucieczki siostrzyczka zostawiła go wraz ze swoimi myślami, które wędrowały trochę dalej niż granice Wilczaków. Zmierzały one w kierunku pewnych złotych kłosów, następnie do Kaczego Bajorka, a potem… do pewnego obozu, w którym znajdowała się pewna kotka z pewnym potomstwem, którego był ojcem.

Nie wiedział, kiedy będzie musiał się pożegnać ze swoim domem; nie wiedział też czy będzie mu dane pożegnać się z jego Strzępką i zobaczyć wreszcie piękne córeczki. Zapewne już zostały uczennicami. Cieszył się, że nie mieszkały w Klanie Wilka; nie zdzierżyłby dyskryminowania jego maleństw, a co dopiero ten straszliwy test w wieku sześciu księżyców. Rzuciłby się zapewne na Nikłą Gwiazdę, a potem rozszarpałby każdego, kto po stronie przywódcy i tradycji stawał.

Wielkie łapy zaprowadziły go w stronę Bocianich Gniazd. Odbite terytorium, które niegdyś utracili. Teraz splamione krwią Wilczaków i Klifiaków. Wyglądało ono jak pobojowisko nawet po tylu księżycach. Dobrze wspominał tamtą bitwę, mimo tylu śmierci. Wtedy spotkał się z Postrzępionym Mrozem w krzakach, aby uciec od wścibskich i agresywnych oczu pobratymców. Ach, szkoda, że nie mogliby tego powtórzyć…

Wspominał też pozytywnie pewną noc, gdy był jeszcze głupszy i młodszy. Wtedy — nie wiedząc, co to za kwiat — wziął napotkany chwast i uznał, że dałby go w prezencie Strzępce podczas ich nocnego spotkania. Jak się później okazało, roślinka wcale nie była taka bezpieczna jak przypuszczał; w istocie, według przerażonej i zmieszanej Strzępki, w rzeczywistości zerwał coś trującego, co potem uziemiło go w obozie na kilka dni pod leniwym i spowitym mrokiem okiem Roztargnionego Koperka. Kosaciec uznał, że była to romantyczna chwila, gdyż poświęcił swe zdrowie na rzecz Postrzępionego Mrozu. Na szczęście wszyscy wyszli z tego cali.

Nagle dostrzegł niski kształt w oddali. W pierwszej chwili pomyślał, że to szczur i napiął mięśnie gotów do ataku, jednak potem ukazała mu się kocia sylwetka. Kosaćcowa Grzywa nie ruszył się, jedynie wypiął dumnie pierś i napuszył grzywę, sprawiając jeszcze większego niż był w rzeczywistości.

Kot zbliżał się i zbliżał, aż w końcu Kosaćcowa Grzywa mógł ujrzeć niskorosłą, szylkretową kotkę. Chwilę mu zajęło, aby pojąć, że zobaczył tą samą wojowniczkę, którą pokochał.

Na pysku Klifiaczki malował się szok i niedowierzanie, gdy ich spojrzenia się zetknęły.

Czyżby nie chciała go widzieć? Kosaćcowa Grzywa zdecydował się podjąć ryzyko wyrwanych uszu przez kochankę i postawił ostrożnie jeden krok do przodu. Kotka szybko podbiegła w jego stronę.

— Kosaćcowa Grzywo? To naprawdę ty..? Tak dawno cię nie widziałam! — wtuliła się w jego puszystą grzywę, mrucząc delikatnie. Po chwili jednak spięła się, a wraz z nią jej kochanek. Najwidoczniej jedno działa na drugiego.

Sięgnęła łapą jego policzka, zniżając głowę kocura. Ugryzła Kosaćca w ucho i pociągnęła lekko, czego wojownik się nie spodziewał. Spojrzał na nią zaskoczony, jednak nie myślał się odezwać w tej sprawie. Wyglądała na lekko zdenerwowaną, więc pewnie chciała się zemścić za te kilka księżyców separacji.

— Wiesz jak bardzo się martwiłam?! Myślałam, że coś ci się stało! — po chwili jej wzrok złagodniał i westchnęła. — Martwiłam się o ciebie… No i tęskniłam.

Kotka puściła jego ucho i spojrzała w dół ze smutkiem.

Kocur nie wiedział, co powiedzieć; tak, może i się kochali, jednak… miał wrażenie, że uczucia, które do niej żywił, nagle się ulotniły przez te kilka księżyców. Prawie że o niej zapomniał! Czuł palący wstyd, ale nigdy by się do tego nie przyznał. Przynajmniej nie przy Strzępce.

Kosaćcowa Grzywa przełknął ślinę i ułożył się wygodnie na ziemi, będąc prawie na wysokości Postrzępionego Mrozu.

— Wybacz, miałem… dużo spraw — mówił cicho, patrząc na nią. — A jak dzieci? Mają się dobrze? Twój braciszek dużo mi o nich mówił.

Próbował zmienić temat na bardziej wygodny dla niego, choć kotka widocznie skrzywiła się na wzmiankę o potomstwie. Ciężko westchnęła.

— Wiesz pewnie, że są…

— Tak, są kalekami. I pewnie domyślasz się, co sprowadziło na nich tą straszliwą klątwę?

Postrzępiony Mróz, widocznie zdziwiona uniosła głowę.

— Nie, nie wpadłoby mi to do głowy. Czemu ktoś chciałby kaleczyć dzieci?

Kosaćcowa Grzywa ponuro spojrzał na swoje wielkie łapy.

— To wszystko przez ten parszywy Klan Gwiazdy, Strzępko — wycedził przez zaciśnięte szczęki. Postrzępiony Mróz wzdrygnęła się na jego słowa. — Nie mogli znieść miłości, która wybiera ślepo, a kocha całym sercem. To przeze mnie te dzieci są przeklęte — dodał ciszej, marszcząc brwi.

— Kosaćcu…

— I wiesz, co?

Kosaćcowa Grzywa wstał i spojrzał na nią z słabym uśmieszkiem.

— Możliwe, że już się więcej nie zobaczymy.

Wtedy zapadła między nimi niezręczna cisza, przez którą oboje cierpieli.

Kosaciec przez dłuższą chwilę wciąż się uśmiechał, ale kilka uderzeń serca potem przybrał maskę ponurą tak jak kochanka.

Łapy Postrzępionego Mrozu zaczęły się trząść, jakby zaraz miała upaść.

— Jak to się nie zobaczymy…? — patrzyła na niego zdezorientowana, zdruzgotana. — Przecież… Kochasz mnie, prawda…? — jej oczy się zaszkliły. — Czy jednak nie? Kosaćcowa Grzywo, czujesz coś jeszcze do mnie...?

Kosaćcowa Grzywa skrzywił się, kładąc uszy, a jego spojrzenie uciekło w bok; nie mógł znieść jej cierpienia.

— Nie, to nie tak. Strzępko, ja… — chciał wytłumacz, ale sfrustrowany odwrócił głowę w bok i warknął coś pod nosem. Westchnął bezsilnie i usiadł.

— Nie… kochasz… mnie?

Najpierw poleciała jedna łza. Zaraz za nią druga, a za drugą — trzecia, aż w końcu zaczął płynąć strumień gniewu Postrzępionego Mrozu. Kosaćcowa Grzywa spojrzał na nią smutno.

Od początku nie był do końca pewny swoich uczuć do Klifiaczki. Nie czuł nic, gdy spędzał z nią czas lub kiedy mieli swój pierwszy raz. Nie czuł też nic teraz. Miał wrażenie, jakby już nic go nie obchodziło; tylko udawał. A może nie znalazł jeszcze motywacji?

Stał sztywno z niewzruszonym pyskiem, podczas gdy Strzępka kąpała się we własnych łzach. Nic nie powiedziała, a pewnie jej nogi były już zmęczone tym wszystkim. Tak samo jak umysł Kosaćca po dzisiejszych figlach gwiezdnych tchórzy.

Nagle do niej podszedł i usiadł przed nią. Dzieliły ich tylko wąsy. Następnie pochylił się, zakrywając mokry pyszczek Klifiaczki lśniącą, gęstą i miłą w dotyku grzywą.

Gdy na chwilę kotka przestała szlochać, Kosaciec uśmiechnął się czule i spojrzał na nią z góry.

— Uwielbiasz moją grzywę, racja? — szepnął, otulając ją swoim długim i długowłosym ogonem. — Za uczniaka zawsze cię…

Nagle Postrzępiony Mróz wbiła mu się w klatkę piersiową, a jej szlochanie tylko się nasiliło. Kosaćcowa Grzywa gwałtownie wypuścił powietrze, widocznie będąc zaskoczony tym uderzeniem. Mimo tego Wilczak tylko napuszył grzywę, pozwalając Postrzępionemu Mrozowi wyładować swoje emocje na nim.

Zasługiwali na to.

⸻↣𓇗↢⸻

Mgła zniknęła, a wojownicy rozłączyli się niechętnie.
— Proszę, wróć jeszcze… — szepnęła mu do ucha wciąż roztrzęsiona Strzępka.
Kosaćcowa Grzywa pokiwał jej głową, po czym bez słowa uciekł. Być może to on był tchórzem…
Postrzępiony Mróz została sama po raz kolejny, upadając za nim i znowu się załamując. Szkoda, że Kosaciec nie był tego świadomy, ponieważ gnał przed siebie niczym świeżo upieczony uczeń.