Od Krzemienia cd Szyszki

Spędzał z Ziębą i maluchami tyle czasu, ile był w stanie. Czasami nawet zbyt dużo. Robił to z prostego powodu. Nie chciał natknąć się na Komara. Kocur już od wielu dni o nic się nie ubiegał, co przyjmował z ulgą. Oznaczało to jednak, że niedługo pewnie to się zmieni. 

Szpak wytrącił go z ponurych myśli, zadając masę pytań. Niebieski był naprawdę ciekawski. Gdy on sam był w jego wieku, takie pytania równały się z policzkiem w pysk. Cieszył się więc z tego, że jego maluchy mogły mieć normalne dzieciństwo. Na razie dobrze szło mu w roli ojca. Ciekawe czy zmieni się to za jakiś czas, gdy zaczną dorastać. Świt już była na dobrej drodze do zostania kopią swojego dziadka. Przez jej kolor futerka, myślał że wdała się w matkę, ale jej aroganckie obycie, jak i brojenie, z każdą chwilą się o nią martwił. Nie miała przecież wzoru do naśladowania, który nauczyłby ją bycia kimś złym. A jeżeli to przeszło przez niego? Nie miał pojęcia jak kocięta dostają się na ten świat. Co się dzieje w brzuchu kotki, że dostają takie, a nie inne ubarwienie oraz charakter. Zawsze uważał, że to drugie kształtuje się przez życiowe doświadczenia... Córka nie miała jednak żadnych przeżyć, które doprowadziłyby ją na drogę mroku. 

Starał się z nią o tym rozmawiać, ale kotka zawsze nie miała ochoty na "pouczenia". Zięba nawet próbowała mu w tym pomóc, ale kociak był zbyt uparty. Melodia za to była jej odwrotnością. Tu było widać, że mała cieszy się z życia i stara się korzystać z niego całą sobą. Zawsze podziwiał jak w takiej małej główce jest tyle pomysłów. Na dodatek córka odziedziczyła nie tylko po nim sierść, ale i oczy, co sprawiało, że była jego małą kopią, tak jak Świt dla Zięby. Tylko Szpak miał szarawe futerko, które pewnie wynikało z wymieszania obydwóch kolorów. 

- Tata! Opowiedz o kodeksie! - prosił Szpak, łapkami opierając się o jego łapę. 

- Nie! Nie chce już tego słuchać! Ciągle chcesz słuchać o tym kodeksie! - fuknęła niezadowolona Świt.

Wiedział, że cokolwiek powie, nie zaspokoi potrzeb wszystkich maleństw. 

- To może opowiem wam jakąś historyjkę? - zaproponował. 

Na to słowo, Melodyjka wyskoczyła zza futra matki, zatrzymując się po drugiej stronie jego łapy.

- Taaak! Proszę! 

Szpak skrzywił pysk, ale pokiwał głową. W końcu to też jakaś forma zdobywania informacji. Świt chciała się ewakuować, ale Zięba chwyciła małą za kark i umościła pomiędzy swoimi łapami. 

- Nie uciekamy droga panno. Samotność tobie szkodzi. 

Biała chcąc nie chcąc musiała więc zostać z rodziną, krzywiąc obrażona swój pyszczek. Wyglądało to uroczo, ale nie śmiał jej tego wytykać, bo kto wie... jeszcze wpadnie na jej czarną listę. 

Uśmiechnął się na to, bo jego dzieci chcąc nie chcąc były urocze. 

- No dobrze... To dawno, dawno temu... 

***

"- Masz piękną rodzinę. Cieszę się, że odnalazłeś spokój i szczęście. - miauknęła, śledząc zabawę kociąt. - Wiedziałam, że dobrze robię przyjmując cię do Owocowego Lasu i nie bacząc na twoje pochodzenie. Jedynie sprawa twojego ojca zawsze chodziła mi po głowie, jednak nigdy nie patrzyłam na ciebie przez krew, tak jak nie patrzę na Błysk, lecz na charakter i serce, a twoje jest naprawdę waleczne."

To co wtedy czuł było nie do opisania. Ten strach, panika rodząca się w jego ciele, a później zaskoczenie. Szyszka... ona wiedziała? Czyżby to była wina Komara? A może zauważyła podobieństwa między nimi jak Pędrak? I o co chodziło z Błysk? Miał masę pytań, które nie mogły przejść mu przez gardło. Ściskało się boleśnie, nie pozwalając na wypowiedzenie choćby słowa.

"Przybliżała się i szepnęła mu do ucha, tak, żeby to zostało między nimi. 

- Wiedziałam od pewnego czasu. Nie wiem, czy to prawda, ale nie oczekuję, że mi ją zdradzisz. Tutaj jesteś po prostu Krzemieniem i jestem z ciebie dumna."

Patrzył na grób, przypominając sobie jej słowa. Szyszka zmarła niedługo po tym, a czuł się tak, jakby żyła i skądś go obserwowała. Była jego mentorką, wiekową liderką, ale i swego rodzaju przyjaciółką. Jej słowa naprawdę wiele dla niego znaczyły. Nie mówił nikomu, co go wtedy spotkało, ale było oczyszczające. Jej słowa... dodały mu sił i nadziei na to, że każdy zasługuję na własne życie, swoją szansę, a czyny rodziców nie powinny tego odbierać. Była mądrą, kochającą kotką, która potrafiła znaleźć w każdym dobroć. 

- Tak... - miauknął, powstrzymując cisnące mu się do oczu łzy. - To prawda... Gdziekolwiek teraz jesteś, wiedz, że to prawda. Wtedy nie mogłem ci tego powiedzieć. Stres... - westchnął. - Stres mnie zmroził. Dziękuje, że dałaś mi szansę i cię nie zawiodłem. Obyś spotkała się ze swoją rodziną i była szczęśliwa, skakała dalej po drzewach i... i dalej była po prostu Szyszką. - Spojrzał na grób. Otoczony był masą szyszek, które każdy po zniesieniu zakazu, przynosił z lasu. On również jedną przyniósł. Z miejsca, w którym spał, nim natknął się na siatkę i Owocowy Las. Położył ją tuż obok innych, dziękując dawnej liderce za dom jaki mu dała, bezpieczny, spokojny, różniący się od tego w Siedlisku Wyprostowanych. 

Od Krzemienia cd Szyszki

 - Rozluźnij się. 

Siedział jak zamurowany, niezdolny do wyrwania się z uścisku w jakim zamknęła go mentorka. Pierwszy raz był przytulany i... cały zesztywniał. To było dziwne, nieznane uczucie, które nie dostarczało nic z przyjemności. Pewnie dla innych było to miłe i cudowne. Ale... ale on nie potrafił się rozluźnić. Nieważne jakby się starał, taka bliskość kojarzyła mu się tylko z bólem i gotowością do ataku lub ucieczki. W końcu każde zbliżenie się do rodziców, przypłacał ranami. Nigdy nie zaznał dobrego dotyku.

Do teraz.

- Spokojnie. - Spojrzał na Szyszkę, tą sędziwą staruszkę, która starała się mu pomóc. 

Chciała zaoferować mu coś, co ma każdy, a czego nie miał szansy zaznać. Gdyby nie to, że ta go objęła tak, że bez siły się nie obejdzie wyrwać, już dawno wyplątałby się z jej futra. 

- To... dziwne... - powiedział tylko, mając nadzieję, że ta go już wypuści. 

- Nie jesteś przyzwyczajony, to dlatego - stwierdziła fakt oczywisty. - Nadal jesteś spięty - zauważyła.

- Tak.. ja... nie umiem się rozluźnić... Nie wiem czemu... Jak... - plątał się w słowach. - Wiem... to głupie... - westchnął. 

- Wcale nie. Ale dobrze ci idzie.

Co do tego miał wątpliwości, ale się nie sprzeczał. Posiedział tak jeszcze kilka uderzeń serca, aż w końcu Szyszka wypuściła go z uścisku.

- I jak było? Strasznie? - zapytała. 

O dziwo nie. Pokręcił głową, siląc się na uśmiech. 

- Było... chyba w porządku. Dziękuję - miauknął, po czym oboje rozeszli się do swoich spraw. 

Jeszcze długo wspominał to uczucie. Czy jeżeli znajdzie sobie kogoś, z kim mógłby spędzić resztę życia, to tulenie będzie dla niego czymś normalnym? Nie wiedział...

***

Nadeszła Pora Nagich Drzew. Nie cierpiał tej pory. Nie dość, że było zimno, to zwierzyna skryła się w swoich norach. Strasznie marudził na warunki w jakich żyli. W Siedlisku Wyprostowanych, miał przynajmniej krzak, pod którym mógł liczyć na ochronę przed śniegiem. Na gałęzi nie było tak kolorowo. Z całych sił kulił się na posłaniu, przeklinając to, że drzewa pogubiły wszystkie liście. Było mroźno, tak bardzo, że z jego pyska wydostawała się para. 

Inaczej miała się sprawa z Ziębą, która narzekała na brak błota. Teraz jej futro zlewało się naturalnie z otoczeniem, przez masę białego puchu, który zalał ziemię. 

- Teraz cię nie widać - zauważył, chcąc jakoś ją pocieszyć. 

- Co? To znaczy, że wcześniej było mnie widać? Dopiero, kiedy spadło to. - Wskazała na śnieg. - Jestem niewidoczna? 

Nie wiedział za bardzo jak na to zareagować. Czyżby ją jakoś uraził? Och, nie znał się na tym! Czasami dostawał burę od białej za pochwały, które według niej miały jakieś drugie dno!

- Nie to miałem na myśli! - przyrzekł. 

- Ta, jasne - fuknęła, ale zaraz na jej pyszczek wkradł się radosny uśmiech. 

Mimo wszystko chyba cieszyła się, że była w czymś lepsza od innych. Już widział jak w jej głowie tworzy się plan zapolowania na zdobycz, a ta jej nie dostrzegając, kończy w jej pysku. 

Zadrżał ponownie. Łap już prawie nie czuł. Może więcej mchu załatwi sprawę? Kiedy o tym pomyślał, niebo zasnuła gruba chmura. Pociemniało tak, jakby zbierało się na burzę. Zamiast jednak deszczu, coś łupnęło tuż obok niego. Zdziwiony spoglądał na białą kulę i ze zdziwieniem zadarł łeb do góry. To coś spadło z nieba? 

Widział jak więcej kotów dostrzega to dziwne zjawisko. Kul robiło się więcej. Nie były jednak miękkie, lecz twarde, przez co kilka mniejszych gałązek pękło, gdy przedarły się przez korony drzew. 

Szybko zeskoczył na ziemię, o mały włos unikając uderzenia w głowę. Co by się stało, gdyby to coś go trafiło? Rozejrzał się, ale nie dostrzegł Zięby. Miał nadzieję, że znalazła jakieś schronienie. Właśnie! Szybko skierował kroki do legowiska medyków i tam postanowił to wszystko przeczekać. Zaskoczony Wschód już pytał co się dzieję, ale łupnięcie przy wyjściu, zamknęło mu pysk i z zaciekawieniem wyjrzał, przyglądając się dziwnym opadom. 

- Wiesz może co to jest? - zapytał czarnego. 

Krzemień pokręcił głową, siedząc i zauważając, jak większość kryję się po krzakach, byle nie dostać taką kulką. 

- Szyszko, tutaj! - zawołał liderkę. Była już podstarzała, więc takie przebywanie na zewnątrz mogło się dla niej źle skończyć. 

<Szyszko?>

Od Krzemienia cd Szyszki

- Sprawdzisz, czy Pędrak nie ma kleszczy, oraz czy niczego mu nie brakuje. Tylko uważaj, ma dość ciężki charakter. Wszystko przez Czermienia. - syknęła pod nosem, jednak prędko się opamiętała i kontynuowała, wciąż krocząc w stronę obozu. - Karmicielkom możesz wymienić posłania i dać zwierzynę. Te zadania nauczą cię szacunku do starszych i opiekujących się kociakami. To jest ważne w naszej społeczności. 

Zawiesił się. I to totalnie. Przez jego głowę płynął wartki strumień myśli, który wprawiał go w gamę różnych emocji. Czy to był jakiś nieśmieszny żart? Czy los z niego drwił? Jak to możliwe, aby koty, które mieszkały tak daleko od Siedliska Wyprostowanych znały imiona dwóch kotów, które przez większość jego młodości, stały tuż obok niego! No proszę was! Taka sytuacja nie powinna mieć miejsca! Nie! 

Czermień.

Imię ojca dźwięczało mu w głowie, a obraz jego pyska, ton jego głosu, powrócił do niego ze zdwojoną siłą, jakby wcale nie zginął, jakby był tuż obok. Czuł na sobie jego palące spojrzenie, widział ten wyższości uśmiech i zastanawiał się... dlaczego. 

Skąd on tu się wziął?! 

Sprawa jego dziwnego zadania od przywódczyni zeszła na boczne tory. Trwał tak zamknięty w swojej przeszłości, niezdolny do wyrwania się z jej okowów. Uciekł... uciekł tak daleko... Zostawił za sobą wszystko, aby teraz dowiedzieć się, że to był nieśmieszny żart? 

Ten raj... To miejsce, które uznał za swój dom... Okazało się dawnym domem ojca? Jego korzeniami? Nie mógł po prostu w to uwierzyć. Chciał się zaśmiać jak szaleniec i w żadnym wypadku nie przyjmując do wiadomości tego faktu. 

To kłamstwo. 

Ale dlaczego Szyszka miałaby kłamać? Nie wiedziała przecież o nim i jego powiązaniach z Czermieniem. Od Brzoskiwni i tak dowiedział się, że Nornica tu była i kogoś zabiła... Teraz jeszcze on.... 

Ten raj...

Zaczął inaczej na to patrzeć. To było jak nagłe przebudzenie z transu. 

Kotka przystanęła.

- Coś nie tak? - zapytała, obserwując jego wyraz pyska. 

Było bardzo nie tak. Nie mógł przecież jej powiedzieć, że był jego synem! Już to widział... "No wiesz Szyszko, tak się składa, że go znałem i mnie wychował?", brzmiało koszmarnie. Pewnie zostałby wygnany... Albo gorzej... 

Co miał zrobić? Już i tak długo milczał, a podejrzenia kotki mogły tylko narastać. Był w pułapce. Musiał jednak chwycić się czegoś, aby nie utonąć w bagnie, które powoli go wsysało w swoje odmęty. 

Najgorzej, że nie miał czego się chwycić. Gdyby zaczął temat o ojcu, to nie wskazałby kota, który mu o nim wspomniał. Czemu? Bo Szyszka była pierwsza! Gdyby wkopał w to Brzoskwinkę, która opowiadała mu o Nornicy, Szyszka mogła łatwo to sprawdzić, pytając ją o to. A ona przecież nic nie mówiła. 

O rany, o rany...

Starając się nie pokazać na pysku gamy emocji, które targały jego wnętrzem, z kamienną miną, spojrzał na Szyszkę. 

- Zrozumiałem. Zajmę się starszymi... I... nic mi nie jest... Po prostu ta troska przypomniała mi o moich siostrach. Też o nie dbałem... Przynajmniej się starałem na ile mogłem... - westchnął, próbując takim przekrętem odsunąć się od podejrzeń w znajomości z potworem. - Postaram się też pomóc członkom Owocowego Lasu - zapewnił. - W takim razie już pójdę do pracy - pożegnał się z liderką, szybko zabierając się do roboty. 

***

Karmicielki dostały pożywienie, mech wymieniony, pozostała starszyzna i echo przeszłości, które w niej drzemało. Skierował się w kierunku, gdzie mieszkał Pędrak. 

Kot, który znał jego ojca. 

Kot, który jednym spojrzeniem na niego mógł go w jakiś sposób wydać. 

Ale nie... Skoro Czermień tu mieszkał, to wiele osób musiało go znać... Więc... skoro nikt jeszcze nie wytknął mu podobieństwa... to znaczy, że jakiś starszy tym bardziej. Nawet Szyszka mu zaufała, co było dowodem na brak powodów do obaw. 

- Hej...? Pędrak? Potrzebujesz czegoś? - zapytał, a widząc skulone ciało, podszedł nieco bliżej. 

Starszy poderwał głowę słysząc, że ktoś wszedł i zwrócił pysk w jego stronę, odsłaniając brak jednej z łap. 

"Wszystko przez Czermienia" - zadźwięczył mu w głowie głos Szyszki. 

Przełknął ślinę, widząc jak kocur ocenia go wzrokiem. Jak jego pysk otwiera się, oczy rozszerzają... Nagle to jednak zniknęło, a stres jaki go ogarnął, czuć było w powietrzu. 

Pędrak nie odpowiedział jednak na jego pytanie, a nadal się na niego gapił. No tak... Szyszka ostrzegała, że był... specyficzny. 

- No to pozmieniam ci mech... - zaproponował i wziął się do pracy.

To było okropnie niekomfortowe... Czuł na sobie wzrok tych oczu... oczu, które wwieracały mu w plecy dziurę. Kiedy się odwracał tyłem, nie mógł dostrzec jak po ciele kocura przebiegają dreszcze. Kiedy skierowany był do niego profilem, jego niepokój mijał, lecz spięcie nie znikało. 

I tak w ciszy zajął się posłaniem, choć z chęcią przerwałby to i wypytał kocura o Czermienia. Bał się jednak, że swoim wścibstwem pogrąży się tylko bardziej i jego sekret ujrzy światło dzienne. Dlatego też odpuścił.

- Jesteś głodny? - Na koniec zapytał, lecz ten pokręcił tylko głową. 

Opuścił to miejsce, czując nadal dreszcze niepokoju i ten wzrok wbity w swoje plecy...

***

To całe spotkanie nie dawało mu spać. Chodził zmęczony, a przez to, że zaczął cierpieć na bezsenność, którą ignorował przez większość czasu. Nie chciał spać, nie mógł... co za różnica? We śnie tylko przeżywał od nowa swoją przeszłość. We śnie był dawnym, małym i bezbronnym Kłakiem. We śnie widział jego oczy, które przewieracały go na wylot.

Był zmęczony.

Nie wiedział ile jeszcze zdoła z tym walczyć i czy w ogóle wygra. 

Raczej wątpił. 

Kolejny dzień, świt dopiero nadchodził, a on siedział i czekał aż Szyszka się obudzi. Czy to deszcz czy śnieg, siedział i obserwował jak ciemność znika pod naporem światła. Kiedy cienie zaczęły się wydłużać, usłyszał szmer i zaraz po chwili wyczuł zapach przywódczyni, która zajęła miejsce obok niego. 

- Wczoraj zająłem się wszystkim tak jak kazałaś. Co teraz będziemy trenować? - zapytał tonem głosu, który wskazywał na jedno... zmęczenie. 

- Brzmisz na wykończonego - zauważyła. 

- Nie... w porządku... spałem - skłamał, odwracając pysk w jej stronę i uśmiechając się, aby udowodnić przed nią i samym sobą, że jest okej. - To co teraz? 

<Szyszka?>

Od Krzemienia cd Szyszki

Walka... Dawno nie walczył. Ostatni raz był podczas treningów z ojcem. Pamiętał wszystko co mówił. Spędził na szlifowaniu umiejętności wiele księżyców, że nawet we snach go to nawiedzało. Teraz jednak miał walczyć z kimś innym, kimś kogo stylu walki nie znał. Z prawdziwym przeciwnikiem. 

- Tylko pamiętajcie o schowaniu pazurów! - upomniała Szyszka.

Schować pazury? Będzie trudno je powstrzymać. Uczył się wiele nieczystych zagrywek, a pazury były zawsze potrzebne, aby zadawać ból i odbierać tym sposoby zmysły przeciwnikowi. Teraz bez nich musiał opracować inną strategię. 

Trzmiel jako pierwszy rzucił się na niego. Musiał odskoczyć, lecz nie poprzestał na tym. Obserwował uważnie ruchy kocura, jego napięcie mięśni, wzrok, chód... wszystko to dało mu odpowiedni obraz kogo miał przed sobą. Pozwolił się uderzyć w bark, tylko po to, aby skrócić pomiędzy nimi dystans. Złapał się kłami jego futerka, ciągnąc do dołu. Oboje upadli i przeturlali się kawałek. Nie tracił czasu. Poderwał się na łapy i kilkoma sprawnymi ruchami, dał mu mocny wycisk. Oczywiście pazury schował, więc przeciwnik powinien wyjść tylko z masą siniaków. 

Trzmiel w końcu jakoś podniósł się i zamierzał zaatakować od jego lewej. To sygnał. Skoro tak jasno komunikował, gdzie uderzy, wybierze prawą stronę. I nie myląc się w tej kwestii, dał mu łapą w psyk, podcinając łapy. 

Kilka uderzeń serca później wśród szamotaniny, Trzmiel wołał dość. 

Zeskoczył z niego, czując jak adrenalina opuszcza jego ciało, pozostawiając oszalałe serce. Udało się! Walczył i nie skrzywdził go za poważnie! Zadowolony spojrzał na Szyszkę, ale widząc jej minę, zadowolenie jakby wyparowało. Przesadził?! Spojrzał szybko na Trzmiela, który nadal leżał, jęcząc z bólu. 

- JA... Przepraszam! Nie chciałem! Myślałem, że walczymy, a nie się bawimy! - miauknął, pomagając kocurowi wstać. - Bardzo mi przykro! - Chciał mu powiedzieć, że ważne, że żyję, ale to nie byłoby chyba na miejscu. 

Nieco zaniepokojony zerknął na swoją mentorkę. 

- Nie chciałem! Naprawdę! Byłem delikatny! - zapewniał. 

Była w tym prawda, w końcu nie polała się krew, która zawsze ściekała z niego i ojca, gdy trenowali. 

<Szyszko?>

Od Krzemienia cd Szyszki

 - Masz jakieś pytania, Krzemieniu? - spytała uprzejmie, posyłając mu uśmiech. 

Czy miał pytania? I to sporo. Ich życie różniło się diametralnie od tego jakie znał. Tutaj wszyscy się wspierali. Żyli w wspólnocie, każdy odpowiadał za swoje zadania i tym sposobem tworzyli jedność. Trudno mu było zrozumieć jak to działało. Czemu to robili, zamiast skupić się na sobie? Dawało to lepsze efekty? Na dodatek kociaki nie zaznały nigdy głodu. Są bezpieczne, a obok mają troskliwe matki, które ich pilnują. Musiał przyznać, że poczuł ukłucie zazdrości. Czemu nie mógł wychować się w również takiej społeczności? Czemu trafił na dwójkę psychopatycznych morderców? 

- I to wszystko działa tak od dawna? Nie mieliście jakichś buntów...? - zapytał.

- Oczywiście zdarzają się przypadki, które nie potrafią żyć w takiej społeczności. Mieliśmy... kiedyś taki problem. Lecz na szczęście już nas opuścił. - wyjaśniła. 

Musiał przyznać, że zaciekawił go ten "problem". Ktoś się zbuntował i odszedł? Z tego raju? Tu przecież można było żyć w spokoju, nie martwiąc się o przeżycie. Kto normalny by to zostawił? 

- Rozumiem. Tam gdzie żyłem większe grupy zabijały się nawzajem. Trudno było wykarmić kocięta, więc wiele umierało z głodu. Moja... macocha... Faworyzowała swoje młode, aby było najsilniejsze i przeżyło. Gdyby nie tata... Pewnie również bym umarł - westchnął na wspomnienie tego, jak Czermień rzucał te swoje spojrzenie na Nornice, a ona syczała, lecz dzieliła się z nimi swoim mlekiem. 

- Tutaj mało kto ginie. Mamy wspaniałego medyka, który zaradza chorobą, a dzięki pracy wojowników nie brak nam jedzenia. 

Pokiwał głową. Widział to w końcu na własne oczy. Ten stos zwierzyny. Nadal kiedy przechodził obok niego, nie mógł się napatrzeć. Czasami nawet uważał, że to sen. Dopiero zapach i smak mięsa sprawiał, że wierzył w prawdziwość tej góry. 

- Czyli teraz jako uczeń będę się uczył polować i walczyć? Umiem te dwie rzeczy. Mój tata... - zadrżał na wspomnienie tych ciężkich treningów. - Uczył mnie... tego. - Zmarkotniał. Wspomnienie swojej przeszłości nadal było ciężkie. Pomimo tego, że ojciec umarł, wspominanie go sprawiało, że czuł jego wzrok na karku. Dla pewności się rozejrzał, ale nie zobaczył ani nie usłyszał niczego niepokojącego. Za to dostrzegł wzrok Szyszki, która uważnie mu się przyglądała. 

- Przepraszam... To taki nawyk... Zapominam, że tu jest bezpiecznie. 

<Szyszko?>

Od Krzemienia cd Szyszki

 — Nie, zwierzyna chętnie zapuszcza się blisko zgniłych owoców. My korzystamy. — odpowiedziała bez wahania czarnulka. Pytanie jej nie zdziwiło. — Wiesz, Krzemieniu, jeśli ci się u nas podoba, to możesz zostać. Życie tutaj różni się od tego do którego przywykłeś, ale ma swoje plusy i nigdy nie będziesz musiał martwić się o miejsce do spania, zwierzynę i samotność. Mógłbyś przejść szkolenie na wojownika. Co ty na to?

Wpatrywała się wyczekująco w czarnego kocurka.

To... było miłe. Naprawdę. Chodząc tak po obozie, dziwił się życiem tych kotów. Wyglądało na ciche i spokojne. Nie musieli martwić się o jedzenie, o zdrowie ani nawet o atak. To miejsce było niczym oaza, raj. Coś czego poszukiwał. 

- Mogę... spróbować. Obiecuję, że nie będę sprawiał problemów. Musisz mi tylko wytłumaczyć, co i jak. Nie znam waszej kultury - miauknął. 

- Oczywiście. Wszystkiego się dowiesz. Na razie czeka cię przejście ceremonii na ucznia. 

Zdziwiony spojrzał na czarną. Coś jak pokaz siły? Nie spodziewał się, że aby dostać wiedzę, leśne koty się biją. A może były to jakieś zawody, kto szybciej wespnie się na drzewo? Miał ochotę zadać te wszystkie pytania, lecz jego uwagę odwrócił jakiś kocur. Wbijał w niego spojrzenie, że aż poczuł się nieswojo. Wskazał go Szyszce, a ta uśmiechnęła się, uspokajając go.

- To mój syn. Orzełek. 

Syn liderki? Musiał dobrze go zapamiętać i oddawać należyty szacunek. Pewnie przejmie po niej władzę nad tym miejscem... 

- Masz jakieś pytania? - zapytała kotka widząc jego zagubienie. 

- Mam dużo pytań. Zostawię je jednak na później. Co za dużo to niezdrowo - zadecydował. 

Czarna kiwnęła głową, wskazując miejsce, gdzie powinien czekać. Sama odeszła. Martwił się jak tu się przyjmie. Czy zaakceptują go? A może wprost przeciwnie? Zamyślił się na wiele uderzeń serca, ignorując spojrzenia tutejszych. Czuł na sobie ich wzrok. Tak jakby nie widzieli nigdy kota z bliznami... 

Niedługi czas później dostał jeść. Ucieszył się z darowanej mu myszy i z zawrotną prędkością ją pochłonął. Idąc tu posilał się, dzięki umiejętności polowania, jednak spożycie mięsa, zawsze u niego tak wyglądało. Tyle dni na głodzie, robiło swoje. 

Potem nadeszło mianowanie. Zdziwił się tą całą ceremonią. Nie musiał nic udowadniać. Szyszka powiedziała jakąś formułkę i orzekła, że będzie go uczyć. I już. Miał stawić się następnego dnia z rana na ich pierwszy trening. Szczerze to nie narzekał. Mógł spędzić resztę czasu obserwując tutejsze życie.

***

Spanie na gałęzi w gniazdach było dziwne. Zawsze to robił bez domu ptaków pod łapami. Mimo to było mu przyjemnie. Gorzej, gdy zawiał wiatr lub spadł deszcz. Tutejsi musieli nieźle marznąć w Porze Nagich Drzew. Przez wyuczone nocne czuwanie, trudno mu było usnąć. Jego ciało było ciągle w gotowości. Tak, więc gdy nadszedł wschód słońca, nie miał problemu, aby zejść z drzewa na dół i czekać na tutejszą liderkę. 

- Widzę, że jesteś gotowy - miauknęła Szyszka widząc, że na nią już czekał. 

- Tak. Co będziemy robić?

<Szyszko?>

Od Krzemienia cd Szyszki

 - Pochodzisz od Dwunożnych? Jesteś pieszczochem? - zadała kolejne pytania ruda kotka, gromiąc wzrokiem czarnego kocurka. - No, czemu milczysz? Zapomniałeś języka w gębie?

- Nie sądzę żeby był pieszczochem, Leszczynko, oni inaczej pachną. - miauknęła spokojnie liderka. Przeniosła znowu spojrzenie na czarnego kocura. Uśmiechnęła się przyjaźnie. - Nazywam się Szyszka, jestem przywódczynią Owocowego Lasu. Skąd pochodzisz i jak się nazywasz?
Chwilę zajęło mu zrozumienie sytuacji. Obraza ze strony rudej była bardzo niegrzeczna. On w końcu nie skomentował ich zapachu, czy też nie posądził o obcowanie z Wyprostowanymi. Nigdy nie posunąłby się do tego, aby nawet nim zostać.
- Nie jestem pieszczoszkiem - fuknął urażony. - Tylko samotnikiem. Mieszkałem w Siedlisku Wyprostowanych. To tam żyją i mieszkają ci wasi Dwunożni oraz ich potwory. Trzeba mieć umiejętności, aby tam przeżyć. To niebezpieczny świat. Moje siostry zginęły przez swoją nieuwagę. Czujność to podstawa. Nie ma tam klanów tylko gangi składające się z samotników. A one nie są zbyt przyjazne. Nie lubią obcych. Ale nie zbliżamy się do Wyprostowanych. - dodał jeszcze, aby nie sądzili, że on jest z tego typu kotów. - Zresztą. Pieszczoszki nie mają blizn. Za bardzo o siebie dbają - miauknął nadal z czujnością. - A na imię mi Krzemień.
Przyglądał się cały czas tym dwom kotką. Dostrzegł coś w oczach Szyszki czego za bardzo nie zrozumiał. Ona była tu liderka? Oznaczało to, że pewnie rządziła twardą łapą. Nie chciał jej się narażać. Możliwe, że popełnił błąd, przychodząc tutaj. A co jeśli teraz kocica wyda rozkaz do ataku, a z krzaków wyskoczy jej armia?
Leszczyna widząc jego zachowanie prychnęła.
- Uciekasz przed kimś, że tak się rozglądasz? Chcesz sprowadzić na nas jakieś nieszczęście?
- Nie! - Pokręcił głową. - Nikt mnie nie ściga. Po prostu... skąd mam wiedzieć, czy mnie nie zabijecie? - W jego krótkim życiu kilka razy zdarzyło mu się napotkać samotników, którzy szukali zaczepki. Wiedział, że walka z nimi równała się śmierci. Ile razy widział jak jakieś kocię ciało leżało w rowie? Wystarczająco dużo, aby nie ufać tak łatwo. Nie znał tych kotów z Owocowego Lasu. A może to kolejna banda samotników, która zrzeszyła się pod takim sztandarem?
- Spokojnie. My nie zabijamy. - zapewniła go Szyszka.
Mimo tego zapewnienia wolał się nie zapominać z kim rozmawia. Co ta kotka musiała w swoim życiu uczynić, że została liderką? Pewnie była bardzo silna. Nawet możliwe, że silniejsza od Kukułki! Chociaż po tym co widział na polanie...
Westchnął, czując jak nie wie już co robić. Doszedł tak daleko. Nie spotkał wszakże klanowych kotów, ale... No właśnie? Kim byli ci z Owocowego Lasu?
- Jeżeli nie podoba się wam moja obecność, zapach czy coś, to mogę odejść... Tak jak mówiłem, nie szukam zaczepki. A przez ogrodzenie przeszedłem z ciekawości. - miauknął, nie patrząc na Szyszkę.
Chciał tym sposobem pokazać, że nie stanowi dla nich zagrożenia. Marzył tylko o jednym. Odpoczynku. Po tych katuszach, na które skazał go ojciec, zasługiwał. 

<Szyszko?>

Od Krzemienia

Las... był dziwnym miejscem. Było cicho. Niekiedy odezwał się trel jakichś ptaków. Jednak jego uszy słyszały to, jak coś oddalonego, cichego, delikatnego. W mieście zawsze było głośno. Nawet w nocy. Potwory warkotały, Wyprostowani się darli, a tutaj? Tak jakby przeszedł przez bramę do innego świata. A może to on nie żył? 

Nie... Burczenie w brzuchu sprawiło, że uwierzył w to, że żyję. W zaświatach pewnie nie było się głodnym. Właściwie to co było po śmierci? Nigdy nad tym nie myślał. Nawet nie miał odwagi zapytać rodziców. Czy Kukułka wierzyła w coś? A ojciec? Nornica? Czy w dzieciństwie ktoś im to wyjawił? 

Zawęszył wyczuwając wiele nieznanych zapachów. Nie śmierdziało tu tak jak w domu. Żadnego dymu i smrodu. Powietrze jakby było czystsze. Niesamowite... Mama miała rację, żeby lepiej tutaj się udał, a nie wrócił do miasta. Tego pragnął. Takiego spokoju... 

Usłyszał chrobotanie. To mysz jadła jakieś ziarenko. Szybko zabił ją i przełknął. Głód zaspokojony. Mógł iść dalej. 

Wędrował powoli, śpiąc na drzewach. Było to nawet wygodne. Nie chciał mościć się na ziemi, ponieważ nie znał tutejszych mieszkańców. Obudzenie się w pysku jakiegoś stwora, nie było tym czego pragnął. A na drzewie czuł jakiś gram bezpieczeństwa. 

Pogoda też była dla niego łaskawa. Kiedy suszyło go w gardle, mógł z łatwością zlizać wodę z liści roślin po porannym deszczu. Nadal nie mógł uwierzyć, że był wolny. Mógł iść gdzie chciał. No i szedł! Nikt na niego nie krzyczał, nie bił, nie decydował za niego. Był pierwszy raz spokojny i szczęśliwy. 

Droga jednak się skończyła, kiedy natrafił na ogrodzenie Wyprostowanych. Było czymś znajomym, co przypominało mu dawne życie. Co tu jednak robiło? Czyżby dotarł do kolejnego miasta? Ale, że w lesie? A może to tu... za tą bramą mieszkały klanowe koty? Ale dlaczego? Zawęszył i wyczuł rzeczywiście obce zapachy. 

Przeskoczenie ogrodzenia nie stanowiło dla niego problemu. Zrobił to z łatwością. Ile razy musiał pokonywać tego typu siatki? 

Po drugiej stronie był uważniejszy. Ostrożnie stąpał, rozglądając się za najmniejszym ruchem. Rzeczywiście musiały być tutaj koty! Ale czy go przypadkiem nie odpędzą? Nie znał ich. Nie wiedział jak traktują obcych. A może działali na tej samej zasadzie, co samotnicy z miasta? Dlatego też wolał zachować czujność. 

To oczywiście opłaciło mu się, bo usłyszał czyjś głos, który nakazywał mu się nie ruszać.

- Nie ruszaj się! Czego tu szukasz? - Zza krzaka wyszła czarna kotka, która swoje lata pewnie miała już za sobą. Zaraz za nią wynurzyła się kolejna klanowiczka o rudym ubarwieniu futra. 

- Ja... - Zamknął pysk. 

Nie miał pojęcia co w takiej sytuacji zrobić. Wyglądały na złe, ale jeszcze się na niego nie rzuciły. Może była szansa, aby nie rozlała się krew? 

- Ja szukam klanowych kotów. Zobaczyłem ogrodzenie Wyprostowanych... Pomyślałem, że... Znaczy... - plątał mu się język. - Nie chcę walczyć. Naprawdę. Szukam tylko spokojnego miejsca do życia... 

<Szyszko?>